မှစမ်းကြည် အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ အခန်း (၁၀) ” ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … ကမွတို့ဖြင့ြ အိမထြဲဝငဝြငခြငွြး … ဝုန်းကနဲ့ အသံကြားတာနဲ့ ……
ဝလှင်ေ နှင့ြ ကလွာတို့သည် ညားခါစ လငမြယားများ ဖြစ်ကြသည်.. ။ ထို့ကြောင့ြ နှစ်ဖကမြိဘများနှင့ြ အတူမနချင်ေကြှပေ…။ ကြငစြဦးမို့ လှတလြှတလြပလြပ် ဝုန်းချင်သ်လို ကုတငကြွိုးသှားအောငအြထိ ဆောင့ခြငွကြှလသည်ေ….။ ထို့ကြောင့ြ နှစ်ဦးသား အလုပပြိတရြကမြှာ အိမင်ှါး ရှာထွကကြှလသည်ေ…။…
“ဖိုးတာရေ…..ဟေ့…. ဖိုးတာ ……“ “ဗြိုး……“ “အခုလာစမ်း…….“ သောင်းမှင့တ်ို့နှင့ြ စကားပြောနစဉြေ သူ့အမကေ လှမ်းခေါသ်ဖြင့ြ ဖိုးတာ ပြနထြူးလိုကြ၏…။ သူ့အမအကြေောင်း သူသိ၏ ..။ ခေါတ်ုန်းလာရငလြာ…။ မလာလို့ကတော့ ထန်းလကန်ဲ့ ကြောတဈပြငလြုံးအရလနေအြောင် ဆောတ်တသ်ည်..။ အဲဒါ…
စောင့န်ရတော ကြာတယ်။ အထူးသဖြင့တ်ော့ လိုချင်တ်ာတဈခုကို စောင့ရြရငပြေ့ါ။ ခငဗြွားတို့လဲ ကြုံဖူးကြမှာပေါ့နောြ။ ရငတ်ှခေုနန်တော အပြငကြတောင် ကြားရမလားပဲ။ ဒီလိုညလေး ဖြစ်ဖို့ စောင့န်ခေဲ့ရတာ ကြာပြီလေ။ ကိုထွန်းတဈယောကကြတော့ ဘဝမှာ သူဖြစ်ချင်တ်ာတွပေဲ ဖြစ်အောငလြုပခြဲ့တာ ဒီတဈခါလောကကြှာတာ တဈခါမှ…
အခန်း (၁) “ဒိုင်း” သနတေသ်ံကား ကားလမ်းမပေါတ်ှင် ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါလြာသည်။ ကားပေါပြါ ခရီးသညမြွားကား ထိတထြိတပြှာပြာ ဖြစ်သှားကြရာဝယ် ဒေါမြဝင်ေးမောင် တဈယောကလြည်း အပါအဝင် ဖြစ်တော့သည်။ “အားလုံး မသချင်ေရြင် ကိုယ့မြှာပါတဲ့ ပစ်စည်းလေးတွကေို ထုတပြှီး…
” ဒေါကဒြေါကြ … ဒေါကဒြေါကြ ” အဆကမြပြတ် တံခါးခေါကသ်ံကြောင် ကမွလည်း သားလေး ဇငကြိုနဲ့ ကစားရင်း တိုကခြန်းတံခါး ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ တံခါးဝမှာ ဖိတစြာလေးကိုငပြှီး ပြုံးပြနတေဲ့ လူချောလေး တဈယောကပြါ။ ” မမ…
“ထူးပိုငရြေ… မနကဖြှနကြရွင် မင်းအဖေ ရှိရာ လားရှိုးဘကကြို လိုကရြမယ်… ကားနဲ့ပဲ သှားမှာ ဆိုတော့ လမ်းမှာ တဈည အိပရြမယကြှ… မလေေးကတော့ မန်တလေးမှာ တဈည ဝငအြိပမြယ် စဉြးစားထားတယ်… မန်တလေးည လွှောကလြညကြှတာပေါ့… မင်း……
ရေးသားသူ – မင်းသောျ (အခစွတ်ကျကသိုလ် ဖိုရမတ်ှင် အစ/အဆုံး ရေးသားတငဆြကသ်ည်) ကလောမှို့လေးသည် ဆောင်းဇာပုဝါပါးကို အသာအယာ ရဈပတ်၍ ကပိုကရိုနှင့ြ အိပရြာမှ နိုးထလာသည်။ ကြေးငှကကြလေးများလည်း အေးလှန်း၍ အိပရြာမနိုးကြသလား။ သို့မဟုတ် ဆောင်းခိုနကြသေလား မသိ။…
ရေးသားသူ – ငှလမေင်း (အခစွတ်ကျကသိုလ်) (နိဒါန်း) “ ငှေ လ မင်း..” “ အင်..” “ ဝေးးး ဟေးဟေးးး..” “ ရှှီ.. ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်းး..” “…