အောစာအုပ်

ကာမဗျုဟာ အသစ်

“ဖိုးတာရေ…..ဟေ့…. ဖိုးတာ ……“

“ဗြိုး……“

“အခုလာစမ်း…….“

သောင်းမှင့တ်ို့နှင့ြ စကားပြောနစဉြေ သူ့အမကေ လှမ်းခေါသ်ဖြင့ြ ဖိုးတာ ပြနထြူးလိုကြ၏…။ သူ့အမအကြေောင်း သူသိ၏ ..။ ခေါတ်ုန်းလာရငလြာ…။ မလာလို့ကတော့ ထန်းလကန်ဲ့ ကြောတဈပြငလြုံးအရလနေအြောင် ဆောတ်တသ်ည်..။ အဲဒါ ငယင်ယတ်ုန်းကတည်းက….။ ထို့ကြောင့ြ ..ဖိုးတာတဈယောကြ အိမသ်ို့ အပြေးပင် ပြနခြဲ့သည်..။ သောင်းမှင့တ်ို့နှင့အြိမခြငွြးဆကလြကြမြို့ ခဏချင်ြး သူ့အမေ ရှမှေောကြ ရောကသ်ှား၏..။

“အင့ြ….အဲဒီငှေ နှစ်ဆယ်…တငကြှညမြဆီ သှားပေး….လိုကစြမ်း….၊ ဖလေိုးမကစောကကြှီးစောကကြယွန်ဲ့…….“

သူ့အမေ တကယဒြေါကနန်ေ၍ ဖိုးတာ ဘာစောဒကမှ တကမြနတေော့ပဲ ပိုကဆြံ နှစ်ဆယ် လှမ်းယူ၍မတငကြှညမြတို့အိမဖြကြ ပြေးထွကခြဲ့သည်..။ ( မှတခြကြြ ၊ ၊ ထိုခတ်ကေ ဆနတ်ဈပြည် ငှေ ၅ ကပြြ ခတ်ဖြေဈ၏ )မတငကြှညမြတို့အိမကြ ရှာအနောကဖြွားမှာမို့ အတနင်ယ် အလှမ်းဝေးသည်..။ ဖိုးတာတို့ကရှာအလယပျိုင်းမှာ ဖြစ်သည်..။ မတငကြှညမြတို့ အိမရြောကတ်ော့ ခွံတံခါးပိတထြားတာ တွေ့ရသည်..။

တောအရပ် ဒသမေို့ ပဲစဉြးငုံ ရိုးနှင့ြ လုပထြားသော တံခါးမို့ ဖိုးတာ ခွံတံခါးကိုဖြဲ၍ အထဲဝငခြဲ့သည်..။ဖိုးတာတဈယောကြ သူငယခြငွြးနဲ့ စကားကောင်းတုန်း အခိုင်းခံရသညမြို့ စိတတ်ိုနရသေည့အြထဲခွံတံခါးရော ၊ အိမတ်ံခါးပါ ပိတထြားသည့အြတွကြ စိတတ်ိုစွာဖြင့ြ တောကခြေါကလြိုကမြိသည်..။

“တောကျ…..“

မတငကြှညမြတို့အိမကြ နှစ်ခန်း သုံးပင် မှစေိုကြ အိမဖြစ်သည်..။ အိမတ်ံခါးကလည်း ပိတထြားတာနဲ့ဖိုးတာ မတငကြှညမြကို အောမြခေါပြဲ အိမခြေါင်းရင်းဘကြ ထရံပေါကမြှ အတွင်းသို့ လူရှိမရှိ သိရအောငခြွောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်..။အတွင်းထဲမှာလည်း ဘာမှ မတွေ့…..။

ထိုစဉျ….

“အား…ကြှတကြွှတ်…..အမလေး….. အီး ..ရှီး…. ကြှတကြွှတ်……“

ဟူသော အသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုကရြသည်..။ အသံက အနောကခြန်းထဲမှ လာသောအသံဖြစ်သည်..။ထို့ကြောင့ြ မှောကဘြကကြ ပတပြှီး အနောကခြန်းဖကဆြီသို့ အသာလာခဲ့သည်..။ အသာရပလြကြန်ားထောငန်စဉြေ အခန်းတွင်းမှ တဖြတဖြှတ်…အသံများ အလိုလေး..အမလေး…အသံများကိုကြားနရသေည်..။ လူပျိုအရှယမြို့ မိန်းမနဲ့ ယောကြြား လိုးနသေော အသံဖြစ်ကြောင်း သိလိုကသ်ည်..။

“အမလေး..အီး….ကြှတ် ကြှတ်….အင့ြ…ရှီး….ဟုတပြီ..ဆောင့ြ…ဆောင့ြ…ပါတော့….အင့ြ…..အမေ့….“

မတငကြှညမ် အသံကိုကြားလိုကရြသည်…။ ဖိုးတာ ရငထြဲ ဒိန်းခနဲ တုနလြှုပသ်ှားသည်..။မတငကြှညမ် ယောကြွား ကိုဖိုးခွေးမှာ ဖိုးတာအမေ၏ မောငအြရင်း ဖြစ်သည်..။ သူဦးလေး မုံရှာဖကသ်နပခြါး သှားဝယသ်ညကြို ဖိုးတာသိထားရာ ဦးလေးပြနရြောကလြို့ သူ့မိန်းမကို ဆောန်သလေားဟုထငလြိုကမြိသည်..။

ထရံပေါကတ်ှကေ ကဉွြးလှန်းသဖြင့ြ ချောင်းရတာ သိပမြကောင်း…။ ထို့ကြောင့ြ ခွရင်ေးဘကသ်ို့ခွသေံလုံလုံနှင့ြ ခဉွြးကပခြဲ့ပြီး ချောင်းကြင်းချောင်းကြကြ ကောင်းကောင်း ရှာကြည့်သ်ည်..။ကံကောင်းထောကမြစွာဖြင့ြ ခဲတနလြုံးလောကရြှိ အပေါကကြိုတွေ့ရာ ထိုအပေါကမြှ အတွင်းသို့ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်..။

ခုတငပြေါတ်ှင် မတငကြှညမြက လေးဖကထြောကဖြငကြုန်းပေးထားရာသူ့ဦးလေးက မုဆိုးထိုငဒြူးထောကြ အနအထေားဖြင့ြ နောကမြှ ဆောန်ခွင်ေးဖြစ်သည်..။ သူ့ကို ကြောပေးအနအထေားဖြစ်ရာ ရဲရဲတင်းတင်း ချောင်းကြည့်န်ိုငသ်ည်..။

“ဖြတ်….ဘု….ဖြတ်….ဖြတ်…ပလှတ်….ဖု…ဖြတ်….ရှှတ်..ပြှတ်……ဖြတ်….ပလှတ်….“

“အမလေး…..အား…အင့ျ….အမေ့….အင့ျ အ….“

မတငကြှညမြနှုတကြ တအင့အြင့ြ တအားအား အသံတွေ ထွကလြကြြ ဖငဆြုံကြီးကို နောကသ်ို့ ပစ်ပစ်ခံနသည်ေ..။

“အမလေး….လေး…အီး..ကြှတ် ကြှတ်…ဆောင့ြ..ဆောင့ြ……ဟုတပြီ….အင့ြ….အမေ့…ကောင်း….ကောင်းလိုကတ်ာ……ကိုမှတကြွောရြယ်…..အီးဟီး….ရှီး…ကြှတ် ကြှတ်……“

မတငကြှညမြပါးစပကြ ကိုမှတကြွောဟြု ထွကလြိုကသ်ဖြင့ြ ဖိုးတာ တဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတဖငွြးဖငွြးထသှား၏…။ သူထငတ်ာက သူ့ဦးလေးနှင့ြ လိုးနကြခွေင်း ဟု ထငမြှတထြားရာ အခု လိုးနသေူမှာသူ့ဦးလေး မဟုတပြဲ ကိုမှတကြွောဆြိုပါလား…။

ဖလေိုးမကြီး…ငါ့ဦးလေး မရှိတုန်း ကိုမှတကြွောန်ှင့ြ နောကမြီးလင်းနတောကိုး….။ ဖိုးတာ စိတထြဲထောင်းခနဲ ဒေါသထွကသ်ှားသည်..။ ဟင်း….သိကြသေးတာပေါ့…ကြာ…။

စိတထြဲက ကြိမ်းဝါးရင်း ဆကခြွောင်းနေ၏..။ လူပျိုသိုးမို့ လူပျိုသှေးက စကားပြောလာပြီ ဖြစ်ရာသူ့ပေါငကြှားက လီးတနမြှာ တဆတဆြတန်ဲ့ တောငမြတလြာသည်..။လူငယသ်လောကြ ဖိုးတာက လီးကြီး၏..။ ဒီအရှယမြှာတောင် သူ့လီးက ၇ လကမြကြောကြွောြ ရှညပြှီး ၆ လကမြခန့ြ လုံးပတတ်ုတ်၏..။ ပြီးတော့ လီးဒဈကလည်း ဂွင်းတိုကမြှု အလုပကြိုကောင်းကောင်းလုပတ်တပြှီးမို့ ဒဈကြီးက မှိုပြင့ကြှီးလို ပြဲကားနပြေီ…။

ကိုမှတကြွောကြ မတငကြှညမ် ခါးနှစ်ဖကကြို စုံကိုငပြှီး..အသားကုန် ကြုံးကြုံးဆောင့သ်ည်..။

“ဖြတ်..ဖြတ်….ဘု…ပြှတ်….ပလှတ်….ဖု….ဖြတ်….ဖြတ်….ပြှတ်…..“

“အမေ့….အ…အ…အင့ျ…ရှီး…ကြှတ် ကြှတ်….အင့ျ…အီး….အ…“

မတငကြှညမြကလည်း တအားကုန် ပစ်ပစ်ခံသည်..။ မကြာခင် နှစ်ယောကလြုံး ငှိမကြသွှားကြသည်..။ကိုမှတကြွောကြ လီးတနကြှီးကို မနှုတသ်ေးပဲ ဖငကြှောကြီးတွေ ရှုံ့ကာ လရတွေေ ပန်းထုတန်ပေုံရသည်..။ မတငကြှညမြကတော့ ခေါင်းအုံးပေါတ်ှင် ခေါင်းလေး ငိုကစြိုကကြသွှားပြီး မှိန်းနပေုံရသည်..။

“တငကြှညမ်…ငါလိုးတာ ကောင်းရဲ့လား…“

“ရှီး…..ကြှတ် ကြှတ်…တအားကိုကောင်းတာပဲ…ကိုမှတကြွောရြယ်…“

မတငကြှညမြက ကိုယကြိုလူး၍ လကထြောကထြရင်း ပြောလိုကသ်ည်..။

“တော့ လရတွကေေ အခုထိ ထွကန်တေုန်းလား….“

“အင်း…..“

“ကြုပ် စောကဖြုတထြဲ ကဉွစြိမ့န်တောဘဲ..တောြ….ကောင်းလိုကြ..တာ….“

“ဒါနဲ့ ..နင့ကြောငကြ ဘယတ်ော့ ပြနလြာမှာလဲ…“

“တဈပတလြောကြ ကြာအုန်းမှာ…လိုးခွိနတ်ှေ အများကြီး ရပါသေးတယ်….“

မတငကြှညမြက ဒူးတုတလြကြြ ဆံပငကြို သသသေပေသ်ပ် ပြနဖြှီးရင်းက ပြော၏..။ဝင်းပြောငတ်င်းအိနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ ကိုယအြလှုပတ်ှင် တသိမ့သ်ိမ့ြ တငှိမ့င်ှိမ့ြ တုနခြါနသည်ေ..။ဆံပငကြို တဈပတလြွှို ထုံးပြီးနောကြ ဘယဖြကပြေါငကြို မထောငလြိုကပြှီး..ဘေးတွငပြုံထားသော ထမီနှင့စြောကဖြုတကြှီးကို သုတလြိုကသ်ည်..။

အပေါယ်ံတွင် သာမက စောကဖြုတကြှီးအတွင်းပါ နှိုကြ၍ သုတလြိုကသ်ည်..။ ဖိုးတာက ထမီအရောငကြိုသချောမှတထြားလိုကသ်ည်..။ထမီ အရောငကြ အစိမ်းဖြော့ဖြော့…။

“အင့ြ….တောလြဲ သုတလြိုကအြုံး…“

ကိုမှတကြွောကြ တင်းတင်းမို့မို့ ဝင်းဝင်းစို့စို့ ခွှေးများဖြင့ြ တလကလြကထြနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပကြိုငလြကြြ…

“မင်း…သုတပြေးလကြော…“

ထိုသို့ပြောရင်း ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားပေးလိုကသ်ည်..။

“ဟင်း….တောတ်ောြ ကဲ….“

မတငကြှညမြက အမူပိုပို မှှူခွိုခွို မကြစြောင်းလေး ထိုးရင်း ကိုမှတကြွောြ ပေါငကြှားရှိ မာနဟြုနကြလွကြပြွော့ခွငေိုကဆြင်းနသေော လီးတနကြှီးကို တယုတယ သုတပြေး၏..။ မတငကြှညမ် ပုံစံကိုကြည့်ြ၍ဖိုးတာတဈယောကြ အူတွပြကော ဒေါသူပုနထြနသည်ေ..။

မတငကြှညမြနှင့ြ သူ့အမေ မခငတ်ာတို့မှာ သိပပြှီး အစေးကပကြှသညမြဟုတ်…။ သို့သောြ တဈခါတဈခါသူ့အမေ မခငတ်ာက မတငကြှညမြထံမှ ငှခွေေးရသည်..။ အခုလည်း ငှနှစ်ေဆယ် ခွေးထားရာကြာလှပြီးဖြစ်၍ မတငကြှညမြက ဘာတွေ ပြောဆိုသှားသည် မသိ..။

သူ့အမကေ စိတတ်ှေ ဆိုးပြီး ဖိုးတာကို ပေးခိုင်းလိုကခြှင်းဖြစ်သည်..။ ဖိုးတာအမကလေည်း ပြောစရာဖြစ်သည်..။ ပိုကဆြံခွေးလငွြ တောတ်ောန်ှင့ြ ပြနမြပေးတတ်..။ ဖိုးတာ စိတကြူးတဈခု ရလာသည်..။မတငကြှညမြထံက ငှညှဈေမည်..။ အခု ကိုမှတကြွောန်ှင့ြ လိုးနကြတောကို သူ့ဦးလေးတိုငမြညဟြု ခွိမ်းချောကမြည်..။

ပြီးတော့ ဒီလောကတ်ောင် တဏှာရာဂ ကြီးပြီး ရှလှန်းထလှန်း ပြမလြှန်းလှတဲ့ မတငကြှညမြကိုလိုးပစ်လိုကအြုံးမညဟြု ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်..။ဘယသ်ူက မှုံနသညေမြသိ..။ မတငကြှညမြတို့မှာ သားသမီး မရ..။ သညတ်ော့ ပိုကောင်းသည်..။

ကလေးမမှေးဖူးသေးသည့ြ စောကဖြုတဖြစ်သည့အြတွကြ ပြဲလနခြွောငခြွိနမည်ေ မဟုတ်..။ ဖိုးတာအရှယန်ှင့ြ မလိုကအြောင် စာဖတသ်ည်..။ သူ့အဖကလေဲ စာဂပျိုး…။ ဆရာ ပီမိုးနင်း၏ ကာမသိဒျဓိမိန်းမစိတကြမွြး ၊ ဖိုမ ဆကဆြံရေး ၊ စာအုပမြွားကို မန ျတလေးရောကလြငွြ ညဈေးတန်းက ဝယဝြယလြာသည်..။

သူ့အဖေ အလဈတွင် ဖိုးတာက ခိုးခိုးဖတသ်ည်..။ ထို့အပြင် စုံထောကဝြတ်ထု ပြဈမှု မဂျဂဇင်း ဆရာမင်းသိင်ျခစာအုပမြွားကိုလည်း မကြာမကြာ ဖတလြေ့ ရှိသည်..။ ဟိုတလောက သူ့အဖေ မဂျဂဇင်းတဈအုပဖြတန်သညေကြို တွေ့ရာ သညမြကြန်ှာဖုံးမွိုး မမှငဖြူးသေးသည့အြတွကြ အသဈဖြစ်ပုံရသည်..။

လုံးဝ မဖတဖြူးသေးသည့အြတွကကြှောင့သ်ာ အသဈဟု ဆိုရသည်..။ အမှနအြားဖြင့ြ ညဈေးတန်းအဟောင်းဆိုငကြ ဝယလြာသည့ြ စာအုပမြွားသာ ဖြစ်သည်..။ ဖိုးတာကလည်း သူ့အဖေ အလဈကိုချောင်းနသည်ေ…။ သိပမြကြာပါ…သူ့အဖေ ကိုညိုလုံးမှာ စာဖတရြင်း အိပပြွောသ်ှားသည်..။

မဂျဂဇင်းစာအုပကြို ကုတငဘြေးတွင် ခထွားသည်..။ ဖိုးတာကလည်း သူ့အဖနေား အသာသှား၍ စာအုပကြိုလှနကြှည့လြိုကသ်ည်..။ စာအုပထြဲတွင် စာအုပဆြိုဒအြသေးလေးတဈအုပ် ထပည်ှပထြားသည်..။စာအုပလြေးက ခပပြါးပါး..။ လကန်ှိပစြကြ နှင့ြ ရိုကထြားသည်..။ ဒီစာအုပမြွိုး တဈခါမှ မတွေ့ဖူး၍ ဖိုးတာမဂျဂဇင်း စာအုပထြဲက ဆှဲယူလိုကသ်ည်..။

ပြီးတော့ အိမအြပေါထြပ် တကပြှီး အနောကခြန်းထဲ ဝငဖြတန်သည်ေ..။ စာအုပန်ာမညကြ နတသ်ုဒျဓါတဲ့…။ရေးသူက ဘိုးထူး..၊ ဖိုးတာစိတထြဲ အထူးအဆန်းသဖြယဖြစ်နသည်ေ..။ စဖတဖြတခြငွြး ကောင်းရဲ့လား ဒစေီ…ဟူသော စာပိုဒကြို စတွေ့ရသည်..။ ဖိုးတာတဈယောကြ အတောလြေး စိတဝြငစြားသှားပြီးဆကဖြတသ်ည်..။ စာအုပတ်ဈအုပလြုံး ပြီးဆုံးသှားသောအခါမှ မိန်းမနှင့ြ ယောကြြား လိုးကြပုံတွကေိုရေးသားထားသော အပြာစာအုပမြှန်း သိရတော့သည်..။

စာအုပထြဲတွင် အပြာဇာတလြိုကဖြစ်သော ဂွော့မောငမြောငတ်ုတ် ဆိုတဲ့ အကောငန်ှင့ြ ဒစေီမှမှအေး ၊ဒေါလြီ ၊ လှမွိုးယဉြ ဟူသော မိန်းမလေးတို့ လိုးကြပုံကို ရေးထားသည်..။ စာအုပဖြတပြှီးသောအခါ ဖိုးတာပေါငကြှားမှ လီးတနကြှီးမှာ ပုဆိုးကို ဖောကထြှကမြတတ် တောငမြတန်ပေါတော့သည်..။

သို့သောြ သူ့စိတထြဲမှာ ဗိုကပြူသူတောြ ဝထျတုထဲက မုဆိုးမ မခငမြှနှင့ြ ဗိုကပြူသူတောတ်ို့ ဖြစ်ကြပုံလောကမြစွဲပဲ ဖြစ်နသည်ေ..။ မုဆိုးမ မခငမြှနှင့ြ ဗိုကပြူသူတောြ တို့ဖြစ်ကြပုံမှာ အခုအပြာစာအုပထြဲကလို ညဈညမ်းတာတွကေို တဈတဈခွခွ ရေးမထားပဲ ပို၍ စွဲမကစြရာကောင်းသည်..။

စာဖတသ်ူမှာ စာမဖတသ်ူထကြ အဆပေါင်းများစွာ သာသည်..။ သန့သ်န့ြ ၊ ညဈညဈ ယူတတလြငွဗြဟုသုတ ရ၏..။ အတွေးအမှငကြယွြ၏..။ ဖိုးတာက အပြာစာအုပကြို ဖြကယ်ူခဲ့ပြီး မဂျဂဇင်းစာအုပထြဲပြနည်ှပထြားလိုကသ်ည်..။ ကံကောင်းသညမြှာ သူ့အဖကေ ထိုအခွိနထြိအိပလြို့ကောင်းတုန်းရှိသေးသည်..။

သညဖြစ်ရပမြှာ မကြာခငကြမှ ပေါပြေါကထြားသော ပူပူနှေးနှေး ဖြစ်ရပ် ဖြစ်သည်..။ပြနခြါနီးတွင် ကိုမှတကြွောန်ှင့ြ မတငကြှညမြတို့မှာ တဈယောကကြို တဈယောကြ ပြေ့ဖကန်မ်းရှုတလြကြြ အလှမ်းသယန်ကြသေေးသည်..။

“ဟှန်း…ခုမှ ကဲနလေိုကတ်ာ….သူများကို ခိုးပါခိုးပါ ဆိုတုန်းကတော့ သတ်တိမရှိပဲနဲ့….အခု ဖိုးခွေးမယားဖြစ်တော့မှ ဒီလီးက တောငရြသတဲ့လား….“

မတငကြှညမြက ကိုမှတကြွောြ ပေါငကြှားက လီးတနကြှီးကို လကန်ှင့ြ ဆုတကြိုငရြင်း ပြောသည်..။လီးတနကြှီးကမူ ပြော့ခွငေိုကဆြင်းကလွကြပြင်..။ တဈခွီမွှ လိုးရုံဖြင့ြ သညလြောကအြခွအနေဆေိုလငွသ်ိပတ်ော့ မဟနလြှ..။ ပြီးတော့…လီးက သူ့ယောကြြား ဖိုးခွေးထကတ်ောင် တိုသေးသည်..။ ငယရြီးစားမို့သံယောဇဉြ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့ြ သာ ခံလိုကရြသည်..။ လီးက မကလြောကစြရာ မကောင်းလှ..။ ပြီးတော့သူ့မိန်းမက ကိုယဝြနအြရင့အြမာကြီးနဲ့မို့ လာလိုးခွင်းဖြစ်သည်..။

မတငကြှညမ် တဈယောကြ ကိုမှတကြွောြ လီးတနကြို ဆုပကြိုငန်ရင်ေးကပင် အတွေးဝငလြာ၍ ခကြခြငွြးလှှတပြဈလိုကလြသည်ေ..။

“ကဲ….တောြ သှားတော့လေ…တောကြှာ သူများတွေ ရိပမြိသှားရင် ပြူနာတကကြုနမြယ်…၊ ကိုဖိုးခွေးကတဇောကကြန်း…၊ နောကရြကတ်ှေ မလာနဲ့တော့နောြ…။ ကြုပကြသာ ခစွခြဲ့ရတာပါ..တောကြ တကယမြခစွပြါဘူး..။ အခုဟာလဲ တော့ဟာမ ဗိုကကြှီးနလေို့ လုပမြရလို့ ကြုပကြိုလာလိုးတာ သိပါတယ်…

“

မတငကြှညမ်၏ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသှားသော အပြုအမူကြောင့ြ ကိုမှတကြွောြ အံ့သှသှားသည်..။သို့သောြ တဈကိုယလြုံး နုံးခွိနေ၍ ဘာမှလည်း မပြောချင်ြ..။ ပြီးတော့ မတငကြှညမ် ပြောတာတွကလေည်းအမှနတ်ရားတွမေို့ ဆိတဆြိတန်လေိုကသ်ည်..။နှစ်ယောကသ်ား ကိုယ့အြတွေးနှင့ြ ကိုယ် ခတ်ေတငှိမသ်ကန်ကြစေဉြ….

“ဗွို့…..မတငကြှညမ်….“

အိမအြပြငဘြကကြ အောခြေါသ်ံကြောင့ြ ကိုမှတကြွောရြော မတငကြှညမြပါ ပြာယာခတသ်ှားကြသည်..။အမှတတ်မဲ့မို့ ဘယသ်ူခေါမြှန်းလည်း သဲသဲကြဲကြဲ မသိလိုကြ..။

“ဗွို့…မတငကြှညမ်….“

အပြငကြ နောကထြပ် တဈခွန်း ထပခြေါလြိုကသ်ည်..။ သညတ်ော့မှ မတငကြှညမ် ခေါင်းနပန်း ကြီးသှားရသည်..။

“ဟောတော့…ဒုကျခပဲ….ဖိုးခွေးတူ..ဖိုးတာ…ကဲ..ကိုမှတကြွောြ.အဲဒီအပေါကဖြှင့ပြှီး..ကြောထြှကသ်ှားတော့….“

ကိုမှတကြွောလြည်း ပုဆိုးကို ကပြာကယာဝတလြကြြ အပေါကဖြှင့ပြှီး လဈထွကသ်ှားသည်..။မတငကြှညမြလည်း ထမီတဈထညကြို ကောကဝြတရြငလြွားပြီး…

“အေး….ဖိုးတာလား…ငါရှိတယဟြဲ့…လာပြီ…

မတငကြှညမ် သူဝတထြားသော ထမီကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း ..ဟင်း..တောပြါသေးရဲ့ ..။ စောစောကစောကဖြုတန်ဲ့ လီးသုတထြားတဲ့ ထမီ မဟုတလြို့…။ မတငကြှညမြက စေ့ထားသော တံခါးကို ဖြင့ပြေးရင်း…..

“တံခါးက စေ့ထားတဲ့ဟာကို ဝငခြဲ့တာမဟုတဘြူး…“

“ကိုမှတကြွောကြှီး ရှိနတေဲ့ဥဈစာ..၊ ဘယလြိုလုပ် ဝငလြို့ဖြစ်မှာလဲဗွ…..“

ဖိုးတာလည်း စိတပြေါကပြေါကန်ဲ့ ဒဲ့ပြောခလွိုကသ်ည်..။ စောစောကတော့ ဒီလိုပြောဖို့ စိတကြူးမရှိ..။မတငကြှညမြက မကြညပြေါကန်ဲ့ ငေါကသ်လို ငမ်းသလိုပြောလာသောကြောင့ြ ခပခြဉွခြဉွြ ရှိတာနဲ့ပြောထည့လြိုကသ်ည်..။

ဖိုးတာစကားကြောင့ြ မတငကြှညမ် ခေါင်းနပန်း ကြီးသှားရပြနသ်ည်..။ ရငတ်ှလည်ေး တဒိန်းဒိန်းခုနလြာသည်..။ သို့သောြ မကြန်ှာ ခပတ်င်းတင်းနဲ့…

“အောငမြယ်…..သနောကောငကြ စွပစြှပစြှဲစွဲ…ဘယမြလဲ…နင့ပြထွေးမှတကြွောရြှိတာ..သှားကြည့်စြမ်း..အခန်းထဲ….“

“အခုတော့ လိုးလို့ အားရလို့ ထွကသ်ှားပြီနမှောပေါ့….“

“အောငမြာ…ရာရာစစ..ပြောလကေဲလေ……ကဲဟာ…..“

မတငကြှညမြက ဖိုးတာကို ပါးရိုကရြန် လကအြလှှဲ ဖိုးတာက ငုံ့ရှောငလြကြြ စောစောက မတငကြှညမြတို့နှစ်ယောကြ လိုးနကြသေော အခန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားသည်..။ မတငကြှညမြလည်း ခတ်ေတကြောငကြှည့န်ရောမှ ဖိုးတာနောကသ်ို့ ပြေးလိုကသ်ှားသည်..။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ဖိုးတာကစောစောက စောကဖြုတန်ဲ့ လီးကို ကကြနွန သုတထြားသော ထမီကို ဖတွခြနဲ ကောကယ်ူလိုကပြှီး…စုလုံးလိုကသ်ည်..။

ထိုစဉြ …မတငကြှညမ် အခန်းထဲ ရောကလြာသည်..။ ဖိုးတာ ဝုန်းခနဲ ခုတငပြေါခြုနတ်ကလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ ကိုမှတကြွောြ ထွကသ်ှားသော အပေါကမြှ အပြငသ်ို့ ထွကလြိုကပြှီး…

“ခငဗြွားနဲ့ ကိုမှတကြွောတ်ို့ ဒီအခန်းထဲမှာ လိုးနကြတောကို ချောင်းကြည့်န်တော ကြာပြီ…၊၊ဦးလေးမရှိတုန်း လငင်ယန်ဲ့ နောကမြီးလင်းတာကို ဦးလေးကို တိုငရြမယ်..။ ဟောဒါ အခိုငမြာဆုံးသကသ်ပေဲ..။ ဒီထမီထဲမှာ ခငဗြွားစောကရြနေဲ့ ကိုမှတကြွောြ လရတွေေ ရှိတယ်..။ ဟုတ် မဟုတဓြါတခြှဲစဈလိုကရြင် ပေါလြာမှာပဲ…။ ရော့ ….အမကေ ပေးခိုင်းလိုကတ်ဲ့…ခငဗြွား ငှနှစ်ေဆယ်….“

ဖိုးတာက ငှနှစ်ေဆယကြို လုံးခွပြေီး အပေါကကြ လှမ်းပစ်သည်..။ ငှနှစ်ေဆယကြ ကုတငအြထကတ်ှငကြသွှားသည်..။ ဖိုးတာက ထမီကို စုလိမပြှီး ခါးထဲထိုးထည့ကြာ ခပသ်ှကသ်ှကြ ထွကသ်ှားပါတော့သည်..။ဟုတ် မဟုတ် ဓါတခြှဲစဈလိုကရြင် အဖြေ ပေါလြာမှာပဲ ..ဟူသော ဖိုးတာစကားကြောင့တ်ုနလြှုပခြှောကခြှားသှားသည်..။ ဖိုးတာက သူ့အမကေို ပကပြကစြကစြကြ ပြောခဲ့သဖြင့ြ သူ့ကို ကလဲ့စားခွသှေားပုံရသည်..။

ဒီပြူနာကို ပြလညေအြောင် ဖြရှင်ေးဖို့ မတငကြှညမ် အပူတပြင်း အကြံထုတရြပါတော့သည်..။

“ခငတ်ာ…..ရေ…..ဟေ့ ခငတ်ာ…..“

“ဟဲ့….ဘာလို့ အဲဒီလောကကြှီး အောခြေါန်တောလဲ…ဒီမှာ ရှိတယ်….“

မခငတ်ာက မီးဖိုခန်းအပြငတ်ှင် ဆနရြှေးနရောမှ လှမ်းပြောသည်..။ မတငကြှညမ် မကြန်ှာက ခွိုနသည်ေ..။မတငကြှညမြက မခငတ်ာနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တွင် တစောင်း ဝငထြိုငရြင်း….

“ညည်းသားကို အကြှေးနှစ်ဆယ်..ပေးခိုင်းလိုကတ်ာဆို….“

“အေးလေ…ညည်းပဲ ပြောဆိုသှားပြီးတော့….“

“အမလေး…ခငတ်ာရယ်…ဒါလေးပြောမိတာနဲ့များ…ဖြစ်နလေိုကတ်ာ…ကောငမြရယ်…“

“ညည်းပဲ…စဉြးစားကြည့်လြေ…ငါက သူများဟာယူထားပြီး မပေးပဲ လိမထြားတဲ့ပုံစံ…မွိုး..“

“ညည်းကို ရညရြှယတ်ာ မဟုတပြါဘူးအေ..၊ အနောကရြှာက မိဇီးကြကကြို ရညရြှယပြှီး ပြောတာရောသှားလို့ဟဲ့…ယောင်းမရဲ့…ညည်းမောငန်ဲ့ မညားခငကြထဲက ဒို့နှစ်ယောကကြ ညီအဈမလိုခစွခြဲ့ကြတာပဲ…၊ အင့ြ…ငှနှစ်ေဆယ် ပြနယ်ူထားလိုကြ..ပြနမြပေးနဲ့တော့…“

မတငကြှညမြက ဆနဗြန်းပေါတ်ှင် ခထွားလိုကသ်ည်..။ မခငတ်ာက မသိမ်းပဲ ဒီအတိုင်းထားလိုကသ်ည်..။စောစောကလို မကြန်ှာကြောတော့ မတင်းတော့..။

“ဟဲ့…ယောင်းမ…ယူပြီး သိမ်းထားလိုကလြေ….ဟယ်…။ ညည်း ငါ့ကို ငှငေါးကပြြ ပေးတုန်းကငါ့ကိုခစွရြငယ်ူဆိုလို့ ငါယူခဲ့ရတာ မှတမြိသေးလား…အခုလည်း ငါ့ကိုခစွရြငယ်ူ…မိခငတ်ာ….“

သညတ်ော့မှ မခငတ်ာ မကြန်ှာက ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ဖြစ်လာပြီး..ပိုကဆြံ နှစ်ဆယကြိုယူ၍ ရငဘြတထြဲထည့လြိုကသ်ည်..။အခု ဖိုးတာအဖနေဲ့ မညားခင် မခငတ်ာမှာ ငယရြည်းစား ရှိခဲ့ဖူးသည်..။ သူမကို လိုးသှားသော မှတကြွောြ၏ညီဖြစ်သည်..။ သူတို့နှစ်ယောကြ မတငကြှညမြတို့အိမတ်ှင် ခွိန်းတွေ့ကြရာ နှုတပြိတခြအဖြစ် ငှငေါးကပြပြေးသည်..။ မတငကြှညမြက လုံးဝမယူ ..။ ဇွတင်ှင်းသည်..။ မခငတ်ာက ငါ့ကိုခစွရြငယ်ူ ဟုအကြပကြိုငပြေးသဖြင့ြ ယူခဲ့ရသည်..။ ပြီးတော့ မခငတ်ာက ပြောသေးသည်..။

“ဟေ့…ကောငမြယူလိုကြ..အဲဒါ သူကပေးတာ..သနဘြကခြါ တောငဘြကရြှာ ဘုရားပြဲ..။ စိနလြှမှိုငဇြာတပြါတယ်..။ အဲဒီအတွကြ မုန့ဘြိုးတဲ့…ရော့..ယူပါဆို..“

မခငတ်ာက သူမလကထြဲ ဇွတထြည့ခြဲ့ဖူးသည်..။

“အယ်….ဖလေိုးမ…အခုခွိနထြိ သတိရတုန်းပေါ့..လေ….“

မခငတ်ာက ပြုံးရှှငစြှာ မေးသည်..။

“ဟဲ့…မှတမြိတာပေါ့အေ့…။ ဘုရာပြဲ ပထမညက ညည်းတို့နှစ်ယောကြ ငါ့ကိုပတပြှီး ကနဘြောငရြိုးပေါသ်ှားတွေ့ကြတာလေ…“

မခငတ်ာ မကြန်ှာမှာ နီမှန်းသှားသည်..။ ထိုညက သူ့ရည်းစား လှသောကြ သူ့ကို ပယပြယန်ယန်ယဆြောထြည့လြိုကသ်ည် မဟုတပြါလား…။ ဘုရားပြဲ ပြီးတဈပတလြောကြ အရောကတ်ှင် လှသောြ ပိုးထိ၍ဆုံးသှားခဲ့သည်..။ လှသောန်ဲ့ ရသော ကိုယဝြနကြို တိတတ်ိတပြုန်း ဖကြခြခွဲ့ရသည်..။

ထိုကိဈစကိုမခငတ်ာအမနှငေ့ြ မတငကြှညမ် တို့သာ သိကြသည်..။ နောကတ်ော့ ဖိုးတာအဖေ ကိုညိုလုံးနှင့ည်ားခဲ့ကြသည်..။ မတငကြှညမြလည်း မခငတ်ာ၏ မောင် ကိုဖိုးခွေးနဲ့ ညားခဲ့သည်..။ မခငတ်ာ မကြန်ှာမှာဒေါသတွေ ကင်းစငသ်ှားပြီး ယခငလြို ပြုံးပြုံးရှှငရြှှင် ပြနဖြစ်လာသည်..။

“အောြ…ဒါနဲ့ ညည်းသားရော….၊ ငါ အနောကရြှာ အကြှေးသှားတောင်းချင်လြို့ အဖောြ ခေါသ်ှားအုံးမယ်…

“

“အေး အေး ခေါသ်ှားလေ..ဖိုးတာရေ..ဟေ့ ဖိုးတာ….“

“ဗြို့…လာပြီ အမေ…“

ဖိုးတာတဈယောကြ မတငကြှညမ် ရောကလြာကထဲက အိမအြပေါထြပ် ထရံပေါကမြှချောင်းကြည့်န်ခေဲ့သည်..။ သူ့အမနှငေ့ြ မတငကြှညမြတို့မှာ သူ့မကြစြိအောကမြှာပင် ငှိမ်းခမွြးရေးရ၍ပြုံးပြုံးရှှငရြှှင် ရယရြယမြောမော ဖြစ်သှားကြပါတော့သည်..။ဖိုးတာ သူ့အမနေား ရောကသ်ောအခါ….

“မင်း ဒေါလြေးက အနောကရြှာ အကြှေးသှားတောငခြငွလြို့ အဲဒါ အဖောလြိုကသ်ှားစမ်း…“

“ဟုတကြဲ့ အမေ….“

“ကဲပါ…တငကြှညမြရယ်..ဖိုးခွေးမရှိတုန်း ညည်းတူကို အဖောခြေါထြားလိုကြ.. ။ ငါ့သားကို ထမင်းတော့ဝအောငကြှှေးနောြ…ကောငမ်…“

မခငတ်ာ စကားအဆုံးတွင်….

“ကောငမ်…ညည်းဗိုကထြဲ ပုဏျဏားပါပုံရတယ်…၊ ငါကလဲ အခု အဲဒါပြောမလို့…ဟဲ့..အဟင်းဟင်း…ထမင်းများ အဆန်းလုပလြို့အေ….“

ဖိုးတာတဈယောကြ မတငကြှညမြနဲ့ နောကကြ ကောကကြောကပြါအောင် လိုကသ်ှားရပါတော့သည်..။အနောကရြှာက အကြှေးတောင်း ပြနလြာတော့ ည ရှဈနာရီတောင် ထိုးပြီ..။ ဖိုးတာက လှည်းကိုသာဂရုစိုကမြောင်းလာသည်..။ တဈလမ်းလုံး စကားတဈခွန်းမှ မပြော….။

မတငကြှညမြက ဒီနေ့ညအတွကြ စီမံကိန်းတွေ ခကြာ စိတကြူးယဉလြာသည်..။ နေ့လညကြ မထငမြှတပြဲဖြစ်သှားရသည့ြ ကိဈစအတွကြ မတငကြှညမ် ယူကြုံးမရ ဖြစ်နသည်ေ..။ သူ့ကို မခစွြ၍ ပစ်သှားခဲ့သောမှတကြွောြ၏ အလိုဆန်ဒကို လုံးဝ မလိုကသ်င့ြ…။ ပြီးတော့ သူ့မိန်းမ ဗိုကကြှီးလို့ လိုးမရမှ သူမကိုလာလိုးခွင်းဖြစ်သည်..။ ငယရြည်းစား ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာက တဈကြောင်း..။

မှတကြွောြ ကိုယန်ှိုကကြအပြောကောင်း အနှူးကောင်းတာ တဈကြောင်း..။ ရည်းစားဘဝက ဖကရြုံ နမ်းရုံ နို့အကိုငခြံရုံက လှဲ၍အလိုးမခံဖူးခဲ့တာက တဈကြောင်း …စသညတ်ို့ကြောင့ြ မှတကြွောန်ှင့ြ ဖြစ်ခဲ့ရခွင်းပင်..။

အလိုးခံပြီးမှ မတငကြှညမ် တဈယောကြ နောငတ် ရမိသည်..။ တကယတ်ော့ မှတကြွောကြ သူ့ကိုကြောသှားခွင်းသာ ဖြစ်သည်..။ ထို့ကြောင့ြ နောကန်ောင် မပတသ်ကဖြို့ တင်းတင်း ပြောလိုကခြှင်းဖြစ်သည်..။ တကယ့ကြိဈစကြီးကိုမှ သူ့ယောကြွား ကိုဖိုးခွေး၏ တူအရင်းခေါကခြေါကြ ကမှငသ်ှားတွေ့သှားခဲ့ရသည်..။ သူ့အမေ မခငတ်ာကိုများ တိုငလြိုကလြမလေား ဟု ထူပူပြီးလိုကခြဲ့ရသည်..။

တောပြါသေးရဲ့..တိုငပြုံ မရသေး..။ မိခငတ်ာကလည်း ငှနှစ်ေဆယပြှနပြေးလိုကသ်ည့အြတွကြ အကြညဓြါတ် ရသှားသည်..။ ဒါတငမြက ငယကြွိုးငယန်ာကိုပါသတိရလာအောင် ဖောပြှောခဲ့သည်..။ အမှနတ်ကယအြားဖြင့ြ မခငတ်ာနှင့ြ မတငကြှညမြတို့မှာအလှနခြစွကြှသည့ြ ငယသ်ူငယခြငွြးတွေ ဖြစ်သည်..။

ရှဖောရြှဖကြ ထဖောထြဖကြ ..နို့စို့ဖောြ နို့စို့ဖကမြွား ဖြစ်ကြသည်..။ဖိုးတာကို လွှော့တွကလြို့တော့ မရ..။ အသကကြ ဘာမှ မကြီးသေးပမေဲ့ လူက ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း..။ဉာဏရြညဉြာဏသ်ှေးကလည်း ထကမြှကြ…။ ဖအတေူသားမို့ စာဖတကြလည်း ဝါသနာ ကြီးသည်..။

လူထွားသလောကြ လီးများထွားလိုကလြငွတ်ော့ ဒီညအဖို့ မတငကြှညမြတို့ ရတနာပုံကိန်းဆိုကပြတေော့မည်..။ ထို့ကြောင့ြ စကားမပြော တရားမဟော အတညပြေါကကြှီး လုပန်သေော ဖိုးတာကို အကဲစမ်းချင်ြ၍…..

“ဟဲ့…ဖိုးတာရဲ့..စကားလေး ဘာလေး ပြောပါအုံး..ဟဲ့..။ တမေိလေး ကနွတောပဲ…“

“ခငဗြွား..ကိုမှတကြွောကြှီးနဲ့..ပြောပေါ့ဗွ…..“

ဖိုးတာအသံထဲတွင် မနာလိုသံတွေ ပါနသဖြေင့ြ မတငကြှညမ် အားတကသ်ှားသည်..။

“ဘာလဲ..နငကြ ငါ့ကို စိတဆြိုးနတော လား…“

“ဟုတတ်ယ်….“

“စိတခြွ..စိတခြွ…နောကြ ဒါမွိုး ဘယတ်ော့မှ မဖြစ်စရဘေူး…ငါလည်း နောငတ်ရပါတယ် ဟယ်..။မှတကြွောန်ဲ့ ငါနဲကက ငယရြည်းစားလေ..ပြီးတော့ သူကလည်း အပြောကောင်းတော့ သူ့ကိုအလိုလိုကမြိသှားတာပါ..။ ပြီးတော့….မင်းဦးလေးကလဲ……….“

မတငကြှညမြက မင်းဦးလေးကလဲ..ဟုဆိုကာ ရှေ့မဆကပြဲ ရပထြားလိုကသ်ည်..။ ဖိုးတာ သိချင်စြိတတ်ှပြင်ေးပြလာရသည်..။

“ဘာ…မင်းဦးလေးကလဲ…လဲပြောလဗြော….“

မတငကြှညမြက တောတ်ောန်ဲ့ မပြောသေးဘဲ ငှိမန်သည်ေ..။ ရှေ့တဈခေါလြောကတ်ှင် ရှာကိုလှမ်းမှငန်ရပြေီ…။ ဖိုးတာ သိချင်ဇြောတွေ ပြငထြန်းလာသည်..။

“ဒေါလြေးကလည်း ..ပြောလဗွော….“

ဒေါလြေးဟု ခေါလြိုကသ်ဖြင့ြ ဖိုးတာ စိတကြှညသ်ှားမှန်း မတငကြှညမ် သိလိုကသ်ည်..။

“မင်းကလည်း…ပြောပါ့မယ်…..ဒီလိုဟဲ့..မင်းဦးလေးက လေ….ဟို..ဟို…ပန်း…သနတေယ်ေ….လေ…“

“ပန်းသတယေဆြိုတာ ဘာလဲ…ဒေါလြေးရဲ့…“

ဖိုးတာက သိလကြသ်ားနှင့ြ မေးလိုကသ်ည်..။ မတငကြှညမြလည်း မထူးတော့ပြီမို့……

“ပန်းသတယေဆြိုတာ…မလိုးနိုငတ်ော့တာကို ပြောတာဟဲ့…၊ နင့ြဦးလေးက ငါ့ကို ကောင်းကောင်းလိုးမပေးတာ ကြာပြီ…၊ ငါလဲ သှေးနဲ့ သားနဲ့ပဲ..ခံချင်သ်ေးတာပေါ့..“

“ဒါများ…ကိုမှတကြွောလြိုကောငမြွိုး ခံနသေေးတယ်…၊ ကနွော့ကြို ခံလိုကြ ပြီးတာပဲ…“

“အံမယ်…ကြီးကြီးကယွကြယွြ..နဲ့….၊ နင့လြီးက ဘယလြောကြ များ ရှိလို့လဲ…“

“သိချင်ရြင်…ကိုငကြှည့လြေ….ဗွာ…“

“ကဲ…ဒီလိုဆို ပြစမ်း….ပြစမ်း….“

မတငကြှညမြက လှည်းမောင်းနသေော ဖိုးတာအနားတိုးကပလြာပြီး…နောကမြှနေ၍ ပေါငကြှားဆီလှမ်းနှိုကလြိုကသ်ည်..။ ဖိုးတာ ပေါငကြှားက တောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးကို စမ်းမိသောအခါမတငကြှညမ် တဈယောကြ အမလေး တမိမတတ် ကြကသ်ီးတွေ ဖငွြးကနဲ ထသှားသည်..။ဟုတမြှ ဟုတကြဲ့လား…ဟု သံသယ ဝငသ်ှားသည်..။ လီးတနကြှီးက နည်းနည်းနောနောဟာကြီး မဟုတ်..။လကတ်ဈဆုတစြာမက ကြီးမားတုတခြိုငလြှသည်..။ အရှညကြလည်း တဈထွာကြောကြွောလြောကရြှိသည်..။

“ကဲ….ယုံပြီလား…ဒေါလြေး…ကိုမှတကြွောဆြိုတဲ့ ကောငကြှီးထကြ သာတယမြို့လား..။ သူ့လီးကကနွော့လြီးထကြ အများကြီးသေးတယ်..၊ ပြီးတော့ တဈခွီလောကြ လိုးရုံနဲ့ ပြော့ခွသှေားတဲ့ လီးဘိန်းစား….“

မတငကြှညမြက ဖိုးတာအပြောကို သဘောကလွှန်းလို့ တခစ်ခစ် ရယမြောပါတော့သည်..။ ပြီးတော့တင်းသထကတ်င်းအောင် ညှဈပြီး ဆုပကြိုငထြားလိုကသ်ည်..။ ရှာထဲ ဝငတ်ော့မှ ဖိုးတာလီးကြီးကိုမလှှတခြငွြ လှှတခြငွြ နဲ့ လှှတလြိုကရြသည်..။

ထမင်းစားသောကပြှီးကြသောအခါ ဖိုးတာက ပြောလိုကသ်ည်..။

“ဒေါလြေး….ကနွောြ ထပခြိုးပေါြ သှားနှင့မြယ်….“

“အေး အေး….သှားနှင့ျ….“

မတငကြှညမ် ပန်းကနတ်ှေ ဆေးရင်းပြောလိုကသ်ည်..။ ပန်းကနဆြေးပြီးသောအခါ သူ့လကကြို ဆပပြှာနှင့ပြှောငအြောင် ဆေးပြီး မကြန်ှာပါ သဈလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ သနပခြါးသှေးပြီး ကကြနွန လိမ်းသည်..။အပေါအြင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီကို ခွှတ်၍ ရငဘြတ် ၊ခွိုင်း ၊ လညပြင်းတို့ကိုပါ လိမ်းသည်..။

သနပခြါး လိမ်းပြီးသောအခါ ဓါတမြီးတဈလကန်ဲ့ အပြငထြှကခြဲ့သည်..။ အခုမှ သတိထားမိသည်..။ဖိုးတာလီးမှာ သူမကိုငထြားသော လကန်ှိပဓြါတမြီးအလုံးထကြ တုတသ်ည်..။ လကန်ှိပဓြါတမြီးနှင့ြ ထိုး၍ခွံတံခါးကို အသအချော ပိတသ်ည်..။ ထို့နောကြ အိမသ်ာထဲသို့ သှားပြီး သူ့ပေါငကြှားကစောကဖြုတကြှီးကို ဆပပြှာနှင့ြ အထပထြပအြခါခါ အကြိုအကြားပါ မကနွြ ပြတတ်ိုကဆြေးကြောပစ်လိုကသ်ည်..။

ဖိုးတာတဈယောကြ ထပခြိုးပေါြ ရှေးရခွင်းမှာ မှစေိုကအြိမမြို့ ချောင်းကြည့်လြငွြ မှငန်ိုငသ်ည်..။ သူကိုယတ်ိုငန်ေ့လညကြ ချောင်းကြည့်ခြ့ှဲပီးသားမို့ နရော ရှေးရသည်..။ ထပခြိုးပေါကြ လုံခွုံသည်..။ အိမကြခေါငစြောကမြို့ ကယွကြယွဝြန်းဝန်း ရှိလှသည်..။ အခင်းကလည်း ပဉွခြင်းမို့ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းရှိသည်..။

ဖိုးတာက ဂွမ်းစောငတ်ဈထညကြို ခေါကခြင်းလိုကသ်ည်..။ ထိုအပေါမြှ ဘာဘူစောငတ်ဈထညဖြှန့ခြင်းသည်..။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးကို ယှဉထြားလိုကပြှီး ပကလြကလြှနအြိပရြင်း မတငကြှညမြကိုစောင့န်သည်ေ..။

ပုဆိုးကို မလှနလြိုကပြှီး တောငမြတန်သေော သူ့လီးတနကြှီးကို ခပဖြှဖြလေး ဂွင်းတိုကပြေးနသည်ေ..။အထကတ်ှင် ထွန်းထားသော လသာမှနအြိမမြီးရောငကြ အားနည်းနသဖြေင့ြ မီးအရှိနမြှှင့ရြန် ထပြီးလှည့လြိုကသ်ည်..။ ပုဆိုးကို အိပယ်ာခင်းပေါြ ခွှတထြားခဲ့သဖြင့ြ သူ့ပေါငကြှားကလီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးမှာ လသာမှနအြိမမြီးရောငအြောကတ်ှင် တရမ်းရမ်း တခါခါ နှင့တ်ောငမြတန်သည်ေ..။

ထိုစဉြ မတငကြှညမ် တဈယောကြ ထမီရငလြွားနှင့ြ ထပခြိုးပေါြ တကလြာသည်..။ မီးအရှိန် မှှင့န်သေောဖိုးတာပေါငကြှားရှိ တောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးကို ကြည့်ကြာ ရမကသ်ှေးများ ဆူပြကလြာပြီးစောကခြေါင်းအတွင်း ယားကြှ ပြထလာသည်..။

စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံးလည်း စူပြခုံးထလာနသည်ေ..။ သူ့ယောကြွားလီးနှင့ြ သောလြည်းကောင်း ၊မှတကြွောလြီးနှင့သ်ောလြည်းကောင်း မနှိုင်းယှဉအြပသ်ည့ြ အရှယန်ှင့ြ မမွှ ကြီးမား တုတခြိုငလြှသည့ြဧရာမလီးကြီးကို ကြည့်ကြာ ကာမရာဂစိတတ်ှေ ထသထကြ ထ ကြှသထကြ ကြှလာပါတော့သည်..။

မတငကြှညမြက ဖိုးတာအနား တိုးကပသ်ှားပြီး တောငန်သေော လီးတံကြီးကို ဆုတကြိုငကြာ အိပယ်ာဆီသို့ဆှဲခေါလြာသည်..။ ပူနှေးတောင့တ်င်းသော လီးတနကြှီးအတွေ့က မတငကြှညမ်၏ ရာဂမီးကိုအရှိနတ်ငှီးငှီးနဲ့ တဟုန်းဟုန်း တောကလြောငစြပေါတော့သည်..။

“ကဲ…ကဲ….ဒေါလြေး ခံချင်လြှပြီ…ကြာ….လိုးတော့ နောြ….“

မတငကြှညမြက ရမကဇြောထနသ်ော အသံဖြင့ြ ပြော၏…။ အသံလှိုင်းတွကေ တုနခြါ အကကြှဲလကြရြှိသည်..။ မတငကြှညမြလည်း ထမီ ခွှတခြထွားပြီး ဖြစ်ရာ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးနှင့ြ ဖြစ်သည်..။ တင်းရင်းဝင်းအိ မို့မောကြ စူတကန်သေော နို့ကြီးနှစ်လုံး ..၊ ဖြေးဖြေးတုတတ်ုတ် ပေါငတ်နကြှီးနှစ်သှယ်..၊ပေါငန်ှဈလုံးကြားအရင်းရှိ စောကမြှှေးပါးပါးလွားလွားနှင့ြ အဲဒီအောကမြှာမှငသ်ာလှန်းလှသောစောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းပြဲပြဲကြီး….။

သညကြဲ့သို့သော ရူပါရုံ ကာမဓါတကြ လူပျိုသိုး ဖိုးတာကို မှှူဆှယဖြမ်းစားလကြြ ရှိရာ ဖိုးတာ မကြလြုံးတွအရေောငတ်လကလြကြ ထွကလြာသည်..။ မတငကြှညမြက အိပယ်ာခင်းပေါြ ပကလြကလြှနအြိပမြည် ပြုရာ…

“ဟိုး…ဟိုး….နအေုံး ဒေါလြေး…..“

ဖိုးတာက မတငကြှညမြလကကြို ဆှဲပြီး မလိုကသ်ည်..။

“ဟင်….ဘာလုပအြုံးမှာလဲ….လို့…“

မတငကြှညမြက စိတမြရှညသ်ံဖြင့ြ မေးသည်..။

“ဟို..သတ်ေတာပေါြ လကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းပေး..ဒေါလြေးရာ..“

“ဟှန်း….အတောတ်တန်ိုငတ်ဲ့….တဏှာရူးလေး….ဟင်း….“

သညလြို စိတထြဲက ပြောရင်း ၊ ပြုံးရှှငသ်ော မကြန်ှာဖြင့ြ သတ်ေတာပေါြ လကထြောကပြှီးဖငကြုန်းပေးလိုကသ်ည်..။ ပြည့ဖြှိုးအကကြားနသေော ဖငအြိုးကြီးနှစ်မှှာက မီးရောငအြောကတ်ှငဝြင်းပြောငန်သည်ေ..။ ဖိုးတာစိတတ်ှေ အရမ်းလှုပရြှားလာသည်..။ ဖငကြုန်းပေးထားရင်း မတငကြှညမြအတွေးတဈခု ဝငလြာသည်.။ ဒီလောကြ သိနမှတေော့ ဖိုးတာ မိန်းမ လိုးဖူးထားပုံရသည်..။ ထို့ကြောင့သ်ိချင်စြိတဖြှင့ြ….

“မင်းက မိန်းမ လိုးဖူးလို့ လား….“

“ဟင့အြင်း….“

“ဒါဖြင့ြ ဘာလို့ ဖငကြုန်းခိုင်းရတာလဲ….“

“ဟဲဟဲ….ဒါက ဒီလို ဒေါလြေး ရ….“

“အဖေ့ စာအုပစြငထြဲမှ အပြာကာတွန်းစာအုပတ်ှေ ရှိတယ်..၊ အဲဒါ ကနွောကြ ခိုးဖတထြားတာ..။ အဲဒီစာအုပထြဲမှာ အခုလို ဖငကြုန်းပြီး လိုးတာပါတယ်…“

“အမလေး ဟဲ့နောြ… နှာထပုံကတော့…ဟှန်း..မပြောလိုကခြငွဘြူး….“

“ဒေါလြေး….“

“ဟင်….“

“ကနွောြ လိုးတော့မယန်ောြ……“

“အင်းပါ..လို့ဆိုနေ…“

“ကိုမှတကြွောထြကြ အပြနတ်ဈသိန်းလောကြ သာအောင် လိုးပြမယ်…ကြည့်ြ…“

ဖိုးတာက သူ့လီးတနကြှီးကို လကန်ှင့ြ အသာဖြဲလကြြ စောကဖြုတအြဝကို တေ့ထားလိုကသ်ည်..။ပူနှေးနူးညံ့သော စောကဖြုတအြတွေ့က သူ့တဈကိုယလြုံးရှိ အကြောမှနသ်မွှကိုလှိုင်းထလှုပခြတသ်ှားစလသေည်ေ.။စောကရြညတ်ို့ဖြင့ြ စိုရှှဲဖောင်းကားနသေော စောကဖြုတပြှဲပြဲကြီးထဲသို့ သူ့လီးကြီးကိုထိုးနှစ်ထည့လြိုကပြါတော့သည်..။

“ဇိ…ှ .ဇိ…ှ ဗြိ…ဗစြျ….ဗစြျ…..ဖတွ ျ…ဖတွ ျ….ဗစြျ….ဖြတ်…ဘှတ်…………“

လီးတနကြှီးက တင်းကပြပြှည့သ်ိပစြှာ တဈရဈခွင်း တိုးဝငသ်ှားသည်..။ နှေးထွရှေိန်းမှသော အရသာကိုလည်း ဖြစ်ပေါစြသည်ေ..။ မတငကြှညမြတဈယောကြ လီးတနကြှီး အရှိနန်ှင့ြ နဈဝငလြာသညန်ှင့တ်ပျိုငတ်ည်း ခါးညှှတကြာ ဖငဆြုံကြီးက မှောကတ်ကသ်ှားသည်..။ အားရကြနပေလြိုကသ်ညမြှာ ပြောပငမြပြတတ်..တော့..။ မကြလြုံးစုံမှိတကြာ အံကို တင်းတင်းကြိတလြကြြ ခံသည်..။

မာကြောပူနှေးသော လီးကြီးအတွေ့က အီဆိမ့ြ ကငွတ်ကသ်ှားစသည်ေ..။ဖိုးတာက လီးတနကြှီးကို အဆုံးထိရောကအြောင် မှှုပထြားရာမှ တဖြည်းဖြည်း ပြနထြုတသ်ည်..။လီးတနကြှီး အသှင်းအနှုတလြုပတ်ိုင်း စောကဖြုတကြှီးမှာ စူကြှလာလိုကြ ကြုံ့ဝငသ်ှားလိုကန်ှင့ပြုံစံအမွိုးမွိုးဖြင့ြ လှုပရြှားနရသေည်..။

အသှင်းအနှုတ် ခပမြှနမြှန် ပြုလုပပြေးပြီးနောကြ ခါးသှယသ်ှယကြို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငကြာခွေးဆောင့န်ည်းဖြင့ြ ခပကြှမ်းကြမ်း ပစ်ပစ်ဆောင့ပြါတော့သည်..။

“ဖြတ်……..ပြတ်…ပြတ်…ဖလှတ်…ပြှတ်…..“

“အီး…အင့ျ…အမေ့….အား…..ကြှတ် ကြှတ်…“

“ဖြတ်….ပြှတ်…ဗွဈ…..ဒုတ်…..ဘှပ်…..ပလှတ်…..“

“အမေ့…ရှီး….ကြှတ် ကြှတ်….အီး အင့ျ…အား….“

တနင့တ်ပိုးကြီး အဝငအြထွကလြုပန်သေော လီးတနကြှီးက မတငကြှညမြကို အားရကြနပေစြပေါသည်.။မတငကြှညမြကလည်း ဖိုးတာရဲ့ ကြမ်းသော ရမ်းသော ဆောင့ခြကြမြွားနှင့ြ လွောည်ီစွာ သူမဖငဆြုံကြီးကိုနောကသ်ို့ ပစ်ပစ်ပြီး ခံသည်..။

“ဖြတ်…ဖြတ်….ပြတ်…ပလှတ်…..ဘှပ်……“

“အီး….အင့ြ အမေ့….အင့ြ…အား….ကောင်းလိုကတ်ာကြယ်…..အမလေး….အား…..အမေ့…အင့ြ..အီး

…..အား..ရှီး…..ကြှတ် ကြှတ်…..“

ဖိုးတာက ခွေးဖငပြူးလငွြ အသအချောကြည့်သ်ည်..။ ထို့ကြောင့ြ ခွေးဆောင့န်ည်းဖြင့ြ ပီပီပြငပြှငဆြောင့လြိုးနိုငခြှင်း ဖြစ်သည်..။ ဝကလြိုး၊ နှားလိုးတို့သည် ခွေးလို ကြာကြာမဆောင့န်ိုငကြှောင်းသူသတိထားမိသည်..။ တိရစ ျဆာနတ်ှထေဲတွင် ဆောင့ဆြောင့လြုပန်ိုငသ်ော သတ်တဝါမှာ ခွေးဖြစ်ကြောင်းသူသတိပြုမိသည်..။

အခု ခွေးလိုးနည်းဖြင့ြ မတငကြှညမြကို ဆောင့ဆြောင့လြိုးနပေါတော့သည်..။ လိုးရသညမြှာ စီးစီးပိုငပျိုငပြှဈပြဈနှစ်နှစ် ရှိလှသည်..။ ဖိုးတာလချောင်းကြီး တဈခုလုံး ပူရှိန်းကြှတကန်သည်ေ..။ကိုမှတကြွောထြကသ်ာကြောင်း သကသ်ပြခေငွြ၍ ဖိုးတာကလည်း တအားဆောင့ဆြောင့လြိုးနသလေိုမတငကြှညမြကလည်း အလိုးခံနိုငကြှောင်း ပြလို၍ ဖငဆြုံကြီးကို တအားနဲ့ပင် ပစ်၍ တွန်း၍ ခံသည်..။

အရှယ် ကြာဟသောလြည်း လီးနှင့ြ စောကဖြုတမြှာ ဖဈဆိုကဖြစ် အံကဖြှဈ၍ အလှနတ်ကည်ီလကည်ီရှိကြပါသည်..။

မတငကြှညမြတဈယောကြ မရှယပြဲ စောကြဲမင်းဖြစ် ဆိုသလို မထငမြှတပြဲ ဖိုးတာ၏ လီးကြီးကိုအလိုးခံလိုကရြသဖြင့ြ သညတ်ဈသကစြာအတွကြ ဖူလုံလောကပြါသည်..။ ကာမဘုံမှာ လူဖြစ်ရပါလကြကြာမအရသာကို မဝတဝ ခံစားရလငွြ အဘယမြှာ လူဖြစ်ကြိုးနပပြါမညန်ည်း..။

ကာမအရသာကို တကည်ီလကည်ီ ခံစားရဖို့ ဆိုသညမြှာ စံခွိနမြှီ ကြီးထွားတုတခြိုငသ်ော လီးနှင့လြည်းတွေ့ရပါမှ ပြည့စြုံပလေိမ့မြည်..။ မိမိလကန်ှင့လြည်း ကာမဆန်ဒပြည့ဝြအောင် ပြုလုပန်ိုငပြါသည်..။သုတတ်ည်းဟူသော စောကရြပေူတွေ ထွကသ်ှားလငွြ ကာမအထွတအြထိပရြောကသ်ညဟြု ဆိုနိုငပြါသည်..။

သို့သောြ လကသ်ည် လီးမဟုတ် ၊ လကြ၏ တာဝနကြ အလုပလြုပဖြို့ ဖြစ်၏..။ မိန်းမစောကဖြုတကြိုလိုးဖို့မဟုတ်..။ မိန်းမစောကဖြုတကြို လိုးရနအြတွကြ သဘာဝက ဖနဆြင်းပေးလိုကသ်ညမြှာလီးသာဖြစ်သည်..။ လီးအမွိုးမွိုး ရှိကြပရော ယခု ဖိုးတာ၏ ပေါငကြှားရှိ လီးတနကြှီးမှာ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ကြီးမားထွားကြိုင်းသော စံခွိနမြီ လီးတနကြှီး ဖြစ်ပါတော့သည်..။

ကာမဆန်ဒပြည့ဝြရေးအတွကြ လီးကြီးရုံနှင့ြ မပြီးသေး..။ ကြာကြာစိမ်၍ လိုးနိုငမြှ ခွီးမှမ်းထိုကသ်ည်..။ ယခုဖိုးတာ သူမကိုလိုးနသညေမြှာ နာရီဝကန်ီးပါးရှိပြီ..။ ခုခွိနထြိ လရကေို ထိန်းသိမ်းနိုငစြှမ်း ရှိနတေုန်း..။တဈခွို့ဆိုလငွြ သုံးလေးခကြလြောကြ ဆောင့ရြုံနှင့ြ စောကဖြုတဒြဏကြို မခံနိုငပြဲ လရတွထွေကေသ်ှားတတသ်ည်..။

တဖန် ကြီးရုံ တုတရြုံ ၊ စိမလြိုးနိုငရြုံနှင့ြ မကြနပေထြိုကြ..။ လီးကို ဖြဲ့စည်းထားသော အကြောတွကလေည်းသနမြာအုံးမှ ဖြစ်သည်..။ ဖိုးတာလီးကြီး မာကြောသနမြာလိုကပြုံကတော့ တကယ့ကြို သံမဏိချောင်းကြီးလိုဖြစ်သည်..။ ထို့ကြောင့ြ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်း ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းသည် မတငကြှညမ်၏ ဘဝငအြသည်းကိုအကြီးအကယွြ စွဲခိုကသ်ှားစသည်ေ..။

မတငကြှညမြတဈယောကြ ဖိုးတာကို အလိုးခံရင်း ဒီလီးကြီးကို အပိုငကြိုငထြားနိုငဖြို့ကြံစညစြိတကြူးနသည်ေ..။ လီးကို အပိုငစြီးဖို့ဆိုသညမြှာ သူမက အပေးကောင်း အခံကောင်းမှာ ဖြစ်မည်..။သို့မှသာ သူမစောကဖြုတကြှီးကို စွဲမညဖြစ်သည်..။

မတငကြှညမြက မှနမြှနသ်ှကသ်ှကကြှီး အဝငအြထွကလြုပန်သေော လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးကို အစွမ်းကုနည်ှဈညှဈပေးသည်..။ စောကဖြုတအြတွင်း ညှဈအားကြောင့ြ ဖိုးတာလချောင်းကြီးတဈခုလုံးတရှိန်းရှိန်းတဖိန်းဖိန်း ကဉွဆြိမ့န်ပေါတော့သည်..။

သညန်ရောမှာ အခွားသူသာဆိုလငွြ စောကဖြုတည်ှဈအားဒဏြ မခံနိုင်၍ သုတရြပေူတွပန်ေးထွကကြုနတ်ော့မည်..။ အခုတော့ လီးကြီးက နည်းနည်းမှ ဖြုံပုံမရ..။ မှနမြှနသ်ှကသ်ှကကြှီးသာဆောင့လြို့ညှောင့လြို့ ကောင်းဆဲဖြစ်သည်..။ လီးအပူရှိန် စောကဖြုတအြပူရှိနတ်ို့မှာ စောကခြေါင်းထဲတွငရြဈဝဲ လှည့ပြတန်ပေါတော့သည်..။

မတငကြှညမ် စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ပြင့ကြနပြေါကထြှကမြတတ် ယားကြှလာသည်..။ အကြောဆှဲသလိုအီးခနဲ အသံကြီးထွကသ်ှားပြီး ခန်ဓကိုယတ်ဈခုလုံးလည်း ဆတခြနဲဆတခြနဲ တုနခြိုကသ်ှားသည်..။အတွေ့အကြုံ သိပမြရှိသော ဖိုးတာသညပြင် အတောလြေး လန့ဖြတွသ်ှားရသည်..။ ထို့ကြောင့ြ အားရပါးရဆောင့န်သေော အရှိနကြို ဗှုန်းခနဲ ရပတ်န့လြိုကမြိသည်..။

“အို….ဟို ဟို…..ဆကြ ..ဆကဆြောင့လြေ..အဲဒါ…ဒေါလြေးပြီးသှားလို့ …တုနခြါသှားတာ….အ….ကြှတကြွှတ်…“

“ဖြတ်….ဖြတ်…ပလှတ်…ဗွဈ….ပလှတ်…..ဘှပ်….ဖြတ်….“

အခကြန်ှဈဆယလြောကြ ဆောင့အြပြီးတွင် ဖိုးတာတဈယောကြ ပါးစပကြ တအအ နှင့ြ အသံထွကလြကြမြတငကြှညမြစောကခြေါင်းထဲ လရပေူတွေ ပန်းထဲ့လိုကတ်ော့သည်..။မတငကြှညမြတဈယောကြ ကြှန်းသတ်ေတာကြီးပေါတ်ှင် မကြန်ှာမှောကကြာ ကာမအရသာကို တစိမ့စြိမ့ခြံစားနသည်ေ..။ သူမစောကခြေါင်းထဲသို့ တပြဈပြဈ နှင့ြ ပန်းထုတန်ဆေဲ ဖြစ်သော ဖိုးတာ၏သုတရြညပြူအတွေ့က သူမတဈကိုယလြုံးကို တငှိမ့င်ှိမ့ြ တသိမ့သ်ိမ့ြ အီဆိမ့သ်ှားစသည်ေ..။

ကာမဆန်ဒ ပြည့ဝြသှားပြီ ဖြစ်၍ လူလည်း ငှိမသ်ကသ်ှားသည်..။ စောကခြေါင်းထဲမှာသုတရြညထြှကရြသညကြ ဂွင်းတိုကလြို့ သုတရြညထြှကရြသညန်ှင့ြ လားလားမှ မတူပေ..။ ယခုကောင်းပုံကတဈမွိုး ဖြစ်သည်.။ ပူနှေးနူးညံ့သော စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေ အလှနထြူးခွားသော ဖောဋျဌပျပရုံကာမဂုဏတ်ှကေို သဘာဝကကြ ဖြစ်ပေါစြသည်ေ..။

ထို့အပြင် လီးသည် ပုရိသ သဘာဝရုပပျိုငရြှငယ်ောကြြားသတ်တဝါအတွကြ ကြားနှင့ြ သကဆြိုငသ်ော ကာမအာရုံကြောတွေ စုဝေးပေါင်းဆုံရာ ဌာနခွုပကြှီးဖြစ်သလို…။

မိန်းမတို့ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတသ်ညလြည်း ဣတ်ထိယကာမရုပပျိုငရြှင် မိန်းမသတ်တဝါအတွကမြနှင့သ်ကဆြိုငသ်ော ကာမအာရုံကြောတွေ စုဝေးပေါင်းဆုံရာ ဗဟိုဌာနခွုပကြှီး ဖြစ်သည်..။

စောကဖြုတန်ှင့ြ လီးမှာ အပြနပြှနအြလှနလြှန် ရဈပတန်ှောငဖြှဲ့ဆှဲငငတ်တသ်ော ဖိုဓါတ် မဓါတ် တွေ ရှိသည်..။မိန်းမနှင့ယ်ောကြြားနှစ်ဦးသားတို့ အင်ျဂါဇာတခြငွြး ပေါင်းစပ်၍ ကိုယစြီကိုယင်ှ ကိုယ့သ်ဘာဝနှင့ြ ကိုယကြာမအရသာခံစားခွင်းကို မထေုန် အမှုဟုခေါသ်ည်..။

မထေုနဟြူသည် အထတူ အရှတူ အကြှတူ မိန်းမ ယောကြွားနှစ်ဦးသားတို့ ရှှငမြှူးတကကြှှစွာကာမအရသာကို ကိုယစြီကိုယင်ှ ကိုယ့သ်ဘာဝနှင့ြ ကိုယ် အကအွန ရယူခံစားခွင်းပင် ဖြစ်တော့သည်..။ထိုမထေုနကြိုပင် ကာမစပယ်ှကခြှင်း ၊ လိုးခွင်း ၊ စောကဖြုတထြဲ လီးထည့ြ၍ အသှင်းအနှုတလြုပခြှင်း ဟုခေါကြှသည်..။ ထို့ကြောင့ြ လကန်ှင့ြ ဂွင်းတိုကြ၍ ကာမဆန်ဒ ပြငှေိမ်းစခွင်ေး ၊ စောကဖြုတထြဲလကထြိုးထည့ြ၍ အသှင်းအထုတလြုပပြှီး ကာမဆန်ဒ ပြပြေောကစြခွင်ေးတို့မှာ နည်းမှနလြမ်းမှန် အစဈအမှနသ်ဘာဝကသွော ဖြဖြေောကခြှင်းမွိုး မဟုတ်..။

စောကဖြုတထြဲ ထည့ြ၍ လီးနှင့စြောကဖြုတ် ထိပတ်ိုကတ်ှေ့စပြေီး အသှင်းအနှုတအြဆောင့အြညှောင့လြုပပြှီးကာမဆန်ဒ ပြငှေိမ်းစမှသော အစဈအမှန် သဘာဝကသွော ဖြဖြေောကခြှင်းပင် ဖြစ်သည်..။ယခု ဖိုးတာနှင့ြ မတငကြှညမြတို့မှာ စောကဖြုတထြဲ လီးထိုးထည့ပြှီး အသှင်းအနှုတအြဆောင့အြညှောင့လြုပ်၍ သုတရြတွေေ ဒလဟော ပန်းထွကကြာ သဘာဝကသွော ကာမဆန်ဒ ပြငှေိမ်းမှုကိုရယူထားကြလသည်ေ..။

ယခုလို ဧရာမ လိုးပြဲကြီး ဖြစ်ပေါလြာရခွင်း၏ အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ သူ့အမေ မခငတ်ာနှင့ြ ဦးလေးနဲ့စပမြှ တောရြသော ဒေါလြေး တငကြှညမြတို့ မပြမလေည် ဖြစ်ကြရာမှ စတငခြဲ့သောအကြောင်းအရာဖြစ်သည်….။

သို့သောြ ..ပြော့ခွခွေိနဲ့သှားခွင်း လုံးဝမရှိသေးပါ..။ အလှနအြမင်း တင်းတောင့ြ မနသညေ့တ်ိုငသ်ူ့မာနသ်ူ့ဟိတဖြှင့ြ ဝင့ဝြင့ထြညထြည် ရှိနပေါသေးသည်..။ ဖိုးတာက ကြှန်းသတ်ေတာကြီးပေါတ်ှငကြမကြန်ှာမှောကလြကြြ မှိန်းနသေော မတငကြှညမ်၏ ပခုံးကို ဆှဲမလိုကသ်ည်..။ မတငကြှညမြမတတ်တရြပမြိသောအခါမှ စောကဖြုတထြဲ မှုပဝြငန်သေော လီးကြီးမှာ ဗလှတခြနဲ ကြှတထြှကသ်ှားပါသည်..။

ဖိုးတာက မတငကြှညမြခါးကို နောကကြနေ သိုင်းဖကထြားရင်း ပခုံးသာနုနုအပေါြ မေးဖြားတငလြကြြ…..

“ဒေါလြေး….ကောင်းလား..ဟင်….“

“အင်း……..“

“ဘယလြောကကြောင်းလဲ..ဟင်…“

“အများ..ကြီး………“

“ထပ် လိုးပေးရအုံးမှာလား….ဟင်…“

“လိုးရမှာပေါ့….“

“တကယ်….“

“အင်း…………ပါဆို…..“

ဖိုးတာလကန်ှဈဖကြ ခါးမှတဆင့ြ အထကသ်ို့ ပြတရြင်းသပရြင်း တရှေ့ရှေ့ တကသ်ှားရာ တင်းတင်းအိအိဝင်းဝင်းမို့မို့ ဖံ့ှ ဖြိုးလှသော နို့ကြီးနှစ်မှှာအရောကတ်ှင် ဘရိတအြုပ် ရပလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့နို့ကြီးနှစ်မှှာကို အရသာခံကာ ဖြဖြမှမှ ရှရှကလေး ဆုတခြွပေေးသည်..။ ထိုအတိုင်း အခွိနအြတနကြှာအောငပြှုလုပန်ရောမှ မတငကြှညမြက…

“ကဲပါ…ခဏလောကြ ဖယစြမ်းပါအုံး…ရပန်ရတော ညောင်းလှပြီ….“

သူ့ညာဖကလြကကြ ဖိုးတာပေါငကြှားက ငိုကဆြင်းနသေော လီးတနကြှီးကို နောကပြှနစြမ်းဆုပလြိုကရြင်းပြောသည်..။မတငကြှညမြတဈယောကြ ပြော့ခွရှေုံ့တွ မနသေော တင်းတင်းကြှကြှ လီးတနကြှီးကို ခပဖြှဖြလေးဆုတပြေးရင်း အထူးကြနပြေ ပြောမြှူးနသည်ေ..။ လူငယသ်လောကြ အလိုးကလည်း ကြှမ်းလိုကသ်ည့ကြောငလြေးပဲ….။

“မင်းတကယ် မိန်းမ မလိုးဖူးသေးဘူးလား…“

“အိုး….တကယမြလိုးဖူးသေးတာပေါ့…ဒေါလြေးရ.. ဘာလို့လဲဗွ…“

“အင်း…မလိုးသာ မလိုးဖူးသေးတယ်.. တကယ့မြိန်းမကမွြးကြနတေေဲ့ လူကြီးကနွတောပဲ..လိုးတတလြိုကတ်ာလဲ လှနပြါရော…တကယ့ကြို…ဇောပြါပဲ…“

ထိုသို့ပြောရင်း မတငကြှညမြက ဖိုးတာလီးတနကြှီးကို နှစ်သကတ်ပမြကမြှုအပြည့ဖြှင့ြ အထပထြပ် အခါခါဆုတည်ှဈပေးသည်..။ လီးတနကြှီးက တဖြည်းဖြည်း တင်းတောင့လြာသည်..။

“ကဲ…ခဏ…ထိုငကြှဦးစို့…ကြာ..“

“ထိုငလြေ…ဒေါလြေးကလဲ..ကိုယ့ဖြာသာ ကို လီးဆှနပြေီးတော့….“

နှစ်ယောကသ်ား ဂွမ်းစောငထြူထူခင်းထားသော အိပယ်ာခင်းပေါြ ထိုငလြိုကကြှသည်..။ ဖိုးတာကမတငကြှညမ်၏ တင်းတင်းအိအိ ဝင်းဝင်းမို့မို့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ပထမနမ်း၏..။ ဒုတိယ တပြှတပြှှတန်ဲ့စို့၏..။ ကလေးမမှေးဖူးသေးသော မိန်းမမို့ ဖိုးတာက ခုလို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့ပေးသောအခါယားလာသည်..။

“အဟိ..ဟီး.ဟီး….အဟိ..ခစ်ခစ်….ယား….ယားတယကြှာ…. အဟိ..ခစ်ခစ်…တောပြါ..တော့….မနတတေတ်ော့ဘူး….ခစ်ခစ်….အို့…“

နို့နှင့ြ စောကဖြုတမြှာ ဘယလြိုဆကသ်ှယရြေးလမ်းကြောင်းတွေ ရှိနသည်ေ မသိ..။ ယခုလို နို့ကိုဆုတခြွဆှေဲကိုင် ပြတဆြှစို့ပေးလိုကသ်ောအခါ မတငကြှညမ် စောကဖြုတကြှီးမှာ စူကြှခုံးထလာသည်..။စောကခြေါင်းထဲမှာလည်း စဈခနဲစဈခနဲ ကဉွတ်ကယ်ားကြှလာသည်..။ အတွင်းသားနုနုတွကေ ပြစိပြစိနှင့လြှုပရြှလာသည်..။ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဟစိဟစိဖြစ်ကာ အာလာသည်..။

ဖိုးတာက ပကလြကကြားယားကြီးအိပန်သေော မတငကြှညမြဘေးမှ ဒူးထောကထြိုငပြှီး နို့ကြီးတွကေိုကုန်းစို့နသညေဖြစ်ရာ သူ့ပေါငကြှားမှ လီးတနကြှီးမှာ စောစောကထကြ ပို၍ တင်းတောင့လြာသည်..။တဆတဆြတန်ှင့ြ ထောငမြတလြာပြနသ်ည်..။

မတငကြှညမြက တဖြည်းဖြည်း တင်းတောင့စြပြုလာသော လီးတနကြှီးကို လကဖြဝါးနှင့ြ ဆုပကြိုင်၍ဂွင်းတိုကသ်လို လေးငါးခကြလြောကြ ဖြဲခွီ ရှုံ့ခွီ လုပပြေးလိုကရြာ သူမလကထြဲမှာပင် လီးတနကြှီးမှာသံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကြောလာသည်..။

ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် ဒီညတော့ ထငသ်လို ကြမ်းရမ်းပစ်လိုကမြညဟြု ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်..။ တဆကတ်ည်းသူ့ယောကြွား ကိုဖိုးခွေး အမြဲလိုလိုသောကလြေ့ရှိသော တောအရကစြဈစဈ ၊ ပြားရည် ၊ကြကြဥအကာတို့ဖြင့ြ ရောစပထြားသော အရကပြုလင်းကို သတိရလိုကသ်ည်..။

ကိုဖိုးခွေးက သူမိန်းမကို ထငသ်လောကြ မလိုးနိုငသ်ောအခါ သူ့ကိုယသ်ူ ပန်းသရေောဂါ စလာပြီဟုထငမြှတန်ရော ထိုအခွိနမြှစ၍ အားကောင်းမောင်းသန် လိုးနိုငအြောငဆြိုပြီး ထိုအရကကြိုသောကပြါတော့သည်..။ တဈရကြ ထိုအရကတ်ှေ သောကပြှီး ကိုဖိုးခွေး ခါတိုင်းထကြ လိုးနိုငသ်ညကြိုသတိထားမိသည်..။

သို့သောြ ပထမအခွီတွင် လေးငါးဆယခြကြမြွှနှင့ြ လရထွကေသ်ှားသည်..။ ထို့ကြောင့အြရကထြပသ်ောကပြှီး ဒုတိယအခွီလိုးပြနသ်ည်..။ ဒုတိယ အခွီမှာ အတောကြှာကြာ လိုးနိုငကြှောင်းမတငကြှညမ် ကိုယတ်ှေ့ ကြုံလိုကရြသည်..။ လိုးပြီးသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ ပကလြကလြှနကြာအမောဖြရပေါတော့သည်..။

လီးကလည်း ပြော့ခွသေေးကြုံ့သှား၏..။ မတငကြှညမ် ဆှကြည့်သ်ေးသည်..။ လီးက လုံးဝကိုထမလာတော့..။ နောကဆြုံးလကလြွှော့ပြီး အိပလြိုကရြတော့သည်..။ မတငကြှညမြက ဖိုးတာလီးကြီးကိုဂွင်းတိုကပြေးနရောမှ ရပလြိုကပြှီး..

“ကဲ…ဖိုးတာရေ…ခဏရပလြိုကအြုံး….“

ဖိုးတာက မတငကြှညမ် နို့အုံတင်းတင်းမို့မို့ကြီးကို ထငသ်လို ပြတဆြှဲစုတယ်ကန်ရောမှ ရပလြိုကသ်ည်..။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…ဒေါလြေး….“

“မင်းဦးလေး..သောကတ်ဲ့ အရကြ တွရှေိတယ်… အဲဒါသောကကြှရအောင်…“

“ဟာ…ဖြစ်ပါ့မလား…ဒေါလြေးရာ…ဦးလေးပြနလြာရင် သိကုနမြှာပေါ့….“

“ကိဈစမရှိဘူး…ငါ စပတ်တတ်ယ်..၊ နောကရြကြ ပြနဝြယပြှီး စပထြားလိုကတ်ာပေါ့…“

“ဒါဖြင့လြဲ..ဒေါလြေးသဘောပဲ….“

မတငကြှညမြက ဘေးတွငပြုံထားသော ထမီကို ကောကစြှပ် ရငလြွားလိုကပြှီး ထပခြိုးပေါမြှ ဆင်းသှား၏..။ဖိုးတာတဈယောကြ ဒီတဈခါ ဘယပြုံစံဖြင့ြ လိုးရမလဲဟု စဉြးစားနသည်ေ..။ ထိုအခါ မထငမြှတပြဲအပြာစာအုပထြဲက လိုးနည်းတဈခုကို သတိရလိုကမြိသည်..။

မိန်းမကို တစောင်းအနအထေား ခပကြှေးကြေး အိပစြပြေီး အပေါဘြကမြှ ခွထေောကကြို ရငဘြတဖြကဆြီကြေးထားစကော အောကဖြကမြှ ပေါငတ်နပြေါြ ခွထိုငပြှီး စောကဖြုတထြဲ လီးထိုး၍ လိုးနည်းဖြစ်သည်..။ဒီတဈခါ လိုးလငွြ အဲဒီအပြာစာအုပထြဲကနည်းအတိုင်း လိုးထည့လြိုကမြညဟြု စိတကြူးယဉန်သည်ေ..။

မတငကြှညမ် စောကဖြုတကြှီးကို လိုးရသညမြှာ အရသာရှိလှန်းလှသည်..။ ပြဈပြဈနှစ်နှစ် စီးစီးပိုငပျိုငကြှီးရှိလှန်းလှသည်..။ လီးတနကြှီးတဈခုလုံး အီဆိမ့ကြငွတ်ကန်ရပြေီး..လရတွေေ ထွကသ်ှားပြီဆိုလငွသ်ူ့တဈကိုယလြုံး လထေဲမှောကကြှှတကသ်ှားပလားဟုပင် ထငလြိုကမြိသည်..။

တဈကိုယလြုံး ရှိန်းဖိန်း ကြှတကသ်ှားပြီး လူမှာ ဟာခနဲ ဟငခြနဲ ဟိုကခြနဲပင် ဖြစ်ဖြစ်သှားရသည်..။ယခုလည်း မတငကြှညမြက ဂွင်းတိုကပြှီး ဆှထားခဲ့သဖြင့ြ သူ့လီးကြီးမှာ မာကြောတင်းတောင့န်ပြေီးလိုးချင်စြိတတ်ှေ ထကသ်နပြှင်းပြလာ၍ လီးတနအြရင်းအောကန်ားပိုင်းမှ အောင့သ်လိုလို ကငွသ်လိုလိုပငဖြစ်နပြေီ…။

မကြာခင် မတငကြှညမ် ရောကလြာသည်..။ လကထြဲတွင် အရကပြုလင်း ၊ ခရားအိုးတဈလုံးနှင့ပြန်းကနန်ှဈလုံး ပါလာသည်..။ လကထြဲက ပစ်စည်းတွကေို အိပယ်ာဘေးနားတွင် ခထွားလိုကပြှီး…

“ခဏနအေုံး…ဒေါလြေး မှပေဲကြောြ သှားယူလိုကအြုံးမယ်..“

မတငကြှညမ် အောကထြပ် ပြနဆြင်းသှားပြနသ်ည်..။ အိမသ်ာထဲဝင် သေးပေါကခြဲ့ပြီးစောကဖြုတကြှီးထဲတွင် ပပြနေသေော အရတွကေေို ရနေဲ့ ပြောငအြောင် ဆေးကြောပြီး ဆပပြှာတိုကကြာအထပထြပ် သန့စြငခြဲ့သည်..။ ပြီးမှ တံခါးကို အသအချောပိတကြာ မှပေဲကြောမြွားကို ယူပြီး အပေါထြပပြှနတ်ကလြာသည်..။

မတငကြှညမ် ဆင်းသှားကထဲက ဖိုးတာက အရကတ်ဈပန်းကန် ငှဲ့ပြီး သောကထြားနှင့ြ သည်..။ ပြားရညန်ံ့ကြကြဥနံ့ သင်းနသေော တောအရကကြ သူ့ရငထြဲကို နှေးထွေးသှားစသည်ေ..။ ပြီးတော့ ခရားအိုးထဲတွငထြည့လြာသောရကေို ခရားနှုတသ်ီးနှင့ြ ပါးစပတ်ေ့ပြီး သောကလြိုကသ်ည်..။ နောကတ်ဈခွကထြပယ်ူသောကလြိုကပြှနသ်ည်..။မတငကြှညမ် မှပေဲကြောြ ပန်းကနခြပြှီး ပြနအြထတွင် ဖိုးတာက ထမီအောကစြကို ဆှဲ၍ ခွှတခြလွိုကသ်ည်..။

“ဟဲ့….အမလေးတော့ စောကဖြုတ်…..“

မတငကြှညမြက လှှတခြနဲ ယောငလြိုကပြှီး ထမီကို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ောလြည်း မမှီတော့..။ ထမီကအောကသ်ို့ ကြင်းလုံးခွှတ် ကြှတကြသွှားသည်..။ ပြည့ဖြှိုးတုတခြိုငသ်ော ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးကြီးတွအကြေားမှ စောကမြှှေးနည်းပါးလှသော ဖောင်းဖောင်းဖုဖု အသားအုံကြီးမှာ လသာမှနအြိမအြလင်းရောငန်ှင့ထြင်းထင်းကြီး ဖြစ်နသည်ေ..။

ဖိုးတာက မတငကြှညမ် ဒူးကောကကြှေးကို လှမ်းဆှဲခလွိုကရြာ.. မတငကြှညမြမှာ မတတ်တရြပလြကြမြှကုန်းကြကြကြီးနဲ့ သူ့အနားရောကလြာသည်..။ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးမှာ သူ့မကြန်ှာနားကပလြာသည်..။

ဖိုးတာက ပြည့ဖြှိုးတင်းအိ ကောကခြွိတန်သေော ဖငဆြုံကြီးကို လှမ်းဖကရြင်း သူ့မကြန်ှာကို မတငကြှညမြစောကဖြုတကြှီးအနားသို့ တိုးကပလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ တရှူးရှူး နှင့ြ နမ်းသည်..။ မတငကြှညမြကလည်းသူမစောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို ရှေ့သို့ ထိုးကော့ပေးလိုကသ်ည်..။

ဖိုးတာ ညာဖကလြကကြ ဖငဆြုံကြီးကို ပြတခြွပေေးရင်း စောကဖြုတကြှီးကို လွှာနှင့ြ မှှမှေှပြေီးယကပြေးသည်..။ လွှာက စောကခြေါင်းထဲတော့ မဝင်..။ စောကဖြုတအြုံကြီးပေါတ်ှင် ဟိုရောကဒြီရောကရြောကလြကြရြှိသည်..။ မတငကြှညမြတဈယောကြ ဖိုးတုတ် အပြုအမူကြောင့ြ အရမ်းကြနပေသ်ှားသည်..။

လူငယသ်လောကြ အာဂ ဖိုးတာလေးပါလား..ဟု စိတထြဲက ကြိတခြွီးမှမ်းမိသည်..။ဖိုးတာက အပြငသ်ို့ သိသိသာသာ ရုန်းထွကြ ခုံးထနသေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးတွကေို သှားဖြင့မြနာအောင် ခဲကိုကထြားရင်း လွှာထိပဖြှင့ြ တို့ထိ ကလိလိုကသ်ည်..။

“အဟိ..ဟိ……အိ..အိ…..အဟိ…အား…..ယားတယကြှယ်..အဟင့ြ…အဟဈ….ခိ……ခစ် ခစ်….“

ထိုကဲ့သို့ စိတရြှိလကရြှိ ကလိဆှပြီးမှ မတငကြှညမ် လကကြိုဆှဲပြီး သူ့အနား ထိုငစြသည်ေ..။မတငကြှညမြကိုလည်း အရကတ်ဈခွကြ ငှဲ့ပေးသည်..။ မတငကြှညမြက တဈခါတည်းအကုနမြော့သောကခြလွိုကသ်ည်..။ သညအြရကကြ သူ့ယောကြြား အားရှိအောင် သောကလြေ့ရှိသောအရကဖြစ်သည်..။ ပြားရညစြဈစဈ ၊ ကြကြဥအကာတို့နှင့ြ ရောစပလြှုပမြှှထေား၍ အားရှိစပေါသည်..။ဖိုးတာတဈယောကြ အရကရြှိနကြ တရိပရြိပန်ှင့ြ တကလြာပြီမို့ တဈကိုယလြုံး မှူးကြှသှကလြကန်သည်ေ..။

“အင့ြ….ထည့အြုံး…“

မတငကြှညမြက ဖိုးတာထံ ပန်းကနထြိုးပေးရင်း ပြောသည်..။ ဖိုးတာကလည်း ထပထြည့ပြေးသည်..။မတငကြှညမ် အရကသ်ောကန်စဉြေ တင်းတင်းမို့မို့ ဝင်းအိအိနို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပဖြှဖြလေး ဆုပခြွပေေးပြီးနို့သီးခေါင်းတွကေို လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ ညှပကြာ လှိမ့ခြွပေေးနသည်ေ..။

တဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ တဖငွြးဖငွြးထသှားသဖြင့ြ အရကသ်ီးမလိုပင် ဖြစ်သှားရသည်..။ ခရားအိုးထဲကရကေို ပါးစပဖြှင့ြ တေ့သောကလြိုကရြသည်..။

“ဒေါလြေး..အရကကြောင်းကောင်းသောကခြငွသ်ေးတယ်…ဖိုးတာရယ်…ခဏနအေုံး…နောြ….“

“မနနေိုငဘြူးဗွာ….လာ….ဒီကို….“

ဖိုးတာက မတငကြှညမြကို သူ့ဖကဆြှဲခေါပြှီး ကြောပေးအနအထေားဖြင့ြ သူ့ရငခြှငထြဲ ထိုငစြသည်ေ..။လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးက မတငကြှညမ် ဖငကြှားအောကြ ရောကန်သည်ေ..။

“ကဲ…ဒေါလြေး စိတတ်ိုင်းကြ သောကပြတေော့….“

မတငကြှညမြကို သိုင်းဖကထြားရင်း ပြောသည်..။ သူ့လကတ်ှကေ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးတွကေိုတပျိုငန်ကြ ဆုပကြိုငခြွပေေးနသည်ေ..။ ဖငကြှားတည့တ်ည့မြှာလည်း လီးတနတ်ုတတ်ုတန်ှေးနှေးကြီးကရှိ၊ နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း ဆုတကြိုငခြွမှေှခံနရသေညဖြစ်ရာ မတငကြှညမြတဈကိုယလြုံးရှိ ရမကသ်ှေးတို့မှာပူနှေး လှုပကြှှလာတော့သည်..။ အထူးသဖြင့ြ လီးနံ့ရနသေော မတငကြှညမ် စောကဖြုတကြှီးမှာ ရှစိရှစိ နှင့ခြံရအခကဆြုံး….။

ဒုတန်ဲ့ အတို့ခံလိုကရြသော ဂုံညင်းဖားကြီးလို မာနဖြီကြှတကလြာသည်..။ မတငကြှညမ် ကိုယထြဲအရကသ်ုံးပန်းကန် ဝငသ်ှားသည်..။ လူလည်း လန်းကြှလာသည်..။ ကိလသောရာဂပိုးတွလည်ေးလှုပရြှလာသည်..။

မတငကြှညမြက ဖိုးတာကို အကဲစမ်းချင်ြ၍ …

“ကဲ…ဘယ့န်ှယ့လြဲ..ဒေါလြေးကို လိုးပေးနိုငအြုံးမှာလား….“

ဖိုးတာက ဖငကြှားအောကရြောကန်သေော လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးကို ညှဈညှဈတောငပြှလိုကပြှီး…….

“လိုးမှာပေါ့ ဒေါလြေးကလဲ..ဒီမယ် အားတွေ ပြည့လြာပြနပြှီ လေ…..“

ဖိုးတာက ဘယလြကဖြှင့ြ နို့ကို ဆုတခြွပေေးပြီး ညာလကဖြှင့ြ ပေါငတ်ှင်းသားနုနုတွကေို ပြတပြေးနသည်ေ..။နှေးထွေးနူးညံ့သော အတွေ့က သူ့တဈကိုယလြုံးကို ပြန့န်ှံ့သှားစသည်ေ..။ ဖိုးတာအမေ မခငတ်ာကိုလည်းစိတထြဲက အရမ်း ကြေးဇူးတငန်သည်ေ..။ ငှနှစ်ေဆယ် ပြနပြေးရတာ တနတ်ဲ့ အပြင် ဟိုဘကတ်ောငလြှနထြှကသ်ှားပြီ…။ တဈညတာအတွကြ ငှနှစ်ေဆယပြေးပြီး သူ့သားကို ဝယလြိုကရြသလိုဖြစ်သှားသည်..။

ငှနှစ်ေဆယသ်ာ ပြနမြပေးလငွြ မိခငတ်ာ ကြနပေမြညမြဟုတ်..။ မကြနပေလြငွြ ဖိုးတာကို သူမနှင့ထြည့လြိုကမြညလြည်း မဟုတ်..။ ဖိုးတာသာ မပါခဲ့လငွြ ဧရာမလီးတနကြှီးနဲ့ သူမစောကဖြုတကြိုအလိုးခံရမည် မဟုတတ်ော့..။

အခုတော့ ငှနှစ်ေဆယမြက ထိုကတ်နလြှသော ကာမအရသာထူးကြီးကို မှူးမှူးကြှကြှ အရူးအမူးဖြစ်အောငပြင် ခံရပါတော့သည်..။ မိန်းမအတွေ့အကြုံမရှိသည့တ်ိုင် ဖိုးတာအပြုအမူတွကမေိန်းမကမွြးကြသေော ယောကြွားတွနှငေ့ြ မခွား လိုးတတဆြှတတလြိုကသ်ညမြှာ သှခယွူရသည်..။

ကိုမှတကြွောတ်ောင် သူ့လောကြ လီးမကြီး..။အလိုးလည်း သူ့ကို မမှီ..။ တဈခွီမွှ လိုးပြီးရုံနှင့ပြွော့ခွယေိုငဆြင်းသှားသည်..။ ဖိုးတာက နာရီဝကကြွောကြွောြ စိတန်ှဈပြီး ဇိမန်ှင့ြ ကို လိုးနိုငစြှမ်း ရှိသည်..။

“ကဲ…ဖိုးတာရေ ဒေါလြေး အရမ်းခံချင်လြာပြီ ကြယ်….လိုးကြအုံးစို့ ..နောြ…“

“စိနလြိုကြ…ဒေါလြေး…“

ဖိုးတာက မတငကြှညမြကို တစောင်းလှဲသိပလြိုကသ်ည်..။ ပြည့ဖြှိုးတင်းအိသော တငပြါးကြီးက ခုံးကြှဝိုင်းမောကလြာသည်..။ ဖိုးတာ တငပြဆုံကြီးကို စုံခွီဆနခြွီ အထပထြပ် ပြတပြေးလိုကသ်ည်..။မတငကြှညမြတဈယောကြ တဈခါမှ မခံစားဖူးသေးသော ကာမအရသာထူးကြီးကို ရဈမူးစွာပငခြံစားနရပေါပြီ…။

လငန်ှင့ြ စပ်၍ တောရြသော လငပြါတူလေးကို အသည်းထဲမှာ စွဲခိုကန်ှဈခွိုကသ်ှားပါတော့သည်..။ ဖိုးတာကနောကသ်ို့ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ သူ့လကည်ှိုးကို ထိုးထည့လြိုကရြာစောကခြေါင်းထဲက ပူနှေးသော အတွေ့နှင့အြတူ စိုရှှဲသော စောကရြညတ်ှကေို တွေ့ထိလိုကရြသည်..။

ဖိုးတာက လကည်ှိုးနှင့ြ လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ အသှင်းအနှုတ် လုပကြှည့သ်ည်..။ စောကရြညတ်ှကလေည်းစိုရှှဲ ၊ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးနှစ်မှှာကလည်း စေ့ကပန်သညေဖြစ်ရာ စွဈ ပြဈ..ဗှဈ..စွိ..ဗှဈ..ဟူသောကာမသံစဉလြေးတွေ ပေါထြှကလြာသည်..။

ဖိုးတာတဈယောကြ အပြာစာအုပထြဲက နည်းအတိုင်း တကယလြိုးရတော့မညမြို့ အူမှူးနသည်ေ..။အရကရြှိနလြေးကလည်း ရလာပြီမို့ ရာဂစိတမြွား ရဲရဲရင့ရြင့ြ တကကြှှလာပါတော့သည်..။မတငကြှညမြက ယခုအခွိနထြိ မလိုးသေးပဲ စောကဖြုတကြှီးကို လကန်ှင့ြ နှိုကဆြှနသညေ့အြတွကြ အားမလိုအားမရဖြစ်ကာ မချင့်မြရဲသံကြီးဖြင့ြ….

“ဟဲ့….လိုးပါတော့လို့..ဆိုနေ…ဒီမယ် ခံချင်လြှန်းလို့ စောကဖြုတကြှီး ကြဲထွကကြုနတ်ော့မယ်…..“

သညတ်ော့မှ ဖိုးတာက စောကဖြုတကြှီးနှိုကဆြှနတောကို ရပလြိုကပြှီး မတငကြှညမ်၏ အပေါပျိုင်းကညာဖကပြေါငကြို ရငဘြတဖြကဆြီ ကြေးတငလြိုကပြှီး အောကဖြကရြှိ ဘယဖြကပြေါငပြေါြ ခွထိုငလြိုကသ်ည်..။ပြီးတော့ သူ့လီးတနကြှီးကို စောကဖြုတအြနား တိုးကပထြားလိုကသ်ည်..။

မတငကြှညမ် ဘကကြကြည့်လြငွြ ဖိုးတာလီးတနန်ှေးနှေးကြီးက စောကဖြုတအြဝနား တိုးကပလြာသလိုဖိုးတာဖကကြ ကြည့်ပြှနလြငွလြည်း ပူနှေးနုရှသော စောကဖြုတအြုံပူနှေးနှေးကြီးဖြင့ြ ဖိကပထြားရသဖြင့ပြူနှေးသော စောကဖြုတအြတွေ့က ရမကဇြောတွကေို ထနသ်ထကထြန် ကြှတကလြာစသည်ေ..။ ဖိုးတာကနောကသ်ို့ ပြူးအဈထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးကို လကန်ှင့ြ ဖိပြတစြမ်းလိုကသ်ည်..။ စောကဖြုတကြှီးမှာသိသိသာသာမာတင်းခုံးကြှနသညေကြို သတိထားမိလိုကသ်ည်..။

လကည်ှိုးနှင့ြ ထိုးခွဲ၍ စောကဖြုတကြှီးအနအထေားကိုလည်း စိတထြဲက မှတသ်ားလိုကသ်ည်..။ ထို့နောကဒြဈပြဲပြဲကြီးနှင့ြ စောကဖြုတအြဝကို တေ့ကာ ဖငကြှီးကို ရှေ့ထိုး၍ ပေးလိုကသ်ည်..။ လီးတနကြှီးမှာစောကခြေါင်းထဲသို့ တင်းတင်းကြပကြှပ် ထိထိမိမိကြီး ဝငသ်ှားပါတော့သည်..။ အဆုံးထိ ဖိသှင်းပြီးသောအခါတဝကကြွောကြွောြ ပြနန်ှုတသ်ည်..။ ထို့နောကြ ပြနသ်ှင်းသည်..။

ဤသို့ သှင်းခွီနှုတခြွီလေးငါးဆယခြါလောကြ ပြုလုပပြှီးသောအခါ ဖငဆြုံကြီးနှင့ြ ခါးအစပအြကြား ကို ကကြနွနဆုပကြိုငကြာမရပမြနား ဒလစပ် ဆောင့ကြာ ဆောင့ကြာ လိုးပါတော့သည်..။

“ဖြတ်…ဖြပ်….ဖြတ်….ပြှတ်…ပလှတ်….ဖြတ်…ဘှပ်…ဗွဈ……..“

“ဘှပ်…ပြှတ်….ပလှတ်…..ဖြတ်…..ဖြတ်………ဘှပ်…….“

“အာ့..အင့ျ….အ..အား…………အင့ျ..အမေ့….အား…..အ…မေ့…“

ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြှသဖြင့ြ မတငကြှညမ် ဖငဆြုံထွားထွားကြီးမှာ လှုပရြမ်းတုနခြါနသည်ေ..။တစောင်းအနအထေားမို့ နောကသ်ို့ ကော့ပေးနိုငအြား မရှိသောလြည်း လီးတနကြှီး တိုးဝငလြာတိုင်းစောကဖြုတကြှီးကို ညှဈညှဈခံသည်.။

ထိုကဲ့သို့ စောကဖြုတကြှီးကို ညှဈညှဈပေးခိုကြ လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးက ဒလစပဝြငလြာသညမြို့ဆောင့သ်ူရော အဆောင့ခြံရသူပါ အီဆိမ့န်အေောင် ကောင်းလှပါတော့သည်..။ဖိုးတာကလည်း အံကိုတင်းတင်းကြိတကြာ ဖိဖိဆောသ်ည်.။ မတငကြှညမြကလည်း ညှဈညှဈခံသည်..။

“ဖြတ်….ပြှတ်….ဖြတ်….ဗွဈ…..ဖြတ်…ဘှပ်……အား….အမလေး….အီး…..ဖြတ်…..“

“အမေ့….အင့ြ….ဘှပ်…..အ..အ….အင်း…..ဘှပ်….ဖြတ်….ကြှတကြွှတ်…အီး…ရှီး…..အ……အင့ြ….“

“ရှီး…..အမေ့….ကြြှတ်..ကြှတ်…..အ….အင်း…အား….“

ဆောင့ခြကြမြွားက ကြောကခြမန်းလိလိ ပြင်းထနလြာသည်..။ ဖငဆြုံဖြေးဖြေးမှတမြှတကြှီးကလည်းအသဲယားအူတုနဖြှယကြောင်းအောင် သှကသ်ှကခြါ လှုပရြမ်းနသည်ေ..။ဖိုးတာလီးတနကြှီးတဈခုလုံး ပူရှိန်းကြှလာသည်..။ ထိုစဉြ မတငကြှညမ် တဈကိုယလြုံး ဓါတလြိုကသ်လိုတုနခြါ လှုပရြမ်းသှားပြီး စောကရြပေူတွေ ဒလဟော ပန်းထွကကြုနသ်ည်..။ သညတ်ဈခါတော့ ဖိုးတာမလန့တ်ော့.။ စောကရြညပြူတွေ ထွကသ်ှားလို့ တုနခြါမှန်း သိသှားပြီ..။

သညတ်ော့ မရပပြဲဆကပြှီးဆောင့သ်ည်..။ မတငကြှညမြတဈယောကြ အောဟြဈငိုပစ်ချင်လြောကအြောငကြောင်းလှန်းလှသည်..။ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကန်စဉေမြှာ အခုလို ခပကြှမ်းကြမ်း အဆောင့ခြံရသညမြှာဘယလြိုကြီးမှန်း မသိအောငပြင် ကောင်းလှန်းလှသည်..။

“ဖြတ်…ဘှပ်…ပြှတ်….ပလှတ်….ဗွဈ…ပြဈ….ဘှပ်……“

မတငကြှညမြနှုတကြ ညီးညူအောဟြဈနိုငစြှမ်း မရှိတော့..။ လဟေုနစြီးနရသေလို ကာမအရသာထဲနဈမွောနပေါတော့သည်..။ ဖိုးတာ ဒဈကြီးတဝိုကြ ပူခနဲ ဖငွြးခနဲ ယားတကသ်ှားပြီး တဈစုံတဈယောကကြဆောင့တ်ှန်းလိုကသ်လို လှုပခြါရမ်းသှားပြီး လရပေူပူပြဈပြဈတွကေို စောကခြေါင်းထဲ ဗငွြးခနဲ ဗငွြးခနဲပန်းထည့လြိုကပြါတော့သည်..။ ခန်ဓကိုယကြလည်း မတငကြှညမြကိုယပြေါြ မှောကကြသွှားပါတော့သည်..။

သားဖြစ်သူ ဖိုးတာတဈယောကြ မတငကြှညမြနှင့ြ ပါသှားကတည်းက မခငတ်ာ စိတတ်ှကေ အတိတဆြီသို့ပြေးထွကလြှင့မြွောသှားပါတော့သည်..။ ခငတ်ာတဈယောကြ ရခပေလြမ်းတွင် တငကြှညမြနှင့ြ တွေ့ပါစဟေုတဖြဖြ ဆုတောင်းလာခဲ့သည်..။

ယနေ့ည သူ့ရီးစားက တွေ့ချင်ကြှောင်း သူ့တူမလေးကတဆင့ြ စာပေးလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့တငကြှညမြတို့အိမမြှာ တွေ့ချင်ကြှောင်း ခွိန်းသည်..။ တငကြှညမြတို့အိမကြ သားအမိနှစ်ယောကတ်ည်းမို့လှပလြပသ်ည်..။ တငကြှညမ် အဈမက အိမထြောငကြပြှီး ယောကြြားနောကြ လိုကန်ရသေညဖြစ်ရာသားအမိနှစ်ယောကတ်ည်း ရှိသည်..။

ပြီးတော့..တငကြှညမ် အမေ ဒေါမြှဦးက နားလေးသည်..။ စကားပြောလငွြ အောဟြဈပြောပါမှကြားတယဆြိုရုံသာ…။ ယခငကြလည်း တငကြှညမြတို့အိမမြှာ တဈခါ ခွိန်းတွေ့ဖူးသည်..။လှနလြှနကြွူးကြူးတော့ မဖြစ်ခဲ့ကြ..။ ကနွတ်ာတွကတေော့ ဖြတဖြှတကြှသှေားသည်..။

အလိုးခံချင်သ်ညမြှာလည်း ရူးမတတပြင်..။ သို့သောြ မင်ျဂလာမဆောငရြသေးခင် ဗိုကပြေါပြှီး အရှကရြမှာစိုး၍ဇွတင်ှင်းခဲ့ရသည်..။ခွိန်းတွေ့သည့န်ရောက အိမအြနောကဖြကကြ နှားစာတဲထဲမှာဖြစ်သည်..။ နှားစာပုံကြီးအကြယတ်ှငဖြွာတဈခပြခြင်းပြီး ခစွသ်ူတို့ဘာဝ ပြေ့ဖကန်မ်းရှုတကြှ ၊ နှိုကကြှ ဆှကြရင်း စကားပြောလို့ မဝခဲ့ကြ..။

ခငတ်ာ့ အမကလေည်း တငကြှညမြကို ခွှေးမတောခြငွြ၍ တငကြှညမ် ဘယခြေါခြေါြ အမြဲထည့လြေ့ရှိသည်..။ ဒါက ပထမအကြိမတ်ှေ့ခွင်းဖြစ်သည်..။ သနောမ တငကြှညမြက အဲဒီနေ့ကအကြောင်းအရာတွေ အခုထိ မမေ့သေး..။ အဲဒီနေ့က ပိုကဆြံ ငါးကပြပြေးတာကိုပါ မှတမြိနသည်ေ..။

ဤသို့ဖြင့ြ ၂ ရကမြှောကြ ရောကသ်ောအခါ တောငဘြကရြှာ ဘုရားပြဲနေ့ ရောကပြါတော့သည်..။စိနလြှမှိုငဇြာတ်..မို့ တဈရှာလုံးနီးပါး သှားကြည့်ကြှသည်..။ တငကြှညမြတို့ သားအမိနှင့ြ ခငတ်ာတို့သားအမိ လေးယောကသ်ား ခငတ်ာတို့အိမကြ လှည်းနှင့ြ ထွကခြဲ့ကြသည်..။ ပြဲကြင်းကြီးက ကယွသ်ည်..။

သူတို့ရောကသ်ှားတော့ နဝငေဖြှိုးဖအွခွိနရြှိပြီ..။ ပြဲကြင်းထဲမှာလည်း လှည်းတွကေ အပြည့ြ..။လေးယောကသ်ား လှည်းခွှတ် ..ခဏနားပြီး ပြဲဈေးတန်းဘကြ လွှောကကြှည့ကြှသည်..။ တငကြှညမြနှင့ခြငတ်ာတို့က မုံ့တီစားပြီး လူကြီးနှစ်ယောကကြ အကြောန်ှင့ြ ကောကည်ှင်းပေါင်း စားကြသည်..။စားသောကပြှီးသောအခါ လှည်းဆီ ပြနလြာကြသည်..။

ထိုစဉြ သူတို့လှည်းနားဆီသို့ လှသောတ်ဈယောကြ မယောကမြလညန်ှင့ြ ရောကလြာသည်..။ ခငတ်ာ့ကိုအခကြပြှခေါသ်ည်..။ ခငတ်ာက တငကြှညမြကို လကတ်ို့သည်..။ တငကြှညမြက အလိုကတ်သိ အကင်းပါးပါးဖြင့ြ …

“အမေ…သမီးတို့ လှရီတို့နဲ့ ပြဲခင်းထဲ သှားကြည့်မြယန်ောြ…ဒီလှည်းပေါကြပဲ ထိုငကြှည့ကြှ….ဘယမြှမသှားကြနဲ့..ဘာဝယပြေးထားခဲ့ရမလဲ..“

“အေး အေး…ဘာမှမဝယန်ဲ့….ရတယ်…“

နှစ်ယောကသ်ား လှည်းပေါကြ ဆင်းခဲ့ကြပြီး ပြဲခင်းအလညလြောကဆြီ သှားကြသည်..။ လှသောကြကြမ်းယာဆိုငကြ စောင့န်သည်ေ..။ တငကြှညမြတို့ အနားရောကသ်ောအခါ လှရီတို့ရှိရာကိုလှမ်းပြသည်..။တငကြှညမြတဈယောကသ်ာ လှရီတို့ဆီ သှားပြီး ခငတ်ာမှာမူ လှသောန်ှင့ြ ပါသှားတော့သည်..။

သှားကြလာကြနှင့ြ ရှုတရြှကခြတန်သေော လူအုပကြှီးကြားမှာ လှသောန်ှင့ြ ခငတ်ာတို့ကို ဘယသ်ူကမှသတိထားကြည့်န်မည်ေ မဟုတ်..။ လှသောကြ ဇာတခြုံဘယဘြကဘြေးက ပတ်၍ဇာတခြုံနောကကြွောဖကရြှိ သောကရြကနေကြှီးဆီ ခေါလြာသည်..။ ထိုနရောမှာ လူသူကင်းပြတသ်ည်..။

တဈဖကဆြည် ကနမြို့ တောငကြနမြူလေးတွေ ခွုံပုတကြလေးတွေ ပေါသည်..။ ကပြတ်ီးကုန်းတောငကြှောမို့ အပငကြှီးကြီးမားမားတွေ မပေါကြ..။ ကပြတ်ီးကုန်းနှင့လြှတသ်ော ကနဘြောငရြိုးတွငမြူမနကြညွြးပငအြုပအြုပကြှီးတွေ ရှိသည်..။ ပြဲကြင်းနှင့ြ သောကရြကနေမြှာ ပတဈေရာကြောလြောကြ ရှိသဖြင့ြ အန်တရာယကြင်းသည်..။

လှသောကြ ခငတ်ာ့လကကြို ခပတ်င်းတင်းဆှဲပြီး တစောင်းပြူာဒပြငအြုပအြုပတ်ှဆေီ ခေါလြာသည်..။ကနဘြောငရြိုးက ရှာလမ်းမနှင့ြ နီးသဖြင့ြ လူသူအသှားအလာနီးသည်..။ ထို့ကြောင့ြ သောကရြကနေကြှီးစနထေောင့ရြှိ တစောင်းပြူဒပြငတ်ှဆေီ ခေါလြာခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်..။

လှသောကြ အကြံသမားပီပီ ပုဆိုးနှစ်ထည် ထပဝြတလြာသညဖြစ်ရာ တစောင်းပြူဒပြငအြောကရြှိပြန့ပြှူးသောနရောတွင် တဈထညခြွှတခြင်းလိုကသ်ည်..။ ပတပြတလြညတ်ှင် ခွုံပုတလြေးတွေ ရှိနသဖြေင့န်ရောလေးက လုံခွုံလှသည်..။

“ကဲ…အခစွြ….အဲဒီပေါြ ထိုငလြေ…..“

“ဘာ အခစွလြဲ….ဟှန်း…..“

ခငတ်ာက လှသောြ ဗိုကခြေါကကြို ဆှဲလိမလြိုကသ်ည်..။ ခငတ်ာတဈယောကြ ရငတ်ှေ အရမ်းခုံနသည်ေ..။ပြီးတော့ လှသောပြါးစပကြ အရကန်ံ့ရနသည်ေ..။

“နင် …အရကသ်ောကထြားတာ မဟုတလြား….“

“နဲနဲပါးပါး ပါ…အခစွရြာ…ရဲဆေးတငတ်ဲ့ သဘောပါ…အဟင်း..ဟင်း….“

“နငန်ောြ….ငါ ..အရကသ်ောကတ်ာ မကြိုကဘြူးလို့…နင့ကြို ပြောထားတာနောြ…..“

“ဟုတပြါတယ်..အခစွရြယ်..ဘုရားပြဲမို့ အပေါင်းအသင်းတွနေဲ့ ဆုံတုန်း နဲနဲပါးပါး ပါ…။ ပြီးတော့ အခစွန်ဲ့တွေ့ရမှာမို့ ရဲဆေးတငလြာတာလေ…..“

“ဘာရဲဆေးလဲ…နင့ကြို ဘယသ်ူက ချောကန်လေို့လဲ…ဟှန်း…မွို..မွိုချင်တ်ယ် မပြောဘူး….“

“ကဲပါ…ထိုငပြါအုံး အခစွရြာ…နောကြ မသောကတ်ော့ဘူးနောြ……နောလြို့…“

လှသောကြ ခငတ်ာ့ ခါးဖကြ၍ ခင်းထားသော ပုဆိုးပေါြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်..။ ထိုငမြိကြသောအခါ ခငတ်ာ့ပါးကို နမ်းသည်..။ လကကြလည်း နို့ကို ကိုငသ်ည်..။ ဟိုတဈနေ့ညက ဖြတဖြှတကြှအေောင် အနှိုကခြံအဆှခံထားပြီးပြီ မို့ လှသောပြှုသမွှ ငှိမင်ှိမသ်ကသ်ကြ ခံနသည်ေ..။

သူမကိုယန်ှိုကကြလည်းတဈစုံတဈခုကို မှတသ်ိပတ်ောင့တ်နမေိသညမြို့….လှသောြ၏ အနမ်းအစုတ် အဆှအနှိုကမြှနသ်မွှကို ဘာမှမပြောပဲ ငှိမသ်ကစြှာ ခံနသည်ေ..။လှသောကြ အပေါအြင်ျကြီ ကယွသ်ီးများကို ဖြုတလြိုကပြှီး အတွင်းဘောလြီကိုပါ ဖြုတလြိုကသ်ည်..။ ဒီတော့

အပေါပျိုင်းမှာ အကာအကြယဟြူ၍ ဘာမှ မရှိတော့ပဲ ဟင်းလင်းပြင့သ်ှားတော့သည်..။လုံးကစွမြာတင်းနသေော ဖြံ့ ဖြံ့ ဖြိုးဖြိုး နို့နှစ်လုံးကို တဈလုံးချင်ြး ခွပေေးသည်..။ ခငတ်ာစောကဖြုတအြုံကြီးမှာ မာနဖြီ ခုံးထလာပြီး စဈခနဲ စဈခနဲ ကဉွတ်ကသ်ှားကာ စောကရြတွေေ တစိမ့စြိမ့ထြှကလြာသည်..။

လှသောကြ နို့ကို ခွပေေးနရောမှ ကိုယကြို ကုန်း၍ နို့သီးခေါင်းလေးကို လွှာဖြားထိပဖြှင့ြ တို့ထိကလိပေးရာခငတ်ာတဈယောကြ တွန့လြိမကြော့ထိုးလကြြ တခစ်ခစ်နှင့ြ ရယပြါတော့သည်..။

“အား…အား….အ….အား…ယားတယ်…တောြ….တောပြါ တော့…..“

ခငတ်ာက လှသောမြကြန်ှာကို တွန်းဖယလြိုကသ်ည်..။ သို့သောြ နှုတခြမ်းချင်ြး ပူးကပသ်ှားပြနသ်ည်..။သညတ်ဈခါတော့ ခငတ်ာ မတွန်းနိုငတ်ော့..။ တွန်းလဲ မတွန်းချင်တ်ော့..။ မကြလြုံးများမှေးစင်းကသွှားပါတော့သည်..။

ထိုအခိုကမြှာပင် လှသောကြ ခငတ်ာ့ကိုယလြုံးကို ပြေ့သိပလြိုကသ်ည်..။ ခငတ်ာတဈယောကအြသကရြှူသံတွမှနေန်ပြေီ..။ ပုံစံကလည်း ဒူးထောင် ပေါငကြား အနအထေား ဖြစ်နသည်ေ..။လှသောကြ ထမီကို မလှနလြကြြ ပေါငန်ှဈလုံးကြား ဒူးထောကလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ သူ့ပုဆိုးကိုခပသ်ှကသ်ှကြ လှနသ်ည်..။ ခငတ်ာ့ ပေါငကြှားက စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကိုလည်း လကန်ှင့စြမ်းသည်..။ စောကဖြုတကြှီးက ပူနှေးခုံးထနပြေီး စောကရြကြညေတ်ှေ စိုရှှဲနပြေီ…။ ခငတ်ာတဈယောကခြံချင်စြိတတ်ှေ ပြင်းထနန်ပြေီ..။

လှသောကြ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းထဲသို့ လကထြိုးသှင်းလိုကပြှီး လှည့ပြတမြှှဆှပေေးသည်..။ခငတ်ာ့ခေါင်းမှာ ဘယည်ာရမ်းခါနပြေီး ကိုယ့လြကဖြှင့ြ ပင် ကိုယ့န်ို့နှစ်လုံးကို ဆုပည်ှဈထားလိုကမြိသည်..။စောကဖြုတအြုံကြီးအတွင်း လှိုကြ လှိုကပြှီး ယားကြှလာပြီး ရမကဇြောတွထနေကြာ တအားကိုအလိုးခံချင်န်သည်ေ..။ လှသောတ်ဈယောကလြည်း ဝကသ်ိုးတဈကောငကြဲ့သို့ တရှူးရှူး တရှဲရှဲဖြစ်နသည်ေ..။

ခငတ်ာ့ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ရငဘြတဖြကဆြီ တိုးကပလြိုကပြှီး သူ့လီးတနကြှီးကိုလည်း စောကဖြုတအြဝနားကပတ်ေ့လိုကသ်ည်..။ လီးတနကြှီးက အထကသ်ို့ ကော့ထောငန်သညေဖြစ်၍ လကန်ှင့ဖြိကာစောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဖိနှစ်သှင်းထည့လြိုကသ်ည်..။ အရှိနမြသတန်ိုငသ်ည့အြတွကြ လီးတနကြှီးမှာတဝကကြွောကြွောြ နဈဝငသ်ှားသည်..။

“ဗြိ…ဗြိ…..ဇိ…ှ ဇိ…ှ ဗြိ…ဗစြျ….ဗစြျ…..“

“အား အား….အမလေး..နာ…နာတယ်…ရှီး….အီး….အိ….ဟီး…အမရေေ့…..သပေါပြီ…. အီး…..“

ခငတ်ာ့ ပေါငတ်နကြှီနှစ်ချောင်းမှာ လိပပြှာတောငပြံကဲ့သို့ အထကသ်ို့ မှောကတ်ကသ်ှားပြီး တဈကိုယလြုံးလည်း တွန့လြိမကြော့ပြံနပေါတော့သည်..။ လှသောကြ ဖငကြှီးကို ကြှ၍ လီးတနကြှီးကိုပြနန်ှုတလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနသ်ှင်းသည်..။

ဤသို့ ချော့ချော့မော့မော့ ညှာညှာတာတာ အသှင်းအနှုတ် လုပပြေးလကြရြှိရာ နာကငွမြှုတွပြေောကကြှယသ်ှားပြီး တဈစ တဈစ ကောင်းလာသည်..။ ခငတ်ာနှင့ြ တငကြှညမြတို့မှာ တောသူပငဖြစ်ညားသောလြည်း တဈယောကစြောကဖြုတ် တဈယောကြ ထိုးနှိုကြ၍ မကြာမကြာလကကြမငွြးဖူးကြသည်..။ ထို့ကြောင့ြ အပျိုမှေးသည် စောစောကထဲကပင် ပေါကပြှဲထားပြီး ဖြစ်ရာသှေးမထွကတ်ော့ပါ..။

လီးတနကြှီးက တုတရြှညလြှန်းသဖြင့သ်ာ အစမှာ နာကငွခြံခကြ ဝဒနော ခံစားရခွင်း ဖြစ်သည်..။ အခုတော့လှသောကြ ညှာတာပြီး အသှင်းအထုတ် လုပပြေးသဖြင့ြ လီးဝငလြီးထွကမြှာ အဆငပြှခွေောမှေ့လာသည်..။ခငတ်ာ ရာဂစိတတ်ှလည်ေး ကြှသထကြ ကြှလာသည်..။

အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာပြီး သူမဖငဆြုံကြီးကို ကော့ကော့ပေးလာသည်..။ ခငတ်ာအနအထေားပြောင်းသှားတာကို လှသောကြ သိလိုကသ်ည်..။ ထို့ကြောင့ြ ခငတ်ာ့ ခွိုင်းကြားသို့လကလြွှိုသှင်းလိုကပြှီး ပခုံးနှစ်ဖကကြို ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားလိုကသ်ည်..။ထို့နောကြ အသားကုန် ကြုံးကြုံး ဆောင့ပြါတော့သည်..။

“ဖြတ်…ဖြတ်……….ဖြတ်…ပြဈ…..ဗွဈ….ပလှတ်…..ဘှပ်……“

“အား…ရှီး……အီး…..အ….အ….အင်း….အမေ့…..အင့ျ……“

ဇာတပြှဲက စတိတရြှိုးနှင့ြ အပျိုင် ဆောင့ခြကြတ်ှကေ သှကလြကမြှနဆြနန်ပေါတော့သည်..။ ခငတ်ာကလည်းအောကမြှနေ၍ ဖငကြှီးကို အစွမ်းကုန် ကော့ကော့ပေးသည်..။ ပြီးတော့ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကလေီးတနကြှီးကို အားနှင့ြ ညှဈညှဈပေးသည်..။ နှစ်ယောကလြုံး ကာမအရသာကို ထိထိမိမိ အီဆိမ့န်အေောငခြံစားရသည်..။

မကြာခင် ပြီးတော့မည် ဖြစ်ရာ ငှိမ်းကာနီး မီးတောကလြို အရှိနကြ ပိုပြင်းလာသည်.။ သူတို့နှစ်ယောကလြိုးသံဆောင့သ်ံငှီးငှူသံတွကေို ဇာတပြှဲ စတိတရြှိုးသံက လှှမ်းမိုးထားသဖြင့ြ ထိုဝန်းကငွမြှာသာပြံ့လှင့န်ခွင်ေး ဖြစ်သည်..။ ခငတ်ာက လှသောကြွောပြငကြှီးကို တင်းနအေောင် ဖကထြားရင်း အီးခနဲအီးခနဲ ညှဈသံပေးလကြြ ကော့ကော့ ခံသည်..။ လှသောဆြောင့ခြကြတ်ှကလေည်း ကြောကခြမန်းလိလိပြင်းထနလြှသည်..။

“ဖန်ျး……….ဖတ်………“

“ဟာ….မိန်းမ ..အစောကြီး ရှိသေးတယ်…အိပန်ပလေား……“

အဝငပြေါကြ ကြောပေးလကြြ တဈစောင်းအိပကြာ စိတကြူးတွေ ယဉန်သေော မခငတ်ာ တဈယောကသ်ူ့ယောကြွားက တငပြါးကို ဖနွြးခနဲ ပုတလြိုကသ်ဖြင့ြ လန့ဖြတွသ်ှားသည်..။ သူမစိတထြဲတွင် ရီးစားလှသောန်ှင့တ်ကယလြိုးနရသေလို ကာမအရသာတွေ တွေ့နသည်ေ..။

“ဘယကြ အိပရြမှာလဲ….တော့ကို မွှောန်တော….“

မခငတ်ာက ကိုယကြို တဈပတလြှည့ကြာ ကြာမူပါသော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ ကြည့်ရြင်းပြောသည်..။ သူ့မိန်းမအကြည့်ကြှောင့ြ ကိုညိုလုံးတဈယောကြ သဘောကြ ကြနပေသ်ှားသည်..။ နှစ်ပေါင်းများစွာပေါင်းလာခဲ့သော မိန်းမ မို့ ဘာဆိုတာ နားလညပြှီး ဖြစ်သည်..။ အမှနတ်ကယအြားဖြင့ကြိုညိုလုံးသိသညမြှာ ရုပအြမူအယာကို ကြည့်ြ၍ အပေါယ်ံ အသိမွှသာ ဖြစ်သည်..။

မခငတ်ာတဈယောကြ အခစွြဦးနှင့ြ ရဈမူးမိခဲ့သော အခစွအြရသာကိ ရောရြမ်းမှန်းဆ ခံစားနကြေောင်းဒီတဈသကြ ကိုညိုလုံးတဈယောကြ သိနိုငတ်ော့မည် မဟုတပြါ..။

“ဖိုးတာရော……..“

“ဖိုးခွေးမရှိလို့ တငကြှညမြနဲ့ အဖောရြအောင် ထည့လြိုကတ်ယ်….“

ကိုညိုလုံးတဈယောကြ သူ့မိန်းမ အလိုကသ်ိပုံကို ကြိတ်၍ ခွီးကြူးလိုကမြိသည်..။ သားမရှိခိုကည်ားကာစက လို အားရပါးရ နှံလိုကြဦးမညဟြု ကြုံးဝါးလကြြ ခွံဝင်းတံခါးကို သှားပိတလြိုကသ်ည်.။ဂမူရှူးထိုး ထွကသ်ှားသော သူ့ယောကြွား၏ ကြောပြငကြှီးကို ကြည့်လြကြြ မခငတ်ာ သကပြှင်းလေးခကြာပြုံးလိုကမြိသည်..။

ထိုအပြုံး၏ အဓိပျပါယကြို ကိုညိုလုံးသာ မှငတ်ှေ့သှားပါက သူ့ဖကယ်ကြ၍ တွေးချင်ရြာတွေးပလေိမ့အြုံးမည်..။ ယောကြွားက ဒီရှာသား မဟုတ်..။ အနောကဖြကရြှာသား ဖြစ်သည်..။ မခငတ်ာကိုယဝြနဖြကြခြပြှီး မတငကြှညမြနှင့ြ အထညရြောင်းသှားကြရာမှ တွေ့ဆုံပြီး ညားခဲ့ကြသည်..။ ပြီးတော့မခငတ်ာထကြ ငါးနှစ်လောကြ ကြီးသည်..။ ထို့အပြင် မခငတ်ာကို အပျိုမှတ်၍ နသည်ေ..။

သူတို့နှစ်ယောကြ ညားဖြစ်အောင် လှောပြေးသူမှာ မတငကြှညမ် ဖြစ်ပါတော့သည်.။ဖိုးတာက မတငကြှညမြနှင့ြ သူ့အမတေို့ ပြလညေသ်ှားပုံကို အံ့သှနရော မှ ငယဘြဝအကြောင်းများကိုမေးမှန်းနသဖြေင့ြ မတငကြှညမြက ပြောပြနသည်ေ..။ မတငကြှညမ် ပြောပြခကြထြဲတွငကြိုယဝြနဖြကြခြတွာတွေ ဖိုးတာအဖေ ကိုညိုလုံးနှင့ြ ညားဖြစ်အောင် သူမက လှောပြေးတာတွခနွေလြှပထြားခဲ့သည်..။

အဓိက အသားပေးပြောသညမြှာ သူမနှင့ြ ဖိုးတာ အမေ မခငတ်ာတို့ အဘယမြွှခစွခြငကြှကြောင်းကိုသာဖြစ်သည်..။

“အော…ဒေါလြေးနဲ့ အမတေို့က တောတ်ောခြစွကြှတာကိုး….ဒါမို့ သူ့သားကိုတောင် ညအိပပြေးဖို့ထည့လြှှတလြိုကတ်ာကိုး……..“

“အံမယ်…ဟုတပြါလိမ့မြယ်….အားကြီး….နငရြှိရင် သူတို့လငမြယား မလှတလြပလြို့ထည့လြိုကတ်ာပါနောြ…နင့အြမအကြေောင်း ..မသိရငခြကမြယ်….“

“ဒါလည်း…..ဟုတလြောကတ်ယ်…..ဟား..ဟား…..“

ဖိုးတာက မတငကြှညမြစကားကို တဟားဟား ရယမြောကာ ထောကခြံသည်..။ ပြီးတော့ သူ့စကားကိုဆကသ်ည်..။

“ဒါက ဟိုလိုရှိတယ်…ဒေါလြေးရ…..“

“ဘယလြိုလည်း …ပြော…“

မတငကြှညမြက ဖိုးတာပေါငကြှားက တဆတဆြတ် တောငမြတန်သေော လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးကိုလှမ်းကိုငရြင်း မကြစြလေး ခွီလကြြ မေးသည်..။

“ဒေါလြေးယောကြွားကလဲ မရှိတော့…ငါ့သူငယခြငွြး လီးဆာနမှောပဲ ဆိုပြီး…သူ့သားအရင်းခေါကခြေါကကြို ထည့ပြေးလိုကတ်ာ နမှောပေါ့…၊ သူ့သူငယခြငွြး ..လီးနဲ့ကင်းပြီးမနနေိုငတ်ာကို သိလို့နမှောပေါ့….နော…“

“အံမယ်…အံမယ်….ပြောပုံကိုက…..အထကစြီးကြီးနဲ့……“

မတငကြှညမြက လီးတနကြှီးကို တင်းတင်းဆုတကြိုငထြားရာမှ ဆောင့ဆြှဲလိုကသ်ည်..။

“အား…အာ…အသာလုပပြါ…ဒေါလြေးရ…တောကြှာ တဈတောငလြောကြ ရှညထြှကလြာလို့…မိန်းမတွေ..မခံနိုငပြဲ…ဖြစ်ကုနပြါအုံးမယ်….“

“ဘာ…ဘာပြောတယ်…မိန်းမတွေ…..ဟုတလြား…သည့ပြှင် မိန်းမကိုလိုးရဲလိုးကြည့်ြ….လီးကို..တခါတည်း…လိုကဖြှတပြဈလိုကမြယ်…ဟှန်း…နောြ….“

မတငကြှညမြက ဖိုးတာကို သူမရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကပြှိး ပါးကို ဘယပြှနည်ာပြနန်မ်းလိုကရြင်း …ပြောသည်..။ အရကအြရှိနလြေးက တောတ်ောတ်ကလြာပြီမို့ နှစ်ယောကသ်ာ မှူးကြှနကြသေည်..။ဖိုးတာကလည်း မတငကြှညမြကို ပြနဖြကထြားရင်း….။

“ဒေါလြေး………“

“ဟင်….ဘာလဲ…ပြောလေ…..“

“ခုလောကဆြို …..အမနေဲ့ အဖတေို့လဲ …လိုးနလေောကပြှီ..နောြ….“

“အင်းလေ…အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ…“

“ကနွောတ်ို့လဲ…တဈခွီလောကြ..လိုးကြဦးစို့…“

“နှာဗူးလေး…..သူဒါပဲ….စိတကြူးနတော….ကဲ…စိမလြိုကြ..ဘယပြုံစံနဲ့ ခံရမလဲ…ပြော….“

“ဒေါလြေးက…သတ်ေတာကြီးပေါြ ပကလြကလြှနအြိပပြှီး…ဒူးထောင် ပေါငကြားပေး…ကနွောကြအောကကြနေ မတတ်တရြပပြှီး လိုးပေးမယ်….“

“ဒေါလြေး……..“

“ရှင်….ရှင့ျ……“

“မလိုးခင်….လီးကြီးကို ပါးစပန်ဲ့ ငုံပေးစမ်းပါ…“

“ဟှန်း…….တောတ်ောြ အတတဆြန်း…..ပါးစပန်ဲ့ ကိုကဖြှတပြဈလိုကမြယ်…..သိလား….“

ဖိုးတာက ကြှန်းသတ်ေတာပေါတ်ှင် ခွတွေဲလောင်းခထွိုငလြကြြ သူ့ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားပေးလိုကသ်ည်..။မတငကြှညမြက ပေါငကြှားတွင်း ဒူးထောကထြိုငလြကြြ ခါးကို အနည်းငယဆြန့ကြာ ဖိုးတာလီးတနကြှီးကိုအရင်းက ဆုတကြိုငပြှီး ကလေးများ ရခေဲချောင်း စုပသ်လို တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စုတပြေးပါတော့သည်..။

“ပြှတ်…ပြှတ်…..ပြှတ်……ပလှတ်….ပြတ်….ပလပ်…..“

ထိုသို့ စုပပြေးရင်းကပင် ဒဈဆံကြီး အခွကေို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ရဈပတလြကြြ စုပရြကပြေးသည်..။မတငကြှညမြက ဒဈဆံကြီး၏ အရင်းရှိ ခေါငအြညှာ အကြောစုံကို ပါးစပဖြှင့ြ တေ့၍ ဖိစုပလြိုကသ်ည်..။ဖိုးတာက မတငကြှညမ် မကြန်ှာကို တွန်းဖယလြိုကပြှီး သတ်ေတာပေါကြ ဆင်း၍ အာရုံပြောင်းသှားစရနေအြရကတ်ဈခကြ ြ ငှဲ့ဲ သောကလြိုကသ်ည်..။

“ဒေါလြေး…..နောကဆြို ဟို မအလေိုးကြီးကို မခံရတော့ဘူးနောြ…သိလား…တွေ့ရင် နှစ်ယောကလြုံးကိုသတပြဈမှာ…“

“မခံတော့ပါဘူးရှင်….စိတခြွ…စိတခြွ….ဟောဒီ ..လငလြေးကိုပဲ…အားရပါးရ ခံပါ့မယ်…ရှင်….သချောအောင် သကသ်ပြတေဲ့ အနနေဲ့ ….မင်းအမကေို တိုငပြငပြှီး..ဒေါလြေးတို့က မင်းကို အမှစေားအမှခေံ မှေးစားမှာ…..ကဲ…ဒါဆို သဘောကတွောမြူပလား…ရှင့ြ……မှေးစားလငလြေး….ရဲ့…“

“ဟား…….ဟား………….ဟား………….ဘာလဲ…ဒေါလြေးက..ကနွော့ကြို မှေးပြီး..စားတော့မှာပေါ့….ဟုတလြား….“

“အစဈပါပဲ……..ရှင့ျ……“

“ကဲ….ဒါဆို သတ်ေတာပေါတ်ကြ…ပကလြကအြိပ်…ဒူးနှစ်ချောင်းထောငပြေါငကြားထား…..တအား..လိုးတော့မယ်….“

မတငကြှညမြက ဖိုးတာပြောသည့အြတိုင်း လုပသ်ည်..။ ဖိုးတာက မတငကြှညမ် ပေါငန်ှဈလုံးကြားမတတ်တရြပကြာ သူ့လီးကြီးကို လကန်ှင့ြ ကိုငလြကြြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲ….ဖိနှစ်သှင်းလိုကပြါတော့သည်……….။

ပြီးပါပြီ။         ။

ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်