အောစာအုပ်

မထင်မှတ်ထားတဲ့ တစ်နေ့စာ

စောင့န်ရတော ကြာတယ်။ အထူးသဖြင့တ်ော့ လိုချင်တ်ာတဈခုကို စောင့ရြရငပြေ့ါ။ ခငဗြွားတို့လဲ ကြုံဖူးကြမှာပေါ့နောြ။ ရငတ်ှခေုနန်တော အပြငကြတောင် ကြားရမလားပဲ။ ဒီလိုညလေး ဖြစ်ဖို့ စောင့န်ခေဲ့ရတာ ကြာပြီလေ။ ကိုထွန်းတဈယောကကြတော့ ဘဝမှာ သူဖြစ်ချင်တ်ာတွပေဲ ဖြစ်အောငလြုပခြဲ့တာ ဒီတဈခါလောကကြှာတာ တဈခါမှ မစောင့ခြဲ့ရဖူးဘူး။ အခုတော့ လိုချင်တ်ာတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်။

ခန်းမထဲ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုသိန်းလှငတ်ောင် မရောကလြာသေးပါလား။ ငါ့ဖာသာ စိတစြောပြီး ကြိုရောကန်တောပဲ။ ကာမစိတမြွားတတလြာရင် လူတွကေ ဘာကိုမှ မမှငတ်ော့တာပဲ။ ဘေးနားက ခစွဇြနီးချောလေး မှန့ကြိုကြည့်တ်ော့ အတွေးတွေ ရှုပထြှေးနပေုံပါပဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာတော့ ပြောမထားဘူးလေ။

ကိုသိန်းလှငဆြိုတာလည်း ခငမြွားတို့မှငအြောင် ပြောရရင် ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနဲ့ သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့ပြါပဲ။ သူလည်း လုပင်န်းရှငတ်ဈယောကပြါပဲ။ များသောအားဖြင့တ်ော့ ထိုင်းဖကမြှာ အနမွေားတယ်။

ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ စသိတာတော့ ရနကြုနမြှို့ရဲ့ နာမညကြှီး ကလပတ်ဈခုမှာပေါ့။ ကြှနတ်ောလြည်း မှနတ်ဈယောကြ သူ့ရဲ့ တဈဦးတည်းသော အမေ နမကေောင်းလို့ နယဖြကကြို ပြနတ်ော့ ကြှနတ်ောကြ စီးပြားရေးကိဈစလေးတဈခုက စာခွုပလြေးတဈခု မပြီးပြတတ်ာနဲ့ ရနကြုနမြှာ ကနွခြဲ့တာ။ မှနထြှကသ်ှားပြီး နှစ်ရကလြောကကြှာတော့ ကြှနတ်ောလြည်း လိုကသ်ှားဖို့ ဖုန်းဆကပြါသေးတယ်။ အခွအနေကေောင်းတယ်။ တဈပတလြောကန်ပြေီးမှ ပြနလြာမယဆြိုတော့ အေးဆေးပဲ နှပန်လေိုကတ်ယ်။

ကြှနတ်ော့ြ မိဘတွကတေော့ မရှိတော့ပါဘူး မှန့မြှာသာ အမတဈေယောကပြဲ ကနွတ်ာ။ ကြှနတ်ောကြတော့ တဈကောငကြှှကဆြိုတော့ မိဘခနွထြားတဲ့အမှလေေးနဲ့ စီးပြားရေးကို အရဲစွန့ြ လုပလြိုကတ်ာ အခုလို အသကကြလေး 30 မပြည့တ်ပြည့မြှာပဲ ခရိုနီလောကတ်ော့ မခမွြးသာပမယေ့ြ တောတ်ောလြေး အဆငပြှလောခဲ့တယပြေါ့။ ထားပါ ဒါတွေ ခငဗြွားတို့ သိချင်မြှာ မဟုတပြမယေ့ြ ကြှနတ်ောကြ နည်းနည်းပါးပါး အရိပအြခွလေောကရြှင်းပြ တာပါ။

ဖြစ်ရပ် အစကိုပြောရရငတ်ော့ တဈယောကထြဲ ကလပမြှာ ထိုငန်တေုန်း စောလြေးတွကြညေ့ြ ဘလကလြေး လေးငါးပကလြောကလြဲ ရောကရြော လူက နည်းနည်းသှေးရဲချင်ပြှီ ပြီးတော့ စကားပြောစရာလူကလည်း မရှိတော့ နည်းနည်းတော့ လလောတယ်။ အခွိနကြတော့ သိပန်ောကတ်ော့ မကသွေးဘူး 10 နာရီ ခွဲလောကကြ ရောကတ်ာ။ ထိုငန်တော တဈနာရီလောကရြှိပြီဆိုတော့ 11 ကြောြ 12 နားတော့ နီးနပြေီ။ လူတွကလေည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့များလာပြီ။ အဲ့အခွိနမြှာပဲ

“ထိုငလြို့ရလား”

“ဗြာ”

“ထိုငလြို့ရလား”

“သှောြ ရပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ တဈယောကထြဲပဲ ရပါတယ်။ ထိုငပြါ”

(ကယွကြယွြ ပြောရတယ်။ ကလပထြဲမှာဆိုတော့ နားနားမှ ကပမြပြောရင် သိပမြကြားရဘူးရယ်)

စုံတွဲ တဈတွဲပါပဲ။ ကလပကြတော့ အသန့ဆြိုတော့ လူတွကလေည်း ဂလွဘေီတော့ မပါပါဘူး။ ပါလဲ နည်းနည်းပေါ့။ ဝိုင်းက လေးယောကထြိုငခြုံလေ စတုရန်းစားပြဲဆိုတော့ သူတို့က ဟိုဖကမြှာထိုငတ်ော့ ကြှနတ်ောြ ကိုယ့ြ စားပြဲပေါကြ ခွကတ်ှကေို ဒီဖကြ နည်းနည်း ရှေ့ပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ သချောကြည့်မြိတယ်။

ယောကကြွားကတော့ ကြှနတ်ောထြကြ နည်းနည်းကြီးတယ်။ 35 လောကရြှိမလားပဲ။ သူ့အဖောကြတော့ သူ့ထကတ်ော့ ငယမြယ် 23 24 လောကပြေါ့။ အသကကြတော့ ၁၀ နှစ်လောကကြှာမယ့ပြုံ။ ဒီခတ်ထေဲမှာ ဒါကတော့ ပြသာနာမရှိလောကပြါဘူး။ နောကတ်ော့ ကောငမြလေးက ကော့တေးသောကပြှီး သူကတော့ ဘီယာသောကတ်ယ်။ တဈငုံလောကစြီ ငုံပြီးတော့ ကြှနတ်ောဖြကလြှမ်းကြည့်လြို့ ပြုံးပြလိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ပြနပြှုံးပြတယ်။

ကောငမြလေး ကတော့ ကော့တေးခွကလြေးကိုငပြှီး Dacing Floor ဖကကြှည့န်တော သတိထားမိလိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ ယောကြြားလေးဖြစ်တဲ့လူက ကောငမြလေးကို မေးဆတပြှတယ်။ ကောငမြလေးက ခေါင်းလေးကို ဖြေးဖြေးလေးပြုံးပြီးခါတယ်။ နောကတ်ော့ ခါးကနေ ဆှဲပြီး သူတို့နှစ်ယောကြ ကနတေဲ့ဆီကို ထထွကသ်ှားတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြိုတော့

“ကြှနတ်ောတ်ို့ ပြနလြာမယ် နောြ”

တဲ့…။ ကြှနတ်ောလြည်း ပြုံးပြီး မေးဆတပြှလိုကတ်ယ်။ သဘောကတော့ ရပါတယ်။ သှားပေါ့။ လူ ကြပန်တေော့ နရော ပြနမြရမှာ စိုးလို့နမှောပေါ့။ ပြောမယ့သ်ာပြောတာ ကြှနတ်ော့ဝြိုင်းကတော့ နရောကောင်းလေ ကတဲ့နရောနဲ့ကလည်း နီး မှငကြှင်းကလည်း လှှတကြောင်းဆိုတော့။

သူတို့နှစ်ယောကထြမှ ကောငမြလေး နောကကြွော ဖကကြို သချောကြည့်မြိတယ်။ လုံးလုံးလေးနဲ့ကောကန်တောဗွ။ ပြီးတော့ လှုပတ်ာလေးလဲ ကြောကကြွောတုံးလေး ကနွတောပဲ။ ရုပလြေးကတော့ ဘယလြိုပြောမလဲ။ ရှင်းရှင်းလေးပဲ ခစွဖြို့ကောင်းတယ် ပြောရမယ်။ အိမကြ မိန်းမကိုတော့ မမှီပါဘူး ရုပကြ။

ကိုယလြုံးလေးကတော့ မိန်းမက တငသ်ားတွကေ ကားထွကန်တော 38 အောကြ မလွော့ဘူး။ ဒီကောငမြလေးကတော့ မိန်းမထကြ ၂ နှစ်လောကတ်ော့ ငယမြယ် ထငတ်ယ်။ မိန်းမက ၂၅ ကြောကြွောလြေးဆိုတော့။ အဲအခွိနပြေါ့ ဟိုလူက နောကြ ပြန် လှည့ကြှည့တ်ော့ သူခိုးလူမိပေါ့။ ကြှနတ်ောကြသူ့ကောငမြလေး တငသ်ားတွကေို အပီရှိုးနတောဆိုတော့ သူကတော့ ပြုံးသှားတယ်။ တောပြါပြီ တခွားကောငမြလေးတွပေဲ ကြည့်တ်ော့မယ်။

နောကထြပ် ၂ ပကလြောကြ ထပခြဖြှဈတယ်။ တောပြါပြီ ဒီလောကဆြိုရင် ကတဲ့ဆီကို လှမ်းကြည့်တ်ော့ ကြှနတ်ော့ဝြိုင်းစုံတွဲမှာ ကောငမြလေးပဲ ကနတောတွေ့တယ်။ ဟိုလူဘယရြောကသ်ှားလဲ မသိဘူး။ ကြှနတ်ောြ လူ့သဘာဝအရ စပစြုချင်တ်ာနဲ့ လွှောကရြှာကြည့်တ်ော့ ကတဲ့ ဆီမှာတော့ သချောတယ်။ မရှိဘူး။ နောကမြှ အိမသ်ာဖကကြ ထွကလြာတာ တွေ့တယ်။ ဟာ ဒီလူက ကောငမြလေးဆီ မသှားပဲ ဝိုင်းကို ပြနလြာနတော။ ကြှနတ်ောလြည်း အရကယ်ငထြားတော့ စကားပြောရဲနပြေီလေ သူစိမ်းတွဘောတွလေဲ မသိတော့ဘူး။ အဲဒါနဲ့ လှမ်းမေးလိုကတ်ယ်။

“မကတော့ဘူးလား”

“အင်း ကြှနတ်ောကြ သိပမြကဘူးဗွ အသကကြလည်း ကြည့်တ်ော့ဗွို့ခငဗြွားကကော”

“ကြှနတ်ောကြ ပငွြးလို့လာတာ ကတာတွလေဲ သိပ် စိတမြဝငစြားပါဘူး”

“ထိုငကြှည့ပြေါ့ ဟုတလြား”

“အင်းဗွာ ဟိုမှာ ခငဗြွားကောငမြလေးတဈယောကထြဲရယ် သှားခေါလြိုကလြေ”

“ဘာဖြစ်လို့လဲဗွ သူကတော့ ငယသ်ေးတော့ ကချင်မြှာပေါ့”

“အမြိုးသမီးပဲလား”

“ဗြာ ဘာမေးတာလဲ”

“ကောငမြလေးလားလို့ မေးတာပါ”

“သှောြ စေ့စပထြားတာပါ။ ကြှနတ်ောြ ဟိုကူးလိုကဒြီကူးလိုကပြါပဲ။ ရနကြုနမြှာ အနနည်ေးတယ်”

“ကနတောက ကောငလြေးတွခညွြေးပဲဆိုတော့ ကြှနတ်ောြ တဈယောကထြဲ လှှတမြထားဖို့ပြော တာပါ။ စိတမြရှိပါနဲ့”

“ရပါတယ်။ စတနောနဲ့ပြောတာပဲ။ ကြှနတ်ောြ ကတော့ ကောငလြေးတွနေဲ့ ကမှ ကပါ့မလား စိတပြူနတော”

“ဗြာ”

“ထပသ်ောကလြေ ကြှနတ်ောတ်ိုကပြါ့မယ် မိတဖြစ်ဆှဖြစ်ေပေါ့ ကြှနတ်ောကြ သိန်းလှငပြါ”

“ဟုတ် ကြှနတ်ောကြ ထွန်းနိုငပြါ ကိုထွန်းလို့တော့ကြီးကြီးငယင်ယ် ခေါကြှတာပဲ”

“သွောျ ကိုထွန်းဆိုတော့လဲ ကိုထွန်းပေါ့ဗြာ”

(ဘီယာနှစ်ခွကန်ဲ့ ကောကတ်ေးတဈခွကြ ထပ် ရောကလြာတယ်။)

“ရော့ တဈခွကသ်ောကဗြွာ”

“ဟာရပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ 6 ပကလြောကြ ရှိနပြေီ”

“သောကပြါဗွာ ခငဗြွား မမူးသေးပါဘူး။ ရော့ ဒါက visiting ကဒြ။ အကြောင်းကိဈစပဲ ရှိရှိ မရှိရှိဆကပြေါ့ဗွာ ကြှနတ်ောကြ မိတဆြှငတေတ်ယဗြွ။ ရနကြုနမြှာလည်း အသိ သိပမြရှိတော့ အခု ကောငမြလေးတောင် အမတေို့ပြီးခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်လောကကြမှ စတွေ့ပေးတာလေ။ ကိုယ့ဟြာနဲ့ကိုယဆြို မိန်းမတောင် ရှာခွိန် မရှိပါဘူးဗွာ”

“မရှာပဲနဲ့ရလိုကတ်ော့လဲ အလန်းလေးပါပဲ”

“ကြေးဇူးပါဗြာ”

“ကြှနတ်ောကြ အမွိုးသမီး နယခြဏပြနလြို့လာတာဗွ”

“သှောြ ကြှနတ်ောကြတော့ ကြှနတ်ော့ကြောငမြလေး ဘယလြောကဆြှဲဆောငမြှုရှိလဲ သိအောငလြာတာဗွ”

“ဟားဟား ခငဗြွားတောတ်ောြ နောကတ်ဲ့လူ”

“မနောကဘြူးဗွ တကယပြှောတာ နောကတ်ော့ သိပါလိမ့မြယ်”

ကောငမြလေး ဘေးနားမှာတော့ ကောငလြေးတွေ ဝိုင်းနတယ်ေ။ ကိုသိန်းလှငကြို ကြည့်တ်ော့လဲ အေးဆေးပဲ အရသာခံပြီးတော့ ဘီယာသောကန်တယ်ေ။ တိုတိုပြောရရငတ်ော့ အရငတ်ုန်းကတော့ အောကားတွကြညေ့ရြင် သူ့ဆောကြိုခွ ကိုယ့ဆြောြ သူခနွဲ့ Swinger ပုံစံတွေ ကြည့်ဖြူးပါတယ်။ အောကားဆို အကုနကြှည့တ်ာ။ နောကတ်ော့မှ အောကားထဲက ဟာတွကေ အပြငမြှာ လကတ်ှေ့မှာ ရှိတာတွကေိုပဲ ဇာတလြမ်းဖြဲ့ရိုကထြားမှန်း သိတော့တယ်။

အရငတ်ုန်းကတော့ နှာဗူးစိတပြဲ ရှိတာလေ knowledge က အဲလောကမြရှိဘူးလေ။ ပြောချင်တ်ာကဗွာ position တွကတေော့ စုံနတောပဲ။ ဒါပမယေ့ြ စိတခြံစားမှုတွကေ ပြီးတော့ အခွအနေတွကေေ ပိုပြီး ခံစားမှုကို မှင့တ်တလြာစသလေိုကိုတော့ sex ကိဈစကို တောတ်ောလြေး လိုကစြားပြီးမှပဲ သိတာပါ။ မိန်းမကတော့ ရိုးတော့ တဈခါတဈလေ သူ့ကို ခနွရငေန်ဲ့ ကိုယကြမကြလြုံးမှိတပြှီး တဈယောကယ်ောကကြို မှန်းပြီး ခနွတောတို့တော့ တဈခါတဈလတေော့ ရှိတာပေါ့။

ခုနက ကိုသိန်းလှငကြတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ နိုငင်ံမှာဆိုရငတ်ော့ ဒါကို တောတ်ောလြေးတော့ လကခြံဖို့ခကမြယဗြွ။ ကိုယ့မြိန်းမတို့ ကိုယ့ဆြောကြိုတော့ သူများတွကြေားထဲ တဈယောကထြဲလှှတပြှီး ထိုငကြှည့အြရသာခံတာမွိုးကတွော့ ဘယလြိုပြောရမလဲ။ သိပမြတွေ့ဖူးဘူးပေါ့

“ကိုသိန်းလှင် အရငကြကော ဒီကို လာလား”

“အင်း တဈခါတဈလပေေါ့ ရနကြုနရြောကရြငတ်ော့ များသောအားဖြင့ြ လာတတပြါတယ်။ အမွိုးသမီးက ငယတ်ော့ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့ြ အသကန်ဲ့ဆိုတော့ သိပပြှီး အဲလိုနရောတွေ မသှားချင်ဘြူးရယ်”

“သှောြ အခုကော ကြာဦးမလား ရနကြုနမြှာ”

“တဈပတလြောကတ်ော့ ရှိဦးမယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“မနကဖြှန် ကိဈစမရှိရင် တွေ့ရအောငလြေ”

“အေးဗွာ ကြှနတ်ောြ ဖုန်းဆကလြိုကမြယ်”

“ကဲ သှားပြီဗွာ ကြှနတ်ောလြည်း ပြန်ဦးမှ”

“See u ကိုထွန်း take care”

“ကိုသိန်းလှငလြည်း ဂရုစိုကြ ကောငမြလေးလည်း ပြနခြေါြဦး တောကြှာပါသှားဦးမယ်”

“ဒါဆိုလဲ မနကမြှ သူ့ကို ပြနခြေါတ်ာပေါ့ မကောင်းဘူးလားးး ဟားးးး ဟားးးး ဟားးးးး”

ဒီလူကတော့ တောတ်ောပြွောတ်တမြယ့ြ ပုံပဲ။ အင်းလေ မိတဆြှေ တဈယောကရြတော့လဲ ကောင်းတာပဲ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့လဲ တဈယောကထြဲ ပငွြးနတောနဲ့ ဟိုတွေးဒီတွေးပေါ့။ ခုနက အတွေးလေး ခေါင်းထဲ ပြနဝြငလြာတယ်။ ကလပမြှာတွေ့တဲ့ အတွဲအကြောင်းပေါ့။ သူ့လိုတော့ မခံစားဖူးဘူး ဒါပမယေ့ြ သူငယခြငွြးဆောကြိုတော့ သူငယခြငွြးရှေ့မှာ ကြုံးဖူးတယ်။ မှန့န်ဲ့အိမထြောငမြကခွငကြပေါ့။

ဟိုကောငကြလည်း မူးနတော ကိုယကြလည်း မူးနတော ဆောကြလည်း မူးဆိုတော့ ဖြစ်သှားတာပါ။ သူငယခြငွြး တိုကခြန်းမှာ နယူးရီးယားညက သုံးယောကထြဲ သောကပြှီးတော့ Happy new year လို့တောင် သူများတွေ အောမြှ သိရတယ်။ 8 နာရီလောကထြဲက သောကန်ကြတောလေ။

ဒီကောင့ဆြောကြ တောတ်ောမြိုကတ်ာဗွ။ အလုံးအထညကြ သိပကြှီးကြီးမားမားမဟုတပြမယေ့ြ တောတ်ောြ ကနွြးမာရေးကောင်းတဲ့ ခန်ဓာကိုယလြို့ပဲ ပြောရမှာပေ့ါ။ အရငထြဲက ကြိတခြငွန်တော သူငယခြငွြးစပြီး မိတဆြကပြေးကတည်းကပဲ။ သူငယခြငွြးရှေ့ ဆိုရငတ်ော့ သိပမြကြည့်ပြါဘူး။ နောကကြနပေဲ ခိုးကြည့်တ်ာ။ အိမသ်ာထဲမှာ လရညတ်ောတ်ောမြွားများ အဲ့ကောငမြလေးကြောင့ြ ကဖြူးတယ်။

အဲနေ့ညက တဈရေးနိုးတော့ ရသေောကဖြို့ထလိုကတ်ာ ဘေးနားမှာရှိတဲ့ သူငယခြငွြးဆောကြို မှငလြဲမှငရြော ညီတောမြောငဆြိုတာ ခကြခြငွြးကို ဆန်ဒပြတော့တာပဲ။ ခုနက ရသေောကခြငွတ်ာရယ် အရကသ်ောကထြားလို့ သေးပေါကခြငွတ်ာရယန်ဲ့ သီချင်ြးကလည်း repeat လုပပြှီး ဖြင့ထြားတော့ မူးမူးနဲ့ပြန် မပိတမြိတော့ သီချင်ြးသံတွကေ ထွကန်တယ်ေ။ သေးအရငသ်ှားပေါကလြိုကတ်ယ်။ ရခေဲရေ အေးအေးလေး သောကလြိုကတ်ော့ ခေါင်းနည်းနည်းတော့ ကြညသ်ှားတယ်။

ပြနအြိပမြယဆြိုပြီးတော့ ပြနလြွှောကလြာတော့ ဟိုကောင့ဆြောကြ စကတအြတိုက လိပတ်ငန်ပြေီ။ ညီမလေးတောင် ပငတ်ီအောကမြှာ တဈစွန်းတဈစ မှငန်ရတေယ်။ အမှှေးတောငမြရှိပါဘူး။ သူငယခြငွြးဖကကြို ကြည့်တ်ော့ ဒီကောငကြ ဟိုဖကလြှည့ပြှီး အိပန်တယ်ေ။ အရငထြဲကလည်း ကြုံးချင်န်တောဆိုတော့ သိပမြစဉြးစားတော့ဘူး။ လူကလည်း ငယတ်ော့ တဈခါတည်း စောကြိုကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း တောတ်ောပြှဲပြီး လှယလြှယကြူကူ မနိုးလောကမြှန်းသိတော့ အခွင့အြရေးဆိုတာ တဈခါပဲ ရတာဆိုတော့ ပကလြကဖြစ်နတေဲ့ သူ့ပေါငကြှားထဲကို အသာဝင် ပငတ်ီလေးကို ပေါငတ်ဈဝကြ မရောကတ်ရောကလြောကြ ဆှဲမပြီး ကြှနတ်ောလြည်း ဘောင်းဘီကိုခွှတပြှီး ဘေးနားမှာ လှယလြှယကြူကူ ပြနဝြတလြို့ရအောင် လုပထြားလိုကတ်ယ်။

ပြီးတော့ လကထြဲတံတွေးထွေးခပြှီး ညီတောငမြောငကြို လိမ်းကြံပြီး ဆှဲတော့တာပဲ။ ဆောကြလည်း အပျိုမဟုတတ်ော့ လုပရြတာ အဆငပြှပေါတယ်။ တဈခကြခြငွြး အဖြားထိ ထုတပြှီး အဆုံးထိပြနသ်ှင်းနဲ့ ဖြေးဖြေးချင်ြးလုပလြိုကတ်ာ။ လရညတ်ှေ ထွကတ်ာတောင် စိမထြားသေးတာ။ နောကတ်ော့ နောကတ်ဈကြောင်းကို ဆကဆြှဲလိုကတ်ယ်။ ဆောကြ နိုးတောင် မလာဘူး။

ကြှနတ်ောလြည်း လိုငစြငရြမဟုတတ်ော့ ဘောလြီတွတေောင် မခွှတပြဲ နှစ်ခွီဆကတ်ိုကြ ကငပြလိုကတ်ယ်။ အရညတ်ောင် မသုတဘြူး။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းထဲဝငလြာတာက သူငယခြငွြး မကြန်ှာ။ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး ဘောင်းဘီဝတတ်ော့မှ သူငယခြငွြးက ကြှနတ်ော့ဖြကြ မကြန်ှာ လှည့န်တော။ မကြလြုံးကလည်း ပြင့လြို့ ။ ခေါင်းတွတေောင် ကြီးသှားတယ်။ သပြေီလေ။ သူ့ဆောကြို ကိုယကြ လိုးပြီးနပြေီ။ အခုမှ တောင်းပနပြါတယ် ပြောလို့ ကိုယကြ နှစ်ခွီတောင် လိုးပြီးနပြေီ။ အဲ့အခွိနမြှာပဲ ဆောကြ လှုပလြာတယ်။ သူငယခြငွြးကို လှမ်းကြည့်ပြှီး

“ကိုကို”

“ဟင်”

အဲဒီအခွိနမြှာ ဖြစ်နတေဲ့ ကြှနတ်ော့အြဖြစ်ကို ခငဗြွားတို့ ကိုယခြငွြးစာကြည့်ြ။ လူဆိုတာ ဘယလြို ဖောပြှရမှန်း မသိအောငကြို ဖြစ်တာ။ သဟေ ဆောကြ နိုးနပေါလား။

“ကိုထွန်း မီးဟာထဲမှာ အရညတ်ှေ အများကြီးပဲ ပန်းထုတသ်ှားတယ်”

“မီးကို ဒီကောင် ဘယလြောကြ လုပခြငွန်မှန်ေးမှ မသိတာ။ ကောင်းကောကောင်းလား”

“ပြောပြဘူး”

“ဟေ့ကောင် ကိုထွန်း ဘာလဲ ခုမှ ဘာကြောငန်တောလဲ မင်းသေးထပေါကထြဲက သိတယ်”

“ဟာကြာ မင်းအိပန်တယေထြငလြို့ တောင်းပနပြါတယကြှာ”

“မလိုဘူး ငါ တမငခြှင့ပြှုတာ မင်းလုပအြောင် ငါတမင် ဟိုဖကလြှည့အြိပန်တော”

“မင်းတို့က ဘာတွလေဲကြာ။ မီး နငကြကော ဘာလို့”

“အပြောပြေါ့ကြ အမှတတ်ရပေါ့”

“မင်းစိတမြဆိုးဘူးလား”

“ငါက မီးကို နောကတ်ဈယောကန်ဲ့နတော ကြည့်ခြငွတ်ာ အာသီသပေါ့ကြာ ငါ့မှာ မင်းလုပမြှ လုပပြါ့မလားလို့”

“နားကို မလညတ်ော့ဘူး”

“ဒါဆိုလဲ အိပတ်ော့ မနကကြမွှ ပြောတော့မယ်”

ဘယလြိုခံစားခကြကြှီးနဲ့မှန်းမသိပဲနဲ့ အဲညကို ကြောဖြှတခြဲ့ရတယ်။ နောကတ်ော့မှ သိတာက ဒီကောငကြ cuckold ကို သဘောကနွတောရယ်။ ဒီကောငကြောငမြလေးက အရငတ်ုန်းက ဘဲတဈပြေ ထားတုန်းက သူ့ဘဲက သူငယခြငွြး သုံးယောကပြေါင်းပြီး သူ့ကို ဝိုင်းဖြုတလြို့ ပြတသ်ှားတာတဲ့။ အဲဒါနဲ့ ပြတတ်ာလားမေးတော့ မဟုတဘြူးတဲ့။ သူ့ကို အရငခြှင့မြတောင်းလို့တဲ့။ ပြီးတော့ ဝိုင်းဖြုတတ်ဲ့ ကောငန်ှဈကောငကြ ငပဲက သေးတယတ်ဲ့။ ပြီးတော့ ဒီကောငကြ စောန်ဲ့ကြုံးတိုင်း အရငတ်ုန်းက ဟာတွေ မေးပြီးကြုံးတော့ ကောငမြလေးက ကြည့်ခြငွလြားလို့မေးတော့ အခုလို ဖြစ်သှားတာတဲ့။ ရှုပန်ေ တာပါပဲ။

နောကတ်ော့ ဒီကောငန်ဲ့ဆောလြည်း စလုံးကို ထွကသ်ှားတယ်။ တဈခါတဈလတေော့ ဖုန်းဆကပြါတယ်။ ကြှနတ်ောတ်ောင် တွေးမိသေးတယ်။ စလုံးမှာလဲ ဒီကောငတ်ှအတွေဲ တခွားကောငတ်ှနေဲ့ လုပန်လေား မသိပါဘူး။ တဈခါလောကလြုပပြှီးရင် နောကြ ဆို လုပတ်ော့မှာ။

နောကန်ေ့ကတွော့ ကိုသိန်းလှငန်ဲ့ ညနဖကြေ ဖုန်းဆကပြှီး တွေ့ကြတယ်။ ဘီယာလေးဘာလေး သောကရြင်းပေါ့။ ဗိုလတ်ထောင် ဆိပကြမ်းနားက နန်းသီတာမှာ အပေါဖြကြ လညှင်ေးလေးခံရငန်ဲ့ပေါ့။

(စကားပြောများအား မဖောပြှပဲနဲ့ အကြောင်းအရာများအား ရေးသားပါ့မယ်)။

အမှနတ်ော့ C နှစ်လုံးပါပဲ။ Cuckold နဲ့ Cheating။ ယောကကြွား မသိအောင် မိန်းမက နောကတ်ဈကောငန်ဲ့နရင်ေ ဒါ Cheating။ ကိုယလြည်း သိတယ်။ ကိုယကြ လုပလြို့ပြောလို့လုပတ်ာက Cuckold။ Cuckold က အခစွတ်ှေ ဖနတ်ီးတယ်။ Cheating က အမုန်းတွေ ဖနတ်ီးတယ်။

ကိုသိန်းလှင် ပြောတာက တကယကြို detail ကပြါတယ်။ သူနဲ့ကမွှ တကယကြို cuckold ဆိုတာကို သိလိုကတ်ာ။ အရငကြတော့ အဲလောကြ နားမလညပြါဘူး။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ကြနပေတ်ယ်။ နားလညတ်ယဆြိုရင် စလို့ရပြီ။

ကိုသိန်းလှငကြ သူ့ကောငမြလေးကို တခွားတဈယောကန်ဲ့ဆှဲတာကို ကြည့်ဖြို့က အာသီသ ဖြစ်နတေော့ မယူခငမြှာ အခုလို အစပျိုး လုပန်တောလေ။ သူ့ကောငမြလေးက နှစ်ခါလောကြ ကလပထြဲမှာ ကောငလြေးတွေ နှိုကတ်ာ ခံဖူးတယ်။ ကောငမြလေးက ကြောကတ်တတ်ယ်။ သူ့အပေါလြဲ ရိုသတယ်ေ။ မိဘတွကလေည်း ရှေးရိုးဆနတ်ော့ ကို သိန်းလှင် အခုလို လုပန်တောတွကေို ပြနပြှီးတော့ သူ့အိမကြ လူတွနေဲ့ ဆှေးနှေးတာတွေ မလုပဖြစ်ဘူး။ သူနဲ့ပြောပြီးတော့ ကိုယတ်ောင် တမွိုးကြီးဖြစ်လာတယ်။ အရငတ်ုန်းကတော့ မှန့ကြို အဲလိုမွိုး တဈခါမှ မတွေးဖူးဘူး။

“ဟေ့ ကိုထွန်း ဘာတွေ စဉျးစားနတောလဲ”

“ဒီလိုပါပဲ။ ကိုသိန်းလှင် ပြောတာလေးကို စဉျးစားနတော”

“ဘာလဲ ခငဗြွားမိန်းမကို အဲလို လုပခြိုင်းမလို့လား”

“ဟာ အဲလိုတော့ မလုပခြငွပြါဘူး ကိုယကြ သဘောကလွို့ လုပခြငွရြငတ်ောင် မိန်းမက သဘောတူဦးမှ ပြီးတော့ ကိုယကြ မိန်းမနဲ့နခေိုင်းလိုကတ်ဲ့ကောငကြ လွှောကဖြှနရင်ေ သကသ်ကမြဲ့ ဒုကျခရောကမြယ် မလုပပြါနဲ့”

“အဲဒါပြောတာပေါ့ စိတခြရွတဲ့ လူပေါ့ဗွ cuckold ကိုနားလညတ်ဲ့ လူဆိုရငတ်ော့ အဆငပြှတောပေါ့”

“အကယလြို့ လုပခြငွတ်ာတောငမြှ တောတ်ောရြှာရခကမြှာဗွ”

“ရှိပါတယ် ကြှနတ်ောရြှာပေးရမလား”

“မလုပပြါနဲ့ဗွာ ထိုငန်ရင်ေ ကောင်းသား ထသှားမှကြိုး ဆိုသလို လငမြယား အေးအေးဆေးဆေး နတောပဲ ကောင်းပါတယ်”

“အေးပါ လူတဈကိုယ် စိတတ်မွိုးပေါ့ အကြိုကခြငွြးတော့ ဘယတ်ူပါ့မလဲ”

“သောကဗြွာ”

“ဒါနဲ့ ခငဗြွားကို မေးရဦးမယ် ကိုထွန်း”

“ဘာများတုန်း”

“ခငဗြွားတို့လငမြယားက အောကားတွေ ဘာတွေ ကြည့်လြားဗွ”

“အင်း တဈခါတဈလပေေါ့”

“ဒါဆို ခငဗြွားကို ကြှနတ်ောြ သိမ်းထားတဲ့ သီးသန့စြုထားတဲ့ ရှယခြှတဈေခွေ လကဆြောငပြေးမယ် လငမြယား နှစ်ယောကြ အတူတူကြည့်ပြေါ့”

“အင်း ပေးလိုကလြေ”

ရကြ အနည်းငယကြှာသောြ။ ကိုသိန်းလှငကြတော့ ဟိုဖကကြိုတော့ ပြနသ်ှားပြီ မပြနခြင် သူနဲ့ 4 ရကြ လောကြ တူတူဝိုင်းဖြစ်တယ်။ သူပြနလြာရင် ဖုန်းဆကလြိုကမြယတ်ော့ ပြောသှားတယ်။ ပြီးတော့ ခငဗြွားလိုရင် သုံးဖို့ဆိုပြီး Blindfold လေးတဈခု ပေးသှားတယ်။ တဈခါမှ မသုံးဖြစ်ပါဘူးလို့ပြောတော့ နောကတ်ော့ သုံးဖြစ်မှာပေါ့ လို့ပြောလို့ယူထားလိုကတ်ယ်။

တဈပတကြွောလြောကြ လငမြယားနှစ်ယောကြ မတွေ့ပဲနဲ့ ဒီနေ့မှ ပြနတ်ှေ့ရတော့ အမုန်းဆှဲမယဆြိုပြီး ကြှနတ်ောြ မှန့ကြို တေးထားလိုကတ်ယ်။ မှနကြှိုကတ်ဲ့ ဝိုငန်ီတဈပုလင်းရယ် ကြှနတ်ော့အြတွကြ JD တဈလုံး ပြီးတော့ Cheese ရယ် ဝယပြှီး ရခေဲသတ်ေတာထဲမှာ ရိကျခာ ဖြည့ထြားတယ်။ အသားလေးနည်းနည်းကိုတော့ ဆော့နဲ့နယပြှီး ကငစြားဖို့ပြငထြားလိုကတ်ယ်။

နေ့လညလြောကတ်ော့ ကားဂိတမြှာ မှန့ကြိုကြိုပြီး ပြနလြာတော့ ယောကျခမ အကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်တယ်။ ဘယလြိုနလေဲ ဘာညာ ပေါ့။ ခေါင်းထဲမှာက တော့ ညအကြောင်းတွပေဲ စဉြးစားနတော။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ မှန် ရချိုးတာကို အရငလြို တူတူ မခွိုးပဲ သူ့တဈယောကပြဲ ခွိုးခိုင်းလိုကတ်ယ်။

“ဟေး ဆရာကြီး ဘယလြို ဖြစ်တာလဲ အရငကြဆို တူတူခွိုးပြီး အတင်းလုပပြှီးတော့ ခု ဘယလြိုဖြစ်နလေဲ ဘာလဲ နမကေောင်းဘူးလား”

“မဟုတပြါဘူး ပြီးတော့မှ အမုန်းဆှဲမှာ အားမှေးထား”

“ရတယလြေ ဒီက အေးဆေးပဲ”

“အင်းပါ ကို အသားကငထြားလိုကတ်ော့မယ် ပြီးရင် အတူတူ သောကကြှမယလြေ ဝိုင် ဝယထြားတယ်”

“အင်း ဒါဆို ရချိုးပြီးနောြ ပြီးရငသ်ာ အသားကငမြယ် ဆိုပြီး ရချိုးခန်းထဲ လိုကမြလားနဲ့”

“အေးပါ စိတခြွ မိန်းမရယ်”

ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့ မှနတ်ဈယောကြ အံသှနတောပေါ့။ အရငသ်ူ့ယောကြြားက သညလြို မဟုတပြါဘူး။ ကိုယကြအရင် စတောင်းရတာရှကလြို့ စကားခေါတ်ာတောင် သူက အေးဆေးနဲ့။ ဒီမှာက အရမ်းဆာနပြေီ။ အဝေးပြေးကားပေါမြှာ ဘေးနားက ကောငလြေးက လမ်းတဈလွှောကြ နှိုကလြာတာ။ အစကတော့ အိပခြငွယ်ောငဆြောငပြမယေ့ြ နောကတ်ော့ ဟိုဖကလြှည့ပြှီး မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်လေိုကတ်ယ်။

ကောငလြေးက အစက ရငသ်ားတွကေို လကမြောင်းနဲ့လာပြတသ်ပပြှီးတော့ နောကြ ရှေ့ကို လာကိုငခြငွတ်ာ အဲလောကတ်ော့ မပေးပါဘူး။ ရှေ့မရတော့ နောကကြနေ လကဝြငပြှီး ဖငတ်ှကေို ညှဈတယ်။ အဲ့လောကကြတော့ လူတွေ သိပမြမှငတ်ာမို့ ခွင့ပြှုလိုကတ်ာ။

ကားက ဂိတရြောကခြါနီးမှ ဖငတ်ခွမ်းကြှလိုကတ်ော့မှ သူ့မှာ စပယယ်ာလကလြုပပြှီး ပိပိကို စကျကန့ပျိုင်းလောကြ ထိခွင့ရြတာ။ ပြီးတော့ ပြောသှားသေးတယ်။ ကြှနတ်ောြ ခစွဆြှေ ပါတဲ့ အဈမတို့တိုကရြဲ့ ရှေ့ကတိုကမြှာ နပေါတယတ်ဲ့။ သရေော ကိုယတ်ောင် ဘာမှ ပြနမြပြောရသေးဘူး သူက အမှန် သုတသ်ုတဆြင်းသှားတယ်။

သူစိမ်းဆို မရှကပြါဘူး အခုတော့ ကိုယကြ အနှိုကခြံပြီးတော့မှ သိရတာ ဓါတသ်ိဆိုတော့ သပြေီပေါ့။ ပြီးတော့ ကိုထွန်း လာကြိုတာနဲ့ ပြနခြဲ့လိုကတ်ာ။ လမ်းက အရှိနတ်ှကေ ကနွသ်ေးတယ်။ ယောကကြွားကလည်း အခွိနဆြှဲနတေော့ ဘယလြိုမှန်းကို မသိဘူး တဈခုခု လိုနသလေိုပဲ။ ပငတ်ီကို ခွှတတ်ော့ မာတောင့တ်ောင့လြေးဖြစ်နတယ်ေ။ ခုနက ကောငလြေးကိုငခြံထားရလို့ပငတ်ီလေး အရညတ်ှေ ထွကပြှီး ပြနခြှောကန်တောလေ။ တောတ်ောဆြိုးတဲ့ကောငလြေး နောကန်ေ့တွေ့ရမှာ မကြန်ှာပူလိုကတ်ာ။

ပြီးတော့ ရကေို သချော ခွိုးတယ်။ ပေါငကြှားကို သချော တိုကတ်ယ်။ ပြီးရင် ပြဲကြမ်းမှာဆိုတော့ သန့န်မှေ ဖြစ်မှာ။ ဒီလိုနဲ့ ညနကေုနလြို့ ညဖကရြောကတ်ော အသားကငရြယ် ဝိုငန်ီရယန်ဲ့ စပြီလေ skynet က ကားတွကေ စဈကားတွေ ကြီးပဲ။

“ယောကြြား တဈခွားကား ကြည့်ပြါလား”

“တခွားကားတွကလေဲ ဒါပဲ ကောင်းကို မကောင်းဘူး”

“မှန် အောကားကြည့်မြလား”

“အခွသဈေ ဝယထြားလို့လား အရငဟြာတွေ မကြည့်ခြငွဘြူး ဂပြနကြားတွကေ အောန်တောပဲ”

“မှနလြည်း အဲလို မှုတခြံရရင် အောတ်ာပဲလေ”

“အဲလောကတ်ော့ မကယွပြါဘူး သူတို့ဟာက ပို တာပါ”

ကြှနတ်ောြ ကိုသိန်းလှငပြေးထားတဲ့ အခွကေို သတိရလိုကတ်ယ်။ ကြည့်တ်ောင် မကြည့်ရြသေးဘူး ကြှနတ်ောတ်ို့က ရုပရြှငထြဲကအတိုင်း လိုကလြုပန်ကလွေေ။

“မှန် အခွသဈေရှိတယ်။ ကိုယတ်ောင် မကြည့်ရြသေးဘူး”

“အင်း ကြည့်ပြေါ”

“အဲထဲက အတိုင်းလုပမြှာလား”

“အရမ်းမဆိုးရငတ်ော့ လုပမြှာပေါ့ ဟိုတဈခါလိုတော့ အနောကကြို မလုပန်ဲ့ပေါ့ ပြီးတော့ ဟိုဟာ ဒီဟာတွလေဲ မှန့အြထဲကို လွှောကမြထည့န်ဲ့”

“အင်း အခုမှ ကြည့်ရြမှာ အသိတဈယောကြ ပေးထားတာ”

“အင်း”

ကြှနတ်ောလြည်း အိမရြှေ့တံခါးကို ပိတလြိုကတ်ယ်။ ဝရံတာ တံခါးကိုပေါ့။ မီးကို မှိနမြှိနလြေးဖြစ်အောင် ခွိနလြိုကတ်ယ်။

“ကဲ ခွီးယား မှန် ကိုယတ်ို့တိုကပြှဲခေါသ်ံအတွကြ”

ဝိုငန်ီ တဈလုံးလည်း သုံးခွိုး နှစ်ခွိုးလောကြ ကုနန်ပြေီလေ။ ကြှနတ်ောကြတော့ 5 ခွကလြောကြ On the Rock တငထြားတယ်။ အခွထေိုးပြီးတော့ နှစ်ယောကထြိုင် ဆိုဖာပေါမြှာ နှစ်ယောကသ်ား နရောယူလိုကတ်ယ်။ Title မှာ ပေါလြာတာက 6 ကားဆိုတော့ ပထမဆုံး ကားကိုပဲ စကြည့်လြိုကတ်ယ်။

ကားထဲမှာ ကောငမြလေးရဲ့ ဖုန်းကို ကောငလြေးက စဈကြည့်တ်ော့ message တွကေ အရငရြညစြားနဲ့ Q ထားတာတွေ့တော့ ဒေါသထွကပြှီး သူ့သူငယခြငွြးကို ဖုန်းခေါတ်ဲ့ အခန်းကစတာပါ။ ကားက ရုရှားကားပါ။ English လို စာတန်းထိုးပါတော့ နားလညပြါတယ်။ နောကတ်ော့ သူ့ကောငမြလေးကို လုပဖြို့ခုတငပြေါကြို တငတ်ော့ စောကြိုတိုးတိုးပြောပြီး စောကြ သဘောတူတော့ မကြန်ှာကို အဝတန်ဲ့စီးပြီး လကကြို ကြိုးနဲ့ ခုတငခြေါင်းရင်းမှာ ခညွထြား ပြီးတော့ စောကြိုနမ်း ပြီးတော့ ချောင်းဟန့လြိုကတ်ော့ အသင့စြောင့န်တေဲ့ သူငယခြငွြးက တိတတ်ိတလြေးဝငလြာပြီး စောကြို ဂါဝနအြတိုကိုလှန် အတွင်းခံကို ခွှတပြှီး မှုတ် ဟိုဘဲက ဘေးနားက ထိုငကြှည့ြ စောကြတော့မသိဘူး သူ့ဘဲထငလြို့ ငှီးလို့။ ပြီးတော့ဟိုကောငကြ ဘောင်းဘီခွှတပြှီး လိုးတော့တာပဲ။

ဒုတကြတော့ တောတ်ောကြှီးတယ်။ ကော့နတော။ နည်းနည်းလေး လုပပြှီးတော့ ဘဲက စောမြကြန်ှာပေါကြ အဝတကြို ခွာပြီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့ဘဲက ဘေးမှာထိုငလြို့ စောကြ အလန့တ်ကြားနဲ့ ပေါငကြှားကို ကြည့်တ်ော့ သူမသိတဲ့ လူက အမုန်းကိုငန်တော။ သိသိချင်ြးရုန်းတော့ ဘဲက သူ့စောလြကြ ကြိုးခညွထြားတာကို ခွုပပြေးထားတယ်။ စောကြ အောကပျိုင်းရုန်းတော့ ဟိုကောငကြ ပေါငကြို ဆှဲကိုငပြီးကို ခနွတောရုန်းလို့မရ။

ကြှနတ်ောတ်ောင် စိတဝြငစြားပြီး မှန့ကြိုတောင် နမ်းပဲနမ်းရသေးတယ်။ ဇာတလြမ်းကို အာရုံရောကန်တော။ မှန့ဖြကကြို ကြည့်တ်ော့လည်း ဇာတလြမ်းကို အာရုံရနတယ်ေ။ ပြီးတော့မှ စောကြို ဟိုကောငကြ ကြိုးဖြညပြေးတယ်။ စောလြည်း မရုန်းတော့ဘူး။ စကားပြောတာတော့ ဘကြ အောကြှီးဟဈကယွန်ဲ့စောကြို ပြောနတော။ ဟိုကောငကြလည်း ဝငပြှောတယ်။ စောကြို position ပြောင်းပြီးတော့ ဘေးစောင်းခတွယ်။ စောကြလည်း ညှင်းတယ်။ အလိုးလဲခံတယ်။ မိုကတ်ယ်။ တောတ်ောမြိုကတ်ယ်။ ဘဲက ဟိုကောငကြိုပြောတော့ ဟိုကောငကြ အမုန်းရိုကတ်ာ အသံကို ညံနတောပဲ။ လေးဖကကြုန်းပြီးလဲ ခတွယ်။ ပြီးတော့ လရညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ ရီမုဒကြို ကိုငပြှီး ရပထြားလိုကတ်ယ်။

“မှန်” (အသံမာမာနဲ့ခေါလြိုကတ်ယ်။)

“ရှင်”

“ဟိုတဈခါ ကိုယဝြယပြေးထားတဲ့ ဂါဝနအြတို သှားလဲခညွြ”

“ဘာလုပမြလို့လဲ”

“သှားပါဆို သှားလဲ”

“ပြီးရော ခကြခြငွြး ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး”

မှန် အခန်းထဲ ဝငသ်ှားတော့ မှန့ဝြိုငခြှကကြို JD နည်းနည်းရောလိုကတ်ယ်။ နောကြ ကိုသိန်းလှငပြေးထားတဲ့ မကြလြုံး စီးလေးကို အံဆှဲထဲက ထုတလြိုကတ်ယ်။ မှနပြှနလြာတော့

“ရော့သောကလြိုကြ”

မှနလြည်း တကြိုကထြဲ ခွကကြို သောကလြိုကတ်ယ်။

“ဟားးး အရကတ်ှေ ရောထားတယ်”

ဆိုဖာပေါမြှာထိုငဖြို့ ကြှနတ်ောြ ပုတပြှလိုကတ်ယ်။ မကြလြုံးမှိတ် ဆိုပြီး မကြလြုံးကာကို စွပလြိုကတ်ယ်။ လကကြိုကတွော့ ပုဆိုးကို ခွှတပြှီး စီးပြီး နောကပြှနလြှနလြိုကတ်ယ်။

“မေးတာကိုပဲဖြေ”

မှနတ်ဈယောကြ ရငတ်ှခေုနလြာတယ်။ စောကရြညတ်ှလေဲကလွာတယ်။ ခုနက ရုပရြှငထြဲကလည်း လုပန်ပြေီ ပြီးရင် သူမေးသမွှ ဖြရတေော့မယ်။ ကိုထွန်းက ဒီလိုအခွိနဆြို မေးတာမဖြရင်ေ စိတတ်ိုတတတ်ယ်။

“ကဲ ပြော ငါခုနတုန်းက နင့ပြငတ်ီကို ကြည့်ပြှီးပြီ အရညတ်ှေ ချောကန်တယ်ေ။ နင် ဘယသ်ူနဲ့ လိုးလာလဲ နင့အြမကေို အကြောင်းပြပြီး သှားလိုးလာတယ်။ ဟုတလြားး”

မှန် တောတ်ောြ လန့သ်ှားတယ်။ ကိုထွန်း ဘယလြို သိသှားလဲဆိုပြီး။ အဲအခွိန် မှန့အြတွင်းခံကို ကိုထွန်းက ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။

“မဟုတဘြူး ဘယသ်ူနဲ့မှ မလိုးဘူး.”

“ဘာမလိုးတာလဲ နင့ြ ဖငမြှာကြည့်ြ နီရဲနတောပဲ။ နငဖြငကြုန်းပြီး လိုးခံလာရတယမြလား ကောငမ်”

ကိုထွန်းက မာနပြါလာတယ်။

“ခဏနေဦး ငါ ကိုသိန်းလှငကြို သှာခေါလြိုကမြယ်”

ဆိုပြီး ထွကသ်ှားတယ်။ ပြီးတော့ တံခါး အပိတအြဖြင့ြ အသံလုပပြှီး ပြနလြာတယ်။ မှနသ်ိပါတယ်။ ယောကြွား ဖီးတွေ တအားလာနပြေီဆိုတာ။ မှနလြည်း ဖီးလာနတယ်ေ။ ပြီးတော့ ကားပေါမြှာလည်း တကယ် ဖငအြကိုင် ခံရတာဆိုတော့ ပိပိက အရညတ်ှတေောင် ထွကန်တယ်ေ။

ကိုထွန်း လီးတန်းလန်းနဲ့ လွှောကလြာပြီးတော့ မှန့ကြိုထူပြီး ဖငကြုန်းတဲ့ ပုံစံကို ဆိုဖာစောင်းမှာ ပြောင်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဂါဝနကြို မပြီး စောကဖြုတကြို လကြတ်ော့တာပဲ။

“အားးးကောင်းတယ် ကိုရယ်”

“ဖြောင်း ဘာလဲ ငါကိုသိန်းလှငပြဲ။ နင့လြင် စိတဆြိုးပြီး ထွကသ်ှားပြီ။ ပြီးတော့ ငါ့ကိုလည်း မှာသှားသေးတယ်။ စောကပြတယ်ားတဲ့ ကောငမြကို အမုန်းလိုးတဲ့”

“အရမ်းမလုပပြါနဲ့ အဈကိုရယ်”

ကြှနတ်ောလြည်း ကိုသိန်းလှင် အဖြစ်နဲ့ပဲ လီးကို တံတွေး သုတပြှီး စောကဖြုတဝြမှာတေ့ပြီး အဆုံးထိ ဖိထိုးလိုကတ်ယ်။

“အင့ျ”

မှနတ်ဈယောကြ ခါးတောငကြော့ပြီး ငှီးမိသှားတယ်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ောလြည်း အခကြန်ှဈဆယလြောကြ သှကသ်ှကလြေး ဆောင့ပြေးလိုကတ်ော့ ပလဈ ပလဈ ဆိုတဲ့ အသံရယ် စောကပြတကြ လအနေတ်ဲ့ အသံတွေ ဆကတ်ိုကပြေါလြာတယ်။

“ညီမ ကိုထွန်းမသိအောင် ဘယန်ှဈခေါကတ်ောင် အလိုးခံခဲ့ရလဲ”

“အလိုးမခံပါဘူး”

“ဖြောင်း ဖြောင်း လာလိမန်သေေးတယ်”

“အားး အားး အရမ်းမဆောင့န်ဲ့ ကိုထွန်း”

“ဘာကိုထွန်းလဲ ရော့ဟာ ပြှတ် ပြှတ်”

“လွှော့ပေးပါ နည်းနည်းလောကြ အင့ြ အင်းး အရမ်း မဆောင့န်ဲ့”

“ဒါဆို ပြော”

“ဘာပြောရမှာလဲ”

“ဖြည်းဖြည်းလိုးပါ ကိုသိန်းလှငရြယလြို့ပြော”

“ဖြည်းဖြည်းလိုးပါ ကိုသိန်းလှင်” (တောတ်ောပြှောယူရတယ်။)

“ဒီလိုဆိုရငကြော” (လီးကို အဆုံးနီးပါးထုတပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အထုတအြသှင်း လုပပြေးလိုကတ်ယ်။)

“အင်း ကောင်းတယ် ကိုသိန်းလှင်”

“ငါမေးတာ မှနမြှနဖြှေ”

“ရှင်”

“ငါလုပပြေးတာ ကောင်းလား”

“ဟုတကြောင်းပါတယ်” (အဲသည့အြခွိန် ဖုန်းကနေ Recording ကို ဖြင့လြိုကသ်ည်)

“နင့ယ်ောကြွားနဲ့ငါ ဘယသ်ူပိုကောင်းလဲ”

“နှစ်ယောကလြုံး ကောင်းပါတယ်”

“ဘာ ငါက ပိုမကောင်းဘူးလား”

“ဟုတ် ပိုကောင်းတယ်”

“ဒါဆို ပြနပြှော”

“အား ဘာလို့ထုတလြိုကတ်ာလဲ” (မှနတ်ဈယကြေ အရမ်းကောင်းတဲ့ အခွိန် )

“လာ ဆိုဖာပေါမြှာ ပကလြကန်ေ”

“သှင်းတော့လေ”

“ပြောလေ”

“ရှင် ဘာပြောရမှာလဲ”

“ကိုသိန်းလှငရြယ် ကြှနမြကို ခုနကလို ကောင်းအောင် လိုးပေးပါလို့”

“ဟာမပြောချင်ပြါဘူး”

“ဘာ နငကြ ကိုယ့ယ်ောကြွား သူငယခြငွြးကတွော့ ခွင့ပြှုတာတောင် မပေးချင်ဘြူးပေါ့ တခွားသူ မသိတဲ့ကောငန်ဲ့ကတွော့ သှားလိုးတယပြေါ့ ဟုတလြား”

“မလိုးပါဘူး”

“လိမမြနနေဲ့ နင့ယ်ောကြြားကိုပဲ လိမ် ငါ့ကို မလိမန်ဲ့။ ရော့ဟာ”

ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲမပြီး အထဲမသှင်းပဲလီးကို မဝငအြောင် အချောင်းလိုကြ ပိပိတဈလွှောကြ ပြတဆြှဲပေးနလေိုကတ်ယ်။ အခုလို ပြောဆိုနရတောကို ပို ဖီးတကန်တယ်ေ။ ကိုသိန်းလှင် ထည့ပြေးခဲ့တဲ့ virus တွေ ကိုကန်ပြေီလေ။

“ကဲ ပြော ဘယကြကောငလြဲ”

“ဘယသ်ူမှ မဟုတဘြူး” (ရငထြဲမှာတော့ ကားပေါကြ ကောငလြေးကို မှငယ်ောငန်တယ်ေ။)

“ပြောလေ နင့ယ်ောကြြားကို ပြောပေးမယ်”

“ဘာပြောပေးမှာလဲ” (မှနတ်ဈယောကြ အဲဒီ့အကြောင်းကို ရငထြဲမှာ မထားချင်တ်ော့ဘူး)

“နင့ကြို ခွင့လြှှတဖြို့”

“တကယလြား”

“တကယပြေါ့” (လီးကိုပါ အဆုံးထိ ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်)

“အားးးးးးးကောင်းတယ်”

“ပြော”

“ခစွဆြှေ”

“ဘယကြလဲ”

“မှနတ်ို့ တိုကရြှေ့က”

“ဘယတ်ုန်းက တွေ့တာလဲ” (မှနပြှောတာကြားပြီး လီးက ပိုမာတင်းလာတယ်။)

“အမေ့ဆီက အပြနမြှာ”

“နင် အလိုးခံလိုကတ်ယပြေါ့”

“မဟုတဘြူး ဖငန်ဲ့အပေါပျိုင်းပဲ ကိုငခြံရတာ”

“အား ပြီးပြီ ပြီးပြီ”

ကြှနတ်ောလြည်း ဖီးတွေ ဇွတတ်ကလြာပြီ လရညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ယ်။ အဲလောကြ ကောင်းမယကြို မထငတ်ာ။ တဈဆကတ်ည်း

“ငါသှားပြီ နင့ယ်ောကြွား ပြနလြာမယ်”

လီးကို ဆှဲခွှတပြှီး လမ်းလွှောကပြှီး တံခါးပိတဖြှင့ြ အသံလုပလြိုကတ်ယ်။ ကိုထွန်း ပြနလြာသလိုပေါ့။ Recording ကို ပိတလြိုကတ်ယ်။ မှန့ကြို blindfold ပြန် ခွှတပြေးတော့ မကြရြညစြလေးတွေ တွေ့တယ်။ မှန် မကြရြညတ်ှေ ကနွတယ်ေ။

“ကိုတောင်းပနပြါတယ်”

မှန် ကိုထွန်းရငခြှငထြဲ တိုးဝငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ စကားတဈခွန်းကို ပြောလိုကတ်ယ်။

“ခုနက ကိုသိန်းလှငကြ အရမ်းလုပသ်ှားတယ်”

“မှနကြ သူများနဲ့လုပတ်ာကိုး”

“မလုပပြါဘူး ဖငပြဲ အကိုငခြံရတာ တကယပြှောတာ”

“ဒါတကယလြား”

“အင်းတကယပြှောတာ။ ရချိုးခန်းထဲက ပငတ်ီမှာ ချောကန်တောက မှနတ်ကယ် ကားပေါမြှာ တကယ် အနှိုကခြံရတာ။ အိမရြှေ့တိုကကြတဲ့ နာမညကြ ခစွဆြှတေဲ့”

“တကယပြှောနတောလား”

“တကယပြှောနတော မှနအြိပပြွောတ်ုန်း။ အစက ရိုးရိုးထိတယပြဲ ထငတ်ာ နောကမြှ မရိုးမသားလုပမြှန်း သိတာ။ တောင်းပနပြါတယ် မှန် မငှင်းခဲ့မိဘူး”

“မှန် ဒါတွေ တကယပြှောနတောလား”

(ကြှနတ်ောသ်ိပြီ မှနတ်ကယပြှောနတော ရုပရြှငရြိုကန်တော မဟုတဘြူး)

“ဘယလြောကတ်ောင် ကြာအောငန်ှိုကတ်ာလဲ”

“တလမ်းလုံးနီးပါးပဲ သူအိပတ်ာတောင် မှန့ဖြငကြိုကိုငပြှီးအိပတ်ာ”

(မှန့လြကတ်ှကေ ကိုထွန်းရဲ့ လီးဆီကို ရောကသ်ှားတယ်။ အစက စိတဆြိုးမယထြငတ်ာ အခု ငါ့ယောကြွား လီးတောငန်ပေါလား)

“မှန် နောကန်ေ့ အဲ့ကောငလြေးနဲ့တွေ့ရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“မှန် မသိဘူး ကားပေါကြ ဆင်းခါနီးမှ မှန့တ်ို့တိုကရြှ့ကမှန်းသိတာ ဒါတောင် သူပြောသှားတာ”

ကြှနတ်ောသ်ိပြီ ကိုသိန်းလှငပြှောတဲ့ အရသာကို။ အခု ကြှနတ်ော့စြိတတ်ှကေ တကယကြို နလေို့ထိုငလြို့ ကောင်းနတယ်ေ။ အရကတ်ဈခွကြ ငှဲ့ပြီး သောကခြလွိုကတ်ယ်။ မှနကြ ဂွင်းထုပေးနတယ်ေ။ အဲအခွိနမြှာ ဖြစ်နတောက မှနပြှောတာကို အရသာခံပြီး ဂွင်းတိုကပြေးခံရတာ။ မေးခွန်းတွေ မေးပြီး အရှကကြုနအြောင် လုပရြတော့မယ်။

“နောကန်ေ့တွေ ကရွငကြော အဲ့ကောငလြေးနဲ့တွေ့တော့ ဘာဆကလြုပမြှာလဲ”

“ကိုကလည်း ဘာဆိုငလြို့လဲ”

“ထားပါ သူကလာပြီး ပကသ်ကရြငကြော”

“ငါ့မှာ လငရြှိတယ်။ နငလြာမပတသ်ကန်ဲ့လို့ ပြောရမှာပေါ့”

“သူက အတင်းကြီး ကိုယမြရှိတဲ့အခွိန် လာရငကြော”

“အဲဒါတော့ ဘယပြှောတတမြလဲ တံခါးပိတထြားမှာပေါ့ ပြီးသူက အရမ်းနှောက့ယ်ှကြ လာရငတ်ော့လဲ ရဲတိုငမြှာပေါ့”

“တကယ်”

“ဘာလဲ မယုံဘူးလား”

“ကိုယကြ အဲကောငလြေးက လာပြီး ငါ့ မိန်းမကို လာဖနရြင် မသိချင်ယ်ောင် ဆောငပြေးမယဆြိုရငကြော”

“လာနောကမြနနေဲ့”

“လီးစုပပြေးဦး”

“အင်း”

မှနမြှန့ပြါးစပထြဲ လီးထည့န်တေုန်း။

“မှန်”

“အှန်းးးးးး” (ဟုတပ် ပါးစပထြဲ ပြည့န်ပေါတယဆြိုမှ ဘယလြိုထူးမလဲ )

“နောကဆြို မှနတ်ဈခုခု လုပခြငွရြငပြှော ဘယလြိုလဲဆိုတော့….။ အဲ ပြီးမှ ပြောတာကောင်းတယ်။ ကို ပြောတာက လုပပြှီးမှပြော အရမ်းကြီး မထိခိုကရြငပြှောတာ။ လူတွေ မသိတဲ့ ကိဈစမွိုးတွေ ပြောပါတယ် နောြ”

“အှန်း”

အဲ့ဒီညက တောတ်ောလြေး ကောင်းပါတယ်။ အသဈအဆန်း အရသာတွေ။

မှနတ်ဈယောကကြတော့ တညထဲနဲ့ တောတ်ောလြေး နားလညသ်ှားတယ်။ ပြီးတော့ အဲလောကဖြစ်စချင်ေတ်ဲ့ ကိုထွန်းကိုလည်း အရှဲ့တိုကခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှေ ပေါလြာတယ်။ ပြီးတော့ သဘောလဲကသွှားတယ်။ ကိုယ့ယ်ောကြွား သိသိကြီးနဲ့ အလိုးခံနရတော ဘယလြောကကြောင်းလဲ။ အရသာသဈရတာပေါ့။ ပြီးတော့ ကိုထွန်းကိုလည်း ဖြစ်ခဲ့တာတွေ ပြောပြောပြီး လုပရြတာ ကောင်းတယ်။ အရငကြထကြ ပိုနီးကပသ်လို ပိုခစွသ်ှားသလို ခံစားရတယ်။

အိပယ်ာက နိုးတော့ တောတ်ောတ်ောင် မိုးလင်းကောပေါ့။ ဈေးသှားဖို့ ပြငဆြငရြတယ်။ ဈေးသှားတဲ့ လမ်းမှာ ခစွဆြှေ ထိုငတ်ဲ့ လဖကရြညဆြိုငရြှေ့ ဖြတရြတယ်။ ကြှနမြလည်း မသိပါဘူး သူက နောကကြလိုကလြာမှ သိတာ။

ကြှနမြတို့နတော ရနကြင်းက သီးသန့ဝြန်းတွလေေ ကိုယ့အြိမရြာနဲ့ကိုယဆြိုတော့ သီးသန့ဆြနတ်ယ်။ Company ရုံးခန်းတွကလေည်း တောတ်ောြ များတယ်။ နိုငင်ံခွားသားတွကလေည်း တောတ်ောမြွားတယ်။ နကြတော သီးသန့ဆြနတ်ယ်။ နရတောလဲ သန့တ်ယ်။ ဝငထြဲကို တစိမ်းဝငလြို့လဲ မရဘူးလေ။

သူ လဖကရြညဆြိုငကြ ထလိုကလြာပြီး နောကမြှ သတိရတယ်။ ပြီးတော့လည်း လန့တ်ယ်။ ဒီဝင်းထဲမှာ နတောပဲ ဆိုတော့ နောကဆြို တောတ်ောြ မကြန်ှာပူရမယ်။ ဈေးထဲထိ အနောကကြ အဲကောငလြေး လိုကလြာတယ်။ ဖငကြို အကိုငခြံရဖူးတော့ အခုလည်း အကိုငခြံချင်လြာတယ်။ မဖြစ်သေးပါဘူး မလုပသ်င့ပြါဘူး။

ညတုန်းက ကိုထွန်းကြောင့ြ ဖြစ်နတေဲ့ အတွေးက ခေါင်းထဲ ဝငလြာတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခွအနေပေေါြ မူတညပြှီးတော့ အလိုကသ်င့န်ရမှောပဲ။ ဈေးမှာ ဝယစြရာရှိတာတွေ ဝယပြှီးတော့ ဈေးအိမသ်ာဖကြ ဝငလြိုကတ်ယ်။ အိမသ်ာထဲနေ ကိုထွန်းကို ဖုန်းခေါလြိုကတ်ယ်။

“ကို မှနဈြေးသှားတာ နောကကြနေ ဟိုကောငလြေးလိုကလြာတယ်”

“မှနကြ အထာသှားပေးလို့လား ဘေးလူတွကေော သိလား”

“ဘာမှ အထာမပေးဘူး ဘေးလူတွကတေော့ မသိဘူး ရုပတ်ော့ မပကြဘြူး”

“အဲတော့ မှနကြ ဘယလြို လုပခြငွလြို့လဲ စကားကော လာပြောလား”

“မပြောပါဘူး သိပလြဲမသိသာပါဘူး လူတွကလေည်း ရှုပန်တောလေ”

“မှနကြ ဘာဆကလြုပမြလ”

“မသိတော့လို့ ခုဖုန်းဆကလြှမ်းမေးတာပေါ့ သူပဲ ညတုန်းကတော့ သိထားပြီးတော့ အခုလို ပြနတ်ှေ့တော့ မကြန်ှာပူတာပေါ့”

“ဘာဖြစ်လို့လုပသ်ေးလဲ”

“မသိဘူးကြာ ပြီးပြီးသားတွေ ပြနမြမေးနဲ့ အခုမေးနတောကိုဖြေ သူက လိုကလြာပြီးတော့ မှန့ကြိုတဈခုခု လုပရြင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“ဘယလြိုမွိုးလဲ ခနလေး ကို လူရှင်းတဲ့ နရောကနေ ပြောမယ် မှန့ကြ အခု ဘယကြပြောနတောလဲ ဘေးနားမှာကော လူတွရှေိလား”

“မရှိဘူး အိမသ်ာထဲက ပြောနတော”

“အင်း ခဏကိုငထြား”

ကိုထွန်းလဲ ရုံးခန်းတံခါးကို လော့ခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အခုလို ပထမဆုံး cuckold ဆနဆြန် အဖြစ်မွိုးလေး ကြုံလာတော့ လီးကပါ ဖုန်းပြောနရင်ေးနဲ့ တောငလြာတယ်။ ပုဆိုးပေါကြနေ လီးကို ဖိထားရတယ်။

“မှန်”

“အင်းပြော ဘာလုပမြလဲ”

“ဘယသ်ူမှ မသိအောင် ပြောရရငတ်ော့ ကို အခု စိတထြနတယ်ေ”

“ဒါဆိုလဲ အိမပြှနလြာပေါ့ ညကလို ဆှဲမယလြေ”

“မဟုတဘြူး ကို့မကြလြုံးထဲမှာ မှန့န်ဲ့ အဲကောငလြေး လုပန်ပေုံကို ပုံဖောကြှည့တ်ာ”

“ကိုယ့မြိန်းမကို ပြောစရာလားအဲ့လို မှန့မြကြိုကဘြူးနောြ” (ဒေါသသံတော့ မပါ)

ပြောရရင် မှနလြည်း အရညတ်ှေ ထွကန်ပြေီ။ ကိုထွန်းနဲ့ညက ကိုသိန်းလှငန်ဲ့ လုပခြိုင်းပုံကို မှငပြှီးတော့

“တောပြှီကြာ ဘာလုပရြမလဲ ပြော”

“လူတွေ မသိအောငတ်ော့ လုပ်။ ကို ပြောတာ နားထောင် လူတွရှေေ့မှာ စကားမပြောနဲ့ နောကကြလိုကခြဲ့ လူမသိအောင် ဆိုပြီးခေါသ်ှား။ ဟနပြုံမရရင် ဘေးလူ အကူအညီတောင်းပြီး အိမခြေါသ်ှားပေါ့”

“ဖြစ်ပါ့မလား တောကြှာ”

“မှန့မြှာ ယောကြြားရှိမှန်း သူသိတာပဲ။ အခုတောင် လှမ်းခေါလြို့လား။ မှန့ကြို လူမသိအောငပြဲ ခညွြးကပလြိမ့မြယ်”

“အင်း ဘယအြခွအနေမွေိုးလဲ”

“ကိုယပြှောမယ် ဖုန်းနံပါတ် ပေးလိုကြ စာရှကြ တဈရှကပြေါမြှာ သူဆကလြိမ့မြယ် သချောတယ်။ သူနဲ့ဖုန်းထဲမှာ ပြောပြီးမှ ကနွတ်ာလုပ် ကြားလား မှန် နပပြါတယ်”

“ပြီးရော ပြီးမှ ပြနခြေါမြယ်”

မှနလြည်း ပိုကဆြံပေါမြှာ စာရေးဖို ဘောပင် မရှိတာနဲ့ ဈေးပြငထြှကလြိုကတ်ယ်။ နောကကြို ကြညလြိုကတ်ော့ မယောငမြလညန်ဲ့ လိုကလြာတုန်းပဲ။ မှန် တို့အိမယ်ာနားက စာရေးကိရိယာ ရောင်းတဲ ဆိုငကြို သှားလိုကတ်ယ်။ ဆိုငကြတော့ ကြီးတယလြေ။ ဆိုငထြဲ မဝငခြင် မကြရြိပ် ပြသလိုနဲ့ လိုကခြဲ့ပုံစံမွိုး ပြလိုကတ်ော့ လိုကလြာတယ်။ ဘောပငရြောင်းတဲ့ အတန်းကို သှားပြီး ဘောပင် တဈချောင်း စကိုငလြိုကတ်ော့ အနားရောကလြာတယ်။

ဆိုငကြ လူတွကေ ကောငတ်ာမှာ အလုပမြွားနတေော့ ဘောပငစြမ်းတဲ့ စာရှကမြှာ ဖုန်းနံပါတ် ခရွေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဘောပငတ်ဈချောင်းယူပြီးတော့ ကောငတ်ာမှာ ငှသှေားရှင်းတော့ ဖုန်းထုတပြှီး မှတန်တောတွေ့တယ်။ ပြီးတော့ ဘောပင် တဈချောင်းနဲ့ ပြနဖြကြန်တော တွေ့တော့ စိတအြေးသှားတယ်။ သူမဖကြရြင် ကိုယကြ သှားပြီးဖကြရြဦးမှာလေ။ ဆိုငကြနထွကေပြှီး ခဏနတေော့ ဖုန်းလာတယ်။

“ပြော ဘာလို့နောကကြနေ လိုကလြာတာလဲ ငါ့မှာ ယောကြြားနဲ့ လူတွသေိကုနမြယ်”

“မဟုတပြါဘူး မမရယ် သူများတွေ နှောကယ်ှကမြှာ စိုးလို့ပါ”

“အခု မင်းပဲ နှောကယ်ှကန်တော”

“မဟုတပြါဘူး မမကို မှငတ်ော့ ကားပေါကြ ကိဈစကို သတိရလို့ပါ”

“ငါ အပေါစားမိန်းမ မဟုတဘြူး အခုလည်း ကားပေါကြ ကိဈစတွေ ဘယသ်ူတွကေို လွှောကပြှောထားသေးလဲ မသိဘူး”

“မပြောပါဘူး ကြှနတ်ောကြ ဒီမှာ အသိမှ မရှိတာ”

“ဒါဆို ဘယလြို ဖြစ်ပြီး ငါတို့ဝင်းထဲ လာနတောလဲ မဖြစ်နိုငတ်ာ”

“ကြှနတ်ောြ အဒေါလြငမြယားအိမမြှာ သင်ျဘော တကဖြို့လာနတော သငတ်န်းတကန်တောလေ”

“ပြီးရော နောကြ မနှောကယ်ှကန်ဲ့တော့ ပြီးတာတွလည်ေး ပြီးပြီပဲ”

“ကြှနတ်ောမြှ မပြီးတာ”

“ကြှတ် ခကတ်ယ်။ မင်းတို့လို လူငယတ်ှကေ ဖြစ်ချင်တ်ာပဲ။ သိတယ်။ ဖြစ်သင့ြ မဖြစ်သင့ြ မစဉြးစားဘူး”

“မမကလည်း ကြှနတ်ောြ မမနဲ့ စကားပြောချင်လြို့ပါ”

“အခုလဲ ပြောနတောပဲ”

“မဟုတဘြူးလေ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပြောချင်တ်ာလေ”

“အမယလြေး မပြောနိုငပြါဘူး လူတွေ မှငရြင် ငါသိကျခာကတွယ်”

“လူမမှငအြောင် ပြောမယလြေ”

“ဒါက ဘာစကားလဲ ဘာဆကပြှောစရာရှိလဲ”

“မမအိမ် လာခဲ့မယလြေ”

“ဟဲ့ ကောင်းမလား စဉြးစားလေ တဈယောကြ ယောကတ်ှေ့မှ ပိုဆိုးကုနမြှာပေါ့ လငင်ယထြားတယ်။ မပြောခံနိုငဘြူး ဟုတတ်ာလဲ မဟုတပြဲနဲ့”

“မတွေ့အောင် လာမှာပေါ့ မမတို့အခန်းက တကလြာရင် မမှငရြပါဘူး ပြီးတော့ ကြှနတ်ောကြလည်း ဝင်းထဲက လူပဲလေ”

မှနတ်ဈယောကြ စဉြးစားရပြီလေ အိမမြှာက သူတဈယောကထြဲ ရယ်။

“ခဏနေဦး ငါ့ယောကြြားကို ဖုန်းဆကလြိုကမြယ် ငါ့ အခန်းပြနရြောကမြှ ဖုန်းဆကမြယ် သူပြနလြာရင် နှစ်ယောကလြုံး သကေုနမြယ်”

“ဟုတ် ကြှနတ်ောြ ဖုန်းစောင့န်မယေန်ောြ ဝင်းထဲ ဝငတ်ော့မယ်”

မှနလြည်း ကိုထွန်းကို ဖုန်းခေါလြိုကတ်ယ်။

“ပြောမှန် လိုးပြီးပြီလား”

“ကိုနောြ အခုမှ ဈေးထဲက ပြနရြောကတ်ာ ဒီအခွိန် ဘာသှားလုပစြရာလဲ မဟုတတ်ာက စပြောပြီ”

“ဘယလြို အခွအနေလေဲ”

ဖုန်းထဲက ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေ ပြောပြလိုကတ်ယ်။

“အင်း သူက အိမလြာမယပြေါ့”

“အင်းး ဘယလြို ပြောလိုကရြမလဲ”

“လာခိုင်းလိုကပြေါ့ လူမသိအောငလြဲ လုပပြေါ့”

“လာလို့သူက မဟုတတ်ာတွေ လုပရြင် ဘယလြို လုပမြလဲ”

“မှန့သ်ဘောပေါ့ ကားပေါမြှာတုန်းက အကိုငခြံတုန်းကကော မှန့သ်ဘောနဲ့မှနလြေ ကိုယစြတဲ့ ကိဈစလေ”

“အခုဟာနဲ့က ဘာဆိုငလြဲ သူဖြစ်ချင်ကြို ပြောနပြေီးတော့ ပြီးတော့ ဟိုကတကလြုပရြငလြဲ ခံရဦးမယ်”

“ခံပေါ့ ပြီးရင် ကိုယ့ကြို ပြောပြ”

“ပြောပြဘူး လာထိုင့ကြှည့ခြွေ”

“နောကတ်ဈခေါကမြှပေါ့နောြ”

“မသိဘူး တကယခြေါလြိုကရြမှာလားလို့”

“အင်း ဖုန်းကို ခေါပြှီး မခနွဲ့ ဘေးနားမှာထား ကြားလား”

“ပြီးရော”

မှနလြည်း စိတတ်ှေ လှုပရြှားနတယ်ေ။ ခဏနတေော့ ကောငလြေးက ဖုန်းခေါတ်ယ်။

“မမ လာခဲ့ရတော့မလား”

“အေး လူမမှငအြောငလြာခဲ့ တံခါးစေ့ထားတယ်။ အခန်းသိတယ်။ မလား”

“ဟုတ်”

“ပြီးတော့ ဘာမှ မလုပရြဘူး စကားပဲပြောမယ်”

“ဟုတကြဲ့ ကားပေါကြလိုပဲလေ”

“ဘာ ဒါဆို မလာနဲ့တော့”

“တီ”

ဖုန်းခလွိုကတ်ယ်။ ရငတ်ှကတေော့ ခုနန်တယ်ေ။ ပြီးတော့ ဝရံတာဖကြ ထွကပြှီးတော့ လူရှင်းမရှင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ပြောမယ့သ်ာပြော တာပါ။ ရုံးဖြင့ရြကဆြိုတော့ လူကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ရုံးခန်းတဈခွို့က ဖြင့ပြမယေ့ြ မှနန်တောက တတိယထပရြယလြေ။ တံခါးကိုတော့ စေ့ထားတယ်။ ကိုထွန်းကို ဖုန်းဆကတ်ယ်။

“မှန် လာတော့မှာလား”

“အင်း”

တံခါး ပြင့သ်ှားတယ်။ ကောငလြေးကို လကဟြနန်ဲ့ တိတတ်ိတန်ပေေါ့ ဆိုပြီး ပြလိုကတ်ယ်။

“ကို အပြငသ်ှားလိုကြဦးမယ် ဝယစြရာရှိလို့”

“ရောကန်ပြေီလား.”

“ဟုတ် ဝယလြာခဲ့မယလြေ”

“ကောင်းကောင်းကြီး အလိုးခံလိုကတ်ော့ ငါ့မိန်းမရေ”

“စိတခြပြါ ဖြစ်ပါတယ်။ ညနေ ပြနရြင် ကြေးအိုးဝယခြဲ့နောြ”

“ဖုန်းကိုမခနွဲ့ မှောကထြားလိုကြ”

“ပြော ကောငလြေး”

“ကားပေါကြ ကိဈစလေ”

“အဲဒါဘာဖြစ်လဲ”

“ခဏလေး”

တံခါးကို လော့ခလွိုကတ်ယ်။ နောကကြို ပြနလြှည့တ်ော့ ဒီမှာကြည့်ဆြိုပြီး ပုဆိုးခွှတခြလွိုကတ်ော့ လီးကြီးက တောငန်တောပဲ။ ပြီးတော့ ကိုထွန်းထကပျိုရှညတ်ယ်။ ဆိုဒကြတော့ တူတူပဲ။

“ဘာလုပတ်ာလဲ ရိုင်းလှခညွလြား”

မှန့ကြို အတင်း ဖကတ်ယ်။

“ပြှတ်”

“မလုပ်”

နှုတခြမ်းတွေ နမ်းခံရတယ်။ ကြမ်းတယ်။ သူ့လကတ်ှကေ မှန့ဖြငကြို အတင်းကိုငတ်ယ်။

“အမေ့”

အတင်းပြေ့ခြီတယ်။

“မမ တို့အိပခြန်း ဘယမြှာလဲ”

“ဘာလုပမြလို့လဲ”

“ဟာ လူက ဆာနပြေီနောျ”

“မလုပန်ဲ့ အဲဒါ ဘုရားခန်း”

“ဒါဆို ဒီအခန်းလား”

ဘာမှ ပြနမြဖြတေော့ အခန်းကို တွန်းပြီး ဖြင့လြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ မှေ့ယာပေါမြှာ ကန့လြန့လြေး တငလြိုကတ်ယ်။

“ခဏလေးး မင်းက ငါတားလဲ လုပမြှာပဲ မလား”

“အင်း”

အံဆှဲထဲက မကြလြုံးကာလေး ယူလိုကတ်ယ်။

“မင်းမကြန်ှာကို ငါမမှငခြငွဘြူး ပထမတဈခေါကတ်ှေ့တယ်။ အခု ဒုတိယတဈခေါကမြှာ ငါကို လုပခြငွတ်ယ်။ ငါလဲ မကြန်ှာပူတယ်”

“မမသဘော”

မှန် မကြလြုံးကာတပပြှီး အိပခြလွိုကတ်ယ်။

“မမ လုပရြတော့မလား

“ငါ့ကို ဘာမှ မမေးနဲ့တော့ ငါဖြရမှော ရှကတ်ယ်။ မမ ကောင်းလားတို့ ဘာလားလို့ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါ့အတွကြ ဘဝမဟုတဘြူး ငါ့ယောကြွား ရှိတယ်။ ရမျမကအြတွကပြဲ ငါ့နဲ့အခုလို ဆကဆြံပါ”

“ဟုတကြဲ့ပါ မမရယ်”

ထမီ ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ပငတ်ီလေးခွှတတ်ော့ အသာအယာ ဖငကြှှပေးလိုကတ်ယ်။ တောပြှီပေါ့ ကောငလြေးရယ် ပိပိမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲနမှော သိတယ်။ ပိပိကို နှေးနှေးလေး လာထိတော့ ကြကသ်ီးတွတေောင် ထတယ်။ ကောငလြေးက မဆိုးသေးပါဘူး မှုတရြမယဆြိုတာ သိသားပဲ။

“အင်းးးးး ကောင်းတယ်”

ကောငလြေးရဲ့ ဆံပငလြေးတွကေို ဖြပေးလိုကတ်ယ်။ မှန် ပေါငန်ှဈလုံးကို မပြီးဖြဲတယ်

“အားးးး ကောင်းလိုကတ်ာ”

ဖငဝြကနေ ပိပိထိ လွှာနဲ့ဆှဲတယ်။ မှန် ကော့တကသ်ှားပြီ။ ဖငဝြလေးတွေ ဝလုံးရေးခံရတယ်။

“ခဏ ခဏလေး”

“ဘာလဲမမ မကောင်းလို့လား”

“မင်းမှာ ကြနဒြုံးကောပါရဲ့လား”

“ဗိုကကြှီးမှာ ကြောကလြို့လား”

“မဟုတဘြူး မင်းဘာတွေ လုပဖြူးလဲ ငါမသိဘူး”

“ကြှနတ်ောြ ဆေးစဈထားတယ်။ မနေ့ကပဲ”

“ရပြီ ငါလည်း တားဆေးသုံးထားတယ်”

လကတ်ှေ ဖယသ်ှားတယ်။ အဝတတ်ှေ ခွှတန်တော ကြားရတယ်။ မှနကြတော့ အပေါပျိုင်းက မခွှတရြသေးဘူး။ တကိုယလြုံးတော့ အခွှတမြခံနိုငသ်ေးပါဘူး။

မှန့ကြိုယလြုံးကို ပေါငန်ှဈချောင်းကနေ ဆှဲပြီး ခုတငစြောင်းမှာ နရောခတွယ်။ ပေါငတ်ှကေို ပြန် မခပြဲနဲ့ ပုခုံးတဈဖကစြီမှာ ခွသလေုံးတွကေို ခွိတလြိုကတ်ယ်။ မှနသ်ိတယ်။ အဲ့ နည်းက အရမ်းဆောင့ခြံရတယ်။ အီး ဝငလြာပြီ ထိပဖြွားကြီး ဝငလြာပြီ။ ခစွဆြှကတေော့ ဖငကြို ကြှပြီးတော့ အဆုံးထိ ထည့လြိုကတ်ယ်။

“အီးးး”

“ပြှတ်”

“ဖေါင်းဖေါင်း”

“မမကို အဲလို လိုးချင်တ်ာ ခုမှပဲ အာသာပြတေော့တယ်”

မှန့မြှာ အဆောင့ြ ခံရတာကော မကြလြုံးကလည်း မမှငရြတော့ သူမကြန်ှာ ဘယလြိုဖြစ်လဲတော့ မသိဘူး။ ပါးစပကြတော့ ပြစိပြစိပြောနတယ်ေ။ မှန့ကြို အရမ်းလိုးချင်တ်ဲ့ အကြောင်းတွကေို ကလေးတဈယောကလြို တဈယောကထြဲ လိုးရင်းပြောနတယ်ေ။ ထိလဲထိတယ်။ သူက ပိုရှညတ်ယ်။ အလုံးကတော့ ကိုယကြ အိမထြောငသ်ညဆြိုတော့ သိပမြကြပလြှပါဘူး။

“အားးးးးး”

မှန့ဟြာထဲ သူ့လရညတ်ှေ အများကြီးပဲ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ မှန့ကြို ဖကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းတယ်။ အောကကြတော့ သူ့လရည် လကကြနွတ်ှေ ဆတကြနဲ တုနတ်ုနပြှီး တဈခကြတ်ဈခကြြ ညှဈသေးတယ်။ မှနလြဲ ပြနည်ှဈလိုကတ်ယ်။ ခဏလေးပမယေ့ြ ကောင်းလိုကတ်ာ။

“ပြှတ်”

သူ့လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ာ့ လရညတ်ှကေ ဖငဝြကနေ အိပယ်ာပေါြ စီးကတွယ် တောတ်ောမြွားတယ်။ ခစွဆြှေ မမဆီကနေ ခွာပြီးတော့ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ပကလြကဖြစ်နတေဲ့ မမ မကြန်ှာပေါြ ခွလိုကတ်ယ်။ မှနကြှောငသ်ှားတယ်။ ဘာလုပပြါလိမ့ြ။ မှန့ြ နှုတခြမ်းကို စိုစွတပြှီး စောကရြနေဲ့ လရညန်ံတွေ တဈထောင်းထောင်းနဲ့ လီး မပြော့မမာနဲ့ လာထိတယ်။ မှန် ပါးစပ် ဟပေးလိုကတ်ယ်။ အရညတ်ှေ စို နတေဲ့ ကောငလြေးရဲ့လီးကို မှန် စစုပတ်ော့ သူ့ညီးသံ ကြားရတယ်။

သုံးလေးခကြပြဲ စုပရြသေးတယ်။ သံချောင်းကြီးလို မာလာတယ်။ သူ့လီးကို ပြနဆြှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ မှန့ခြါးလေးကို ကိုငပြှီး စောင်းလိုကတ်ော့ ကုတငစြောင်းမှာ မှောကခြုံလေးကို ခွထေောကတ်ှကေ အောကမြှာ တွဲလောင်း ပိပိနဲ့ဖငကြှားမှာ လရညတ်ှေ အများကြီး စီးကပန်တယ်ေ။ မှန့ဖြငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲပြီး သူ့လီးနဲ့ပြတန်တယ်ေ။ ပြီးတော့ တံတွေးထွေးသံကြားပြီးတော့ စိုစွတန်တေဲ့ ဖငဝြမှာ သူ့လီးကြီးလာထောကတ်ယ်။

“မှားနပြေီ”

“မမှားပါဘူး မမရယ် မမဖငကြ အရမ်းလှတယ်”

မှန် မပြောတော့ဘူး သိတယ်။ သူဖငခြတွော့မယ်။ နာတယ်။ စီးကပကြပ် ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ကောင်းတယ်။ တဈခကြခြငွြး အဆုံးထိထုတလြိုကြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ မှန် ဖငခြခွံရတာ။ စောကဖြုတလြိုးခံရတာထကြ အခွိန် သုံးဆလောကကြှာတယ်။ ဖငထြဲကို အရညတ်ှေ ပန်းထုတခြံလိုကရြတော့ တမွိုးကြီးပဲ ကောင်းတယ်။ ဘယန်ှဈခါပြီးမှ မသိပမယေ့ြ သုံးကြိမန်ဲ့ ငါးကြိမကြှားတော့ရှိမယ်။ လူလည်း တောတ်ောခြွောငသ်လို ခံစားရတယ်။ ကောငလြေးကတော့ မှန့အြပေါမြှာ ဖကအြိပပြှီး ဂုတသ်ားလေးတွကေို နမ်းပြီး လှဲနတယ်ေ။

“ဖယတ်ော့လေးတယ်”

“ဟုတ်”

သူ့ကိုယပြေါပျိုင်းကိုတော့ ကြှလိုကတ်ယ်။ ဖငထြဲက လီးကိုတော့ မထုတသ်ေးပဲနဲ့ စိမထြားတုန်းပဲ။ မှန် ခဏတော့ မှေးကနဲဖြစ်ပြီး အိပပြွောသ်ှားတယ်။

ခစွဆြှေ 10 မိနဈလောကြ ငှိမတ်ော့ မှန် အိပပြွောြ နတယ်ေ။ တောတ်ောြ ပျိုင်းမှာပေါ့ မဝသေးဘူး။ လီးကို လုံးဝအပြော့မခံပဲနဲ့ ဖြေးဖြေးချင်ြးပြနဆြှတယ်။ လှုပစြိလှုပစြိနဲ့ မှောကခြုံဖြစ်နတေဲ့ မမကို ကြည့်တ်ော့ ဖငသ်ားကြီးတွကေို ကြည့်ပြှီး လီးက နည်းနည်းပြနမြာလာတော့ မှနတ်ဈယောကြ ပြနသ်တိရတော့ ကောငလြေးရဲ့ လီးက ဖငထြဲမှာ ပြနမြာနပြေီ။ ဖငထြဲက ဆှဲခွှတပြှီး ပိပိထဲ ပြနထြိုးတယ်။ မိမှန် ရေ နငခြံပတေော့။ တတိယအခွီမှာ တောတ်ောလြေး ကြာကြာခံလိုကရြတယ်။ လရညတ်ှလည်ေး ပပြနေပြေီ။

“ကြှနတ်ောြ သှားတော့မယ် မမနားတော့လေ”

“အင်း တံခါးကို လော့ခလွိုကတ်ော့ ငါနားချင်ပြှီ”

“ဟုတ် ကြေးဇူးတငပြါတယ် မမ”

“ပေးလိုးလို့လား ဘယသ်ူမှ မသိစနေဲ့ သှားတော့ နောကမြှ ဖုန်းဆကမြယ်”

“ဟုတ် တံခါးလော့ခခြဲ့မယ်”

မှနတ်ဈယောကြ သန့ရြှင်းရေးတောင် မလုပန်ိုငပြဲနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတယ်။ ကိုထွန်းတဈယောကြ လီးအတောငသ်ားနဲ့ ရုံးမှာ စိတတ်ိုနတယ်ေ။ ဖုန်းက အသံသိပမြကြားရလို့လေ။ အိမကြို စောစော ပြနလြိုကတ်ယ်။ တံခါးကို သော့ဖြင့ပြှီးဝငတ်ော့ ဘာသံမှ မကြားဘူး။ အိပခြန်းဖကကြို ဝငတ်ော့ ကုတငပြေါမြှာ ဖငအြပြောငသ်ားနဲ့ မှန် အိပပြွောန်တယ်ေ။ တဈခန်းလုံးလဲ လရညန်ံ့တွေ မှှနန်တောပဲ။ ကုတငဘြေးက ကြမ်းခင်းမှာလဲ လရညလြိုလို အစကတ်ှေ ချောကကြပန်တော တွေ့တယ်။ မှန် ဟင် မကြလြုံးကာနဲ့ပါလား။

“မှန်”

“ရှင် ကိုထွန်း ပြနလြာပြီလား”

“အင်း စောပြနလြာတာ။ တောတ်ောြ ပြောတ်ယပြေါ့လေ”

“မှနတ်ဈယောကြ မကြရြညလြေးတွေ ဝေ့လာတယ်”

“သူပဲ လုပခြိုင်းပြီးတော့ ဒီမှာ အလိုးခံရတာ”

ကိုထွန်းလီးက တောတ်ောြ မာနပြေီ ပေါကထြှကတ်ော့မယ်။ ပုဆိုးကို အမှနခြွှတပြှီး မှန့ြ အပေါတ်ကြ ပြီး လီးကို စောကပြတဝြနဲ့တေ့ပြီးတော့ ထိုးခတွယ်။

“အားနာတယ်။ ဖြေးဖြေး”

“ခုနကတော့ မနာဘူးပေါ့”

“အားးအားး ဖြေးဖြေးဆို ခုနကလည်း သုံးခွီတောင် လုပခြံရတာ”

ကိုထွန်း သူ့မိန်းမ မှနပြှောတာ ကြားပြီး ပြီးတောင် ပြီးချင်လြာတယ်။

“ကောင်းတယ် ကို”

“ပြော လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ မှန့စြောကပြတထြဲ သူ့လရညတ်ှေ ရှိသေးတာပေါ့နောြ အတွင်းမှာလေ”

“အင်း” (မှနလြဲ သူ့ယောင်ျကြားကို ကြည့်ပြှီးလည်း ပြီးချင်လြာတယ်။ သူများနဲ့လိုးတာကို ကိုယ့ယ်ောင်ျကြား ပြနပြှောရတာ တောတ်ောဖြီးမိုကတ်ယ်။)

“သူ့လရညတ်ှကေ အများကြီးပဲ ဖငထြဲမှာကော”

“အာ အားးးး ဖငထြဲမှာကောလား ဖငပြါခတွာလား ဒီကောငကြှာ”

“ဖြောင်းဖြောင်း ပြှတ် ပြှတ်”

“ဟုတတ်ယ်။ ကိုအခုလိုးသလို မှန့ကြို ကုတငစြောင်းမှာ လိုးတာ။ မှန့ကြို ဘယတ်ုန်းထဲက လိုးချင်န်လေဲ မသိဘူး”

“ကို့မိန်းမက လှတာကိုး သူများတွေ လိုးချင်မြှာပေါ့ မှနလြည်း ကောင်းတယမြလားး”

“အင်းး အသဈအဆန်းပေါ့”

“အားးး”

“မှန့ကြို ဖငကြုန်းပြီးတော့လဲ လုပသ်ေးတယ်”

“ဘယလြို ပုံစံလဲ”

“ဖယပြှမယ် မှနကြဒီလို နပေေးရတာလေ”

“ကောင်းတယ်။ မိန်းမရာ အရမ်းဆောင့လြား မိန်းမကို”

“အင်းး မှနလြည်း ပြီးတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လီးက အရှညကြှီး တဈခကြတ်ဈခကြြ မှန် အောင့တ်ောင် အောင့တ်ယ်”

“ကောင်းလိုကတ်ာ မှနရြယ် ကိုပြီးတော့မယ် ပြောပြဦး ဘာတွလေုပလြဲ”

“မှန့ဖြငထြဲမှာ သူ့ လီးစိမထြားတာ အကြာကြီး”

ကိုထွန်းတဈယောကြ ပြီးသှားပြီး မှနလြည်း ပြီးသှားတယ်။ ပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား ရမေိုးခွိုးတယ်။ ဟင်းမခကြရြသေးတော့ အပြငမြှာ ထွကစြားဖို့ပြငတ်ော့ ကိုထွန်း ဖုန်းလာတယ်။ မှနလြည်း အလှပြငန်တောနဲ့ အကြာကြီးဆိုတော့ ဘာတွပြေောမှန်းမသိလိုကဘြူး။ (အမှနကြတော့ ကိုထွန်းနဲ့ကို သိန်းလှငတ်ို့ ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနကြတောပါ။) ထငမြှတမြထားတာတွေ ဖြစ်တဲ့ညလေ။

မှနတ်ို့နှစ်ယောကြ ညစာကို ဟိုတယမြှာ စားဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ အရကဘြားကိုသှားတော့ ကိုသိန်းလှငဆြိုတာကို တွေ့တယ်။ ဘာမှန်းမသိဘူး လူတော့ နားချင်န်ပြေီ ကိုထွန်းနဲ့ ပြနလြုပခြငွတ်ယ်။ မဝသေးဘူး။ ကိုသိန်းလှငန်ဲ့ မိတဆြကပြေးပြီးတော့ ကြိုတငင်ှားထားတဲ့ အခန်းကိုသှားတော့ မှနကြ ဘယသ်ှားမလို့လဲ ဆိုတော့ ကိုထွန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ လိုကပျို့တဲ့ကောငလြေး ဝငသ်ှားတော့ အခန်းထဲကို သုံးယောကသ်ား ဝငပြှီး တံခါးပိတလြိုကတ်ော့ ကိုသိန်းလှငကြ မှန့လြကကြို ကိုငပြှီး လမ်းလွှောကဖြို့ပြငတ်ော့ မှနကြ လကတ်ှကေို ရုန်းမယပြှငတ်ော့ တင်းနအေောငကြိုငတ်ယ်။ ရှေ့ကနသှေားတဲ့ ကိုထွန်းကို လှမ်းခေါလြိုကတ်ယ်။

“ကိုထွန်း”

“မှန် အဲဒါ ဟိုနေ့က မှန့ကြို လိုးတဲ့ ကိုသိန်းလှငန်ောြ”

“ဟာ ဘာတွလေဲ ဟိုနေ့က ဟနဆြောငပြှီး ကိုထွန်းနဲ့ပဲ လုပတ်ာဟာကို”

“အင်း ဟနဆြောငတ်ာကို မေ့ပြီးး တကယဖြစ်ခဲ့တာလို့မှတလြိုကြ”

“ရှုပန်တောပဲ။ မသိတော့ဘူး”

“ညီမကို ကိုထွန်း စိတဆြိုးတော့ မကြလြုံးကာလေးတပပြှီး အဈကို ညီမကို လိုးတယလြေ”

“အဲ့ဒါက”

“ဘာမှ ဆကမြပြောနဲ့တော့ ဒီနေ့လဲ ညီးယောကြြားမရှိတုန်း ကောငလြေးနဲ့ လိုးသေးတယဆြို”

“ကိုထွန်း ခွင့ပြှုတာလေ”

“အခုလဲ သူခွင့ပြှုတာပဲ”

“ကို”

“ပြောမှန်”

“ခုဘာလုပရြမှာလဲ”

“ရော့”

လကထြဲရောကလြို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြန်ှာဖုံး အတိုလေး သူ့ကတွော့ မကြလြုံးပေါကပြါတယ်။ မကြန်ှာ တဈခွမ်းဖုံးတယ်။ မှနန်ဲ့ ကိုသိန်းလှငန်ဲ့ နှစ်ယောကလြုံး ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတန်ဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိတုန်း ကိုထွန်းလကထြဲမှာတော့ ကငမြရာနဲ့။ ကိုထွန်းက ခုတငဘြေးမှာ ကငမြရာရိုကတ်ဲ့ အခွိန် သိန်းလှငန်ဲ့မှန် 69 စဆှဲဖြစ်တယ်။ ကိုယ့ယ်ောကြွား ရှေ့မှာ 69 ပြီးတော့ တခွားလူ အရညတ်ှဆေိုတာ အများကြီးထွကတ်ာ ကိုသိန်းလှင် မကြန်ှာမှာ ပပြနေတောပဲ။

ကိုသိန်းလှငလြကြတ်ာလဲ ကောင်းလိုကတ်ာ။ စကားမစပ် သူ့လီးကတော့ တောတ်ောကြှီးတယ်။ ပါးစပန်ဲ့တောင် မဆန့ဘြူး မနည်း စုပရြတယ်။ နောကတ်ော့ ကိုသိန်းလှငကြ မှန့ကြို သူထည့ရြင် နာမှာစိုးတော့ မှနကြ သူ့အပေါကြနေ ထိုငခြခွိုင်းတယ်။ မှနကြ ကိုသိန်းလှင် လီးကို ထိုငမြခခွင် ကို ထွန်း ကငမြရာကိုငတ်ဲ့ဖကကြို ကြည့်ပြှီး ထိုငခြလွိုကတ်ာ။

ဒီအခိုကမြှာ ကိုထွန်းနဲ့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံတယ်။ သချောတယ်။ အဆုံးထိပဲ မှန့ယ်ောင်ျကြားရဲ့ မကြလြုံးတွကေ ပြုံးနတယ်ေ။ ပြီးတော့ မှနန်ဲ့ကို သိန်းလှင် လိုးတဲ့တဈလွှောကလြုံး အောကားရိုကသ်လို ရိုကတ်ာ။ အဝငအြထွကတ်ှကေို အနီးကပဆြှဲရိုကတ်ယ်။ မှန် လေးဖကထြောကပြှီး အလိုးခံတော့ မှနမြကြန်ှာနဲ့ မှန့န်ို့တွလှေုပတ်ာတွေ ကို ကငမြရာမန်းတဈယောကလြို ရိုကတ်ယ်။

မှန် ဖငလြိုးခံတော့လည်း သူကကငမြရာကိုငပြှီး သချောကို ခွိနရြိုကတ်ာ။ ပြီးတော့ ကငမြရာကို ခုံပေါကြနခွေိနပြှီး မှန့ကြို threesome ဆှဲတယ်။ မှန့န်ှဈပေါကလြုံးခွ တယ်။ လရညတ်ှကေို မှန့န်ို့တွပေေါြ ကိုသိန်းလှငကြ ပန်းထုတတ်ယ်။ မကြန်ှာပေါတ်ှကေော ကိုထွန်းက အဲ့အခွိနကြငမြရာနဲ့ အနီးကပခြွိနတ်ော့ ကို သိန်းးလှငရြဲ့ လီးကို ကိုငပြှီး လရညတ်ှေ အကုန် လုံး ကို ထွန်းရှေ့မှာ ပြောငန်အေောငလြွှကပြေးတယ်။

ဒီညက မှန့အြတွကတ်ော့ ဘဝမှာ တဈခါမှ မထငတ်ာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလေ။ အဲ့ညကို အခွကေိုကြည့်ပြှီး မှနန်ဲ့ ကိုထွန်း လိုးဖြစ်တယ်။ ကိုထွန်းက အဲတုန်းက မှန် က ကို သိန်းလှင် လီးဝငတ်ဲ့ အခွိန် ဘယလြို ဖြစ်သှားတာ။ ကော့တကသ်ှားတာ။ မှနကြလည်းဲ ပြောပါတယ်။ ဟုတတ်ယ်။ကို သူ့လီး က ကြီးတာကိုး။ ညတဈည ရဲ့ အလှ ဆိုပါတော့လေ။ အခုတော့ ဘဝ က ပို ပြီးပြည့စြုံခဲ့တယ်။ မှန့အြတွကကြတော့ ညတဈည ရယ်၊ ပြီးတော့ တဈနေ့တည်း ကိုယ့ယ်ောင်ျကြားရယ်၊ သူခွင့ပြှုတဲ့ သူမသိတဲ့ ကောငလြေးတဈယောကရြယ်၊ ပြီးတော့ သူခွင့ပြှုပြီး မှန် မသိတဲ့ လူတဈယောကရြယ် ပေါင်း သုံးယောကန်ဲ့ ဆုံဆည်းခဲ့တယ်။

ပြီးပါပြီ။         ။

ရေးသားသူ – ကိုသဈ (အခစွတ်ကျကသိုလ်)