အခန်း (၁)
“ဒိုင်း”
သနတေသ်ံကား ကားလမ်းမပေါတ်ှင် ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါလြာသည်။ ကားပေါပြါ ခရီးသညမြွားကား ထိတထြိတပြှာပြာ ဖြစ်သှားကြရာဝယ် ဒေါမြဝင်ေးမောင် တဈယောကလြည်း အပါအဝင် ဖြစ်တော့သည်။
“အားလုံး မသချင်ေရြင် ကိုယ့မြှာပါတဲ့ ပစ်စည်းလေးတွကေို ထုတပြှီး အေးအေးဆေးဆေး ဟိုမှာဖြန့ထြားတဲ့ အဝတစြထဲကို ထည့ကြှ၊ ရှာလို့တွေ့မယ် ဆိုရငတ်ော့ အသကြ ဖကန်ဲ့ထုပဖြို့ ပြငထြား”
မကြန်ှာဖုံးစွပမြွားနှင့ထြဲမှာ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဟနတ်ူသော တဈယောကကြ အေးစကစြကြ လှမ်းပြောလိုကြ၏။ ဒေါမြဝင်ေးမောငလြည်း သူမလကစြှကြ လကကြောကန်ှင့ြ နားကပမြွားကို ဓါးပြများခိုင်းသည့အြတိုင်း ဆှဲခွှတပြှီး အဝတစြပေါြ ပုံပေးလိုကသ်ည်။
“နေဦး”
ဓါးပြခေါင်းဆောငကြ သူမလကကြို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ဖြင့ြ သူမ ကြောကကြှောကရြှံ့ရှံ့ဖြင့ြ ရပန်လေိုကသ်ည်။
“ခငဗြွား မကြန်ှာမော့စမ်း”
ဓါးမှဗိုလ် အသံကို သူမ ကြားဖူးသလိုလိုတော့ ရှိသည်။ ဘယမြှာကြားဖူးမှန်းမသိ။
“သှောြ စားရကံကြုံလို့ မုတဆြိတပြွားစွဲတာပါလား၊ ဦးထွန်းအောငကြွောကြတောြ ဒေါမြဝင်ေးမောငပြါလား….၊ ဟေ့ ကားသမား.. သှားလို့ရပြီ။ ဒီမိန်းမကိုထားခဲ့ ဟားဟား”
ဓါးမှဗိုလကြား သဘောကစွှာ ရယမြောနပြေီ။ ဒေါမြဝင်ေးမောငကြား ငိုရုံကလှှဲပြီး ဘာတတန်ိုင်ဦးမှာလဲ။ ဓါးပြများကား သူမလကကြို ကြိုးဖြင့တ်ုပပြှီး တောထဲသို့ ဆှဲခေါသ်ှားလတေော့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ခွဖဝေါးများကလည်း ပေါကလြာပြီ။ မှို့မှာ အငှိမ်းစားနခေဲ့သော ဒေါမြဝင်ေးမောငတ်ဈယောကြ ယခုမှ ဒုကျခလှလှတွေ့ခွပြေီ။ ဓါးပြများကြည့်ရြသညမြှာလည်း သူမကို သနားမည့ပြုံ မညသ်ူမှမပေါြ။
စခန်းရောကသ်ောအခါ ဓါးပြများကား အနားယူခွပြေီ။ သို့သောြ ဒေါမြဝင်ေးမောင် ဘဝကမူ ဓါးပြဗိုလအြခန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာ လကန်ှဈဖကကြို ကုတငဘြောငမြွားဖြင့ြ ပူးခညွထြားခွင်းခံရ၏။
“အို လူယုတမြာ လှှတလြှှတ်”
“ကြုပ် လူယုတမြှာ မဟုတပြါဘူး ဒေါမြဝင်ေးမောငရြဲ့ ကြည့်စြမ်းပါဦး”
ဓါးပြဗိုလကြ သူ့မကြန်ှာဖုံးစွပကြို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။
“ဟင် မောငအြိုကစြံ”
“ဟုတပြါတယဗြွာ အိုကစြံပါ ခငဗြွားယောင်ျကြား ထွန်းအောငကြွောကြ ကြုပကြို လုပကြှံလို့ အားမရသေးဘဲ ကြုပည်ီမလေးကို တဈဖကန်ိုငင်ံရောင်းစား ဘဝပကြခြဲ့ရတဲ့ သဈစာရှိ မိတဆြှကြေီး အိုကစြံပါဗွား။ ဒီတော့ ကြုပကြလည်း ခငဗြွားယောင်ျကြားကို ခငဗြွားကို ကြုပဗြငွြးနတောကို ဖုန်းနဲ့ရိုကထြားပြီး ပို့ပေးမယ်”
“မောငလြေးရယ် ဒီကိဈစက အဈမနဲ့ ဘာဆိုငလြို့လဲ”
“ဆိုငတ်ာပေါ့ဗွာ ခငဗြွားက သူ့မိန်းမလေ။ ပြီးတော့ငယင်ယခြွောချောလေး။ ကြုပဆြို ကြုပည်ီမလေးကို လိုကရြှာတာ အခုအခွိနထြိ မတွေ့ဘူး။ ခငဗြွားယောင်ျကြား ဝအောငလြုပပြှီး တဈဖကန်ိုငင်ံ ရောင်းလိုကတ်ာလေ”
“အဈမဒါတွကေို မသိရိုးအမှနပြါ ငါ့မောငရြယ်”
“နိုးနိုး မိကြောင်းမင်း ရခင်ေးလာပြမနနေဲ့။ သနားတတတ်ဲ့ ကြုပစြိတကြ လှနခြဲ့တဲ့ (၃) နှစ်လောကကြ သသှေားပြီ”
အိုကစြံကား နာကညွြးမုန်းတီးစွာ ပြောလိုကသ်ည်။
“ခငဗြွားစိတကြို စမ်းတာပါ။ ကြုပကြ ခငဗြွားယောင်ျကြားလို မယုတမြာတတပြါဘူး”
အိုကစြံကား ပြောပြောဆိုဆို သူမလကကြို ခညွထြားသော ကြိုးကို ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။
“ခငဗြွား ထွကပြှေးမယတ်ော့ မကြံနဲ့နောြ ဒေါမြဝင်ေးမောင် ကြုပကြ တကယပြဈမှာ”
“မောငအြိုကစြံရယ် မင်းဘယလြိုဖြစ်ခဲ့ရတာလဲကြယ် အဈမကို ရှင်းပြပါဦး”
အိုကစြံကား ဒေါသအလှနတ်ရာဖြစ်စွာဖြင့ြ
“ခငဗြွား တကယမြသိတာလား ဒေါမြဝင်ေးမောင်”
“အဈမ မသိရပါဘူးကြယ် အဈမကိုပြောပြပါ”
“ဒါဆိုလည်း ခငဗြွားယောင်ျကြား ယုတမြာပုံကို ပြောပြရသေးတာပေါ့ဗွာ”
အခန်း (၂)
“မေ… ဒါ ဒီတဈခေါကြ ကိုယတ်ို့ နယစြပ် ကုနတ်ှေ သှားပို့ရငလြိုကမြဲ့ ကိုယ့မြိတဆြှေ အိုကစြံတဲ့”
မဝင်ေးမောငကြား ကိုကြီးထွန်းအောငကြွောြ မိတဆြကပြေးသော အိုကစြံဆိုသော လူငယလြေးကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အသကကြ (၂၅) နှစ်ခန့သ်ာ ရှိဦးမည်။ အားကစား လိုကစြားသောကြောင့ထြင်။ လကမြောင်းကြီးများကလည်း ကြီးအားထွားကြိုင်းပြီး ကြှကသ်ားကြီးပင် သနစြှမ်းသောပုံစံပင်။
“အိုကစြံ ဒါကိုယ့အြမွိုးသမီး မဝင်ေးမောငတ်ဲ့။ ကိုယ့ထြကတ်ော့ ငယတ်ယကြှ ညီလေးထကြ (၄/၅) နှစ်လောကပြဲ ကြီးမယ်”
“ဟုတကြဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မမမေ”
အိုကစြံကား ကိုထွန်းအောငကြွောကြ မိတဆြကပြေးသော ကိုထွန်းအောငကြွောြ ဇနီးချောလေးကို မှငပြှီး ကိုထွန်းအောငကြွောကြား မိန်းမရကံကောင်းတယလြို့ တွေးမိနသည်ေ။
မမဝင်ေးမောငကြား တောတ်ောခြွောသည်။ တောလြေး၀၀င် အလှဆိုတာ ဒါမွိုးထငသ်ည်။ စွင့ကြားသော တငပြါး၊ ဖြောင့စြင်းသော ပေါငတ်ံ။ သှယလြသွော ခွသလေုံးနှင့ြ ရငသ်ားများကလည်း တင်းရင်းနသည်ေ။ မကြန်ှာကလည်း ဖြူဝင်းပြီး နှာတံလေးက စင်းနသဖြေင့ြ သူပငခြဏငေးသှားမိသည်။
“သှောြ မိတဆြကပြေးရဦးမယ် ကိုထွန်းအောငကြွောန်ဲ့ မမမေ။ ဒါက ကြှနတ်ော့ြ ညီမလေး နန်းသီရိတဲ့”
အိုကစြံက သူနှင့အြတူပါလာသော ကောငမြလေးကို မိတဆြကပြေးသည်။
“ညီမလေးက နယစြပကြို မရောကဖြူးလို့တဲ့လေ။ လိုကခြငွတ်ယဆြိုလို့ ခေါလြာတာ”
“သှောြ ငါ့မောငည်ီမက အချောလေးပဲကြယ်”
မဝင်ေးမောငကြ နန်းသီရိကို ပြောလိုကတ်ော့ နန်းသီရိမကြန်ှာ ရှကသ်ှေးလေးများ ဖြာသှားကာ
“အို မမမခွေောတာကို မမှီပါဘူး မမမကမှေ တကယခြွောတာ ဦးထွန်းအောငကြွောကြှီးကတော့ မိန်းမရ ကံကောင်းတာပဲ သိလား”
“ခခြြ ငါ့ညီမက မှောကပြှောနပြနေပြှီကြယ်”
“မှှောကပြှောတာ မဟုတဘြူး မမရဲ့ တကယပြှောတာ”
သို့နှင့ြ မဝင်ေးမောငတ်ို့နှင့ြ အိုကစြံတို့ မောငန်ှမမှာ ခရီးမထွကခြင် အခွိနတ်ဈပတအြတွင်း ရင်းနှီးသှားခဲ့ကြသည်။ မဝင်ေးမောငန်ှင့ြ နန်းသီရိမှာလည်း ညီအဈမအရင်းသဖြယ် တဈတွဲတွဲနှင့ြ။
နောကတ်ဈပတလြောကြ ကြာသောအခါ အိုကစြံတို့မောငန်ှမ၊ ဦးထွန်းအောငကြွောန်ှင့ြ သူ့တပည့မြွားသည် နယစြပဘြကသ်ို့ ကြောကစြိမ်းများကို မှောငခြိုသယပျို့ရန် တွကခြှာသှားခဲ့ကြသည်။ ပြနလြာသောအခါ ဦးထွန်းအောငကြွောကြို အိုကစြံတို့မောငန်ှမနှင့ြ ပတသ်ကပြှီး မဝင်ေးမောင် မေးသောအခါတွင် ၎င်းင်းင်းတို့နယဘြကသ်ို့ ခွဲတမ်းများယူပြီး ပြနသ်ှားပြီဟုသာ ကိုထွန်းအောငကြွောမြှ ပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုအခွိနကြတော့ မဝင်ေးမောငအြနဖြငေ့ြ ဦးထွန်းအောငကြွောြ စကားကို ယုံကြညခြဲ့သည်။ သို့သောြ အိုကစြံနှင့ြ ယခုအခွိနတ်ှင် ပြနလြညတ်ှေ့ဆုံခွိန်၌ ပြောကြားခကြမြွားအရမူ။
အခန်း (၃)
“လူယုတမြာ ခွေးကြီး လှတလြှတ် အဟင့ဟြင့ြ ကိုကိုရေ ညီမလေးကို ကယပြါဦး အီးဟီးဟီး”
နန်းသီရိကား အစွမ်းကုန် ရုန်းကနသ်ောလြည်း မရပါ။ သူမလကန်ှဈဖကကြို လူသနကြှီး နှစ်ယောကကြ ဖိထားပြီး လူယုတမြာကြီး ဦးထွန်းအောငကြွောကြ သူရဲ့ကြီးမားလှသော လီးကြီးကိုထုတကြာ နန်းသီရိ၏ အပျိုစင် အဖုတလြေးထဲတွင် စိမထြားသဖြင့န်န်းသီရိမှာ နာကငွစြှာ အောဟြဈနရေ၏။ အိုကစြံကား သူ၏လကန်ှဈဖကကြို သံကြိုးများဖြင့ြ ခညွထြားခွင်းခံရပြီး ဦးထွန်းအောငကြွောတ်ို့လူစု နှိပစြကထြားသဖြင့ြ သူ့မကြန်ှာတဈခုလုံး ညိုမဲဖူးရောငန်သည်ေ။ နယစြပတ်ှင် ဦးထွန်းအောငမြှ သူ့တပည့လြူမိုကမြွားဖြင့ြ ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးနှိပစြကပြှီး ပစ်စည်းများကို မှောငပျိုငစြီးရုံမက သူသိပခြစွရြသော သူ့ညီမလေးကိုပါ သူ့ရှေ့မှာ စောကြားပြနသည်ေ။
“ဦးထွန်းအောငကြွောြ သတ်တိရှိရင် ကြုပကြိုကြိုးဖြုတပြေးဗွ”
သူဒေါသထွကစြှာ အောဟြဈရင်း ခညွထြားသော သံကြိုးကို ရုန်းသည်။
“ဟားဟားဟား”
ဦးထွန်းအောငကြွောြ တပည့မြွား ဝိုင်းလှောငသ်ံကား သူ့နားထဲတွင် ငရဲမီးတမွှပင်။
“ကိုကို ညီမလေးကို ကယပြါဦး”
“ကောငမ် တိတစြမ်း နားညီးတယ်”
“ဖြန်း ဖြန်း”
“အီးဟီးဟီး လူယုတမြာကြီး”
ဦးထွန်းအောငကြွောအြဖို့မှာမူ အပျိုစငန်ုနုထွတထြှတလြေးကို တဈဖကန်ိုငင်ံသို့ ရောင်းမစားခင် အားရပါးရ ပါကငဖြောကန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သူ၏ လီးကြီးကို နန်းသီရိ ပေါငကြိုဖြဲကာ အဖုတကြဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ မညှာမတာ ထိုးထည့န်သည်ေ။
“ဘှတဘြှတ် အင်းအား ကောင်းလိုကတ်ာ အိုကစြံရာ မင်းညီမလေး အဖုတလြေးက စိမလြို့ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”
“လူယုတမြာကြီး ကြုပကြိုလှတပြေး”
“ဟားဟား လှတပြေးမယ် မင်းညီမလေးကို မင်းရှေ့မှာခလွို့ အားရတာနဲ့ မင်းကို အေးအေးဆေးဆေးရှိတဲ့ နရောကို ပို့ပေးမှာပါ။ ပြီးရင် မင်းညီမလေးကို တဈဖကန်ိုငင်ံကို ရောင်းရင် သိန်း (၁၀၀) လောကြ ရဦးမှာ”
ဦးထွန်းအောငကြွောြ မိုကရြိုင်းခကြကြား ကမ်းကုနန်ပြေီ။ နန်းသီရိကား အောပြငမြအောန်ိုငတ်ော့။ ဦးထွန်းအောငကြွောကြား သူ့လီးကို နန်းသီရိထဲကို အရှိနပြှင်းပြင်း ထုတသ်ှင်းလုပန်ပြေီကိုး။
“ဖြတဖြှတ် ဘှတဘြှတ် ဘတဘြတ် ရှီးအားလားလား”
ဦးထွန်းအောငကြွောကြား သူ့လီးထိပမြှာ အကြောများ တဖဉွြးဖဉွြးဖြစ်လာပြီး သူ့သုတရြညမြွားကို နန်းသီရိ စောကခြေါင်းထဲသို့ ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်။ ထို့နောကြ နံဘေးတွင် ခထွားသောဓါးကိုယူကာ အိုကစြံဆီသို့
“အား အား”
အိုကစြံ၏ အောသ်ံကား တောထဲတွင် ဆူညံသှားလတေော့သည်။ ဦးထွန်းအောငကြွောြ၏ တပည့မြွားသညလြည်း အိုကစြံ၏ မသမရှေင် ဖြစ်နသေော အလောင်းကို ချောကထြဲသို့ ကနခြလွိုကလြတေော့သည်။
အခန်း (၄)
အိုကစြံကား ပြောရင်းဆိုရင်း မကြရြညမြွား စီးဆင်းလာသည်။
“ကြုပကြံကောင်းလို့ မသခေဲ့တာပါ မမဝင်ေးမောင်။ အဈမယောင်ျကြား အရမ်းယုတမြာတယ်။ ကြုပကြို တောထဲက ဓါးမှဗိုလကြှီးကတွေ့လို့ ကယပြေးခဲ့တယ်။ ကြုပည်ီမလေးကိုဗွာ ထွန်းအောငကြွောြ ဆိုတဲ့ အဈမယောင်ျကြား လူယုတမြာက မုဒိန်းကငွ့လြို့ အားရတော့ တဈဖကန်ိုငင်ံကို ရောင်းလိုကတ်ယတ်ဲ့လေ။ တောသ်ေးတာပေါ့ဗွာ။ ကြုပည်ီမလေးကို ဝယလြိုကတ်ဲ့ တရုတကြ ကြုပည်ီမလေးကို တကယ် ခစွလြို့ ယူလိုကတ်ယ်။ အနိုငလြည်း မကငွ့ဘြူး ကောင်းကောင်းထားတယ်”
အိုကစြံကား ပြောရင်းဆိုရင်း ငိုတော့သည်။ မဝင်ေးမောငကြား ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သှားသည်။ သူမယောင်ျကြား ထွန်းအောငကြွောအြကြောင်းကို ကြားပြီး သူမစိတထြဲ ထွန်းအောငကြွောကြို အလှနပြင် စကဆြုတရြှံရှာသှားသည်။ သူမအနဖြငေ့ြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ပြတသ်ားစွာ ခလွိုကသ်ည်။ သူမ အဝတအြစားများကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။
“အိုကစြံကြည့်စြမ်း အဈမကို”
“အို အဈမ အဝတတ်ှေ ပြနဝြတလြိုကပြါ”
“မဟုတဖြူး ငါ့မောင်… မင်း… အဈမယောင်ျကြားအစား အဈမကို အားရပါးရ လကစြားခွပေါ အဈမခံရပါစေ”
မဝင်ေးမောငကြ အိုကစြံ၏ ကိုယကြိုဖကကြာ နှစ်သိမ့လြိုကသ်ည်။ အဝတမြဲ့သူမ၏ ခန်ဓာကိုယအြလှမှာ နတသ်မီးတဈပါးကဲ့သို့ပင်။
“အို… အဈမရယ်”
အိုကစြံကား မဝင်ေးမောင်၏ ပေါကစြီလုံးသဏျဍာန် နို့တဈလုံးကို ဆုပကြိုငလြိုကစြဉြ မဝင်ေးမောငကြ ကနွသ်ောနို့တဈလုံးကို အိုကစြံ နှုတခြမ်းနဲ့တေ့ပေးလိုကသ်ည်။
“မောင် ရကရြကစြကစြကြ မကို လကစြားခွစမြေးပါ။ မင်းညီမလေးကို အဈမယောင်ျကြား မတရားလုပတ်ာထကြ အဆတဈရာသာအောင် အဈမကို လုပပြဈပြီး လကစြားခွပေါ”
မဝင်ေးမောငကြား အိုကစြံ၏ လီးကြီးကို သူမလကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆုပန်ယပြေးရင်း ဒီစကားကို ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ အိုကစြံမှာလည်း မဝင်ေးမောင်၏ ကြှမ်းကငွမြှုကြောင့ြ လီးကြီးက နံပါတတ်ုတကြို ရောဘြာစွပထြားသလို မာထောငလြာသည်။ မဝင်ေးမောငကြ သူမနို့တဈလုံးကို အိုကစြံကို စို့ခိုင်းလကြကြပင် သူမအဖုတအြဝလေးနှင့ြ အိုကစြံလီးကြီးကို တေ့လိုကပြှီး ဖိသှင်း လိုကလြတေော့သည်။
“ဖြတ် ဖြတ် အား အိုး အင်း”
မဝင်ေးမောငကြား အိုကစြံ၏ အသဈခွှတခြွှတ် လူပျိုလီးကြီး သူမစောကပြတထြဲ ဝငသ်ှားသော အရသာကို လှနစြှာအသည်း ခိုကသ်ှားသဖြင့ြ စိတရြှိလကရြှိ ဆောင့ပြေးတော့သည်။ သူမတငပြါး ဖြေးဖြေးကြီးများနှင့ြ အိုကစြံ၏ ပေါငန်ှဈလုံးတို့မှာ သူမှဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ရိုကသ်ော တဘုတဘြုတအြသံနှင့ြ သူမဆီးခုံနှင့ြ အိုကစြံလဥရိုကသ်ံ တဘတဘြတသ်ံများ တဲအတွင်း ဆူညံနပြေီးနောကြ အိုကစြံမှာ အကြောဆှဲသလို တွန့ခြနဲ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားပြီး လရမွေားကို သူမစောကခြေါင်းထဲ ပန်းထုတလြိုကသ်လို သူမစောကခြိုင်းထဲမှ စောကရြညမြွားမှာလည်း တလိမ့လြိမ့ြ ထွကလြာကာ အိုကစြံ၏ ကိုယပြေါသ်ို့သူမလည်း အဖုတန်ှင့လြီး တပလြကြသ်ားဖြင့ြ မှောကကြွ သှားလတေော့သည်။
ထိုသို့တဈခွီ ပြီးသှားသောလြည်း အိုကစြံနှင့ြ မဝင်ေးမောငကြား အဖုတန်ှင့လြီး တပလြကြသ်ားပင် စိမထြားပြီး တဈဦးနှင့တ်ဈဦး နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ကာ အနမ်းချင်ြး ဖလှယန်ကြသေည်။ မဝင်ေးမောငကြား သူမယောင်ျကြား ထွန်းအောငကြွောကြို မကြနပေသ်ောကြောင့ြ တမငလြုပခြံခဲ့သဖြင့ြ စိတမြပါသလိုဖြစ်နသေော သူမစိတသ်ညကြား အိုကစြံ၏ လီးကြီးကား သူမအဖုတထြဲ စိမသ်ှားကတည်းက အိုကစြံကိုစွဲသှားသလို အိုကစြံအနဖြငေ့လြည်း မဝင်ေးမောငကြို ထွန်းအောငကြွောြ မယားအဖြစ်မှ သူ့မယားအဖြစ် သိမ်းပိုကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကလြသည်ေ။
“မမ ဘယလြိုပုံစံ ပြောင်းလုပကြှမလဲ”
“ဟှန်းနောြ သူပဲ အစက မလုပခြငွတ်ာလိုလိုနဲ့ ခခြြ လုပတ်ောမြူပါတဲ့ရှင် ကဲ ကြှနမြကပဲ ကုန်းပေးပါတော့မယ်”
မဝင်ေးမောငကြား ပြောပြောဆိုဆို လေးဖကထြောကပြှီး ဖငကြို ထောငပြေးလိုကရြာ သူမ၏ ကြီးမား စွင့ကြားသော တငသ်ားကြီးများ ပြူထွကလြာသော ပန်းနုရောငစြောကပြတ် နှုတခြမ်းသားနှစ်မှာကို အိုကစြံအား သူ့လီးကြီးဖြင့တ်ေ့ပြီး အထကအြောကြ ပြတဆြှဲလိုကရြာ
“အား ရှီး”
မဝင်ေးမောငန်ှုတဖြွားမှပင် ငှီးငှူသံများ ထွကလြာသည်။ အိုကစြံကား သူလိုးတာကို မဝင်ေးမောငအြနဖြငေ့ြ သူ့ယောင်ျကြား ထွန်းအောငကြွောထြကြ စွဲသှားစရန်ေ ပြုလုပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ မဝင်ေးမောငကြို မလိုးသေးပဲ စောကပြတအြဝတွင် မဝင်ေးမောင်၏ အစိလေးနှင့ြ သူလီးထိပကြို ပြတပြေးနေ၏။
“အိုး အင်း ဟင်း မောငလြေး မမကို မနှိပစြကပြါနဲ့တော့ကြယ် နောြ။ မမကို လုပပြေးပါတော့ အင်း အင်း”
မဝင်ေးမောငကြား ညီးညူသံလေးများ ထွကလြာလသည်ေ။
“မမ ဒါဆို ကိုထွန်းအောငကြွောကြို ကုန်းဦးမှာလား”
“အိုကြှတဈြကြှတဈြ လုပပြါတော့ မောငလြေးရယ် ထွန်းအောငကြွောဆြိုတဲ့ လူယုတမြာကို မကုန်းတော့ဘူး မောငလြေး စိတကြှိုကသ်ာ လုပပြါတော့ကြယ် သိပြီလား”
“ကတိနောျ ကတိ ကတိ”
“တကတည်း တတလြိုကတ်ာ”
မဝင်ေးမောငထြံမှ ကတိစကား ရရှိသညန်ှင့ြ အိုကစြံသည် မမဝင်ေးမောင်၏ အဖုတထြဲသို့ သူ့လီးတဈဆုံး မှုပဝြငအြောင် စိုကခြလွိုကသ်ည်။
“ဒုတ်”
“အင့ြ မောငသ်ှကသ်ှကလြေး”
“ဖောကျ ဖောကျ ဖောကျ ရှီး ရှီး ရှီး”
အိုကစြံကား မဝင်ေးမောင်၏။ ခါးကိုကိုငပြှီး အခကြြ(၁၀၀)ခန့ြ ဆောင့လြိုကသ်ောအခါဝယ် မဝင်ေးမောငကြား တွန့လြိမကြာ ငယသ်ံပါအောင် အောဟြဈပြီး စောကရြညမြွားသည် ပန်းထွကလြာကာ အိုကစြံလည်း နောကထြပ်(၁၀)ခကြခြန့ြ ဆကတ်ိုကဆြောင့ပြှီး လီးကိုဆှဲထုတလြိုကသ်ောအခါ လရမွေားသည် မဝင်ေးမောင် ဖငကြှားမှနေ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ စီးကသွှားပြီး အိုကစြံသညလြည်း မဝင်ေးမောင် အပေါသ်ို့ မှောကခြုံကြီး ဖိကပကြာ မောမောပန်းပန်းဖြင့ြ နှစ်ဦးသား အိပပြွောသ်ှားကြလသည်ေ။
အခန်း (၅)
ခစွဇြနီးလေးကို ဓါးပြတွေ ဖမ်းသှားသညဟြု သတင်းကြားကတည်းက ထွန်းအောငကြွောြ တုန် လှုပသ်ှားသည်။ နယသ်ို့ ဘုရားဖူးသှားရင်း ကားလမ်းမှာ ဓါးပြတိုကခြံရကာ သူ့ဇနီးကို ပြနပြေးဆှဲ သှားခဲ့ကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပမေဲ့ သူကိုယတ်ိုငကြလည်း မဟုတတ်ဲ့ စီးပြားရေးလုပင်န်းတွေ လုပန်သေူဖြစ်သည့အြပြင် ပြနပြေးဆှဲသှားသူများကလည်း သူနှင့ြ တဈခွိနခြွိနကြ ပတသ်ကန်နေိုငသ်ူများ ဖြစ်နိုငသ်ည့ြ အတွကြ ရဲကိုမတိုငရြဲခဲ့။
သို့နှင့ြ တဈပတခြန့ကြှာသောအခါ သူ့ထံ ဖုန်းဝငလြာသည်။ မဝင်ေးမောငကြို ပြနပြေးဆှဲသှားသောသူများထံမှ ဖြစ်သည်။ အသံကိုတော့ ရင်းနှီးသလိုလိုရှိသည်။ ဘယမြှာ ကြားဖူးမှန်း မမှတမြိတော့။ သူ့ခစွဇြနီးလေး အသကမြဆုံးရှုံးချင်ရြင် ငှသေိန်း (၅၀၀) နှင့ြ လာရှေးပါတဲ့။ တဈပတအြတွင်း လာမရှေးပါက သူတို့အဆိုး မဆိုပါနှင့တ်ဲ့လေ။
ထွန်းအောငကြွောြ တောတ်ောြ တင်းသှားသည်။ သူ့လို လူတကာပေါြ ဂငွပြေါကြထုံး လုပလြာသည့ြ သူတဈယောကကြိုမှ စိတခြေါရြဲတဲ့ ဓါးမှတွေ တွေ့ကြသေးတာပေါ့။ ယခုတော့ သူ၏ လူယုံများဖြစ်သော လကစြှဲတောြ လူမိုကမြွားဖြစ်သည့ြ ကြားကြီးတို့အုပစြုကိုခေါယ်ူခဲ့ပြီ။ လှနခြဲ့သော(၂)နှစ်ခန့ကြ အိုကစြံဆိုသော မနူးမနပကြောငလြေးကို နယစြပခြေါပြှီး အစဖြောကကြာ အိုကစြံရဲ့ ညီမလေးကို ဝိုင်းပြီးစောကြားခဲ့စဉကြ ဦးထွန်းအောငကြွောြ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပြီးနောကြ ဝစေုခွဲယူပြီး သူတို့ငှိမန်ခေဲ့ကြသည်။
ကြားကြီးတို့ အုပစြုက လကရြဲဇကရြဲတွေ။ ဦးထွန်းအောငကြွောြ စိတခြသွည်။ ဓါးမှတွရှေိရာ အရပဆြီသို့ ကြားကြီးတို့ အုပစြုကိုခေါကြာ ဦးထွန်းအောငကြွောြ ခရီးနှငလြာခဲ့တော့သည်။ စိတထြဲမှာတော့ ဒီဓါးမှတွကေို ဖမ်းမိပါက ကောင်းကောင်း အရခွေံနှာပစ်မည်။ ဓါးမှဗိုလကြို အရှငဖြမ်းရနန်ှင့ြ သူကိုယတ်ိုင် နှိပစြကပြှီးမှ သတမြယလြို့ ကြားကြီးတို့ကို မှာထားသည်။ ထွန်းအောငကြွောကြို လာစမ်းချင်တ်ဲ့ ဓါးမှတွေ တွေ့ကြပြီပေါ့ကြာ။
အခန်း (၆)
မိုကခြဲကား တပည့ကြွောြ သံလုံးကို ခေါပြှီး တောလည် ထွကခြဲ့သည်။ တကယတ်ော့ ဆရာဖြစ်သူ အိုကစြံ လှတလြှတလြပလြပ် နလေို့ရအောင် တပည့ကြွောြ သံလုံးကိုခေါပြှီး တောလညထြှကခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ တဈလောက ကားလမ်းမှာ ဓါးမှတိုကရြင်း ခေါလြာသော မဝင်ေးမောငဆြိုသော ဆောကြှီးက တောတ်ောကြိုလှသည်။ ခေါလြာတုန်းကတော့ ဆရာဖြစ်သူက ရနင်ှိုးဖြင့ခြေါလြာသဖြင့ြ ထိုဆောကြှီးက ရုန်းသေးသည်။ သို့သောြ ဆရာဖြစ်သူနှင့ြ ဘာတွပြေောလို့ ဘာတွဖြစ်ေကြသညမြသိ။ မသိလွှင် ညားခါစလငမြယား မခွာနိုငအြောင် ဖြစ်နသလေို ဖြစ်နသည်ေ။
ဆရာအိုကစြံကလည်း လူပျိုကြီး။ ခေါလြာသော ဆောကြှီးကလည်း ဝါကရင့ြ။ တောင့ကြလည်း တောင့သ်ည်။ ဆောကြှီးနဲ့တွေ့မှ ဆရာဖြစ်သူ အိုကစြံကလည်း အရူးအမဲသားကြှေးသလိုပင် ဆောကြှီးကလည်း အခန်းထဲကကို မထွကတ်ော့။
တဈနေ့က သူနှင့သ်ံလုံး ဆရာအိုကစြံနှင့ထြိုဆောကြှီး ဖိုကန်တောကို ချောင်းကြည့်ပြှီး ဘေးမှ အလကား စိတဒြုကျခ ရောကခြဲ့ကြသေးသည်။ မကြလြုံးထဲကပင် မထွကခြငွြ။ ဆောကြှီး ကြည့်ရြတာလဲ ဆရာ့ကို ကြညကြှညဖြှူဖြူပင်။ သမီးရည်းစား လငမြယားတွလေိုကို ကြညကြှညဖြှူဖြူကို အလိုးခံနတောလေ။ ဆရာနှင့ြ အရငကြ အဆကအြစပတ်ှေ ရှိခဲ့ဟနတ်ူသည်။ ယ
မနေ့က သူတို့စခန်းနှင့ြ (၄) မိုငလြောကြ ဝေးသောနရောမှ ရှာကို ဆရာနှင့ြ ထိုအမွိုးသမီး သှားပြီး ဖုန်းဆကကြှသေးသည်။ အဲ့ရှာမှာပဲ ဖုန်းလိုင်းက မိတာလေ။ ထိုဆောကြှီးကို ဆရာက လှတလြှတလြပလြပ် နခွငေ့ပြေးတာကို ဘာလို့ ထွကမြပြေးသလဲ သူလည်း စဉြးစားမရ။ ပြနပြေးဆှဲလာတာနှင့ကြို မတူ။ ဒါလည်း ငါ့အလုပမြဟုတပြါဘူးလဟေု တွေးရင်း ရှေ့တွင် မနေ့က ထောငထြားသော တောကောငထြောငခြွောကမြွားတွင် တောကောငမြိမမိ သှားရောကဖြှုတယ်ူနသေော တပည့ကြွောသ်ံလုံးနှင့ြ အဆကပြှတသ်ှားသောကြောင့ြ ခွလှမြေးတို့ကို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး အသော့နှငလြိုကသ်ည်။
ပထမနှင့ြ ဒုတိယထောငခြွောကမြွားတွင် တောကောငမြိဟနမြတူ။ မနေ့က သူနှင့သ်ံလုံး ထောငထြားခဲ့သည့ြ အတိုင်း။ တတိယထောငခြွောကတ်ှင် တောကြောငကြှီးတဈကောင် မိနတောကို တွေ့ရသည်။ သို့သောြ ဖြုတယ်ူမသှားသဖြင့ြ သံလုံး ဘာလုပန်တောလဲဟု တွေးရင်း ဒေါသ အနည်းငယထြှကသ်ှားသည်။ ဒီကောငကြှာ ဘယ် သဝထေိုးသှားမှန်းမသိဘူး။
ထိုစဉြ ခွိုးခွိုးခွှတခြွှတ် အသံကြားလိုကရြပြီး တောစပတ်ှင် တအင်းအင်း ညဉြးညူသံကိုကြားလိုကရြသည်။
“အင်း အင်း”
သံလုံးပါလား။ သံလုံးရငဝြတွင် ဓါးဒဏရြာများနှင့ြ ဗိုကထြဲမှ အူများကား ရငဘြတအြပြငသ်ို့ ထွကန်သည်ေ။
“သံလုံး သံလုံး မင်းဘာဖြစ်တာလဲ”
“အဈကို ကိုမိုကခြဲ တောထဲမှာ လူစိမ်းတွေ ရောကြ ရောကန်ပြေီ။ သူတို့ဆရာ အိုကြ အိုကစြံ ပြန် ပြန် ပေး ဆှဲ ထား တဲ့ အ မွိုး သ မီး ကို လာ လာ ရှာ”
သံလုံးကား အသကပြွောကသ်ှားခွပြေီ။ ဒါဆိုရင် မိုကခြဲကား ရငထြဲ ဗလောငဆြူသှားသည်။ အန်တရာယအြငှေ့အသကတ်ှကေို သူရလာသလိုပဲ။
အခန်း (၇)
မိုကခြဲ မိုကခြဲ အိုကစြံကား မိုကခြဲ၏ အသကမြဲ့ခန်ဓာကိုယကြို ပြေ့ခွီရင်း မကြဝြန်းထဲမှ မကြရြညမြွား ကဆွင်းလာသည်။ မိုကခြဲကား ဇွဲကြီးလှသည်။ သနတေဒြဏရြာ (၃) ခကြြ ရရှိလာတာတောင် စခန်းသို့ အရောကြ ပြေးလာသေးသည်။ တောထဲမှာလူစိမ်းတွေ ရောကန်ပြေီတဲ့ အားလုံး (၅) ယောကြ။ (၃) ယောကကြတော့ မိုကခြဲလကခြကြန်ဲ့ သပြေီတဲ့။ ကြားကြီးဆိုသောသူနှင့ြ ဦးထွန်းအောငကြွောြ ကနွန်သေေးသညဟြု သိရသည်။
—————————————————
ဦးထွန်းအောငကြွောကြား သနတေကြိုဆရင်း တောကို တိုးတကခြဲ့သည်။ သူ့နောကတ်ှင် ကြားကြီး ပါလာသည်။ ဓါးပြတဈကောငကြို ဓါးဖြင့မြှမ်းပြီး စဈဆေးခဲ့တုန်းက ဓါးပြခေါင်းဆောငကြ လှနခြဲ့သော (၄) နှစ်လောကကြ သူတို့ သတပြဈခဲ့ရာမှ မသသေော အိုကစြံဆိုတဲ့ ခွေးသားဖြစ်နသည်ေ။ နောကထြပ် ဓါးပြတဈယောကြ ရောကလြာပြီး ရငဆြိုငတ်ိုကခြိုကရြာမှ ကြားကြီးရဲ့ တပည့ြ (၃) ယောကြ ကသွှားသည်။ ထိုဓါးပြကား သနတေဒြဏရြာများဖြင့ြ ထွကပြှေးသှားတာကို ကြားကြီးက တောကတ်ဈခေါကခြေါကြ ဖြစ်နသည်ေ။
ဒါပမေဲ့ ထိုဓါးပြ အသကမြရှငန်ိုင်။ သနတေကြ ခကြကြောင်းတွကေိုခညွြး မှနသ်ှားတာလေ။ ထိုအခွိနမြှာ အရှေ့ဘကတ်ောဆီမှ ပြေးလာသံကြားရသည်။ အမွိုးသမီးတဈယောကြ။ ခစွဇြနီးလေး မဝင်ေးမောငပြါလား။
“မေ”
“ကိုကြီး”
မဝင်ေးမောငကြား သူ၏ ရငခြှငတ်ှင် ခိုဝငကြာ ကြူကြူပါအောင် ငိုတော့သည်။ ပါးမှာလည်း အိုကစြံဆိုတဲ့ကောင် ရိုကန်ှကထြားတာထငတ်ယ်။ ရောငကြိုင်းနသည်ေ။ အဝတအြစားတွကလေည်း ဖုနအြလူးလူးနှင့ြ။
“တိတပြါမရယ်ေ ဘယလြိုလှတလြာတာလဲ”
“ဟိုခွေးသူခိုးကို မတေုတန်ဲ့ရိုကပြှီး ထွကပြှေးလာတာ ကိုကြီး။ သူမေ့ကို အမွိုးမွိုး နှိပစြကန်တော။ အခု သူ တဲထဲမှာ သတိမေ့နပြေီ”
“ဟုတပြှီ မရယ်ေ ကိုကြီးရောကလြာပြီ။ ဘာမှမစိုးရိမန်ဲ့တော့။ ဒီကောင့ကြို ကိုကြီးကိုယတ်ိုင် သတပြှမယ် နှိပစြကပြှီးတော့”
သို့နှင့ြ အိုကစြံတို့ စခန်းခသွော တဲသို့ ထွန်းအောငကြွောြ လိုကလြာခဲ့သည်။ ကြားကြီးကလည်း နှိပစြကဖြို့အသင့ပြင်။
အခန်း (၈)
သတိလဈနသေော အိုကစြံကို ဦးထွန်းအောငကြွောမြှ သဈပငတ်ှငကြပပြှီး ကြိုးနှင့ခြညွလြိုကသ်ည်။
“ဆရာ ကြှနတ်ောကြတော့ သတပြဈချင်တ်ာ လကကြိုယားနတောပဲ”
“နပေါဦးကြာ မင်းကလည်း ဒီလောကဒြုကျခပေးတဲ့ကောငကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အားရအောင် နှိပစြကပြှီးမှ သတကြှတာပေါ့”
ဦးထွန်းအောငကြွောကြား ရကစြကမြှုအပေါင်း သရဖူဆောင်းသူတည်း။
“မရေေ တဲထဲမှာ ဘာစားစရာတွရှေိလဲ”
“အရကပြုလင်းတော့ တွေ့တယ်”
“အမှည်းလေး စီစဉပြေးပါဦး အရကသ်ောကပြှီးမှ ဒီကောင့ကြို ဖြေးဖြေးချင်ြး နှိပစြကပြှီး သတမြယ် နောကဆြယဘြ၀ မေ့သှားအောငပြေါ့ ဟားဟား”
သို့နှင့ြ မဝင်ေးမောငကြား အရကန်ှင့မြှည်းဖို့ အမှည်းစီစဉရြနအြတွကြ တဲထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ ခစွဇြနီးလေး၏ အကြောအြလှောလြကရြာက ကောင်းတယလြေ။ မဝင်ေးမောငတ်ဲထဲမှာ ကြောလျှောန်စဉြေ သဈပငမြှာ ကြိုးနဲ့ ခညွခြံထားရသော အိုကစြံကား သတိရလာသည်။ ကြားကြီးက ရနှငေ့ြ လောင်းလိုကတ်ာကြောင့မြို့လေ။
“ခွေးမသား သတိရလာပြီလား”
“ဦးထွန်းအောငကြွောြ လူယုတမြာ ခငဗြွားကို သတမြယ်”
“ဟားဟား အောကကြကောငကြ အောခြငွသ်ေးတယ်။ ကြားကြီး ဆုံးမလိုကစြမ်း”
“ခွပခြှပ်”
ကြားကြီးကား အိုကစြံကို လေးငါးခကြြ ပစ်ထိုးလိုကသ်ည်။
“ကြားကြီးရေ တောလြောကပြှီ ဒီမှာ အမှည်းရပြီ။ သောကကြှဦး။ ပြီးမှလုပရြငလြည်း ရပါတယကြှယ်”
မဝင်ေးမောငကြ အမှည်းပန်းကနမြွားကို ကိုငပြှီး တဲထဲမှ ထွကလြာသဖြင့ြ ကြားကြီးက ထိုးကြိတခြှင်းကို ခန ရပန်ားထားလိုကသ်ည်။ ကြားကြီးကား အရကတ်ဈခွကကြို ငှဲ့သောကရြင်း
“အရသာရှိလိုကတ်ာ ဆရာရယ် ဟိုကောငကြို နှိပစြကရြလို့လား မသိဘူး”
“ဒါပေါ့ကြာ ကြားကြီးရ ငါတို့ကိုမှ လာစမ်းတာကိုး တဈခါသမလေို ဖြစ်တာကို မမှတတ်ာလေ”
“ဒီတဈခါတော့ ဒီကောင် သပေါပြီကြာ ဟားဟား”
“ခြီးယားဈ”
အရကခြှကကြိုမှောကရြင်း ထွန်းအောငကြွောတ်ို့ ဆရာတပည့ြ အောငပြှဲခံလိုကကြှသည်။
“အား အရကကြ ပြင်းသလိုလိုပဲ မူးလိုကတ်ာ”
ထွန်းအောငကြွောြ စဉြးစားမရ။ တဈခွကထြဲသောကပြှီး အရကကြမူးနပြေီ။ ဟုတတ်ော့ မဟုတသ်ေး။ မကြလြုံးတွကေ ဝါးလာသည်။ သူ့အနားမှာ မဝင်ေးမောင် ရောကလြာသည်။
“ကိုကြီး ဘာဖြစ်တာလဲ”
ပြုံးပြုံးလေး မေးလိုကသ်ည်။
“ဟင်”
မဝင်ေးမောင် လကထြဲမှာ မေ့ဆေးပုလင်း တဈလုံး။ ဒေါသက ထွကလြာပမေဲ့ သူ့တဈကိုယလြုံး မလုပန်ိုငတ်ော့။ သူ့အမှငအြာရုံတွေ အမှောင် မကသွှားခငမြှာ မှငလြိုကရြတာက မဝင်ေးမောငကြား အိုကစြံကို ကြိုး သှားဖြပေေးနတောကိုပင်။
လောကကြီး ဘာတွဖြစ်ေကုနတ်ာပါလိမ့ြ။ ထွန်းအောငကြွောြ စဉြးစားမရ။ ခါးကြားမှာ ထိုးထားသော သနတေကြို ဆှဲထုတပြှီး ပစ်လိုကသ်ော အခါတွင် ချောကခြွောကဟြု အသံသာ မှညလြာသည်။ ကညွဆြံတွေ မရှိ။ မဝင်ေးမောင် မိန်းမယုတ် ကညွဆြံကို ထုတထြားပြီးပြီထငတ်ယ်။ ထွန်းအောငကြွောြ၏ ကိုယကြှီးက ဝုန်းခနဲ ကြပပြှဈပေါသ်ို့မှောကကြသွှားသည်။ လောကကြီးတဈခုလုံး အမှောငတ်ိ ကသွှားပြီလေ။
အခန်း (၉)
မဝင်ေးမောငန်ှင့ြ အိုကစြံကား ငှမွေားကို ရတွကေလြိုကြ၏။ စုစုပေါင်းသိန်း (၃၀) တိတိ ကြားကြီးလို အားကောင်းမောင်းသန် တဈယောကကြို တဈဖကန်ိုငင်ံမှ လူပြဲစားများလကထြဲကို ရောင်းခလွိုကရြသဖြင့ြ ငှမွေား ဖောဖောသီသီ ရလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ တဈဖကန်ိုငင်ံမှ အလုပစြကရြုံ ပိုငရြှငမြွားက ရကစြကကြှမ်းကြုတသ်ူများပင်။ ကြားကြီးကို သူတို့စကရြုံမှာ မသမခေငွြး ခိုင်းကြတော့မှာလေ။
ကြားကြီး ရောင်းစားခဲ့သော အမွိုးကောင်းသမီးပျိုလေးများအတွကြ ကြားကြီးကား မသမေီ ဝဋကြှှေး ပေးဆပရြတော့မည်။ မဝင်ေးမောင်၏ အကြံဉာဏြ ကောင်းသဖြင့ြ ကြားကြီးတို့ ဆရာတပည့န်ှဈယောကကြို အိပဆြေးခတပြှီး လှယလြှယကြူကူ ဖမ်းနိုငခြဲ့သည်။
မဝင်ေးမောငကြား မှို့သို့ပြနသ်ှားပြီး ဦးထွန်းအောငကြွောြ ပိုငဆြိုငသ်မွှ ပစ်စည်းအားလုံးကို ရောင်းခလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ မဝင်ေးမောငန်ှင့ြ အိုကစြံကား ယူလိုကကြှပြီး ဦးထွန်းအောငကြွောြ၏ ပစ်စည်းများကို သိမ်းပိုကလြိုကကြှခွင်း ဖြစ်သည်။
“မမမေ ကြားကြီးက ကြှနတ်ောတ်ို့အတွကြ ဝငင်ှရှောပေးသှားတယန်ောြ ဟကဟြကြ”
“မောငရြယ် သူတို့လို လူယုတမြာတွကေ သတပြဈလိုကရြင် ဘယတ်နပြါ့မလဲ။ မသခင်ေ သူတို့ လုပခြဲ့တဲ့သူတွေ ခံစားရသလို ခံစားရမှ ထိုကတ်နမြှာပေါ့ ဟုတဖြူးလား ခခြြ”
“ဒါကြောင့မြို့ မမကို ခစွရြတာ ဟင်းဟင်း”
အိုကစြံကား မဝင်ေးမောငကြို လှမ်းဖကရြင်း နမ်းရှုပလြိုကသ်ည်။
“မောင် မမမေ မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြာ အိမပြှနကြှရအောင်”
“ဟုတပြါပြီ။ အိမကြမွှ အဝခစွပြဈမယ် ဟုတပြှီလား”
“ဟင်းနောြ သူခစွတ်ာကြီးကလည်း ကြောကစြရာကြီး ခခြြ”
မဝင်ေးမောငန်ှင့ြ အိုကစြံကား ရှှလေီဘကသ်ို့ ကားကို ပြနမြောင်းခဲ့တော့သည်။ အိုကစြံနှင့ြ မဝင်ေးမောငကြား သူတို့ဝယထြားသော ခွံကယွကြှီးထဲကအိမကြှီးမှ ကုတငကြှီးပေါကြို ရောကဖြို့ဆန်ဒ စောနကြပြေီး မဝင်ေးမောငထြဲမှ အဖုတလြေးထဲ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ထြှကလြာသလို အိုကစြံရဲ့ ဒုတကြှီးကလည်း ပေါငကြှားထဲမှာ မာတောငန်ပြေီ မဟုတပြါလား။
မဝင်ေးမောငန်ှင့ြ အိုကစြံကား ဆယသ်ကစြားမကုနသ်ော ပိုကဆြံနှင့ြ ရတနာများကို ဦးထွန်းအောငကြွောထြံမှ သိမ်းပိုကပြှီးဖြစ်သဖြင့ြ တဈနေ့တဈနေ့ မရိုးရအောင် နေ့တိုင်းတဈနကေုန် ဆောကြှသည်။ အားရှိသော အစာများစားပြီး ဒါကိုပဲ မရိုးရအောင် နည်းသဈများကို စမ်းသပကြှသည်။
အခန်း (၁၀)
ဦးထွန်းအောငကြွောကြား မိမိကိုယကြို သတသ်ချင်ေန်ေ၏။ ဒါပမေဲ့ သတသ်လေို့မရ မယားဖြစ်သူက မိမိကို သဈစာဖောကသ်ည့အြပြင် ရကရြကစြကစြကြ ပြုမူခွင်း ခံရသည်။ သူ၏ ပစ်စည်းများကို သိမ်းပိုကရြုံမက သူ့ကိုပါ ခွတွလေကေတ်ှကေို သံကြိုးနှင့ြ ခတထြားသည်။ သူ့ကို ခွုပန်ှောငထြားသော အခွုပခြန်းရှေ့တွင် နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငကြှီးတဈလုံး ခထွားသည်။
ထိုကုတငကြှီးပေါတ်ှင် မှေ့ယာအကောင်းစားများ ခင်းထားပြီး နေ့တိုင်းပင် ထိုစဉြ အခန်းထဲသို့ ဝတကြောင်းစားလှများ ဝတထြားသော မဝင်ေးမောင် ဝငလြာသည်။ နောကမြှ အိုကစြံ ဝငလြာသည်။ အိုကစြံကား အောငန်ိုငသ်ူအပြုံးနှင့ြ မဝင်ေးမောငကြား အဝတအြစားများကိုခွှတပြှီး ကုတငပြေါလြှမ်းတကလြိုကြ၏။
“မောငလြေး လာတော့လေ”
အိုကစြံကား ကုတငပြေါြ လှမ်းတကလြိုကသ်ည်။
“နေဦးမမ နှုးကြနှပကြှသေးတာပေါ့”
အိုကစြံကား အောကတ်ှင် ပကလြကလြှနလြိုကသ်ည်။ မဝင်ေးမောငကြား သူနှင့ပြှောင်းပြနလြှဲခလွိုကသ်ည်။ အိုကစြံ၏ ချောကလြကမြကြောြ ရှညအြောင် ပြုပြငထြားသော လီးကြီးကို မဝင်ေးမောငကြ သူမနှုတခြမ်းနှစ်လှာထဲ စုပထြည့ပြှီး အားရပါးရ ပုလှပေေးနခွေိနတ်ှင် မဝင်ေးမောင်၏ ပေါငကြှားထဲမှ အိုကစြံကလည်း အားကမွခံ မဝင်ေးမောင်၏ စောကပြတကြှိးကို တပြတပြှတန်ှင့ြ ယကတ်ော့သည်။
တရှီးရှီး တအားအား တအင်းအင်းနှင့ြ မဝင်ေးမောငကြား ဖငကြှီးယမ်းခါနသလေို အိုကစြံမှာလည်း တဈကိုယလြုံး တဈဆတဆြတတ်ုနကြာ ကာမစည်းစိမ် တွေ့နသည်ေ။ လူယုတမြာကြီးကို သငခြန်းစာပေးရန် မဝင်ေးမောငကြ အကြံပေးခဲ့ခွင်းဖြစ်ပြီး အခွုပခြန်းထဲမှ ဦးထွန်းအောငကြွောကြား ငိုယိုတောင်းပနန်သည်ေ။ သူ့မယား အလှလေးနှင့ြ သူ့ပစ်စည်းများကို အိုကစြံကသိမ်းပိုကရြုံမက နေ့တိုင်းသူ့ရှေ့မှာ လိုးနည်းပေါင်းစုံကို စမ်းသပန်ကြသေည်။ သူ့ကိုရှိသညဟြုပင် မထင်။ အိုကစြံကလည်း မဝင်ေးမောငကြို အပိုင် ကိုငထြားတာလေ။
“ပြှတပြှှတ်”
မဝင်ေးမောင်၏ လွှာလေးက သူ့လီးဒဈကို ဝိုကဝြိုကပြှီး ဖိပေးနသဖြေင့ြ အိုကစြံ အကောင်းကြီး ကောင်းနသည်ေ။ မဝင်ေးမောငကြလည်း အိုကစြံ၏ လွှာအစွမ်းကြောင့ြ အရညကြှညလြေးများပင် လိုကလြာပြီ။ နောကြ (၁၅) မိနဈလောကြ အကြာမှာတော့ နှစ်ဦးသား သုတရြညမြွား ကိုယစြီ ထွကသ်ှားကြတော့သည်။
အခန်း (၁၁)
“ဖြတဖြှတ် ဘတဘြတ်”
“အား အင်း”
အိုကစြံ၏ လီးကြီးကား မဝင်ေးမောငအြဖုတထြဲ စိုကဝြငန်သည်ေ။ အိုကစြံကား အောကဖြကမြှနပြေီး မဝင်ေးမောငကြ အပေါမြှခွကာ ဆောင့န်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ အိုကစြံ၏ လဥများနှင့ြ သူမဆီးခုံရိုကသ်ံ တဘုတဘြုတကြား ဆောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း ထွကပြေါန်သလေို သူမ၏ တင်းရင်းလှသော တငသ်ားကြီးများကလည်း အိုကစြံပေါငပြေါတ်ှင် အိခနဲအိခနဲ ပြားကပသ်ှားသည်။ မဝင်ေးမောင်၏ နို့နှစ်လုံးကို အိုကစြံကား သူ၏ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ ညဈပေးနပြေီး မဝင်ေးမောငကြား ဆောင့ပြေးရာတွင် အရှိနရြစရန်ေ အိုကစြံ၏ ရငဘြတပြေါသ်ို့ လကကြို ထောကထြားသည်။
အိုကစြံ၏ လီးကား မဝင်ေးမောင်၏ စောကပြတ် ကြပကြှပလြေးထဲတွင် သားရကြင်ေးဖြင့ြ စီးထားသလို ညှဈခံထားရပြီး အရသာ အတွေ့ကြီးတွေ့နသည်ေ။ မဝင်ေးမောင် အဖို့မှာလည်း သူမထဲတွငအြိုကစြံ၏ လီးကြီးက အကြောတပျိုင်းပျိုင်းဖြင့ြ တိုးဝငလြာတိုင်း တဖဉွြးဖဉွြး ထသှားသည်။
ထွန်းအောငကြွောအြဖို့ သူ့မယားလေးက နောကလြငအြိုကစြံနှင့ြ လိုးပြဲဆငန်ှဲနတောကို ကြည့်ပြှီး အရူးတဈယောကလြို အောန်သည်ေ။ သို့သောြ ထိုနှစ်ယောကကြ ဂရုမစိုကကြှပါ။
“ဖြတဖြှတ်… အားအား… ရှီးရှီး.. ဘှတဘြှတ်.. အင်းဟင်း”
“မောင်…. မ… ပြီးတော့မယ်.. ရှီးအား..”
အိုကစြံကား မဝင်ေးမောငကြို အောကမြှပြနပြင့လြိုးပြီး အခကြြ(၂၀) (၃၀) လောကြ ရှိသောအခါ မဝင်ေးမောငကြား ခပမြှနမြှန် ဆောင့လြိုကသ်ောအခါတွင် သူ့နှုတမြှ တအင်းအင်း မှညသ်ံထွကသ်ှားပြီး လရဖြေူဖြူပစွပြစွမြွားကို မဝင်ေးမောင် စောကခြေါင်းနံရံများသို့ ပန်းထုတလြိုကပြှီး မဝင်ေးမောင် စောကပြတထြဲမှလည်း စောကရြညမြွား ယိုဖိတထြှကကြသွှားလတေော့သည်။
သို့နှင့ြ ထွန်းအောငကြွောရြှေ့တွင် မဝင်ေးမောငန်ှင့ြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုး တဈခွီ၊ ဖငထြောငလြိုး တဈခွီ ကုတငစြောင်းမှာတငကြာ မတတ်ပလြိုးပေးတာကတဈခွီ၊ နောကထြပ် (၃) ခွီ ထပလြိုးပြီးနောကြ ထမင်းစားရန် အပေါသ်ို့ တကသ်ှားကြလတေော့သည်။
(နိဂုံး)
အိုကစြံကား ထွန်းအောငကြွောြ၏ မယားလေးနှင့ြဥဈစာပစ်စည်းများကို သိမ်းပိုကြ။ ထွန်းအောငကြွောရြှေ့တွင် အမွိုးမွိုး နေ့တိုင်း လိုးပြပြီး တဈနှစ်ခန့ြ အကြာတွငတ်ော့ ထွန်းအောငကြွောကြို တဈဘကန်ိုငင်ံရှိ လူမှောငခြိုပြဲစားများထံ ငှသေိန်း (၂၀) ဖြင့ြ ရောင်းခလွိုကပြှီး မဝင်ေးမောငန်ှင့ြ ပြောပြွောကြှီး နသှေားကြတော့သည်။
ထွန်းအောငကြွောသ်ညကြား ယခငကြ သူယုတမြာခဲ့သော အပြဈများအတွကြ နောကဘြဝမကူးဘဲ ယခုဘဝမှာပင် ဝဋလြိုကြ သှားလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။ ။