အောစာအုပ်

အိမျနီးနားခင်ျး

” ဒေါကဒြေါကြ … ဒေါကဒြေါကြ ”

အဆကမြပြတ် တံခါးခေါကသ်ံကြောင် ကမွလည်း သားလေး ဇငကြိုနဲ့ ကစားရင်း တိုကခြန်းတံခါး ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ တံခါးဝမှာ ဖိတစြာလေးကိုငပြှီး ပြုံးပြနတေဲ့ လူချောလေး တဈယောကပြါ။

” မမ … မင််ဂလာပါ ”

ကမွ တခါမှ မမှငဖြူးတဲ့ ကောငလြေးကို ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ ပြုံးပြမိလိုကတ်ာပေါ့။

” မင််ဂလာပါကြာ … ဘာကိစ်စလည်း မသိဘူး ”

ဒီ တိုကခြန်းကို သားလေး ၆ လလောကကြ ပြောင်းလာတာ။ ခု သားလေး ၁ နှစ် ပြည့တ်ော့မှာဆိုတော့ ကမွတို့ရောကတ်ာ ၅ လကြောြ ၆ လပဲ ရှိသေးတယ်။ အသိမိတဆြှလည်ေး သိပမြရှိဘူး။ မောငန်ဲ့ကမွက ၃ နှစ် ကြာတယ် ကမွက ၂၂ နှစ် မောငကြ ၂၅ နှစ်ထဲမှာပါ။ မောငကြ အလုပန်ဲ့အိမပြဲ အခွိနကြုနတ်တတ်ာ။ ကမွကလည်း ဈေးနဲ့အိမပြဲ အခွိနကြုနန်တောပေါ့ရှင်။ သူများတိုကခြန်းတွဘကြေ အလညမြသှားတတတ်ာလည်းပါမယ်။

” သားနာမည် … တဇောနိုင် ပါ … မမတို့ တောငဘြကခြန်း ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး … မနကဖြှန် တိုကတ်ကဆြှမ်းကပမြလို့ … မာမီက ဖိတခြိုင်းလိုကတ်ာ ”

ပြောပြီး ပြုံးပြနတေဲ့ ကောငလြေးနှုတခြမ်းက ယောကြြားလေး မတနပြဲ နီထွေးထွေးနဲ့ရှင့ြ။ သှားတကလြေးက အထင်းသားပဲ။ မကြခြုံးထူထူ နှာတံပေါပြေါလြေးနဲ့ မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေးမို့ တကယကြို လူချောလေးပါပဲ။ ဆံပင် ခလယကြှဲ ဂုတထြောကလြေးနဲ့ တခေါင်းလုံးမဟုတပြဲ ရှေ့ပိုင်းလေးတင် ရှှအေိုရောငလြေး ဆိုးထားသေးတယ်။ အသားဖြူဖြူ တီးရှပအြနကြ ကိုယကြှပလြေးနဲ့ လကမြောင်းဖြေးဖြေးလေးက နှင်းဆီပုံတကတ်ူးလေးရော အောကကြ သရီးကြာတား ဘောင်းဘီတိုဝတထြားတာ ဘောဒြီကစွကြစွလြေးနဲ့ လုံးဝအမိုကစြားလေး။

” အောြ … မမနာမညကြ … ဟသေီဟနစြိုး ပါ … မမအမွိုးသားက … ကိုသောဇြငတ်ဲ့ အလုပသ်ှားတုန်း ”

ကမွလည်း ကိုယ့န်ာမညကြိုယ် မိတဆြကရြင်း ကောငလြေးနား တိုးကပလြိုကတ်ယ်။ ပထမဆုံး ရမှေှေးနံ့သင်းသင်းနဲ့ ယောကြြားခွှေးနံ့ ရောရကလြေး ကမွနှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာတာပေါ့။

” ဟုတ် … မမ … ဟိုဘကခြန်းတွေ အကုနဖြိတပြှီးပြီ … မမတို့ အခန်းက လူမရှိဘူးထငလြို့ … ခုန ဒီက ဖြတသ်ှားရင်း ကလေးသံကြားမှ လူရှိမှန်း သိတာ … ခခြြ ”

ပြုံးပြနပြှီ ဒုတိယအကြိမ် ဒီတခါ အနီးကပမြို့ ကမွ ရငခြုနသ်ှားရတယရြှင်။ မဖြစ်သင့မြှန်းသိတယ် မောငန်ဲ့ကမွက ရည်းစားသကတ်မ်း ၂ နှစ်ကြောမြှ လကထြပခြဲ့တာ။ အိမထြောငသ်ကြ ၃ နှစ်အတွင်း ၂ နှစ်လောကကြ အိမင်ှားနရင်ေး ဒီတိုကခြန်းက မောင့ဘြကကြ အမှှရလေို့ ဝယပြှီးနကြတောပါ။ မှို့အစွနန်ားမို ပေ ၂၀ ပေ ၄၀ အခန်းတွပေါ။ တိုကခြန်းတဈတွဲကို အခန်း ၈ ခန်း တွဲဆောကထြားတာ။လူသှားလူလာ ပြတတ်ာက လှဲလို့ အေးအေးဆေးဆေး နတတေတ်ဲ့ မောငန်ဲ့ကမွ အတွကြ တကယအြဆငပြှတေဲ့ နရောလေးပါပဲ။

” အောြ … မမက … အပြငမြထွကတ်တတ်ော့ … အမြဲ တံခါးပိတထြားမိတာ … တံခါးပိတထြားတော့ ဖုံမဝငဘြူးလေ … ဖုံမဝငတ်ော့ အမှိုကလြှဲရ သကသ်ာတာပေါ့ကြ … ခခြြ ”

မထငပြဲ ကမွလည်း ကောငလြေးကို အရှှန်းဖောကမြိသှားတယ်။

” မမ … သား အိမထြဲ ဝငလြို့ရမလား … ကလေး ခွီကြည့်ခြငွလြို့ ”

” ဝငလြကြော … သားလေးကလည်း မင်းမော့ကြည့်န်တော … သူငယခြငွြး … ဖြဲ့မလို့ထငတ်ယ် ”

ကမွ စကားဆုံးတော့ ကောငလြေးက တိုကတ်ကဖြိတစြာကို ကမွလကဆြီ လှမ်းပေးပြီး သားလေးဆီ လွှောကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ မော့ကြည့်န်တေဲ့ သားလေးကို ပြေ့ခွီရင်း သားလေးပါးပြငန်ုနုလေးကို သူ့နှာခေါင်းလေး မှုပအြောင် ဖိနမ်းပစ်တာ။ အံအောစရာပါပဲ သားလေးက ကောငလြေးနမ်းတာကို မကြောကတ်ဲ့အပြင် တခိခိနဲ့ မကြလြုံးလေးပိတန်အေောင် ရီနတောရှင်။

” ဟေ့ရောင် … ဦးဦးကို ခစွလြားကြ ”

ကောငလြေးက မှူတော့ သားလေးက သူ့လကကြလေးနဲ့ ကောငလြေးမကြန်ှာကို ဖမ်းကုတန်တေော့တာ။

” တဇောနိုင် … အဲ … ကိုနိုင် … အဲ မောငလြေး ”

” ခခြြ … မမ အဆငပြှသလေို ခေါပြါ … အိမကြ … တဇောလို့ခေါတ်ယ် … သားအသကြ နောကလြဆို ၁၉ နှစ် ပြည့ပြှီ … အဲကြ … မှေးနေ့လုပမြှာ … မမတို့ မိသားစုကို ကြိုဖိတတ်ယန်ောြ … ကလေးလည်း ခေါခြဲ့ … မာမီနဲ့ ဒယဒြီက … ကလေး တအား ခစွတ်ာဗွ ”

” ဟုတပြါပြီ … တဇောရယ် … သားအသကကြ ၁၉ နှစ်သာ ပြောတယ် … ထွားလိုကတ်ာကြာ ”

” ဗြာ … မမ ”

” အာ … တဇော … ဘောဒြီက … ထွားကြိုင်းတာ ပြောတာပါ ”

” သားက … ဂငွမြြ … ဆော့တယလြေ … ကြောင်းပိတလြို့ ဒီလာနတော … ဒုတိယနှစ် အီကိုဘာသာ ယူထားတာ ”

” အောြ … ကလေးက … မကြန်ှာ ကုတတ်ယန်ောြ … သတိထား ”

” ဟုတ် … အ ”

” ဟော … ပြောရင်း ဆိုရင်း … ကုတမြိပြီ ထငတ်ယ် ”

တကယလြည်း ကလေးက တဇော့မကြန်ှာကို လှမ်းကုတန်တော။ တဇောက မကြန်ှာနောကဆြုတလြိုကပြမယေ့ြ ကုတမြိသှားတယ်။

” ရပါတယ် … မမရယ် ”

” ပြပါဦး … မမကို ”

ကမွလည်း တဇောနိုင့လြကထြဲက ကလေးကို ဆှဲယူပြီး ကြမ်းပြငပြေါခြွ ပြီးမှ သူမကြန်ှာကို အနီးကပသ်ချောကြည့်လြိုကတ်ာ။ နှာတံစင်းစင်းလေး ဘေးနား ပါးပြငဘြကြ အစင်းကြောင်းလေး ထငသ်ှားတာပေါ့။

” နေဦး … အရကပြွံလေး တို့သှား ခဏနဲ့ ချောကသ်ှားမှာပါ ”

” ဟာ … နပေါစေ … မမရာ … ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”

” ခဏပဲ စပတ်ာပါကြ … ဒီကစောင့ြ … မမ အရကပြွံနဲ့ဂွမ်း သှားယူမယ် ”

ကမွလည်း အိမထြဲ အရကပြွံနဲ့ဂွမ်း သှားယူပြီး တဇောနိုင့ြ ပါးလေးပေါကြ လကသ်ည်းရာ အစင်းကြောင်းလေးကို အရကပြှန် တို့ပေးလိုကတ်ယ်။စိတထြဲ စိုးရိမစြိတန်ဲ့ အားနာစိတလြေး ဖြစ်နမေိတာ။ကိုယ့ကြလေးက ကုတလြိုကတ်ာလေ။

” အ ”

” ဟယ် … ဒီခန်ဓာကိုယကြှီးက … ဒီလောကြ စပတ်ာလေး … မခံနိုငဘြူးပေါ့ … ခခြြ ”

” ရုတတ်ရကြ … မို့ပါဗွ ”

” အာ … ဘယလြာကိုငတ်ာလဲ ”

တဇောနိုငကြ ကမွ အရကပြှနတ်ို့တော့ စပပြှီး သူ့လကန်ဈဖကကြ ကမွကို လှမ်းကိုငတ်ာ မထငမြှတပြဲ ကမွ နို့အုံတွေ ကိုငမြိလကြသ်ားဖြစ်ကာ ကမွ သှေးသားတွေ ခကြခြငွြး ဆူပြကလြာတယ်။ အိမမြှာ ကလေးနဲ့ လှတလြှတလြပလြပ် နခွေိနမြို့ အစပါးလေးကို ဂါဝနအြတို ပုံစံလေးနဲ့ တွဲခွုပထြားတဲ့ အင်ျကြီလကတ်ကိုင်းလေး ဝတထြားမိတာ။

ခါတိုင်းလိုပဲ အောကကြ ဘောလြီခံမထားမိဘူး အတွင်းခံဘောင်းဘီလည်း ဝတမြထားဘူး။ တဇောနိုငကြ ကမွ ကလေးနဲ့ ကစားနတေဲ့ခွိန် ရုတတ်ရကရြောကလြာတာလေ။ တဇောနိုငလြကကြ ကမွ ရငသ်ားတွဆေုပကြိုငမြိတော့ အင်ျကြီအပါးလေးပဲ ခွားပြီး ကိုငခြံရသလို ဖြစ်နတောပေါ့။

” ဟာ … ဆောရီးနောြ … မမ … ကနွောကြ လကမြောင်းကို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ာပါ ”

ပြောရင်း ရဲတကလြာတဲ့ တဇောနိုင့ြ မကြန်ှာချောချောလေးကို ကြည့်ရြင်း ကမွစိတထြဲ ရယခြငွသ်လိုလို ကြညန်ူးသလိုလိုနဲ့ ဝဒနောလေးတဈခု ခံစားလိုကမြိတယ်။ မောငကြလှဲပြီး ကမွနို့အုံလေးကို ဘယသ်ူမှ မကိုငဖြူးဘူးလေ။

” အင်းပါ … လှတတ်ော့လကြော ”

” ဟာ … ဟုတဟြုတ် ”

ကမွနို့တွေ ကိုငထြားရင်း ကမွသတိပေးမှ နို့အုံကိုလှတပြှီး တံခါးပေါကဆြီ ထွကပြှေးသှားတယ်။ အဲဒီခွိနကြ စပြီး တဇောနိုငကြ ကမွရငထြဲ မောငန်ဲ့အတူ နရောယူသှားတာ ကမွ မသိခဲ့ပါဘူး။ မောင့အြပေါြ အကြိမကြှိမ် တောင်းပနခြဲ့ရတဲ့ ရကတ်ှလည်ေး များလှပါပြီလေ။

………………………………………………

” ဟသေီရေ … မောငသ်ှားပြီဟေ့ … သားလေးကို ညနကြမှေ … အဈမတို့ ပြနပျို့ပေးလိမ့မြယ် ”

သားလေးက မောငန်ဲ့ အပြငလြိုကရြမှာမို့ ပြုံးရှှငန်တောပဲ။ မောင့အြဈမက ၁ ပတကြို ၂ ရကလြောကြ ကလေးကို ဖုန်းဆကခြေါလြေ့ရှိတယ်။ မနကကြနေ ညနထေိ ခေါထြားပြီး ညနပေိုင်းကြ လငမြယားနှစ်ယောကလြုံး လာပို့ပေးကြပါတယ်။ မောငကြ မနကပျိုင်း အလုပသ်ှားရင်း ကလေးကို သူ့အဈမအိမ် ဝငပျို့ပေးရတာပေါ့။

” အင်းပါ မောငရြဲ့ … ဆိုငကြယ် … သချောမောင်း … သားလေးရေ … တာ့တာ ”

မောငတ်ို့ သားအဖ နှုတဆြကပြှီးတာနဲ့ ကမွလည်း တိုကထြဲ ပြနဝြငခြဲ့တယ်။ ထမင်းဟင်းခကြပြှီး မနေ့က အဝတတ်ှလွှေောြ ပြီးရင် အိပယ်ုံပဲ။ ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် မီးဖိုခန်းထဲ ဝငလြာလိုကတ်ယ်။ ထမင်းကကြပြှီးတာနဲ့ ဆူးပုတရြှတန်ဲ့ ကြကြဥလေး ရောကြောလြိုကတ်ယ်။ မနကေ ဆိတသ်ားခကြတ်ှေ အများကြီး ကနွသ်ေးတာမို့ အသားမခကြတ်ော့ပဲ ပဲရာဇာဟင်းရည်းလေး တညန်တေုန်း ကမွ ခါးပေါြ လကကြလေးနှစ်ဖကြ ရောကလြာတာပဲ။ နှာခေါင်းထဲ ရမှေှေးနံ့လေးဝငလြာတာနဲ့ လှည့ကြှည့စြရာ မလိုပါဘူး တဇောနိုငမြှန်း ကမွသိတာပေါ့။

မှတမြှတရြရ တဇောနိုင့ြ မှေးနေ့ကစပြီး ကမွနဲ့ တဇောနိုင့ြ ဆကဆြံရေး ပြောင်းလဲသှားခဲ့တာပဲ။ သူ့မှေးနေ့မှာ ဘောင်းဘီတိုတဈထည် လကဆြောငဝြယပြှီး ကမွတို့မိသားစု သှားခဲ့ကြတာ။ အင်ျကြီလကပြှတအြပြာနုလေးနဲ့ ဂါဝနအြရှညအြနကလြေး ဝတသ်ှားလိုကတ်ယ်။ မောငကြ စတဈကောလြံနဲ့ ပိုးပုဆိုးလေးဝတတ်ာ။ တဇောနိုငကြ ကောလြံပါတဲ့ အင်ျကြီလကရြှည် အဖြူကို အောကခြံထားပြီး ကုတအြင်ျကြီနီညို ဝမ်းဆကန်ဲ့ တကယကြို မောဒြယတ်ဈယောကအြတိုင်း အပြတမြိုကန်တောပေါ့။

တဇောနိုင့ြ မိဘတွကလေည်း ကမွတို့ မိသားစုကို ခငပြါတယ်။ ကလေးဆို မှငတ်ာနဲ့ လကပြေါကြ မခဘွူး။ အုန်းနို့ခေါကဆြှဲစားပြီး မောငကြ ပြနသ်ှားတာတော့ ကမွနဲ့ကလေးပဲ ကနွခြဲ့တာ။ ကမွလည်း တခွားဧည့သ်ညတ်ှေ ကူပြီး ဧည့ခြံပေးနလေိုကတ်ယ်။

လူရှင်းတော့ ကမွလည်း ဆီးသှားချင်တ်ာနဲ့ သန့စြငခြန်းဝငပြှီး သေးပေါကလြိုကတ်ယ်။ ပြနအြထွကမြှာ တဇောနိုငကြ မထငမြှတပြဲ ကမွနားရောကလြာပြီး မှေးနေ့လကဆြောင် တောင်းနတောပေါ့။ ကမွက ဘောင်းဘီတို ပေးထားကြောင်းပြောတာကို မရဘူး သပသ်ပပြေးရမယဆြိုပြီး ကမွ နားနားလေး တိုးတိုးကပပြှောနတော။ တဇောနိုင့ြ စကားကြောင့ြ ကမွ တကိုယလြုံး သှေးတွဆေူပြကလြာပြီး စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ခံစားလိုကရြတယရြှင်။ ကမွ ပြနပြှောမယအြလုပ် တဇောနိုင် လကတ်ှကေ ကမွအင်ျကြီအောကန်ားစလေးကို အပေါလြှနတ်ငပြဈတယ်။

ကမွစိတထြဲ လူတဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာမှာ ကြောကန်မေိတာပေါ့။ တဇောနိုငကြ အေးဆေးပဲရှင့ြ။ ကမွအင်ျကြီကို လညပြင်းထိလှနပြှီးတာနဲ့ ဘောလြီကို နို့နှစ်လုံးကြား အလယကြနေ အောကဆြှဲခပြဈတယ်။ ဘောလြီက ပင့ထြိန်းပေးသလိုဖြစ်ပြီး တင်းကားလာတဲ့ ကမွနို့အုံထိပကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို တဖကပြှီးတဖကြ အငမ်းမရ စို့နတေော့တာပဲ။ အားရတော့မှ လကဆြောငအြတွကြ ကြေးဇူးလို့ပြောပြီး လှည့ထြှကသ်ှားတာ။ကမွလည်း သန့စြငခြန်းထဲ ပြနဝြငပြှီး ဘောလြီပြနတ်ငရြင်း အင်ျကြီကို ပြနဆြှဲခတွော့ ပေါငခြှံက စိုစိစိလေး ဖြစ်နတောပေါ့။ ထမိနအြောကန်ားစ ဆှဲတငပြှီး လကန်ဲ့ ပေါငကြှားစမ်းမိတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကကြ ကမွအဖုတလြေး အရညတ်ှေ ရှှဲနတေော့တာပါပဲ။

” မ ”

တဇောနိုင် အသံကြောင့ြ ကမွဟင်းရညမြှှရင်ေး တွေးနတေဲ့ အတွေးစလေး ပကြသ်ှားရတာပေါ့ရှင်။

” ဘာလဲ … သားရယ် … ငှိမင်ှိမန်ကြော … ဟင်းရည် တညထြားတာ … မကကြသ်ေးဘူး ”

ကမွလည်း တဇောနိုင့ပြှောရင်း ဟင်းရညမြှည်းကြည့်န်တော ပေါ့တာနဲ့ ဆားနဲနဲ ထပခြတလြိုကတ်ယ်။ တဇောနိုင့ြ မှေးနေ့ပြီးတော့ နောကရြကတ်ှေ တဇောနိုငကြ ကမွတိုကခြန်းဘကြ ရောကရြောကလြာတော့တာပဲ။ ကလေးလည်း တဇောနိုငကြ သံယောဇဉြ ဖြစ်နတောပေါ့။

မောငကြတောင် စနသေေးတယ်။ တဇောနိုင့ကြို မိန်းမယူ ကလေးမှေးကြဆိုပြီး။ တဇောနိုငကြ မိန်းယူစရာမလိုကြောင်း ကမွတို့ သားလေးရှိတယဆြိုပြီး ပြနပြှောနတတေတ်ာ။ အနနေီးတော့လည်း မမှငန်ိုငတ်ဲ့ သံယောဇဉကြှိုးလေးတွေ ရဈပတမြိတာပေါ့နောြ။

တဇောနိုငကြ လူမရှိရင် ကမွကို မ လို့ ပြောင်းခေါတ်တတ်ယ်။ ကမွလည်း သူသုံးနှုံး ပြောတဲ့အတိုင်း သားလို့ ပြောင်းခေါတ်ာပါ။

” ဇငလြေးရော … မ ”

” ကလေးက … ဒီနေ့ … သူ့အဒေါအြိမပြါသှားလရေဲ့တောြ ”

” ဒီနေ့တော့ ပငွြးစရာကြီးပဲ … ဒါပမယေ့ြ … တမွိုးကောင်းပါတယလြေ ”

” အမလေးတောျ … ဘာကောင်းနတောပါလိမ့ျ ”

ကမွလည်း တဇောနိုင့ကြို ကြောပေးပြောရင်း ဆူလာတဲ့ ဟင်းရညကြို ဇွန်းအကြီးနဲ့ မှှပေေးနတော။

” ဇငလြေး … မရှိတော့ … သားတဈယောကထြဲ … နို့စို့ရမှာလဗွော ”

ပြောရင်း တဇောနိုင့်လကတ်ှကေ ကမွခါးပေါကြနေ အပေါတ်ကလြာရင်း နို့အုံကို ညှဈခွကစေားနတောရှင်။

” ဒါပဲ … ဟှန့ြ … လူကြီးက ကြီးလှပြီ … နို့က မဝနိုငဘြူး ဖြစ်နတော ”

” ဒါတော့ … မ နို့သီးလေးက ဘယခြွိနစြို့စို့ ရဲပြီး နို့ရညထြှကတ်ော့ … စို့ မဝတာပေါ့ဗွ … ခိခိ ”

” ကဲပါ … ဖယပြေးဦး … ဟင်းရညကြကြပြှီ … ဘာစားလာခဲ့လည်း … ထမင်းစားမလား ”

” မစားချင်ပြါဘူး … မရာ … နို့စို့ချင်တ်ာပါဆို ”

” ခခြြ … ဒါဆိုလည်း … အခန်းထဲကစောင့ြ … မ … ရချိုးပြီး … လာခဲ့မယ် … ၁၅ မိနဈပဲစောင့ြ ဟုတပြှီလား ”

” မစောင့ပြါဘူး … လာတော့ဗွာ ”

တဇောနိုငကြ ကမွနို့တွညှဈေရင်း မီးဖိုခန်းထဲက ဇွတဆြှဲခေါန်တောပေါ့။ နောကကြွောကနေ ကမွဖငကြှားထဲ ထောကထြားတဲ့ ဟာကြီးကလည်း မာထငန်ပြေီ။

” ဟဲ့ …… ခဏ …… ဟင်းရညအြိုး အောကခြွဦးမယ် … တကတည်း … ဇွတ် ”

ကမွလည်း ပြောသာပြောနရတော နို့တွညှဈေနကတေည်းက အောကကြ တဆဈဆဈနဲ့ ခံစားနရတောပါ။ အိပခြန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ ကုတငစြောင်းမှာ ကမွကို ခွတွေဲလောင်းခွ ထိုငခြိုင်းနတောပေါ့။ ပြီးမှ တဇောနိုငကြ ကမွနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကပြှီး ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ဒါက တဇောနိုင့ြ အကငွ့ပြါ။

ကမွလကတ်ကိုင်း အင်ျကြီလေးကို ပုခုံးနှစ်ဖကကြနေ အင်ျကြီကိုင်းလေးတွေ ဗိုကပြေါထြိ ဆှဲခပြဈပြီး ပေါလြာတဲ့ နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးတွကေို အငမ်းမရနဲ့ တဖကပြှီးတဖကြ စို့တော့တာပဲ။ တဇောနိုငရြဲ့ နှုတခြမ်းလေးထဲ နို့သီးခေါင်းလေး မှုပသ်ှားတိုင်း ကမွ သူ့ခေါင်းလေးကို ခပတ်င်းတင်း ဆှဲကပထြားရင်း နို့စို့ခံပြီး ဇိမယ်ူနမေိတယ်။ နို့သီးခေါင်းတဖကြ စို့တိုင်း တဇောနိုင့ြ လကတ်ဈဖကကြ ကနွတ်ဲ့နို့သီးထိပလြေးကို ခွခွပေေေးတာပါ။ နို့ရညလြေးထွကလြာပြီး သူ့လကထြိပလြေးတွေ ကပတ်ာနဲ့ အဲဒီလကခြွောင်းလေးကို ကမွပါးစပန်ား ကပပြေးတတတ်ယ်။

ကမွလည်း နို့ရညပြကပေန်တေဲ့ တဇောနိုင့ြ လကခြွောင်းလေးကို ထိပကြနေ အရင်းထိ ဆှဲစုပပြေးမိတာပေါ့။ ခဏနတေော့ ကမွလည်း ညာဘကခြှထေောကလြေးမှှောကပြှီး ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကထြိုငန်တေဲ့ တဇောနိုငပြေါငကြှား စမ်းကြည့်န်တော။ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပါပဲ သူ့ပေါငကြှားထဲက မာထငန်တေဲ့အရာကို ခွဖမေိုးနဲ့ ထိမိနပြေီ။

” မင်းဟာကြီးက … မာနပြေီနောျ သား ”

” အင်း … နို့စို့ဦးမယ် … မရယ် ”

ကမွနို့တွကေို အားရအောငစြို့ပြီးမှ ထရပပြှီး သူ့ဘောင်းဘီဇဈကို ဖြင့တ်ာ။

” ဟိတ် … ဘောင်းဘီခွှတကြှာ ”

” မ … ကတွော့ … အောကကြ အကာအကြယန်ဲ့ ”

” အှန်း … ကြည့်ျ ”

ကမွလည်း တဇောနိုင့ရြှေ့ အင်ျကြီစကပတ်ှဲလကြလြေးကို ခွှတပြှလိုကတ်ယ်။ အဲကမွှ တဇောနိုငကြာ သူ့အဝတစြားတွေ ခွှတတ်ာ။

” ခခြြ ခခြြ … ဘောဒြီက အမိုကစြားပါလား သားရယ် … ဘယအြခွိန် ကြည့်ကြှည့ြ မိုကတ်ယ် ”

” ဘောဒြီပဲလား … မရယ် … သား ဟာကြီးရော ”

” ဟှန့ျ နောျ ”

” လကဖြယပြေး … မ ရာ … ဖယကြှာ ”

ကမွလည်း တဇောနိုင့ကြို မရိုးမယှလေး ပြောပြီး မကြန်ှာကို လကန်ဲ့ အုပထြားလိုကတ်ယ်။ မရပါဘူးရှင် ကမွလကတ်ှေ ဆှဲဖယပြှီး သူ့လီးနဲ့ မကြန်ှာအနှံ့ ထိုးပြတတ်ော့တာ။ မောင် အမှတတ်နိုး နမ်းနတေဲ့ ကမွ ပါးပြငလြေးတွေ တဇောနိုငရြဲ့ လီးရာတွေ ဖြစ်နပေါပြီ။ တဖြည်းဖြည်း တဇောနိုင့လြီး မာတင်းလာတာနဲ့ ကမွနှုတခြမ်းတွကလေည်း အဆငသ်င့ပြါပဲ။ကမွကို ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲခရွင်း ကမွနို့အုံပေါြ တကထြိုငတ်တတ်ယ်။ ထိုငပြှီးတာနဲ့ ညာလကန်ဲ့ သူ့လီးကို ကိုငထြိန်းရင်း ကမွနှုတခြမ်းပေါြ ဒဈနဲ့ ထိုးပြတတ်ော့တာ။

ကမွ လွှာလေး ထောငပြေးထားရင် လွှာထိပလြေးကို လီးထိပန်ဲ့ကနလြန့ဖြကြပြှတရြင်း ဇိမယ်ူတတသ်ေးတယ်။ ခဏနရငေတ်ော့ ကမွ ပါးစပကြို ဟခိုင်းပြီး ခါးအားနဲ့ လီးကို တရဈချင်ြး ထိုးသှင်းတာပေါ့။မောင့လြီးကို တခါတလမှေ စုပပြေးရတဲ့ ကမွ တဇောနိုင့လြီးကတွော့ နတေိုင်းလိုလို အရင်းထိ မွိုပေးရတယ်။

ကမွပါးစပကြို အားရအောင် လိုးပြီး လရညကြို ပါးစပထြဲပဲ ပန်းထုတပြဈတတတ်ာ အကငွ့တ်ဈခုပဲ။ သူပြီးတာနဲ့ ရပမြသှားဘူးရှင့ြ တဇောနိုငရြဲ့ ထူးခွားခကြကြ အဲဒါပေါ့။ သူပြီးတာနဲ့ ကမွအဖုတကြို တန်းယကပြေးတယ်။ တခါတခါဆို မောငကြ မနကပျိုင်း ထလိုးသှားတာ မဆေးမိဘူး။ တဇောနိုငကြ မရှံရှာပါဘူး ကမွစောကပြတယ်ကရြင်း မောင့လြရညတ်ှပေါ ရောမွိုပစ်တယ်။

စောကဖြုတတ်င် မဟုတဖြူးရှင့ြ ဖငပြေါကပြါ ထိုးယကြ ကလိပေးတာ။ လူငယသ်လောကြ ဆှဲဆောငမြှုကလည်း ကောင်းနတောပေါ့။ လိုးပြီဟေ့ဆိုလည်း ကမွကို အရငပြှီးအောင် လိုးပြီးမှ သူပြီးအောငလြိုးတာ။ အခုလည်း ကမွအဖုတယ်ကပြှီးတာနဲ့ သူ့လီးကို ကမွစောငခြေါင်းထဲတေ့ပြီး လိုးနတောပဲလေ။ လရညထြှကထြားပမယေ့ြ လီးက လွော့ကမွသှားဘူး။ အဲဒီအတွကြ သူလေ့ကငွ့ထြားတယ် ပြောတယ်။

တဇောနိုငရြဲ့ ထိထိမိမိရှိလှတဲ့ လိုးခကြတ်ှကေို ကမွ ကြာကြာတော့ တောင့မြခံနိုငပြါဘူး။ ဆီးခုံးချင်ြးထိအောင် ဆောင့လြိုးတတတ်ဲ့ သူ့ရဲ့ လိုးခကြတ်ှအေောကြ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကခြဲ့ရတာပါပဲ။ အခုထိ မောငမြသိအောင် တဇောနိုင့ကြို ကမွ အလိုးခံနတေုန်းပါပဲရှင်။

ပြီးပါပြီ။         ။