“ထူးပိုငရြေ… မနကဖြှနကြရွင် မင်းအဖေ ရှိရာ လားရှိုးဘကကြို လိုကရြမယ်… ကားနဲ့ပဲ သှားမှာ ဆိုတော့ လမ်းမှာ တဈည အိပရြမယကြှ… မလေေးကတော့ မန်တလေးမှာ တဈည ဝငအြိပမြယ် စဉြးစားထားတယ်… မန်တလေးည လွှောကလြညကြှတာပေါ့… မင်း… အထုပအြပိုးတွေ မလေေး ပြငပြေးထားတယ်… မင်းလည်း စာမေးပြဲ ပြီးနပြေီဆိုတော့… အေးဆေးပဲမလား…”
“ဟုတ်… မလေေး… အေးဆေးပါပဲ… အဖကေ ဘာလို့ ခေါတ်ာလဲဗွ…”
“သှောြ… သူလည်း တို့တွနေဲ့ ခွဲနရတော ၄ လ လောကြ ရှိတော့ လှမ်းလို့ နမှောပေါ့… မင်းလည်း ကြောင်းပြီးတာနဲ့ တခါထဲ ခေါလြိုကတ်ာ… ဘာလဲ… ရည်းစားတွေ လှမ်းကနွခြဲ့မှာ စိုးလို့လား…”
“ဟုတတ်ယ်… မလေေးရ… စောစော ပြောရောပေါ့ဗွာ… အခုမှ စာမေးပြဲပြီးလို့… နောကရြကတ်ှေ သူတို့နဲ့ လွှောကလြညမြလား မှတတ်ယ်…”
“ဟေ… သူတို့ဆိုတော့… ဘယန်ှဈယောကတ်ောင် ရှိတုန်းကြ…”
“နှစ်ယောကပြါ… မလေေးရာ… အချင်ြးချင်ြးလည်း သိတယ်… ဘောဒြါအကန့သ်ဘောမွိုး ထားကြတာ…”
“ဟ… မင်းက စွံလှခညွလြားကြ… ရိုးရောရိုးကြရဲ့လား…”
“မလေေးကတော့ လုပပြှီ… ရည်းစားထားပါတယဆြိုမှ… ရိုးရဲ့လား ဆိုတော့… ကနွောကြ ဘယလြို ပြနဖြှရမှောလဲ… ဖနပြေါင်းချောငထြဲ ထည့ပြှီး ထိုငကြှည့န်တယေလြို့ ဖြရမေလား…”
“ခိခိ… မင်းကတော့ အဖေ့ခွရော နင်းပါ့ကြာ… ကဲ… ထားပါတော့… ဟိုမှာ တဈလ လောကြ နပြေီး မင်းဘာသာ ပြနခြငွလြည်း မင်းအဖကေို ပြောပြီး ပြနပြေါ့… မလေေးတော့ ဟိုမှာ ဘယလြောကြ ကြာကြာ နရမေလဲ မသိသေးဘူး…”
“ဟုတပြါပြီ… မလေေးရာ… ဒါဆိုလည်း ကနွောြ အခုမှ စာမေးပြဲခန်းက ပြနလြာတာဆိုတော့… သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဘီယာဆိုင် သှားလိုကြဦးမယ်…”
“အေးအေး… စောစောတော့ ပြနလြာခဲ့… ဒီက ဒေါသ်ိန်း နဲ့ ဦးဖိုးတုတကြို မနကဖြှန် မနကြ ရှာပြနလြှှတမြှာမို့…”
“ဟုတကြဲ့… မလေေး… သှားပြီ…”
အိမမြှ ထွကခြှာသှားသော ထူးပိုင် ရဲ့ ကြောငပြှငကြို ကြည့်ပြှီး မလေေးခေါြ ဒေါမြဝသေန် သည် သူမ ဖြစ်စဉကြို ပြနစြဉြးစားနမေိသည်။ အသကြ ၃၀ သာ ရှိသေးသော မဝသေန် သည် ထူးပိုင် ရဲ့ ဖခငဖြစ်သူ ဦးအောင် နှင့ြ လှနခြဲ့သော ၃ နှစ်ကမှ အိမထြောငကြသွည်။ မုဆိုးဖိုဖြစ်လို့ သနားပိုကာ ကြငန်ာမိရာမှ ငှိကြခွင်း ဖြစ်သည်။
ဦးအောငကြ နယစြပကြ ပစ်စည်းတွကေို မှို့ကြီးတွကေို သှင်းသည့ြ အလုပ် လုပသ်ည်။ ထိုကသ်င့သ်လောကြ ပိုကဆြံ ရှိလို့လည်း လကထြပခြှင့တ်ောင်းတော့ မဝသေန် မငှင်းဖြစ်။ ထူးပိုငကြ အဲ့ဒီအခွိနတ်ုန်းက အသကြ ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။လူပျိုပေါကြ အရှယမြို့ ထိန်းရခကသ်ောလြည်း သူ့ဘာသာ အေးဆေး နတတေသ်ည်။
မဝသေနလြည်း အစက သူစိမ်းဆနဆြန် ဖြစ်ပမယေ့ြ ထူးပိုင် အသကအြရှယ် ရောကလြာတာနဲ့ အမွှ သူငယခြငွြးပုံစံ ပေါင်းဖြစ်ကြသည်။ သူ့ကိုလည်း သူ့အမေ နရောဝငလြာတာမို့ အမေ လို့တော့ မခေါန်ိုငပြမယေ့ြ နာမညအြဖြားဆှတတ်ဲ့ မလေေး ဟုပင် ထူးပိုင် ကိုယတ်ိုင် နာမညပြေးခွင်း ဖြစ်သည်။ ဦးအောငကြ မဝသေနထြကြ ၁၀ နှစ် ကြီးသည်။ ဆိုတော့ သူတို့ သားအဖ နှစ်ယောကန်ဲ့ ဆိုရင် ၁၀ နှစ်ကြီး၊ ၁၀ နှစ်ငယ် အနအထေား ဖြစ်သည်။
ဦးအောငကြ ကာမကိဈစမှာ သနသ်ည်။ အထာနပသ်ည်။ ဦးအောင် ရနကြုနမြှာ ရှိနလွှင်ေ ညတိုင်း သူနှင့ြ ဆကဆြံသည်။ နယကြ ပြနလြာလာချင်ြး ညတွဆေိုရင် မိုးလင်းတဲ့အထိ လုပတ်တသ်ည်။ အဲ့လို အခွိနဆြို မဝသေန် တဈယောကြ နောကန်ေ့ လမ်းမလွှောကန်ိုငတ်ော့။ အောကပျိုင်းတဈခုလုံး စပန်ကော ကိုငဆြောင့ထြားသလိုပင်။ တကယလြည်း ဦးအောငကြ ကိုငဆြောင့ခြဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အသကြ ၄၀ ကြောမြို့ သနတ်ုန်း မှနတ်ုန်းပင် ဖြစ်သည်။ အားဆေးတွလည်ေး စုံအောင် စားသည်။
ဟိုးတခေါကကြဆို မှဈကြီးနားက ဖြံသိုအရကြ ဆိုပြီး ဝယသ်ောကကြာ မဝသေနကြို အသကြေုံးထည့သ်ေးသည်။ အခုလည်း လားရှိုးကို သှားနတော ၄ လ လောကြ ရှိနပြေီး၊ ကုနပြဈစည်းတွကေ နည်းနည်း ကြာနသဖြေင့ြ မဝသေနတ်ို့ကို လှမ်းခေါခြှင်း ဖြစ်သည်။ ဦးအောငကြ အပြငမြိန်းမကိဈစတော့ စိတခြရွသည်။ ဦးအောငသ်ည် အစွဲအလမ်းကြီးသည်။ ဒါ့ကြောင့ပြဲ မဝသေနကြို သူ့ တလကကြိုင် အနနေဲ့ပဲ ထားခွင်းကြောင့ြ လကထြပယ်ူခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
ညဘကကြတွော့ ထူးပိုင် စောစော ပြနရြောကလြာသည်။ မဝသေန် နှင့အြတူ ဒေါသ်ိန်းတို့ရဲ့ အထုပအြပိုးတွကေို ကူသိမ်းပေးပြီး၊ စောစော အိပကြှသည်။ ဒေါသ်ိန်းတို့က ထူးပိုင် ငယင်ယထြဲက အိမမြှာ ကူဖောလြောငဘြကြ လုပပြေးကြတာ ဆှမွေိုးတွလေို ဖြစ်နပြေီ။ မနကစြောစော ထကြကာ၊ ဒေါသ်ိန်းနှင့ြ ဦးဖိုးတုတတ်ို့ လငမြယားကို ရနကြုနဘြူတာကြီးမှာ နရောခခွဲ့ပြီး သူတို့ ပြနလြာရမယ့ြ ရကကြို ဖုန်းဆကြ အကြောင်းကြားမညဟြု ပြောခဲ့သည်။
ရနကြုနအြထွကြ သပြရေိပမြှာ ဝငကြာ မနကစြာ စားကြသည်။ မဝသေနကြတော့ မုန့ဟြင်းခါးကို အိုးဘဲဥ၊ အီကြာကြေးနှင့ြ မန်းလေးပဲကြောြ ထည့စြားကာ လကဘြကရြညခြွိုဆိမ့ြ သောကပြှီး၊ ထူးပိုငကြတော့ ထမင်းကြောကြို ဆိတသ်ားဟင်းနှင့ြ စားသည့အြပြင် တိုရှညတ်ဈပြဲ၊ ပေါကဆြီ နှစ်လုံးနှင့ြ နှားနို့ တဈခွကြ သောကန်သည်ေ။ ဒီလောကစြားလို့လည်း ဒီခန်ဓာကိုယ် ဖြစ်တာဟု မဝသေန် တွေးနမေိသည်။
ဟုတသ်ည်။ ဦးအောငရြော၊ ထူးပိုငရြော လူကောငကြှီးသည်။ ဦးအောငသ်ည် လူကောငကြှီးသညန်ှင့ြ အမွှ ညီတောမြောငကြလည်း တောတ်ောကြှီးသည်။ ထူးပိုငရြဲ့ ညီလေးရော တောတ်ောလြေးမှ ကြီးရဲ့လားလို့ မဆီမဆိုင် စဉြးစားရင်း မဝသေနရြဲ့ ညီမလေးက စိုစိစိ ခံစားလိုကရြသည်။
ကိုယပျိုငကြားနှင့ြ ထွကလြာသောကြောင့ြ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာနှင့ြ အေးဆေးပဲ မောင်းလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတော့ မဝသေန် မောင်းနပမေယေ့ြ သပြရေိပကြ အထွကမြှာတော့ ထူးပိုင် တလှည့ြ မောင်းပေးသည်။ ညနေ ၅ နာရီလောကမြှာ မန်တလေးမှို့ထဲ ရောကသ်ှားသည်။ တည်းခိုစရာ မရှာသေးပဲ၊ မန်တလေး မဟာမှတမြုနိဘုရားကို ဝငဖြူးကြသည်။ ပြီးမှ အနီးအနားက တရုတ် ထမင်း၊ ဟင်းရောင်းရာ ဆိုငတ်ဈခုထဲ ဝငပြှီး ညစာ စားကြသည်။
ထူးပိုငကြ ပငလြယစြာ အထူးသဖြင့ြ မုတကြောငတ်ှေ ခရုတွကေို တအား စားသည်။ ဒါလည်း သူ့အဖေ ဦးအောငန်ှင့ြ တူသည်။ အဲ့ဒါကြောင့လြည်း ဦးအောငသ်ည် အိပရြာပေါကြ ကိဈစတွမှော ကြှမ်းကငွအြဆင့ြ ရောကတ်ာဟု ထငသ်ည်။
ညစာစားပြီးမှ ဟောတ်ယ် ပတရြှာရသည်။ အဲ့ဒီတော့မှ ပြသနာ ဖြစ်တော့သည်။ အခုခွိနကြ ခရီးသှားရာသီမို့ အခန်းတွေ အားလုံး ပြည့န်သည်ေ။ ဒီလိုနဲ့ ဟောတ်ယ် တဈခုပြီး တဈခု ပတရြှာလိုကတ်ာမှာ နှစ်ယောကခြန်းတော့ ရသေးသည် ဆိုတာ သှားတွေ့သည်။ ထူးပိုငကြတော့ မဝသေနကြို နောကထြပ် ထပရြှာဦးမလား မေးသောလြည်း၊ လူက ပငပြန်းတာက တကြောင်း၊ နောကထြပ် ရှာလည်း ရမရ မသချောတာက တကြောင်းကြောင့ြ ဒီမှာပဲ အခန်းယူရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
တဈခန်းထဲ အတူတူ နရမှောကို ဘယသ်ူမှ မပြောရန် မဝသေနကြ ထူးပိုငကြို မှာသည်။ အခန်းထဲ ဝငကြှည့တ်ော့မှ တကယ့ကြို ခွှေးပြနစြရာ ဖြစ်သှားသည်။ အခန်းအလယမြှာ နှစ်ယောကအြိပ် ကုတင် တဈလုံးပဲ ရှိသည်။ ထူးပိုငကြတော့ မဝသေနကြို သူ အောကမြှာ ဆင်းအိပပြေးမညဟြု ပြောသောလြည်း မန်တလေးဆောင်းရဲ့ အအေးကို ခံနိုငမြည် မဟုတတ်ာကြောင့ြ သူနှင့ပြဲ ကုတငပြေါြ အတူအိပရြန် မဝသေနကြ ပြောသည်။ အလယမြှာ ခွခေါင်းအုံး (ဖကခြေါင်းအုံး) ခွားထားမညဟြု ပြောသည်။
နုံးကာ ပငပြန်းသောကြောင့ြ မဝသေနကြ အရငဆြုံး ရဝငေခြွိုးလိုကသ်ည်။ ရပန်ေးအောကကြ ဖြာကလွာတဲ့ ရနှေေးနှေးတွကေ ပငပြန်းနှမ်းနှယမြှုကို ဆေးခပြေးသည်။ ထိုနည်းအတူ လန်းဆန်းတကကြှှမှုတွေ ဝငလြာကာ လန်းဆန်းလာသညန်ှင့ြ အမွှ သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာပြီး လိငစြိတလြည်း ဖြစ်လာသည်။
မလေေးသည် သူမရဲ့ ဆူဖြိုးနသေော နို့ ၂ လုံးကို မိမိဘာသာ ဆုတန်ယလြိုကပြှီး၊ အောကကြ ညီမလေးကိုလည်း လကခြွောင်းတွနှငေ့ြ ပြတသ်ပန်မေိသည်။ သှေးသားမစပတ်ဲ့ ယောကြာြးလေး တဈယောကန်ှင့ြ အခန်း တဈခန်းထဲ အတိအကြ ပြောရရင် ကုတငတ်ဈခုထဲမှာ အိပရြမည် ဆိုသည့အြတွေးက မိမိရဲ့ သှေးသားတွကေို ဆူပြကစြသည်ေ။ မိမိရဲ့ လငယ်ောကြြား ဖြစ်သူ ဦးအောငကြို သတိရမိသည်။ ဦးအောငန်ဲ့သာ ဒီအခွိနဆြိုလွှင် စိတတ်ိုင်းကြ ဖြုတကြတွော့မညမြှာ မလှဲ။ အခုလည်း အခန်းထဲ ရှိနတော ဦးအောငရြဲ့ သှေးသားရင်းဖြစ်သူ ထူးပိုင်။ ထူးပိုငရြဲ့ ညီလေးကရော အကြီးကြီးပဲလား။ သူ့အဖလေိုပဲ ကာမကိဈစ ကြှမ်းကငွမြညလြား ဆိုသော အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့ြ ညီမလေးကို ပြတသ်ပရြင်း၊ လကခြွောင်းတွေ ထိုးထည့ရြင်း၊ ပြီးမှောကသ်ှားသည်။
ညဘကြ ဘာဖြစ်မလဲ မဝသေနလြည်း မတွေးနိုငပြေ။ မဝသေန် ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတော့ ရခေဲသတ်ေတာထဲက ဘီယာပုလင်းကို ယူသောကန်သညေ့ြ ထူးပိုငကြို တွေ့လိုကသ်ည်။ မဝသေနကြ ရချိုးတဘကကြို ကိုယလြုံးပတပြှီး ထွကလြာသဖြင့ြ ကောကကြှောင်းတွကေ ပေါလြှငသ်ည့အြပြင်၊ နို့တွကလေည်း တင်းရင်းပြီး တဘကပြတထြားသည့ကြှားမှ ပေါကထြှကလြုမယောင်။
မဝသေနရြဲ့ ရချိုးအလှကို ကြည့်ပြှီး ထူးပိုငကြ ဂလု ကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ဘီယာသောကတ်ာလား၊ တံတွေးမှိုခတွာလားတော့ ကာယကံရှင် ထူးပိုငပြဲ သိလိမ့မြည်။ ဘီယာကို လကစြသတပြှီး ထူးပိုငလြည်း ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ ရချိုးခန်းထဲ ရောကတ်ော့ မလေေးရဲ့ ကိုယသ်င်းရနံ့တွေ ကနွန်သေေးသည်။
ဆပပြှာအနံ့ မှှေးအီအီလေးရော၊ ခုဏက သောကထြားတဲ့ ဘီယာတနခြိုးရော၊ ရနှေေးနှေးလေးရဲ့ခံစားမှုကောင်းလေးကရော က ထူးပိုငရြဲ့ လိငစြိတကြို နှိုးဆှနသည်ေ။ ထကြှနတေဲ့ ညီတောမြောငကြို ဆပပြှာ အမှှုပတ်ှေ အများကြီး ဖြစ်အောင် ပြတတ်ိုကပြှီး၊ ခုဏ မှငလြိုကရြသည့ြ မလေေးရဲ့ ရချိုးအလှကို ပြနမြှငယ်ောငကြာ ကြင်းတိုကန်တေော့သည်။ မလေေးကို လုပခြငွစြိတတ်ှေ တအားတကလြာကာ ကြင်းတိုကတ်ဲ့ အရှိနကြိုလည်း မှှင့လြိုကသ်ည်။ ခဏကြာတော့ ပြီးမှောကသ်ှားပြီးမှ ရဆကေခြွိုးပြီး၊ ရချိုးခန်းအပြင် ထွကလြာခဲ့သည်။
ရချိုးခန်းထဲက ထွကတ်ော့ မလေေးက ဦးအောငန်ှင့ြ ဖုန်းပြောနသည်ေ။ ထူးပိုငကြို ဖုန်းပြောနရင်ေး လှမ်းကြည့်ကြာ တိတတ်ိတန်ဟေု သဘောရတဲ့ လကည်ှိုးလေးကို ဖုန်းပြောနတေဲ့ နှုတခြမ်းနားတိုးကာ ပြသည်။
”ဟုတ်… ကိုကြီး… မလည်ေး လှမ်းပါတယ်… ကိုကြီးက သှားတာ ကြာတာကိုးလို့…”
“ခိခိ… ကိုကြီးနောြ… သိပမြဆိုးနဲ့…”
“ကိုကြီးသားတော့ ဟိုဘကခြန်းမှာ အိပန်လေား မသိဘူး… မလည်ေး ရချိုးပြီးကာစ ကိုကြီးဖုန်း လာလို့ ပြောသ်ှားတာ…”
“ကိုကြီးနောြ… မနကဖြှန်… တွေ့ရမှာပဲကို… နောြ… လိမျမာတယ်…”
“အင်းပါ… ဒါပဲနောြ… ခစွတ်ယ်… ခစွတ်ယ်… မနကဖြှနမြှ ကိုကြီး သဘောကြ… ဟုတပြှီလား…”
နားမထောငလြည်း ကြားနရသေော စကားလုံးတွကေ ထူးပိုငရြဲ့ သှေးသားကို ဆူပြကအြောင် လုပန်သည်ေ။ ခုဏက ပြနင်ှိမသ်ှားသော ညီတောမြောငသ်ည် ပြနမြတစြ ပြုလာသည်။ ထူးပိုငသ်ည် ရကေို ချောကအြောင် သုတလြိုကပြှီး အိပရြင် ဝတန်ကြေ ဖြစ်သော ဘောကဆြာ တဈထညထြဲကို ဝတလြိုကသ်ည်။ အင်ျကြီက စွပကြယွအြဖြူ လကန်ှင့ြ။
“ထူးပိုင်… ဒါပဲ ဝတအြိပတ်ာလား…”
“ဟုတတ်ယ်… မလေေး… ကနွောြ ညအိပရြင် ခန်ဓာကိုယမြှာ များများစားစား ဝတအြိပတ်ာ မကြိုကဘြူး… အိပလြို့ မပြောဘြူး… ရတယမြလား… မလေေး…”
“အေးပါ… မင်းက မအိပတ်တဘြူးဆိုတော့လည်း တို့က ခွင့ပြှုရုံမှတပါး တခွား မရှိဘူးလေ…”
ထူးပိုငရြဲ့ ဖောင်းပြနသေော ဘောကဆြာကို ကြည့်ရြင်း မဝသေနကြ ပြောလိုကသ်ည်။
“ခုဏ မင်းအဖေ ဖုန်းဆကတ်ာ တို့တွေ တဈခန်းထဲ အတူတူ အိပတ်ယဆြိုတာ သိရင် တမွိုး မှငသ်ှားနိုငတ်ယ်… ဒါ့ကြောင့ြ လှှဲပြောလိုကတ်ာ… မင်းလည်း နှုတလြုံပါစနေောြ…”
“ဟုတကြဲ့ပါ… မလေေး… ဟော… ပြောနရင်ေးနဲ့ အဖေ့ဆီက ဖုန်းလာနတယ်ေ…”
“တီ… တီ…”
“ဟေး… ဖုန်းမကိုငပြဲ ဘာလို့ အသံပိတလြိုကတ်ာလဲ…”
“ဖုန်းမကိုငတ်ော့ဘူးလေ… မလေေးရ… ဒါမှ ကနွောြ အိပန်တယ်ေ ထငပြှီး ယုတ်တိရှိမှာပေါ့…”
“ခိခိ… လူလညလြေး… ကဲ… တို့တွေ အိပရြအောင်… မနကဖြှနလြည်း ကားမောင်းရဦးမှာဆိုတော့…”
“ဟုတ်… မလေေး”
နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငပြေါမြှာ အလယကြနေ ခွခေါင်းအုံး ခွားပြီး အသီးသီး နရောယူကြသည်။ ခဏကြာတော့ ထူးပိုငသ်ည် အဲကြန်းက အရမ်း အေးသညဟြု ဆိုကာ အအေးလွှော့လိုကသ်ည်။ ခဏနတေော့ ပူသည် ဖြစ်ကာ အပေါကြ ခွုံထားသည့ြ စောငပြါးလေးကို အောကြ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ မဝသေနကြတော့ ခွုံရကသ်ားလေးပါပဲ။
“ထူးပိုင်… တို့ကို ခွခေါင်းအုံးပေး… တို့က ခွပြီးမှ အိပတ်တလြို့… မင်းဘကလြှည့ပြှီး ခွလို့လဲ မဖြစ်ဘူးလေ… ရတယမြလား…”
“ရတယလြေ… မလေေး ယူလိုကပြါ…”
“ကြေးဇူး…”
ခွခေါင်းအုံးကို ခွယူပြီးတော့ ဟိုဘကကြို ပြနလြှည့သ်ှားသည်။ ဘီယာသောကထြားသော ထူးပိုင်၊ အအေးဒဏကြှောင့ြ လညခြွောင်းတွေ ချောကကြပလြာသည်။ ကုတငမြှထကာ ရခေဲသတ်ေတာထဲက ရဗေူး သှားယူပြီး၊ သောကလြိုကသ်ည်။ ကုတငပြေါကြို ပြနတ်ကလြာတော့၊ ဟိုဘကြ လှည့အြိပန်သညေ့ြ မလေေးရဲ့ ကောကကြှောင်းက စွဲဆောငန်သည်ေ။ ရသေောကပြှီးသညတ်ောင် အာခေါငတ်ှေ ချောကတ်ုန်း။ မလေေးရဲ့ ဘေးနား အသာ ဝငလြှဲလိုကသ်ည်။
မလေေး ပူလို့ ထငသ်ည်၊ စောငကြို မခွုံပဲ ထားထားသည်။ ဒီအတွကြ သူမရဲ့ ကောကကြှောင်းတွကေ ထငပြေါန်သည်ေ။ ခွခေါင်းအုံးကို ဖကထြားသဖြင့ြ တငပြါးက အနောကကြို ပစ်ထားသလို ဖြစ်ကာ တငသ်ားကြီး တဈခုလုံး ဖုပြီး ထွကန်သယေောင်။ ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ စိတမြထိန်းနိုငသ်ော ထူးပိုငသ်ည် မိမိရဲ့ ဘောကဆြာကို ဆှဲခွှတလြိုကကြာ ငေါကတ်ောကြ ထောငမြတန်သေော ညီတောမြောငကြို ကြင်းတိုကန်မေိသည်။
မလေေးရဲ့ အနားမှာ လှဲနရင်ေး၊ မလေေးကို ကြည့်ပြှီး ကြင်းတိုကရြတာက တောတ်ောလြေး အရသာကောင်းလှသည်။ မလေေး အိပန်လေောကပြှီဟု ထငသ်ဖြင့ြ လကကြ အားပါလာသည်။
“ထူးပိုင်… ဒါ ဘာလုပန်တောလဲ…”
“ဟာ… မလေေး မအိပသ်ေးဘူးလား…”
“မင်းက လှုပန်တေော့ ကုတငကြ လှုပန်တောပေါ့… တို့လည်း အိပပြွောမြယ် ကြံကာ ရှိသေး…”
”ဆောရီးပါ… မလေေးရယ်… မလေေးကို ကြည့်ရြင်း မနနေိုငလြို့…”
“မင်းတော့ ခကလြှခညွရြဲ့… ဒါဆိုလည်း မှနမြှနလြုပကြှာ… ပြီးရင် အိပတ်ော့…”
“ကန်ောျ မပြီးသေးဘူး… မလေေးရ…”
“မင်းဟာ… ခကလြှခညွရြဲ့… တို့ အိပခြငွန်ပြေီ…”
“မလေေး… မအိပသ်ေးဘူးဆိုတော့… ကူညီပေးပါလားဗွာ…”
“ဟေ… မင်းကလည်း မခကပြဘေူးလား…”
“မခကပြါဘူး… မလေေးရယ်… ကနွောြ မှနမြှနပြှီးမှ မလေေး အိပလြို့ ရမှာမလား…”
“ရှဈ… မင်းတော့ တောတ်ောြ မလှယတ်ာပဲကြာ… ကဲ… မကြစြိမှိတထြား…”
ဟိုဘကကြနေ မလှည့ပြဲနဲ့ စကားပြောနရောကနေ ထူးပိုငဘြကကြို လှည့လြာကာ မဝသေနသ်ည် ထူးပိုငရြဲ့ ညီတောမြောငကြို ဖမ်းဆုပကြိုငယ်ူလိုကသ်ည်။
“အ… မင်းလည်း လကန်ကကြှီး ပိုငထြားတာပဲ”
ဟု ပြောကာ ကြင်းတိုကပြေးတော့သည်။ မဝသေနရြဲ့ လကသ်ာ ညောင်းလာသည်၊ ထူးပိုင် ကတော့ လုံးဝ မပြီးသေး။ ဘယလြကည်ောင်းတော့ ညာလကပြှောင်း ဆိုသည့အြတိုင်း လကပြှောင်းပေးသည်။ အခွိနကြှာလာသောလြည်း ထူးပိုင် ရဲ့ ညီတောမြောငကြ ထောငမြတန်တေုန်း။
“မင်းက တောတ်ောြ လှနတ်ယကြှာ… မပြီးသေးဘူးလား…”
“မပြီးသေးဘူး… မလေေးရယ်… ကနွော့ကြို ပြီးစချင်ေရြင် တဈခု တောင်းဆိုလို့ ရလား… မလေေး…”
“ပြောလေ…”
“ပါးစပန်ဲ့ စုပပြေးပါလား… မလေေး…”
“မင်း ဒီလိုပြောမယလြို့တော့ ထငသ်ားပဲ… မင်းဆောတ်ှတေော့ မင်းဒဏကြို တောတ်ောြ ခံရမှာပဲ…”
“သူတို့ကတော့ ကနွောကြှာလေ… သူတို့ အတွကြ ကောင်းလပေဲလို့တော့ ပြောတယ်… မလေေးရော… ဖဖကေေ မကြာလို့လား…”
“အာ… မင်းအဖလည်ေး တကယ့ြ လူသနကြှီးကြ… တို့မှာ ကြိတမြှိတခြံရတာ…”
“ကောင်းတော့ ကောင်းတယမြလား… မလေေး…”
“တောပြှီ… စကားမများနဲ့…”
မဝသေနသ်ည် ရှကပြှုံးလေး ပြုံးကာ လှဲနရောမှ ထထိုငလြိုကပြှီး ထူးပိုငရြဲ့ ညီတောမြောငကြို ပါးစပထြဲ ပလှတကြနဲ မှညအြောငထြည့ပြှီး လှပေေးတော့သည်။
အချောင်းလိုကြ စုပလြိုကြ၊ ဥကို စုပလြိုကန်ှင့ြ ပုလှမှေုတပြေးတော့သည်။ တရှှီးရှှီး နှင့ြ တပြှတပြှှတ် စုပန်သေောလြည်း မပြီးသေးပေ။ ၅ မိနဈမှ ၁၀ မိနဈ ကြာလာသည်။ ဒါလည်း မပြီး။ မဝသေန် ပါးတွေ ခွိုင့န်အေောင် စုပသ်ောလြည်း မပြီးသဖြင့ြ စိတတ်ိုလာသည်။
“ထူးပိုင်… မင်းက လှနလြှန်းတယကြှာ… တို့ ဒီလောကြ စုပပြေးနတောတောင် မပြီးဘူး…”
“ကနွောလြည်း အံ့သှနတော… မလေေး… ဟို နှစ်ယောကန်ဲ့တုန်းကတော့ ကနွောြ ပြီးချင်တ်ဲ့ အခွိန် ကောကပြှီးလို့ ရတယ်… အခုတော့ မလေေးက စုပပြေးနတယ်ေ… မဝသေးဘူး… ဆကခြံချင်သ်ေးတယ် ဆိုတဲ့ မသိစိတကြ တင်းခံနလေား မသိဘူး… တောရြုံနဲ့ မပြီးဘူး…”
“ဟာ… စိတမြတင်းထားနဲ့လကြော… တို့လည်း အာတွတေောင် ညောင်းလာပြီ… နောကဆြုံး လုပပြေးစရာ ဒီဆောကဖြုတပြဲ ကနွတ်ော့တယ်…”
“ဟီး… အဲ့ဆောကဖြုတန်ဲ့ ထည့လြိုးပေးပါလား… မလေေး… ဒါဆို အရမ်း မိုကသ်ှားမှာ…”
“အယတ်ော့… တို့ စကားမှားသှားတာ…”
“မမှားပါဘူး… မလေေးရ… မလေေး ပြောတဲ့ မလေေးရဲ့ ဆောကဖြုတကြ အခု အရညတ်ှေ ရှှဲနပြေီလေ…”
ထူးပိုငသ်ည် ပြောလည်း ပြော၊ လကကြ မဝသေနရြဲ့ ညီမလေးကို ဆှဲယူပြီး ပြတလြိုကသ်ည်။
အ… ဆိုသော အသံတိတလြေးနှင့ြ အတူ မဝသေနရြဲ့ မကြလြုံးတွေ မှေးစင်းသှားသည်။ ခဏလေးပဲ ပြတပြေးရသေးသည်၊ မဝသေနသ်ည် ထူးပိုငရြဲ့ လကတ်ှကေို ဖယလြိုကကြာ၊ သူ့ကိုယပြေါကြ ညဝတဂြါဝနဝြမ်းဆကြ အင်ျကြီကို အပေါကြနေ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ မဝသေနရြဲ့ အတွင်းခံတွေ မဝတထြားသော နို့ ၂ လုံးနှင့ြ ညီမလေးက အထင်းသား ပေါလြာသည်။ ညီမလေး ရဲ့ အမှှေးတွကေ မရိတထြားသောလြည်း အတို ဖြစ်အောင် ညှပထြားပုံ ရသည်။ ပုံစံ တကြ၊ မတိုမရှညလြေး။
ဦးအောငရြဲ့ တလကကြိုင် ပြဲတကမြယားမို့လို့လည်း ပစ်စည်းတွကေ အလတကြှီး ရှိသေးသည်။ ထူးပိုငရြဲ့ ထောငမြတန်သေော ညီတောမြောငကြို အရင်းကနေ ကိုငထြားပြီး မဝသေနရြဲ့ ညီမလေးထဲသို့ ထိုးထည့တ်ော့သည်။ အဲ့ဒီညက ထူးပိုင် နဲ့ မဝသေနတ်ို့ရဲ့ အခစွတ်ိုကပြှဲက ပြင်းထနသ်ည်။ ၃ ခွီလောကြ လုပပြှီးမှ တဈယောကကြို တဈယောကြ ပြေ့ဖကကြာ အိပကြှသည်။
နောကန်ေ့မှာတော့ မနကြ ၉ နာရီလောကမြှ ကားနှင့ြ လားရှိုးကို ဆကတ်ကသ်ည်။ တောငပြေါဒြသေ ဖြစ်လို့ လမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစိမ့လြာသည်။ လမ်းတွင် ကားနည်းနည်း ပြတသ်ညန်ှင့ြ ကားလမ်းဘေး ခဏရပကြာ စုပလြိုကြ၊ ယကလြိုကြ၊ နှိုကလြိုကြ၊ ထုလိုကြ နှင့ြ လားရှိုးရောကသ်ညအြထိ ပြောပြါးကြတော့သည်။
လားရှိုးကို ရောကတ်ော့ ဦးအောငကြ သူ့အသိကား ယူလာပြီး လာကြိုသည်။ မဝသေနကြ ဦးအောင် ကားနဲ့ လိုကသ်ှားပြီး၊ ထူးပိုငကြ သူတို့ကား နောကကြ လိုကလြာသည်။ လားရှိုးက ရှမ်းဆိုငလြေးတွေ တောတ်ောလြေး စားလို့ ကောင်းသည်။ ရှမ်းမလေးတွလည်ေး ချောသည်။
လားရှိုးမှာ ထူးပိုငတ်ို့ တဈလလောကြ ကြာသှားသည်။ ဦးအောငရြဲ့ ပထမ ကြန့ကြှာနတေဲ့ အလုပကြ အဆငပြှသှေားပမယေ့ြ ဒီတခေါကတ်ော့ တရုတပြှည် ယူနနအြထိ တကယ်ူရမညဖြစ်သည်။ ထူးပိုငလြည်း ပငွြးလာသောကြောင့ြ၊ ရနကြုနကြ မိမိရည်းစားတွကေိုလည်း သတိရသောကြောင့ြ ပြနမြညဟြု ပြောကာ ပြနခြဲ့သည်။ မဝသေနကြတော့ ယူနနကြို လိုကလြညပြှီး ဈေးဝယခြငွသ်ေးသညဆြိုကာ ဦးအောငန်ှင့ြ အတူ ပါသှားသည်။
ရနကြုနကြ အိမတ်ှင် ထူးပိုင် တဈယောကထြဲ ဖြစ်သောကြောင့ြ ဒေါသ်ိန်းနဲ့ ဦးဖိုးတုတတ်ို့ကို မခေါသ်ေးပဲနခေဲ့သည်။ အားရင် အားသလို၊ အခွိနရြရင် ရသလို ရည်းစား ၂ ယောကကြိုလည်း အလှည့ကြွ အိမခြေါပြှီး ဖြုတပြဈသည်။
၂ ပတလြောကြ အကြာမှာတော့ ထူးပိုင် အပြငကြ ပြနအြလာ အိမကြ မီးလင်းနသညေကြို တွေ့လိုကသ်ည်။ အဖနေဲ့ မလေေးတို့ ပြနရြောကန်ပြေီ ဟု ထငမြိသည်။ အိမတ်ံခါးဖြင့လြိုကတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငန်သေော မဝသေနကြိုသာ တွေ့လိုကသ်ည်။
“မလေေး… ပြနရြောကပြှီလား… အဖရေော…”
“မင်းအဖကေ ပစ်စည်းတွနေဲ့အတူ ကားလမ်းကြောင်းက ပို့ရမှာမို့… ဂိတအြဆင့ဆြင့ြ ဖြတရြမှာမို့လို့တဲ့လေ… ဒါနဲ့ပဲ တို့ အရင် ပြနလြာလိုကတ်ာ… မင်းအဖကေ မန်တလေးထိတော့ လိုကပျို့ပေးတယလြေ…”
“သှောြ… ဖုန်းဆကလြိုကရြောပေါ့… ကနွောြ လာကြိုမှာပေါ့…”
“ရပါတယကြှာ… အခုလည်း အဲ့လောကြ ပငပြန်းတာမှ မဟုတတ်ာ… ဒါနဲ့ ဒေါသ်ိန်းတို့ရော… ပြနမြလာသေးဘူးလား…”
“ကနွောြ ပြနမြခေါသ်ေးတာ… မလေေး… တဈယောကထြဲမို့လို့… အေးဆေး နမယ်ေ ဆိုပြီး မခေါဖြစ်တာ…”
“မင်းနောြ… မင်း ရည်းစားတွကေို ဘယန်ှဈခေါကလြောကြ အိမခြေါပြှီးပြီလဲ…”
“ဟီး… မလေေးကလည်း အခွိနအြားတော့မှ ခေါဖြစ်တာပါ… အခု မလေေး ရောကလြာပြီပဲ…”
“ဟိတ်… တို့ ကြိုပြောထားမယန်ောြ… တို့တွေ ပတသ်ကတ်ာ ရပဘြို့တော့ မပြောလိုဘူး… တို့လည်း မင်းကို သဘောကတွယ်… ယူဘို့တော့ မဖြစ်ဘူး… ဒီတော့ မင်းရည်းစားတွနေဲ့လည်း အဆကဖြှတစြရာ မလိုဘူး… တို့တွေ ခဏလောကြ ဖြစ်ဖြစ် လုပလြို့ရတာပဲ… ဒါပမယေ့ြ တသကလြုံး မသိသလို လုပလြို့ရတယ်…”
”ကနွောြ သဘောပေါကပြါတယ်… မလေေးရာ… အေးဆေးပါ… ကနွောြ ဒေါသ်ိန်းတို့ကို ဘယတ်ော့ ခေါရြမလဲ…”
“မင်းအဖကေ နောကတ်ဈပတလြောကြ ကြာဦးမယ် ပြောတယ်… ဘယတ်ော့ ခေါမြလဲ ဆိုတာ မင်းသဘောပဲ…”
“ဒါဆို အဖေ ပြနမြလာခင် ၂ ရကြ အလိုလောကမြှ ခေါလြိုကမြယလြေ…”
“သဘောပါ… ကိုယတ်ောြ…”
“ဒါဆို… လာလေ… မလေေး… သှားရအောင်…”
“ဘယသ်ှားမလို့လဲ…”
“အခစွကြမျဘာထဲ သှားမလို့… လိုကမြှာမလား…”
“အင်း…”
ရှကပြှုံးလေး ပြုံးနသေော မဝသေနရြဲ့ ပုခုံးကို ဖကကြာ အိပခြန်းဆီသို့ ဝငလြာခဲ့တော့သည်။
ပြီးပါပြီ။ ။