မှစမ်းကြည် အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ
အခန်း (၁၀)
” ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … ကမွတို့ဖြင့ြ အိမထြဲဝငဝြငခြငွြး … ဝုန်းကနဲ့ အသံကြားတာနဲ့ … ပြေးတကလြာခဲ့ရတာ ”
” အိပမြကြ မကပြှီး … ပြုတကြတွာပါဟာ ”
အမနေဲ့ မှစမ်းကြည် ပြနဆြင်းသှားပြီး ခဏအကြာမှ ကြုပလြည်း အောကဆြင်းခဲ့တာ။ အောကထြပရြောကတ်ော့ အမတေို့အခန်းက အသံတွေ ကြားနရတောဗွ။
” အင်ျကြီတွကေ … နည်းနည်းကြပပြမယေ့ြ … အဆငပြှပေါတယ် အဒေါြ ”
” ကိုယလြုံးက မကြပပြါဘူး … သမီးရငသ်ားတွကေ ထွားလို့ပါ ”
မှစမ်းကြညကြ မှို့က ဝယလြာတဲ့ အဝတတ်ှေ စမ်းဝတကြှည့န်ပေုံဗွ။ ထန်းရည် တနခြိုးက အခုထိ မပြသေေးတာဗွို့။ နောကဖြေး သေးသှားပေါကပြှီးမှ အမေ့အိပခြန်းနား အသာကပပြှီး ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ာ။
” ဪ … သမီးက … အဒေါဘြောလြီဝတထြားလို့ နမယ်ေ … ခွှတပြှီး ဝယလြာတဲ့ ဘရာစီယာ ဝတကြှည့လြေ ”
” ခခြြ ခခြြ … ဟုတပြါရဲ့ … အဒေါရြယ် ”
မှစမ်းကြညလြည်း ပြောပြောဆိုဆို အပေါအြင်ျကြီကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြှီး အင်ျကြီကို အရငခြွှတလြိုကတ်ာဗွ။ ပြီးမှ သူဝတထြားတဲ့ အမေ့ဘောလြီခွိတကြို လကန်ောကပြှနဖြှုတရြင်း ခွှတခြပြဈတာ။ အမရှေိနပမေယေ့ြ မိန်းမချင်ြးမို့နမယ်ေ ရှကပြုံမရဘူး။ နို့အုံဖြေးဖြေးလေးထိပကြ ပန်းရောငသ်န်းနတောဗွို့ ကြုပကြှည့တ်ဲ့နရောက နဲနဲဝေးတော့ နို့သီးခေါင်းတွတေော့ မမှငရြဘူး။
ဘရာစီယာဝတပြှီး အင်ျကြီတွေ ပြနဝြတကြှည့တ်ော့ ခုနလောကြ မကြပဘြူး ပြောနတောပါ။ ထမီလဲတော့မှ မှစမ်းကြညကြ ထမီကို ရှေ့ဟပြီး သူ့ပေါငကြှားကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း မကြလြုံးလေး ပြူးနတောဗွ။
” ဟောတောြ … ကမွ … အတွင်းခံဘောင်းဘီ မေ့နတော အဒေါရြယ် … ခခြြ ခခြြ ”
” ခိခိ … နောကတ်ဈခေါကပြေါ့ … သမီးရယ် ”
ထမီလဲတော့ ထမီကြင်းကို ခွထေောကသ်ှင်းပြီး အပေါမြလိုကတ်ာ ပြီးမှ အောကကြ ထမီကို ခွှတတ်ော့ ဘာမှ မမှငရြပါဘူး။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း အိမရြှေ့ကြပပြစွလြေးပေါြ သှားထိုငရြင်း ဆေးပေါ့လိပ် ဖြာနလေိုကတ်ာ။ အတောလြေးကြာမှ အမကေ လကဖြကပြန်းကနန်ဲ့ မှစမ်းကြညကြ ရနှေေးကရားအိုးလေး ကိုငပြှီး ထွကလြာကြတာ။ လကဖြကစြားလိုကြ ရနှေေးသောကလြိုကန်ဲ့ ရောကရြာ ပေါကရြာ ပြောနကြတော၊ ကြုပလြည်း မှစမ်းကြည် မကြန်ှာလေး ငေးရင်း အမှတတ်မဲ့ မေးမိလိုကတ်ာဗွို့။
” ဒါနဲ့ … အမတေို့ မှို့တကတ်ော့ … မှစမ်းကြညကြိဈစ ဘာကြားသေးတုန်း”
” ငါတို့ သှားတာတော့ ဘာမှ မကြားမိပါဘူး … မှို့ရောကတ်ာနဲ့ … ဈေးထဲ အဝတအြစားဝယပြှီး ပြနကြှတာ ”
” ဟုတတ်ယ် … ကိုမောငခြှိမ့ရြဲ့ … ကမွ ဒီမှာပဲ ပြောပြါတယ် … မှို့ပြကို ကြောကန်ပေါပြီရှင် ”
မှစမ်းကြညကြ အတန်းပညာတတတ်ော့ အမေ့အလုပတ်ှေ အကုန် ကူညီနိုငတ်ယဗြွို့ ။ မှပေဲဈေးတွကလြည်း ပေါကဈြေးနဲ့ ရောင်းမယ့ကြုနခြွိန် အတိအကြ တွကပြေးနိုငတ်ယ်။ အခကြအြပြုတလြည်း ကောင်းတော့ အမေ သကသ်ာတာပေါ့။ အဘကတောင် ပြောနသေေးတာ၊ ဒီလိုမှန်းသိ သမီးမိန်းကလေး ယူပါတယတ်ဲ့။ မှစမ်းကြညရြောကပြှီး ၂ လလောကန်တေော့ ညနပေိုင်း သူကြီးကိုယတ်ိုင် အိမရြောကလြာတာဗွို့။
” ဟေးးးး … မယစြိန် … မယစြိန် ရှိလား ”
” ရှိတယ် … သူကြီး … လာဗွို့ … အမကေ … ကောကည်ှင်းပေါင်းနတောဗွ ”
ကြုပအြသံပေးမှ သူကြီးလည်း ခွံဝရပန်ရောကနေ ဝင်းထဲ ဝငခြလွာတာ။
” ဟဲ့ … ဘယသ်ူလဲ … မောငခြှိမ့ြ ”
” သူကြီး လာတယ် … အမရေေ့ ”
” အတောပြဲ … ကောကည်ှင်းလည်း ကကြပြါပြီ … အမလောပြီလို့ … ပြောလိုကြ ”
ခဏနတေော့ အမကေ ပန်းကနပြှားထဲ ကောကည်ှင်းပေါင်းတွေ ထည့ယ်ူလာတာ။ အငှေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ကောင်းညှင်းနံ့လေးက မှှေးနတောဗွို့။ ကြပပြစွပြေါြ ကောကည်ှင်းပန်းကန် ခပြှီးတာနဲ့ အမကေ နှုတဆြကန်တောပေါ့။
” သူကြီး … ကမွဆီ … အလယသ်ကသ်ကပြဲလား ”
” အေး … မရောကတ်ာ ကြာတာရယ် … ပြီးတော့ …… ”
သူကြီးက စကားခဏရပပြှီး ကြပပြစွပြေါြ ထိုငလြကြကြနေ အိမတ်ံခါးပေါကြ မကြလြုံးက လှမ်းကြည့်န်တောဗွ။
” ပြီးတော့ ဘာလဲ … သူကြီးရဲ့ … ပြောပါရှင် ”
အမကေ ထပပြှောတော့မှ သူကြီးလည်း ကောကည်ှင်းပေါင်း တဈဇွန်းစားပြီး ဆကပြှောတော့တာ။
” ဒီလိုဟ … ခု ငါပြောမယ့ြ စကားက … နငတ်ို့ အတွကလြည်းပါတယ် … ပြီးတော့ ငါတို့ရှာနဲ့လည်း ပကသ်ကန်လေို့ ”
” ရှင် ”
သူကြီးစကားကြောင့ြ အမေ့မကြလြုံးလေး ပြူးလာတာဗွို့။
” ခု … နငတ်ို့အိမ် ရောကန်တေဲ့ … သရဲမလေး … အဲ အဲ … မှို့က မိန်းကလေး … အဲ့ဒီ ကိဈစဟ ”
သူကြီးနဲ့အမေ စကားပြောနတေုန်း မှစမ်းကြညကြ အိမထြဲက ထွကလြာတာဗွ။ သူ့လကထြဲက ပန်းကနတ်ဈခပြန်ဲ့ အနားရောကမြှ ကြည့်တ်ော့ ငါးချောကဖြုတဗြွို့။ ဘေးက ဆီလေးတွေ ဆမ်းထားတာ။ ကောကည်ှင်းနဲ့ ငါးချောကဖြုတလြေး လိုကသ်ဗွာ။ ကောကည်ှင်းပန်းကနန်ား ငါးချောကပြန်းကနလြေး ကပခြရွင်း အမေ့ဘေးနား ဝငထြိုငန်တော။ အမကေ မှစမ်းကြည် ထိုငတ်ာနဲ့ သူကြီးနဲ့ မိတဆြကပြေးနတောပါ။
” ခုလေး … သမီး အကြောင်း ပြောနကြတော … ဒါက အဒေါတ်ို့ရှာရဲ့ … သူကြီး ဦးသာကြောတ်ဲ့ သမီး ”
” ဟုတ် … သမီးနာမည် … မှစမ်းကြညပြါ … ဘဘ ”
အမေ မိတဆြကပြေးပြီးတာနဲ့ မှစမ်းကြညကြ နှုတဆြကန်တောပါ။
” အေးအေး … သမီးလေး … ညည်းရောကတ်ဲ့ ညက … ငါပါ အိပရြေးပကြတ်ာဟေ့ … ဟုတတ်ယမြလား မောငခြှိမ့ြ ”
သူကြီးက မှစမ်းကြည် ပြောရင်း ကြုပဖြကပြါ လှည့ပြှောနတောဗွို့။
” ဟုတပြါ့ … သူကြီးရေ … တရှာလုံးပဲ ”
ကြုပလြည်း ငါးချောကဖြုတ် တဈဖတစြားရင်း သူကြီးစကား ထောကခြံပေးလိုကတ်ာပေါ့။
” ခခြြ … သမီး တောင်းပနပြါတယန်ောြ … အဲ့ဒီတုန်းက သမီး ဒုကျခရောကလြာလို့ပါ ”
” အေးပါ ညည်းအကြောင်း ငါသိပြီးပါပြီ … အဲ့ဒါကြောင့မြို့လည်း ငါရောကလြာခဲ့တာပါ ”
” ဟုတ် ပြောပါ … ဘဘ ”
” ညည်း … မယစြိနတ်ို့အိမန်တော ငါက ကန့ကြှကစြရာ မရှိပါဘူး … ဒါပမယေ့ြ ညည်း အုပထြိန်းသူတွကေ … တရားစွဲလား ပြုလား လုပလြာရင် … မယစြိနတ်ို့ ထိခိုကသ်လို … ငါတို့ရှာလည်း နာမညပြကြမြှာလေ ”
” ရှင် … အဟင့ျ ဟင့ျ ”
သူကြီး စကားဆုံးတော့ မှစမ်းကြညလြည်း အမေ့လကမြောင်းဖကပြှီး ငိုတော့တာပဲ။
” မငိုပါနဲ့ … သမီးကလည်း … အဒေါတ်ဈယောကလြုံး ရှိနတောကို ”
အမကေ နှစ်သိမ့ပြေးနတောပါ။ ခဏနမှေ သူကြီးက စကားဆကပြှောတာဗွို့။
” ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ဟ … ငါက ဥပဒအတေိုင်း ပြောပြတာပါ … ဥပဒကေ တောရယ် မှို့ရယ် ခွဲမထားဘူးလေ … ”
” အိုရတ်ောြ … သမီးလေးကို … အပိုငမြှေးဆိုလည် ကြုပကြ … မှေးစားမှာပါ သူကြီးရယ် ”
” နပေါဦး မယစြိနရြ … ငါ့စကားလေး ဆုံးအောင် နားထောငပြါဦး ”
အမကေ သူကြီးစကားမဆုံးခင် ဖြတပြှောနတောဗွ။ မှစမ်းကြညအြပေါမြှာလည်း သမီးအရင်းတဈယောကလြို သံယောဇဉြ တွယန်ရှောတာ။
” အမကလေည်း … သူကြီး ပြောပါစေဦးဗွာ ”
ကြုပလြည်း သူကြီးအားနာတာနဲ့ ဝငထြောကပြေးရသေးတာ။
” ဒီ မိန်းကလေး အုပထြိန်းသူတွဆေီ … ငါတို့ သှားတွေ့ကြမယ် … ဟိုရောကတ်ော့မှ တရားဝင် ပြနခြေါခြဲ့ဟာ … နငတ်ို့လည်း စိတခြမွြးသာ … ငါလည်း အလုပမြရှုပရြတော့ဘူး ”
” ဪ … အဲ့လိုလား … သူကြီးရဲ့ … ဟင်းဟင်း ”
အခုမှ အမေ့မကြန်ှာလေး ဝင်းလာပြီး ပြုံးနတေော့တာဗွို့။ ကြုပတ်ို့လည်း ကောကည်ှင်းပေါင်းလေး စားလိုကြ ငါးချောကဖြုတလြေး စားလိုကန်ဲ့ သဘကခြါ မှို့တကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကကြှတာပေါ့။ သူကြီး ပြနသ်ှားတော့ မှစမ်းကြညကြ အမနေဲ့ နချင်ေကြှောင်း တတွတတ်ှတ် ပြောနတေော့တာ။ အမကတေော့ တပြုံးပြုံးနဲ့ပေါ့ဗွာ။
နောကရြကြ တနကေုနလြုံး ကြုပလြည်း ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နတော။ မှစမ်းကြညတ်ို့ အုပထြိန်းသူတွကေ ထည့လြှတပြါ့မလား၊ သူကြီးပြောသလို တရားစွဲကြမှာလား၊ အတွေးပေါင်းစုံပဲဗွို့။ ရှာထဲ စိတပြှလကေပြွောကြ လွှောကသ်ှားပြီး ညပိုင်းမှ အိမပြှနလြာခဲ့တာ။ အိမရြောကတ်ော့ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အမတေို့က မနကမြှို့တကဖြို့ အဝတအြစား ၃ စုံလောကြ ထည့ရြင်း ကြုပကြိုလည်း စောစောအိပဖြို့နဲ့ အဝတစြားတွေ ထည့ဖြို့ မှာနတောဗွို့။
ညပိုင်း တောတ်ောန်ဲ့ အိပမြရဘူးဗွ။ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ အတောမြိုးခွုပမြှ မနကြ ခရီးထွကရြမှာ စဉြးစားပြီး ကြိတမြှိတ် အိပပြဈရတာ။ မနကလြင်းတော့ အမနေဲ မှစမ်းကြညကြ ရမေိုးခွိုးပြီးနပြေီဗွ။ အိမရြှေ့ကြပပြစွပြေါမြှာ ထမင်းကြောန်ဲ့ ငပိရညပြန်းလေး ကြုပဖြို့ခထွားပေးတာ။ ကြုပ် ရအမှေနခြွိုးနတေုန်း ရုတတ်ရကြ သူကြီး ရောကလြာတာဗွို့။ တဈယောကထြဲ မဟုတဘြူးးဗွ။ ဦးကြီးပေါရော ပါလာတာ။
အမလည်ေး ထမင်းကြောြ နှစ်ယောကစြာ ထပကြှောပြှီး ကြှေးလိုကတ်ာပေါ့။ အားလုံးစားပြီးတော့ အဘရယ် အမရယ်ေ မှစမ်းကြညရြယကြ ရှေ့က တဈတွဲ။ သူကြီးရယ် ဘကြီးပေါရယ် ကြုပရြယကြ တဈတွဲ၊ အိမသ်ော့ခတပြှီး ရှာထိပကြ ကားလမ်းထိ အုပစြုလိုကြ လွှောကသ်ှားလိုကကြှတာ။ ပထမဆုံးလာတဲ့ မှို့တကမြယ့ကြားနဲ့ ထွကခြဲ့ပြီဗွို့။
ကားက ပုံမှနလြေး မောင်းနပမေယေ့ြ လမ်းဘေး လယကြှင်းတွေ သဈပငကြှီးတွေ လယစြောင့တ်ဲလေးတွေ တရိပရြိပန်ဲ့ ကနွန်ရဈေတာပေါ့။ ကားပေါရြောကတ်ော့ သူကြီးနဲ့ ဘကြီးပေါက အာကယွအြာကယွန်ဲ့ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေ ပြောနတေော့တာ။ ကားပေါပြါလာတဲ့ ဘေးနားက တခွို့ ရှာသူရှာသားတွကေ သူကြီးကို နှုတဆြကရြင်း ကြမ်းကြှေးနကြသေေးတယဗြွို့။
မှစမ်းကြညကြတော့ တဈခုခု စဉြးစားနတေဲ့ပုံစံနဲ့ လမ်းဘေးရှု့ခင်းတွေ ကြည့်န်တောဗွ။ အမကေ အဝတထြုပတ်ှေ စီလိုကြ ပြနခြလွိုကန်ဲ့ အလုပရြှုပန်တောပေါ့။ ကားလမ်းတလွှောကြ တခွားရှာလေးတွေ လူခပြေးရင်း နေ့လညပျိုင်းလောကမြှ မှစမ်းကြညန်တေဲ့ မှို့ကို ရောကတ်ာ။
မှို့ရောကတ်ာနဲ့ ဘကြီးပေါက ထမင်းစားဖို့ ပြောတော့တာပဲ။ ကားဂိတန်ားကနေ ဓာတတ်ိုင် ၄ တိုငလြောကြ လွှောကလြာတော့ တရုတထြမင်းဆိုငကြှီး တဈဆိုင် တွေ့တော့တာပဲ။ အသားနံ့လေးက ဆိုငမြရောကခြငတ်ည်းက အနံ့ရပြီး မှှေးနတောဗွ။ အုပစြုလိုကြ ထမင်းဝငစြားကြတာ။ အမနေဲ့ မှစမ်းကြညကြ ထမင်းဖြူနဲ့ ဝကသ်ားသုပ် စားကြတာ။ သူကြီးရယ် ကြုပရြယ် ဘကြီးပေါတို့က ဝကခြေါကကြှောန်ဲ့ ကြိတတ်ာဗွို့။ ဟင်းရညကြလည်း ဆှနတ်နဟြင်းရညဗြွ။ ခဉွစြူးစူးလေးနဲ့ ငရုတသ်ီးစိမ်းနံ့လေးတွကေ မှှေးပြီး အရသာရှိတာဗွာ။
အားလုံးစားသောကပြှီးမှ မှစမ်းကြည် ပြတဲ့ လမ်းအတိုင်း လွှောကခြဲ့ကြတာ။ နည်းနည်းတော့ လွှောကရြတယဗြွ။ လမ်းကြားလေးတွေ ကြေ့လွှောကရြင်း ရပကြှကြ ၃ ရပကြှကလြောကကြွောမြှ မှစမ်းကြညတ်ို့ ရပကြှကထြိပကြ ကားလမ်းမကြီးပေါြ ရောကတ်ာ။ လမ်းထိပကြနေ အနောကထြဲ ခွိုးပြီး ထပလြွှောကတ်ော့မှ မှစမ်းကြညရြဲ့ အဒေါအြိမကြို ရောကတ်ာဗွို့။
ကြုပတ်ို့ရောကတ်ာနဲ့ မှစမ်းကြညရြဲ့ အဒေါယ်ောင်ျကြားက သိပမြကြညဘြူးဗွ။ ဟိုဘကဒြီဘကြ စကားပြောရင်း နည်းနည်းတင်းမာလာကြတာ။ မှစမ်းကြညတ်ို့ ရပကြှကကြ လူတခွို့ကလည်း လာပြီး စပစြုကြပေါ့။
……………………………………………………..
အခန်း ( ၁၁ )
” ခငဗြွားတို့ကို … ကြုပတ်ူမ လကခြံထားမှုနဲ့ တရားစွဲလို့ ရတယဗြွ … သဘောပေါကလြား ”
” စိတလြွှော့ပါ နောငကြှီးရာ … ဒီက မိန်းကလေးပြောတာ … သူ့အဒေါယ်ောင်ျကြားက အတင်းကြံလို့ဆိုပဲဗွ … မပြနရြဲလို့ … ကြုပန်ှမက … စောင့ရြှောကပြေးထားတာပါဗွာ ”
မှစမ်းကြညအြဒေါယ်ောင်ျကြားရဲ့ စကားကို ဦးကြီးပေါက သာသာနဲ့နာနာ ပြနန်ကလြိုကပြှီဗွို့။ ပြဲက ကြည့်ကြောင်းသဗွာ။ ဦးကြီးပေါ စကားဆုံးတော့ နောကကြ လာစပစြုတဲ့ ရပကြှကကြလူတွေ တအံ့တသှနဲ့ ဆူညံကုနတ်ာ။
” ဟာကြာ ”
” ထွီ ”
” ဒီလူကြီး … တဏာရူးတာ ”
” ရပကြှကထြဲက … မောင်းထုတကြှာ ”
တဈယောကတ်ဈပေါကန်ဲ့ မှစမ်းကြညအြဒေါရြဲ့ယောင်ျကြား ဦးစိုးကြောကြို ဝိုင်းပြီး ဌောပနာ ပြုနကြတောဗွို့။
” ငါ့အိမထြဲ … မဆိုငတ်ဲ့သူတွေ … ထွကစြမ်း … ပိုငန်ကကြွူးလှနမြှုနဲ့ တရားစွဲမှာနောြ ”
ဦးစိုးကြောမြကြန်ှာကြီး ရဲတွတန်ပြေီဗွ။ ဦးကြီးပေါကိုလည် အံကြိတပြှီး ကြည့်န်တော။ လာစပစြုတဲ့ သူတွကတေော့ ဦးစိုးကြောြ စကားကြောင့ြ တခွို့ အိမပြှငထြှကကြုနကြှတာ။ တခွို့ကတော့ ပကပေကြှည့န်တေုန်းပဲ။ ဦးစိုးကြောန်ဲ့ ဘကြီးပေါ တဈယောကတ်ဈခွန်း စကားပြောနတေုန်း ကြုပဆြီးပုံးက တင်းလာတာဗွာ။ ဘယလြိုမှ ထိန်းမရတော့တာ။ အမေ့လကမြောင်းလေးကိုငပြှီး မကြလြုံးလေး ကလယကြလယန်ဲ့ ဦးကြီးပေါတို့ကို ကြည့်န်တေဲ့ မှစမ်းကြညကြို လကကြုတလြိုကရြတယ်။
” ဟင် … ဘာလဲ … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” ငါ … ဆီးအောင့လြာလို့ … အိမသ်ာက ဘယဘြကလြဲ ”
ကြုပန်ဲ့ မှစမ်းကြည် စကားပြောတာကို နားထောင်းရင်း အမကေ စကားဝိုင်းဘကြ ပြနလြှည့သ်ှားတယ်။
” လာလာ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … အိမကြှားက မဖြတန်ဲ့တော့ လူတွကေ ပိတန်တော … ကမွ အိပခြန်းဘေးက … နောကဖြေးဘကသ်ှားတဲ့ တံခါးပေါကရြှိတယ် … ကမွ လိုကပျို့ပေးမယ် ”
ဒါနဲ့ မှစမ်းကြညတ်ို့ အိမထြဲကနေ နောကဖြေးပေါကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။
” ဒါ … ကမွ အိပခြန်း … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
မှစမ်းကြည် အိပခြန်းတံခါးပေါကလြေး သော့ခတထြားတာဗွ။ ခွေ ၁၀ လှမ်းလောကြ လွှောကတ်ော့ အသားတံခါးတဈခု ပြင့လြကြလြေးပဲ။
” ဒီက တည့တ်ည့သ်ှားပြီး … ညာဖကြ ခွိုးလိုကြ … အိမသ်ာပဲ ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
ပြောပြီး မှစမ်းကြညကြ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းပဲ ပြနဝြငသ်ှားတာပါ။ နောကဖြေးတံခါး ထွကလြိုကတ်ော့ မကြီးပငကြှီးဗွ၊ ကာထားတဲ့ ဝန်းထရံနဲ့ မကြီးပငကြို ကြေးနန်းကြိုးတဈချောင်း တန်းခညွထြားပြီး ထမီတွေ လှမ်းထားတာဗွို့။ မကြီးပင် ကြောလြိုကမြှ တောငဘြကမြှာ အိမအြနောကကြာထားတဲ့ ဝန်းထရံနဲ့ ၅ ပလေောကြ ကြားလမ်းလေး။ တည့တ်ည့လြွှောကသ်ှားတော့ အိမသ်ာ တန်းတွေ့တာပဲ။ အိမသ်ာက အုတကြာ သှပမြိုးနဲ့ဗွ။ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လွှောကရြင်း ဘယဘြကကြ ပုဆိုးလှနပြှီး ညာဘကကြ အိမသ်ာအသားတံခါး ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ာ။
” ကြှီ … ဟဲ့ ဟဲ့ … အမလေး ”
” ဟာ … ကနတ်ော့ဗွာ … ဒေါလြေး ”
တံခါးဆှဲဖြင့တ်ော့ အိမသ်ာထဲမှာ ထိုငလြကြလြေး သေးပန်းနတော မှစမ်းကြညအြဒေါဗြွ။ ထမီလှနပြှီး အိမသ်ာဂွထဲ ခွတဈေဖကစြီ ခွဲထိုငရြင်း လကန်ှဈဖကကြ ခါးပေါကြ ထမီစကို ဆှဲကိုငထြားတာ။ ပေါငကြှားတည့တ်ည့ြ စောကမြှှေး နီကငွကြငွတ်ှေ ဖုံးနတေဲ့ အဖုတကြှီးထဲက တရှီးရှီးနဲ့ ပန်းရင်း ကြုပမြှငလြို့ သေးတန့သ်ှားတာဗွို့။ ကြုပကြလည်း ဘယလြကကြ ပုဆိုးအောကန်ားစကို ခကြန်ားထိ ဆှဲလှနထြားတာ ညာလကန်ဲ့ တံခါးဖြင့ြ သေးပန်းမလို့ပါ။ မှစမ်းကြညအြဒေါကြ ကြုပပြေါငကြှားထဲ အမှှောင်းလိုကခြုံးထနတေဲ့ လီးကို ကြည့်ပြှီး မကြလြုံးပြူးနတေော့တာပဲ။
” မင်းနယ် … အသံလေး ဘာလေး … မပေးဘူး ”
” ကြုပလြည်း … ဆီးတအားသှားချင်န်လေို့ပါ … ဒေါလြေးရာ ”
” ဖယပြါဦး ငါထွကြဦးမယ် … လီးကြီးတန်းလန်းနဲ့ … ပိတရြပမြနပေါနဲ့ တကတည်း ”
ကြုပလြည်း မှစမ်းကြညအြဒေါပြှောမှ ဘယလြကကြ မထားတဲ့ ပုဆိုးကို အောကခြလွိုကတ်ော့တာ။ သူထွကသ်ှားမှ အိမသ်ာထဲဝင် သေးပေါကရြတာဗွို့။ ကြုပ် အိမရြှေ့ခန်း ပြနဝြငလြာတော့ ဘာတွဖြစ်ေကုနလြဲ မသိဘူး။
” တရားစွဲတာတွဘောတွေ … မလုပကြှပါနဲ့ … ကမွတို့ … ရပကြှကရြုံးမှာပဲ ရှင်းကြရအောင် ”
မှစမ်းကြညအြဒေါကြ နှစ်ဦးနှစ်ဖကြ ပြရောပြကြေောင်း ပြောနတောဗွ။ ဦးကြီးပေါ မကြန်ှာကလည်း ခပတ်င်းတင်း၊ သူကြီးကလည်း ကြမ်းယာထွေးလိုကြ ဦးစိုးကြောကြို ကြည့်လြိုကန်ဲ့ပေါ့။ ခဏနတေော့ မှစမ်းကြညတ်ို့ ရပကြှကရြုံး အုပလြိုကကြှီး လွှောကခြဲ့ကြတာ။
ရုံးက သိပမြဝေးပါဘူး။ မှစမ်းကြညအြိမကြနေ တောငဘြကြ ဓါတတ်ိုင် ၃ တိုငလြောကလြွှောကြ အနောကဘြကြ ခွိုးလိုကတ်ာနဲ့ ရောကရြောပဲ။ ရပကြှကရြုံးက တောငဘြကမြကြန်ှာလှည့ဗြွ။ နံကပတ်ိုကကြို သှပမြိုး ထားတာပါ။ ကြုပတ်ို့ရောကတ်ော့ ဥကျကဋျဌ မရှိဘူးဗွို့။ မှို့နယ် အစည်းဝေးရှိလို့ ည ၈ နာရီမှ လာဖို့ ရုံးရောကန်တေဲ့ အကြကမြှူးတဈခွို့က ပြောနတောဗွ။ ကြုပတ်ို့လည်း ညအိပတ်ည်းဖို့ တည်းခိုခန်းရှိတဲ့ မှို့ထဲ ပြနလြွှောကခြဲ့ရတာ။
မှစမ်းကြညကြတော့ ပြတတ်ယဗြွ။ အမေ့ဘေးကနေ မခွာဘူး။ ကြုပတ်ို့နဲ့ မှို့ထဲ ပြနလြိုကလြာတာ။ ဦးကြီးပေါကတော့ တပြုံးပြုံးနဲ့ ကြည့်န်တေော့တာပဲ။ တည်းခိုခန်းရောကတ်ော့ ၂ ယောကခြန်း ၃ ခန်း ငှားလိုကကြှတာ။ မှစမ်းကြညန်ဲ့ အမကေ တဈခန်း၊ ကြုပန်ဲ့ အဘက တဈခန်း၊ ဘကြီးပေါနဲ့ သူကြီးက တဈခန်းဗွို့။ ရောကတ်ာနဲ့ အထုတအြပိုးတွေ နရောခွ ခဏနားပြီး ရမေိုးခွိုးကြတာပေါ့။ ရချိုးပြီးတာနဲ့ ကြုပန်ဲ့ အဘဦးကြီးပေါတို့ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တာ။ အထဲရောကတ်ော့ အမနေဲ့ မှစမ်းကြညတ်ို့က အရငရြောကန်ှင့န်တောဗွ။ ဦးကြီးပေါနဲ့ သူကြီးက ရုံးရောကရြင် ပြောရမယ့ြ စကားတွေ တိုငပြငန်ကြပေုံပဲ။
” ဟော … မောငခြှိမ့တ်ို့ လာကြာ … ဒီမှာ မိန်းကလေးဖို့ … ဆှေးနှေးနကြတောကြ ”
သူကြီးက ကြုပတ်ို့မှငတ်ာနဲ့ လှမ်းနှုတဆြကန်တောပေါ့။ အဘက လူအေးဆိုတော့ ဘာမှ ဝငမြပြောရှာပါဘူး။ မှစမ်းကြညအြပေါမြှာလည်း သံယောဇဉြ တွယန်တေော့ အဆငပြှအေောငပြဲ လုပကြှပါပေါ့။ ည ၇ နာရီလောကမြှ တည်းခိုခန်းက ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ လမ်းမှာ အဆာပြေ မုန့ဟြင်းခါး ဝငသ်ောကကြှသေးတယ်။ ရုံးရောကတ်ော့ ၈ နာရီ မတတ်င်းလောကရြှိပြီ မှစမ်းကြည် အဒေါလြငမြယားလည်း ရောကန်ပေါပြီ။
ရုံးထဲက ဝငဝြငခြငွြးမှငရြတဲ့ ခုံတန်းလွားအရှညပြေါမြှာ လငမြယားနှစ်ယောကြ ထိုငန်ကြတော။ ကြုပတ်ို့ဝငတ်ော့ ခုံတန်းလွားရဲ့ အနောကဘြကြ နံရံကပထြားတဲ့ ဖိုကပြါပလပစြတဈခုံလေးတွပေေါြ နရခေပြေးကြပါတယ်။ ညပိုင်းကြ အကြကမြှူးတွေ များသားဗွို့။ ၈ ယောကလြောကြ ရှိမယ်။ ခဏအကြာမှ စာရေးမ ရောကလြာတာ။ ပြီးမှ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ရပကြှကြဥကျကဋျဌ ရောကလြာတာဗွ။
” ဟော … ဧည့သ်ညတ်ှေ များလှခညွလြား … ဆောရီးဗွို့ ဒီနေ့ မှို့နယ် အစည်းဝေးပြီးတာလည်း နောကကြွ၊ အိမလြုပစြရာရှိတာလေး လုပပြှီး ရချိုးထွကလြာခဲ့ရတာ ”
ဥကျကဋျဌက အသကြ ၅၀ ကြောလြောကြ ရုပရြည် ခပသ်န့သ်န့န်ဲ့ သမာသမတကြမွယ့ပြုံဗွ။ စကားပြောတာလည်း ယဉကြွေးတယ်။ ခဏအကြာမှ ကြုပတ်ို့အုပစြုနဲ့ မှစမ်းကြညရြဲ့ အဒေါလြငမြယားကို အတွင်းခန်းထဲ ခေါလြိုကတ်ာ။ အတွင်းခန်းရောကတ်ော့ စားပြဲခုံရဲ့ မှောကဖြကမြှ ဥကျကဋျဌနဲ့ စာရေးမက ထိုငတ်ာ။ ကြုပတ်ို့က ခုံဘေးပတပြတလြည်း အဆငပြှသလေိုပေါ့ဗွာ။
တဈဦးချင်ြးဆီရဲ့ နာမည် နရပေလြိပစြာ မှတပြုံတငန်ံပတ် အကုနမြှတတ်မ်းတငန်တော။ ဥကျကဋျဌမေးသမွှကို ကြုပတ်ို့က ဖြတေိုင်း စာရေးမက လညဂြွာစာအုပ် အရှညကြှီးထဲ လိုကမြှတန်တောပဲ။ တကယတ်န်း ယှဉပြှောတော့ ဦးစိုးကြောြ သိပမြလှုပရြဲဘူးလေ။ မှစမ်းကြညကြ ကြုပတ်ို့ဘကမြှာ ဆိုတော့ အခန့မြသင့ရြင် မဒိန်းမှုနဲ့ စိခံရမှာ။ ဥကျကဋျဌကြီးက ကာယကံရှငရြဲ့ ဆန်ဒပဲ ဦးစားပေးကြပါ ပြောတော့ မှစမ်းကြညကြ အမနေဲ့ လိုကန်ဖေို့ ပြတပြှတသ်ားသားပဲ ပြောလိုကပြှီဗွို့။
” အေးဗွာ … ရပကြှကရြုံးအနနေဲ့ ကြုပတ်ို့က … ဘယသ်ူနဲ့နပေါ ဘယသ်ူနဲ့ မနပေါနဲ့လို့ … ဆုံးဖြတပျိုငခြှင့ြ မရှိပါဘူး … လူမှု့ရေးအရ ညှိနိူင်းပေးတာမွိုးပဲ တတန်ိုငတ်ာပါ … ခုလည်း … ဟောဒီက မိန်းကလေး ဆန်ဒကိုပဲ … လိုကလြွောပေးလိုကကြှပါဗွာ ”
” တွေ့လား အစမ်း … ခွနှစ်ေချောင်း မကယကြောင်းဘူးဆိုတာ သိပမြှနတ်ာပဲ … ခုလည်း အစမ်းတူမက … ကြှေးမှေးစောင့ရြှောကတ်ာ ကြေးဇူးဆပပြှီလေ ”
” အဲ့လိုမပြောပါနဲ့ … လေးလေးကြောြ … သမီးမိဘ မှကြကေလြေးရောင်းပြီး … ဘဏအြပထြားတဲ့ထဲက … တဈဝကတ်ိတိ ဒေါလြေးကို ကနတ်ော့ခဲ့မှာပါ ”
ဥကျကဋျဌစကားအဆုံး ဦးစိုးကြောပြှောတာနဲ့ မှစမ်းကြညကြလည်း ပကကြနဲ့ ပြနပြှောတာဗွ။ ရုံးကနေ ညတွင်းချင်ြးပဲ မှစမ်းကြညအြဒေါအြိမကြို လာခဲ့ကြတာ။ ရပကြှကခြံ အကြကမြှူးက အစအဆုံး ကူညီပေးတယဗြွို့။ မှစမ်းကြည် ပိုငဆြိုငတ်ဲ့ အဝတအြစားတွေ အကုနထြုပပျိုးပြီး သတ်ေတာအစိမ်းရောင် အသေးတဈလုံးပဲ ယူခဲ့တာပါ။
သတ်ေတာလေးကို လူအများရှေ့ဖြင့ပြှတော့ မှစမ်းကြညရြဲ့ မိဘနှစ်ပါးပုံရယ် မှစမ်းကြညန်ာမညန်ဲ့ ဘဏစြာအုပလြေးပဲ တွေ့တာ။ ဘဏအြပတ်ဲ့ငှေ သိန်း ၁၂၀ ကို သိန်း ၆၀ တိတိ သူ့အဒေါကြိုပေးဖို့ ရုံးမှာ လကမြှတထြိုးထားပြီးသားပါ။ အားလုံးရှေ့ဖြင့ပြှပြီး ကြုပတ်ို့လည်း တည်းခိုခန်း ပြနခြဲ့ကြတာ။ ခဏနားကြပြီး မိသားစုလိုကြ ပြောပြွောပြါးပါး ညစာထွကစြားကြတာဗွို့။ ဟိုနားဒီနား လွှောကကြှည့ပြှီးမှ တည်းခိုခန်း ပြနအြိပကြတွော့တာပဲ။
နောကရြကြ မနကပျိုင်း ဘဏဖြှင့တ်ာနဲ့ ငှထေုတပြှီး တဈဝကတ်ိတိကို မှစမ်းကြညတ်ို့ ရပကြှကရြုံးမှာပဲ သူ့အဒေါကြို လူကြီးတွရှေေ့မှာ ပေးအပခြဲ့တာ။ မှစမ်းကြည် ထိုငကြနတ်ော့တုန်း သူ့အဒေါကြ ငိုနသေေးတာဗွ။ ကလွာတဲ့ မကြရြညတ်ှကေ တူမဖြစ်သူအတွကြ အတုလား အစဈလားဆိုတာ ကာယကံရှငပြဲ သိနိုငမြှာပါ။ အားလုံး ကိဈစပြီးတာနဲ့ ဥကျကဋျဌကို နူတဆြကပြှီး ကြုပတ်ို့လည်း ရှာပြနခြဲ့ကြတာပေါ့။ အပြနခြရီးမှာတော့ အားလုံး အပြုံးကိုယစြီနဲ့ပါ။ ပြနခြါနီး တည်းခိုခန်းကအထွကြ သူကြီးစကားကြောင့ြ တခါမှ မလေးစားဖူးတဲ့ သူကြီးကို ကြုပ် လေးစားသှားမိတယဗြွို့။
” နောကပျိုင်း … ဘယလြိုမှ အဆငမြပြရင်ေ … ငါက မောငခြှိမ့န်ဲ့ မှစမ်းကြညကြို ပေးစားဖို့ထိ … ကြံထားတာ … မယစြိနရြ … ဟားဟားးး ”
” အိုရျ … ဘဘကလည်း ”
မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး ရဲတကလြာပြီး ကြုပကြို မကြလြုံးရှဲကြီးတွနေဲ့ ကြည့်န်တောဗွ။
………………………………………………………
အခန်း ( ၁၂ )
အိမပြှနရြောကပြှီး နောကရြကကြှ မှစမ်းကြညကြ ကြုပအြမကေို အမလေို့ ပြောင်းခေါတ်ာဗွ။ အမကလေည်း သမီး သမီးနဲ့ပါ။ ခိုင်းစရာရှိရင် သမီးလေးက သမီးလေးကနဲ့ ကြုပကြို ညာခိုင်းတာဗွ။ ကြုပလြည်း အပြင် သိပမြထွကဖြစ်တော့ပါဘူး။ တခါတခါ အမေ့ယာခင်းတွေ လူမရှိရင် ကြုပကြ ကူလုပပြေးနတောဗွို့။ ပြီးတာနဲ့ အိမပြဲပြနလြာခဲ့တာ။ ဘာနနဗွေော မှစမ်းကြည် မကြန်ှာလေး မှငန်ရရေငကြို ကြုပဘြဝ ပြည့စြုံနတောပါပဲ။
” မောငခြှိမ့ြ ”
” ဟာ … အောငကြှီး ”
” မင်းကလည်း … ရှာထဲကို မလာတော့ဘူး လီးလိုပဲ ”
” အဲ့ကောင် … မှစမ်းကြညန်ားပဲ … ကပန်တောကြ ”
အခုလည်း အမေ့ယာခင်းက အပြန် အောငကြှီးတို့နဲ့ တွေ့နတောဗွို့။ အောငကြှီး ပြနန်ှုတဆြကန်တေုန်း မောငတ်ိုးကပါ ဝငပြှောနတော။ ကြုပလြည်း သူတို့ပြောတာ မှနန်တေော့ အသာငှိမန်လေိုကရြတာ။
” ဟီးဟီး ”
” ဟီးမနနေဲ့ … ကိုလှဟန် ထန်းထောသှားမယကြှာ မင်းလိုကတ်ိုကြ ”
” ဟာ … ငါ မအားဘူးကြ … အမေ့လကကြနွြ မှပေဲတွေ … ပိုးပါတာ ရှေးပေးရဦးမှာ ”
” အောငမြှာ … မောငခြှိမ့ရြာ … တသကန်ဲ့တကိုယ် မကြားဖူးပါဘူးကြာ … ထွီ ”
” ဒီလိုလုပကြှာ … မင်းတို့ပါသာ သှားသောကကြှ … ပိုကဆြံ နောကရြကြ … ငါလာရှင်းမယလြို့ ပြောလိုကြ ”
” အေးနောြ … မောငခြှိမ့ြ … အမှည်းက ကြှကကြငစြားမှာ ”
” မင်းကြိုကတ်ာစားပါ … မောငတ်ိုးရာ ”
တကယလြည်း ကြုပ် မသောကခြငွတ်ော့တာဗွ။ အိမပြဲ ပြနခြငွန်မေိတာ။ ရှာလယလြမ်းအတိုင်း လွှောကလြာရင်း ခွံဝင်းရှေ့ ရောကတ်ော့ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲဗွ။ မှစမ်းကြညကြ အိမပြေါကဝြမှာ ခွံဝဘကြ လှမ်းမွှောန်တောဗွို့။
” ဟော … ကိုမောငခြှိမ့ြ လာပြီ … အမရေေ့ ”
” မယ့လြေး သမီးရယ် … မောငခြှိမ့လြာတာ ဘာဖြစ်တုန်းအေ ”
” ဪ … အမရယ်ေ … နတေောင် ခေါင်းတည့တ်ည့ြ ရောကပြှီ … ထမင်း ဆာရောပေါ့ ”
ကြုပလြည်း ခမောကလြေး ခွှတပြှီး အိမရြှေ့ ကြပပြစွလြေးပေါြ ထိုငလြိုကတ်ာပေါ့။ ခဏနတေော မှစမ်းကြညကြ ထမင်းဟင်းတွေ ခူးခပလြာတာ။ ကြုပအြကြိုကြ ငပိရညလြေးကလည်း မှှေးနရေောပဲ။ ကြကသ်ားခကြလြေးကလည်း အနံ့လေးကို သင်းနတောဗွ။
” နငရြော … စားပြီးပြီလား ”
” အမလေးတောြ … မအတေောင် တခါမှ မမေးဖူးဘူး … မစားချင်သ်ေးဘူးတဲ့ … နငလြာမှ စားမယ် ပြောနတော ”
ကြုပကြ မှစမ်းကြညမြေးတုန်း အမကေ ဝငပြှောနတောဗွ။
” အမကလေည်းဗွာ … ကြုပကြ ဒီတိုင်း မေးမိတာပါ ”
မှစမ်းကြညကြ ကြုပထြမင်းပန်းကနထြဲ ကြကသ်ားတဈတုံး အရငခြပထြည့ပြေးတာ။ ပြီးမှ သူ့ပန်းကနထြဲ ဟင်းထည့်စားနတောပါ။ ကြုပ် ငပိရည် ဆမ်းတော့…
” ခဏ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … အရီးကြော့တို့ နောကဖြေးက ရှောကရြှတလြေးတွေ ခူးထားသေးတယ် … မှုပဖြို့ ”
ပြောပြီးတာနဲ့ မှစမ်းကြညကြ အိမထြဲ မီးဖိုချောငဘြကြ ဝငသ်ှားတာဗွ။ အပြနကြှ ပန်းကနလြုံး အသေးလေးထဲ ရှောကည်ှှန့လြေးတွေ ထည့ယ်ူလာတယ်။ ကောင်းဗွာ ငပိရညလြေးနဲ့ ရောမှုပစြားလိုကတ်ာ။ အမကတေော့ ဘေးကနေ မှစမ်းကြညကြို ထိုငစြနတောဗွို့။ မှစမ်းကြညလြည်း ကြာတော့ ရိုးနတောနမယ်ေ သိပမြရှကတ်ော့ပါဘူး။
” အမေ စားတုန်းကကြ … ခမွပေးဘူး … မကြန်ှာလိုကတ်ာ သမီးရယ် ”
” အမ် … သမီး မေ့နတောပါ … အမရယ်ေ … ခခြြ ”
ရကပျိုင်းလေး မှစမ်းကြညန်ဲ့ ကြုပ် အတောကြို ရင်းနှီးသှားကြတာပါ။ ကြုပကြ ဖြင့မြပြောရသေးပမယေ့ြ ကြုပ် မတ်ေတာရှိနတောကို မှစမ်းကြညကြ သိနတောပါ။ စဉြးစားကြည့်ဗြွာ ဒုကျခရောကလြို့ အမကေ ကူညီပြီး သားက ရည်းစားစကား ပြောတယလြို့ အထငမြခံနိုငဘြူးလေ။ ကူညီတာသပသ်ပ်၊ ခစွတ်ာက ခစွတ်ာ သပသ်ပပြဲ။
တဈအိမထြဲ အတူနတေော့ ပိုဆိုးသဗွာ။ မှစမ်းကြည် ထမီဝတတ်ာ တခါတခါ ထမီအပေါစြကို ဆှဲခါဝတတ်ာ ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးလေးအောကကြ စောကမြှှေးအုံကြီးက အတိုင်းသားပဲ။ ကြုပလြည်း ကြည့်မြိတာပေါ့။ အစပိုင်း မှစမ်းကြညကြ ရှကန်ပမေယေ့ြ နောကပျိုင်းကြ သိပရြှကဟြန် မပြတော့ပါဘူး။ မနကပျိုင်း အလုပသ်မားမရှိတဲ့ရကြ ယာထဲဆင်းဖို့ ကြုပလြာနိုးတိုင်း ပုဆိုးကြားက ထောငမြတန်တေဲ့ ကြုပလြီးကို ခိုးခိုးကြည့်န်တော ကြုပလြည်း သိပါတယ်။
ရှာပြနရြောကပြှီး နှစ်ပတလြောကန်တေော့ ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့ရှာက နတပြှဲဗွ။ ရှာဓလေ့ ရိုးရာပြဲပေါ့။ ကြီးနှစ်ကောငပြှဲပါ။ သူတို့ရှာထိပကြ ညောငပြငကြှီးအောကြ ဝါးလုံးတွနေဲ့ စငထြိုးပြီး အစားအသောကတ်ှနေဲ့ ပူဇောကြှတာ။ ၂ ရကလြောကန်တေော့ ဘယကြရောကလြာတဲ့ ကြီးနှစ်ကောငလြည်း မသိဘူး။ ပူဇောထြားတဲ့ ထမင်းတွေ အသားတွေ လာစားကြတယ်။
အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ဆိုင်းသံဘုံသံတွနေဲ့ ကြိုဆိုကြတာဗွို့။ ဒီလောကဆြူညံနတေဲ့ အသံတွကြေား အဲ့ဒီကြီးနှစ်ကောငကြလည်း လန့မြပြေးဘူးဗွ။ အစာစားပြီး ဝမှ ရှာကို သုံးပတ် ပတပြွံပြီး ပြောကပြွောကသ်ှားတာ။ ကြုပတ်ို့ ငယင်ယကြတည်းက အခုထိပါပဲ။ နောကရြကကြှ အောငပြှဲအနနေဲ့ ဇာတထြည့ကြှတာ။ ဇာတင်ှားဖို့က သူတို့ရှာထဲက ကာလသားတွေ အုပစြုဖြဲ့ပြီး အနီးအနား ရှာတွေ အလှူခံကြတာပေါ့။
တခွားရှာရောကတ်ာနဲ့ ရှာခံ ကြုပတ်ို့လို လူငယတ်ှကေ ကိုယ့ရြှာကို အလှူခံပေးကြတာ။ အခုလည်း အတီးအမှုတ် အကတွနေဲ့ ကြုပတ်ို့ရှာထဲ ဝငလြာကြပြီဗွို့။ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ကိုကြီးသာဂေါငကြ သူ့လူတွနေဲ့ ကြုပကြို ရှာထဲအလှူခံဖို့ ထည့လြိုကတ်ာ။ ရှာထဲက လုပအြားပေးမယ့ြ အေးဘုံတို့ အပျိုတဈသိုကရြော ပါလာတာပေါ့။ အေးဘုံတို့အုပစြုက ကြုပကြို တဈယောကတ်ဈပေါကန်ဲ့ စနကြတောဗွ။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ရှာထဲ မလာတော့ဘူးနောြ ”
” စိမ်းကားနတော ”
” အသဈတွေ့နပြေီလား ”
” ငါးစိမ်းမှင် ငါးကငပြဈပြီပေါ့ ”
သူတို့စကားကြောင့ြ မှစမ်းကြည် မကြန်ှာလေး ပကြန်တောဗွ။ ကြုပ် အလှူခံအဖြဲနဲ့ လိုကတ်ော့ မှစမ်းကြညကြ သူရော လိုကမြယဆြိုပြီး အတင်းလိုကလြာတော့တာပဲ။ ကြုပဘြေးကနေ မခွာဘူးဗွ။ အေးဘုံတို့ အုပစြုက စနောကန်လည်ေး မကြန်ှာခပတ်ညတ်ညလြေးနဲ့ပဲ။ ကြုပတ်ို့ တောငခြှမ်းကနေ မှောကခြှမ်းဘကသ်ှားတော့ ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့ ရှာက ဦးရှှရေိုး ဒေါမြိုးအကနဲ့ ဧည့ခြံပေးတာ။
ရှာလယရြောကတ်ော့ ဆကမြသှားပဲ အနောကဘြကခြှမ်းထဲ ကြေ့ဝငလြိုကတ်ာ ကတဲ့အတွဲလည်း မောရောဗွ။ ရှာကလည်း ပြဲငတန်တေော့ ဒီအကပဲ လိုကကြှည့ကြှတာ။ လူအုပကြှီးက သီချင်ြးတဈပုဒပြှီးတိုင်း တရှှီးရှှီး တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ပဲဗွာ။
” ရှှီးးးးး ရှှီးးးးးးးးးးး …… ဖြောင်းးးး ဖြောင်းးးးးး ဖြောင်းးးးးးးးး ”
ကတဲ့လူတွလည်ေး သူတို့ရှာအထွကကြတည်းက ကလာရတော့ လကပြန်းကတွာပေါ့။ ဒီအခွိန် ထငမြထားတာက မှစမ်းကြညဗြွ။ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဆိုင်းအဖြဲ့နား ထသှားတာ။ ခဏနကြေ ဆိုင်းသံ ခပမြှူးမှူးလေး ထွကလြာတာဗွို့။ မှုံရှှရည်ေ သီချင်ြးလေးဗွ ။
” ♪ ♫♪ ♫ ♫ ♪♪ မှုံ ရှှရည်ေ ♪ ♫♪ ♫ ♫ ♪♪ … ခိုငမြာလာနှင်းဆီ ……… ♪ ♫♪ ♫ ♫ ♪♪ ”
ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့အဖြဲ့ ငှားထားတဲ့ ဆိုင်းအဖြဲကလည်း မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုငန်ဲ့ မှစမ်းကြညကြလည်း ထငတ်ောငမြထားဘူးဗွာ။ ခါးလေးကော့ ရငလြေးမော့ပြီး စည်းဝါးကိုကအြောင် ကပြနတော။ မင်းသမီးဝတစြုံ မဟုတပြမယေ့ြ အမနေဲ့ ဟိုရကကြ ဝယလြာတဲ့ အင်ျကြီအညိုလေးနဲ့ အောကကြ ထမီအစိမ်းနုလေး ဝတထြားတာ။ ခေါင်းလေးမေးထိုးပြီး ကိုယလြေးလှုပပြှရင် ရှေ့က နို့အုံကြီးတွကေ တုနခြါနတောပဲ။ ကြည့်န်တေဲ့ လူအားလုံး အသံတွကေို ငှိမကြုနရြော။
ကိုယလြုံးလေး တဈပတလြှည့ပြှီး ခွထေောကလြေး မှှောကကြရင် ကော့ထားတဲ့ ဖငသ်ားဆိုငကြှီးတွကေ စည်းခကြအြတိုင်း လှုပရြမ်းနတေော့တာဗွို့။ သီချင်ြးအဆုံး မှကြေီးပေါြ ဒူးထောကခြပြှီး ရငလြေးကော့ ခေါင်းမော့ရင်း လကလြေးနှစ်ဖကကြ နို့အုံတွပေေါြ သိုင်းဖိပြီး လူအုပကြှီးကို ကြာပါပါလေး ကြည့်လြိုကတ်ာ။ အားပါးပါးးးး ခုနထကြ ၃ ဆလောကြ လကခြုပသ်ံတွေ ဆူညံလာတာဗွို့။
” ရှှီ ……… ရှှီ ……… ရှှီ ”
” ဖြောင်းးးးးးး ဖြောင်းးးးးးးးးးးး ဖြောင်းးးးးးးးးးးးးးးး ”
” နောကြ တဈပုဒဗြွို့ …… အဟေးးးး ”
” ကပြပါဦး ဗြို့ ”
” ရှှီးးးးး ရှှီးးးးးးးးး ……… ဖြောင်းးးးးး ဖြောင်းးးးးးးး ဖြောင်းးးးးးးးးးးးးး ”
အမလည်ေး ဘယခြွိနကြ လိုကလြာမှန်း မသိပါဘူး။ မှစမ်းကြညန်ားသှားပြီး တဘကလြေးနဲ့ ခွှေးသုတပြေးနတောပဲ။ ရှာအရှေ့အနောကြ တောငမြှောကြ လေးခွမ်းလုံး အလှူခံပြီးမှ အိမပြှနလြာခဲ့ကြတာ။ အိမရြောကတ်ော့ အမကေ ညပိုင်း ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့ရှာ ပြဲကြည့်ဖြို့ နရောဦးခိုင်းထားတာတဲ့ဗွို့။ မှစမ်းကြညလြည်း မောပြီး သူ့အိပခြန်းထဲ ဝငအြိပသ်ှားတော့တာပဲ။ ကြုပလြည်း အိမအြပေါထြပမြှေးရင်း အိပပြွောသ်ှားတာ။ ညနပေိုင်း မှစမ်းကြည် လာနိုးမှ အိပရြာနိုးတာဗွ။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ထ ထ … အမကေ ညနပေိုင်းထဲက … ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့ရှာ သှားမှာတဲ့ ”
မှစမ်းကြညအြသံ ကြားတာနဲ့ ကြုပလြည်း ကုတငကြ ကုန်းအထ လွော့နတေဲ့ ပုဆိုးအပေါပျိုင်း ညာခွမ်းက ပေါငလြယလြွှောကသွှားတာ။
” အို့ ”
မှစမ်းကြည် မကြန်ှာလေးလှဲပြီး ကြုပအြိပခြန်းထဲက ထွကပြှေးသှားတာပဲဗွာ။ ပေါငကြှားက လီးက ညာဘကပြေါငပြေါြ မပြော့မမာ အနအထေားနဲ့ တငန်တောဗွ။ အိမအြောကဆြင်းပြီး ရချိုးတော့ အမနေဲ့ အဘက အဆင့သ်င့ဗြွို့။ မှစမ်းကြညကြ ပြဲခင်းခွုံဖို့ စောငအြပါးလေးတွေ အိတတ်ဈလုံးထဲ ထည့န်တော။ ကြုပလြည်း ခပမြှနမြှနရြချိုး အဝတစြားလဲပြီးတာနဲ့ အောကပြှနဆြင်းပြီး အမတေို့နဲ့ ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။
ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့ရှာဝငတ်ာနဲ့ အသံခွဲစကန်ဲ့ ထမင်းခေါကြွှေးနပြေီ။ အလှူခံလို့ရတဲ့ ငှပေေါြ မူတညပြှီး ဟင်းက ကောင်းတဲ့နှစ် ကောင်းပေါ့။ အဓိကက ဇာတပြှဲအတွကြ အလှူခံကြတာပါ။ ထမင်းစားသောကပြှီး ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့အိမ် အခွိုပြဲ တည်းပြီး ခဏနတေော့ အလင်းရောငပြွောကပြှီး မှောငစြပြုလာပါပြီ။
ကိုကြီး သာဂေါငတ်ို့အိမကြနေ ဓါတတ်ိုင် ၅ တိုငစြာလောကြ လွှောကသ်ှားတော့ ဇတခြုံကြီး တန်းမှငရြတော့တာပဲ။ ဗလာပြဲမို့ အကာအရံတော့ မပါဘူးပေါ့။ ကြုပတ်ို့နရောက ဇတခြုံရဲ့ ဘယဘြကခြှမ်း ရှေ့နားလေးမှာပါပဲ အစွန်းဘကပြေါ့။ ကြုပတ်ို့ဖြာနောကကြ မှှောင်းအသေးလေးဖောကထြားတဲ့ လယကြှင်းအစပပြါ။ ခုနပြေါကဆြော့နတေဲ့ ကလေးတွရေော နရောဦးရင်း စကားများနတေဲ့ အသံတွရေော ဇာတပြှဲက ဆိုင်းသံကြားမှ ငှိမသ်ှားကြတာ။ အမနေဲ့ မှစမ်းကြညကြ ရှေ့က ကြုပန်ဲ့ အဘက နောကကြပေါ့။
တဖြေးဖြေး မှောငလြာပြီး လယကြှင်းထဲ ဖြတတ်ိုကလြာတဲ့ လနေုအေးလေးက ခမွြးစိမ့စြိမ့ဗြွ။ ကြုပရြှေ့ထိုငန်တေဲ့ မှစမ်းကြည် ဖငသ်ားကြီးက ဖြာပေါြ အိကားနတောပဲဗွာ။
……………………………………………
( ဇာတသ်ိမ်း )
မှစမ်းကြညကြ ပြဲထဲ အာရုံရောကန်ပမေယေ့ြ ကြုပကြ သူ့ဖငကြှီး နောကကြနေ ထိကပထြားရင်း လီးတောငန်တောဗွ။ ခွတဖေကြ ကြေးထိုငထြားရင်း အဘဘကကြို ဒူးထောငပြှီး ကြယထြားလိုကတ်ယ်။ စတိတရြှိုးစတော့ ကာလသားအခွို့က ထကပါလရေော။ ပြဲခဏရပပြှီး စငပြေါကြ မိုကန်ဲ့အောရြင်း မကကြဖို့ ပြောနသေေးတာ။ လူတွေ တအုံးအုံးဖြစ်တော့ ကြုပလြည်း ဒူထောကရြင်း မှစမ်းကြညပြုခုံးပေါြ လကတ်ငပြှီး လူအုပဘြကြ ကြည့်လြိုကတ်ာ။ ထောငမြတန်တေဲ့လီးက မှစမ်းကြညကြွောပြငကြို ထောကမြိရောပဲ။
မှစမ်းကြညကြိုယလြေး ဆကကြနဲ တုနသ်ှားတာ သူ့ပုခုံးကိုငထြားတဲ့ ကြုပလြကကြနေ ခံစားသိရှိလိုကတ်ာပေါ့။ ခဏနေ လူအုပင်ှိမသ်ှားတော့ ပြနထြိုငရြင်း မှစမ်းကြညဖြငသ်ားကြီးတွေ ပြတပြေးနမေိတာ။ ၂ ခါလောကြ မှစမ်းကြည် ညာလကလြေးက တွန်းထုတသ်ေးတယဗြွ။ သူ့မကြန်ှာလေးက အမနေဲ့ အဘတို့ဘကြ လှည့လြှည့ကြှညန်တော။ အမနေဲ့ အဘက ပြဲဘကအြာရုံရောကန်တေော့ မှစမ်းကြညလြည်း ငှိမန်တောပဲ။
ပြဇာတ် တဝကလြောကကြှ မှစမ်းကြညကြ သေးပေါကခြငွကြှောင်း အမေ့ကို လှမ်းပြောနတော။ ပြဇာတကြလည်း ကောင်းနတောဗွ။ “ဓါးတောငကြိုကြောြ၍ မီးပငလြယဖြှတမြည်” ဆိုတဲ့ ဇာတပြါ ။ ရုပရြှငတ်ောင် ပြနရြိုကလြို့ အမတေို့ မှို့ပေါတ်ကကြှည့ကြှသေးတာ။
အမလည်ေး ဇာတရြှိနတ်ကန်တေော့ ကြုပကြို အဖောလြိုကသ်ှားဖို့ ပြောတော့တာပဲ။ ဒါနဲ့ ကြုပတ်ို့နောကကြွောက ချောင်းလေးကို ကြောပြှီး လယကြှင်းဘကြ လွှောကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ဇာတခြုံနဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်းလေးရောကတ်ော့ မှစမ်းကြညကြ မပြောမဆိုနဲ့ ထမီလှနပြှီး ထိုငပြေါကတ်ော့တာပဲ။ အမှောငထြဲမို့ ဘာမှမမှငရြပါဘူးဗွာ။ သေးပေါကတ်ဲ့ အသံက တရှုးရှုးနဲ့ အရှညကြှီးဗွ။
ခဏကြမှ ရှုး ရှု့ ရှုး ရှု့ နဲ့ အသံက ပကြတ်ောင်း ပကြတ်ောင်းလေး သေးက ထွကလြိုကြ ရပလြိုကန်ဲ့ ပြီးမှ ထရပလြိုကတ်ာ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးက ပေါငလြယရြောကန်တေော့ ပြနဆြှဲတငပြှီး ထမီကို ပြငဝြတန်တောပေါ့။ ပြီးမှ ကြုပဘြကလြှည့ရြင်း စကားပြောနတော။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … အမတေို့ သိရင် မကောင်းဘူးနောြ ”
” ဟမ် ”
” ရှင် … ကမွ ဖငကြို ကိုငန်တောလေ ”
” အေးပါဟ … နင့ဖြငကြ … ဖြာပေါြ အိကားနလေို့ မနနေိုငလြို့ပါ ”
” အိမမြှာလည်း မှငန်ရတောကို အပိုတွေ … ဟှန့ြ ”
ပြဲခင်းပြနရြောကပြှီး ခဏကြာတော့ အတောလြေး အေးလာပြီဗွ။ ဒါနဲ့ စောငအြပါးလေးတွေ ထုတခြှုံရတာ။ ကြုပအြတွကြ အဆငပြှပြေီဗွို့။ မှစမ်းကြညကြ အမတေို့မှငမြှာ ကြောကတ်ာလေ၊ ကြုပကြိုငတ်ာ ဘာမှ မပြောပါဘူး။ တညလုံး ဖငသ်ားကြီးတွပြတေရြင်း အရသာခံနမေိတာပါ။ စောငခြှုံတွနေဲ့မို့ အမတေို့လည်း လှည့ကြှည့တ်ောင် မမှငရြတော့ပါဘူး။
ကြုပ် အဆင့တ်ကကြှည့သ်ေးတယ် မရတာဗွို့။ ဖငသ်ားတွေ ဆုပန်ယရြင်း တငပြလျလငခြှထေိုငန်တေဲ့ မှစမ်းကြညပြေါငကြှားထဲ စမ်းနိုကကြှည့တ်ာ လကမြခံဘူးဗွ။ ကြုပ် လကခြုံကို လကသ်ည်းနဲ့ ဆိတလြှတန်တော။ ပူကနဲ့ တကယန်ာတာဗွို့။ မနကလြင်းတဲ့ထိ လီးကို ညှောင်းနတောပဲဗွာ။ခပြဲပြီးတော့ ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့အိမ် ခဏဝငန်ှုတဆြကပြှီး အိမပြှနခြဲ့ကြတာ။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ ကြုပလြည်း အိမပြေါတ်န်းတကပြှီး တခွိုးတည်း အိပတ်ော့တာပဲ။
………………………………………….
အိပပြွောန်တေုန်း အောကထြပကြ စကားသံတွေ ကြားလိုကရြတယ်။ ခေါင်းရင်းတံခါးက နရေောငစြူးစူးတွကြေောင့ြ နေ့ခင်းဘကရြောကပြှီ ဆိုတာတော့ သိနတောပါ။ ဗိုကကြလည်း ပြနဆြာလာပြီလေ။ အိမအြောကဆြင်းတော့မှ ကြုပ် မမှငဖြူးတဲ့ လူ ၃ ယောကန်ဲ့ အမတေို့အိမရြှေ့ ကြပပြစွမြှာ စကားထိုငပြှောနကြတောပဲ။ ခွံဝင်းထဲမှာလည်း မှို့က လူခမွြးသာတွစေီးတဲ့ ဇိမခြံကား အသေးလေး ရောကန်တေော့ အံ့သှမိနတော။
ကြုပတ်ို့ရှာဘကြ သူကြီးအိမကြ လှဲပြီး ကားလာတာမွိုး မရှိဘူးလဗွော။ သူကြီးအမွိုးတွကေ မှို့ပေါကြ လူဂုဏထြံတွမေို့ တခါတလေ ကားနဲ့ လာလညကြှတာမွိုးပဲ ရှိတာ။ ကြုပလြည်း မကြန်ှာသဈပြီး အမတေို့ဘေးနား ကပထြိုငလြိုကတ်ာပဲ။ မှစမ်းကြညကြတော့ သကလြတပျိုင်း ခပသ်န့သ်န့မြိန်းမကြီးဘေး ထိုငန်တောပါ။ ကြုပ် ဝငထြိုငတ်ာနဲ့ မှစမ်းကြညကြ ကြုပကြို တခကြလြှမ်းကြည့်ပြှီး ခေါင်းလေးပြနင်ုံ့နတောဗွ။
ခပသ်န့သ်န့ြ မိန်းမကြီးနဲ့ ရှယတ်ူလောကြ လူကြီးက မှစမ်းကြညရြဲ့ မှို့ပေါကြ စတိုးဆိုင် ပိုငရြှငတ်ှတေဲ့။ သူတို့ ဘေးနားက ကြုပထြကြ နည်းနည်းကြီးတဲ့ အသားဖြူဖြူ မကြမြှနအြနကန်ဲ့ အတောကြှည့ကြောင်းတဲ့သူက ပိုငရြှငမြိနမြကြီးရဲ့ မောငအြငယဆြုံးလို့ ပြောနတော။ စကားတွေ ကြေ့ပတပြှောနကြတောပါ။ ဒီလာတဲ့ အကြောင်းရင်းက မှစမ်းကြညကြို အပြီးခေါဖြို့ပါ။ မှို့ပေါမြှာလည်း သူတို့မောငဆြိုတဲ့ အဲ့ဒီလူက မှစမ်းကြညကြို လကထြပခြှင့ြ တောင်းဖူးတယ် ပြောတယ်။ မှစမ်းကြညကြ ခေါင်းလေးညိတပြှပြီး ဘာမှတော့ ပြနမြပြောပါဘူး။
” လာရင်းကိဈစကတော့ အဲ့ဒါပဲ အဈမရယ် … မှစမ်းကြညလြေး နယပြှနသ်ှားပြီးပဲ သိထားတာပါ … ဒီလိုကိဈစတွေ ဖြစ်ထားမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး ”
” ဟုတကြဲ့ … ကမွကလည်း … မတရား မလုပပြါဘူး … သမီးလေး ဆန်ဒအတိုင်း ဖြစ်စရမှောပါ ”
မှို့ပေါကြ မှစမ်းကြညအြလုပရြှင် မိန်းမကြီးကို အမကေ ပြနပြှောနတော။ ကြုပစြိတထြဲ ဝမ်းနည်းလိုကတ်ာဗွာ။ မှို့ပေါကြ သူဋျဌေးရဲ့မောင် ခပခြွောချောနဲ့ ကြုပ် ဘယန်ရောမှ ယှဉလြို့မရဘူးလေ။ မှစမ်းကြညကြို ကြည့်တ်ော့လည်း စိတရြှုပန်ပေုံလေး။ ဒီအခွအနေရေောကမြှ ကြုပ် မှစမ်းကြညကြို ဘယလြောကခြစွမြှန်း သိခဲ့ရတာပါ။ ခဏနတေော့ သူကြီးရော ဘကြီးပေါရော ရောကလြာပါတယ်။ ကြုပ် ပြနအြားတကလြာမိတာပေါ့။ ခဏပါပဲဗွာ သူတို့ကလည်း မှစမ်းကြည် သဘောအတိုင်းပါပဲတဲ့။ ဗိုကဆြာနတောတောင် စားချင်စြိတ် မရှိတော့ပါဘူး။
စကားပြောရင်း မိုးခွုပစြပြုတော့ သူကြီးက မှစမ်းကြညရြဲ့ အလုပရြှငမြိသားစုကို သူ့အိမမြှာ လိုကတ်ည်းဖို့ ပြောနတော။ ဘဝအရေးမို့ မှစမ်းကြညကြို ဒီတဈည စဉြးစားဖို့ ပြောပြနတယ်ေ။ မှစမ်းကြညကြလည်း အင်းမလှုပ် အဲမလှုပ် အားရစရာ မရှိပါဘူးဗွာ။
ဟုတပြါတယလြေ ကြုပလြို ရှာသားကို အိမထြောငဖြကအြဖြစ် ဘယရြှေးပါ့မလဲ။ ကူညီဖူးထားလို့ ခကြခြငွြးပြောရမှာ အားနာနတော နမှောပါ။ အားလုံး လူစုကြဲသှားတော့ ကြုပလြည်း စိတည်ဈညဈနဲ့ ရှာထဲ အရကသ်ှားသောကပြဈလိုကတ်ယ်။ ညမိုးခွုပမြှ ပြနလြာခဲ့တာ။ မီးအိမလြေးထွန်းပြီး ကြုပပြှနအြလာကို စောင့န်တေဲ့ မှစမ်းကြညကြို တွေ့လိုကပြါပြီ။ ခပတ်ညတ်ညပြဲ အိမဝြ လွှောကခြဲ့လိုကတ်ယ်။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ထမင်းစားရအောင် … ကမွစောင့န်တော … ဟင်းတွေ ပြနန်ှေးထားတယ် ”
” တောပြှီဟာ … ငါ မစားတော့ဘူး ”
မှစမ်းကြညကြို လှည့မြကြညပြဲ ကြုပ် ပြောလိုကတ်ာ။ နောကကြွောဘကကြ ရှိုကသ်ံ သဲ့သဲ့လေးတော့ ကြားမိသားပဲ။ ဒါပမယေ့ြ မလိုတော့ဘူးလဗွော။ နောကလြည်း မတွေ့ရတော့မယ် အတူတူ အခုကတည်းက ခပကြင်းကင်းနတော ကောင်းပါတယ်။
အိမပြေါြ ကြုပအြိပခြန်းထဲ ရောကတ်ာနဲ့ တန်းအိပပြဈလိုကတ်ာ။ အိပမြရဘူးဗွာ။ မှစမ်းကြညန်ဲ့ တကယဝြေးရတော့မယ် ဆိုတဲ့ အသိက ရငထြဲ မီးတောငပြေါကကြှဲနသလေိုပဲ။ အရငကြ မှစမ်းကြညရြဲ့ ဂရုစိုကမြှုလေးတွကေ အစီအရီ ပေါလြာတာဗွ။ ကြုပပြှနလြာမှ ထမင်းအတူစားတဲ့အခွိနတ်ှေ၊ ဘေးနားက ရနှေေးငှဲ့ပေးရင်း ယကတ်ောငလြေးခတပြေးတဲ့ အခွိနတ်ှေ၊ ကိုမောငခြှိမ့ရြေ ထတော့ အမကေ နိုးခိုငန်ပြေီဆိုတဲ့ အသံလေးတွေ၊ အရာအားလုံး ပြီးပြီလဗွော။
………………………………………………
ဘယအြခွိန် အိပပြွောသ်ှားလဲ မသိပါဘူး။ မနကလြင်းတော့ မှစမ်းကြညကြို နောကဆြုံးအနနေဲ့ တွေ့ချင်န်မေိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗွာ သူ့ဘဝလေး ကောင်းစားတာကို ကြုပ် နားလညခြှင့လြှတပြေးရမှာပေါ့။ အလိုလို ပါးပြငပြေါြ စီးကနွတေဲ့ မကြရြညတ်ှသေုတပြှီး အောကထြပကြို ဆင်းခဲ့လိုကတ်ာ။ အောကရြောကတ်ော့ အမကေ မီးဖိုချောငထြဲ ထမင်းဟင်းခကြန်တောဗွ။ မှစမ်းကြညကြ ဘေးနားရပပြှီး ကူလုပန်ပေုံပါပဲ။
ကြုပ် တံခါးကြားကနေ အသာလေး မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး ချောင်းကြည့်န်တေော့ မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေးက မို့တကန်တောဗွ။ သူလည်း ကြုပကြို အိမထြောငဖြကအြဖြစ် မစဉြးစားနိုငပြမယေ့ြ သံယောဇဉတ်ော့ ရှိမှာပါလေ။ နောကဆြို မမှငရြတော့မယ့ြ မကြန်ှာလေး။ ကြုပကြှည့န်တေုန်း အမဆေီက စကားသံကြောင့ြ စိတလြှုပရြှားသှားရတယ်။
” ကဲ … သမီးလေး ပြနလြိုကသ်ှားဖို့ … ဆုံးဖြတပြှီးပြီလား ”
” ဟင့ျ အင် ”
” အဲ့ဒီ … ချောချော ကောငလြေးကို … မကြိုကဘြူးလား ”
” မကြိုကပြါဘူး … အမရယ်ေ ”
” ဟောတောြ … ငါ့ သမီးက … ဘယသ်ူ့ ကြိုကတ်ာတုန်း ”
” ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” ဟယ် ”
” အာ … အမကလေည်းနောြ ”
မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး ရဲပြီး အမေ့နားကနေ ပြေးထွကလြာတာဗွို့။ တံခါးအပြငကြ ချောင်းနတေဲ့ ကြုပကြို မှငတ်ော့ !! ဟှန့ြ ကနဲ့ !! လုပပြှပြီး သူ့အိပခြန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားတော့တာပဲ။ ကြုပဖြှင့ြ ဝမ်းသာလိုကတ်ာဗွာ။ အသားတွတေောင် တဇပဇြပတ်ုနတ်ယ်။ ဒီအခွိန် ကြုပလြောကပြွောတ်ဲ့ကောင် လူ့ပြညမြှာ မရှိလောကဘြူးဗွို့။ မီးဖိုချောငထြဲ ဝငပြှီး အမေ့ကို သချောအောင် မေးရသေးတာ။ အသံတွကေို တုနပြှီး စကားတောင် ထဈနမေိသေးတာ။
” အ အ မေ … ခု ခုန …… မွ မွ မွစမ်းကြည် … ပြော ပြော ပြောတာ … … တ ကယ် လား ဗြာ ”
” အမကေ … ညကတည်းက သိနတောပါ ”
” ဗြာ ”
” ဗွာမနနေဲ့ … ညက … နငန်ဲ့ ထမင်းအတူစားဖို့ … သမီးလေးက … စောင့န်တော ……နငကြ စကားကောင်းကောင်း ပြနမြပြောပဲ … တကအြိပတ်ော့ … ဟိုက တညလုံး ငိုနလရေေဲ့ ”
” ဘာလို့လဲ … အမရေ ”
” ဘာလို့ရမလဲ … နငဘြကကြ ဒီလိုဆကဆြံတာ … ဝမ်းနည်းပြီး ငိုနမှောတော့ … နင့အြပေါြ သူ သံယောဇဉြ ရှိနတော … သချောပြီလေ … နင့ရြှေ့ သချောအောင် … မေးပေးလိုကတ်ာ ”
” ဒါတော့ ပိုပြီ အမရော … ကြုပကြ … အသာလေး ချောင်းကြည့်န်တော … အမကေ ဘယလြိုသိ ”
” ငတုံးရယ် … နင် ဒါကြောင့ြ … ခုထိ မိန်းမ … မရတာ … နငအြပြငကြ ချောင်းနပမေယေ့ြ … နင့ပြါးစပကြ အရကန်ံ့တွကေ … မီးဖိုချောငထြဲထိ အနံ့ရနတော ”
ဟုတတ်ယဗြွ ကြုပ် ညက အရကသ်ောကတ်ာ များသှားတာ။ အမေ့ကို ဖကန်မ်းပြီး ရသှေားခွိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ခဏနေ မှစမ်းကြညရြဲ့ အလုပဆြိုငပျိုငရြှင် မိသားစု လာတော့ မှစမ်းကြညကြ ထိုငကြနတ်ော့ရင်း ဒီရှာမှာပဲနဖေို့ ပြောပြလိုကတ်ယ်။ သူတို့မိသားစု ပြနတ်ော့မှ ကြုပလြည်း မှစမ်းကြညကြို ပြနခြွော့ရတာပေါ့။ မှစမ်းကြညကြ မကြန်ှာခပတ်ညတ်ညကြှီးဗွ။ တနကေုန် စကားမပြောဘူး ကြုပကြို။
…………………………………………………………………………
” အိုရြ … အဲလို … မလုပန်ဲ့ လေ ”
” နငလြည်း … ငါ့ အပေါြ သံယောစဉရြှိသားနဲ့ဟာ ”
” အာ … မ လုပ် …… ကြှတ် … အ …… ရှီးးးးးးးး ”
ကြုပလြည်း ညပိုင်း အိပမြပြောဘြူးဗွ။ ပြနစြဉြးစားတိုင်း မှစမ်းကြညကြို စွန့လြှတဖြို့ဆိုတာ သတောထကြ ခံရခကတ်ာ သိလာပါပြီ။ ည ၁၂ နာရီ လောကကြှ မရတော့ဘူးဗွာ။ အိမအြောကဆြင်းပြီး မှစမ်းကြညအြိပခြန်းတံခါး ခပဖြှဖြ ခေါကလြိုကတ်ာ။ တံခါးဖြင့ပြေးတာနဲ့ မှစမ်းကြညကြို ကုတငပြေါပြှေ့တငရြင်း ထမီခွှတပြှီး စောကပြတကြို တန်းလကြပြဈတာပါ။ ကြုပခြေါင်းကို ခပဖြှဖြ တွန်းရင်း နောကပျိုင်း ပေါငလြေးကို ဖြဲပေးနတေော့တာပဲ။
ကြုပအြိပမြကထြဲကလို စောကစြိက မကြီးပါဘူး ပုံမှနပြါ။ ဒါပမယေ့ြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွကတေော့ ဖောင်းကားနတောဗွ။ စလကြတ်ာနဲ့ အရညကြှညလြေးတွေ စို့လာနတော။ အစိလေး စုပတ်ော့ ဖငကြှီးကြှတကလြာပြီး သူ့ပါးစပလြေးကို လကန်ဲ့ အုပထြားတာဗွို့။ ကြုပလြည်း အိပမြကထြဲကလောကြ အကြာကြီး မလကြန်ိုငပြါဘူး။ လီးက တောငပြှီး တအားလိုးချင်န်တောဗွ။ ပုဆိုးကို စလှယသ်ိုင်းရင်း မှစမ်းကြည် စောကပြတလြေးထဲ လီးထိပန်ဲ့ တေ့ပြီး ဖိလိုးလိုကတ်ာ။
” အ … သပေါပြီ … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … နာလိုကတ်ာ ”
အသံကယွကြှီး အောပြှီးမှ တစုံတခု သတိရတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကြုပကြို ခဏဆင်းခိုင်းနတော။
” ဒီထဲ … မဖြစ်ဘူး … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” ဘာလို့လဲ ဟ ”
” အမတေို့ … ကြားကုနလြိမ့မြယ် ”
ဟုတပြဗွာ ကြုပကြ လိုးဖို့ပဲ အာရုံရောကန်တော အမတေို့အိပခြန်းနဲ့က အနီးလေးဗွ။
” ဒါဆို … ဘယန်ားလုပရြမှာလဲဟာ ”
” မီးဖိုချောငထြဲ … သှားမယ် … လာလာ ”
မှစမ်းကြည် ထမီကောကစြှပတ်ာနဲ့ ကြုပလြည်း စလှယသ်ိုင်းထားတဲ့ ပုဆိုးကို ပြနခြလွိုကတ်ယ်။ မီးဖိုချောငထြဲ ရောကတ်ော့လည်း ဘယန်ရောလှဲပြီး လုပရြမှန်းမသိဘူးဗွာ။ လီးက တဇပဇြပ် တောငန်တောဗွ။ မှစမ်းကြညလြည်း ဟိုနားလှနပြေးရမလို ဒီနားလှနပြေးရမလို ဖြစ်နရှောတာ။
” နင် … ကြောငအြိမကြို လကထြောကထြားဟာ ”
ကြုပကြ လိုးလည်းလိုးချင်ြ နရောကလည်း အဆငမြပြတောကြောင့ြ အနီးနားရှိတဲ့ ကြောငအြိမကြို လကထြောကခြိုင်းလိုကတ်ာ။ ပြီးမှ ထမီလှန် ခါးကို ဖိခပြှီး အနတေောလြေး ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငန်ောကကြနေ ဆှဲလိုးပစ်တာပေါ့။ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာဗွာ။ ဘာနဲ့မှကို မတူတာ။
မှစမ်းကြညကြတော့ ခေါင်းလေးမော့တကသ်ှားပြီး တအားအား ညည်းနရှောတာ။ ဖငကြို ရှေ့ကပတ်ာနဲ့ ကြုပကြ ခါးလေးဆှဲပြီး ဆောင့လြိုးပစ်တော့တာပဲ။ ၂ ခါလောကကြှ သဘောပေါကသ်ှားပုံပါ၊ ဖငကြို မကြုံ့ရဲတော့ပါဘူး၊ အလိုကသ်င့လြေး ကော့ပေးနတော။ လိုးကောင်းတုန်းဗွာ မီးရောငထြှကလြာတာဗွို့။ မီးဖိုချောင် အပေါကဝြက မီးအိမလြေးကိုငပြှီး ကြည့်န်တော အမဗွေ။
” ဟဲ့ … ဘယသ်ူတွတေုန်း ”
ညပိုင်း အိပခြငွမြူးတူးနဲ့ ကြုပတ်ို့ကို သချောမှငပြုံ မရပါဘူး။ ကြောငအြိမန်ဲ့ တံခါးကြားမှာ ပန်းကနစြငရြှိနတေော့ မကြန်ှာလောကပြဲ ဟိုဘကဒြီဘကြ မှငန်ရတောပါ။
” သမီးတို့ပါ … အမေ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … ဗိုကဆြာတယဆြိုလို့ … ထမင်း ခူးပေးနတော ”
” ဟုတတ်ယ် … အမေ … ကနွောြ ထမင်းစားမလို့ပါ ”
မှစမ်းကြညကြ အမေ့ပြောပြီးတာနဲ့ ကြုပလြီးကို ထုတခြိုင်းနတောဗွာ။ ကြုပလြည်း ဇပတ်ငန့င်န့န်ဲ့ ထုတပြေးလိုကရြတာ။ အမယေုံအောင် ထမင်း တဈပန်းကနစြားပြီး အိမပြေါပြှနတ်ကခြဲ့ရတာ။ အိမပြေါရြောကတ်ော့ လိုးတာလေး ပြနတ်ှေးပြီး လီးကပြနတ်ောငန်ရေောပဲ။
သိပကြှာကြာ မနနေိုငဘြူးဗွာ။ မှစမ်းကြညကြို အောကကြနေ အိမပြေါခြေါပြှီး စိတတ်ိုင်းကြ လိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ပထမ တခွီ ပကလြကလြှနပြေးတဲ့ မှစမ်းကြည် စောကပြတလြေးထဲက လီးဆှဲထုတတ်ော့ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားမိသေးတယ်။ လီးတချောင်းလုံး စောကရြညတ်ှရှေှဲနပြေီး ထိပပျိုင်းမှာ သှေးစသှေးနတွေ ကပန်တောဗွ။ ပြောသ်ှားမိတယ် အပျိုစဈမှန်း သိလိုကရြတာလဗွော။ တဈညလုံး နားလိုကြ လိုးလိုကန်ဲ့ မနကလြင်းခါနီးမှ မှစမ်းကြညလြည်း ကြတကြတလေး အောကဆြင်းသှားတာ။
ခေါင်းရင်းဘကြ ကြေးငှကသ်ံလေးတွကြေောင့ြ မနကမြိုးလင်းမှန်း သိခဲ့ရတာဗွ။ နိုးတာနဲ့ အောကဆြင်းတော့ အမကေ အိမရြှေ့ ကြပပြစွပြေါမြှာ ထိုငန်တောဗွို။ ခဏနတေော့ အဘနဲ့ မှစမ်းကြညလြည်း နိုးလာတာပါ။ အဘက ရှေ့က မှစမ်းကြညကြ နောကကြ အိမတ်ံခါးဝမှာ ရပန်တောဗွ။ ကြုပလြည်း မှစမ်းကြညန်ဲ့ မင်ျဂလာဆောငပြေးဖို့ ဇွတပြူဆာနတောပေါ့။
” အစောကြီး … သားအမိနှစ်ယောကြ … ဘာတွေ တွတထြိုးနတောလဲကြ ဟေ ”
” ဒီမယလြေ … ရှင့သ်ား … လီးတောငန်တော ”
” ဟာ … အမကလေည်းဗွာ ”
အမကေ တခါတလေ ဒီလိုပဲဗွ။ တဈတဈခွခွ ပြောတတတ်ာ။
” ဟုတမြှာ မယစြိနရြေ … ညက အိမအြပေါထြပ် … ငလငွြ လှုပန်တောဟ ”
” တိန် ”
အဘ စကားဆုံးတော့ မှစမ်းကြညလြည်း အိမတ်ံခါးဝလေး ရပန်ရင်ေး ကြုပကြို လွှာလေးထုတပြှပြီး အိမထြဲဝငပြှေးသှားပြီဗွို့။
မှစမ်းကြည် ဇာတလြမ်းလေးအား ဒီမှာပဲ ရပန်ားခွင့ပြှုပါဗွာ။ အစ/အဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော မိတဆြှမွေားအား ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။
မောငခြှိမ့ြ