အောစာအုပ်

နှောင်းနောင်တ (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

နှောင်းနောငတ်
ရေးသားသူ – Steven Law

🏵️အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

ညဘကရြှဈနာရီခန့ြ ကိုအောငန်ှင့ြ ကိုရဲ ရောကလြာကြတယ်။ ရတီနှင့ြ ဆု ပြငဆြငပြှီး ထွကခြဲ့ကြတယ်။ KTV မှာ အရကရြော ဝိုငရြော မှာပြီးသောကစြားရင်း သီချင်ြးဆိုကြတယ်။ ရတီက စိတည်ဈနသေူမို့ ပိုတိုကကြှတယ်။ ဝိုငမြှာ အရကရြောထားတော့ နှစ်ပငလြိမကြုနတ်ယ်။ ရတီ တောတ်ောမြူးနမှေ တွဲပြီးခေါခြဲ့ကြတယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ကိုရဲက ရတီ့အဝတတ်ှကေို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ဆုနှင့ကြိုအောငကြ အပြငမြှာကနွန်ပြေီး ထုံးစံအတိုင်း နမ်းစုပန်ကြတေယ်။ ကိုရဲ အပြငကြိုထွကလြာပြီး

“ကိုအောင် ရတီ့ဟာကြည့်မြလား၊ သိပလြှတယ်”

“ဟာ ကြည့်ရြမှာပေါ့ကြာ။ တလောက မင်းပဲ ဆုဟာကို ကြည့်သ်ှားတာပဲ”

“ဟှန်း ကိုကိုနောျ”

“ဆုကလည်းကြာ ငရဲက ဆုဟာကြည့်ထြားတာ ကိုကိုလည်း ပြနကြှည့ရြမှာပေါ့”

“ကိုရဲ တောကြှာ ကိုကိုက ရတီ့ဟာကြိုကသ်ှားလို့ လုပခြငွန်ရင်ေ ဘယလြိုလုပမြှာလဲ”

“ဟားးဟားး ငအောင် လဲလုပမြလား”

“ဟားးး ဆုသာခွင့ပြှုလို့ကတော့ လုပပြှီးသားကြ”

“ဟာ ကိုကိုနောျ”

“ဆုကလည်း တဈခါတည်းပဲလုပမြှာပါ”

“ဟင့ြ မရဘူး၊ တောကြှာ ဆုကိုပစ်သှားမှာ”

ကိုအောငအြောင် ဆုရညကြို လမ်းခွဲသှားနိုငမြှန်း ဆုရညသ်ိပြီးသာပါ။ ဒါပမယေ့ြ လောဘကိုကြ အဆုံးမသတန်ိုငတ်ော့ ဆကပြှီး မီးစငကြှည့ကြရမှာပေါ့။

“မပစ်ပါဘူးကြာ”

“ဒီလိုလုပကြှာ ငအောင် ၊ ဆုကိုလည်း အဝတခြွှတပြေး၊ ငါက ရတီ့အဝတတ်ှေ ခွှတပြှီးပြီ”

“တကယလြား”

“တကယပြါဆို ဆုရော မင်းရော ဝငကြှည့ြ”

“ရတီအဝတခြွှတထြားရင် ဆုကိုလည်း ခွှတပြေးမယ်”

“ဟာကြာ ကိုကိုနောျ”

ဒီနရောမှာ ဆုရညအြတွကြ စွန့စြားရခွင်းဖြစ်ပါတယ်။ တသကလြုံးရှာမရတဲ့ ငှကြေေးကို အရှကန်ဲ့စွန့ဖြို့ ဆုံးဖြတပြှီးသားပါ။ ကိုအောငဆြိုတာကလည်း ဆုရဲ့ ပထမဆုံးရည်းစားမှ မဟုတတ်ာ။ ကိုရဲတဈယောကဆြီ အလိုးခံရလည်း မထူးဘူးလေ။ ရမယ့င်ှကြေေးက သိန်းငါးရာဆိုတော့ ဆု စွန့စြားရဲပြီပေါ့။ ဆုရညန်ဲ့ကိုအောငကြ ကိုရဲနောကြ လိုကခြဲ့တယ်။ ကုတငပြေါမြှာ ရတီက အဝတအြစားမဲ့ ပကလြကကြလေး ဖြစ်နတယ်ေ။

“တွေ့လား ကိုအောင်”

“အင်း ”

“ဆုလည်းခွှတလြေ”

“ဟင့ြ ကိုရဲ အရငကြလည်း ကြည့်ပြှီးသားလေ”

“အခု အသေးစိတကြှည့မြှာ”

“ဟင့ြ ကိုကို ခွှတရြမှာလား”

“အင်းလေ”

“ဟင့ျ”

ဆုရည် အဝတတ်ှခွှတေတ်ော့ ကိုရဲရော ကိုအောငပြါ ခွှတလြိုကကြှတယ်။ ကိုရဲရော ကိုအောငပြါ လီးတွတေောငပြှီး တရမ်းရမ်းဖြစ်နပြေီ။ နှစ်ယောကသ်ား ယှဉရြပန်တေုန်း ဆုရညကြ

“ဟီး ကိုရဲ ရတီနိုးလာရင် သူ့ဟာကို လူနှစ်ယောကြ အသေးစိတကြှည့န်တောကို ပြလိုကရြင် သူဘယလြောကြ ဒေါသထွကမြလဲမသိဘူး။ အမှတတ်ရ ဓာတပြုံရိုကထြားလိုကမြယ်”

ဆုရညကြ အကြံနှင့မြို့ အခုလိုပြောလိုကတ်ယ်။

“ပြူနာတကမြယ်”

“မတကပြါဘူး ကိုရဲကလည်း”

“ဟားဟားး ငါတို့ အဲလိုဆို ဘယလြိုပိုစ့ပြေးရမလဲ”

“ကိုရဲက လုပန်တေဲ့ပုံ ၊ ကိုကိုက နို့ကိုငပြေးနတေဲ့ပုံပေါ့”

“ဟားးဟားး”

“နေဦး ကိုရဲ ငါအရငကြှည့ပြါရစေ”

“ကြည့်ကြှာကြည့်ြ အားရအောငကြှည့ြ”

ကိုအောငကြ ရတီရဲ့ဖုဖောင်းနသေော ပိပိကို သချောဖြဲပြီးကြည့်န်စဉြေ ဆုက ဓာတပြုံရော ဗီဒီယိုပါ ရိုကထြားလိုကတ်ယ်။ ကိုအောငကြ ရတီနို့ကို စို့လိုကရြာ

“ဟာ ဟေ့ကောင် အဲ့ဒါမပါဘူးလေ”

ဆုက ဗီဒီယိုကို အမိအရ ရိုကထြားလိုကတ်ယ်။ ကိုရဲက ရတီ့ပေါငကြိုမပြီး လီးထိုးသှင်းတဲ့အခွိနမြှာ ကိုအောငကြ ရတီနို့တွကေို တပြှတပြှှတစြို့နတယ်ေ။

“ဟေ့ကောင် မင်းရတီ့နို့ကို စို့တယန်ောြ။ ဆုနို့ကိုလည်း ငါစို့မှာနောြ”

“စို့ပေါ့ကြာ”

ကိုရဲက ရတီကိုလိုးရင်း ပြောနတယ်ေ။ ကိုအောငကြ နို့စို့နရောက အားမရပဲ ရတီ့ပါးစပထြဲ လီးထည့တ်ော့

“ဟာ ဟေ့ကောင်၊ ဆုတွေ့လား ကိုရဲကိုလည်း ဆုက လုပပြေးရမှာနောြ”

“အာ အဲဒါဆို ငါလည်းလုပမြှာ”

အရကန်ဲ့ဝိုင် နှစ်ပငလြိမပြှီးမူးနသေော ရတီမှာ ဘာမှမသိပေ။ မိမိပါးစပထြဲ လီးဝငန်သညေကြိုလည်း မသိတော့ပေ။ တဈယောကကြ ပါးစပလြိုးပြီး တဈယောကကြ အဖုတကြို လိုးနကြတေော့သည်။ ဆုရညလြည်း ဗီဒီယိုရိုကလြိုကပြှီး ဖုန်းကို ထားလိုကပြှီး

“ကိုအောင် ရတီနိုးသှားမယလြေ၊ ဒီကိုလာခဲ့တော့”

“အင်းပါ ဆု၊ ရတီက အိပပြွောန်တေော့ အသကေောငကြို လုပန်ရသေလိုပဲ”

“ခစ် ခစ်ခစ် သူက လုံးဝအိပပြွောန်တောကိုး”

ကိုအောငအြောငကြ ဆုဆီကိုသှားလိုကရြာ ဆုက ကိုအောင့လြီးကို စုပလြိုကတ်ယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

ကိုရဲလည်း ဆုနဲ့ ကိုအောင် လုပန်တောမှငတ်ော့ စိတကြပိုကြှလာပြီး

“ငအောင် လူလဲလိုးရအောငကြှာ”

“ဆု ကိုရဲနဲ့ခံလိုကပြါလား၊ ရတီကို ကိုကိုလိုးချင်လြို့”

“”ဟာ ကြာ မရပါဘူး”

“ဆု ငအောငကြ ရတီ့ပါးစပကြို လိုးထားတယ်‌နောြ။ ဆုပါးစပလြည်း ကိုရဲလိုးမှာ၊ ဟုတတ်ယမြဟုတလြား ငအောင်”

“အင်း ဟုတတ်ယ်”

“အာ ကိုကိုနောြ ဆု နှစ်ယောကလြုံးကို မခံရဲဘူး”

“ငအောင် လာကြာ ရတီ့ကိုလိုးလိုကျ၊ ဆုကို ငါပြုစုမယ်”

“ကိုအောင် လုပပြါဦး ကိုရဲက တကယလြုပမြယ့ပြုံ”

“ဘာဖြစ်လဲ ဆုကလည်း၊ ကိုကိုလည်း ရတီ့ကို လိုးရတာပဲဥစ်စာ”

“ကိုကို သိပရြကရြောနတောလား”

“ဆုကလည်းကြာ အခုဖီးအရမ်းလာနလေို့ပါ”

“မလုပပြါနဲ့ ကိုရဲရယ်။ တောကြှာ ရတီနိုးသှားပြီး ပြသနာတွတကေပြါ့မယ်”

“နှစ်ပငလြိမပြှီး လုံးဝအိပပြွောန်တော နိုးမှာမဟုတဘြူး”

“ဒါဆိုလည်း ဒီလိုလုပလြေ။ ကိုရဲ ကိုကို့ကို ရတီနှင့ပြေးတွေ့လိုကလြိုကတ်ော့။ မူဗီရိုကလြိုကမြယ်။ ပြသနာတကခြဲ့ရငလြည်း မူဗီနဲ့ပြရမှာပဲ”

“ဆု ငါတို့က ရတီကြတော့လုပပြှီး ဆုကြတော့မလုပရြင် ပြသနာပိုတကမြယ်”

“သူသိတာမှမဟုတတ်ာ”

“နင် ဗီဒီယိုရိုကခြငွလြို့ ငါတို့ကိုလုပခြိုင်းတာလို့ ရတီ့ကို ပြောလိုကမြှာနောြ”

“ဟာ ကိုရဲ သဈစာမဖောကရြဘူးလေ”

“နငစြဉြးစားလေ၊ ရတီကြတော့ ငအောငကြ ပါးစပလြိုးသှားပြီးပြီ၊ ငါကြတော့ နင့ကြိုမလုပရြတော့ မွှတမှုမရှိဘူးလေ”

“အာ ကိုရဲကလည်း”

“ငအောငကြ ရတီကိုလုပ်၊ ငါကလည်း ဆုကိုလုပမြယ်၊ ဒါမှ မွှတမှုရှိမှာပေါ့၊ ဟုတတ်ယမြလား ငအောင်”

“အေးပါကြာ”

“ဒါမှမဟုတရြင် နင့ဖြုန်းငါ့ပေး၊ အားလုံးပြနဖြကြမြယ်၊ နောကကြှရင် ငါက ရတီ့ကို ပြနပြှောမှာ”

မူဗီတော့ အဖကြမြခံနိုငပြေ။ မူဗီသည် ရတီရဲ့ အားနည်းခကြကြို ခွုပကြိုငန်ိုငသ်ည့အြရာ။ မတောတ်ဆ အမကေိုတရားစွဲလွှင် အမကေ မိမိအတွကြ လုပပြေးရကြိုးနပမြညမြဟုတပြေ။ ကိုရဲတဈယောကကြို ခံပေးရလို့ ထူးလာမညလြည်း မဟုတပြေ။ နောကဆြုံးတော့ မိမိရှေ့ရေးအတွကြ စဉြးစားကာ လုပပြေးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး

“အင်းပါ လုပပြေးပါ့မယ်”

“ဒါမှပေါ့ ဟုတတ်ယ် ကိုရဲ မင်းပြီးပြီလား”

“ဘယကြပြီးမှာလဲကြာ အသကေောငလြုပန်ရသေလို ဖြစ်နတော”

“မပြီးသေးရင် မင်းဆုကို ဆှဲလိုကတ်ော့”

“အိုကေ”

ကိုအောင် ရတီ့ပေါငကြိုမတငပြှီး လိုးရနပြှငတ်ော့ ဆုရည် ဖုန်းယူပြီး ခနရိုကလြိုကသ်ည်။

“ရတီ မှနမြှနရြိုကဟြာ ငါနင့ကြိုလုပခြငွန်ပြေီ”

“အင်းပါ ကိုရဲ”

“လာ ဆု စုပပြေးဦး”

“ဟင့ြ ကိုရဲ မလုပပြေးရင် ဆုက မစုပပြေးဘူး”

“ဟားးးဟားး”

ကိုရဲလည်း ဆုကြနပေအြောင် ဆုပိပိကို ယကပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုလည်း ကိုရဲကြနပေအြောင် စုပပြေးလိုကသ်ည်။

“Doggy ဆှဲမယ် ဆု”

ဆုမှာ ကိုရဲပြောသလို ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ကိုရဲက ဘောင်းဘီအိတထြဲက ဂွလေီထုတကြို ယူပြီးနောကြ ဆုရဲ့ပိပိထဲ လီးကိုဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။

“ဗြိ ဗစြျ ဗစြျ”

“အာ့ အင်းးဟင်းးဟင်းး””

နီညိုရောင် ဖငပြေါကဝြကိုကြည့်ပြှီး

“ငအောင် မင်း ဆုကို ဖငခြထွားလား”

“အင်း ခထွားတယလြေ”

“အာ ကိုကို”

“ဟဲ့ ကောင် ငရဲ ဘာလဲ မင်းက ဆုဖငခြမွလို့လား”

“ခပြါဘူးကြာ မင်းခရွငတ်ော့ ညှပလြိုးလေးပေါ့”

“ဟာ…..ကောင်းသားပဲ ငါလည်း လုပဖြူးချင်န်တော”

“မရပါဘူးနောြ ၊ဟှန်း တဈယောကခြငွြးပဲ”

“ဘာထူးမှလည်းဆုရယ်၊ လုပမြယ့လြုပတ်ော့လည်း အကုနလြုပမြှာပေါ့ ။ ဟုတတ်ယမြဟုတလြား ငအောင်”

“အေးပါကြာ မင်းသဘောပါ”

ဆုမှာ ကုန်းလကြပြင် ကိုရဲအလိုးကို ခံနရသေည်။ ကိုရဲက ဆုအဖုတကြိုလိုးရင်း လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဖငသ်ားများကို ဖြဲပြီး ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။

“ဗစြျ ဗြိ ဗစြျ ဖတ် ဖတ် ဖန်း”

“အာ! အင်းးဟင်းးဟင်းး”

မိမိခစွသ်ောသူ မဟုတသ်ောလြည်း အဖုတတ်ို့ အရညစြိုစိထွကလြာပြီး ကာမဖီလငတ်ကလြာလသည်ေ။ ပထဆုံးအကြိမ် မိမိခစွသ်ူရှေ့ အလိုးခံရခွင်း ဖြစ်သောလြည်း မိမိခစွသ်ူမှ ကြညဖြှူစွာ ပေးလိုးခွင်းဖြစ်၍ ကြောကလြန့ထြိတလြန့ခြှင်းတော့ မဖြစ်ပေ။ ထူးဆန်းသညကြ ကိုရဲ၏အလိုးကို အရသာခံကြည့်ခြှင်းပငဖြစ်ပြီး ကို‌အောငန်ဲ့ လိုးသညထြကြ ဘာများပို၍ ကြာခွားသညကြို သိလို၍ မကြစြိမှိတကြာ ဖငဇြိမခြံကြည့်ခြှင်းကိုပင် လုပမြိလသည်ေ။ တခကြတ်ခကြြ ပြှပသ်ိပစြှာဝငလြာသော လီးကိုပင် ဂရုစိုကမြိလရော အရာသာထူးသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုကရြသည်။

ကိုရဲက ဆုရည်၏ အတွေ့အကြုံကို လေးစားမိသည်။ ဖငပြငခြံဖူးသညဟြုဆိုသဖြင့ြ ဂွထေုပအြားဖောကပြှီး ဆုရည်၏ စအိုဝဆီ လောင်းထည့လြိုကရြင်း လကခြလယန်ှင့ြ ထိုးသှင်းမှှလေိုကသ်ည်။

“ဗစြျ ဖြစ် ဗစြျ”

ဂွသေုတပြှီး လကထြည့သ်ောလြည်း စအိုရဲ့သဘောသဘာဝအတိုင်း ကြပထြုပန်ရော ဖငခြံဖူးသောဆုရညမြှာ ဖငဇြိမကြိုလည်း ရရှိလသေောကြောင့ြ ညည်းသံဆူထွကလြာသည်။ ဆုရညည်ည်းသံကြောင့ြ ကိုအောငမြှာ ရတီ့ကို လိုးရသညမြှာ အားတကလြာသည်။ ပကလြကဖြစ်နသေော ရတီအား ဘေးတစောင်းပြုလုပပြှီး ပေါငတ်ဈချောင်းကို မပြီး လိုးတော့သည်။ ဆုရည် အလိုးခံနသညေကြိုကြည့်ပြှီး ပို၍ဖီးလာနသလေို ခံစားရကာ သုတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ရတီ့အဖုတထြဲမှာပင် သုတလြှှတမြိတော့သည်။

ဘေးတစောင်းအိပပြွောန်သေော ရတီအားထားခဲ့ပြီး ကုန်း၍ခံနသေော ဆုရညအြနားကိုကပကြာ သုတထြှကြ၍ပြော့နသေော လီးအား ဆုရညပြါးစပ်၌ တေ့ပေးလိုကသ်ည်။ ဆုရညလြည်း ပါးစပထြဲတိုးဝငလြာသော ကိုအောင့လြီးအား စုပပြေးလိုကသ်ည်။ သုံးမိနဈပငမြကြာခွေ ကိုအောင့်လီးတို့ ထောငမြတလြာသည်။ ဒူးထောကပြှီး ကုန်းလိုးနသေော ကိုရဲက

“ဒူးညောင်းပြီကြာ ငအောင်”

“ပုံစံပြောင်းလိုးပေါ့ကြာ၊ ငါလည်းလိုးချင်န်ပြေီ”

“ဆု ကိုရဲအပေါကြတကြ”

“ဟှန့ြ ကိုရဲ နှစ်ယောကလြုပမြလို့လား”

“အင်းလေ ကိုရဲလည်း မပြီးသေးသလို ငအောငကြလည်း လုပခြငွန်ပြေီ”

“အင်းပါ ကိုကို ဖြေးဖြေးနောျ”

“အင်းပါ ဆုရဲ့”

ကိုရဲ ကုတငပြေါြ ပကလြကအြိပလြိုကတ်ော့ လီးက မိုးပေါထြောငတ်ယ်။ ဆုရညလြည်း ကိုရဲအပေါကြခွကာ လီးနဲ့အဖုတတ်ေ့ပြီး ဖိခလွိုကတ်ယ်။

“ဗစြျ ဗြိ ဗြိ ဇွိ”

လီးက တဇွိဇွိ တဗွိဗွိနဲ့ အဖုတထြဲ တဆုံးဝငသ်ှားတယ်။ ကိုရဲက ဆုရညကြို ဆှဲဖကလြိုကရြာ ဆုရညမြှာ အလိုအလွောကြ ကုန်းပြီးသား ဖြစ်ရတော့တယ်။ ကိုအောငလြည်း ဒူးထောကကြာ ဆုရညဖြငကြို လီးတေ့ပြီး ဖိသှင်းခလွိုကတ်ော့တယ်။

“ဗစြျ ဗစြျ ဗြိ ဗစြျ ဗစြျ”

“အာ့! ဖြေးဖြေး ကိုကို အောင့တ်ယ်”

လီးက တဆုံးဝငသ်ှားပြီး ဖငထြဲမှာ တင်းကြပန်တယ်ေ။ ကိုအောငကြ ဆုပြောတဲ့အတိုင်း တဖြေးဖြေးချင်ြး လိုးလိုကတ်ော့တယ်။ ကိုအောငကြလိုးတိုင်း ဆုရညမြှာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတဖြစ်ကာ ကိုရဲကို လိုးသလိုဖြစ်နပြနေတ်ော့ ကိုရဲလည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ ဖီးတကလြာတယ်၊

“ဘှတ် ဖတ် ဖတ် ဖန်းးဖန်းး”

“အာ့ အိုးဟိုးး အားးး ရှီး”

လီးနှစ်ချောင်းက အလှှာလေးတလှှာသာခွားပြီး ထိကပန်သလေိုပါပဲ။ လီးနှစ်ချောင်းက တနရောစီကို အရသာတမွိုးစီ ပေးနိုငစြှမ်းရှိနတေော့ ဆုလည်း ကာမအရသကို ခံစားရလာတယ်။ မှနမြှနပြှီးချင်သ်လို ခံစားလာရတော့တယ်။ နောကဆြုံး ဆုရညမြနနေိုငတ်ဲ့အခါ ကိုရဲနှုတခြမ်းကို လှမ်းနမ်းစုပတ်ာ့တယ်။

ကိုရဲလည်း ဆုရညရြဲ့ပါးစပထြဲ လွှာထိုးပြီး မှှသည်ေ။ ဆုရညကြလည်း တဖန် ပြနလြုပပြေးပြနသ်ည်။ ဆယမြိနဈခန့ြ လိုးပြီးသောအခါ ကိုအောငကြ ဆုရညဖြငထြဲက လီးကိုထုတပြှီး လီးတချောင်းဝငန်သေော ဆုရညအြဖုတကြို ထိုးထည့ရြာ

“အား ကိုကို အိုး သပေါပြီ”

အပျိုစဈစဈမဟုတပြမယေ့ြ လီးနှစ်ချောင်းတော့ မဝငပြေ။ ထို့ကြောင့ြ ပြနထြုတပြှီး ဖငထြဲတ ဖနထြည့ပြှီး လိုးသည်။ ကိုအောငလြည်း ကြာကြာမလိုးနိုငတ်ော့ သုတတ်ှကေို ဖငထြဲကိုသာ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ အောကမြှ ပကလြကန်ပြေီး အလိုးခံနသေော ကိုရဲလည်း ဖီးတကပြမယေ့ြ မှနမြှနမြပြီးနိုငပြေ။

“ငအောင် မင်းပြီးရငဖြယကြှာ ၊ ငါဆကလြုပမြယ်”

“အေးပြီးပြီလုပ် မနကကြှတော့ လင်းဆှဲလေး လိုးကြမယ်”

“အေးအေး”

ဆုရညကြို အပေါကြနဆင်ေးခိုင်းပြီး ဖငကြုန်းကာ ဖငထြောငလြိုးပေးလိုကသ်ည်။

“ဗစွြ ဘှတဖြှတ် ဖတဖြတ် ဖန်းးဖန်း”

“အာ့ရှီးးရှီးးးအိုးး”

ဆုရညလြည်း ပြီးတော့မညဖြစ်၍ ညည်းသံထွကတ်ော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ကိုရဲလည်း သုတတ်ှထွကေသ်ှားတော့သည်။ အားရအောင် လိုးလိုကပြှီးနောကြ လေးယောကသ်ား ကုတငပြေါမြှာပင် ကန့လြန့အြိပကြှတော့သည်။

မနကမြိုးလင်းလာတော့ ရတီ နိုးလာသည်။ အဝတအြစားလည်း မရှိပေ။ မိမိတဈယောကတ်ည်း အဝတအြစားမရှိသညမြဟုတ် ရှိသမွှသော လူလေးယောကလြုံး အဝတအြစားမရှိပေ။ မနေ့ညက အိမမြကမြကန်သလေိုမွိုး ခံစားလိုကရြသည်။ အိမမြကထြဲမှာ ကိုရဲနှင့လြိုးနသညေဟြု ထငမြိသည်။ မိမိပိပိကို စမ်းမိသည်။ သုတရြညမြွား စိုရှှဲနသညေကြိုတွေ့ရပြီး အိမမြကတ်ော့ မဟုတဘြူးဆိုတာတော့ သိလိုကသ်ည်။ တွေးနစဉေမြှာပင် ကိုရဲက နိုးလာပြီး

“ရတီ နိုးပြီလား”

“အင်း နိုးပြီ၊ မနေ့ညက တောတ်ောမြူးသှားတယ်”

“ဟုတတ်ယ် ရတီ အရမ်းမူးနလေို့ ကိုရဲ အားမရလိုကဘြူး”

“ဟာကြာ ကိုရဲကလည်း၊ ရတီမူးနတောကို အခွင့ကြောင်းယူပြနပြှီ”

“အခွင့ကြောင်းယူတာမဟုတရြပါဘူး ရတီရယ်၊ မနေ့ညက ဆုနှင့င်အောင် လုပကြှတော့ ကိုရဲလည်း မနနေိုငဘြူးလေ၊ အာ့မို့ လုပလြိုကမြိတာ”

“ဟှန်း ကိုရဲနောြ၊ အာ့ဆို့ ကိုအောငန်ဲ့ ဆုကလည်း မှငန်ရမှောပေါ့”

“အင်း မှငတ်ယ်”

“ဟာကြာ ရှကလြိုကတ်ာ ကိုရဲ”

“ရတီကလည်း ဘာရှကစြရာလိုလို့လဲ၊ အချင်ြးချင်ြးတွပေဲဥဈစာ”

“အချင်ြးချင်ြးလည်း ရှကတ်ာပဲ”

ထိုစဉြ ဆုရညန်ှင့ြ အောငအြောင် နိုးလာပြီး အောငအြောငကြ ဆုရညန်ို့ကို တပြှတပြှှတမြှညအြောင် စို့လိုကသ်ည်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အာ့!.. အင်းးဟင်းး ဖြေးဖြေးစို့ပါ ကိုကို၊ ဆုနို့က ထွကမြပြေးပါဘူး”

အဖုတကြို လကတ်ဖကကြနှိုကရြင်း ကိုအောငကြ နို့ကို တပြှတပြှှတစြို့တော့သည်။ ရတီ သူတို့ဘကကြို လှည့ကြှည့ပြှီး

“ဆုရညတ်ို့ကတော့ လုပပြှနပြှီ”

” ရတီကလည်း အခွိနရြှိခိုကြ လုံ့လစိုကတ်ာ၊ အခွိနန်ဲ့ဒီရေ လူကိုမစောင့ဘြူးတဲ့၊ ရတဲ့အခွိနလြေး လုပထြားရတာ”

“ဟော့တော့ မနိုငစြိတတ်ှပေဲ”

ရတီကပြောနတေုန်း ဆုရညကြ အိပရြာကထလာကာ ကိုအောင့လြီးကို တပြှတပြှှတ် စုပပြှနသ်ည်။

“လုပပြှီ ဆုရညကြတော့ မနကပျိုင်းပဲရှိသေးတာ”

“မနကစြောစော ဆုရည် အားရှိအောင် နို့တိုကန်တော”

“ဟင့ျ ”

ရတီမှာလည်း ကိုရဲက အဖုတန်ှိုကရြင်း နို့ကိုစို့နတေော့ ရတီ့အဖုတ် ပြနစြိုလာရသည်။

“ဟာ ကိုရဲ တောပြှီကြာ”

“လင်းဆှဲလေးက ပိုကောင်းတယ် ရတီရဲ့”

“ဟင့ြ တောပြှီဆို”

“မရဘူး မနေ့ညက အားမရတော့ ဒီမနကတ်ော့ အားရအောငလြုပသ်ှားမှာ”

ရတီ ခွင့ပြှုရကောင်းမလား မကောင်းဘူးလား စဉြးစားနစဉေအြခွိနအြတွင်းမှာပင် ဆုရညကြ ပကလြကပြှနအြိပပြေးပြနသ်ည်။ ရိုးရိုးပဲလုပကြှမညဟြု ရတီ ထငလြိုကသ်ေးသည်။ သို့သောြ အဖုတအြားလိုးခွင်းမဟုတပြဲ ဖငကြိုလိုးနခွင်ေးပင် ဖြစ်သည်။

ဖငလြိုးကြသညကြိုသိသောလြည်း ဆုရည် ဖငမြခံလောကဘြူးဟု တွေးထားခဲ့ပမယေ့ြ ယခုမူ ဆုရညဖြငထြဲကို ကိုအောငကြ လီးကိုထိုးသှင်းနသည်ေ။ သချောအောင် ကုန်းထ၍ကြည့်စြဉြ ကိုရဲလည်းထလာပြီး ရတီ့ခါးကို ဖမ်းဆှဲပြီး နောကကြနေ ကုန်းလကြြ လိုးတော့သည်။

“ပြှတ် ဗစြျ ဗြိ ဗွဈ”

“အာ့ ကိုရဲ အိုး ကြှတ် ကြှတ်”

အဖုတထြဲ လီးက လွှောကနဲပင် ဝငရြောကသ်ှားသည်။ ရတီ ရုန်းဖို့မစဉြးစားတော့ခွေ။ ကုန်းလကြသ်ာ ခံလိုကတ်ော့သည်။ လီးက တဇွိဇွိ တဗွိဗွိ ဝငလြာသည်။ ခံနိုငန်ပြေီး နာကငွမြှုလည်း မဖြစ်တော့တဲ့အတွကြ ကာမအရသာကိုရလသည်ေ။ ထူးခွားသညမြှာ လူရှေ့အလိုးခံရ၍ အစကတော့ ရှကန်ပမေယေ့ြ ဆုရညကြ ဖငလြိုးခံရင်း တအင်းအင်းညည်းနတေော့ စိတထြဲပို၍ထကြှနမေိသည်။ ပိပိကိုလည်း ညှဈနမေိသည်။ ထိုစဉမြှာပင် ဆုရညကြ ရတီ့နို့ကို ကိုငလြရော ရတီ လန့သ်ှားသေးသည်။

“ရတီ ဒီဘကရြှှေ့ပေးဟာ”

ဆုရညကြ ဖငလြိုးခံနရောကနေ ရတီ့ရငဘြတအြောကဝြငလြာပြီး ရတီနို့ကို လှမ်းစို့သည်။

“အာ့ ဆု မသာမ ငါ့နို့ကိုမစို့နဲ့ဟ”

ဆုရညကြ ရတီ့ကိုဖကထြားပြီး

“မရဘူး စို့လို့အရမ်းကောင်းတယ်”

ဆိုပြီး ဆကစြို့တော့သည်။ ရတီမှာ ရှကန်ပြေီး ရုန်းထွကမြရပေ။ ဆုရညကြ ရတီကိုဖကပြှီး နို့ကို တပြှတပြှှတစြို့နသည်ေ။ ရတီမှာ ရှကရြှကန်ဲ့ငှိမခြံရင်း အရသာတမွိုးတွေ့တော့သည်။ ကိုရဲက ရတီ့ကို ဆုရညဖြကထြပရြှှေ့ပြီး ဆုရညအြဖုတကြို လှမ်းပြတလြိုကသ်ည်။ ဆုရညမြှာလည်း အရမ်းကိုကာမစိတဖြစ်နပြေီး နို့စို့လိုကည်ည်းလိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ ရတီက နောကဘြကပြှနလြှည့ကြှည့သ်ောအခါ ကိုရဲက ဆုရညအြဖုတကြို ပြတန်သညေကြိုမှငပြှီး

“ကိုရဲ ဘာလုပတ်ာလဲ”

“ဟီး ဆုရညကြောင်းအောင် လုပပြေးလိုကတ်ာပါ”

“ရတီမကြိုကဘြူး”

“ရတီမကြိုကရြင် မလုပတ်ော့ဘူး”

ဆိုကာ ရတီ့ခါးကိုသာ ကိုငဆြှဲပြီး အားပါးတရ လိုးတော့သည်။ ရတီလည်း စိတဆြိုးပြပြေီးနောကြ ကိုရဲအလိုးနဲ့ ဆုရညန်ို့စို့ကို ခံလိုကသ်ည်။

“ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဖန်းးဖန်း”

“အာ့အင်းဟင်းးဟင်း”

“ဘှတဖြှတ် ဗစွြ ဖန်းဖန်းးဖန်း”

“အာ့ရှီးးရှီးးး”

မကြာမှီပင် ရတီရော ဆုရညပြါ ပြီးချင်လြာသဖြင့ြ တအာ့အာ့ တရှီးရှီး အသံထွကလြာသည်။ ဆုရညလြည်း ရတီနို့ကို တပြှတပြှှတ် စို့လိုကသ်ည်။ ကိုရဲရော ကိုအောငပြါ ပြီးချင်လြာသည်။ ရတီမှာလည်း အရသာကိုတွေ့နရသေဖြင့ြ အပြီးမှနလြသည်ေ။

“ဗစြျ ဘှတ် ဖန်းဖန်း”

“အာ့ရှီးရှီးးအားး ပြီးပြီ ပြီးပြီ”

ရတီပြီးပြီးနောကြ ကိုရဲလည်း ပြီးလိုကတ်ော့သည်။ သုတရြညမြွား သားအိမထြဲ ပူနှေးစွာ ဝငရြောကသ်ှားပြီး ရတီလည်း မှောကကြသွှားတော့သည်။ ကိုရဲမှာ မှောကလြွှကလြဲနသေော ရတီ့အပေါကြခွလွှကြ လီးကိုပြော့သညအြထိ စိမထြားလိုကသ်ည်။ အလိုးခံပြီး ပြီးသှားသညန်ှင့ြ ကိုရဲခန်ဓာကိုယကြ လေးသလို ခံစားရသဖြင့ြ

“ကိုရဲ ဆင်းတော့ကြာ လေးလာပြီ”

“ဆင်းပါပြီကြာ ရတီရာ”

ကိုရဲက ရတီအနားကပပြှီး လှဲခကြာ ဖကထြားလိုကတ်ော့သည်။ ဆုရညတ်ို့လည်း ပြီးသှားပြီးနောကြ ရချိုးခန်းသို့ပြေးကြပြီး မကြန်ှာသဈသန့ရြှင်းရေးလုပကြာ မနကစြာစီစဉကြှသည်။ အားလုံးစီစဉြးပြီးမှသာ ရတီနှင့ကြိုရဲ အိပရြာမှထပြီး မနကစြာထစားကြသည်။ ကိုရဲနှင့ကြိုအောငတ်ို့ တဈနေ့လုံးမပြနပြဲ ရတီတို့အခန်းမှာပင် အခွိနကြုနခြဲ့သည်။ ရတီ့ကို စိတည်ဈပြစရေန်ေ အကြောင်းပြပြီး အခွိနဖြှုန်းကြသည်။ ရတီလည်း ဆေးသောကရြန် သတိရသောလြည်း ဆုရညကြ ဆေးကုနန်သဖြေင့ြ နောကန်ေ့မှဝယပြေးမည် ပြောသဖြင့ြ ထိုအတိုင်းသာ နမေိတော့သည်။ ညနရေောကတ်ော့

“ရတီရေ ငါ့အမအေိမကြို ခဏပြနခြငွတ်ယ်”

“ငါတဈယောကတ်ည်း ကနွန်မှောပေါ့ ဆု”

“ကိုရဲ ဒီနေ့အားတယလြေ ရတီနှင့ြ နပေေးမှာပေါ့”

“အေးအေး ရတယ် ဆု”

ဆုရညန်ှင့ြ ကိုအောငအြောငတ်ို့ ပြနသ်ှားသည်။ ကိုရဲက ဆုရညတ်ို့ထွကသ်ှားပြီးနောကြ အားဆေးများသောကကြာ အားဖြည့ထြားလိုကသ်ည်။ တဈညလုံး ရတီ့ကို ရသမွှလိုးမညဟြု ကြံရှယထြားလိုကသ်ည်။ ဆုရည် အိမပြှနရြောကတ်ော့ အမကေ

“သမီးလေးဆု အဆငပြှလေား”

“ပြတယ်ေ မမေေ”

“အေး သမီး အမခွေေးထားတဲ့ ပိုကဆြံတွေ နောကလြဆို ပြနရြတော့မယ်”

“အားလုံးလား မမေေ”

“အေး သမီး”

“မမေေ ဘယလြိုလုပမြယ် စဉြးစားထားလဲ”

“မမလေည်ေး အကြံရှိတယ်။ မမေေ့အသိနဲ့ ညှိထားတယ်။ သူ့ကိုပိုကိဆံပေးပြီး ပြသနာဖြရှင်ေးရမှာပေါ့”

“လှယပြါ့မလား မမေေ”

“လှယပြါတယ် မမညှေေိပြီးပြီ”

“ဟုတကြဲ့မမေေ”

“သမီးက ဒီနေ့ပြနမြှာလား”

“မပြနဘြူး မမေေ၊ ဒီနေ့ ဒီမှာအိပမြယ်”

“အင်း မမလေည်ေး သမီးကိုလှမ်းနတော”

“သမီးလည်း လှမ်းပါတယ် မမေေ”

“သမီးက ရတီ့အားနည်းခကြကြို ရပြီလား”

“ရပြီ မမေေ ”

“သချောလည်း သိမ်းထားဦးသမီး ၊ မမစေေီစဉသ်လို မဖြစ်လာမှ အဲဒါကိုသုံးရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရတီ့ကို ပူးပြီးသတရြမှာ။ အဲဒါမှ မမတေေို့လုပမြှန်း မသိအောင် လုပရြမှာပေါ့”

“ဟုတကြဲ့မမေေ”

ဆုရည် အမေ့အိမတ်ှင် တဈညအိပ်၍ မနကမြှ ရတီ့အိမသ်ို့ ပြနခြဲ့သည်။ ဒီလိုနဲ့ နောကတ်ဈလကြာသောအခါ ရတီမှာ ရာသီမလာပေ။ ခါတိုင်းလည်း မမှနသ်ဖြင့ြ ခပပြေါ့ပေါ့သာ နခေဲ့သည်။ ကိုရဲနှင့လြည်း တဈပတတ်ဈကြိမ် တွေ့ရသည်။ ဆုရညမြှာတော့ အိမပြှနသ်ညအြကြောင်းပြ၍ ကိုရဲနှင့ြ ကိုအောငတ်ို့၏ အလိုးကို ရတီမသိအောင် ခံရသည်။ နောကတ်ဈလခန့ကြှာသောအခါ ကိုအောငကြ နယကြို ခရီးသှားသည်။ ရတီမှာ ရာသီထပမြလာ၍ ကိုရဲကို ပြောရာ

“ကိုရဲ ရတီ့အဝှာမလာဘူး”

“ဟင် ဆေးမသောကဘြူးလား ရတီ”

“မသောကမြိဘူးလေ”

“ဟာ ဘာလို့မသောကလြဲ”

“မေ့သှားလို့”

“ဘာမေ့တယ် ၊ ဒီလောကအြရေးကြီးတာကို”

“ဘာလဲ ကိုရဲက တာဝနမြယူချင်တ်ာလား”

“ကိုရဲမှာ အခု နယကြမိန်းကလေးနဲ့ ကိုရဲမိဘတွကေ ယူခိုင်းနတော”

“ဘာ ကိုရဲ၊ ရတီ့ကို ပစ်ချင်လြို့လား”

“မတတန်ိုငဘြူး ရတီ၊ ကိုရဲလည်း မိဘတွကေို မလှနဆြနရြဲဘူး”

“ယောကြွားဖြစ်ပြီး ဒီစကားပြောရလား ကိုရဲ။ ရတီတောင် အိမကြဆင်းလာခဲ့တာ”

“ရတီ ယောကြွားဆိုတာ မိန်းမယူရင် ပိုကဆြံရှာရတယ်။ ပငပြန်းတယ် ငါမရှာချင်ဘြူး။ ငါ အဲဒီမိန်းမကို မယူရင် အမှပြတ်ေ စွန့လြှတလြိမ့မြယ်”

“အမှပြတေစြှန့လြှှတတ်ော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ရတီတို့မှာ အိမရြှိသားပဲ”

“ရတီသာ မိဘနှင့ခြှဲနိုငတ်ာ ကိုရဲ မခွဲနိုငဘြူး”

“ဘာပြောတယ် ”

“နောကဖြုန်းမဆကန်ဲ့ ရတီ ဒါပဲ”

ကိုရဲ ဖုန်းခသွှားသည်။ ပြနခြေါရြာ စကပြိတထြားသညန်ဲ့သာ တွေ့ရတော့သည်။ ရတီ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြှေးမိသည်။

“ရတီ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

“ငါ့ကိုကယပြါ သူငယခြငွြးရာ”

“ရတီ ဘာဖြစ်လဲပြော”

“ငါ ကိုယဝြနရြနပြေီ”

“ဟင် ဘယလြိုလုပကြှမလဲ ရတီရယ်”

“ငါကြောကတ်ယ် ဆု”

“အေး ငါလည်းမလုပတ်တဘြူး၊ မမေေ့ကို ပြောကြည့်ရြမလား ရတီ”

“မပြောနဲ့ဦး ဆု၊ ငါဘာလုပရြမလဲ မသိသေးဘူး”

“အေးပါဟယ်၊ ဒုက်ခပါပဲ”

ရတီ အရမ်းစိတည်ဈနစဉေမြှာပင်

“ရတီ ငါ့အိမပြှနမြှဖြစ်မယ်”

“နငကြ ဘာဖြစ်လို့ ပြနတ်ာလဲ ဆုရယ်”

“ငါ့အမေ မူးလဲလို့တဲ့”

“ဟုတလြား ဘာဖြစ်တာတဲ့လဲ”

“မသိဘူးဟာ ၊ ငါသှားမှရမယထြငတ်ယ်”

“အေး အေး ငါလည်းလိုကခြဲ့မယ်”

ရတီနှင့ဆြု သူ့အမအေိမသ်ှားတော့ ငိုယိုထားတဲ့ မကြန်ှာက အထင်းသား

“ဘာဖြစ်တာလဲ အမေ”

“ငါတို့ဘဝပကြပြှီ သမီးရဲ့ အီးဟီးဟီး၊ ခုနက သတိမေ့တုန်းကသာ အသကပြါသှားရငကြောင်းသား သမီးရယ်၊ အခုတော့ ရတီ့မကြန်ှာကိုတောင် မော့မကြည့်ရြဲပါဘူး သမီး”

“ဟင် အမေ ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

“ရတီသမီး အနတ်ီ့စကား ဆုံးအောငန်ားထောငပြေးနောြ၊ အနတ်ီ သချောရှင်းပြပါ့မယ်”

“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီ”

“သမီးလေးပိုကဆြံကို ခွေးထားတာ လေးလရှိတော့ အနတ်ီက သမီးဆီကို စာခွုပတ်ောင်းတယ် မဟုတလြား။ အဲ့ဒီလူကို အတိုးရောအရင်းပါ ပေါင်းပြီးတောင်းတယ် သမီးရယ်”

“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီ သူကဘာပြောလို့လဲ”

“သူ့လုပင်န်းတွေ ရှုံးလို့တဲ့၊ ပြနမြပေးနိုငဘြူး တရားစွဲပါတဲ့ကြယ်၊ အနတ်ီ သမီးရတီငှကေို ဘယလြိုတောင်းရမှန်း မသိတော့ပါဘူးကြယ်”

“ဟင် အနတ်ီပဲ အာမခံထားတာလေ”

“ဟုတတ်ယ် သမီး၊ အနတ်ီ သချင်ေလြောကအြောင် စိတည်ဈတယ်၊ အနတ်ီ့မှာလည်း သမီးကိုပြနပြေးဖို့က ပိုကဆြံမရှိတော့လေ အနတ်ီ့အိမကြိုရောင်းပြီး အနတ်ီ ရှိသမွှငှေ အကုနဆြပပြါ့မယ်”

“ဟင် အနတ်ီ ၊ အနတ်ီ့အိမရြောင်းလို့ ဘယလြောကရြမှာမို့လဲ အနတ်ီ”

“ရသလောကန်ဲ့ ရောင်းရမှာပဲ သမီးရယ်”

“အနတ်ီ ငှလေိုချင်လြို့တော့မဟုတဘြူး၊ အနတ်ီ ဟိုလူကို တရားစွဲလို့ရအောင် သမီးတို့မှာ ငှလေိုတယ်၊ သမီးပိုကဆြံပြနရြအောင် တရားစွဲမယ်”

“အင်းပါ သမီးရယ်”

“ဒုကျခပါပဲ မမရေယ်ေ၊ သမီးတို့မှာ အိမမြရှိရင် ဘယမြှာသှားနကြမေလဲ”

“ဖြစ်သလိုပေါ့ သမီးရယ်”

“ဆုရယ် နငတ်ို့ငါ့ကို ကူညီလို့ဖြစ်တာပဲ၊ ငါ့အိမမြှာ အဆငပြှသလေောကန်ပေေါ့”

“အင်းပါအေ၊ ငါ့မမေေ အားငယပြှီး တဈခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ၊ လောလောဆယ် မမေေ့ကို သူ့ညီမအိမမြှာပဲ နခေိုင်းပါ့မယ်”

တဖကမြှာလည်း ရတီယုံအောင် အိမရြောင်းရန် ကြညောကပပြှီး ရတီပြနခြွိန် ပြနခြှာထားလိုကသ်ည်။ ရတီစိတကြွနပေအြောင် အကြှေးကိဈစအတွကြ ရှေ့နနှငေ့ြ ရတီရှေ့ တိုငပြငရြာ တရားမဝင် ငှခွေေးထားသော အရပစြာခွုပဖြစ်နပြေီး အကယ်၍ တရားစွဲလွှငလြည်း တရားမမှုဖြစ်ပြီး ကြာမညဖြစ်သည်။ တရားနိုငသ်ောလြည်း ငှခွေေးယူမှ စားဝတန်ရေေး အဆငမြပြအကြေောင်းပြပြီး ရသမွှဝငင်ှကေိုဖောပြှကာ မိမိဆပန်ိုငသ်ော ပမာဏသာ ဆပန်ိုငသ်ညဟြုဆိုလွှင် မညသ်ို့မွှတတန်ိုငမြညမြဟုတဟြု ပြောရာ၊ ရတီက လူငယပြီပီ တရားစွဲ၍ ရအောငတ်ောင်းမညဟြု ပြောဆိုရာ တရားစွဲရန် စီစဉရြတော့သည်။

ထိုသို့ တရားစွဲရငစြီစဉခြိုကမြှာ ဆုရညတ်ို့အိမရြောင်းရာ တဈရာ့ရှဈဆယခြန့ရြသည် ပြောသည်။ ဆုရညအြမကေ

“သမီးရေ အနတ်ီလေ အနတ်ီတသကလြုံး နခေဲ့တဲ့ အိမလြေးကို နှမှောတယ်။ အခုတော့ ကိုယကြ ဗိုကန်ာပြီလေ။ ဒီတော့လည်း မတတသ်ာတဲ့အဆုံး ရသလောကန်ဲ့ ကြနပေရြတာပေါ့။ အနတ်ီလည်း စားဝတန်ရေေးရှိသေးတော့ အိမစြပေါလြေး ပြနတ်ငရြအောင် အနတ်ီ့ကို ငါးဆယလြောကြ ပြနပြေးပါကြယ်”

“ရပါတယ် အနတ်ီရယ်။ အနတ်ီက သမီးအတွကြ လုပပြေးတာပဲ”

“ဆု ငါတောင်းပနပြါတယ်”

“ရပါတယဟြာ ၊ ငါတို့လည်း ဘာတွေ အကုသိုလလြုပမြိပါလိမ့ြ ရတီရယ်”

ရတီမှာ ငှရေေးကြေးရေးကိဈစများနဲ့ ပတသ်ကပြှီး အာရုံများနသဖြေင့ြ မိမိကိုယမြိမိ မစဈမိပေ။ ရာသီမလာသညမြှာ သုံးလဖြစ်တော့သည်။ ရရှိသောငှအေား တရားစွဲရနန်ှင့ြ စားသောကရြနအြတွကြ စီစဉရြသောအခါ တရားရငဆြိုငရြင်း ငှကကေုနလြာသည်။ ဗိုကကြ တဖြေးဖြေး ထွကလြာသည်။

“ဆု ငါတို့ တရားစွဲတာလည်းကြာပြီ၊ ဟိုလူကို ရှာမတွေ့ဘူးလား၊ တဈလတဈလနဲ့ ငါ့မှာလည်း ဒုကျခရောကန်ရပြေီ”

“အေး ဟုတတ်ယ်၊ ဒီလူ အိမရြောင်းပြီး ထွကသ်ှားတာ၊ အခုထိ လိပစြာရှာမရဘူး။ ပြီးတော့ ရတီ နင့ဗြိုကကြ တဈရကထြကတ်ဈရကြ ပိုထွကလြာပြီ၊ နငဖြကြခြမွလား”

“ဒီအခွိနရြောကမြှ ဘယလြိုဖကြမြလဲ ဆုရယ်”

“နင့အြဖသေိရငတ်ော့ နင့ကြိုသတမြလား မသိဘူး”

“အင်း ဟုတတ်ယ် ဆု၊ ငါ အမေ့ကိုရော အဖေ့ကိုပါ သတိရတယဟြာ”

“အင်းပေါ့”

နောကထြပ် နှစ်လခန့ကြှာပြီး တဈနေ့မှာတော့ ရဲမှ တရားခံအား ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း တရားစွဲလို့ရပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောရာ ရတီလည်း ထိုလူကိုတွေ့တော့ ရတီငှခွေေးခဲ့သောသူ မဟုတပြဲ တခွားတဈယောကဖြစ်နသညေကြို တွေ့ရာ

“အနတ်ီ ဒီလူက ကမွတို့ဆီက ငှခွေေးထားတာ မဟုတဘြူးလေ”

“ရတီကလည်း ဟုတပြါတယ်၊ မှတပြုံတငရြော မှနတ်ယလြေ”

“မဟုတဘြူးထငတ်ယန်ောြ အနတ်ီ”

“ဟုတပြါတယသ်မီး ၊ သမီးမယုံရင် သူ့မေးကြည့်လြေ”

ရတီလည်း ဇဝဇဝေါဖြစ်နပသေည်ေ။ စိတထြဲမှာ ဘာကြောင့ြ လူပြောင်းသှားသလဲဟု တွေးနမေိသည်။ သို့သောြ အဖြရှောမရပေ။ မညသ်ူ့ကိုမေးပြီး စုံစမ်းရမညကြို မသိပေ။ ရှေ့နငှေားပြီး တရားဆိုငကြှသောအခါတွင် ငှကေုနကြှေးကများလာသည်။ နိုငလြိုသည့စြိတကြ များလာသည်။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ မိမိသည် ဖဖေေ့ဆီပြနလြို့ မဖြစ်ပေ။ ယခုအခါ ကိုယဝြနလြည်းရှိပြီး။ အဖနောမညတ်ပမြရသော အခွအနေပငေဖြစ်သည်။

သို့သောလြည်း မညသ်ို့မညပြုံဖြစ်ရသညတ်ော့ ရတီမသိ။ မိမိရင်၌ ဖြစ်သော သှေးသားကို ရတီ ခစွန်သည်ေ။ ကိုယဝြနအြား ဖကြခြလွိုခွင်း အလငွြးမရှိပေ။ တွေးမိသမွှသော အနာဂတမြှာ မိမိ၏သားဖြစ်ဖြစ် သမီးဖြစ်ဖြစ် မပါလွှင် မပြည့စြုံဟု ထငမြှတလြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဤကလေးမှေးရန် ကလေးအနာဂတအြတွကြ ငှလေိုသည်။ မိမိခွေးထားသော ငှတဝေကခြန့ြ ရလွှငလြည်း မဆိုးသောအခွအနေမေို့ မိမိထံ ငှခွေေးထားသောသူအား အကြိုးအကြောင်းပြောပြပြီး တဝကခြန့သ်ာ ပြနပြေးရန် တောင်းဆိုမညဟြု ပြောရနအြတွကြ ထိုလူ၏အိမကြို ရှာပုံတောဖြှင့ရြတော့သည်။ တရားရုံးကထွကလြွှင် ထိုသူအားစောင့ြ၍

“ဦးလေး”

“ဘာကိစ်စလဲ”

“သမီးပိုကဆြံကို တဝကဖြစ်ဖြစ် ပေးပါလား၊ အဲဒါဆို သမီး ကြနပေတ်ယ်”

“ငါ့မှာမရှိလို့ မပေးတာ”

“ဦးလေးရယ် သမီး လုံးဝဒုကျခရောကန်လေို့ပါ၊ တောကြှာ သမီး ကလေးမှေးရတော့မှာ”

“အဲဒါနင့ကြိဈစလေ”

“ကလေးမှေးဖို့စားရိတကြို သမီးမှာမရှိလို့ပါ ဦးလေးရယ်”

“လိုးတုန်းကလိုးကြပြီး ကလေးမှေးစရာကြတော့ မရှိဘူးတဲ့လား”

“အဲ့ဒီလိုမပြောပါနဲ့ရှင်၊ ကမွပိုကဆြံတွေ ဦးလေးကို ခွေးလိုကလြို့ပါ”

“နငတ်ို့က မတရား အတိုးယူတာလေ”

“သမီးက ငါးကပြတ်ိုးပဲ ယူရတာပါ”

“ဘာမှလာရှင်းပြမနနေဲ့တော့၊ တရားရုံးရောကန်ပြေီ၊ တရားရုံးရောကမြှရှင်း”

“ဦးလေးရယ် သားသမီးချင်ြး ကိုယခြငွြးစာပါဦး”

“ငါ့မှာ ဘာသားသမီးမှ မရှိဘူး”

“ဦးလေးရယ် သမီး အနူးအညှတ် တောင်းပနပြါတယ်”

“သှားစမ်းပါ ၊ နင် ငါ့အနားမလာနဲ့။ ဘယသ်ူနဲ့ရမှန်းမသိတဲ့ ဗိုကကြို ပိုငရြှငထြငန်ကြမေယ်။ ငါ့ကို နငကြိုမယူလို့ တရားစွဲမယ် ထငန်ကြမှော။ ဒိုးလိုကတ်ော့”

ရတီ အလှနဒြေါသဖြစ်သှားတယ်။ ထိုလူပြောပုံက ဖခငမြရှိပဲ မှေးလာသော ကလေး။ ရတီ ဖငသ်ရမ်းလို့ မှေးလာသောကလေးဟု စွပစြှဲနသလေိုဖြစ်၍

“ဒီမှာ ရှငကြ လူလိမပြဲ။ သူများပိုကဆြံယူပြီး ပြနမြဆပခြငွတ်ဲ့လူ။ သံသရာမှာ သူများအကြှေး ဆပရြမယ့်သူ”

“နငဘြာပြောတာလဲ ကောငမ်”

ရတီ့ကိုပြောရင်း တွန်းထုတလြိုကသ်ဖြင့ြ ရတီမှာ ယိုငန်ဲ့ပြီး ဖငထြိုငကြသွှားတော့သည်။ အခန့မြသင့သ်ဖြင့ြ အောကပျိုင်းမှ သှေးများထွကလြာသဖြင့ြ ပတဝြန်းကငွကြို အကူအညီတောင်းရာမှ ဆေးရုံသို့ ရောကခြဲ့ရသည်။ သှေးများအလှနအြကြှံထွကပြှီး ဆေးရုံရောကရြာမှ အရေးပေါခြှဲစိတရြနအြတွကြ စီစဉရြတော့သည်။ ဆေးရုံရောကသ်ောလြည်း လူနာရှငမြပါသောကြောင့ြ မေးမှန်းသောအခါမှ ဖခငဖြုန်းနံပါတကြို ပေးရသည်။

ဦးထွန်းဇောမြှာ တယလြီဖုန်းခေါသ်ညန်ှင့ြ ဆေးရုံသို့ တန်းလာခဲ့သည်။ ခငင်ှိမ်းကိုလည်း လှမ်း၍ ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။ ဆေးရုံရောကသ်ောအခါ ရတီမှာ သတိမေ့နပြေီး အရေးပေါခြှဲစိတမြှု ပြုလုပန်သဖြေင့ြ ခငင်ှိမ်းနှင့အြတူ ဆုတောင်း၍သာ စောင့န်ရတေော့သည်။

ရတီ ခွဲစိတခြန်းမှ ထွကလြာသောအခါ သတိရတခကြြ မရတခကြြ အနအထေား ဖြစ်နသည်ေ။ သတိရလာသောအခါ ဖခငကြို ဦးစွာတွေ့ရပြီး

“ဖဖေေ’”

“သမီးလေး သတိရလာပြီလား”

“ဟုတကြဲ့ ဖဖေေ၊ ဖဖေေ သမီးကလေးကရောဟင်”

“စိတမြကောင်းပါဘူး သမီးရယ်”

“ဟင့ြ အီးဟီးးး ဖဖရေယ်ေ”

“သမီးရယ် မငိုပါနဲ့ ခေါင်းကိုကလြိမ့မြယ်”

ရတီမှာ ကလေးအား နှမွောစွာ ငိုမိသည်။

“ရတီ သမီးလေး ဘာမှအားမငယပြါနဲ့၊ အနတ်ီလည်း ရှိတယန်ောြ သမီး”

“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီ”

“မငိုနဲ့တော့ သမီးလေး”

“သမီးရငသ်ှေးလေးကို နှမှောလို့ပါ အနတ်ီ”

“ဪ သမီးလေးရယ်၊ မှငတ်ောငမြမှငရြသေးတဲ့ သမီးရငသ်ှေးကို သမီးက ခစွတ်ယလြား”

“အနတ်ီရယ် သမီးရငသ်ှေးပါ အနတ်ီ”

“သမီးအဖေ သမီးကို ဘယလြောကခြစွမြယဆြိုတာ သမီး တွေးကြည့်လြိုကလြေ”

“သမီးကို ဖဖကေေ ခွင့လြှတပြါ့မလား အနတ်ီရယ်”

“လူဆိုတာ မှားတတတ်ယ် သမီး၊ တောင်းဆိုးပလုံးဆိုးသာ ပစ်နိုငတ်ာ၊ သားဆိုးသမီးဆိုးကို ပစ်နိုငတ်ဲ့ မိဘမရှိဘူး သမီးရယ်”

“သမီးမှားမိပါတယ် အနတ်ီ”

“မှားရင် ပြငကြှမှာပေါ့၊ ဘာမှစိတမြပူနဲ့နောြ၊ သမီးလိုတာရှိရင် အနတ်ီ့ကိုပြော၊ သမီးအဖကေ ယောကြွားသားဆိုတော့ မိန်းမကိဈစတွကေို နားမလညလြောကဘြူးကြယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါ အနတ်ီ”

“အခုတော့ သမီးနားလိုကြဦး၊ သမီးကိုလုပတ်ဲ့သူကို သမီးအဖကေ ခွင့မြလှတဘြူး၊ အခုရဲစခန်းမှာ အမှုဖြင့ထြားတယ် သမီး”

“ဟုတတ်ယ် အနတ်ီ၊ အဲ့လူယုတမြာတွကေို အပြဈပေးရမယ်”

“သမီးဖဖနေေဲ့ အနတ်ီ စီစဉပြါ့မယ်”

“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီ”

ရတီ ဆေးရုံမှာ တဈပတခြန့န်ရပြေီး ဆင်းရသည်။ ဖဖေေ့အိမမြှာပင် နားနရသေည်။ ဆုရညကြ ဖုန်းဆကသ်ည်။ ရတီ ဖဖအေေိမကြို ရောကန်သညေဖြစ်၍ အိမမြလာတော့ပါဟု ပြောသည်။ ဦးထွန်းဇောကြ သမီးကို ထိခိုကအြောငလြုပသ်ောသူကို လုံးဝမကြနပေပြေ။ ထို့ကြောင့ပြင် မရမက စုံစမ်းရာက ခွရောခံမိပြီး ရဲကို ဖမ်းခိုင်းလရော ထိုသူအား မိတော့သည်။

“ခငမြွားကြောင့ြ အသကတ်ဈချောင်း ဆုံးရှုံးရတယ်၊ ခငမြွားကို လူသတမြှုနဲ့ ထောငခြမွှာ”

“မလုပပြါနဲ့ဗွာ ၊ မတောတ်ဆဖြစ်တာပါ”

“ခငမြွားက လူမဟုတဘြူး၊ သမီးလေးပိုကဆြံတွကေို လိမည်ာယူပြီး ကလေးကို သတတ်ဲ့လူ”

“ခငမြွားသမီးပိုကဆြံ ကနွောလြိမည်ာယူတာ မဟုတဘြူးဗွ”

“ခငမြွားမလိမရြင် ဘယသ်ူလိမတ်ာလဲ”

“ခငမြွားသမီးရတီရဲ့ သူငယခြငွြးနဲ့ သူ့အမေ”

“ဘာကြ”

“အဲ့ဒီမိန်းမကိုပါ ထောငခြရွမှာပေါ့”

“ခငမြွားထောငခြရွဲပါ့မလား”

“ဘာလို့မခရြဲရမှာလဲ”

“ဟင်းးဟင်းး အခုလောကဆြို ခငမြွားသမီးရဲ့ တဏှာဆနတ်ဲ့ ဗီဒီယိုခွေ ပြန့န်လေောကပြှီ”

“ဘာပြောတယ်”

ဦးထွန်းဇောမြှာ ရတီဆီဖုန်းဆကြ၍ အိမမြှာ ဖဖမေရှေိကြောင်း၊ ဖဖေေ့အိမရြောကသ်ှားပြီဖြစ်၍ အမှုကိဈစလည်း ဆကမြလုပတ်ော့ကြောင်း၊ ဆုရညကြို တွေ့ချင်ကြှောင်း အခုလာတွေ့ပါဟု ပြောခိုင်းလိုကသ်ည်။ ရတီလည်း ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။ ဆုရညန်ှင့ြ ဆုရညအြမမှော ဟိုလူနဲ့ အဆကအြသှယမြရသေးသဖြင့ြ ရတီ့အိမကြို လာလိုကသ်ည်။ အိမသ်ို့ရောကသ်ောအခါ ဦးထွန်းဇောကြ ဆုရညကြို

“လာစမ်း ဆုရည်၊ နငတ်ို့သားအမိ ဘာတွေ ကလိမကြကစွကြတွယဆြိုတာ ငါသိပြီးပြီ၊ ဒီနေ့ကတော့ နငတ်ို့သားအမိကို အရှငမြထားဘူး”

“အနကြယ် သမီးက ဘာလုပလြို့လဲ”

“ပေးစမ်း နင့အြိတ်”

ဦးထွန်းဇောြ အိတကြို ဆောင့ဆြှဲယူလိုကပြှီး ဖုန်းကို ပေါကခြှဲပစ်လိုကသ်ည်။

“အနကြယ် ဘာလုပတ်ာလဲ”

“အေး ငါ့သမီး လူပေါင်းမှားတာပဲ။ နင့တ်ို့ ဘာလုပထြားတယဆြိုတာ အကုနသ်ိတယ်”

“လုပလြိုကလြေ အနကြယ်။ ကမွမှာ သိမ်းထားသေးတယ်”

ဆုရညလြည်း ဟနပြါပါနဲ့သာ ပြောလိုကသ်ည်။

“ဟုတလြား။ အေး သိမ်းထားသေးတယဆြိုရင် နငတ်ို့ ငါ့ဆီကိုပြ။ မပြနိုငရြင် ငါက နင့အြမကေို တရားစွဲမှာ။ လိုင်းပေါပြှန့ရြင် နငတ်ို့သားအမိကို သတမြယ်။ ငါ့သမီးပိုကဆြံ ပြနပြေးရငပြေး၊ မပေးရငတ်ော့ နငတ်ို့သားအမိ သပြေီမှတ်။ တဈပတအြခွိနပြေးမယ်၊ သှားတော့”

ဆုရညမြှာ ထိုအိမမြှ အပြေးထွကခြဲ့ရသည်။ ဦးထွန်းဇောြ၏အကြောင်းကို သိသည်။ ဆုရညတ်ို့ကို လုံးဝခွင့လြှတမြည် မဟုတပြေ။ ဆုရည် အမေ့ဆီကို ပြနသ်ှားသည်။ ဤသညမြှာလည်း ဆုရည်၏အမှားပင် ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ဦးထွန်းဇောမြှ ဆုရညအြား နောကယ်ောငခြံလိုကခြိုင်းလိုကခြှင်းပင် ဖြစ်သည်။ဆုရည် အိမရြောကသ်ောအခါ

“မမေေ သမီးတို့ ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“သမီး ဘာဖြစ်လာတာလဲ”

“ရတီ့အဖေ သိသှားပြီ မမေေ”

“ဘာ ! ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ”

“အမေ့လူကြောင့ျ သိသှားတာ မမေေ”

“အဲဒီတော့ ရတီ့အဖကေ ဘာလုပလြို့ရလို့လဲ။ သူ့သမီးဟာတွေ သမီးဆီမှာ ရှိနတယေမြဟုတလြား”

“သမီးဖုန်းကို ခွဲပစ်လိုကတ်ယလြေ”

“ဟယ် အဲဒါဆို ငါတို့ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“ရတီ့အဖကေ သူ့သမီးပိုကဆြံ မပေးရင် သမီးတို့ကို သတမြယတ်ဲ့”

“ဟာ ဟ သူကလုပရြဲလို့လား”

“မမေေ သမီးတို့အိမရြှေ့မှာ လူတွေ မမေေ။ သမီးတို့အိမကြို စောင့ကြှည့န်ကြတေယ်”

“ဟင် ဟုတလြား သမီး”

“ဟုတတ်ယ် မမေေ”

“ဒုက်ခပါပဲ သမီးရယ်”

“မမေေ သမီးတို့ ဘယလြိုလုပကြှမလဲ”

“မမလေည်ေး မကြံတတတ်ော့ဘူး”

“မမေေ သမီးကြောကတ်ယ် မမေေ”

“အင်းပါ သမီး၊ သူ့အဖကေ ဘာပြောလိုကသ်လဲ”

“သူ့သမီးပိုကဆြံ ပြနပြေးတဲ့ မမေေ”

“အင်း မမေေ သူ့သမီးပိုကဆြံ ပြနပြေးလိုကပြါ့မယ်”

ဆုရညကြ ရတီ့ဆီ ဖုန်းဆကလြိုကတ်ယ်။

“ဘာလဲ ဆုရည်”

“မမကေေ နင့ပျိုကဆြံ ပြနပြေးခိုင်းလို့”

“အော.. အေး နငကြိုယတ်ိုငလြာပေး”

“အေးပါ ရတီရာ၊ ငါဘယကြိုလာပေးရမလဲ”

“အေး အခု ငါ မှောဘြီက ငါ့အဖခွေံမှာရှိတယ်၊ လာပေးလိုကြ”

“အေးပါ ရတီ”

ဆုရညမြှာ ရတီပြောတဲ့အတိုင်း မှောဘြီကခွံဆီ သှားရတော့သည်။ ခွံထဲရောကတ်ော့ ရတီ စောင့န်သည်ေ။

“ဘယလြိုလဲ ဆုရည်၊ နငကြ ငါ ကြှေးမှေးတဲ့ ကြေးဇူးမှမထောကြ လုပရြကတ်ယဟြာ”

“ငါ့ကိုခွင့လြှှတပြါဟယ်”

“ဘယမြှာလဲ ငါ့ပိုကဆြံ”

“ဒီမှာပါ”

“ငါးရာပြည့လြား”

“ပြည့တ်ယ်”

“အေး ငါတဈခုမေးမယ်၊ ကိုရဲက ငါ့ကိုဖြတသ်ှားတာ နင့ကြှောင့မြဟုတလြား”

“အင်း”

“နင် မူဗီရိုကတ်ာမှာ ဘာတွပေါလဲ”

“ငါမပြောချင်ဘြူး ရတီ”

“ဒီနရောရောကန်ပြေီ၊ နငမြပြောရင် ငါခွင့မြလှှတဘြူး”

“အင်း နင့ကြို ကိုရဲရော ကိုဇောရြော လုပတ်ာကို ငါမူဗီရိုကလြိုကတ်ယ်”

“ဘာ ငါမူးနတောကို နငတ်ို့လုပတ်ာလား”

“အေး”

“အော နငတ်ို့က ဒီလိုလား”

“ငါ့ကိုခွင့လြှှတပြါဟာ”

“နင့မြူဗီတွေ ဘယသ်ူ့ကိုပေးလိုကသ်ေးလဲ”

“ငါဘယသ်ူ့ကိုမှ မပေးထားဘူး”

“ငါမယုံဘူး”

“ယုံပါ ရတီရယ်၊ ဘုရားပေးပေး ကမြျးပေးပေးပါ”

“နငင်ါ့ကို လုပရြကတ်ာလေ၊ ငါဘယလြိုယုံရမလဲ”

“ငါလေ နငယ်ုံအောင် ဘာလုပပြေးရမလဲ ရတီ”

“ငါယုံအောင် နငလြုပပြေးလို့ရတယ်”

“နငပြှောပါ ငါဘာလုပပြေးရလဲ”

“နင် ဒီအကြောင်းတွေ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောရဲအောငလြို့ ငါ့အဖခေေါထြားတဲ့ လူတွနေဲ့ အိပလြိုကတ်ော့”

“ဟင်”

“ဘာမှမဟငန်ဲ့၊ ငါ့ကိုကြတော့ လူကိုလည်း ရစရာမရှိအောင် လုပတ်ယ်၊ ငါ့ရငသ်ှေးလည်း နငတ်ို့ကြောင့ြ သတယ်ေ၊ နင် ဒီဟာကိုလုပမြှ ငါကြနပေမြှာ”

“ရတီ”

“မလုပခြငွရြငပြှောလေ၊ နင့အြမရေော နငရြော သသှေားလိမ့မြယ်”

“အေးပါ ငါလုပပြါ့မယ်”

“သူ့ကိုခေါသ်ှားလိုကတ်ော့”

ဆုကို လူနှစ်ယောကလြာခေါပြှီး အခန်းထဲကို ခေါသ်ှားသည်။ ဆုမှာ ငှင်းဆနန်ိုငခြှင်းမရှိတော့ပေ။ ဝဋသ်ည် ခကြခြငွြးလညတ်တသ်ည် မဟုတလြား။ ဆုကို အဝတအြစားမဲ့ လူနှစ်ယောကကြ စားမတတဝြါးမတတ် ကြည့်န်သညေကြို မှငပြှီး ဆုမှာ အလှနလြန့သ်ှားတော့သည်။ နောငတ်လည်း ရမိသည်။

ရတီလည်း နောငတ်ရမိသည်။ မိဘကို ခွကနေပြှီး မိဘရငခြှငမြှ ထွကခြဲ့သဖြင့ြ ကြုံဆုံခဲ့ရသော အဖြစ်အပကြမြှာ မိမိဘဝ၏ ငရဲနဲ့တူခဲ့သည်။ မိမိ ဤသို့ဖြစ်ခဲ့သောလြည်း ဖဖသေည်ေ အပြဈမတငပြေ။ မိမိအား ယခငထြကပြင် ဂရုစိုကလြသည်ေ။

အနတ်ီခငင်ှိမ်းသညလြည်း ရတီ၏ တိုးတိုးဖောြ တိုငပြငဖြကြ ဖြစ်လာသည်။ မိခငလြိုတမွိုး သူငယခြငွြးလိုတမွိုး စောင့ရြှောကပြေးပရော အနတ်ီအား အထူးကြေးဇူးတငပြှီး ဖခငန်ဲ့လကထြပရြန် အထူးတိုကတ်ှန်းရာ ဖခငလြည်း အထူးပင် ကြနပေမြိတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။