အောစာအုပ်

နှောင်းနောင်တ (အပိုင်း ၁)

နှောင်းနောငတ်
ရေးသားသူ – Steven Law

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

“ဖဖေေ့ကို မကြနပေဘြူး”

“ဒီမှာသမီး.. ဖဖကေေ သမီးလေးအပေါြ ဘာတွမွေား လိုအပခြကြရြှိလို့လဲ”

“ဖဖေေ့ကို မခစွဘြူး၊ ဖဖလေေို့လဲ မခေါန်ိုငတ်ော့ဘူး”

“သမီးက မငယတ်ော့ဘူး‌နောြ သမီး၊ သမီး ဘှဲ့ရတဈယောကြ ဖြစ်နပြေီ”

“သမီးဘှဲ့ရအထိ ဖဖေေ တဈဦးတည်းနနေိုငတ်ာပဲ၊အခုမှဘာလို့ မိန်းမယူရမှာလဲ”

“ဒီမှာသမီး ဖဖကေေ သမီးလေးပညာရေးမှာ စိတအြနှောကအြယှကဖြစ်မှာစိုးလို့ ဖဖကေေ သမီးကြောင်းပြီးတဲ့အထိ စောင့ခြဲ့တာ”

“ဘာမှလာမရှင်းပြနဲ့ ဖဖေေ၊ ဖဖကေေ ဖေ့ဖေ့ငယခြစွြဦးကြောင့ြ ဒီလိုလုပတ်ာမဟုတလြား၊ ဖဖေေ့ကို မုန်းတယ်”

“အဲဒီလိုမဟုတရြပါဘူး သမီးရယ်”

“ဘာလို့မဟုတရြမှာလဲ၊ မမေေ အသစေောတာ ဖေ့ဖေ့ကြောင့ြ”

“အထငမြလှဲပါနှင့ြ သမီးရယ်၊ သမီး အမရှေိစဉကြရော ဖဖကေေ သမီးမမအေပေေါြ မကြငန်ာလို့လား၊ ဝတ်တရားတွေ ပကြကြှကခြဲ့လို့လား”

“အခု သမီးတို့ဘဝထဲ ဖဖေေ့ငယခြစွြဦးဆိုတဲ့ မိန်းမကြီးက ဝငလြာပြီ၊ အဲ့ဒီမိန်းမကိုလည်း မုန်းတယ်”

“သမီး ဖဖေေ့ရဲ့လကကြနွသ်ကတ်မ်းမှာ ဖဖေေ ကိုယခြစွရြသူနဲ့ ပြောပြွောရြှှငရြှှင် နချင်ေသ်ေးတယ် သမီး”

“ဘယကြလာ အဲ့ဒီအမွိုးသမီးက ဖဖရေေဲ့ စည်းစိမ် ဥဈစာကို မကမြောလို့ ဖေ့ဖေ့ကို လကထြပတ်ာ”

“မဟုတပြါဘူး သမီးရယ်။ သူကလည်း အခွအနေမေဲ့ မဟုတဘြူး”

“မသိဘူး၊ မသိဘူး ဖဖေေ့ကို မုန်းတယ်”

ထိုငရြာကထပြီး ရတီဇောြ အိပခြန်းထဲဝငပြှီး ကုတငပြေါမြှောကကြာ ငိုပစ်လိုကတ်ော့တယ်။ ဖဖေေ့ အသကြ ၅၀ စွန်းပြီ ။ အခုလို အသကအြရှယမြှ နောကမြိန်းမယူမယဆြိုတော့ ရှကစြရာကောင်းလှသည်။ ရတီ အားရပါးရ ငိုပစ်လိုကသ်ည်။ ရတီ လုံးဝ မိထွေးမလိုချင်ပြါ။

ဦးထွန်းဇောတ်ဈယောကြ မိမိရှေ့က ထပြီးပြေးသှားသော သမီးကိုကြည့်ပြှီး စိတည်ဈသှားရတော့တယ်။ ရတီအမဆေုံးတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ဖခငတ်ဈယောကအြနနှငေ့ြ ဖခငတ်ာဝနရြော မိခငတ်ာဝနပြါ ကြပြနေအြောင် ဆောငရြှကခြဲ့ပြီးပြီ။ အခု သမီးလေး ဘှဲ့လည်းရပြီ။ ဒါပမယေ့ြ အခုထိ ကလေးဆနန်တေုန်းပါ။

မိတဆိုးလေးမို့ အလိုလိုကပြှီး ခစွခြဲ့ရတယ် လိုလသေေးမရှိရအောင် ထားခဲ့တယ်။ သူများနှင့ြ တန်းတူသုံးပြီး မကြန်ှာမငယရြအောင် လုပပြေးပြီးပြီ။ အခုလည်း ဘှဲ့သာရတယ် ဘာအလုပမြှ မလုပဘြူး။ ကြောင်းပြီးလို့ အလုပမြလုပဘြဲနတယေထြားဦး အဖနေားကပသ်လား မေးရငလြည်း မကပဘြူး။ ပိုကဆြံကို ရလေိုသုံးပြီး သူငယခြငွြးတွနေဲ့ လွှောကလြညတ်ုန်း။ သူ့သူငယခြငွြးအခွို့ရဲ့ စိတဓြာတကြို မကြစြိထဲကြည့်မြရပမယေ့ြ သမီးကြောင့ြ အောင့အြည်းသည်းခံနရတေယ်။ ကြာလာတော့ အထီးကနွဆြနလြာတယ်။

သားသမီးများ အိမထြောငပြှုရင် ကိုယကြ ဆိုငသ်ာဆိုငတ်ယ် မပိုငဘြူးလေ။ သမီးဆိုတဲ့အမွိုးက သွောငန်ောကဆြံထုံးပါ မဟုတလြား။ အိမထြောငပြှုရင် ခငပြှန်းနောကြ လိုကန်ရမှောပဲလေ။ သူ့မိသားစုနှင့သ်ူ ဖြစ်လာရင် ကိုယ့ကြို ဂရုစိုကန်ိုငမြှာ မဟုတဘြူး။ အခုတောငမြှ ကိုယန်မကေောင်းရင် ဂရုစိုကတ်ာမွိုးမရှိတော့ ဆေးပေးမီးယူ အိမထြောငရြှငမြတဈယောကြ လိုအပသ်လို ခံစားရလာတယ်။

မိမိငယစြဉကြ ခစွခြဲ့ပြီး ကြဲကြာခဲ့ရတဲ့ ခငင်ှိမ်းကို တွေ့ရတဲ့အခါ အိပပြွောန်တေဲ့ နှလုံးသားတို့ ပြနလြညန်ိုးထခဲ့ရပြီ။ သမီးလေးဘှဲ့ရသညအြထိ ရငထြဲသိမ်းထားပြီး သမီးဘှဲ့ရမှ ခငင်ှိမ်းကို ဖြင့ပြှောခဲ့တယ်။

“ခငင်ှိမ်း ”

“ရှင် ကိုဇောျ”

“ကိုဇောြ ခငင်ှိမ်းကို လကထြပခြငွတ်ယ်”

“ကိုဇောရြယ် ဒီအသကအြရှယရြောကမြှ မောငန်ှမလို မွိုး နတောကမှ ပိုကောင်းမယထြငတ်ယ်”

“မဟုတဘြူး ခငင်ှိမ်း၊ ကိုဇောတ်ို့ အသကတ်ှကြေီးပြီ၊ ခစွရြသူနဲ့ လကကြနွဘြဝလေးကို ပြောပြွောရြှှငရြှှင် ဖြတသ်န်းချင်တ်ယ်”

“အင်း ကိုဇောရြယ် ခငင်ှိမ်း နားလညပြါတယ်၊ ဒါပမယေ့ြ ကိုဇော့ရြဲ့သမီးလေး စိတဆြင်းရဲရမယ်”

“သူစိတခြမွြးသာအောင် စီမံပေးရမှာပေါ့”

“ကိုဇောြ ဘယလြိုလုပဖြို့ ရညမြှန်းထားလဲ”

“လောလောဆယ် သူ့ကိုပြောပြလိုကပြှီး သူနားဝငအြောင် နားခရွမှာပေါ့”

“စဉြးစားပါဦး ကိုဇောရြယ်”

“ခငင်ှိမ်း ငါ့ဘဝမှာလေ ငါ့ရဲ့စည်းစိမြဥဈစာကို သူ့အတွကြ ခနွထြားပေးနိုငတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ငါလည်း ကနွရြှိတဲ့သကတ်မ်းမှာ နငန်ဲ့ပဲ ဖြတသ်န်းချင်တ်ယ်”

ဒေါခြငင်ှိမ်းတဈယောကြ ကိုထွန်းဇောကြိုကြည့်ပြှီး သကမြွှင်းခလွိုကတ်ယ်။ တကယတ်ော့ ခငင်ှိမ်းက အပျိုကြီးပါ။ ကိုထွန်းဇောန်ှင့ြ လှှဲပြီးကတည်းက အိမထြောငမြပြုခဲ့ပါဘူး။ ကိုထွန်းဇောန်ှင့ြ ပြနတ်ှေ့တဲ့အခါမှာတော့ ကိုထွန်းဇောကြိုတွေ့ပြီး သူ့ခငမြွာ စီးပြားရေးကတဖကြ သားသမီးရေးကတဖကန်ှင့ြ ကသီလငတ်နိုငန်တောကြည့်ပြှီး သနားမိတယ်။ သမီးလေးကိုလည်း မိတဆိုးဆိုပြီး အလိုလိုကထြားတော့ ဆိုးနတေဲ့ပုံမို့ ပိုသနားမိတာပါ။

ဒီလိုနဲ့ သမီးနှင့အြဖဟော ညှိနှိုင်းမရတဲ့ အခွအနေဖြစ်ေလာပြီး ဦးထွန်းဇောြ စကားပြောတိုင်း အကောင်းမမှငတ်ော့ပဲ အရှဲ့တိုကလြာတော့တယ်။ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ လညတ်ယ်။ ကလပတ်ကတ်တလြာတယ်။ ပိုကဆြံကို အလှနသ်ုံးစွဲလာခဲ့တယ်။ ဆူပြနတ်ော့လည်း နောကမြိန်းမယူချင်လြို့ သမီးကို အိမပြေါကြနှငခြတွယကြ စအောတ်ော့တယ်။ နောကဆြုံးတော့ ညှိနှိုင်းမရတဲ့ အခွအနေေ ဖြစ်လာကြတော့တယ်။

“ဒီမှာဖဖေေ သမီးကို လာနားမခနွဲ့။ ဖဖတေေောငမြှ လုပခြငွရြာလုပသ်ေးတာပဲ။ သမီးလည်း လုပခြငွရြာလုပမြယ်”

“ရတီဇောြ နငဘြာစကားပြောတာလဲ။ ငါက ငါ့သမီးကောင်းဖို့ ဆုံးမတာ”

“ဟာ ဟ သမီးအတွကတ်ဲ့။ ဖဖေေ သမီးကို အိမကြဆင်းစချင်ေလြို့ မဟုတလြား။ ဖဖကေေ မမနေေဲ့ ရှာထားတဲ့ စည်းစိမတ်ှနေဲ့ နောကမြိန်းမယူပြီး ပြောခြငွလြို့မဟုတလြား”

“ဒီမှာရတီဇောြ ငါနောကမြိန်းမယူတယ် ဆိုပမယေ့ြ အဲဒီစည်းစိမြဥဈစာတွကေို နင့န်ာမညန်ဲ့ အကုနလြှှဲထားတယ်”

“အဲဒါဆို အခုပေး။ အဲဒါရရင် ဒီအိမပြေါမြှာ မနဘေူး။ ကကြသ်ရတေုံးတယ်”

“ဘာကြ ရတီဇောြ နငစြောကြားလှခညွလြား။ အဲဒီလောကတ်ောင် ဖြစ်နရင်ေ နငအြခု အဲဒီဟာတွယေူသှား အခုဆင်းတော့”

“ရတယ် အခုပေး၊ အခုဆင်းမယ်”

ဘယလြိုမှတားမရတော့တဲ့ အခွအနေရေောကခြဲ့ပြီမို့ သူ့အမရေဲ့ လကဝြတလြကစြားနှင့ြ ဘဏစြာအုပကြို ထုတပြေးလိုကတ်ော့တယ်။ ရတီလည်း ရတာအကုနယ်ူပြီး အိမကြထွကသ်ှားကာ သူငယခြငွြးအိမသ်ို့ ဦးတညထြှကခြှာခဲ့တော့တယ်။

“ဟေ့ ရတီ ဘယလြိုဖြစ်လာလဲ အထုပအြပိုးတွနေဲ့”

“ငါ အိမကြဆင်းလာတာ”

“နငကြလည်းဟယ် ကြိုမပြောဘူး”

“အခုစိတဆြိုးပြီး အခုဆင်းလာတာ ငါဘယလြိုကြိုပြောမလဲ။ ဘာလဲ နလေို့မရဘူးလား”

“ရပါတယဟြာ ငါအမေ့ကို ပြောလိုကမြယ်”

“မမရေေေ ရတီ အိမပြေါကြဆင်းလာတယ်။ သမီးတို့အိမမြှာ ခဏနမလေို့တဲ့”

“အမ် ဘာလို့ အိမကြဆင်းလာတာလဲရတီ သမီး”

“ဖဖကြေေောင့ပြါ”

“သမီးဖဖကေေ ဘာဖြစ်လို့မတားတာလဲ”

“သမီးက အိမမြှာကို မနချင်ေတ်ော့တာ”

“ဟင် ဘာတွမြေားဖြစ်လာလို့လဲ ပြောစမ်းပါဦး”

“ဖဖကေေ နောကမြိန်းမယူမယဆြိုလို့”

“အဲဒါပဲကြည့်တ်ော့ ယောကြြားတွမွေား မိန်းမမရှိရင် ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ာပဲ”

“သမီး အနတ်ီတို့အိမမြှာ ခဏနလေို့ရမလား”

“ရတာပေါ့ သမီးရယ်။ အနတ်ီတို့အိမကြကဉွြးတော့ သမီး ကြာကြာနလေို့ရမှာ မဟုတဘြူး”

“ခဏပဲနမှောပါ။ သမီး တိုကခြန်းဝယပြှီးရင် ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် နပေါ့မယ်”

“ဟင် သမီးရတီ တိုကခြန်းဝယရြအောင် သမီးမှာ ပိုကဆြံရှိလို့လား”

“အမှတဈေခါတည်းခွဲပေးလိုကတ်ာ အနတ်ီ’”

“ဪ.. ဒီလိုလား သမီးရယ်။ သမီးလေး အနတ်ီအိမကြကဉွြးလို့ စိတည်ဈနမှောစိုးလို့ပါကြယ်”

လသေံများ နူးညံ့သှားရတဲ့ အနတ်ီကြောင့ြ

“ရပါတယ် အနတ်ီရယ်၊ ကြေးဇူးလည်းတငပြါတယ်”

“ကဲ သမီး သမီးအခန်းထဲမှာပဲ ရတီ့ကို နရောခလွိုကြ။ ကုတငတ်ဈလုံးထဲ အတူတူအိပပြေါ့။ ရတီ ပငပြန်းနမယ်ေ ရတီ နားပါစေ။ သမီးက မမေေ့ဆီလာခဲ့။ ရတီစားရအောင် ညနစောစီစဉရြအောင်”

“ဟုတကြဲ့ မမေေ”

“ရတီ အေးဆေးနားနောြ ဘာမှအားမနာနဲ့။ ငါ့အမကေ နငစြားရအောင် စားစရာတွေ သှားဝယမြယထြငတ်ယ်”

“အေးပါ သူငယခြငွြး”

သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ဆုရညထြှကသ်ှားတော့ ရတီစိတထြဲမှာ ဆုရညတ်ို့အမကေ မဆိုးဘူးပဲ၊ သဘောကောင်းသားဟု တွေးလိုကမြိတယ်။

“ဆုရည် သမီး”

“ဘာလဲ မမေေ”

“ရတီမှာ ပိုကဆြံတွေ တောတ်ောပြါသလား”

“ဘယသ်ိမလဲ မမေေ၊ သူကခမွြးသာတယ်”

“အေး တိုကခြန်းတွဘောတွေ ဝယမြယဆြိုတော့ တောတ်ောပြါလာတဲ့ပုံရတယ် သမီး”

“ဟုတတ်ယ် မမေေ”

“အင်း မမေေ အကြံတဈခုရတယ် သမီး”

“ဘာလဲ မမေေ”

“သူက မမတေေို့အိမလြာတယဆြိုတော့ သမီးကို တောတ်ောခြငလြို့ဖြစ်မယ်”

“ဟုတတ်ယ် မမေေ”

“ဟိုလေ သမီး သူတိုကခြန်းဝယမြယဆြိုရင် မမသေေိတယ် နငလြိုချင်တ်ဲ့နရောပြော ငါ့မမေေ စုံစမ်းပေးမယလြို့ပြော”

“ဟုတကြဲ့မမေေ”

“မမတေေို့က ပြဲစားခလေးပဲရရ မဆိုးဘူးမဟုတလြား။ တကယလြို့သာ ပြဲညှန့လြေးသာရ ပိုအဆငပြှတယ်ေ”

“ဟုတကြဲ့ မမေေ၊ သမီး သဘောပေါကပြါတယ်”

ဒီလိုနဲ့ ရတီက ဆုရညတ်ို့အိမမြှာ တဈလလောကြ နခေဲ့ရတယ်။ ထိုအတောအတွင်း ဦးထွန်းဇောမြှာ သမီးဖြစ်သူအား ရှာဖြရော ဆုရညတ်ို့အမနှငေ့သ်ာ တွေ့ခဲ့ရသည်။ အိမပြှနလြာစချင်ေကြှောင်းလည်း ပြောခဲ့ရာ ဆုရညအြမကေ စိတမြပူရနန်ှင့ြ သားသမီးချင်ြး ကိုယခြငွြးစာတရားရှိပါကြောင်း၊ ရတီမပြောလြွှင် အိမကြို သူကိုယတ်ိုငလြိုကပြှီး ပို့ဆောငပြေးပါမညဟြုပြော၍ ဦးထွန်းဇောလြည်း စိတသ်ကသ်ာယာရကာ အိမပြှနခြဲ့ရသည်။ ဆုရညအြမကလေည်း ရတီ့အပေါြ အရမ်းကောင်းတော့ ယုံကြညခြဲ့သည်။

ဆုရညကြ ငပြေးမလေးဆိုပမယေ့ြ သူ့အိမမြှာနတေဲ့အခွိန် ရတီ့အပေါြ အရမ်းကောင်းတယ်။ ဆုရညကြ ရည်းစားများတယ်။ အပြငထြှကခြငွရြင် ရတီ့ကိုပြောတယ်။ ရတီက အနတ်ီကို ပြောလိုကရြငရြတော့ အဆငပြှတယ်ေ။

“ရတီ နင့အြိမမြှနမြှနရြမှပဲ”

“ဘာလို့လဲ ဆု”

“ဟီး ငါက အိမမြှာအမရှေိတော့ သိပမြလှတလြပဘြူး။ ညဘကထြှကလြည်း အကြာကြီးနလေို့မရဘူး”

“အခုလည်း အပြငထြှကန်ရတောပဲ”

“ဟီး ရတီရဲ့ ခါတိုင်းဆို ရတီ့ဆီသှားမယဆြိုပြီး ငါ့ဘဲတွနေဲ့ လညန်ကြလေေ။ အခု နငရြောကတ်ော့ တွေ့ရုံပဲတွေ့နရတေယ်”

“တွေ့ရုံဆိုရပြီ မဟုတလြား”

“ဟီး နငမြသိလို့၊ ခါတိုင်း ငါ့ဘဲနဲ့ ဟိုတယလြဈနကြေ”

“ဟင် နငကြလည်း အဲလိုရီးလား။ နငမြကြောကဘြူးလား”

“ဘာကိုကြောကရြမှာလဲ ကြောကစြရာလား။ ဒီခတ်ကြေီးမှာ ဒါမွိုးတွလေုပန်ကြပေဲ”

“ဟင် ဟုတလြား”

“အေး ငါဆို ဘဲနှစ်ပြလေုံးနဲ့ အိပဖြူးတယ်”

“ဟယ်..တကယကြှီး”

“အင်း ငါ့နို့တွတွေေ့လား ကိတန်တော”

“နဂိုကြီးတာ မဟုတလြား”

“ဘယကြလာ သူတို့ ကိုငလြိုကစြို့လိုကမြှ ပိုကိတလြာတာ”

“တကယ်”

“ဟီး ငါလေ ဇာတကြားတွထေဲကအတိုင်း အကုနလြုပဖြူးတာ”

“မသာမဆု နငမြလှယဘြူးနောြ”

“ဟီး ကောင်းတာကိုးဟ”

“ခစ် ခစ် ခစ်”

“အဲဒါကြောင့ြ နင့အြိမင်ါလိုကန်ရင်ေ ညဘကပြါ လဈလို့ရပြီ”

“ဟင့ြ ညတော့မသှားနဲ့လေ။ ငါတဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နမှောပေါ့”

“အေးနောြ အဲဒါဆို တဈခါတလေ ခေါအြိပလြို့ရမလား”

“အိပပြေါ့”

“တကယန်ောြ ”

“ကောငမြဆု အခုကတည်းက ယှချင်န်ပြေီ”

“ခစ် ခစ် ခစ်”

ဒီလိုနဲ့ အနတ်ီက

“သမီးရတီ သမီးအတွကြ တိုကခြန်းတဈခန်းတွေ့တယ် သိလား။ ကယွလြည်းကယွတ်ယ်။ ကားပါကငတ်ောင် ပါသေးတယ်။ ရပကြှကလြည်း သန့တ်ယ်”

“ဟုတလြားအနတ်ီ၊ ဘယလြောကလြဲတဲ့”

“သိန်းထောင့န်ှဈရာငါးဆယတ်ဲ့။ သူဗိုကန်ာလို့ ရောင်းနတော။ ငါးဆယလြောကတ်ော့ ဆဈလို့ရတယ်”

“ဟုတလြား အနတ်ီ၊ သှားကြည့်ပြှီး ပိုငရြှငန်ဲ့တွေ့ရအောင်”

“ဟုတတ်ယ် သမီးလေး။ အနတ်ီ အိမရြှငန်ဲ့တွေ့ပေးဖို့ ပြောထားတယ်”

တကယတ်မ်းမှာ ကိုးရာတနတ်ိုကခြန်းကို ထောင့န်ှဈရာ့ငါးဆယန်ဲ့ ပြောခွင်းဖြစ်ပြီး တဖကန်ှင့ြ စည်းဝါးကိုကပြှီးသား ဖြစ်နသညေကြို ရတီမသိပေ။ ငါးဆယလြွော့ပြီး အရောင်းအဝယ် တည့လြသည်ေ။ ဆုရညအြမကေ သိန်းသုံးရာယူပြီး ဂငွြးထည့သ်ညကြို ရတီမသိပေ။ တိုကခြန်းပြငသ်ညဆြငသ်ညန်ှင့ြ နောကထြပ် တဈရာ့ငါးဆယခြန့ြ ကုနသ်ှားရပြနသ်ည်။ ထိုအခါ ငှကေုနမြှန်းသိတော့ အလုပလြုပမြညစြုံစမ်းရာ တဈလမှ တဈသိန်းရှဈသောင်း၊ နှစ်သိန်းရှဈသောင်းရ၍ မလုပခြငွပြှန်။

“ရတီကလည်း နငဘြာလို့ အလုပလြုပမြလဲ၊ အေးဆေးနစမြေးပါဟာ”

“နေ့စဉစြားဖို့ လုပရြမယမြဟုတလြား”

“တဈလနှစ်သိန်းနှင့ြ ဘာလုပမြလဲ။ နင့ပျိုကဆြံတွကေို အတိုးပေးလိုကြ။ တဈငါးကပြတ်ိုး၊ သိန်းငါးရာလောကြ ခွေးလိုကလြေ။ အံမယ် တဈလနှစ်ဆယ့င်ါးသိန်း အေးဆေး”

“ဟုတသ်ားပဲ ဆု”

ဆုရညအြမနေဲ့တိုငပြငပြှီး ငှတေိုးခွေးရာက သိန်းငါးရာခွေးပြီး တဈလနှစ်ဆယ့င်ါးသိန်းရသညမြို့ ရတီ ပြောရြသည်။ မိမိမှာ တိုကခြန်းလည်းရှိ ဝငင်ှလည်ေးရှိပြီမို့ ရတီနှင့ြ ဆုရညတ်ို့ ပြောမြဆုံးမောမြဆုံးဖြစ်ပြီး ကဲကြတော့သည်။

တဈနေ့တော့ ဆုရညန်ှင့ကြလပသ်ှားရာ ဆုရညရြည်းစားဖြစ်သူ ကိုအောငအြောငန်ှင့အြတူ နောကတ်ဈယောကပြါလာလရော။ ဆုရညကြ မိတဆြကပြေးသည်။

“ရတီ သူက ကိုရဲထွန်းနိုငတ်ဲ့၊ ကိုရဲလို့ခေါကြှတယ်”

“ကိုရဲ သူက ဆုသူငယခြငွြး ရတီတဲ့”

ကိုရဲရုပကြ ရုပဖြှောင့ဘြောဒြီတောင့မြို့ မဆိုးဘူးဟု တွေးနတေုန်း

“ဆုသူငယခြငွြးက ဆုလိုပဲ အချောလေးပါလား”

“မှောကပြှောတတတ်ယ် ကြည့်စြမ်း”

“အမှနတ်ရားပါဗွာ။ ဟိုဘကဝြိုင်းကဘဲတွကြညေ့ြ ရတီ့ကို ငမ်းနကြတော”

“ခစ်ခစ်”

“အောငအြောငရြေ ရတီနဲ့တွေ့တဲ့ အထိမ်းအမှတ် ပုလင်းဖောကမြယ်။ ဒီနေ့ ငါဒကာခံမယ်”

“ဟေး …”

ခွိုမှမှခါးသကသ်ော အရညန်ည်းနည်းဝငတ်ော့ လညခြွောင်းတို့ပူလာကာ စိတတ်ို့မှူးကြှလာသည်။

“ကိုရဲ ဆုတို့သှားကမလို့။ ကိုရဲ ရတီ့ကို စောင့ရြှောကလြိုကြဦး”

“သှားပါဆု၊ ကိုယဖြိရငဖြိ စောင့ရြှောကပြါ့မယ်”

“အာ ကိုရဲနောျ”

ဆုရညန်ှင့ြ သူ့ရည်းစားက ကရန် ထွကသ်ှားတော့ ရတီနှင့ြ ကိုရဲသာ ကနွခြဲ့သည်။ ကိုရဲမှာ ရတီနားကပပြှီး စကားပြောလရော ရတီမှာ စိတထြဲကြညန်ူးသလို ရငဖြိုနသလေို ဖြစ်ရတော့သည်။ ရတီမှာ ကနသညေ့န်ရောကိုလည်း ခဏခဏကြည့်မြိသည်။

“ရတီ ကိုယတ်ို့လည်း ကရအောင်”

“ဟုတ် ကိုရဲ”

ကိုရဲက ရတီ့ခါးကိုဖကပြှီး ကနသညေ့န်ရောကို သှားတော့ ရတီ မငှင်းဆနမြိပေ။ အကကြမ်းပြငမြှာ တခွားအတွဲတွလည်ေး ကနကြတေော့ ရတီ့ကို ကိုရဲက ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ ကိုရဲရဲ့ ရငခြှငထြဲရောကသ်ှားတော့ မော့ကြည့်မြိစဉမြှာ အနမ်းတဈပြင့ကြ ရတီနှုတခြမ်းပေါသ်ို့ ကရွောကသ်ှားတော့ ရတီစိတထြဲ ရှကသ်လိုဖြစ်ကာ ကိုရဲရငခြှငဆြီကို မကြန်ှာအပထြားလိုကမြိတယ်။ စည်းခကြသ်ံနှင့အြတူ ခွကေိုရှှေ့ရင်း ကိုရဲဘောင်းဘီထဲက ဖုဖောင်းနတေဲ့အရာက ရတီဗိုကကြို လာထိနတယ်ေ။ ရတီမှာ ရငခြုနမြောလတွဲ့စိတတ်ှေ ဖြစ်လို့လာတယ်။ ကိုရဲရဲ့ကြောပြငကြိုသာ တင်းကြပစြှာ ဖကထြားမိလိုကတ်ယ်။ ရတီ့ရငခြုနသ်ံတွကေို တီးလုံးသံကြောင့ြ ကိုရဲကြားနိုငမြှာ မဟုတပြမယေ့ြ ရတီကတော့ ကြားသှားမှာတောင် စိုးရိမမြိနတယ်ေ။ တခကြတ်ခကြြ ရတီတငသ်ားတွကေို ဖစွည်ဈလာတဲ့ ကိုရဲလကကြှောင့ြ ရတီ့စိတတ်ှေ တမွိူးကြီး ဖြစ်လာတော့တယ်။ ဆယ့င်ါးမိနဈလောကြ ကခုနပြှီး မောပန်းတဲ့အခါ ထပသ်ောကရြင်း လူက ပိုပြီးမူးရဈလို့လာခဲ့တယ်။

“ရတီ မူးနပြေီလား”

“ဟုတတ်ယ် ကိုရဲ”

“ပြနတ်ော့မလား”

“ပြနခြငွတ်ယ်၊ ဆုကိုလည်း ခေါရြဦးမယ်”

“ဆုက ဟိုမှာ သူ့ဘဲဘဲနဲ့ အကြငန်ာပေးနတေုန်းပဲ”

“ဟှန့ျ ဆုကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ”

“ရတီ ဒီနေ့ ကိုရဲအရမ်းပြောတ်ယ်။ တဈညလုံး ရတီနဲ့ စကားတွပြေောချင်သ်ေးတယ်”

“ရတီက အိမပြှနမြှာ ကိုရဲ””

“ကိုရဲ လိုကပျို့မယလြေ”

“ဟုတ် ကိုရဲ”

“ဆု ပြနမြယ်”

“ဟင့ျ ရတီ ဒီနေ့ ကိုကိုနဲ့နမှောနောျ”

“အယ်..ဆုကလည်း”

“လုပစြမ်းပါ ရတီ။ ငါက ကိုကိုနဲ့ တဈခန်းနမယ်ေ။ နငကြ ကိုရဲနှင့န်ေ”

“ဟာ မဖြစ်ပါဘူး”

“စကားပြောနကြမေယလြေ ရတီ”

ရတီလည်း ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။ မူးနပြေီမို့ ခေါရြမညလြား မခေါရြဘူးလား တွေးမရခငမြှာပဲ ကိုရဲက ရတီ့ပုခုံးကိုဖကပြှီး

“ကိုလိုကခြဲ့မယ် ရတီ။ ကိုယလြည်း မူးနပြေီ။ အကြာကြီး ကားမမောင်းနိုငတ်ော့ဘူး”

“အင်းပါ”

ရတီကို ကားရှေ့ခန်းကထိုငစြပြေီး ဆုရညန်ဲ့ ကိုအောငကြ နောကခြန်းမှာထိုငကြှတယ်။ အသံမကြားလို့ နောကကြိုလှည့ကြှည့မြိတော့ ဆုရညတ်ို့က ထိုငရြင်းနမ်းနကြတေယ်။ ကိုအောငရြဲ့လကကြ ဆုရညရြဲ့ စကပအြောကထြဲကိုနှိုကပြှီး ကလိနတောကို မှငလြိုကရြတဲ့ခဏလေး အခိုကအြတန့ြ ရငထြဲနှေးကနဲခံစားရပြီး ပိပိထဲက တမွိုးလေးဖြစ်သှားသညကြို ခံစားမိလိုကသ်ည်။ ထိုသို့ဖြင့ြ ရတီတို့တိုကခြန်းထဲ ဝငလြာပြီးနောကမြှာတော့ ဧည့ခြန်းမှာ ခဏတာမွှထိုငကြှပြီး စကားပြောကြတယ်။

အားလုံးကလည်း မူးနပြေီ။ ကားပေါမြှာ အရှိနရြလာတဲ့ ဆုရညန်ှင့ြ ကိုအောငအြောငတ်ို့က ဆိုဖာထိုငခြုံပေါထြိုငရြင်း နမ်းလိုကြ နို့နှိုကလြိုကြ ဖြစ်နပတေေော့သည်။ ဆုရညကြလည်း အတင်းရုန်းနသည်ေ။ ကိုရဲနှင့ြ ရတီက ရယန်ကြရေင်း

“ကိုကို မကဲနဲ့ကြာ၊ ရတီတို့ရှိတယ်”

“ဆုကလည်းကြာ အခင်ျးခင်ျးတွပေဲရှိတဲ့ဥစ်စာ”

“ဟုတတ်ယဆြု၊ ငါတို့က ပြဲကြည့်ပြရိတသ်တ်၊ ဟုတတ်ယန်ောြ ရတီ”.

“ဟုတတ်ယ်”

“ကဲ အောငအြောင် မင်းအစွမ်းဘယလြောကရြှိလဲ”

“ငရဲ မင်းထကတ်ော့ သာတယကြှ”

“သာရငလြုပပြှစမ်းပါကြာ”

“ဟာ ကိုရဲနောြ မှှောကမြပေးနဲ့။ ကိုကိုက မှောကပြေးရင် ဂွေးတကအြောငကြတာ”

“ဟားးး ကဲ အောငအြောင် လုပကြှာ ငါတို့ကြည့်ခြငွလြှပြီ”

“တွေ့လား ဆု၊ ပရိတသ်တတ်ှေ တောင်းဆိုနပြေီ”

“ခစ်ခစ် ရတီ.. နငတ်ကယကြှည့မြယဆြိုရင် ငါလုပပြှမှာ”

“လုပပြှ လုပပြှ Live ကြည့်မြယ်”

“ကိုကို လုပပြှဖို့သတ်တိရှိလား”

“ဘာလို့မလုပရြဲရမှာလဲ”

“တကယလြား မှုတခြိုင်းမှာ”

“ဟင်…”

မူးနကြပြေီမို့ လုပသ်င့မြလုပသ်င့ြ မစဉြးစားကြတော့ပါ ။ အပြောသ်ဘောလုပကြှရင်း အပကြဖြကရြောကလြာကြပြီ။ အောငအြောင် နငသ်ှားသည်။ သို့သောြ သိကျခာတော့အကမွခံ။ အနိုငယ်ူရန် စဉြးစားကာ

“ဆုပြနလြုပပြေးရင် လုပပြှီးသားပဲ”

“လုပ် လုပ် ဆုရည် အရှုံးမပေးနဲ့”

ကိုရဲက မှှောကပြေးနသည်ေ။ ရတီလည်း ဆုရည် တကယလြုပရြဲမလား မလုပရြဲဘူးလား ကြည့်ခြငွလြာရာ

“ဟားး ဆု နငတ်ော့ရှုံးပြီ”

“ဘာလို့ရှုံးရမှာလဲ၊ ကြည့်လြိုကြ”

ဆုရညပြှောရင်း အဝတတ်ှေ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ရတီ မကြလြုံးပြူးသှားရသည်။ အောငအြောငလြည်း အဝတတ်ှေ ခွှတပြဈသည်။ ရတီ ဆုရညအြဝတခြွှတတ်ာ မှငဖြူးနတေော့ ပြသနာမရှိပမယေ့ြ အောငအြောင် အဝတခြွှတတ်ဲ့အခါမှာတော့ လန့သ်ှားရသည်။ အောငအြောငကြ ဆုရညန်ို့ကို တပြှတပြှှတစြို့သည်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အာ့! အင်းးဟင်းးဟင်းး”

ရှေ့တည့တ်ည့မြှာ ဖြစ်နကြတေော့ ရတီစိတထြဲ တမွိုးဖြစ်ရသည်။ နို့စို့ရင်း ပိပိကို လကန်ှင့ပြှတန်သည်ေ။ ရတီ စိတတ်ှလည်ေး ထကြှလာသလို ခံစားရသည်။ ပိပိတို့ ယားယံသလို ခံစားရသည်။ ကိုရဲဘကကြို လှည့ကြှည့မြိသည်။ ကိုရဲက မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှသည်။ ကိုရဲဘောင်းဘီလည်း ဖောင်းကြှနသည်ေ။ ဆုရညကြ ဆိုဖာပေါြ ပကလြကအြိပပြေးရာ ကိုအောငအြောငကြ ဆိုဖာအောကမြှနေ၍ ဆုရညပြိပိကို စယကတ်ော့သည်။

“ပလပ် ပလပ် ”

“အင်း ဟင်းးဟင်းး”

ဆုရည် ညည်းတွားရင်း အောငအြောင့ခြေါင်းကို ဖိခသွည်။ ဆုရည် နို့တွပြတေရြင်း ညည်းသည်။ ရတီလည်း ပေါငတ်ှလေိမကြစွမြိသည်။ ထိုစဉြ ကိုရဲက ရတီကို လာနမ်းသည်။ ရတီလည်း ပြနန်မ်းမိသည်။ ဆုရညည်ည်းသံကြောင့ြ ရတီ စိတပျိုထကြှလာတော့သည်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

စုပသ်ံထွကလြာသည်။

“အာ့ ! အင်းးဟင်းးဟင်းးး”

ရတီ နမ်းနရောကခွာပြီး ဆုရညတ်ို့ကိုကြည့်ရြာ ကိုအောငအြောငမြှ ဆုရညအြစေ့ကို တပြှတပြှှတ် စုပန်သည်ေ။ ပိပိအား အပေါအြောကြ စုံဆနပြှီး ယကန်သည်ေ။ ဆုရည် အရညတ်ှေ ထွကလြာသည်။

“ကိုကို ဆုရညရြပြီ ကိုကို့ကို လုပပြေးမယ်”

“ကိုကို အားမရသေးဘူးကြာ 69 လုပရြအောင်”

“ကိုကို့သဘော”

ဆုရည် အိပရြာကထပြီး အောငအြောငကြ ဆိုဖာပေါြ လှဲခလွိုကသ်ည်။ ဆုရညကြ အောငအြောင့်မကြန်ှာပေါခြှပြီး အောငအြောင့်လီးကိုကိုငပြှီး ကြင်းထုပြီးနောကြ စုပတ်ော့သည်။

“ရတီ ”

“ဟင်”

အလန့တ်ကြား ပြနထြူးမိသည်။

“သူတို့တွေ အရှိနရြနပြေီ။ ကိုရဲတို့ အခန်းထဲသှားရအောင်”

“ဟင် ..”

“လာပါကြာ ရတီရာ။ ကိုရဲလည်း ရတီ့ကို ပြုစုပေးချင်တ်ယ်”

ကိုရဲ ရတီ့ကိုပြေ့ခွီပြီး အိပခြန်းဖကကြို သှားလိုကသ်ည်။ ရတီ့ကို ကုတငပြေါခြလွိုကပြှီး ရတီ့ကို နမ်းလိုကပြှနသ်ည်။ ကိုရဲကနမ်းရင်းပင် ရတီရဲ့အင်ျကြီကို ခွှတခြလွိုကပြှီး ဘောလြီခွိတကြိုပါ ဖြုတခြလွိုကရြာ ဖြူဖြေးပြီး ဝိုင်းစကဖြောင်းထနတေဲ့ ရငသ်ားနှင့ြ နို့စူစူလေးကို မှငလြိုကရြပြီးနောကမြှာတော့ မနနေိုငတ်ော့ပဲ နို့ကို တပြှတပြှှတ် စို့မိတော့သည်။

“ပြှတ် ! ပြှတ် ”

“အာ့ ! အင်းးဟင်းးး! ”

ရတီမှာ ယားယံသောခံစားမှုနှင့အြတူ ကြကသ်ီးဖုတွထပြေီး ညည်းညူမိရပါတော့သည်။ နို့သီးဖြားကို လွှာဖြင့ြ ထိုးမှှယကေပြေးပြီး တပြှတပြှှတစြို့ပေးရာ ရတီမှာပိပိထဲက အရညမြွားပင် စိမ့ထြှကလြာတော့သည်။ မကြလြုံးလှပဖုဖောင်းနသေော ရတီ့ရဲ့ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများမှာလည်း အရညတ်ှကြေောင့ြ ရှန်းလဲ့နပရေော ကိုရဲလီးမှာလည်း တဆတဆြတတ်ောငန်သဖြေင့ြ အဝတကြို အလငွအြမှနပြင် ခွှတလြိုကသ်ည်။ ရတီမှာ ကို့ရဲရဲ့လီးကြီးကို တွေ့ပြီး

“အို အကြီးကြီးပဲ”

ဟု တွေးမိပြီး ရငခြုနခြှင်းတဝကြ ကြောကလြန့ခြှင်းတဝကန်ှင့ြ မကြစြိလေး စုံမှိတထြားလိုကမြိသည်။ ကိုရဲလည်း ရတီပေါငကြှား မကြန်ှာအပလြိုကပြှီး ရတီအဖုတကြို စတငယ်ကတ်ော့သည်။ ရတီအဖုတမြှာ ကာမစိတကြှောင့ြ အရညတ်ို့စိုရှှဲနပသေည်ေ။

“ပလပ် ပလပ် ပလပ်”

ကြကျးသီးနှေးဖုတို့ထပြီး ညည်းမိရသည်။

“အင်းး ဟင်းးဟင်းး”

အစေ့တပြှတပြှှတစြုပမြှုကြောင့ြ ကငွတ်ကသ်ော ခံစားမှုနဲ့အတူ အဖုတတ်ဈခုလုံး အုံကြှလာသကဲ့ပင် ခံစားမိရတော့သည်။ အရညတ်ို့ ထွကသ်ထကြ ထွကလြာခဲ့သည်။ ပိပိတို့ ယားသထကြ ယားလာသည်။ ညည်းသံ ပိုထွကလြာခဲ့သည်။ ရတီ့ကာမစိတတ်ို့ ထိပဆြုံးရောကန်ပြေီ ဖြစ်သဖြင့ြ ကိုရဲလိုးရန် ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး ပေါငကြှားဒူးထောကဝြငကြာ ပိပိအဝအား တေ့လိုကသ်ည်။

ကိုရဲက ရတီရဲ့ပိပိလေးကို လီးကြီးနှင့ြ တေ့လိုကခြွိနမြှာ ရတီ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ကိုယလြုံးလေးကို တောင့ထြားတာ တွေ့ရပြနသ်ည်။ အပျိုစငလြေး ရတီမှာလည်း ရငခြုနမြိတယလြေ။ ကိုရဲရဲ့လီးကြီး ဝငလြာပြီးတော့ အပျိုစငအြမှေးပါးကို ထိုးခွဲရင် နာမှာလည်းစိုးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလိုးတော့ခံရတော့မည်။

“ပြှတ် ဗစြျ ဗစြျ”

လီးကြီး ကြပသ်ိပစြှာဝငလြာတာနှင့ြ

“အာ့ ကို ဖြေးဖြေး အာ့”

ကိုရဲက မကြမ်းပါ။ ပထမဆုံးအကြိမဖြစ်၍ အေးဆေးလေးပဲ တဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းတာပါ။ တဝကလြောကမြှာပဲ လီးထိပကြ တင်းကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ကိုရဲလည်း အားလေးနည်းနည်းထည့ပြှီး ဆတကြနဲ လိုးလိုကတ်ယ်။

“ဗစြျ ဗစြျ ဖောကျ”

“အာ့!အင့ျ!….ဟင်းဟင်း ကြဲသှားပြီးလား ကိုရဲ”

“အာ.. ကြဲပါဘူး ရတီကလည်း”

ကိုရဲ လီးပြနထြုတကြှည့လြိုကတ်ယ်။ မကြဲဘူးဆိုပမယေ့ြ အမှေးပါးပေါကလြို့ သှေးစလေးတွေ တွေ့ရတယ်။ ရတီပိပိအောကခြှေ အကြဲကြောင်းမှာလည်း သှေးစလေးတွေ တွေ့ရတယလြေ။ ရတီက အပျိုစဈလေးဟု တွေးမိရင်း လီးကို ပြနထြည့လြိုကတ်ယ်။

“ပြှတ်! ဗစြျ !ဗစြျ ”

“အာ့ အင်းး ဟင်းးဟင်း”

ကိုရဲ ရတီ့နို့လေးကို ကုန်းစို့ရင်း ဖြေးဖြေးလေး လိုးနလေိုကတ်ယ်။ အဖုတကြ အလိုးမခံဖူးတော့ အရမ်းလည်း ကြပတ်ယ်။ ကြပလြည်းကြပမြှာပေါ့ ကိုရဲရဲ့လီးကလည်း ကြီးတာကိုး။ ဒါတောင် အခု အဆုံးထိ မသှင်းသေးပဲ ရတီခံနိုငလြောကမြယ့ြ အနအထေားလောကအြထိသာ ဖြေးဖြေးချင်ြးလိုးရင်း နို့စို့ပေးလိုကတ်ယ်။ ရတီလည်း နို့စို့ခံရင်း လီးကြီးနှင့ြ အလိုးခံရတာ ရငတ်ှလည်ေးခုနပြှီး ကြောကစြိတလြွော့ပါးလာကာ ကာမစိတတ်ှလည်ေး တဖြေးဖြေး ပေါထြှကလြာပြီး အရသာလည်း တွေ့လာတယ်။ နာလို့ အောည်ည်းသံမဟုတပြဲ ကောင်းလှန်းလို့ ညည်းသံတွေ ထွကမြိတော့တယ်။

“အာ့ အင်းးဟင်းးဟင်း ကိုရဲရယ်”

ရတီဆီက ညည်းသံကြောင့ြ ကိုရဲက အဆုံးထိသှင်းဖို့ လုပလြိုကပြှီး ခါးအားသုံးကာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ လိုးလိုကတ်ယ်။

“ဗစြျ! ဗစြျ ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ”

“အာ့ ! အီး! ရှီး အား အင့ျ ဟင်းး”

ရတီအသံလည်း ပိုထွကလြာတယလြေ။ ရတီက အလိုးဒဏခြံနိုငပြှီး အရသာတွေ့နပြေီဆိုတာ သိလိုကတ်ဲ့ ကိုရဲ ခါးမတပြှီး ရတီ့ကို အားနှင့လြိုးလိုကတ်ယ်။ ကိုရဲလိုးခကြကြှောင့ြ ရတီရဲ့နို့တွပေါ ခါရမ်းလို့နတယ်ေ။ တကိုယလြုံးလည်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ဖြစ်နပြေီး ရတီမှာ ညည်းသံလှှငလြှှငလြေး ပေးလာတယ်။

“ဗစြျ! ဘှတ်!.. ဖတ်! ဘှတ် ဖတ် ဖတ် ဖန်းဖန်း”

“အာ့! အင်း!ဟင့ျ အို့ အားလားလား”

ကိုရဲလည်း ရတီ့ခါးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ဆြှဲကိုငပြှီး အားရပါးရ လိုးလိုကတ်ယ်။ ခါးကို လကန်ှင့ဆြှဲလိုးလိုကတ်ာ ရတီ့ခါးက အိပရြာပေါကြ ကြှတကလြာပြီး လိုးခကြကြ အားရစရာကောင်းလာတယလြေ။ လီးနှင့ြ အဖုတအြသံကလည်း တဖြတဖြှတန်ှင့ြ အသံတွထွကေလြာတယ်။ ဆီးခုံချင်ြးပြတသ်ံကလည်း တဗငွြးဗငွန်ဲ့ လီးဝငသ်ံ တဇွိဇွိမှညပြှီး ရတီအဖုတန်ှုတခြမ်းသားတွလည်ေး လီးအဝငကြွှံဝငသ်လိုဖြစ်လိုကြ လီးပြနထြှကလြာရင် ဖောင်းလိုကြ ဖြစ်နတယ်ေ။

လိုးခွိန် ဆယ့င်ါးမိနဈလောကမြှာ ရတီ့တကိုယလြုံးလည်း တုနလြာပြီး မောဟိုကသ်ံလေးပါ ထွကတ်ယလြာတယလြေ။ ရတီ ပြီးတော့မှာမှန်း ကိုရဲသိတယ်။ ကိုရဲက ရတီ့ကို အားရပါးရ လိုးဆောင့ပြေးပြီး ရတီ့ပိပိကို လကတ်ဖကန်ှင့ြ အစေ့နရောကို ပြတပြှီး ပြီးလာအောင် လုပလြိုကတ်ယ်။

“အာ့ ကို အာ့ အီးဟီးး အားး”

ရတီ ကာမအရသာ အထွဋအြထိပကြို ခံစားရပြီး ပိပိထဲမှ လှုပရြှားလာကာ အရညတ်ှထွကေလြာပြီး ရတီတဈယောကြ ငှိမကြသွှားတော့တယ်။

“ရတီ ပြီးပြီလား”

“အာ ကိုရဲကလည်း မေးနဲ့ကြာ”

“ကို့ကိုကုန်းပေးပါလား”

“ဟာကြာ ကိုရဲကလည်း”

ရတီ ရှကသ်ှားမိတယ်။ အခုလိုမွိုးလုပတ်ာ သိပမယေ့ြ ကုန်းရမယဆြိုတော့ စိတထြဲ မဝံ့မရဲဖြစ်မိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ နကြညေ့ခြငွသ်ည်။

“ရတီ ကုန်းပေးပါကြာ”

“ကိုရဲ ဘယလြိုကုန်းပေးရမလဲ”

“ကုတငစြောင်းလေးပေါမြှာ ကုန်းလိုကြ။ ကိုရဲ ကုတငအြောကကြလုပမြယ်”

ရတီ သဘောပေါကသ်လိုပဲ။ ကုတငစြောင်းပေါြ ကုန်းလိုကတ်ယ်။ ကိုရဲ ရတီ့ခါးကိုကိုငပြှီး ဒူးထောကလြို့ရသလောကသ်ာ နရောပြငပြေးလိုကတ်ယ်။ ကိုရဲ ရတီ့အဖုတထြဲ လီးထည့သ်ှင်းလိုကတ်ော့

“ပြှတ် ”

“အာ့….ကိုရဲ”

ပေါငကြားလိုးတာနဲ့တော့ လုံးလုံးမဆိုငတ်ော့ဘူး။ လီးက ပြှတသ်ိပစြှာဝငပြှီး ပိုကြပတ်ယ်။ အရညတ်ှထွကေန်လေို့သာ အဆငပြှပြေေ ဝငသ်ှားပမယေ့ြ ရတီမှာတော့ လန့န်မေိတယ်။ ကိုရဲလည်း ရတီ့ခါးကဉွကြဉွလြေးကို ဆှဲကိုငရြင်း လီးကို အဆုံးထိ မသှင်းသေးပဲ တဖြေးဖြေး လိုးလိုကတ်ယ်။ ရတီလည်း အရသာတွေ့လာသလို ကိုရဲလည်း ရတီ့ကို မညှာတော့ပဲ အားရပါးရ ဆောင့လြိုကတ်ယလြေ။ လီးဝငသ်ံနှင့ြ ဥရိုကသ်ံ တဖတဖြတမြှညလြာတယ်။ ရတီမှာ တခကြတ်ခကြြ လီးက အဆုံးထိဝငလြာလို့ အထဲမှာ ကငွတ်ကတ်ဲ့ဒဏကြ အရမ်းကိုကောင်းလာတယ်။

“ဗစွြ! ဗှဈ ဗှဈ ဘှတ် ဖတဖြတ်”

“အာ့! ကို ကိုရဲ ကောင်းတယ် အာ့ ”

လီးက တဇွိဇွိဝငန်သလေို ဆောင့သ်ံတဖတဖြတကြနပြေီး တဖန်းဖန်းအသံထွကအြောင် ဆောင့လြိုကတ်ယ်။ ကိုရဲဆောင့ခြကြကြ ပြင်းလှန်းလို့ ရတီ့မှာ ရှေ့ကိုယိုငထြိုးလာကာ ရတီလည်း ကိုယကြိုမတန်အေောင် ထိန်းရတော့တယ်။ လီးကြီးက အဝငရြောအထွကရြော အရမ်းကောင်းနလေို့ ရတီ့မှာ ညည်းသံတွမှော မောဟိုကသ်ံတွပေါ ထွကလြာတော့တယ်။

“ဟင့ျ အင်းအင်း ကိုရဲရယ် အာ့ရှီးရှီး”

“ဗစြျ! ဗစြျ!ဘှတ်! ဖန်း ဖန်းဖန်းး”

ကိုရဲလည်း ဆောင့လြိုးလိုကတ်ာ ရတီမှာ ဒုတိယအကြိမမြှောကြ ပြီးချင်သ်လိုဖြစ်လာပြီး

“ကိုရဲ ဆောင့ျ ဆောင့ျ အားး ရတီပြီးတော့မယ်”

ရတီ မရှကန်ိုငတ်ော့ဘူး။ ကာမအရသာက အထွဋအြထိပ် ရောကလြာပြီး အောပြှောလိုကတ်ယလြေ။

“ဟင့ျ အင်းအင်း ကိုရဲရယ် အာ့ရှီးရှီး”

“ဗစွြ ဗစွဘြှတဖြန်း ဖန်းဖန်းး ဗစွြ ဗစွဘြှတဖြန်း ဖန်းဖန်းး”

“အား ပြီးပြီ ကိုရဲ အားး”

ကိုရဲလည်း ပြီးသှားပြီး သုတတ်ှပန်ေးထွကသ်ှားတယ်။ ရတီမှာ ပူပူနှေးနှေး သုတတ်ှေ အဖုတထြဲဝငလြာပြီး သားအိမန်ံရံထဲ ပန်းထွကတ်ာ ခံစားလိုကရြပြီး လန့သ်ှားမိတော့တယ်။ ကိုရဲလည်း သုတတ်ှကေုနစြငအြောင် လှတပြှီး ရတီ့ခါးကို လကလြှတလြိုကတ်ော့ ရတီမှာ ကုတငပြေါြ ဝမ်းလွားလေးမှောကရြင်း လဲကသွှားတယ်။ ကိုရဲလည်း ရတီနားကပလြှဲပြီး ရတီကိုဆှဲလှည့ကြာ အနမ်းလေးတွပေေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ

“အောငအြောငတ်ို့ကို ကြည့်ရြအောင်”

“ဟာ မထနိုငတ်ော့ဘူး ကိုရဲ”

“ဟားးးဟားးးး”

ကိုရဲလည်း ဧည့ခြန်းဘကကြိုထွကကြှည့တ်ော့ ဆုနှင့ြ အောငအြောငတ်ို့လည်း ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ အိပပြွောန်သညေကြို တွေ့ရသည်။ ဆုရညကြိုကြည့်ပြှီး ဆုရညကြို လိုးလိုကရြရငဟြု တွေးမိသောလြည်း အောငအြောငရြှိ၍ နောကမြှစည်းရုံးမညဟြုတွေးကာ ရတီ့အိပခြန်းအတွင်းသို့ဝင်၍ ရတီကိုဖကကြာ အိပစြကလြိုကတ်ော့သည်။

———————————————

ဦးထွန်းဇောမြှာ သမီးအတွကြ ရတကမြအေးရပါဘူး။ ခငင်ှိမ်းနဲ့ လကထြပမြဲ့ကိဈစလည်း မဖြစ်မှောကန်ိုငတ်ော့ပဲ သမီးအရေးက အရေးကြီးခဲ့ရပြီ။ ဒေါခြငင်ှိမ်းကလည်း နားလညပြါသည်။ ရတီကို ကူညီရှာပေးရင်း ဆုရညအြိမကြို ရောကခြဲ့ရသည်။ ဆုရညအြမရေဲ့ ပြောဟနဆြိုဟနကြို သဘောမကပြေ။

“ဦးထွန်းဇောရြေ ကမွလည်း ရတီကို ပြောပြပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ရတီက ဦးထွန်းဇောြ ဒီကိုရောကလြာတယ် .. ဆိုတော့ ကမွတို့အိမမြှာ မနတေော့ဘူးဆိုပြီး ထွကသ်ှားတယလြေ။ ကမွ ဘယလြိုမှ တားမရဘူးရှင်။ ကမွလည်း ကမွအပြဈတွကြေောင့ြ ဦးထွန်းဇောကြိုလည်း အကြောင်းမကြားရဲဘူး။ ကမွဘာသာပဲ ကြိတစြုံစမ်းနပေါတယရြှင်။ ကမွကို ခွင့လြှှတပြါရှင်”

“အဈမသမီး ဆုရညကြရော မသိဘူးလား”

“ဆုရညကြိုလည်း ကမွ ရှာခိုင်းထားပါတယ်။ သူသှားတတတ်ဲ့နရောနဲ့ သူ့သူငယခြငွြးတွဆေီကိုလည်း မေးခိုင်းနတော။ သူ့သူငယခြငွြးတွကလေည်း သူတို့ဆီမလာဘူး ပြောကြတယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါဗွာ၊ အကယ်၍ ဆကသ်ှယလြို့ရရင် ကနွောြ့ဆီ ဖုန်းဆကပြေးပါ”

“ကမွ ဆကဆြကြ ဖုန်းဆကပြါ့မယ်”

“ဟုတကြဲ့ ကြေးဇူးပါဗွာ”

ကိုထွန်းဇောတ်ို့ အိမသ်ို့ပြနခြဲ့ရသည်။

“ကိုဇောြ ဒီအမွိုးသမီးတော့ တဈခုခုလိမန်သလေိုပဲ၊ကမွစိတထြဲ သိပမြသင်ျကာချင်ဘြူး။”

“သူ့ကိုလည်း စောင့ကြှည့ရြရမှာပေါ့”

ရတီ့အဖေ ဦးထွန်းဇောပြှနသ်ှားတော့ ဆုရညအြမေ က ဆုရညကြို ဖုန်းဆကတ်ယ်။

“မမေေ ပြောလေ”

“ရတီ့အဖေ လာသှားတယ်။ ဟိုအမွိုးသမီးလည်းပါတယ် သမီး။ ရတီ ဘယမြှာနတယေတ်ော့ မပြောလိုကဘြူး။ သမီးလည်း မသိလို့ စုံစမ်းနတယေပြဲ ပြောလိုကတ်ယ်”

“ဟုတလြား မမေေ”

“ဟုတတ်ယ် သမီး။ သူတို့က မမေေ့ကိုတောင် မယုံသင်ျကာအကြည့်န်ဲ့ ကြည့်သ်ှားတယလြေ”

“ဟုတလြား မမေေ”

“အခု အနားမှာ ရတီရှိလား”

“မရှိဘူး မမေေ”

“ရတီ့ကိုပြောလိုကြ၊ နင့အြဖေ ဟိုအမွိုးသမီးနဲ့ ယူသှားသလားမသိဘူးလို့”

“ဟုတကြဲ့ မမေေ”

“သူတို့ မမေေ့ကိုစောင့ကြှည့လြောကတ်ယ်။ မမလေည်ေး သတိထားရမယ်။ အိမရြောင်းပြီး ရှောငရြမလားလို့”

“ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ မမေေ”

“သမီး ဘယသ်ူ့ကိုမှမပြောနဲ့။ ရတီ့ပိုကဆြံတွကေို မမတေေို့ ရအောငယ်ူမယ်”

“မမကေလေည်း မကောင်းပါဘူး။ ရတီက သမီးအပေါြ အရမ်းကောင်းတာကို”

“သမီးမသိပါဘူး။ ရတီက သူ့အဖနေဲ့ အဆငပြှသှေားရင် သမီးကို လှည့ကြှည့တ်ော့မှာ မဟုတဘြူးလေ။ သမီးက အရငအြတိုင်းပဲ ဆင်းဆင်းရဲရဲ နရမှော။ သူ့ပိုကဆြံတွကေို အမတေို့ယူတယဆြိုတာလည်း သမီးလေးအတွကလြေ”

“ဟုတကြဲ့ မမေေ”

“မမတေေို့လိမမြှန်းသိရင် ရတီ့အဖကေ အမတေို့ကို တဈခုခုပြနလြုပန်ိုငတ်ယ်။ ဒါကြောင့မြို့ အမကေ အိမရြောင်းပြီး ရှောငရြမယ်။ ရတီပြနမြလုပန်ိုငအြောင် သူ့အားနည်းခကြတ်ဈခုခုကို ခွုပကြိုငန်ိုငဖြို့လိုတယ် သမီး။ မဟုတရြင် မမထေေောငကြမွှာ”

“သမီးကြံပါမယ်”

“သမီးဆီက အဆငပြှမှေ မမဘေကေကြ ဆကလြှုပရြှားမယ်။ သမီး မမတေေို့ရမှာ သိန်းငါးရာနောြ။ သမီး စဉြးစားပြီးမှလုပ်”

“ဟုတကြဲ့ မမေေ။ ရတီလာနတယ်ေ ဖုန်းခလွိုကြ‌တော့မယ်”

“အေး သမီး”

ဆုရည် စဉြးစားမိတဲ့အခကြကြ ရတီမှာ အခုထိဆိုတာ ရှာတွေ့သေးဘူး။ အားနည်းခကြမြရှိရင် ရှိအောငလြုပရြမှာပဲလေ။ အခု ရတီနှင့ြ ကိုရဲတို့ နဖေူးကြပြီ။ ဒါကိုပဲ ဗီဒီယိုရိုကရြငကြောင်းမလား။ ဒါပမယေ့ြ ဒါ သူ့ရည်းစားနှင့သ်ူနတော ဒီကိဈစမွိုးဖြစ်ခဲ့ရငလြည်း ကိုရဲ တာဝနယ်ူလိုကရြငဖြစ်တယ်။ ဒီတော့ ကိုရဲလည်း တာဝနယ်ူချင်တ်ဲ့စိတမြဖြစ်ပဲ ရတီနှင့ြ ရတီ့အဖေ လုံးဝခေါင်းမဖောန်ိုငတ်ဲ့ အရာမွိုးကို ကြံစညရြင် ဘယလြိုစီစဉမြလဲ။ ပိုကဆြံရှိတဲ့လူတွအတွေကြ သိကျခာကစွတေဲ့အလုပမြွိုးကို ခွုပကြိုငထြားနိုငမြှ တကယ့အြားနည်းခကြဆြိုတော့ သိကျခာတရားပဲ။ ရတီကိုထိန်းခွုပန်ိုငတ်ဲ့ ရတီ့အားနည်းခကြမြွိုးကိုရအောင် ဆုရည် ကြိုးစားရတော့မယ်။

“ဆုရည် ဘယကြဖုန်းလဲ”

“မမေေ့ဆီကဖုန်း ရတီ။ နင့အြဖလေေ ဟိုမိန်းမကြီးနဲ့ အိမလြာသှားတယတ်ဲ့။ ယူပြီးပြီလို့ ပြောတယတ်ဲ့။ အခုကြတော့ နင့အြဖကေို သူက နိုငန်သလေိုပဲတဲ့။ မမကေေ ဒီလိပစြာကို မပေးလိုကဘြူးတဲ့”

“အေး ကောင်းတယ်။ ငါတို့ဘာသာငါတို့ အေးဆေးနလေို့ရသားပဲ”

“ဟုတတ်ယ် ၊ နငသ်ှားရင် ဟိုက မိထွေးဖြစ်တော့ နင့ကြိုအနိုငကြငွ့မြယ်။ ပြီးတော့ အပျိုကြီးမဟုတလြား။ ဇီဇာကြောငပြှီး နင့ကြို တခွိနလြုံး ပြောနရင်ေ နငဘြဲစိတည်ဈရမယ်”

“အင်း ငါ့အဖတကေယပြဲ လကထြပလြိုကပြှီလား မသိဘူးနောြ”

“ဘာမှစိတမြညဈနဲ့ နငပြွောအြောငန်ေ ၊ ငါဘာလုပပြေးရမလဲ”

“ရပါတယဟြာ”

“နငစြိတည်ဈသှားမှန်း သိပါတယဟြာ။ ညနေ KTV သှားပြီး စိတည်ဈဖြရအေောင်”

“ငါတို့နှစ်ယောကတ်ည်းလား”

“ကိုအောငန်ှင့ြ ကိုရဲပါ ခေါမြှာပေါ့ဟ”

“အေး မဆိုးဘူး”

“ငါ သူတို့နှစ်ယောကဆြီ ဖုန်းဆကလြိုကမြယ်’”

“ဆကလြိုကလြေ”

ကိုအောငအြောငဆြီ ဖုန်းဆကတ်ော့ လာမယတ်ဲ့။ ကိုရဲဆီကို တဈခါ ဖုန်းဆကလြိုကတ်ယ်။

“ဟဲလို ကိုရဲ”

“ဆု ဘာကိစ်စ”

“ဆုနဲ့ ရတီ ညဈနလေို့။ ညကြ KTV သှားမလို့လေ”

“ဟုတလြား အင်း သှားလေ”

“ကိုရဲ လာမယမြဟုတလြား”

“ဆုခေါတ်ော့ မလာဘဲမနရေဲပါဘူး”

“ရတီကြောင့ြ မဟုတလြား”

“သူလည်းပါပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ တလောက ဆုနှင့ြ အောငအြောငတ်ို့ ဧည့ခြန်းမှာလုပကြှတော့ ဆုဟာလေးကိုပဲ သတိရနတော”

“ဟာ ကိုရဲကလဲ”

“တကယ် ဆုဟာလေးက မိုကတ်ယ်။ အပေးလည်းကောင်းတော့ အောငအြောငကြိုတောင် မနာလိုတော့ဘူး”

ရကနေအြသင့ြ ကြာအသင့ပြါပဲ။ ကိုရဲကို စည်းရုံးလို့ ရလောကပြှီ။

“အံမယ် ရတီသိမှာ မကြောကဘြူးလား”

“ဆုသာ ကိုယ့ဘြကမြှာရှိနရင်ေ မကြောကဘြူး”

“ခစ်ခစ်ခစ်”

“တကယပြါဆု ကိုရဲလည်း ဆုကိုပြုစုချင်တ်ာ”

“ဟှန့ျ မရပါဘူး၊ ကိုကိုရှိနတောကို”

“ကိုအောငမြရှိတဲ့အခွိနပြေါ့”

“မရပါဘူးနောြ။ သူများပစ်စည်းကြ သုံးချင်တ်ယ်။ ကိုယ့်ပစ်စည်းကြတော့ နှမှောနလေို့မဖြစ်ဘူး”

“မနှမွောပါဘူး ဆု”

“တကယလြား၊ အဲဒါဆို ဆုတို့နဲ့တွေ့ရင် ကိုအောငန်ဲ့ ရတီကို ပေးတွေ့မလား”

“ရတီလကမြခံရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“ကိုရဲ ကြံစညပြေါ့”

“အိုကေ ဆေးဝယခြဲ့မယ်၊ မူးအောငတ်ိုကပြှီး လုပကြှမယ်”

“ဟယ် လူဆိုးနောျ”

“ဆုကြတော့ ဘယလြိုလုပရြမလဲ”

“ကိုအောငန်ဲ့ညှိပေါ့”

“အိုကေ၊ ဒီနေ့လာခဲ့မယ်”

“အင်း”

🏵️ နှောင်းနောငတ် (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️