အောစာအုပ်

ရွာက သာဂိ (အပိုင်း ၁)

ရှာက သာဂိ
ရေးသားသူ – ဗညားပိကြိ

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

ကြူပကြ ရှာက သာဂိပါ။ နတောကတော့ အရငတ်ုန်းက ဟိုး မှလတေပျိုင်းက ရှာတဈရှာမှာ..။ အခုတော့ မလေးစီးယားမှာ..။ အင်း.. ရောကတ်ာလည်း မကြာသေးပါဘူး။ ပြောရရင် စကားတောင် သိပ် တတလြှသေးတာမဟုတဘြူး။ တရားဝငတ်ှေ တရားမဝငတ်ှေ မမေးပါနှင့ဗြွာ။ အဓိကက အဓိက မဟုတလြားဗွ။

အလုပလြား.. အဆငပြှပေါတယ်။ ဒီလိုပါပဲ။ တဈခုမကောင်း တဈခုပြောင်းပေါ့။ အခု အငတ်ာနကဆြိုင် တဈဆိုငမြှာ ဝငလြုပန်တော။ မဆိုးပါဘူး။ တဈနေ့ ၃၀ တော့ ရပါတယ်။ အဲဒါပြောချင်လြို့။

ကြူပ် အရင် အလုပတ်ဈခုကနေ နားပြီး ဒီအလုပထြဲ ဝငတ်ော့ သိပတ်ော့ နတတေတ်ာ ဟုတဘြူးရယ်။ အရငတ်ုန်းက လောင်းကစားဒိုငမြှာဆိုတော့ ရတဲ့ လခကသာ ဘာမှမဟုတတ်ာ။ တဈနေ့တဈနေ့ ကြူပလြကထြဲမှာ ထောငန်ှင့သ်ောင်းနှင့ခြွီ ရှိတာဗွ။ ကိုယ့ပျိုကဆြံတော့ မဟုတဘြူးပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ကိုယ့လြကထြဲ ကိုငထြားတော့ ကိုယ့ဟြာလိုလို ဘာလိုလိုပေါ့။ အခု ဒီဆိုငကြ တဈနာရီမှ နှစ်ကပြြ၊ တဈနကေုန် နမှေ ငှလေေး လေးငါးရာဝငတ်ယ်။ ကြူပအြတွကတ်ော့ တောတ်ောပြငွြးဖို့ ကောင်းတဲ့ အလုပဗြွ။

ဒါပမယေ့ဗြွာ.. ကံကောင်းချင်တ်ော့ အပငွြးပြစရောလေး သှားတွေ့ရော ဆိုပါတော့။ အဲဒီနေ့က မှတမြှတရြရ တရုတမ် တဈယောကဗြွ.. ဝငလြာတာ။ ရုပကြ သိပအြလန်းကြီး မဟုတပြါဘူး။ ဘောဒြီကတော့ မဆိုးဘူး။ တောင့တ်ာ မဟုတဘြူး။ ဘယလြို ပြောရမလဲ.. စလင်း ဆိုလား.. ပုလင်း ဆိုလား အဲဒါမွိုးဗွာ။ အရပကြလည်း မိန်းကလေးထဲမှာ မှင့တ်ယလြို့ ဆိုရမယ်။ ၅ ပေ ၁၁ လကမ် ရှိတဲ့ ကြူပအြရပကြို မဆိုစလောကလြေးပဲ မော့ကြည့်ရြတယ်။ ဒါတောင် အောကမြှာ သူစီးထားတာ စလဈပါဗွ။ အသကကြတော့ မှန်းကြည့်ရြရင် ၂၅ ဝန်းကငွထြငတ်ာပဲ။

သူနှင့ြ စတွေ့တဲ့နေ့ကတော့ ပုံမှနပြါပဲ။ သူလည်း သူ့ဟာသူ အငတ်ာနကကြှည့ြ။ ကြူပလြည်း ကြူပဟြာကြူပ် လုပစြရာရှိတာလုပ်။ သူ့ကိုလည်း ဒီလိုပါပဲ။ သာမနကြာလွှံကာ ငမ်းပြီး ဒီလိုဘဲ ကိုယ့ြ ကကရြှာခန်းထဲ ဝငထြိုငန်လေိုကတ်ာပဲ။ အဲ ထူးတာက စနနေေ့မှဗွ။

အဲ့ဒီနေ့က နေ့လညကြတည်းက ရုံးတွပေိတ် ကြောင်းတွပေိတတ်ော့ လာနကြလေူတွကအေစောကြီးလာပြီး အစောကြီး ပြနသ်ှားကြတယ်။ သူက ညကိုးနာရီလောကကြှမှ ရောကလြာတာ။ ရောကလြာတော့လည်း ဖြင့ပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ တဈခုသတိထားမိတာက သူ့မကြန်ှာက ခါတိုင်းနှင့ြ မတူဘူး။ နည်းနည်း ရဲနတယ်ေ။ အသားဖြူတော့ ပန်းသှေးရောငထြနတော သိသာတယ်။ သောကလြာတယ် ထငပြါ့။ အင်းလေ.. သူ့ဟာသူ သောကခြငွသ်ောကြ၊ မသောကခြငွမြသောကြ ကိုယန်ှင့ြ ဘာဆိုငတ်ာမှတလြို့။ တဈနာရီ ၂ ကပြပြေးရင် ပြီးတာပဲ။

မပြီးတာက သူက ၁၀ နာရီထိုးတာတောင် မပြနသ်ေးတာပဲ။ ကြူပတ်ို့ဆိုငကြ ၁၀ နာရီပိတတ်ယလြေ။ စာကြီး ကပထြားတာပြူးလို့။ အဲဒါ ဒင်းက ပကပေကြပ် ဆကထြိုငန်တယ်ေ။ ကြူပလြည်း အနားယူချင်ပြှီလဗွော။ အလုပလြုပရြတာ မပငပြန်းပမယေ့ြ တဈနကေုန် ၁၂ နာရီတိတိ ဒီထဲမှာ ထိုငန်ရတော ငှီးငှေ့တာပေါ့ဗွာ။ နောကပြှီး သောကလြည်း သောကခြငွန်ပြေီလေ.. ဟီးဟီး။ ကြူပတ်ို့လို နိုငင်ံခွားသား အထွထွေေ အလုပသ်မား နင်းပြားတွအဖေို့ အပန်းဖြစရောက ဒါလေးပဲရှိတာ မဟုတလြား။

ဆိုတော့ ဆိုငပြိတခြငွန်ပြေီ ဆိုတဲ့အကြောင်း အရိပယ်ောငပြှတဲ့အနနှငေ့ြ သူနားက ဖြတလြွှောကြ၊ အမှိုကလြှည်းသယောငယ်ောင် ဖုနသ်ုတသ်ယောငယ်ောင် လုပပြှနတောပေါ့။ အဲဒီမှာ ဘာသှားတွေ့လဲ သူကြည့်န်တေဲ့ဆိုကကြ တရုတအြောဆိုကဗြွ။ သူက စာဖတန်တော။ ကြူပကြ တရုတစြာတတလြို့ မဟုတပြါဘူး။ အရငသ်ူဌေးနှင့လြုပတ်ုန်းက သူဌေးက ပြောပြထားလို့ပါ။

အံမယ် ဒင်းက ကြူပမြသိဘူး အထငန်ှင့ြ ခပတ်ညတ်ည် ဆကဖြတန်တော။ အင်းလေ .. သူ့ဟာသူ ဖတခြငွလြည်း ဖတပြေါ့။ သူ့စိတန်ှင့ြ သူ့ကိုယပြဲ ဟာ။ တဈနာရီလောကြ ဆကထြိုငန်ပြေီးမှ ပြနသ်ှားတာဗွ။ ကြုပကြတော့ စိတတ်ှညဈေတာပေါ့ဗွာ။ အရကသ်ောကခြွိနမြှာ မသောကရြတော့ နည်းနည်းတော့ တင်းတာပေါ့။ နောကြ အဲဒီတရုတမ် လာပြီဆို အလိုလိုမှတမြိတယ်။ သှောြ .. အောစာအုပဖြတတ်ဲ့ တရုတမ် လာပြီဟ ဆိုပြီး မှတမြိသှားတာပေါ့။

မှတမြိတော့ ကြည့်ဖြစ်တာပေါ့ဗွာ။ ကြည့်တ်ော့ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံတာပေါ့ဗွာ။ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံတာ ကြာတော့ ခလုတတ်ှတေိုကရြော ဆိုပါတော့။ ရယရြှှငပြှုံးတုံ့၊ မပြုံးတုံ့ လုပန်မှတေော့ ဒါ တဈဝကတ်ော့ပါပြီ ထငတ်ာပဲလေ။ အဲဒါနှင့ြ စနနေေ့ တဈရကြ ထပရြောကလြာပြနရြော။ အဲဒီနေ့လည်း သူနောကကြတွာပဲ။ ၉ နာရီလောကမြှ ရောကလြာတာ။ ထုံးစံအတိုင်း သူကြည့်တ်ာတွေ ကြည့်ပြှီး ပြနမြယဆြိုပြီး ပိုကဆြံရှင်းတော့

“ဆိုငရြှေ့မှာ ခဏစောင့ပြေးပါလား”

လို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ သူကပြနမြေးတယ်။

“ဘာကိစ်စလဲ”

တဲ့။ ကြှနတ်ောကြ

“ခဏလေးစောင့န်ောြ။ အရေးကြီးလို့ပါ။ အဲ့ကြတော့ ပြောပြမယ်”

လို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ သူက ထွကသ်ှားတယ်။ အမှနတ်ကယဆြိုရင် ကြှနတ်ောြ့လို နိုငင်ံခွားသား တဈယောကကြ သူတို့လိုနိုငင်ံသား အဲလေ နိုငင်ံသူတဈယောကကြို ဒီလို စကားပြောဖို့ဆိုတာ တောတ်ောြ စဉြးစားရမယ့ြ အခွအနေပေါ။ အခုတော့ ကြှနတ်ောကြ နည်းနည်းကောင်းနတယေလြေ.. အဟဲ..။ နေ့ခင်းက အဈကိုလာပြီး ဘီယာတိုကသ်ှားတာနှင့ြ သှေးတွကေ နှေးနတောကိုး…။ အဲဒါနှင့ြ ဆိုငတ်ံခါးပိတပြှီး အပြငထြှကလြိုကတ်ော့ ဆိုငရြှေ့ပလကဖြောင်းမှာ သူ စောင့န်တယေဗြွ။ အံ့သှသှားသလို ဝမ်းလည်းသာရတာပေါ့။ ကိုယကြ စကားအဖြစ်သာ ပြောလိုကတ်ာ တကယစြောင့လြိမ့မြယလြို့တော့ ဘယထြငပြါ့မလဲ။ သူ့ရှေ့ သှားရပလြိုကတ်ော့ သူက

“ဘာပြောမလို့လဲ”

တဲ့..။ ကြှနတ်ောြ အပြင့လြင်းဆုံး ပြောလိုကတ်ယ်။

“မင်းနဲ့ ဒီည လိုကအြိပခြငွတ်ယ်၊ ရမလား”

သူက ရယတ်ယ်။ ပြီးတော့

“မရဘူး၊ အိပလြို့မရဘူး၊ ၁၂ နာရီ အထိပဲ ရမယ်”

တဲ့။ အဲဂလိုနှင့ြ သူနဲ့ပါသှားရော ဆိုပါတော့။ သူက ကြှနတ်ောြ အလုပလြုပန်တေဲ့ ကြနဒြိုမှာပဲ နတောဗွ။ ကြှနတ်ော့ဆြိုငကြ မှညေီထပမြှာ။ လူနခန်ေးတွကေ အပေါမြှာ ဓာတလြှကေားကြီးနှင့ြ တကရြတာပေါ့ဗွာ။ လုံခွုံရေးတွလည်ေးရှိတော့ နည်းနည်းတော့ ရှိနရြတာပေါ့လေ။ ဒီအခန်းတွပေေါတ်ကဖြို့ဆို အိုငစြီ ကဒထြုတပြှမှ ဝငခြှင့ရြတာကလား။ အခုတော့ မရှှတရေုတမြကောင်းမူနှင့ြ အစောင့ြ ဘကုန်းတွေ၊ နီပေါတွကေို ခပရြင့ရြင့ကြှည့ပြှီး နောကကြ ကပလြိုကသ်ှားတယ်။ ၁၄ ထပရြောကတ်ော့မှ မချောရဲ့ အခန်းကို ရောကတ်ယ်။ အဲဒါနဲ့ အခန်းထဲဝငရြောဆိုပါတော့ဗွာ။

တောတ်ောြ သပရြပသ်ားနားတဲ့ အခန်း တဈခုပါ။ နည်းနည်းတော့ ကဉွြးသလို ထငရြတယ်။ မချောကကြှနတ်ော့ကြို ဧည့ခြန်းက ဆိုဖာပေါထြိုငခြိုင်းပြီး သူက အထဲဝငသ်ှားတယ်။ ခဏနတေော့ တဈဘကကြှီးပတပြှီး ပြနထြှကလြာတယ်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့ရြှေ့ ရပပြှီး …

“ဖုန်းပေးပါ”

တဲ့ ..။ တဈမွိုး မထငန်ှင့ြ။ သူ ကြူပ် ဟန်းဖုန်းကို တောင်းနတော။ ကြူပလြည်း ထုတပြေးလိုကရြော ဇတဆြိုယူပြီး ဖတဆြို အံဆှဲတဈခုထဲ ပစ်ထည့လြိုကတ်ယ်။ နောကြ သော့ပါခတပြဈလိုကရြောဗွ။ ပြီးတော့ ကြူပဘြကလြှည့ပြှီး ပြောတယ်။ သူရချိုးဦးမယတ်ဲ့။ ပငွြးရင် ရခေဲသတ်ေတာထဲမှာ ဝိုငပြုလင်းရှိတယ်။ ယူသောကပြါတဲ့။ အံမယ်.. ဆကပြှောသေးတယ်။ အကုနမြသောကန်ဲ့နောြ.. နငတ်ို့ ဗမာတွကေ အသောကကြှမ်းတယ် ဆိုပဲ..။ နည်းနည်းတော့ တွေးသှားတာပေါ့ဗွာ။ ကြူပရြှေ့မှာ ဗမာ ဘယန်ှဈကောငတ်ောင် ရှိခဲ့ပြီလဲ မဆိုနိုငဘြူး။ နောကတ်ော့လည်း ဆကတ်ှေးမိတာက အင်း.. ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဟိုဟာထကတ်ော့ သာမှာပါပဲလို့လေ။

သူရချိုးတာကလည်း နည်းနည်းတော့ ကြာတယဗြွ။ ကြူပလြည်း ဝိုငလြေး ဖနခြှကထြဲ ငှဲ့ထည့ြ သောကရြင်း သူ့ကိုစောင့ရြင်း ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ပြေါ့။ ပြောရဦးမယ်။ သူက အိပခြန်းတံခါးပါ သော့ခတသ်ှားတာဗွ။ တံခါးမကြီးကိုလည်း စတီးရောင် သော့ကြီးနဲ့ ခတထြားသေးတယ်။ ဒီအခွိန် မီးထလောငရြင် ကြူပတ်ော့ ဘယပြှေးရမယမြှန်း မသိဘူးလို့ ကြံကြံဖနဖြန် တွေးမိသေးတယဗြွ ဟားဟား …။

ခဏနတေော့မှ သူ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတယ်။ မင်းလည်း ခွိုးလတေဲ့။ ရချိုးခန်းထဲမှာ တဘကတ်ှရှေိတယတ်ဲ့။ ကြှနတ်ောလြည်း ရချိုးခန်းထဲ ဝငရြတာပေါ့။ သူ့ရချိုးခန်းက ကဉွြးသလောကြ များလိုကတ်ဲ့ ဗူးတွဆေိုတာ ရှုပယ်ှကြ ခတန်တောပဲ။ ခေါင်းလျှော်ညတ်ှရေော၊ ကိုယတ်ိုကဆြပပြှာ၊ နောကြ ကြှနတ်ောြ မသိတဲ့ ဗူးတွရေော ဘာတွမှန်ေးကို မသိဘူး။ မသိလည်း သိအောင် စာတွေ လိုကဖြတကြှည့ဖြို့ စိတမြကူးမိတော့ပါဘူး။အခွိနကြ အရေးကြီးတယ် မဟုတလြားဗွ.. ဟဲဟဲ..။

အဲ့ဒါနဲ့ ကမန်းကတမ်း ရချိုးပြီး သူ့လိုပဲ တဘကကြှီးပတပြှီး အပြငထြှကလြိုကတ်ော့ သူက ဧည့ခြန်းထဲက ဆိုဖာပေါမြှာ ထိုငန်တယေဗြွ။ ဝိုငထြည့ထြားတဲ့ ဖနခြှကလြေးကို မွှင်းပြီး စုပရြင်း ကြှနတ်ော့ကြို မခို့တရို့ လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ ကြူပ် သူ့ဘေးနား အသာလေးကပပြှီး သှားထိုငလြိုကတ်ော့ သူက ကြုပ် ဘယဘြကလြကမြောင်းပေါြ မှီနှဲ့နှဲ့လေး မထိတထိ ထိလာတယ်။ သူ့ရဲ့ မကြရြဈမရှိတဲ့ မကြဝြန်းတောကတ်ောကလြေးတွကေ ကြုပကြို တဈခုခု လုပဖြို့ ပြောနသလေိုပဲ။ ဘယလြိုလေးမှန်း မသိဘူးဗွာ။ ပြနပြှောရတာ ခကတ်ယ်။ မှူသလိုလို ကြည့်တ်ယလြို့ ပြောရမလားပဲ…။

ကြုပလြည်း သူ့နှုတခြမ်းပါးပါးလေးတွကေို ငုံခဲပစ်လိုကတ်ယ်။ သူ့နှုတခြမ်းလေးတွဟော ရချိုးပြီးစမို့ထငရြဲ့။ အေးစကစြကလြေးနဲ့ မှှေးမှှေးလေး..။ သူနှုတခြမ်းနီလည်း ဆိုးထားတယ် ထငတ်ယ်။ ခဏနတေော့ သူက ကြူပကြို အသာတွန်းတာနဲ့ ကြူပလြည်း လှှတပြေးလိုကတ်ယ်။ သူက ဝိုငခြှကကြို ယူပြီး ငုံလိုကတ်ယ်။ နောကြ နည်းနည်း မှိုခသွေးလား မဆိုနိုငဘြူး။ ပြီးတော့ ကြုပဘြကကြို လှည့ပြှီး ကြုပန်ှုတခြမ်းတွကေို ထိလာတယ်။ ရုတတ်ရကတ်ော့ ကြုပလြည်း ဘယလြိုတုန့ပြှနရြမှန်း မသိဘူး ဖြစ်သှားတယ်။ သူ့ကိုပဲ ပြနန်မ်းရမလား.. ဝိုငကြိုပဲ အရငသ်ောကရြမှာလား.. ဘာကို အရငလြုပရြမယမြှန်း မသိဘူးဖြစ်နတောပေါ့။ ဒါမွိုး ရုပရြှငထြဲပဲ မှငဖြူးတာကိုးဗွ။

နောကတ်ော့ ပါးစပထြဲ ဝငလြာတဲ့ ဝိုငတ်ှကေို အရင် မွိုခပြဈလိုကတ်ယ်။ ဝိုငလြည်းကုနရြော သူ့လွှာလေးက ကြုပခြံတွင်းထဲ ဝငလြာပြနရြော..။ အဲဒီမှာလည်း ဘာလုပရြမယမြှန်း မသိပြနဘြူး …။ ဟုတတ်ယလြဗွော။ ကြူပတ်ို့ ရှာမှာတုန်းက ဒီလိုနမ်းတာမှ မဟုတတ်ာ။ ကြူပကြ ဘယသ်ိမလဲ။ ရုပရြှငထြဲတော့ လွှာကြီးတွေ ထွကထြှကလြာပြီး နမ်းကြတာတွေ့ဖူးပါရဲ့။ ဒါပမယေ့ြ ပါးစပထြဲမှာကြတော့ အဲဒီလွှာတွေ ဘာလုပန်ကြတေယဆြိုတာ ကြူပမြှ မမှငရြတာ။ ဘယလြို အတုခိုးရမှန်း ဘယသ်ိမလဲ နော…။

အဲဒါနဲ့ ဘာလုပရြမှန်း မသိတဲ့ ကြုပကြ သူ့လွှာလေးကို သှားနဲ့ ဖြဖြလေး ခဲထားလိုကတ်ော့ သူက ကြိုးမင်းငါး …လို့ တိုးတိုးလေး အောတ်ယ်။ ကြုပလြည်း ရယခြငွလြာတာနဲ့ သူ့လွှာလေးကို လှှတပြေးလိုကပြှီး အားရပါးရ ရယမြိတယ်။ သူကလည်း ခိုးခိုးခစ်ခစ်နဲ့ လိုကရြယတ်ယ်။ နောကတ်ော့ သူက ဖတဆြို ကြုပပြေါငန်ှဈလုံးပေါြ တကခြှထိုငလြိုကပြှနတ်ယ်။ အခုဆို သူနဲ့ ကြုပကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရငခြငွြးအပလြို့။ သူ့ကိုယလြေးက နှေးနှေးလေးနဲ့ အိစကစြကလြေးဗွ။

အဲ့လိုနဲ့ သူက ကြုပပြေါငပြေါထြိုငပြှီး ဝိုငကြို ငုံလိုကြ၊ သူတဈဝကသ်ောကလြိုကြ၊ ကြုပကြို တဈဝကတ်ိုကလြိုကန်ဲ့ သုံးခွကမြှောကလြောကကြှတော့ ကြုပကြ စိတအြရှညတ်ော့ဘူးရယ်..။ ဟုတတ်ယ် အောကကြငပဲကလည်း ထနတော ကြာပြီလဗွော။ သူ့ကိုယလြုံးလေးကို အတင်းဖကြ နို့အုံတွကေို ဖစွည်ှဈနယရြင်း လညတ်ိုငလြေးတွေ၊ ပခုံးစွန်းလေးတွကေို အတင်းနမ်းရှုံ့မိတယ်။ သူက တဈခစ်ခစ်နဲ့ ရယရြင်း ရုန်းတယဗြွ။ အရုန်းကောင်းတော့ သူ့တဘကကြှီးပြကသွှေားရော။ သူက လှမ်းဆှဲသေးတယ်။ မှီတော့ပါဘူးဗွာ။ ကြုပလြကကြ သူဖုံးမယ့န်ရော ရောကန်မငေ့ဟြာပဲ။

အဲဒါနဲ့ သူက ရှကသ်လိုလို ဘာလိုလို ပုံလေးနဲ့ ကြှနတ်ော့ပြေါငပြေါကြ ထပြီး အိပခြန်းထဲ ဝငပြှေးသှားတယ်။ စိတထြနလေို့လား မသိပါဘူး။ ခပပြိနပြိန် တရုတမြရဲ့ ဖငလြုံးလုံးလေးတွေ တုနတ်ုန် တုနတ်ုနန်ဲ့ ကြုပမြကြစြိထဲတော့ အမိုကစြားကြီးတွထကေတ်ောင် လှနသလေိုပဲ။ အဲဒါနဲ့ ကြူပလြည်း သူ့အခန်းထဲ လိုကဝြငသ်ှားရော ဆိုပါတော့။

သူက ကုတငပြေါမြှာ ပုံပုံကြေးကြေး တစောင်းလေး လှဲနတယေဗြွ။ ကြူပလြည်း သူ့ဘေးနား အသာလေး ဝငလြှဲရင်း သူ့လကမြောင်းလေးကို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ သူ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ နောကြ သူ့လကမြောင်းလုံးလုံးလေးကို အသာလေး ဖြဖြလေးပြတပြေးရင်း သူ့နားရှကလြေးကို နမ်းလိုကတ်ယ်။ သူ ခေါင်းလေးစောင်း ပခုံးလေး ကြူံ့သှားတယ်။ နောကြ ကြူပလြကကြ လကမြောင်းလေးတွကနေေ နို့အုံလေးတွဆေီ နယခြွဲ့လိုကတ်ယ်။ ကြူပ် နှုတခြမ်းတွကတေော့ သူ့နားရှကကြားကားလေးထဲမှာပဲ အလုပပြေးထားတယ်။ တစောင်းလေးဖြစ်နတေဲ့ သူ့ဖငလြုံးလုံးလေးတွကေိုလည်း နောကကြနေ ငပဲနဲ့ ဖိကပပြေးထားတယ်။ ဘယလြကကြတော့ တံတောငထြောကပြှီး သူ့ခေါင်းလေးကို ဖေးကိုငထြားရတာပေါ့။

ခဏနတေော့ သူ ပကလြကလြှနလြိုကတ်ယဗြွ။ အဲတော့ ကြူပ် နှုတခြမ်းတွကေို သူ့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးဆီ နရောပြောင်းရတော့တာပေါ့။ ညာလကကြတော့ မူရင်းနရောကနေ တဈလကမြမှ မရှေ့စရဘေူး။ နောကြ သူက ကြူပခြေါင်းကို အောကကြို ဆှဲတွန်းခနွတယေဗြွ။ ကြူပ် သိပါတယ်။ သူ ဘာလိုချင်တ်ယ် ဆိုတာ။

သူ့အလိုကအွတိုင်း ဖြေးဖြေးချင်ြး ကြူပန်ှုတခြမ်းတွကေို အောကဘြကကြို စုနဆြင်းစတယ်ေ။ တောငပြူစာ မို့မို့လေးနှစ်ခုနားရောကတ်ော့ ရပလြိုကပြှီး သူ့ကို မောကြှည့တ်ော့ သူက မကြလြုံးလေး မှေးပြီး ကြူပကြို ကြည့်န်တယေဗြွ။ ကြူပကြ သူ့ ဝန်းဝန်းမို့မို့ နို့အုံလေးရဲ့ ထိပသ်ီးခေါင်းလေးကို အသာလေး လွှာလေးနဲ့ထိုးပြီး စို့လိုကတ်ော့ သူ့မကြဝြန်းလေးတွေ လုံးဝစင်းကသွှားတယ်။

အံမယ်.. တောသားပမယေ့ြ ကြူပလြည်း ဒီလောကတ်ော့ တတပြါတယဗြွ။ ရုပရြှငတ်ှကြညေ့တ်ာ အလကား မှတလြို့။ ကြုံလို့ပြောရဦးမယ်။ မထွကတ်ဲ့နို့ စို့ရတာလည်း အတောအြကောင်းသားဗွ နော…။အဲဂလိုနဲ့ ဘယည်ာ တဈလှည့စြီပြောင်းစို့ရင်း အလုပမြွားကောင်းနတေုန်း သူ့လကလြေးတွကကြေူပခြေါင်းကို အောကဘြကြ ဆကတ်ှန်းပြနပြါလရေောဗွာ..။ သူဆိုလိုတာကို ကြူပသ်ိပါတယ်။ ခကတ်ာက ဘကြီးရဲ့ ဆုံးမစကားက အခုထိ နားထဲက ထွကန်ိုငသ်ေးဘူးဗွ။

ဘာတဲ့ .. ယောကြြားမှာ ဘုန်း၊ မိန်းမမှာ ဆံထုံး ဆိုလား။ အခု သူလိုချင်တ်ာကိုတော့ ကြူပလြုပမြပေးနိုငဘြူးဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ လုပမြပေးပြနရြငလြည်း ငတမြှာ ကြောကရြတယ်။ အဲ့တော့ သူ့ ဆန်ဒလည်း ပြည့စြေ၊ ကိုယ့အြကြံလည်း အောငစြေ ဖြစ်အောင် ဒီဂလို လုပရြတော့တယ်။ သူ နှိမ့ခြလွိုကတ်ဲ့အတိုင်း အသာလေး လိုကလြွှောခလွိုကရြင်း ခကြဖြှူဖြူလေးနားတဈဝိုကကြိုလည်း ကလိခဲ့တယ်။ ခကြကြလေးကို လွှာနဲ့ထိုးတော့ သူ့ဗိုကသ်ားဖြူဖြူလေးက လှိုင်းထသှားတာ ကြည့်လြို့တောင် ကောင်းသေး။ နောကအြောကဘြကြ ဆီးခုံနားရောကတ်ော့ အံမယ် သူက အမှှေးတွကေို ညှပထြားတာဗွ။ အခုမှ ပေါကကြာစ လိုလို တိုနှံ့နှံ့ ငုတစြိလေးတွေ၊ ဒီအသကြ ဒီအရှယန်ဲ့ ဒီအမှှေးက ဒီလောကတ်ော့ မတိုနိုငပြါဘူး။ ညှပထြားတာ သချောပါတယ်။

အသဲယားတာနဲ့ အဲဒီ အမှှေးငုတစြိလေးတွကေို မုတဆြိတမြှှေးနဲ့ ပြတပြဈလိုကတ်ာ ဒင်း ထွန့ထြှန့ကြို လူးကရော။ ပေါငရြင်းက မှှေးညှင်းလေးတွတေောင် ထောငထြလာတယ်။ လကတ်ှကတေော့ သူ့ပေါငဘြေးက ဝိုကပြှီး နို့သီးလေးတွကေို ကိုငထြားတယ်။ နောကြ ထောငထြလာတဲ့ ပေါငရြင်းနားက မှှေးညှင်းလေးတွကေို ဖြဖြလေး လွှောကန်မ်းလိုကတ်ာ သူ့ပေါငလြုံးကြီးတွေ ကားကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ကားသှားတဲ့ ပေါငတ်ှင်းသားတဈလွှောကြ နှုတခြမ်းလေးနဲ့ ဖြဖြလေး ပြတဆြှဲသှားရင်း ဒူးခေါင်းလုံးလုံးလေးနားရောကတ်ော့ သှားနဲ့ ခပဖြှဖြ ခဲလိုကတ်ာ သူ အရညတ်ှေ ထွကလြာပါရော..။ သူ့ အောကန်ှုတခြမ်းသားလေးတွဟော အဆီရောင် တဈပြောငပြှောငန်ဲ့ ဖြစ်လို့ လာပြီလေ။

အဲဒါနဲ့ ကြူပလြည်း ကိုယမြှာပတထြားတဲ့ တဘကကြှီးကို ဖြခလွေိုကပြှီး ငပဲထိပန်ဲ့ သူ့ပစ်စည်းအဝကို တေ့လိုကတ်ယ်။ သှင်းတော့မလိုလိုလုပပြှီး အပေါကြို ချောထိုးလိုကတ်ော့ ဘာကို ထိမိတယ် မဆိုနိုငဘြူး။ သူ့ဆီက

” ရှီးးးး …. ”

ဆိုတဲ့ အသံထွကလြာတယ်။ နားထောငကြောင်းတာနဲ့ အဲဒီလိုပဲ လေးငါးခါ လုပလြိုကတ်ော့ သူက ” ကြှတ် ” ဆိုပြီး စိတမြရှညသ်ံနဲ့ ကြူပင်ပဲကို ကိုငပြှီး သူ့ဟာလေးနဲ့ တေ့ပါလရေော။ ဒီတဈခါတော့ ချောလြို့ မရတော့ပဘေူး။ ဒါပမယေ့ြ ကလိချင်သ်ေးတာနဲ့ မသှင်းသေးပဲ သူ့ပါးလေးတွေ နှုတခြမ်းတွကေို လွှောကန်မ်းနလေိုကတ်ယ်။ ရပါဘူးဗွာ။ သူက ခါးလေးကော့ထိုးလိုကတ်ော့

“စွိ”

ဆိုဝငသ်ှားရော..။ အားပါးပါး..ငတန်တော ကြာလို့လား သိပါဘူးဗွာ။ နှေးနှေးလေးနှင့ြ ကောင်းတာဗွ။ စီးပိုငန်တောကလည်း မပြောပါနှင့တ်ော့။ သူက အသားဖြူတဲ့ တရုတမြွိုးမိုလို့လား မဆိုနိုငဘြူး အရညရြှှဲခကြကြတော့ ကမ်းကုနရြောဗွို့။ ဒါတောင် ခေါင်းလေးမှုပရြုံရှိသေး။ ကြူပလြည်း သိပတ်ော့ ကြာကြာ ဘယထြိန်းနိုငပြါ့မလဲ။ ဖြေးဖြေးချင်ြးလေး ဆကသ်ှင်းတာပေါ့။ အရညတ်ှေ စီးပိုငန်တေဲ့ သူ့ အခေါင်းလေးထဲ တဈဗှိဗှိနှင့ြ ကြူပင်ပဲ တိုးဝငသ်ှားတော့

“အား..ရှီး..”

ကနဲ အောရြတာ ဒီတဈခါ ကြူပ် အလှည့ပြေါ့ဗွာ။ ပြီးတော့ ဖြေးဖြေးလေး ကပည်ှောင့ရြတာပေါ့။ အကြမ်းတော့ လုပလြို့ဖြစ်သေးဘူးဗွ။ ကြူပကြ ကင်းကြာနတောကြာပြီလေ။ အခုတောင် ထွကခြငွန်တော မနည်းထိန်းထားရတယ်။ ဒါပမယေ့လြည်း ရပါဘူးဗွာ။ သူက မကြန်ှာလေးရှုံ့ပြီး ဘာတွမှန်ေးမသိဘူး ပြောတဲ့အခွိနမြှာ ကြူပကြ ဖီးတွတကေပြှီးထွကသ်ှားပါလရေော…။ တဈဗှင်းဗှင်းနှင့ြ အောင်းထားသမွှ ထွကကြုနတ်ာလေ။ သူက နဂိုကမှ အရညရြှှဲရတဲ့ကြားထဲ ကြူပ် အရညတ်ှပေါ ဝငကြုနတ်ော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ လွှံထွကလြာတာ ကြူပဂြှေးဥတွပေါ ရှှဲရှှဲကိုစိုလို့။

သူကတော့ ကြနပေပြုံမရဘူးဗွို့။ မကြန်ှာလေးကို တဈဖကကြို လှည့စြောင်းပစ်လိုကရြင်း ” ဟင်း “ ကနဲ သကပြှင်းခတွယ်။ ကြူပသ်ိပါတယဗြွာ။ နောကပြှီး ကြူပအြကြောင်းလည်း ကြူပသ်ိပါတယ်။ သူမသိသေးလို့ပါ။ ဒါပမယေ့ြ မကြာခငတ်ော့ သိရမှာပေါ့။ လောလောဆယတ်ော့ ခဏလောကြ သူ့အပေါမြှာ မှိန်းနလေိုကတ်ယ်။ သူက ဘာမှတော့ မပြောပါဘူး။ ဘယပြှောမလဲဗွ။ ကြူပကြလည်း သူ့အပေါမြှာသာ မှောကထြားတာ။ သူ့ကိုတဈကိုယလြုံးကြီး ဖိထားတာမှ မဟုတပြဲ။ တံတောငန်ှဈဘကထြောကပြှီး ကိုယ့ကြိုယကြို ထိန်းထားတဲ့ ဥဈစာ။ သူ ဘယလြေးတော့မလဲ။

နှစ်မိနဈလောကကြှာတော့ နည်းနည်း ပြော့ချင်န်တေဲ့ ငပဲကို သှေးပူလုပတ်ဲ့အနနေဲ့ သာသာလေး ကပပြှီး အဝငအြထွကြ လုပလြိုကတ်ယ်။ လေး၊ ငါးခကြလြောကလြည်း ရှိရော ကြူပင်ပဲလည်း ပြနထြောငလြာရော ဆိုပါတော့ဗွာ။ အဲဒီတော့မှ ဒူးနှစ်ဘကြ ထောကထြိုငပြှီး သူ့ပေါငလြုံးလေးတွကေို ကြူပပြေါငပြေါတ်ငပြှီး လုပရြတော့တယဗြွို့။ အံမယ်.. မရှှခွေောက အခုမှ မကြန်ှာတောြ ပြုံးယောငသ်မ်းပြီး ကြူပဘြကလြှည့တ်ောမြူတယ်။

အောကမြွားငုံ့ကြည့်လြိုကရြင် ကြူပင်ပဲဟာ ထုံးအိုးထဲ စိမထြားတဲ့ ကြမ်းသုတတ်ဲ့ တုတခြွောင်းလိုပဲဗွာ။ သူ့ဟာတွလေား.. ကြူပဟြာတွလေား .. ဘယသ်ူ့ဟာတွမှန်ေး မသိဘူး။ ကြူပင်ပဲကတော့ ဖြူဖြူ့ကိုဖြေးနတောပဲ။ အရင်းပိုင်းမှာဆို မလိုငဖြတလြို ဖြူဖြူ အဖတလြေးတွတေောင် ကပလြို့ ဆရာရေ….။ အသံတွကလေည်း မွိုးကိုစုံနတောပဲ။ ပလှတ်..လား၊ ပြှတလြား.. အဲဒီ အသံမွိုးကတော့ အများဆုံးဗွို့။

ဒီနည်းနဲ့ နည်းနည်းကြာလာတော့ ကြူပလြည်း ညောင်းလာတာနှင့ြ ပုံစံပြောင်းမယဆြိုပြီး ကြူပင်ပဲကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ “ပလှတ်” ကနဲ မှညအြောငကြို အသံထွကရြင်း ကြူပင်ပဲက ထွကလြာတယ်။ ငပဲနောကမြှာ လိုကလြာတာက အရညတ်ှဗွေ။ ဝေါကနဲ မဟုတတ်ောင် စိမ့ကြနဲ ထွကတ်ယဆြိုရမယ်။ သူ့ အခေါင်းထဲက အရညတ်ှေ စီးကလွာတယ်။ သူ့မကြန်ှာလေးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သူကလည်း ကြူပကြို ကြည့်န်တယ်ေ။ ကြူပ် ပုံစံပြောင်းချင်တ်ယဆြိုတာ သူသိပုံရပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဘယလြိုပုံပြောင်းမယဆြိုတာမသိလို့ အကဲခတတ်ဲ့ အနနှငေ့ြ ကြည့်န်တောပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လေးဘကထြောကဖြို့ ဘယလြိုပြောရမယမြှန်း မသိတာနှင့ြ ကြူပလြည်း ဒီအတိုင်း ဒူးထောကရြကကြှီး ထိုငန်တေော့ သူက အထာပေါကတ်ယဗြွ။ လေးဘကလြေးထောကပြှီး ကုန်းပေးပါလရေော။ အဲတော့မှ ကြူပလြည်း ငပဲကိုကိုငတ်ဲ့ပြီး သူ့ဟာလေးထဲ ထည့ခြရွတော့တာပဲဗွို့။

ကြုံလို့ပြောရရင် ဒီတရုတမြက အသားဖြူပမယေ့ြ ဖငမြှာတော့ မှဲ့ချောကတ်ှရှေိတယဗြွ။ အံမယ်.. အံမယ်.. အခုမှ တွေ့တယ်။ ခါးမှာလည်း လိပပြှာရုပ် တကတ်ူးလေးက ရှိသေး။ တောကြ.. ဖုန်းသာရှိရင် တဈပုံ၊နှစ်ပုံလောကြ ရိုကထြားကောင်းသားလို့ တွေးမိတော့ ကြူပဖြုန်းကို အံဆှဲထဲထည့ြ သော့ခတထြားတဲ့ မိရှှခွေောရဲ့ ဉာဏသ်ှားပုံကို အခုမှတွေးမိတယ်…။ စိတထြဲကသာ လွှောကတ်ှေးနတော ခါးကတော့ လှုပမြှဲပေါ့။ မဆိုးဘူးဗွ။ သူကလည်း အပေးတတတ်ယ်။ ခါးလေးကော့ပြီး တံတောငဆြဈထောကထြားရင်းနှင့ြ ကြူပကြို တဈခကြြ တဈခကြလြညပြှနလြေး လှည့လြှည့ကြှည့တ်ယ်။ အဆောင့ကြှမ်းမိတဲ့ အခါမွိုးဆို

” အင့ျ “

ကနဲ အသံလေးနဲ့ သူ့ခါးကို စုံကိုငထြားတဲ့ ကြူပလြကတ်ှပေေါြ ဖြဖြလေး လကပြှနစြမ်းကိုငပြှီးသတိပေးရှာတယ်။ ကြူပလြည်း တောကလြွှောကကြှီးတော့ မကြမ်းပါဘူး။ တဈခကြြ တဈခကြြ စိတထြလာမှပါ။ စိတကြလည်း ထချင်စြရာဗွ။ အောကင်ုံ့ကြည့်လြိုကရြင် သူ့စအိုဝလေးက စူပြပြလေးနဲ့ ပန်းရောငလြေး။ အလုပခြံဖူးထားပုံပဲ။ ဒါမှ မဟုတ် သူ့ဟာသူ အတုတွနှငေ့ြ ထိုးထားသလား မသိဘူး။ လုပတ်ော့လုပခြငွစြရာလေးဗွ။

တောတ်ောလြေးကြာတော့ သူ့ခါးလေးကို စုံကိုငထြားရာကနေ နို့အုံလေးတွဆေီ ကုန်းဆှဲလိုကတ်ာ အလိုကသ်င့လြေး ထပေးတယ်။ အခုဆို သူရော ကြူပရြော ဒူးထောကရြကသ်ားလေးတွပေေါ့။ သူက အနတတေတ်ဲ့နရောမှာတော့ ဘာမှကို ပြောစရာ မလိုတာ တဈခုကောင်းသဗွ။ ပြောမှသိမယဆြိုရငတ်ော့ ဒုကျခဗွိုု့။ ကြူပကြ စကားသိပပြှောတတတ်ာ ဟုတဘြူးရယ်။ အား.. ပါး.. ဒီအနအထေားလည်း ကောင်းသဗွ။ သူက ခါးလေးကို ကော့ပေးထားတော့ သူ့တငပြါးလုံးတွကေ ကြူပဆြီးခုံနှင့ြ ကပလြို့။ အိစကစြကကြလေး နှင့ြ နှေးနှေးလေး။ အရညတ်ှတေော့ ပိုပတယေဗြွာ။ ဒါပမယေ့ြ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကောင်းနတော အမှနဆြိုတော့ သူ့ကို ကောင်းအောင် ပြနလြုပပြေးဖို့ တာဝနကြလည်း ရှိသေးမဟုတလြား။

အဲဒါနှင့ြ နောကကြနေ ဘယလြကန်ှင့ြ သူ့နို့အုံလေးတွကေို ပြတကြိုငထြိန်းရင်း ညာလကကြသူ့ အစိလေး နရောလောကကြိုမှန်းပြီး ပြတတ်ယ်။ ခါးကလည်း ပုံမှနလြေးကပတ်ှန်းပေးရတာပေါ့။ မကြာပါဘူးဗွာ။ သူ တဈအင်းအင်း တဈအဲအဲ ဖြစ်လာပြီး မကြန်ှာလေးကို ကြူပဘြကအြတင်းလှည့ပြှီးနှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါနဲ့ ကြူပလြည်း အလိုကသ်င့လြေး နည်းနည်း စောင်းပြီး သူ့ကိုနမ်းလိုကတ်ော့ သူ့လွှာလေးက ခံတွင်းထဲ ဝငလြာပြနရြော။ အဲဒါနဲ့ ဖမ်းပြီး အဲဒီလွှာလေးကို စုပပြေးလိုကတ်ာ။ သူ ပါးစပလြေး ဟပြီး

“အား..အင်း..ဟင်း..ဟူး”

နဲ့ အောကကြ သူပစ်စည်းလေးကလည်း ရှုံ့ပြ ရှုံ့ပြနဲ့ ဖြစ်ညှဈနလေိုကတ်ာ။ ကြူပ် ငပဲမှာ လှုပခြွိနတ်ောငမြရဘူး။ လှုပလြည်း မလှုပခြငွပြါတော့ဘူးလေ။ သိပပြှီး ကောင်းလှန်းနတောကိုး။ ခဏလေး တဈဟင်းဟင်း ဖြစ်ပြီးတော့ သူငှိမသ်ှားတယ်။ ကြူပလြည်း အလိုကတ်ဈသိနှင့ြ သူ့ကို သိုင်းဖကပြှီး အိပယ်ာပေါြ ကြေးကြေးလေး လှဲခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ပစ်စည်းကို စိမထြားရင်း ကြူပလြည်း ခဏနားနရတေယ်။ နည်းနည်းတော့ မောပြီလဗွော။ လူငယ် ခွတကြေ ဘဝတုန်းကလိုတော့ သိပအြပငပြန်း မခံနိုငတ်ော့ဘူးဗွ။

ခဏကြာတော့ သူ ကြူပကြို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး လှည့ကြှည့တ်ယ်။ ကြူပ် မပြီးသေးဘူးဆိုတာ သူသိတယလြေ။ အခုထိ တပရြကကြှီး စိမထြားတာကိုး။ အဲဒါနဲ့ ကြူပလြည်း ခုနက လုပခြငွန်တေဲ့အကြံကို အကောငအြထညဖြောဖြို့ စိမထြားတာကို အသာလေး ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ” ဗှကြ “ ကနဲ မမှညရြုံ တဈမညပြါပဲ။ အနထြှကလြာတဲ့ အရညတ်ှဆေိုတာ နည်းတယမြှတလြို့။ နောကတ်ော့ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတေဲ့ ငပဲထိပကြို သူ့စအိုလေးနှင့ြ တေ့ကြည့်မြိတယ်။ သူဆတကြနဲ တွန့သ်ှားပြီး ခကြခြငွြး ငုတတ်ုပလြေး ထထိုငတ်ယဗြွ။ နောကြ ကြူပကြို ဘာတွမှန်ေးမသိဘူး ပြောတယ်။ အဲလောကကြှီးကတွော့ ကြူပကြ နားလညတ်ော့ဘူး။ ဆူများနတောလားလို့ မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ အူကြောငကြွား ဖြစ်နတောပေါ့။

နောကတ်ော့ ဟုတဘြူးဗွ။ သူက စိတမြရှညတ်ော့တဲ့ ပုံနှင့ြ ကြူပကြို မှေ့ယာပေါြ တွန်းလှဲလိုကတ်ယ်။ သှောြ.. ပကလြကလြှနခြိုင်းတာကိုး…..။ ပြီးတော့ ကြူပအြပေါကြို ဒူးထောကပြှီး တကခြှပါလရေော။ ကြူပလြည်း ငှိမပြှီး ကြည့်န်ရတောပေါ့။ သူက ကြူပဟြာကို ညာလကလြေးနှင့ကြိုငပြှီး သူ့ စအိုဝလေးနဲ့တေ့တယ်။ နောကြ ဖြေးဖြေးချင်ြးဆိုသလို ထိုငခြတွယဗြွ။ ဘယကြလာ.. အဆုံးထိ ရောကမြလဲ။ ဒဈ ခေါင်းတောင် မမှုပဘြူး။ ထိပဖြူးသာသာရယ်။ အဲလောကလြေးဝငရြုံ ရှိသေး နည်းနည်း ပြနကြှှပြနရြော။ ပြီးတော့ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် နည်းနည်းလေး လုပပြှီး သူ့ဖငလြေးကို ဖိခပြှနတ်ယ်။ ခုနထကတ်ော့ ပိုဝငသ်လိုပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ခေါင်းမမှုပသ်ေးပါဘူး။

ခေါင်းသာ မမှုပသ်ေးတာ ဆရာရေ.. ကြုပ် ငပဲကတော့ လကန်ဲ့ အတင်းညှပဆြှဲထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ့ခငမြွာလည်း သိပတ်ော့ သကသ်ာရှာမယ် မထငဘြူး။ ပေါငလြုံးကြီးတွမွေား တဈဆတဆြတ် လှုပလြို့။ အဲ လှုပတ်ာ မဟုတဘြူးဗွ။ တုနတ်ယ် ခေါရြမလား မသိဘူး။ ဟုတတ်ယ်။ သူ့ ပေါငလြုံးကြှကသ်ားလေးတွရေော.. ဗိုကသ်ားလေးတွပေါ လှိုင်းထသလို တုနန်တော။ နောကြ သူ အဆုံးထိထွကအြောင် ကြှလိုကပြှနတ်ယ်။ ပြီးတော့ ခပဖြိဖိလေး ထိုငခြတွယ်။

“အိုကျ..ယား”

ကြှတ်.. ကြှတ်.. နည်းနည်း ပိုဝငသ်ှားတယ် ထငတ်ယ်။ ကြပလြိုကတ်ာဗွာ။ ကဉွတ်ောင် ကဉွတ်ယ်။ ကြူပလြည်း ပကလြနလြှနန်ရောကနေ ခေါင်းထောငထြပြီး ယောငတ်ောင် အောမြိပါလရေော။ အဲတော့ သူက ကြေးနီရောင် ဆံပငလြေးတွေ ခွှေးစိုပြီးကပန်တေဲ့ မကြန်ှာလေးနှင့ြ ပြုံးကြည့်တ်ယဗြွ။ ပြုံးသာ ပြုံးတာပါ။ သူလည်း ပျိုင်းနလေောကပြှီ။ အံမယ်.. ဇွဲကတော့ မသေးဘူးဗွို့။ နားတော့ မနားဘူးဗွ။ နည်းနည်းပြနကြှှပြီး သူ့ခါးလေးကို ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပပြှနတ်ယ်။ ကြူပင်ပဲကတော့ သူ့လကထြဲမှာ ကစားစရာလေးလိုပဲ။ သူ့တဈကိုယလြုံးလည်း ခွှေးစေးလေးတွနှငေ့ြ ပြောငလြကလြို့။ ပြီးတော့ ထပဖြိပြီး ထိုင် ပြနတ်ယ်။ ကြူပ် မှာ ပါးစပဖြှဲ သှားစေ့ပြီး ရှီးကနဲ အောမြိမလိုဖြစ်လို့မနည်းထိန်းလိုကရြတယ်။ ဒီတဈခါ တောတ်ောလြေး ဝငတ်ယဗြွ။ ဒါပမယေ့ြ ခေါင်းတော့ မှုပသ်ေးဘူးရယ်။

သူလည်း နည်းနည်း မောသှားပုံရတယ်။ အဲဒီအတိုင်းလေး ခဏနားနတယ်ေ။ အဲ့လိုကြတော့လည်း ကြူပကြ နတတေပြှနဘြူးဗွ။ ဟုတတ်ယ်။ ငပဲက တဈဆဈဆဈနှင့ြ သှေးတွေ အရမ်းတိုးနပြေီ။ အောကကြနေ ပင့ဆြောင့လြိုကရြ ကောင်းမလား တွေးမိတယ်။ နောကတ်ော့ ဖြစ်သေးပါဘူးလေ။ သူ့အလိုကြ လုပပြါစေ ဆိုပြီး လှှတထြားလိုကတ်ယ်။ခဏလေးနတေော့ သူပြနစြတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဝငသ်လောကလြေး စကောဝိုင်းသလို လုပတ်ယ်။ ပြီးတော့ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။

“ဟားးးးး…. ”

ဝငသ်ှားပါပြီဗွာ။

“ဖလှတ်”

ဆိုတဲ့ အသံတောင် ကြားလိုကရြလား မဆိုနိုငဘြူး။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငအြခမွှာ ကြူပင်ပဲခေါင်းဟာ နဈမှုပဝြငသ်ှားတယ်။ ခေါင်းဝင် ကိုယဆြံ့ ဆိုတာမွိုးမှာ ဒါရောပါသလား မဆိုနိုငဘြူး။ ခေါင်းဝငသ်ှားတာနှင့ြ အောကပျိုင်းအတံဟာ တအိအိနှင့ြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုကဝြငသ်ှားလိုကတ်ာ အဆုံးထိရောကကြရောပဲ။ အရသာ ခံရမလားမှတတ်ယ်။ ကြူပရြငဘြတပြေါတ်ငထြားတဲ့ သူ့ ဘယလြကကြ ကြူပကြို ဖစွည်ှဈပစ်လိုကတ်ာဗွာ။ ကြုပ် ညာဘကြ နို့သီးဆို သူ့လကသ်ည်းတွတေောငစြိုကလြို့။ မနာဘဲ နမလေားဗွ။ နာတာပေါ့။ သှေးတောငစြို့တယ်။ အဟီး.. ဒါပမယေ့ြ .. ခဏပဲဗွ။ အာရုံက အောကပျိုင်းပြနရြောကသ်ှားရော။

ကြူပင်ပဲဟာ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီးဗွာ။ လကန်ှဈဘကကြို ဆီသုတပြှီး အတင်းညှဈထားတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ဟိုပစ်စည်းနှင့ြ မတူတာက ဒီဟာက နည်းနည်း ပိုပြီးတော့ ပူတယဗြွ။ အာရုံတွေ ခံစားလို့မှ မပြီးသေးဘူး သူက ကြူပရြငဘြတပြေါမြှောကရြကကြှီး ပြုတကြလွာပါရော။ ဘာဖြစ်တယတ်ော့ သိဘူးရယ်။ အသကပြှင်းပြင်းရှူရင်း ကြူပပြေါမြှာ ငှိမန်တောဗွ။ လှုပကြို မလှုပတ်ော့ဘူး။ အဲလိုကြီး နနတေော နည်းနည်းကြာလာတော့ ကြူပကြ ဘယရြတော့မလဲ လုပခြငွပြှီလေ။ အောကကြငပဲက လှုပပြါ၊ လုပပြါ ဆိုပြီး အောဟြဈနသလေိုပဲ “ဒုတ်..ဒုတ်…..ဒုတ်..ဒုတ်” နဲ့ သှေးတွေ တိုးနတော။

အဲဒါနဲ့ ကြူပလြည်း သူ့ကိုဖကပြှီး ငုတတ်ုပထြိုငရြတယ်။ သူကတော့ အရိုးတွေ မရှိတော့တဲ့အတိုင်း ပြော့ခွခွလေေေး ပါလာတယ်။ ပြီးတော့ ဖြေးဖြေးလေး မှေ့ယာပေါြ လှဲခပြေးလိုကတ်ယ်။ ပစ်စည်းကတော့ မကြှတစြရဘေူးပေါ့။ သူ ပကလြကကြလေး အထိုငကြသွှားမှ ကြူပကြ နည်းနည်းချင်ြး ဆှဲထုတကြှည့တ်ယ်။ ကြူပင်ပဲက တထဈထဈနှင့ြ ပြနထြှကလြာတယ်။ ဟာ.. သူ သှေးတွေ ထွကန်ပေါလား။ သှေးစလေးတွဟော ရဲနအေောင် ကြူပ် ငပဲထိပန်ဲ့ ဘေးပတလြညမြှာ ပါလာကြတယ်။ ဒဈခေါင်း အောကခြှမှော ဝါဝါအဖတလြေးတဈခွို့လည်း ကပင်ှိလို့။ အင်း.. ဟိုဟာတွေ နမှောပေါ့။ ဒီအခွိနမြှာတော့ ရှံပါဘူးဗွာ။ ဆကလြုပဖြို့ပဲ အာရုံရှိတယ်.. ဟီးဟီး..။

အဆုံးထိ ဆှဲထုတပြှီး အစကနေ ပြနသ်ှင်းကြည့်တ်ယ်။ သူ ခါးလေး ကော့တကသ်ှားတယ်။ လကကြလေးတွကေ သူ့ပေါငကြို ကိုငထြားတဲ့ ကြူပလြကတ်ှကေို အတင်း ဆုပည်ှဈလို့။

“အား..ပါး..ပါး..”

ဒီတဈခါလည်း ထိပြနတ်ာပဲဗွို့။ ကြူပဒြဈခေါင်းကို လကည်ိုး၊ လကမြနှင့ြ ညှပပြှီး အတင်းဖြဲခလွိုကသ်လိုပဲ။ ကောင်းခကြကြ .. သာဂိ ဟတတ်ှထေိပြီး ခဏတောင် နားရတယ်။ ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆကသ်ှင်းတာပေါ့။ အခုမှ သတိထားမိတယ်။ ကြပတ်ာက အပေါကဝြနား တဈလကမ် နှစ်လကမ် လောကပြဲဗွ။ အထဲရောကတ်ော့ ဒီလောကကြှီး မကြပတ်ော့ဘူး။ အဲဒါသချောချင်လြို့ လေးငါးခါ လောကြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အစအဆုံး သှင်းထုတ် လုပကြှည့တ်ော့ ဟုတတ်ယဗြွ။ ကြပန်တောက အပေါကဝြနားတင်။

သူကတော့ ကောင်းနပြေီ ထငတ်ယ်။ မကြလြုံးကို လုံးဝ မှိတထြားပြီး တဈခကြြ တဈခကြြ ခါးလေးကော့လိုကြ၊ လကကြလေးတွကေ ကြူပလြကတ်ှကေို လှမ်းဆုပလြိုကြ၊ တဈခါတဈလေ အိပရြာခင်းကို ဆုပခြွပစ်ေလိုကန်ှင့ြ လုပန်တယ်ေ။ ကြူပလြည်း လေ့လာရေး ပြီးတာနှင့ြ ဖြေးဖြေးချင်ြး အဝငအြထွကြ လုပန်လေိုကတ်ယ်။ လုပရြင်းတန်းလန်း အောကြ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့ ကြဲကြောင်းလေးက ဟတတလေးဗွ။ အရညတ်ှတေော့ သိပမြရှိတော့ဘူး။ ချောကကြုနပြှီ ထငပြါရဲ့။ အဲဒါနှင့ြ ဒူးထောကြ လုပန်ရင်ေးကနေ ညာလကန်ဲ့ သူ့ပေါငလြုံးလေးကို ကြောပြှီး ကြဲကြောင်းလေးကို စမ်းလိုကတ်ာ သူတွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ နောကြ အပြငန်ှုတခြမ်းကြီးကို ဖြဲပြီး အစေ့လေးကို လိုကရြှာတော့ တွေ့တယဗြွ။ ပန်းနုရောင် သေးသေး ရှညရြှညလြေးရယ်။

အဲဒါလေးကို လကည်ှိုး၊ လကမြကြားထဲ ထည့ပြှီး ဖြဖြလေး ခွကြညေ့တ်ာ။ အံမယလြေး.. လန့တ်ောင် လန့တ်ယ်။ ငှိမန်ရောကနေ ရုတတ်ရကကြှီး ဘေး၊ ဘယည်ာစောင်းရင်း ထအောပြါလရေော..။ သူ့ စအိုလေးကလည်း ဇိ..ဇိ.. နဲ့ နအေောငကြို ကြူပ် ငပဲကို ညှဈတာဗွာ။ ရှေ့တိုး၊ နောကဆြုတတ်ောင် လုပလြို့ ရတော့ဘူး။ အရညတ်ှလည်ေး ထွကလြာတယဗြွ။ ရှေ့ကရော၊ နောကကြရော။ ရှေ့ကထွကတ်ဲ့ အရညကြတော့ ထုံးစံအတိုင်း ရှှဲလို့။ နောကကြထွကတ်ဲ့ အရညကြတော့ ခပန်ည်းနည်းပဲဗွ။

အဲ သူက အရညဆြိုတာထကြ အဆီနှင့ြ ပိုတူမယထြငတ်ယ်။ အဲဒါတွေ ထွကလြာတော့မှ ကြှနတ်ော့မြှာ နည်းနည်း အနခွေောငတ်ယ်။ လကမြလေးနှင့ြ ကြဲကြောင်းလေးကို လကပြှောင်းပြနလြုပပြှီး ပြတဆြှဲရင်း ငပဲကိုလည်း အဝငအြထွကြ လုပရြတယ်။ သူကတော့ ဒူးခေါင်းလေးနှစ်လုံးကို ရငဘြတန်ှင့ြ ထိလုမတတ် ကြေးပြီး နှုတခြမ်းလေးကို ကိုကထြားတယ်။ သူ့ဘာသာသူ ကြေးထားတဲ့ ခွထေောကလြေးက ခွမလေေးတွကေို ကုပထြားလိုကတ်ာ ဖြောင့စြင်းလို့။

သူက ဒူးကို ကြေးပစ်လိုကတ်ော့ လကမြနှင့ြ အစေ့ကို ပြတရြတာ မလှယတ်ော့ဘူး။ အဲဒါနှင့ြ လကကြို ပေါငအြပြငပြှနထြုတပြှီး ကြေးထားတဲ့ သူ့ပေါငန်ောကသ်ား အရင်းလေးကို ကိုင်၊ ကိုယ့ဟြာကိုယပြဲ အရသာယူတဲ့ အနနှငေ့ြ အားရပါးရ စမ်းကြည့်ပြါတယ်။ ဆောင့ကြှည့တ်ာလို့ ပြောတာဗွ။ သူခံနိုငပြါတယ်။ ဘယလြိုမှ မနဘေူး။ ဒါပမယေ့ြ ကြမ်းတာကို သိပကြှိုကပြုံမရဘူး။ အားရပါးရဆောင့န်တေဲ့ ကြူပရြငဘြတကြို သူ့ခွဖြေားလေးတွနှငေ့ြ လှမ်းတွန်းတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကြူပလြည်း သူ့အကြိုကြ တဈဆုံးထုတ်၊ အကုနသ်ှင်းကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနလြုပရြတယ်။ အင်း.. သူက အဲဒါမွိုးမှ သဘောကတွာ ထငတ်ယ်။

ပိုသဘောကအွောင် ကြဲကြောင်းလေးထဲ လကမြလေး နှစ်ထည့လြိုကတ်ော့ သူ ကြူပကြို ဘာတွလေဲ မသိဘူး လှမ်းပြောတယ်။ လကမြလေးကို နှုတခြမ်းသားတဈလွှောကြ ပြတဆြှဲလိုကြ၊ အပေါကဝြနားရောကရြင် ကငွြးစိမလြိုကြ၊ အစေ့လေးနားရောကတ်ော့ ဖြဖြလေး ခွလေိုကန်ှင့ြ ပေါကကြရ လုပရြင်း အောကကြ ငပဲကိုပဲ ဖြေးဖြေးချင်ြး လှုပပြေးလိုကတ်ာ သူ့မကြဝြန်းထောင့လြေးတွကနေေ မကြရြညလြေးတွေ စီးကလွာပါရော..။ လူကတော့ ခါးလေးကော့ပြီး လကကြလေးတွကေို အိပယ်ာခင်းကို အတင်းဆုပထြားတယ်။ ကြူပလြည်း အဲဒီ အမူအယာလေးနှင့ြ သူ့မကြရြညစြလေးတွေ တွေ့တယဆြိုရငပြဲ ဘယလြိုမှ ထိန်းလို့မရတော့ဘူးဗွာ။ လေး ငါးခကြလြောကြ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ခြမွိရင်း အရညတ်ှေ ထွကကြုနပြါလရေော..။

ခုနက တဈဗှင်းဗှင်းနှင့ြ ထွကတ်ာဆိုရင် ဒီတဈခါ ရှိသမွှ အကုနထြှကတ်ာဗွို့။ ဘယလြိုမှ မဟနန်ိုငဘြူး။ သူ့အပေါမြှောကပြှီး တဟူးဟူး၊ တဟဲဟဲနှင့ြ ကြူပမြှာ မောနတေော့တယ်။ ပြီးတော့ စိမရြကကြှီး အမောဖြနတေော အိပတ်ောငပြွောတ်ော့မလို့။ သူက ကြှနတ်ော့ကြို ဖြေးဖြေးချင်ြး တွန်းဖယမြှ သတိပြနဝြငလြာတယ်။ အဲဒါနှင့ြ ဘေးကို လှိမ့ခြလွိုကတ်ော့ သူက ဖြေးဖြေးချင်ြး ထပြီး ရချိုးခန်းဘကြ ထွကသ်ှားတယ်။ သူ ထသှားတဲ့ နရော အိပယ်ာခင်းပေါမြှာတော့ အရညတ်ှဟော အကြကလြိုကကြှီးတွေ၊ တဈခွို့ နရောတွဆေို အနီရောငလြေးတွေ အဝါရောငလြေးတွတေောင် ရောယှကလြို့။ ဟေးဟေး.. ဘာထူးလဲ.. ကြူပင်ပဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ။

သူ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတော့မှ ကြူပလြည်း ကမန်းကတမ်း ရချိုးခန်းထဲဝင် သန့ရြှင်းရေးလုပရြင်း တဈခါတည်း ရချိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ရချိုးပြီး ထွကလြာတော့ သူက အိပယ်ာခင်းတွေ ဘာတွေ လဲပြီး ညအိပ် အင်ျကြီလေးနှင့ြ ကုတငပြေါမြှာ လှဲနတော တွေ့ရတယ်။ ကြှနတ်ောြ အဝတစြားဝတတ်ာကို သူက စိမပြှနပြေေ ထိုငကြှည့န်သေေးတာ။ အဲလိုကြီး ကြည့်တ်ာ တဈခါမှ မခံဖူးတော့ ရှကသ်လိုလို ဘာလိုလိုနှင့ြ နတေောင် မနတတေဘြူး .. အဟီး..။

အဝတအြစားဝတပြှီးတော့ သူက ဓာတလြှကေားနားထိ လိုကပျို့တယဗြွ။ ဖုန်းကိုတောင် အဲဒီ ဓာတလြှကေားထဲရောကမြှ ပြနပြေးတာ ဆရာရေ..။ ကြူပ် အဆောငလြေးထဲရောကတ်ော့ တဈနာရီ ခွဲပြီ။ မနကြ အလုပဆြင်းရဦးမယဆြိုပြီး အိပလြိုကတ်ာ တဈညလုံး တဈရေးတောင် မနိုးဘူး။ 10 နာရီထိုးမှ ကမန်းကတမ်း မကြန်ှာသဈပြီး ဆိုငဖြှင့တ်ော့ ရမချိုးလိုကရြဘူး။ ကြူပမြှာဗွာ တဈနကေုန် ယားလိုကတ်ာ ဆိုတာ မပြောပါနှင့ြ။ လူလဈတိုင်း ကုပဖြဲ့နရတေယ်။ မနေ့ညက သူ့ဆီက ထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှကေ ကြူပဂြှေးဥမှာ ပနတေောကလား။ အခုမနကကြှတော့ အဲဒါတွကေ ချောကကြပပြှီး ဖြူဖြူ အဖတလြေးတွဖြစ်ေလို့။ ကြူပအြမှှေးတွေ ကြားထဲမှာပေါ့။

အဲဒါတွကေ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း၊ လှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း တဈပငန်ှင့ြ တဈပင် ဆှဲခွာလိုကြ ကပလြိုကန်ဲ့ ကြူပမြှာ နမထေိထိုငမြသာ ယားနတေော့ တာပဲဗွို့။ နောကဆြို သူလို့ အသားဖြူမွိုး ခပြှီးရင် ရစငေအြောင် ခွိုးရတော့မယ်။ သူနှင့ကြော.. အင်း.. သူဆာတဲ့ အခွိနဆြိုရငတ်ော့ လာလာခေါတ်တပြါတယ်။

ဗွာ.. ဖုန်းနံပါတလြား။ ဆိုး ဆောရီးပါဗွာ။ သူ ကြုပကြို ပေးမထားဘူးဗွ။ ကြူပဆြီကိုလည်း တဈခါမှ ဖုန်းမဆကဖြူးဘူး။ နာမည်.. နာမညလြည်း မသိဘူးဗွ။ ဒီကိဈစမှာ နာမညကြ အရေးကြီးလို့ဗွာ.. ဟဲဟဲ..။ ခငဗြွာ.. ကြှနတ်ောြ ဘယမြှာနတောလဲ.. ဟုတလြား..။ ခငဗြွား နည်းနည်းလှနလြာပြီ ထငတ်ယန်ောြ.. ဒါပဲဗွာ.. ကြုပသ်ှားတော့မယ်။

သာဂိက အဲလိုပြောပြီး ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ှင့ြ ထွကသ်ှားပါကြောင်း…

ကြူပကြ ကောင်းတဲ့ကောင် မဟုတပြါဘူးဗွာ။ ဒီလို နိုငင်ံခွားထွကလြာတယ် ဆိုတာကလည်း သူများတွလေို ကြီးပြားချင်လြို့၊ အရင်းနှီးရှာဖို့တို့၊ ပညာရချင်လြို့တို့ မဟုတပြါဘူး။ ရှာက အမွိုးတွကေ လကမြခံတော့တာနှင့ြ ပြောရြာမှာနရင်ေး ဆိုသလို ရောကလြာခဲ့တာပါ။ ကြူပကြို မှေးတာ

“ပင”

ဆိုတဲ့ ရှာမှာဗွ။ ခငဗြွားကလည်းဗွာ … ပင ဆိုတာတောင် မသိဘူးလား။ သံဖြူဇရပ် နားမှာလဗွော.. ခငဗြွားတို့ အဲဒါပဲ။ စာအုပထြဲပါတဲ့ မှို့တွပြေောရင်

” သွောျ”

ဆိုပြီး ဖြစ်ရော..။ ရောကဖြူးတာလည်း မဟုတပြဲနှင့ြ။ အင်း.. အဲဒီရှာမှာ မှေးတာ..။ ကြောင်းတကတ်ော့ သံဖြူဇရပ် သှားတကတ်ာပေါ့ဗွ။ ဒါပမယေ့ြ အလယတ်န်းလောကြ အထိပါပဲ။ နောကတ်ော့ တိုကပြှဲတွဖြစ်ေတာနဲ့ အဖကေ ရနကြုနကြ အဒေါဆြီပို့ ကြောင်းထားတာပဲ။

မိဝေးဘဝေးနှင့ြ အဒေါြ့လကအြောကမြှာ နရခေဲ့ပမယေ့ြ မကြန်ှာတော့ မငယခြဲ့ပါဘူး။ အဒေါကြ အဲဒီတုန်းက အလယတ်န်း ကြောင်းအုပလြေ..။ သူ့ယောကြြားလည်း ကြောင်းအုပဆြရာပဲ..။ သူကတော့ ဟိုး သနလြငွဘြကမြှာ။ ကြူပအြဒေါကြတော့ ရနကြုန်.. အဲ ရနကြုနဆြိုပမယေ့ြ မှို့ထဲတော့ မဟုတဘြူး။ မှို့နားလည်း မဟုတဘြူး။ မှို့စွနပြေါ့ဗွာ။ မင်ျဂလာဒုံနဲ့ ထောကကြှန့ြ ကြားထဲက နရောတဈခုဆိုပါတော့ဗွာ။

အဒေါြ့ကြောင်းမှာ ကြောင်းနရင်ေး အဒေါြ့ရဲ့ ဘောဒြီဂတလြုပရြင်း ၊ ဦးလေးလာရင် ရှောငပြေးလိုကရြင်း ကြူပလြည်း အရှယရြောကလြာခဲ့တယ်။ မှတမြှတရြရ ကြူပဘြဝကို တဈဆဈခွိုးဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးသလို ဖြစ်သှားတာ ရှဈတန်းနှစ်မှာဗွ…………

……………………………………………

သာဂိ ဒီနေ့ ကြူရှငမြတကြ။ တကရြမည့ြ ဘာသာခွိနတ်ော့ ရှိသည်။ သို့သောြ မတကြ။ မတကရြခွင်း အကြောင်းရင်းကလည်း ခိုငမြာသည်။ ဒီနေ့ သနလြငွကြ ဦးလေးလာမည်။ ခါတိုင်း ဒီလို တနင်ျဂနှရကေမြွိုး ဦးလေးလာလငွြ ကြူရှငအြပြန် ရုပရြှငကြှည့ရြန် မုန့ဖြိုးများပင် ပိုရတတသ်ည်။

ဒီနေ့ကတော့ ခါတိုင်းလို မဟုတ်။ ဦးလေးတွင် သနလြငွကြ သူ့တပည့မြွား ပေးလိုကသ်ညဆြိုသော လယပြုဇွနတ်ှေ ပါလာသည်။ အဲ့ဒါတွကေို ငယစြဉကြတည်းက မှို့ကြောင်းတကပြှီး မှို့မှာနေ၊ မှို့မှာကြီးသည့ြ အဒေါကြ မကိုငတ်တ်။ အဲ့ဒီတော့ ဒီတာဝနသ်ည် ရှာကသာဂိ တာဝန် ဖြစ်လာတော့သည်။

သာဂိအတွကြ ဒီလုပင်န်းမွိုးက အသေးဖြဲလောကသ်ာ။ ရှာမှာရှိစဉြ ချောင်းကြို မှောင်းကြား၊ လယကြှင်း၊ ယာကြကတ်ှကြေား မှှတေုန်းကနှင့စြာလငွြ ဒီလယပြုဇွနလြေး ၁၀ ကောင်၊ ၁၅ ကောငသ်ည် မဖြစ်စလောကြ။ ဒါပမယေ့ြ ဦးလေးလုပသ်ူ ကြောင်းဆရာကြီးက အထူးဟင်းလွာ၊ အမှည်းလို့ သဘောထားတော့ သူကလည်း လုပကြိုင် ဆောငရြှကပြေးရပမည်ေ။

သူ ဂဏန်းတွကေို ရဆေေး၊ နည်းနည်း သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး အခွံမာတွေ၊ ရယကေတ်ှေ ဖယထြုတ်။ ခပလြတလြတ် ၁၀ ကောငကြို ဖယထြားပြီး ကနွတ်ာတွကေို ပြုတလြိုကသ်ည်။ ထို ၁၀ ကောငကြမူ ကြောဖြို့အတွကြ ဖြစ်သည်။ ညနစေောင်းလွှင် ဦးလေး နည်းနည်းပါးပါး သောကသ်ည့အြခါ မှည်းဖို့ အတွကြ ခွဲထားခွင်းဖြစ်သည်။ လကမြတွကေိုတော့ နည်းနည်းထောင်းရသည်။ ဒါမှ ဦးလေး ကိုကသ်ည့ြ အခါ အလှယတ်ဈကူ ကိုကန်ိုငမြည်။

ကြောတ်ာကတော့ ဒေါလြေးက သူကြောမြည် ပြောသည်။ သာဂိတာဝနကြ ရှာခကြြ ခဉွစြပတ်ဈခွကြ ဖြစ်ဖို့သာ။ သာဂိအတွကတ်ော့ လှယမြှလှယပြင်။ ကြကသ်ှနဖြှူနီဂငွြး ထောင်းပြီး ငရုတရြှကန်ှင့ရြောလို့ ခတ်၊ မနကြွီးသီး လောကစြာလုံးလောကြ ထည့လြို့ ဆားထည့ပြှီးသောအခါ ဂဏန်းခဉွစြပ် တဈအိုး အလှယဖြစ်လာတော့၏။

ဟင်းခကြပြှီးသော သာဂိသည် ကြောဖြို့ခနွထြားသော လယပြုဇွနမြွားကို ကြောငအြိမထြဲ ထည့သ်ိမ်း၏။ ထို့နောကြ အခွိနတ်ှေ ပိုနသဖြေင့ြ ဘောလုံးကနရြန် စဉြးစားမိ၏။ သာဂိတို့ တိုကခြန်းလေးသည် ဒုတိယထပ်၊ သုံးလှှာမှာ ဖြစ်၏။ တိုကတ်န်းလွားမှာ နကြသေူများ အားလုံးသညလြည်း ဝနထြမ်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အားလပခြွိနမြွားတွင် တိုကတ်န်းလွားတဈဝိုကြ နထေိုငကြှကုနသ်ော ဘုစုခရုအပေါင်းသည် လမ်းမများပေါတ်ကလြို့ ဘောကနသ်ူကန်၊ ထုပဆြီးတိုးသူတိုးဖြင့ြ အားလပခြွိနကြို သုံးစွဲကြ၏။

ယခုလည်း တိုကတ်န်း ဘုစုခရုထဲတွင် အကြီးတန်းဝငစြ သာဂိလည်း ဘောကနရြန် သတိရလာလို့ အဝတလြဲဖို့ သူ့အခန်းရှိရာသို့ သှား၏။ သူ့အခန်းမှာ တိုကခြန်းကဉွြးတို့ ထုံးစံ အဒေါြ့အခန်းနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်၏။ သူ့အခန်းဝရှေ့သို့ အရောကြ…..

” ဟား…ဟင်း…အင်း..”

သာဂိ ရုတတ်ရကြ ခွလှမြေးတုံ့သှားသည်။ အဒေါန်ှင့ြ ဦးလေး၊ ဦးလေးနှင့ြ အဒေါြ ဘာတွေ လုပန်သနေည်း။ သိချင်စြိတတ်ှေ ဖြစ်လာ၏။ တံခါးကချောင်းကြည့်ဖြို့ရနကြတော့ မလှယခြွေ။ အဒေါသ်ည် ဆရာမကြီးပီသစွာ စနဈတကြ တံခါးကို ပိတမြညမြှာ အသအချောပင်။ ဒီတော့ စပစြုချင်သ်ော သာဂိသည် ဘောင်းဘီတိုဝတပြှီး အောကသ်ို့ အလငွအြမှနဆြင်း၏။ (ထိုခတ်အေခါတုန်းက ရနကြုနရြှိ ထိုကဲ့သို့သော နရောမွိုးတွင် သော့ခတစြရာ မလိုသေးခွေ။ တံခါးစေ့ထားခဲ့လွှငပြင် လုံခွုံပြီ ဖြစ်သည်။)

ထို့နောကြ တိုကဘြေးတွငပြေါကန်သေော ဗံဒါပင် ပေါသ်ို့ တကသ်ည်။ ထိုအပငသ်ည် တတိယထပကြွောသ်ညအြထိ မှင့သ်ော အပငဖြစ်သည်။ အပငခြှရင်ေးတွင် တန်းလွားပုံစံ ကြကပြစွတ်ဈခုလည်း ရှိနသည်ေ။ ယခု ထိုအပငပြေါသ်ို့ သာဂိ ရောကန်ခွပြေေီ။

ထငသ်ည့အြတိုင်း အဒေါသ်ည် ပြတင်းပေါကကြို ပိတမြထားခွေ။ ရနကြုနန်ေ၏ တိုကခြိုကလြာသော လပေူများကို ဤဗံဒါရှကမြွားက အဲကြန်းဖြစ်အောင် ပြောင်းပေးနိုငသ်ညဟြု ဆိုကာ အဒေါသ်ည် ပြတင်းပေါကကြို သံတိုငမြွား ကိုယ့ဟြာကိုယ် စိုကတ်ပပြှီး အမြဲတမ်း ဖြင့ထြားသူ ဖြစ်သည်။ ဤအခကြကြို တူအရင်း သာဂိကလည်း သိပရော ယခုဂွငကြှုံနှင့ြ တိုးပပြေီ။

ဗံဒါရှကမြွားနဲ့ သံတိုငမြွားအကြားမှ အခန်းတွင်းကို လှမ်းအကြည့်တ်ှင် သာဂိ ရငတ်ှေ တဈဒိုင်းဒိုင်း ဖြစ်ကုန်၏။ ဦးလေးနှင့ြ အဒေါသ်ည် အဝတအြစား မရှိကြပေ။ နှစ်ယောကသ်ား ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးများဖြင့ြ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ လောကကြောငတ်ှလေို လုံးထွေးနကြသေည်။ ဦးလေးကား အပေါကြ၊ တဈခကြတ်ဈခကြြ လကထြောကပြှီး အဒေါြ့ကို မိုးမိုးကြည့်သ်ည်။ အဒေါကြ အောကကြနေ လညပြင်းကို သိုင်းဖကလြိုကလြွှင် မှောကခြလွိုကပြှီး ဖငကြှီးကို ကြှကာကြှကာ လုပလြို့ နင်းဆောင့လြသည်ေ။ ထိုအခါမွိုးတွင် အဒေါြ့ခငမြွာ တဈဟင့ဟြင့ြ၊ တဈအင့အြင့န်ှင့ြ ကိုယလြုံးကြီး ရမ်းခါနတတေသ်ည်။

ကြည့်န်သေော သာဂိမှာ အောကကြ ငုတစြိလေးက ထောငထြလာသလို စိတထြဲတွင် အဒေါြ့ဘကကြ မခံချင်သ်လိုလည်း ဖြစ်မိ၏။ ကြည့်ြ …. ဦးလေးသည် ခစွလြို့ယူထားသော သူ့မိန်းမ သာဂိအဒေါကြို မညှာမတာ ဆောင့န်သညေမြှာ ကုတငပြေါမြှာ တန်းနဲ့ လှှားထားသော ဇာခွငထြောငတ်ောင် ပြုတကြလွုလု ဖြစ်နေ၏။ အဒေါခြှရင်ေးတွင် သပသ်ပရြပရြပ် ခေါကသ်ိမ်းနကြေ အညာစောငလြေးတွကေား ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ဖရိုဖရဲ။ အဒေါြ့ခန်ဓာကိုယပြေါရြှိ အလှတရားတို့သညလြည်း ပြုတထြှကလြုမတတ် ခါရမ်းလကြြ…။

သာဂိ ခေါင်းတွကြေီးလာသလို ထငရြသည်။ နားရှကဖြွားတွေ ထူပူလာသည်။ စကြည့်မြိကတည်းက တဈဒိုင်းဒိုင်းနှင့န်အေောင် ခုနန်သေောရငသ်ည် ဦးလေး၏ ဆောင့ခြကြမြွားနဲ့ စည်းဝါးကိုကြ လှုပရြှားနသလေိုလို… ဆကကြှည့သ်င့သ်လား သာဂိ မဝခွေဲတတ်။ မကြန်ှာလှှဲကြည့်သ်ည် မရ။ သာဂိ စိတအြစဉသ်ည် ထိုမှငကြှင်းကို ကြည့်ရြှုဖို့သာ တောင့တ်နခွတေေော့သည်။

သာဂိ သဈကိုင်းခွဆုံတွင် ထိုငရြင်း တဈယောကထြဲ ရှကန်မေိ၏။ သို့သောြ မကြလြုံးများကတော့ ပြတင်းပေါကကြ မှငကြှင်းကို ကြည့်မြိလွှကြ ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ ဦးလေးသည် ခွှှေးတလုံးလုံးဖြင့ြ မနားတမ်း လှုပရြှားမှဲ လှုပရြှားလွှကြ။ အဒေါသ်ည် ဦးလေး၏ လှုပရြှားခကြမြွားနဲ့အညီ ရမ်းခါတုနယ်ငလြွှကြ…။

သာဂိ အောကကြ ထောငန်သေော လီးငေါကတ်ောကလြေးကို လကန်ှင့ြ အုပကြိုငမြိသည်။ ဘောင်းဘီအပေါကြ အုပကြိုငရြင်း အတံပေါြ တဈဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြတအြဆှဲ၊ အခန်းထဲက ဒေါလြေး ညည်းသံက အထွကြ..

“ဟာ..”

ကနဲနအေောင် သာဂိလန့သ်ှားသည်။ အတံထဲက အရညတ်ှေ ထွကလြာသည်။ ဆီးနဲ့ မတူမှန်း သာဂိသိသည်။ ဆီးသှားလွှင် အလှနဆြုံး ကြကသ်ီးထရုံ။ ယခု တဈကိုယလြုံး ဓာတလြိုကသ်လို ဖြစ်ပြီး ထွကသ်ှားခွင်းဖြစ်သည်။ ဆီးမဟုတ်။ ဘောင်းဘီလေးကို ဟကြည့်သ်ည်။ ဟာ.. ပြညတ်ှေ..။ သာဂိ အကြီး အကယွြ လန့်သ်ှားသည်။ ဘယအြခွိနကြ အနာဖြစ်လို့ ပြညတ်ညန်ရသေနည်း။ သာဂိ မစဉြးစားတတ်။ ယခု သချောဖြဲကြည့်တ်ော့လည်း မနာ။ စောနက ဦးလေးကို အလိုမကသွလို ဖြစ်နသေော စိတမြွား၊ အဒေါြ့ကို အမွိုးချင်ြးမို့ သနားသလို ဖြစ်မိသည့စြိတမြွား ပြောကကြာ နည်းနည်းကြောကလြာမိသည်။

သာဂိတဈယောကြ ကတုနကြယငန်ှင့ြ အပငအြောကသ်ို့ ဆင်းလာသည်။ အပငခြှရင်ေး ကြတပြစွလြေးပေါထြိုငရြင်း ဘာလုပရြမှန်းမသိ ကြောငစြီစီ ဖြစ်နမေိပြနသ်ည်။ ထိုစဉြ ပြူးကယွြ ဘောလုံးပိုကပြှီးရောကလြာ၏။ ပြူးကယွြ နာမညရြင်းက ခစွကြိုကို ဖြစ်၏။ သို့သောြ သူတို့ ကလေးအားလုံးက ဘောဒြါအချင်ြးချင်ြး ပြူးကယွဟြုသာ ခေါကြှသည်။

ပြူးကယွတ်ှင် အဈကိုလေးယောကရြှိ၏။ သူက အငယဆြုံး၊ အထွေးဆုံး၊ အလညဆြုံးဖြစ်သည်။ ပြူးကယွသ်ည် ကြတပြစွပြေါတ်ှင် ငုတတ်ုတထြိုငန်သေော သာဂိကို သချောကြည့်ြ၏။ ထို့နောကြ မစိုတစိုလေး စိုနသေော ဘောင်းဘီကို သချောကြည့်သ်ည်။ ထို့နောကြ အောကြှီးဟဈကယွြ ရယပြါတော့သည်။သာဂိ အကြီးအကယွြ လန့ဖြှန့သ်ှားသည်။ သူ့ ငယပြါတွင် အနာဖြစ်နသညေကြို ပြူးကယွြ ဖြတော့မညဟြု ထငလြိုကမြိ၏။ သာဂိ ပြူးကယွပြါးစပကြို အတင်းလိုကပြိတ်၏။ ပြူးကယွကြ အပိတမြခံ။ ကိုငထြားသော ဘောလုံးကို လှှတခြကြာ အတင်းရုန်းသည်။ သာဂိကလည်း မလှှတ်။

ရှယတ်ူနှစ်ယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ သာဂိက ပိုသနသ်ည်။ ရှာတွငန်စဉြေ ထင်းခုတ်၊ မှကပြေါကြ လုပလြာခဲ့လို့ သနစြှမ်းမူမှာ ပြူးကယွထြကြ ပိုသည်။ သို့သောြ ပြူးကယွြ ရုန်းပုံကလည်း ကြောကခြမန်းလိလိ။ သူ့ကို သံပူနှင့ကြပမြှာ စိုးသည့အြလားကဲ့သို့ ရုန်းခွင်းဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်နစဉြေ ဘောကနရြန် ရောကလြာကြသော ပြူးကယွအြဈကိုများ လူခွဲပေးမှသာ ကြဲကြတော့၏။ သာဂိလကမြှ လှှတသ်ညန်ှင့ြ ပြူးကယွသ်ည် တဈအေ့အေ့၊ တဈဝေါ့ဝေါ့ လုပကြာ ထွီကနဲ တွံတွေးထွေးရင်း

” သာဂိ.. ငညဈပတ်၊ ကြတပြစွပြေါထြိုငပြှီး ဂွင်းထုတယ်”

“ဟာ.. ငါ မထုပါဘူးကြာ”

“အံမယ်.. မင်း.. မလိမန်ဲ့၊ မင်း ဘောင်းဘီက ဘာတွလေဲ”

” ဟင်…အဲဒါ…ဟိုဒင်း..”

“ဟားဟားဟားဟား.. သာဂိ.. အရညစြို.. အရိုစေ.. အရညစြို.. အရိုစေ.. ဟားဟား”

ပြူးကယွြ၏ ဟားတိုကသ်ံတွင် သာဂိ ခေါင်းမဖောဝြံ့ခွေ။ သို့သောြ အဈကိုကြီးဆုံး ကိုမောငကြှီး၏ အပြုံးအောကတ်ှင် သာဂိ အရှကပြှရေ၏။ ထိုမှတဖန် ကိုမောငကြှီး၏ သှနသ်ငမြူနှင့ပြင် သာဂိသည် ဂွင်းကို စနဈတကြ တိုကသ်ှားတတပြှနသ်ည်။ ကိုမောငကြှီး၏ သငကြှားမူများက ဤသို့ဖြစ်၏….

” မရှကပြါနှင့ကြှ.. သာဂိရ..။ အဲ့ဒါ လူတိုင်းလုပန်ကြတောပဲ”

“ကြှနတ်ော့ြ… ကြှနတ်ော့လြိုရော ပြညတ်ှေ ထွကလြားဟင်..။ ကြှနတ်ောကြ ပြညတ်ှပေါ ထွကတ်ာ”

ကိုမောငကြှီးက ပြုံးလွှကြ…

“အဲဒါ ပြညမြဟုတပြါဘူး.. သာဂိရာ ..။ သုတရြညပြါ။ လှယလြှယ် လရညလြို့ ခေါကြှတာပေါ့။ အဲဒါ တို့ ယောကြြားတိုင်း ထွကတ်ယလြေ။ ဒါပမယေ့ြ ဒီပြငလြူတွေ မှငရြငတ်ော့ မကောင်းဘူးပေါ့ကြာ။ နောကဆြို လူမှငန်ိုငတ်ဲ့ နရောမှာ မလုပရြဘူးနောြ။ အိပခြါနီး အိပယ်ာထဲကြမှ လုပမြယဆြိုရင် မင်းကိုငါ ကောင်းတာလေးတွေ သငပြေးမယ်”

“ကိုမောငကြှီးတို့ရော အဲလိုဖြစ်တယ်”

“ဖြစ်တာပေါ့ကြ။ မင်း ပြူးကယွဆြို တဈနေ့ တဈနေ့ နှစ်ခါ သုံးခါ ဖြစ်ချင်န်လေို့ တားနရတေယ်”

“…..”

“အေး၊ အဲဒီလိုပဲကြ.. ဒီကိဈစမွိုးက ကြောကစြရာ မဟုတပြါဘူး။ မင်းလည်း ယောကြြားတဈယောကပြဲဟာ.. အခွိနတ်န် မိန်းမယူဦးမှာပဲ၊ မယူခငတ်ော့ ဒါတွေ လုပဖြစ်နမှောပဲလေ။ မင်းကို ကိုကြီးပြောမယ်၊ ညကြ အိပခြါနီး အိပယ်ာထဲရောကရြင် မင်းလီးကို ဆီလေးနည်းနည်းသုတ်။ ဒါနဲ့ မင်း ဒဈရော ပြုတပြှီလား ”

“ဗွာ..ဘာပြုတတ်ာ”

“ဒဈလကြော၊ မင်း မသိဘူးထငတ်ယ်၊ မှန်းပြစမ်း”

“ဟာဗြာ..ကိုကြီးကလဲ”

“အံမယ် ၊ ရှကမြနစမြေးနဲ့၊ အကောင်းနဲ့ ပြောမလို့ ဟာကို၊ နောကမြှ ကောင်းမှန်းသိပြီး အမြဲတမ်း တစိုစို ဖြစ်နမယေ့ကြောငကြ၊ ဟင်း”

ကိုမောငကြှီးက စိတန်ည်းနည်းထွကဟြနဖြှင့ြ ခတဆြတဆြတပြှောတော့ သာဂိလည်း မငှင်းဝံ့ခွေ။ ကိုမောငကြှီးသည် လှိုငကြောလိပ် (RC 2) တွင် ကြောင်းတကန်သေော ဒုတိယနှစ်ကြောင်းသားဖြစ်ပြီး သာဂိတို့ တိုကတ်န်းတွင် ကာလသားခေါင်း ဖြစ်၏။ သို့ဖြင့ြ သာဂိခငမြွာ ခပရြှကရြှကဖြှင့ြ ဘောင်းဘီတိုလေး လှနပြှရ၏။ ကိုမောငကြှီးက ကြည့်ပြှီး..

“ထငသ်ားပဲ၊ မင်း ဒဈ မပြုတသ်ေးလောကပြါဘူးလို့၊ ဒါဆို ဆီမစွတန်ဲ့ဦး၊ ညကြရင် မင်းဟာကို ဖြေးဖြေးချင်ြး အရပြေားကို အောကဆြှဲခွ၊ အရမ်းကြီး မဆှဲနဲ့နောြ၊ သူ့အောကမြှာ အသားတဈ နီနီလေးတွေ ရှိတယကြှာ၊ အဲဒါလေးပေါလြာအောင် ဆှဲရမှာနောြ၊ အဲ့ဒါပေါပြှီဆို ငါ့ကိုပြနပြှော ဟုတလြား၊ အခုတော့သှား ဘောင်းဘီလဲခွေဦး”

ဤသို့ဖြင့ြ သာဂိတဈယောကြ ညစဉြ အိပယ်ာဝငတ်ိုင်း လိငတ်ံထိပအြရပြေားကို အောကဆြှဲခွ၊ ပြနအြပေါတ်င် လေ့ကငွ့ခြန်းအား အားကြိုးမာနတ်ကြ ကငွ့တ်ော့၏။ အစက ဒီလောကစြိတမြပါလှသေး။ လေးငါးရကခြန့ြ လုပအြပြီးတွငတ်ော့ သာဂိတဈယောကြ ညအိပယ်ာမဝငလြည်း လေ့ကငွ့ခြငွန်မေိတော့၏။ အထူးသဖြင့ြ စာကကြရြန် စားပြဲတွငထြိုငတ်ိုင်း အတန်းဖောြ ကောငမြလေးများအား မှငယ်ောငပြှီး လကကြ အလိုလိုလုပမြိ၏။ လုပပြှီး အရညထြှကသ်ှားလွှငကြား သာဂိတဈယောကြ စားပြဲပေါမြှောကလြို့ အိပင်ိုကန်တေော့သည်။

သုံးပတခြန့ြ အကြာတွငတ်ော့ သာဂိ စာကြည့်စြားပြဲတွင် ထိုငရြင်း စာကကြခြငွယ်ောငဆြောငကြာ ကုလားထိုငပြေါြ ဖနှောင့တ်ငလြို့ ဒူးထောငထြိုငပြှီး ဂွင်းတိုကန်ေ၏။ တဈခကြြ အမှတမြထင် လကကြ အဆှဲလှနသ်ှားရာ ဖတွကြနဲ အရပြေား အောကလြွှောကသွှားသညကြို ခံစားလိုကရြသည်။ သာဂိ လန့ပြှီး ပုဆိုးလေးလှနကြှည့တ်ော့ သူ့လိငတ်ံအရပြေားသည် ဒဈခေါင်းကိုကြောကြာ အောကရြောကန်ခွပြေေီ။ ဒဈဖြားအောကခြှနေား တဈဝိုကတ်ှင် ဖြူဖြူအဖတလြေးတွလည်ေး ကပန်ေ၏။ လနကြနွသေော အရပြေားကလည်း ရဲတွတန်ပြနေသ်ည်။

သာဂိ ဆကပြှီး ဂွင်းမတိုကရြဲတော့။ တိုကတ်ော့ တိုကခြငွသ်ေးသည်။ လရညကြ မထွကသ်ေး။ ကိုမောငကြှီးက အရပြေားလနလြွှင် သူ့ဆီလာပြောဖို့မှာထားသညကြို သတိရ၏။ သို့သောြ ညဉ့န်ကပြှီဖြစ်လို့ အဒေါကြ အောကဆြင်းခိုင်းမည် မဟုတ်။ ကိုမောငကြှီးနှင့ြ တွေ့ချင်န်သေော သာဂိသည် ဤတဈညကို ခကခြကခြဲခဲပင် ကြောဖြှတရြလသည်ေ။

မနကမြိုးလင်း၍ စာကြည့်ပြှီးသညန်ှင့ြ သာဂိတဈယောကြ ကိုမောငကြှီးထံ ပြေးတော့သည်။ အဒေါကြ..

” ဟဲ့.. သာဂိ၊ မနကစြာ မစားဘဲ ဘယသ်ှားမလို့တုန်း၊ ကြောင်းခွိနန်ောကကြမွယန်ောြ ”

ဟု လှမ်းအောြ၏။ သာဂိ ခွလှမြေးတွကေို မရပပြဲ

” ကိုမောငကြှီးခေါထြားလို့ ဒေါလြေးရေ … ”

ဟု အောပြှေးပြေးရင်း ကိုမောငကြှီးတို့ အိမဘြကသ်ို့ သုတခြှတင်ေ၏။ သို့ရာတွင် ကိုမောငကြှီးကား အိမတ်ှင် မရှိတော့။ ကြောင်းကားစောင့ရြန် လမ်းထိပသ်ို့ ထွကသ်ှားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြူးကယွကြ ဆို၏။ ဘာအကြောင်းကြောင့ြ လာသညဆြိုသညကြို ရိပမြိသော ပြူးကယွကြ သာဂိကို တိုးတိုးလေး ကပပြှော၏။

” သာဂိ..မင်း ဒဈပြုတပြှီ မဟုတလြား၊ ဘာဆကလြုပရြမယဆြိုတာ ငါ သငပြေးမယ်၊ ဆရာလို့ တဈခွန်းပဲ ခေါကြှာ”

သာဂိ ပြူးကယွကြို စိတမြဝငစြား၊ ပြူးကယွကြလည်း ဆရာသာ အခေါခြံပြီး အကောင်းသငပြေးမယ့လြူ မဟုတဟြု သာဂိထင်၏။ ထို့ကြောင့ြ ပြူးကယွအြား မကြညကြှည့သ်ာ တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး ကိုမောငကြှီး ကားစောင့သ်ည့ြ လမ်းထိပဖြကသ်ို့ သုတခြှတငေပြှနသ်ည်။

သာဂိ ကံကောင်း၏။ ကားမှတတ်ိုငတ်ှင် လှယအြိတကြို ဖုထုံးလေးထုံး၍ ပခုံးတဈဖကတ်ှင် လှယထြားသော ကိုမောငကြှီးကို တွေ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဘေးနားမှာ ကြောင်းသူအဈမကြီးများလည်း ရှိနပြနေသ်ည်။ ကိုမောငကြှီးက သူ့ကို တွေ့သှားသည်။ ပြုံးကြည့်သ်ည်။ သာဂိက မဝံ့မရဲ အိုးတိုးအတနှင့ြ ဖငကြုတ် ခေါင်းကုတ် လုပန်သေောအခါ ကိုမောငကြှီးက လကယ်ပပြှီး လှမ်းခေါသ်ည်။ အနားရောကတ်ော့ သာဂိ ခေါင်းလေးကိုပြတ်၍ ..

” ညနေ ငါစောစော ပြနလြာမယ်၊ ဘောလုံး မကနခြင် ဗံဒါပငအြောကမြှာ စောင့န်ေ ၊ ဟုတလြား ”

ဟုဆို၏။ သာဂိ စပဖြှဲဖြဲဖြင့ြ ခေါင်းလေးငှိမ့ပြှရတော့သည်။ ညနေ ကြောင်းဆင်းတော့ သာဂိ လှယအြိတကြို စားပြဲပေါပြဈတင်၊ အဝတအြစားလဲပြီးသညန်ှင့ြ ဗံဒါပငအြောကကြ ထိုငစြောင့တ်ော့သည်။ ကိုမောငကြှီးကလည်း ကတိတညပြါသည်။ သိပကြှာကြာတော့ မစောင့ရြခွေ။ ခဏမွှ အကြာတွငပြင် ရောကလြာသည်။ ကိုမောငကြှီး၏ နည်းလမ်းများကား ဤသို့ ဖြစ်သည်။

” အိပခြါနီးကြရင် ဆီ လိမ်းရမယကြှ ”

” ဘာဆီလဲ ကိုမောငကြှီး ”

” မင်းမှာ အုန်းဆီတော့ ရှိမှာပေါ့ ”

” ရှိတယ် ”

” အေး၊ အုန်းဆီလည်း ရတယ်၊ အဲဒီ အုန်းဆီကို မင်း လကမြှာ ဆှတပြှီး ခါတိုင်း ဂွင်းထုသလိုပဲ ထု။ ခါတိုင်းထကြ ပိုကောင်းတယကြှ။ နောကပြှီး နောကပျိုင်း မင်းမိန်းမယူတဲ့အခါကြတော့လည်း မှနမြှနမြထွကတ်ော့ဘူး။ အကောင်းဆုံးက မုနည်င်းဆီကြ။ ငါ့မှာ ကုနခြါနီးနလေို့ မင်းကို မပေးတာ။ မနကဖြှန် ဝယတ်ော့မှ မင်းဖို့ ပိုဝယခြဲ့မယ်။ ဒီညတော့ အုန်းဆီနှင့ြ စမ်းကြည့်ပြေါ့၊ ဟုတလြား”

ဤသို့ဖြင့ြ သာဂိ အိပယ်ာထဲရောကတ်ော့ အုန်းဆီလေး ဆှတပြှီး စမ်းကြည့်သ်ည်။ ထိပဖြွားကို နှစ်ခကြလြား၊ သုံးခကြလြားပဲ ဆှဲလိုကရြသည်။ သာဂိ အရညတ်ှေ ထွကကြုန်၏။ ကောင်းခကြကြလည်း ပြောဖြယရြာမရှိ။ ခါတိုင်း လကခြညွြးသကသ်ကြ လုပရြတာနှင့မြွား တဈခွားစီဖြစ်နေ၏။ သာဂိ ကြနပေစြှာဖြင့ြ အိပပြွောသ်ှား၏။ ထိုနေ့က ဘုရားမရှိခိုးဖြစ်။

သာဂိတဈယောကြ အတတကြောင်းတတပြှီးသည့န်ောကပျိုင်း မကြတ်ှင်းတော့ နည်းနည်းကသွည်။ အတန်းထဲက ကောငမြလေးတွကေို ကြည့်ရြတာလည်း သူတို့ အများကြီး လှလာသညဟြု ထငလြာမိသည်။ အထူးသဖြင့ြ အောကထြပခြန်းက မိဖြူ။ မိဖြူနှင့ြ သာဂိသည် အပေါထြပအြောကထြပ်၊ အခန်းချင်ြး နီးသလို ကြောင်းတကတ်ော့လည်း တဈခန်းထဲ ဖြစ်သည်။ ကြောင်းက သူတို့ တိုကတ်န်း၏ ရှေ့နားလေးမှာတင် ဖြစ်၏။ ခွလှမြေး ၁၀၀ လောကြ လှမ်းရသည့ြ ခရီးအတွကြ သူနှင့ြ မိဖြူသည် ကြောင်းသှားဖောတ်ော့ ဖြစ်မလာကြပေ။

ဇတဇြတကြှဲ မိဖြူနှင့ြ အဆော့သန် အစသနသ်ော သူသည် ရနဖြကတ်ှသော ဖြစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ခါတိုင်း သူကြည့်မြရလေ့ရှိသော မိဖြူသည် အခုတလော လှလာသညဟြု ထငမြိသည်။ ကြောင်းမှာဆိုလွှင် သူ့မကြန်ှာလေးကို မှုနမြှုနလြေးဖြစ်အောင် ဘယလြိုလုပလြာသညမြသိ။ သာဂိကတော့ ကြည့်ရြင်း အသဲတွယေားမိသည်။ အသဲယားမိသော သာဂိသည် မိဖြူကို မကြည့်ပြဲ မနနေိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ကြည့်မြိလို့ မကြဝြန်းချင်ြးဆုံလွှငလြည်း ပြောငပြှမိသညခြညွြး ဖြစ်၏။ ထိုအခါ မိဖြူကလည်း အယုတ်တ၊ အနတ်တဆဲနည်းပေါင်းစုံဖြင့ြ တုန့ပြှနတ်တသ်ည်။

အခုတလော သူ မိဖြူကို ပို၍ တိုးစမိသည်။ တဈရကြ သူ ကြောင်းသှားရန် လှကေားမှအဆင်း မိဖြူကလည်း လှယအြိပလြေးလှယ်၍ သူတို့ အိမတ်ံခါးကို အပိတ် သူနှင့ြ ဆုံမိကြသည်။ ပါးပြင် ဝင်းဝင်းမို့မို့လေးပေါတ်ှင် တငထြားသော သနပခြါးကြကလြေးသည် တဈဝကစြို၊ တဈဝကခြှောကလြကြြ၊ မကြတ်ောငကြော့လေးများ ဝန်းရံခနသေော မကြဝြန်းတောကတ်ောကလြေးများက သူ့ထံသို့ မောကြှည့န်သည်ေ။ တံခါးပိတရြကြ ကိုယလြုံးလေးကို တဈစောင်းလေး လိမပြှီး သာဂိကို ကြည့်န်မေိသော မိဖြူသည် ကိုယဟြနပြှနသကေဲ့သို့။ ခါးတို ရငဖြုံးလေး ဝတထြားသော မိဖြူ၏ ကိုယအြထကပျိုင်းသည် သာဂိအမှငတ်ှင် မယမြှနမြာထကြ လှသည်။ ကြောင်းစိမ်းထမီလေးနှင့ြ ပျိုမစွန်သေော မိဖြူသည် သာဂိအတွကတ်ော့ ဖိုဘီကိတပြုံတွေ လှှင့ပြဈချင်စြရာ ဖြစ်သည်။

မိဖြူကလည်း အမှတတ်မဲ့ မော့ကြည့်မြိရင်း သာဂိ၏ မကြဝြန်းအစုံနှင့ြ အတွေ့ခတ်ေတ မှိန်းမောသှားဟန် ရှိသည်။ ခဏလောကလြေး ကြောငပြှီး သာဂိကို ပြနကြှည့န်မေိ၏။ သာဂိ၏ မကြဝြန်းတွကလေည်း မိဖြူ၏ မကြန်ှာမှ တဈပါး….

ခဏအကြာ အရငဆြုံး သတိပြနဝြငလြာသူက မိဖြူဖြစ်သည်။ ဂုတဝြဲရုံလေး ညှပထြားသော ဆံပငတ်ိုတိုလေးများ ဝဲကနဲဖြစ်အောင် ခါရမ်းလိုကရြင် လှကေားမှ ဆင်းပြေးတော့သည်။ သာဂိ နိမ့တ်ုံ၊ မှင့တ်ုံ ဖြစ်နမညေ့ြ မိဖြူ၏ တငပြါးဆုံများကို လိုကမြငေးမောအားပါ။ တဈဒိတဒြိတလြေး တိုးနသေော သှေးတို့နှင့ြ တဈဆတဆြတလြေး လှုပခြုနန်သေော နှလုံးကို ညာလကန်ှင့ြ ဖိမိရင်း ငါဘာဖြစ်သှားတာလဲ ဟု တွေးမိပြနသ်ည်။ သို့သောြ ကြာကြာတွေးနဖေို့တော့ အခွိနမြရပေ။ ကြောင်းခွိနန်ီးပြီ ဖြစ်သည်။

အတန်းထဲတွင် ခါတိုင်း အဆော့သနလြှသော သာဂိ ကနေ့ငှိမန်ေ၏။ သူ့နရော နောကဆြုံးတန်း၏ ဘယအြစွနတ်ှင် ထိုငရြင်း သူငယခြငွြးများနဲ့ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့နသေော မိဖြူကိုသာ ငေးနမေိသည်။ မိဖြူကား သာဂိနှင့ြ ပြောင်းပြန်။ ခါတိုင်း စာအုပတ်ဈအုပအြုပန်ှင့ြ အလုပရြှုပန်တတေသ်ော မိဖြူသည် ဒီနေ့တော့ တဈဆိတလြေး စကားများလှန်းသည် ထငသ်ည်။ သူ့ဘေးဘယည်ာ ရှေ့နောကတ်ငမြက တဈတန်းကြောြ နှစ်တန်းကြောကြ သူငယခြငွြးများကိုပါ စကားလှမ်းလှမ်းပြောနေ၏။ သူ့ကို ငေးနမေိသော သာဂိတောင် ခေါင်းမူးချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာ၏။ ဒါပမယေ့ြ သာဂိ ငေးမောစဲ။ မနကတ်ုန်းကလို အကြည့်လြေးများ ပြနရြမလား မွှောလြင့စြဲ။

မိဖြူသည် ဒီနေ့ကြမှ သာဂိကို လုံးဝလှည့မြကြည့်ြ။ အဲ.. မကြည့်ဘြူးတော့ မဟုတခြွေ။ မကြန်ှာတဈခုလုံးတော့ လှည့မြကြည့်ြ။ ညာဘကြ သို့မဟုတ် ဘယဘြကြ မကြဝြန်းနကလြေးက ရံဖနရြံခါ စွေ၍ စောင်း၍ သာဂိဘကြ ရောကလြာတတသ်ည်။ နောကတ်ောတ်ောလြေး အကြာတွင် ဖတွကြနဲ ဆိုသလို သာဂိကို တဈခကြလြောကကြှည့ြ၏။ နောကခြကြခြငွြးဆိုသလို မကြတ်ောငတ်ဈခတမြွှအခွိနတ်ှင်း တဈခွားဘကြ လှည့သ်ှားပြန်၏။ သူ့ နှုတခြမ်း ထောင့စြှန်းလေးတွေ ပြုံးနသလေား.. သတေော့မသချောပေ။ သချောသညကြတော့ ဒီလိုအကြည့်လြေး တဈခကြရြဖို့ သာဂိ မိနဈတောတ်ောကြှာ စောင့ရြခွင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထပပြှီး သချောသညကြ သာဂိတွင် မိဖြူကို ခါတိုင်းလို ပြောငပြှလိုစိတ် မရှိတော့ခွင်းပင်။

ညနကြေောင်းဆင်းသော အခါတွငလြည်း ခါတိုင်းလို အိမကြို ဒုန်းစိုင်း မပြေးတော့။ အဖောတ်ဈယောကန်ှင့ြ စကားပြောရင်း လှုပလြီလှုပလြဲ့လေး လှမ်းနသေော မိဖြူနောကန်ားကသာ ကပလြိုကလြာမိသည်။ မိဖြူကလည်း သိပုံရသည်။ မကြစြောင်းလေး ဝေ့ရင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ ကြည့်တ်တသ်ည်။ တိုကခြန်းလှကေားနားရောကတ်ော့မှ မိဖြူကို ကြောတ်ကပြှီး ဒုတိယထပန်ှင့ြ တတိယထပကြှား လှကေားထောင့ခြွိုးကြေ့လေးတွင် ရပစြောင့သ်ည်။

မိဖြူ လှကေားက တကလြာသည်။ ခါတိုင်း ဇိုးဇိုးဇတဇြတန်ှင့ြ ပြေးလှှားတကဆြင်းနကြေ လှကေားကို မိဖြူသည် တဈလှမ်းချင်ြး တကန်သည်ေ။ အပေါကြိုကား မော့မကြည့်ြ။ သာဂိ ရငမြောလာသည်။ မနကတ်ုန်းကလိုမွိုး အကြည့်လြေးမှ ရပါ့မလား။ သူတို့ အခန်းနှင့လြည်း တဈဖြည်းဖြည်း နီးလာ၏။ သာဂိ မကြန်ှာပကြခြငွလြာသည်။ သူ ငါ့ကို မကြည့်တ်ော့ဘူး ထငတ်ယဟြု တွေးမိလာသည်။

ဟော.. သူ အခန်းဝ ရောကပြှီ။ တံခါးကို တွန်းဖြင့လြိုကသ်ည်။ သာဂိရငထြဲတွင် မိုးတိမတ်ောငတ်ို့ ပျိုတော့မလို အုံမှိုင်းလာကြသည်။ ထို့နောကြ မိဖြူသည် အခန်းထဲ လှမ်းဝငလြိုကြ၏။ သာဂိ ရငထြဲတွင် ဟာကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ သို့သောြ မိဖြူသည် အောကဘြကခြှထေောကကြ အခန်းထဲသို့ လှမ်းရကန်ှင့ြ မကြန်ှာလေးကို နည်းနည်းလေးစောင်းပြီး သာဂိကို လှဈကနဲ မော့ကြည့်ြ၏။ နောကြ ခကြခြငွြးဆိုသလို သူ့ခန်ဒာကိုယလြေးက အခန်းတွင်း ဝငရြောကပြွောကကြှယသ်ှားတော့သည်။

ခဏလေးမှ တဈကယ့ြ ခဏလေး..။ သို့သောြ သာဂိ၏ မှတဉြာဏြ မကြဝြန်းတွင် ထိုအကြည့်သ်ည် ဓာတပြုံရိုကထြားသကဲ့သို့ စောစောက အုံမှိုင်းနသေော မိုးတိမတ်ောငထြုကြီးသည် လပြင်ေးတိုကခြတခြံလိုကရြသလို လှှင့စြငထြှကသ်ှားကြသည်။ ထိုနရောတွင် ကြေးငှကင်ယတ်ို့ အောမြှညသ်ံများ အစားထိုးလာကြသည်။ သာဂိ အလိုလို ပြောန်မေိသည်။ လလေေးတဈခွှနခြွှနဖြှင့ြ အဒေါြ့ကို အိမအြလုပတ်ှေ ဝိုင်းကူပေးတော့ အဒေါကြ မုန့ဖြိုးရှိသေးရဲ့လားဟု မေးသည်။ ရယစြရာ မဟုတပြါပဲ ရယမြောမိရင်း ရှိပါတယဟြု ပြနဖြှရသေည်။

ဒီလိုနှင့ြ သာဂိနှင့ြ မိဖြူသည် မကြလြုံးချင်ြးရင်းနှီးမူ ပိုလာကြသည်။ သာဂိက အခုဆိုလွှင် ပြုံးတောငပြှတတန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ သာဂိအပြုံးကို မှငလြွှင် မိဖြူက ရှကပြှုံးလေးနှင့ြ ခေါင်းငုံ့သှားတတသ်ည်။

ဒီဆင့ကြနတေော့ သာဂိ မတကရြဲသေးခွေ။ အဒေါြ့အိမမြှာနရင်ေး အဒေါအြုပခြွူပသ်ည့ကြွောင်းမှာ ရည်းစားထားမိလွှင် နောငရြေးမကောင်းနိုငကြှောင်း သာဂိ သိသည်။ ထို့ပြင် ရည်းစားထားတာ ၁၀ တန်းအောငမြှ ထားရတယကြှ ဆိုသော ကိုမောငကြှီး၏ ဆုံးမစကားကိုလည်း သဘောကသွည်။ သဘောကတွာထကြ မလှနဆြနရြဲတာလည်းပါမည် ဖြစ်သည်။ ပြူးကယွြ ရည်းစားစာခိုးရေးတာ မိသှားစဉကြ ကိုမောငကြှီးသည် ပြူးကယွကြို လကခြွာ တဈနာရီလောကပြေးသညဟြု ကြားသည်။ ပြူးကယွကြတော့ ဆိုသည်။

” နနှငေ့ြဦး။ အိမန်ှင့ဝြေးတဲ့ ကြောင်းကြီးရောကမြှ ရည်းစားတွေ ပတထြားပစ်မယ် ”

သာဂိကတော့ ရယန်လေိုကသ်ည်။ ပြူးကယွပြှောတာကတော့ စိတဝြငစြားစရာပင်။ သူတို့ရပကြှကသ်ည် ယခုမှ ရပကြှကဟြု သုံးနှုန်းခွင်းဖြစ်ပြီး ဟိုးယခငကြ ရှာနာမညန်ှင့ြ ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ကားဂိတန်ာမညကြို အစွဲပြု၍ သူတို့ နရောလေးကို ခေါဝြေါန်ကြသေည်။ အထကတ်န်းကြောင်း မရှိပေ။ အလယတ်န်းအောငသ်ညန်ှင့ြ ထောကကြှံ့အဝငကြ ကြောင်းသို့ ပြောင်းတကကြှရသည်။ ဝေးတော့ အရမ်းကြီး မဝေးလှပေ။ ဘတဈြကားစီးလွှင် လေးငါးမိနဈခန့ြ၊ စကဘြီးနှင့ဆြိုလွှင် မိနဈ ၂၀၊ နာရီဝကခြန့သ်ာသာ ခရီးပင် ဖြစ်သည်။

သာဂိလည်း ပြူးကယွလြို တွေးမိသည်။ ၉ တန်းတကလြို့ ကြောင်းကြီးရောကလြွှင် ရည်းစားထားမညဟြု။ သို့ရာတွင် တဈကယတ်မ်း ၉ တန်းတကသ်ောအခါတွငမြူ ပြူးကယွြ ရည်းစားထားခွိန် မရလိုကရြှာ။ သာဂိလည်း အတူတူ ဖြစ်သည်။ အဈကို ကိုမောငကြှီး၏ ဦးဆောငမြူနှင့ြ ဘောလုံးကနန်ကြေ သူတို့သည် ကြောင်းလကရြှေးစငမြွား ဖြစ်လာပြီး ထရိနန်ငဆြင်းခွင်း၊ ပျိုငပြှဲများ ဝငကြနခြှင်း၊ ရံဖနရြံခါ ခွိန်းပြဲများကနခြှင်းနှင့ြ မအားနိုငအြောင် ဖြစ်နကြသေည်။ သူ မိဖြူအပေါြ သှေးနည်းနည်း အေးသှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ လုံးလုံးစိတမြဝငစြားတာတော့ မဟုတ်။ ညမအိပခြင် ဂွင်းတိုကဖြစ်သော အခါများတွင် လည်းကောင်း၊ ရံဖနရြံခါ အိမမြကမြွားထဲတွင် လည်းကောင်း မိဖြူက စိုးမိုးနိုငဆြဲ ဖြစ်သည်။

မိဖြူမိဘများကလည်း သူနှင့ြ ပြူးကယွကြို အားကိုးသည်။ သူတို့နရောကနေ ကြောင်းအရောကြ စကဘြီးနှင့ြ သှားရသော ခရီးသည် အဝေးကြီး မဟုတသ်လို နီးနီးလေးဟုလည်း မဆိုနိုငခြွေ။ တဈခွို့နရောများတွင် အိမခြှကြေဲပါးသော နရောများလည်း ရှိနသည်ေ။ ထိုအခါ မိန်းမဖောမြွားထကြ အားကိုးရမညထြငသ်ော အခန်းနီးချင်ြး သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွတ်ို့က စောင့ရြှောကပြေးပါရန် မိဖြူမိဘများက အပန်ှံထားကြလကေုနသ်ည်။ သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွတ်ို့ကလည်း စောင့ရြှောကပြါမညဟြု အာမဘန်တခေံပြီးကာမှ ဘောလုံးဘကြ အာရုံရောကြ၍ အတူတူ အသှားအပြန် မလုပဖြစ်သညမြှာပင် ကြာနပြေီ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ မိဖြူနှင့တ်ှေ့၍ မကြန်ှာချင်ြးဆုံလွှငကြား သာဂိတဈယောကြ မိဖြူကို အငမ်းမရ ငေးမောမိဆဲဖြစ်၏ ။ စိတထြဲတွငလြည်း မိဖြူသည် ငါ့အတွကသ်ာလို့ သာဂိ ထငထြားမိသည်။ ရိပမြိနပြေီဖြစ်သော ပြူးကယွကြမူ ..

” ဟကောင်.. သာဂိရေ.. ဖူးစာဆိုတာ ဦးရာလူနောျ.. ပါသှားဦးမယ်..သတိထား ”

ဟုဆို၏။ ပြူးကယွြ မညသ်ို့ပင် ဆိုစကောမူ သာဂိ မလှုပရြှားဝံ့ခွေ။ ပြူးကယွြ၏ တိုကတ်ှန်းစကားထကြ ပြူးကယွအြဈကို၏ ဆုံးမစကားကို ကြောကန်မေိသည်။ သို့ဖြင့ြ သာဂိ အခွအနေမှော ရှေ့မတိုးနောကဆြုတသ်ာ ဖြစ်နခေဲ့တော့သည်။

သို့ရာတွင် ယင်းအခွအနေမှော သိပတ်ော့ ကြာလှသည် မဟုတ်။ နဝငေစြောသော ဆောင်းဦးပေါကြ၏ ညနခင်ေးတဈခုတွင် သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွြ စကဘြီးအတူစီး၍ ကြောင်းမှပြနလြာကြသည်။ မိဖြူကား ပြနန်ှင့ခြွပြေီ။ ကြောင်းကောငစြီ၊ မောန်ီတာ တာဝန် ယူထားသော သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွကြ ပြတင်းပေါကတ်ှေ ခကြကြမွကကြှည့ြ ၊ အခန်း တံခါးသော့ခတ်၊ လူရှင်းမှ စကဘြီးလေးတွေ ထုတ်၍ ပြနလြာကြရာ သူတို့ပြနခြွိနတ်ှင် လူအတောြ ရှင်းနပြေီ ဖြစ်၏။ နှစ်ယောကသ်ား ဟေးလားဝါးလား ပြောရင်း ပြနအြလာ ညောငပြငကြှီးအောကြ ပန်းများရောင်းသည့ြ ဆိုငတ်န်းနားတွင် မိဖြူနှင့ြ သူ့သူငယခြငွြး တဈယောကကြို တွေ့လိုကရြ၏။ အခွအနေကတေော့ ကောင်းပုံမပေါြ။

မိဖြူတို့သည် သူနှင့ြ ပြူးကယွကြို မှငသ်ညန်ှင့ြ အတင်းလှမ်းခေါကြှသည်။ တဈပျိုငတ်ည်းမှာပင် ဘေးမှ ကောငလြေး လေးငါးယောကတ်ို့၏ သံသေးသံကြောင် အောသ်ံများလည်း ထွကလြာ၏။ သာဂိ သိလိုကပြပြေီ။ မိဖြူကို နှောင့ယ်ှကန်ကြခွေင်းပင်။ မိဖြူနှင့ြ သူ့သူငယခြငွြးသည် ကြောင်းမှနေ စကဘြီးလေးတွေ ကိုယစြီစီး၍ ပြနအြလာ ထိုငါးယောကကြ နောကကြပါလာကြသည်။ အားချင်ြးမတူ၍ လှတအြောင် နင်းမပြေးနိုငသ်ည့အြဆုံး လူများရာ ဤညောငပြငအြောကတ်ှင် သာဂိတို့အလာကို စောင့န်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွသ်ည် အခွအနေကေို အကဲခတ်၍ ပန်းရောင်းသည့ြ ဆိုငခြန်းတွင် သူတို့ စကဘြီးနှစ်စီးကို အပလြိုကကြှသည်။ ထို့နောကြ မိဖြူ၏စကဘြီးကို သာဂိကနင်း၍ မိဖြူသူငယခြငွြး ဥမျမာ စကဘြီးကို ပြူးကယွကြနင်း၏။ ပြီးလွှင် မိဖြူနဲ့ ဥမျမာကို တငကြာ သူတို့ ရပကြှကဘြကသ်ို့ နင်းလာခဲ့ကြသည်။ နောကဘြကန်ားတွင် ဟိုလူတဈသိုကလြည်း ကပလြကြပြါလာကြသည်။

မိဖြူသည် မကြန်ှာလေးပကြကြာ နီရဲလကြရြှိသည်။ ကြောကန်ပေုံလည်းရသည်။ နောကခြုံပေါတ်ှင် ထိုငရြင်း သာဂိအင်ျကြီစလေးကို ခပတ်င်းတင်းလေး ဆုပထြားသည်။ သာဂိအဖို့တော့ ထိုအပြုမူလေးသညပြင် မိုကတ်ိုငဆြနကြို စိနခြေါဖြို့ လုံလောကပြှီး ဖြစ်သည်။မကြာပါခွေ။ နောကကြလိုကလြာသောအဖြဲ့ သာဂိတို့ကို မှီလာသည်။ နောကြ သာဂိ စကဘြီး ရှေ့ကို ပိတရြပလြိုကသ်ည်။ သာဂိ ဆကန်င်း၍ မရတော့။ စကဘြီးပေါကြ အဆင်း …

” ကောကရြိုးပုံစောင့တ်ဲ့ ခွေးတွေ၊ ခကြှာ ”

အဲ့ဒီအသံပဲ သာဂိ ကြားလိုကမြိသည်။ သာဂိခေါင်းတွင် ပူခနဲဖြစ်ကာ လူက ဘေးကို ယိုငသ်ှားသည်။ခေါင်းကို ကိုငကြှည့မြယအြလုပ် ခန်ဒာကိုယ် အနှံ့သို့ ထိခတလြာသော နာကငွမြူများ၊ သာဂိ လမ်းပေါပြုံရကသ်ားကသွှားသည်။ မိဖြူ၏ စူးစူးရှရှ အောသ်ံလို ကြားရသည်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ထွေးပြေ့လာသော နှေးထွေးနူးညံ့သည့ြ ရငခြှငတ်ဈခု။ သာဂိ ရုတတ်ရကြ ဘာတွဖြစ်ေသှားမှန်း သချောမဝခွေဲနိုင် ဖြစ်နသည်ေ။

ခဏလေး မကြလြုံးမှိတပြှီး ပြနဖြှင့ကြှည့တ်ော့ သူ့ကိုပြေ့ထားရင်း ဒေါသတကြီး အောဟြဈနသေော မိဖြူကို မှငရြသည်။ နောကြ သူ့ကို ငုံကြည့်န်သေော တုတကြိုငထြားသည့ြ လူနှစ်ယောကြ။ သာဂိ မှတမြိခွပြေီ။ ဒါ မိဖြူကို နှောင့ယ်ှကတ်ဲ့ ကောငတ်ှေ။ အခု သူ့ကို ရိုကလြိုကပြှီ။ သာဂိ မိဖြူရငခြှငထြဲကနေ ဝုန်းကနဲ ခုနထြပြီး ဦးတည့ရြာတဈယောကကြို ခုနအြုပလြိုကသ်ည်။ မိဖြူ၏ အလန့တ်ကြား အောဟြဈ တားမှဈသံလိုလို ကြားရသည်။ သာဂိ ဂရုမစိုကြ သူ့လကထြဲတွင် မိထားသော ကောင်၏ လညမြှိုကို ညှဈရနသ်ာ သူကြိုးစားသည်။ နောကကြွောကို တဈဗုန်းဗုန်းနှင့ြ လာထိသော ထိခကြမြွားကို အသကအြောင့ခြံရင်း ရှေ့ကကောင်၏ လညမြှိုကို သူညှဈသည်။

ထိုအခွိနတ်ှင် သူတို့ဖြစ်ပကြန်ရော လမ်းဘေးနားသို့ ဘတဈြကား ဒိုငန်ာတဈစီး ထိုးရပ်၏။ သာဂိ မော့အကြည့်ြ ခေါင်းတွင် ပူကနဲ တဈခကြဖြစ်ကာ ဘေးသို့ လဲကသွှားပြနသ်ည်။ သို့ရာတွင် ကားပေါမြှ ဆင်းလာသူများသည် ကိုမောငကြှီးဦးဆောငသ်ော ရပကြှကထြဲက ဘောကနဖြကမြွားဆိုတာကိုတော့ မှငလြိုကရြသည်။ ပြီးတော့ သာဂိ ခေါင်းတွေ မူးနပြေီး ဘာတွဖြစ်ေမှန်းမသိ ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ သတိပြနဝြငခြွိနတ်ှင် သူသည် မိဖြူ၏ ရငခြှငထြဲမှာပင် ရှိနပြန်ေ၏။ မိဖြူသည် သူ့ကို စိုးရိမတ်ဈကြီး ကြည့်န်သည်ေ။ မိဖြူ၏ ရငခြှငသ်ည် အိစကလြှန်းသည်။ သူ အိပန်ကြေ ခေါင်းအုံးထကြ ပိုအိရုံမက နှေးနှေးထွေးထွေး လည်းရှိလှသည်။ သူ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့ မိဖြူက

“နသောရဲ့လား”

ဟု မေးသည်။ သာဂိ ခေါင်းငှိမ့ပြှရင်း လကထြောကပြှီး လူးလဲထသည်။ မိဖြူက

” အို .. မထနဲ့ဦးလေ..အို ..အို.. ”

သာဂိ လူးလဲအထတွင် ယောငပြှီး လကထြောကမြိရာ ထောကမြိသော လကကြ နာသှား၍ ပြနအြယိုင် မိဖြူက လှမ်းအဆှဲ သာဂိမကြန်ှာသည် မိဖြူ၏ ရငန်ှဈမှှာပေါြ တည့တ်ည့ကြသွှားလသည်ေ။ သာဂိ ရုတတ်ရကကြှောငပြှီး ခဏငှိမန်သလေို မိဖြူလည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်သှားပုံရသည်။ သာဂိ လကတ်ှကတေော့ သူ့ပေါငတ်ံလေးပေါမြှာ.. ခဏမွှ ငှိမန်ပြေီးနောကြ မိဖြူသည် သာဂိခေါင်းကို အမှတမြဲ့ ဆတဆြို တွန်းထုတလြိုကြ၏။ သတိလှတ် မှိန်းမောနသေော သာဂိခေါင်းနှင့ြ ကတ်တရာ ဆောင့မြိပြနသ်ည်။ သို့ရာတွင် ဒီတဈခွီမှာတော့ သာဂိသည် နာတယ် မထငတ်ော့ခွေ။

ထိုအဖြစ်အပကြန်ောကပျိုင်းတွင် သာဂိနှင့ြ မိဖြူတို့ ပိုရင်းနှီးလာကြသည်။ မိဖြူသည် သာဂိတို့ အပေါထြပသ်ို့ တကတ်ကလြာတတသ်ည်။ သာဂိသည် ခေါင်းနှစ်ခကြခြွုပရြပြီး ဘယဘြကလြကဖြွံ အရိုးအကသ်ှားခဲ့ရာ တဈလလောကြ နားနခေဲ့ရသည်။ သူ့ကိုရိုကသ်ည့သ်ူများက အဒေါြ့ထံတွင် လာတောင်းပနကြှသည်။ အဒေါကြလည်း ကြအေေးပေးပါသည်။ သူကလည်း နည်းနည်း ကြနပေသ်လိုတောင် ဖြစ်နမေိသည်။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသည် မိဖြူသည် သူ့ထံ နေ့တိုင်းလာ၍ စာရှင်းပြ၊ ထမင်းခွံကြှှေး လုပပြေးနသေောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

မိဖြူ ခဏခဏ တကလြာလှန်း၍ အဒေါကြပင် တားယူရသည်။ သာဂိကတော့ စပဖြှဲဖြဲနှင့ြ ကြနပေန်သည်ေ။ တဈခု အံ့သှရသညမြှာ သာဂိကို ဝိုင်းရိုကကြှတာ နှစ်ယောကဖြစ်၍ ပြူးကယွကြိုရိုကတ်ာ သုံးယောကဖြစ်သည်။ သို့သောြ သာဂိမှာ ထိပပြေါကြ ခေါင်းကြဲ ကြောကပြတတ်ီး စည်းရပြီး ပြူးကယွကြတော့ နံစောင်းနှင့ြ ကြောကုန်း အနည်းငယ် အညို၊ အမည်း စွဲရုံမွှသာ။ သာဂိကိုပင် ပြူးကယွကြ လူမမာ လာကြည့်သ်ေးသည်။ သာဂိက တအံ့တသှမေးတော့ ပြူးကယွကြ ကိုကြောကြှီး သငပြေးထားလို့ဟု ဖြသည်ေ။ သာဂိ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ပြူးကယွြ၏ အဈကိုလတ်၊ ကိုမောငကြှီးအောကကြ ကိုကြောကြှီးသည် အတိုကအြခိုကြ ဝါသနာပါသည်။ ဘယန်ရောမှာ ဘာသငတ်န်းဆိုသညန်ှင့ြ ရောကအြောင် သှားတကသ်ည်။ ရနကြုနအြနှံ့ သူမတကဖြူးသည့ြ သိုင်းသငတ်န်း မရှိသလောကပြင် ဖြစ်၏။

သာဂိလဲ ပြူးကယွကြို အပူကပရြ၏။ သူနကေောင်းသှားလွှင် ကိုကြောကြှီးကို သိုင်းသငပြေးဖို့ ပြောပေးပါဟု ဆိုတော့ ပြူးကယွကြ ဖြစ်ရစေ့မညဟြု အာမခံသည်။ မိဖြူက ဘေးနားတွငထြိုင်၍ ငှိမပြှီး သူ့ကို ကြည့်န်သည်ေ။ ခဏနတေော့ ပြူးကယွြ ပြနသ်ှားသည်။ အဒေါကြ နောကဖြေးတွင် ထမင်းခကြန်သည်ေ။ သာဂိက အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းရှိ ပကလြကကြုလားထိုငတ်ှင် လှဲနခွင်ေးဖြစ်သည်။ မိဖြူသည် ပြူးကယွပြှနသ်ှားသညန်ှင့ြ ကြောကပြတတ်ီး စည်းထားသော သူ့လကကြို ဖြဖြလေး ထိရင်း မကြဝြန်းလေးတွေ အရညလြညလြာသည်။ အဲဒီ့လကကြလေးကို သာဂိက ညာလကန်ှင့ြ ဖမ်းဆုပလြိုကတ်ော့ မိဖြူက မရုန်းခွေ။

သူ့လကကြလေးသည် သာဂိလကန်ှင့စြာလွှင် သေးကြေးလှန်းသည်။ သို့ရာတွင် နှေးထွေးမူသည် သာဂိလကမြှတဈဆင့ြ နှလုံးသို့တိုင် စီးဆင်းသှားသညဟြု ခံစားရသည်။ သာဂိရငတ်ှေ နှေးလာသည်။မိဖြူသည် ခေါင်းလေးငုံ့ထားသည်။ သူသည် ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ပဆဈတုပထြိုငန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ သာဂိ အပေါကြ မိုးကြည့်တ်ော့ မိဖြူ၏ ပါးပြငလြေးသည် ပန်းသှေးရောင် လှှမ်းလာသလို မှငရြသည်။ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးနှင့ြ ရငဘြတအြစပန်ားလောကဆြီက သှေးကြောစိမ်းလေးတဈခုသည် တဈ ထုတထြုတန်ှင့ြ လှုပန်သည်ေ။ သာဂိ ရငခြုနသ်ံတွေ မှနလြာသည်။ အောကကြ အတံကလည်း ထောငထြလာသည်။

သာဂိ သူ့ကို ပြေ့ဖကပြဈလိုကခြငွစြိတ် ဖြစ်လာသည်။ လကကြ ဒဏရြာနှင့ြ နောကဖြေးက အဒေါကြှောင့ြ အဲဒီစိတကြို သာဂိ မနည်းထိန်းပြီး သူ့လကကြလေးကို ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ မရုန်းသောလြည်း သူ့လကလြေးသည် နည်းနည်း တောင့တ်င်းနသည်ေ။ ရှကရြှကန်ှင့ြ မတောင့သ်ာ တောင့သ်ာ တောင့ထြားပုံရသည်။ သာဂိ နည်းနည်းလေး အားစိုကဆြှဲယူရင်း သူ့လကခြုံလေးကို နှုတခြမ်းအစုံနှင့ြ ဖိနမ်းလိုကပြှီး တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။

” နင့အြတွကဆြိုရင် ငါသသှေားတောင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

မိဖြူ မကြလြုံးဝိုင်းလေးတွနှငေ့ြ မော့ကြည့်သ်ည်။ အို.. ကြည့်စြမ်း.. မိဖြူ၏ မကြဝြန်းတောကတ်ောကလြေးသည် အရညလြေးတွလညေလြွှကြ ရှှန်းရှှန်းစိုကာ တောကပြှောငန်သည်ေ။ သာဂိ အဲ့ဒီမကြဝြန်းလေးတွရေဲ့ ဆှဲအားဒဏကြို မခံနိုငခြွေ။ ထိန်းထားတဲ့ကြားက လှှတကြနဲ ထုတပြှောမိ၏။

” တကျကသိုလရြောကရြင် နင့ကြို ငါ ခစွမြယန်ောြ”

မိဖြူ ခေါင်းလေး ငှိမ့ပြှ၏။ သူ့ နှုတခြမ်းလေးတွကေ တဈလှုပလြှုပ် တဈရှရှနှင့ြ။ သို့သောြ ဘာအသံမှတော့ ထွကမြလာခွေ။ ဘာပြောချင်လြို့လဲဟု သာဂိ မေးရန် ကြံလိုကစြဉမြှာ နောကဖြေးက အဒေါြ့ အသံထွကလြာ၏။

”မိဖြူရေ.. သာဂိဖို့ ထမင်းရပြီ၊ ယူကြှေးလိုကစြမ်းပါဦး”

သာဂိသည် ယခုမှ သူ လူဖြစ်လာသညဟြု ထငမြိသည်။ သူ့တွင် ရညမြှန်းခကြရြှိသည်။ သူ တကျကသိုလ် မှနမြှနရြောကခြငွသ်ည်။ မိဖြူကို အားရပါးရ ခစွခြငွသ်ည်။ အတူတူ ကြောင်းတကကြှမည်။ ကြောင်းပြီးလွှင် လကထြပကြှမည်။ သူက အလုပဝြင်၍ မိဖြူက အိမမြှာ … တွေးကြည့်ရြုံနှင့ပြင် သူ့ကြညန်ှုးမူသည် တဈကိုယလြုံးကို လှှမ်းသှားသည်။

🏵️ ရှာက သာဂိ (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️