အောစာအုပ်

ရွာက သာဂိ (အပိုင်း ၂)

ရှာက သာဂိ
ရေးသားသူ – ဗညားပိကြိ

🏵️အပိုင်း (၂)🏵️

တဈလကြောလြောကြ အနားယူပြီးနောကတ်ှင် သာဂိ ပြနလြည် နာလနထြလာ၏။ သို့ရာတွင် ကိုကြောကြှီးက သငမြပေးသေးခွေ။ သူက စာမေးပြဲပြီးအောင် ဖြပေါဦးဟု ဆိုသည်။ သာဂိကလည်း အတင်းကြီးတော့ မတောင်းဆို။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ စာကကြခြွိနန်ည်းပြီး စာမေးပြဲမအောငမြည် စိုးသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ စာမေးပြဲဖြဖေို့ကလည်း နှစ်လလောကသ်ာ လိုတော့သညကြိုး။

သို့နှင့ြ စာမေးပြဲ ဖြပြေီးမှသာ ကိုကြောကြှီး၏ သငတ်န်းကို တကခြှင့ရြသည်။ ကိုကြောကြှီးက သငတ်န်းသားသဈ သာဂိကို ဒိုကထြိုးခိုင်း၏။ ဘောကနန်ကြေ သာဂိက ပြုံးသည်။ ဒါကို ကိုကြောကြှီးကတွေ့တော့ ပြူးကယွကြို နမူနာပြခိုင်း၏။ ပြူးကယွသ်ည် သံမံတလင်းပေါြ လကသ်ီးထောကပြှီး ဒိုကြ ၂၅ ခါ ထိုးပြသှား၏။ ဒီအရအတွေကကြတော့ သာဂိကလည်း ပငွြးသညပြင်။ သူလည်း ပြူးကယွလြို လကသ်ီးထောကပြှီး လိုကထြိုးကြည့်ြ၏။ မရခွေ။ သုံးခါလောကထြိတောင် မနည်းထိုးရ၏။ လကဆြဈတွေ နာသည်။

သာဂိ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ဒီပညာက ဟို ပညာလို သကသ်ကသ်ာသာတော့ ရှိလိမ့မြည် မဟုတဟြူ၍… အရငဆြုံး သာဂိသည် ဘောလုံးကြင်းထောင့ကြ ကားတာယာတွေ ပတထြားသော သရကပြငကြှီးကို လကသ်ီးထိုးကငွ့ရြ၏။ ဘယလြို ထိုးရမလဲဟု ကိုကြောကြှီးကို မေးတော့ ကိုကြောကြှီးက လကသ်ီးဆုပန်ည်းသာ ပြပေးပြီး ထိုးချင်သ်လိုထိုးဟုဆို၏။

ကိုကြောကြှီးပြောသည့ြ လကသ်ီးဆုပရြနန်ည်းမှာ လကဖြဝါးကို ဖြန့ြ၍ လကခြွောင်းများကို လကဖြနှောင့ဘြကမြှနေ၍ ဖြေးဖြေးချင်ြး ကစွန်အေောငဆြုပပြှီး လကမြကို လကခြွောင်းလေးများ၏ ဒုတိယဆဈ အပြငဘြကတ်ှင် ကြေးထားရနသ်ာ ဖြစ်သည်။ သာဂိသည် သရကပြငကြှီးကို ထိုးလိုကြ၊ လကသ်ီးဆုပ်၍ ဒိုကထြိုးလိုကဖြှင့ြ နေ့စဉကြငွ့ရြ၏။ နောကတ်ော့ သူလည်း သံမံတလင်းပေါတ်ှင် လကသ်ီးဆုပ်၍ ဒိုကထြိုးနိုငသ်ှား၏။ ထို့နောကြ မှင်းထိုငထြိုငရြပြနသ်ည်။ ခွဖဝေါးနှစ်ဖကကြို ပခုံးနှစ်ဖကန်ှင့အြညီ ခပကြွဲကြဲ ရပ်၍ ဒူးနှင့ြ ပေါငတ်ံတဈ လွှောကကြို မဉွြးတဈဖြောင့တ်ည်းဖြစ်အောင် ထိုငရြလသည်ေ။ ထို့နောကြ ဘာမှမရှိသော လဟောနယထြဲသို့ အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူထုတရြင်း လကသ်ီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးရသည်။ လကတ်ဈဆုံး ဖြောင့သ်ှားလွှင် လကသ်ီးကို ခါးအထကန်ားဆီ ပြနဆြှဲရင်း အသကကြို တဈဝကြီး တဈကိုယလြုံး တုနခြါသည် အထိရှူရသည်။

တွန်း သို့မဟုတ် ထိုးထုတလြိုကသ်ော အခွိနတ်ှင် မိမိကိုယတ်ှင်းရှိ မကောင်းသော ဓာတမြွား ရှူထုတလြိုကသ်ော လနှငေ့အြတူ ပါသှားကြသညဟြု မှတရြမည်။ ဆှဲယူလိုကခြွိန် သို့မဟုတ် လကသ်ီးကို ပြနလြည် ထားခွိနတ်ှင် လထေဲမှ စွမ်းအားများ မိမိကိုယတ်ှင်း ဝငရြောကလြာသညဟြု မှတရြမညလြို့ ကိုကြောကြှီးက သငပြှ၏။ အထူးသဖြင့ြ မနကစြောပိုင်းဆိုလွှင် ထွကပြှူစ နလေုံးကြီးကို ကြည့်ပြှီး နစွမြေးအငမြွား မိမိကိုယထြဲ ဝငလြာသညဟြု သဘောထားကာ ကငွ့ကြှရသည်။

သာဂိ ကိုကြောကြှီးကို ကြောကြ၍သာ လိုကလြုပန်ရသေည်။ သူသငခြငွသ်ညကြ ဒါမွိုးမဟုတ်။ ဝတ်ထုတွထေဲမှာပါသည့ြ အကြကတ်ှေ ဖြစ်သည်။ နဂါးနိုငဓြားတို့၊ ပိုးသိုင်း ၁၈ ကြကတ်ို့ တီဗှီက လာနခွေိနဖြစ်၍ ထိုအရာမွိုးကို သငခြငွသ်ည်။ ပြူးကယွကြ လာမညဟြုတော့ ဆိုသည်။ ဘယတ်ော့လဲတော့ မသိခွေ။ နောကမြကြာခငတ်င် သာဂိ နောကတ်ဈမွိုး ကငွ့ရြပြန်၏။ ဘောလြီဘော ဘောလုံးကို မှကြေီးပေါြ လကဝြါးနှင့ြ ၅ မိနဈတိတိ ပုတရြသည်။ စပုတစြက သာဂိ သုံးခကြလြားပဲ ပုတရြသည်။ ဘောလုံးက ဘယထြှကသ်ှားမှန်းမသိ လိုကကြောကရြသည်။ သို့ဖြင့ြ သာဂိသည် ပုတလြိုကြ ကောကလြိုကဖြှင့ြ နာရီဝကခြန့ထြိ ဘယည်ာ မနားတမ်း ဆကတ်ိုကြ ပုတန်ိုငလြာသည်။ ဘောလုံး ပုတန်ခွေိနတ်ှငလြည်း ကနွန်ှဈခုကို ဆကတ်ိုကလြုပရြသည်။

သာဂိသည် ညဘကတ်ှင် ပရုတဆြီလိမ်းပြီးမှ အိပရြတော့သည်။ ကိုမောငကြှီး၏ လေ့ကငွ့ခြန်းကိုလည်း မအိပခြငကြငွ့ရြသေး၏။ မိဖြူကိုတော့ အိပမြကထြဲရောကမြှပင် တွေ့နိုငသ်ည်။ မိဖြူက သူတို့ အဖိုး၊ အဖြားတွရှေိရာ မကြေးဘကသ်ို့ သှားလညန်ေ၍ ဖြစ်သည်။ တဈမွိုးတော့လည်း ကောင်းသည်။ သာဂိသည် တဈနကေုန် ကိုကြောကြှီးနှင့ြ အခွိနကြုနန်ရော မိဖြူကို သတိရဖို့ မေ့နသည်ေ။ အိပခြါနီးကြမှ သတိရပြီး ဂွင်းတိုကအြပြီးတွင် မောမောနှင့ြ အိပပြွောသ်ှားပြနရြာ နောကတ်ဈနေ့မှ နိုးသည်။

သာဂိ ဘောလြီဘော ဘောလုံးကို နာရီဝကထြိ ပုတန်ိုငပြှီးခွိနတ်ှင် ကိုကြောကြှီးက သူ့ကို ဝါယာလကဘြကသ်ို့ ခေါသ်ှားသည်။ ပြူးကယွလြည်းပါ၏။ ကိုကြောကြှီးက သူ့ဆရာဆီသို့ ခေါသ်ှားခွင်းဖြစ်သည်။ ကိုကြောကြှီး ဆရာသည် အရပခြပပြှတပြှတန်ှင့ြ မကြန်ှာလေးထောင့ရြှိပြီး တိုင်းရင်းသားတဈဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုဆရာက သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွကြိုသငတ်န်းကြေးတောင်း၏။ သာဂိအိပထြဲတွင် ဘတဈြကားခသာသာ ၅ ကပြလြောကသ်ာ ပါခဲ့၏။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိက နောကတ်ဈခေါကမြှ ယူပါရန် တောင်းပါ၏။

ဆရာက ပိုကဆြံ မဟုတ် ကတိစကားဟု ဆိုမှသာ သာဂိ သကပြှင်းခနွိုင်၏။ အားကစားရုံဆနဆြန် ဂိုဒေါငတ်ဈခု၏ ဘုရားစငရြှေ့တွင် သာဂိတို့ ရှတဆြိုခဲ့ရသော သငတ်န်းကြေးမှာ အောကပြါအတိုင်းဖြစ်သည်။

” ဘုရား တပည့တ်ောသ်ည် ယနေ့မှစ၍ ဆရာ၏ ပညာရပမြွားကို သငကြှားပါမည်။ ဤပညာဖြင့ြ အမွိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို ကာကြယပြါမည်။ ဤပညာဖြင့ြ လူကောင်းများကို အနိုငမြယူပါ။ ဤ ပညာကို မကြရြညပြေါကကြှီးငယ် သုံးခါ မကမွချင်ြး ထုတမြသုံးပါဟု ကတိသဈစာ ပြုပါသည်”

……………………………………………..

မိုးလေး တဈပျိုကန်ှဈပျိုကြ ကလွာ၏။ မကြာခင် ကြောင်းပြနဖြှင့တ်ော့မည်။ မိဖြူကို သာဂိ မွှောန်မေိသည်။ မိဖြူသည် တဈနှလေုံး မကြေးဘကြ အလညသ်ှားရာမှ ကြောင်းဖြင့ဖြို့ နှစ်ပတခြန့လြိုမှ ပြနရြောကလြာ၏။ သူ အသားနည်းနည်း မည်းသှားသည်။ သို့ရာတွင် ပိုလှလာသည်။ သူပြနလြာသည့န်ေ့က သာဂိသည် ထုံးစံအတိုင်း ကိုကြောကြှီး၏ သငတ်န်းတွင် ရှိနသည်ေ။ ညနဘကြေ အိမပြှနလြာခွိန် ဗံဒါပငခြှရင်ေး ကြတပြစွလြေးပေါတ်ှင် ထိုငန်သေော မိန်းကလေးတဈဦးနောကကြွောကို မှငတ်ော့ မိဖြူလားဟုတော့ ထငမြိသည်။ သို့ရာတွင် ဆံပငကြ ပခုံးကြောန်ေ၍ မဟုတလြောကဘြူးထငပြှီး ပြူးကယွန်ှင့ြ စကားပြောမပကြြ စကဘြီးစီးလာစဉြ သူတို့ဘကကြို လှည့ကြှည့လြိုကသ်ော မိဖြူမကြန်ှာလေးကို မှငရြတော့မှ သာဂိ ရုတတ်ရကြ အသကရြှု ရပမြတတ် ဖြစ်သှားမိသည်။

နင်းလကစြ စကဘြီးပေါတ်ှင် ပါးစပအြဟောင်းသားနှင့ြ မိဖြူကို ငေးရင်း တိုကခြန်းကို ကြောမြလို တောင် ဖြစ်သှား၍ မိဖြူက ပါးစပကြို လကဝြါးလေးအုပ်၍ ရယသ်ည်။ သာဂိသည် ခွှှေးစိုနသေော ခန်ဒာကိုယဖြှင့ြ မိဖြူရှေ့တွင် ရပရြင်း ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နသည်ေ။ မိဖြူက

“သှား ရချိုးဦး.. ငါ ဒီမှာစောင့န်မယ်ေ”

ဟုဆိုမှ သာဂိ ကမန်းကတမ်း အပေါထြပပြှေးတကြ ရချိုးရသည်။ ထိုနေ့က မိဖြူ သူ့ကို စကားတွေ အများကြီး ပြောသည်။ မကြေးက သူ့အဒေါအြကြောင်း၊ ညီမဝမ်းကြဲတွေ အကြောင်း၊ မှသလှန် ဘုရားအကြောင်း၊ ဧရာဝတီအကြောင်း.. ဘာအကြောင်း၊ ညာအကြောင်း သာဂိ အားလုံးတော့ မမှတမြိတော့။ မိဖြူပြောသမွှ စကားတိုင်းသညလြည်း သူ့နားထဲ ဝငတ်ဈခကြြ၊ မဝငတ်ဈခကြသ်ာ။ သူ မှငန်ေ၊ သိနေ၊ ကြားနရသေညမြှာ မိဖြူ၏ လကကြလေးများ လှုပရြှားပုံ။ နှုတခြမ်းပါးပါးလေး၏ အဖြင့အြပိတ်၊ ခေါင်းလောင်းသေးသေးလေးတွေ စုပြီး တီးလိုကသ်လို ထွကလြာသော အသံစာစာလေး … အဲဒါပဲ ဖြစ်သည်။

သာဂိသည် မိဖြူ၏ လှုပရြှားမူမှနသ်မွှကို ငှိမင်ှိမလြေး ထိုငကြှည့ရြင်း မိဖြူပြောသမွှ ခေါင်းငှိမ့ြ ထောကခြံနသညေမြှာ မိဖြူအမကေ ထမင်းစားမယဟြေ့ဟု မအောမြချင်ြး ဖြစ်သည်။ မိဖြူသည် မအေ ခေါသ်ံကြားတော့ ငါ သှားတော့မယဟြု ဆိုကာ ဂါဝနလြေးမ၍ လှကေားပေါြ အပြေးလေးတကသ်ည်။ သာဂိ နောကကြ ကပလြိုကသ်ှားရာ လှကေားတဈဝကလြောကြ အရောကတ်ှင် မိဖြူက လှည့အြကြည့်ြ သာဂိက မိဖြူခါးလေးကို ဆတကြနဲ ဖကြ၍ စကားများလှန်းသော နှုတခြမ်းလေးတွကေို နမ်းလိုကသ်ည်။ မိဖြူသည် မကြလြုံးလေး အကြောငသ်ားဖြင့ြ မငတ်ကသ်ှားပုံရသည်။

သာဂိမှာ မိဖြူ၏ နှုတခြမ်းများကို ငုံသာနမ်းလိုကရြသောလြည်း သူကိုယတ်ိုငကြ အတွေ့ကြုံမရှိသေးသညကြ တဈကြောင်း၊ မိဖြူက သူ့မကြန်ှာလေးကို မထားတတသ်ညကြ တဈကြောင်းတို့ကြောင့ြ မိဖြူသှားလေးနှင့ြ သူ့သှား ထိခိုကမြိသည်။ မိဖြူ အသိဝငလြာပုံရသည်။ ဆတဆြို သူ့ကို တွန်းထုတလြိုကရြင်း လှကေားအတိုင်း ပြေးတကကြာ အခန်းထဲ ဝငရြောကပြွောကကြှယသ်ှားတော့သည်။ သာဂိတဈယောကကြတော့ လှကေားပေါတ်ှင် ပြုတမြကအွောင် မနည်းထိန်းလိုကရြရင်းယောကယ်ကခြတကြာ ကနွခြဲ့တော့သည်။ သာဂိ အဲဒီညကလည်း ဘုရား မရှိခိုးဖြစ်။

မကြာမှီ ကြောင်းတွေ ပြနဖြှင့သ်ည်။ နတကြှီးသည် ဆိုသော ဆယတ်န်းကို သာဂိ တကန်ခွပြေေီ။ သို့သောြ သာဂိ မမှုပါ။ စာကြည့်ရြင်း ခေါင်းမကြညသ်လို ဖြစ်လာလွှင် မိဖြူမကြန်ှာလေးကို လှမ်းငေးလိုကသ်ည်။ မိဖြူကလည်း သာဂိမှငသ်ာအောင် အစွနဆြုံးတွင် နရောယူထားသည်။ တဈကယတ်ော့ မိဖြူနှင့ြ သာဂိကြားတွင် လူသှားလမ်းလေးသာ ခွားသည်။ အဲဒါကိုပင် သာဂိက ရံဖနရြံခါ တဈမေ့တဈမောကြီး ငေးနတတေသ်ည်။ သို့သောြ ဆရာ စာသငသ်ှား၍ နားမလညသ်ညမြွား၊ မမှီလိုကသ်ညမြွားကို ပြနမြေးရသူမှာ မိဖြူဖြစ်သည်။

ပြူးကယွကြတော့ နောကဆြုံးတန်းတွင် ထိုငမြှဲဖြစ်၏။ သူလည်း ဥမျမာနှင့ြ အဆငပြှနပြေေီဟု ပြောသည်။ ရံဖနရြံခါ လှောကြားဥယွာဉဘြကသ်ို့ သှားသှားခွိန်းတွေ့တတသ်ည်။ သာဂိကိုလည်း အဖောခြေါလြေ့ရှိသည်။ သာဂိက မိဖြူကို မခေါဝြံ့။ ကိုမောငကြှီး သိမှာစိုးသည်။ နောကပြှီး အဒေါသ်ိမှာကိုလည်း အားနာသည်။ နောကတ်ဈခုက အခုထိ သာဂိသည် မိဖြူကို ရည်းစားစကားမပြောရသေး။ ပြူးကယွမြှှောကပြေးသောလြည်း သာဂိသည် တကျကသိုလရြောကမြှပြောမညဆြိုသော သူ့ဆုံးဖြတခြကြကြို မပြငတ်ော့ခွေ။

သို့နှင့ြ စာမေးပြဲကြီးနီးလာသောအခါ သာဂိတို့တွေ စာစုကကြကြှသည်။ ပြူးကယွတ်ို့အိမတ်ှင် ဖြစ်၏။ ပြူးကယွအြဈကိုများက တကျကသိုလ် ကြောင်းသားများခညွြးဖြစ်၍ မသိတာဆိုလွှင် မေးလို့ရသည်။ သူတို့ ညီအဈကိုများကလည်း တဈယောကကြို ဝါသနာတဈမွိုးစီ ဖြစ်၏။ မညသ်ို့ပငရြှိစေ သူတို့အားလုံး သဘောကောင်းသူများဖြစ်၍ သာဂိကတော့ ခငသ်ည်။ အဲ.. ခငသ်ညဆြိုသညထြကြ အဈကိုရင်းများကဲ့သို့ အားကိုးမိသည်။ တဈကောငကြှှကဆြနဆြန် သာဂိသည် ညီအဈကို၊ မောငန်ှမ ငတန်သေူ ဖြစ်သည်။

သူနှင့ြ ပြူးကယွြ စာကကြရြာသို့ မိဖြူနှင့ြ ဥမျမာလည်း လာသည်။ အပြနဆြိုလွှင် သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွကြ မိဖြူတို့ကို လိုကပျို့သည်။ ဥမျမာက သာဂိတို့တိုကတ်န်း၏ နောကဖြကြ တိုကတ်န်းတွင် နသည်ေ။ အမှနတ်ော့ ဘာမှ ဝေးလှသညမြဟုတ်။ ထို့ပြင် ဒိနားတဈဝိုကြ သူတို့ကို မညသ်ူမွှ နှောင့ယ်ှကမြည် မဟုတ်။ သို့ရာတွင် စိုးရိမသ်ညကြို အကြောင်းပြ၍ သာဂိတို့က လိုကပျို့သည်။

နှေဦးပေါကခြွိနဖြစ်၍ လသရေမ်းတို့ မှူဆော့သော ညခမွြးတွင် သာဂိသည် မိဖြူနှင့ြ ဘေးချင်ြးယှဉလြွှောကရြင်း ကြညန်ှုးနမေိသည်။ ဓာတမြီးတိုငတ်ို့၏ တဈဝကတ်ဈပကြြ အလင်းရောငအြောကတ်ှင် မိဖြူ၏ မကြန်ှာလေးသည် နုနုထွေးထွေး၊ ဝါဝါပြေးလွှကြ ရှိ၏။ စာအုပလြေးတွပေိုကပြှီး လမ်းလွှောကန်သေော မိဖြူသည် ရုတတ်ရကြ ကောင်းကငကြို မော့ကြည့်ရြင်း…

”ဒီနေ့ လသာတယန်ောြ”

ဟုတဈယောကထြဲ ရရှတေသ်လို သာဂိကို ပြောသလို ပြော၏။ သာဂိလည်း မော့ကြည့်မြိရာ ဟုတ်၏။ ငှသေောတ်ာသည် အာကာလှငပြှငတ်ှင် ကြယည်ီနောငတ်ို့ကို ခွံရံလွှကြ သာဂိကို ဖြူဝါဝါကြီး ပြနကြှည့န်ေ၏။ မိဖြူက …

” လမင်းကြီးက အရမ်းလှတာပဲ၊ တဈညလုံး ထိုငကြှည့န်ရင်ေ ကောင်းမယန်ောြ.. သာဂိ”

” လမင်းက နင့လြောကမြလှပါဘူး ၊ မိဖြူရယ် ”

မိဖြူသည် ခွလှမြေးလေး တုံ့သှား၏။ နောကြ ဖြေးဖြေးချင်ြး သာဂိကို မော့ကြည့်သ်ည်။ သူ့မကြလြုံးလေးတွသည်ေ ဟိုအရငတ်ဈခါ အရညလြညသ်လိုမွိုးလေး လညလြာပြနသ်ည်။ ပါးပြငလြေးတွရေော နီနသလေား။ သိပတ်ော့ မမှငရြခွေ။ သူတို့သည် ဓာတတ်ိုငန်ှဈတိုငကြှား အလင်းမမှီသော နရောတွင် ရောကန်ကြေ၍ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မိဖြူခစွသ်ော ငှလရေောငကြတော့ ဖြူလှှလှှလေး ရှိနသည်ေ။ သာဂိ မိဖြူဘကသ်ို့ လှည့ြ၍ ပခုံးလေးနှစ်ဖကကြို ကိုငလြိုကသ်ည်။ မိဖြူသည် သာဂိမကြဝြန်းကို သာကြည့်န်သည်ေ။ သူ့ နှုတခြမ်းလေးတွေ တဈဆတဆြတ် လှုပန်သည်ေ။

သာဂိ မိဖြူပါးပြငလြေးကို ဖြဖြလေး နမ်းလိုကသ်ည်။သနပခြါးနံ့ သင်းသင်းလေးရသည်။ သာဂိ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ မိဖြူကိုယလြုံးလေးကို သိမ်းကြုံးပြီး သိုင်းဖကထြားလိုကမြိသည်။ မိဖြူ လကထြဲက စာအုပတ်ှေ ပြုတကြသွှား၏။ သို့ရာတွင် ပြနမြကောကတ်ော့ခွေ………

စာမေးပြဲ ဖြပြေီးတော့ သင်ျကြနန်ားပင် ရောကလြုပြီ ဖြစ်သည်။ နောကတ်ဈလလောကဆြို သင်ျကြနကြတွော့မည်။ မနှစ်က သာဂိနှင့ြ ပြူးကယွသ်ည် ကိုကြောကြှီး ဆရာဦးဆောငမြူနှင့ြ ဘုန်းကြီးကြောင်းလိုကန်ရေ၍ သင်ျကြနလြညဖြို့ အခွင့အြရေး မရခဲ့ကြ။ ဒီနှစ်တော့ လညဖြစ်အောငလြညမြညဟြု တေးထားမိသည်။

မိဖြူလည်း ဒီနှစ် ဘယမြှမသှားခွေ။ သူ့အိမမြှာ သူ့အမကေ ထမင်း၊ဟင်း ခကြခြိုင်း၍ အခကြသ်ငရြင်း ခကြန်ရသေညဟြုဆိုသည်။ လမ်းထိပ် ကားဂိတန်ားက ဈေးတန်းလေးမှာ ဈေးဝယန်တော တွေ့သည်။ သာဂိက အနားနားကပ်၍ ..

“မိဖြူရေ.. ဒီနေ့ ကြကသ်ားသုပပြေးစမ်းဟာ”

“နင်.. တကယ် စားချင်လြို့လား၊ ဝယလြိုကမြယလြေ၊ ပြီးရင် ငါလာပို့ပေးမယ်”

“ငါ စားချင်လြို့ မဟုတဘြူးဟ၊ အငယကြောငကြ စားချင်တ်ယဆြိုလို့။ နငကြလည်း ကလေးတွကေို အသားလေး ဘာလေး ကြှေးပါဦး၊ အဝတအြစားတွခညွြေး ဇွတဝြယမြနနေဲ့လေ”

မိဖြူသည် ရုတတ်ရကြ ကြောငသ်ှားသည်။ သူသည် သာဂိပြောတာကို ခကြခြငွြး သဘောမပေါကြ။ တောကြှာနမှေ မကြန်ှာလေး ရဲပြီး

“သာဂိ!!!”

ဟုဆိုကာ ကြောကုန်းကို

“အုန်း”

ကနဲ ထုလသည်ေ။ သူ့ဟာသူထုပြီး နာသှား၍ လကဝြါးလေးတဈခါခါ ဖြစ်နသဖြေင့ြ သာဂိက ဥုံဖြ လုပပြေးဖို့ သူ့လကကြလေးကို ကိုငတ်ော့…

“သာဂိ၊ လမ်းပေါကြှီးမှာ..လှှတဟြာ..”

ဟုဆိုကာ ရုန်းထွကသ်ှားသည်။ သာဂိ စပဖြှဲဖြဲနှင့ြ ကနွခြဲ့သည်။ ဈေးသညတ်ှကတေော့ ဒါမွိုးရိုနပြေီ ဆိုရမည်။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် ဟိုးလှနခြဲ့တဲ့ နှစ်တွကတေည်းက ဒီလမ်း၊ ဒီဈေး၊ ဒီကြောင်းနားမှာ ရနဖြစ်နကြေ မဟုတပြါလား။ သို့ရာတွင် သူတို့မသိသညမြှာ ထိုစဉကြ ရနဖြစ် ထုရိုကြ ဆဲဆိုခွင်းသည် ဒေါသကြောင့ြ ဖြစ်ပြီး ယခု ဆဲဆို ထုရိုကခြှင်းမှာ အကြငန်ာကြောင့ြ ဖြစ်သညဆြိုသညပြင်။ သာဂိသည် မိဖြူကို စနောကပြှီး ကြညန်ှုးစွာ အိမပြှနလြာရာ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ဒေါလြေးက ….

“သာဂိရေ.. ပစ်စည်းတွသေိမ်းဖို့ ကူစမ်းပါဦး၊ မင်းဦးလေးကလည်း တောတ်ောကြှာတာပဲ။ အခုခွိနထြိကို မရောကန်ိုငသ်ေးဘူး”

သာဂိက အံ့သွစွာဖြင့ျ..

“ဘာပြုလို့ .. ဘာပြုလို့ သိမ်းတာလဲ၊ ဒေါလြေး”

ဒေါလြေးသည် သာဂိကို ကြငန်ာစွာ တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး..

“ဒေါလြေး .. ရာထူးတကလြို့ ပြောင်းရမယ်။ လှိုငမြှို့နယထြဲကိုလေ..။ သား ကြောင်းတကတ်ော့ နီးသှားတာပေါ့။ ဒီကနေ တကမြယဆြိုရင် သားအကြာကြီး ကားစီးရမှာ”

သာဂိ တွတွကြေေီး ဖြစ်သှားသည်။ ဒေါလြေး၏ ပစ်စည်းများကို ကူသိမ်းထုပပျိုးနရင်ေး သာဂိသည် ငိုချင်သ်လိုလို ဖြစ်နသည်ေ။ ဒီတိုကခြန်း၊ ဒီတိုကတ်န်းတွင် သူ့ကိုမှေးတာ မဟုတသ်ောလြည်း သူသည် ဒီမှာ ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သည်။ ဒီနရောကို သူမခွဲချင်ြ။ နောကပြှီး မိဖြူ၊ မိဖြူကို သူ နေ့တိုင်းတွေ့နိုငမြည် မဟုတတ်ော့။ ညီရင်းအဈကိုလို ခငရြသော ပြူးကယွတ်ို့နှင့လြည်း ကစားနိုငမြည် မဟုတတ်ော့။ ငေးငေးငေါငင်ေါင် ဖြစ်နသေော သာဂိကို ဒေါလြေးက..

“စိတမြကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့ကြယ်။ ဝနထြမ်းဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲ သားရဲ့။ ကိုယ့ဘြဝ ကိုယပျိုငတ်ာ မဟုတဘြူးလေ။ ဟိုရောကတ်ော့လည်း သား သူငယခြငွြး အသဈတွနေဲ့ ပြောသ်ှားမှာပါ”

ဟု နှစ်သိမ့သ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ သာဂိ မရှှငန်ိုငပြါ။ ဒေါလြေး အထကတ်န်းကြောင်းအုပ် ဆရာမကြီး ဖြစ်သှားတာလည်း ဝမ်းမသာနိုင်။ လဒကြီး လညလြိမသ်လို၊ ငေါငစြင်းစင်း ဖြစ်နတေော့သည်။ ည…၁၂ နာရီ ထိုးတော့မည်။ သာဂိ လှကေားပေါမြှာ ထိုငန်သည်ေ။ သူ မိဖြူကို ညနကေ ခွိန်းထားခဲ့သည်။ ၁၂ နာရီတိတိ လှကေားက စောင့မြညဟြူ၍ .. မိဖြူက ခေါင်းငှိမ့ပြှရုံသာပြပြီး ဘာမှ ပြနမြပြောခဲ့ခွေ။ သူလည်း မကြန်ှာတော့မကောင်း။ ဒေါလြေး ပြောင်းရမည့ြ သတင်းကြားပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။

၁၂ နာရီ၊ ၁၀ မိနဈ.. မိဖြူ မလာသေးခွေ။ စောင့ရြသည့အြလုပသ်ည် တောတ်ောမြောရကြောင်း သာဂိ အခုမှ သိသည်။ ဟိုတွေး.. ဒီတွေး ဟိုငေး ဒီငေးနဲ့ မှောငရြိပထြဲတွင် ခွငတ်ှနေဲ့လည်း စဈခင်းရသေးသည်။ အတောကြှာတော့မှ မိဖြူတို့ အခန်းတံခါးလေး အနည်းငယဟြသှားပြီး မိဖြူမကြန်ှာလေး ထွကလြာသည်။ သာဂိသည် မတတ်ပထြရပလြိုကမြိသည်။ မိဖြူက တံခါးကို အသံမမှညအြောင် ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနပြိတန်သည်ေ။ ထို့နောကြ သာဂိ ဘေးက လှကေားထဈပေါြ ထိုငခြလွိုကပြှီး သာဂိကို မော့ကြည့်သ်ည်။ သာဂိလည်း မိဖြူဘေးတွင် ဝငထြိုငရြင်း..

“နငကြလည်းဟာ..စောင့ရြတာ ကြာလိုကတ်ာ”

“အမတေို့ မအိပသ်ေးလို့ဟ..။ ဒါနဲ့ နပေါဦး.. နငတ်ို့ ဘယန်ေ့သှားမှာလဲ”

“အဒေါကြတော့ နောကတ်ဈပတလြို့ ပြောတာပဲ”

“နင် တကယသ်ှားမှာပေါ့နောြ..။ မသှားလို့ မရဘူးလားဟင်..။ ဟို.. ပြူးကယွတ်ို့ အိမမြှာနဟော..။ မုန့ဖြိုးမရှိရင် ငါပေးမှာပေါ့။ ငါ့မှာ စုထားတာလေ.. ဗူးကြီးနဲ့ အပြည့ရြှိတယ်.. သိလား..။ နင် ဘာမှပူစရာ မလိုဘူး။ ကိုကြီးမောငတ်ို့ ကိုကြောကြှီးတို့လည်း သဘောကောင်းတာပဲ။ အဲဒီမှာပဲနဟော .. နောြ..။ ဟင်းတွမကေောင်းလို့ မစားချင်ရြင် ငါတို့အိမလြာစားလို့လည်း ရတယလြေ..။ အမကလေည်း နင့ကြို ခငတ်ာပဲဟာ။ နငသ်ာ အားနာမနရင်ေ နေ့တိုင်းစားလို့တောငရြ….”

မိဖြူသည် စကားတွကေို တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ အဆကမြပြတပြှောရင်း မကြရြညလြေးတွေ ကလွာသည်။ သာဂိ ဘယလြိုမှ မခံစားနိုငတ်ော့။ သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲယူပြေ့ဖကလြိုကရြင်း ခေါင်းလေးကို ပြတပြှီး..

“မိဖြူရယ်..”

ဟူ၍သာ ရရှတေမြိသည်။ မိဖြူသည် ယခု စကားမပြောတော့။ သာဂိ ရငအြုံပေါြ မကြန်ှာအပရြင်း တိုးတိုးလေး ရှိုကန်သည်ေ။ သာဂိက သူ့ ခေါင်းလေးကို ဖြဖြလေးကိုငပြှီး ဆံပငလြေးကို သပရြင်း..

“ငါတို့ ကောလိပမြှာ တွေ့လို့ရတာပဲ။ အရငလြို နေ့တိုင်းမတွေ့နိုငတ်ာပဲ ရှိတာပါဟာ။ တဈပတ် ၅ ရကတ်ော့ တို့တွေ တွေ့နကြရေမှာပါ၊”

မိဖြူသည် သာဂိရငအြုံပေါြ မှီနှဲ့နရောမှ ဆတဆြို ခေါင်းထောငလြာရင်း..

“ဟင်.. နငကြ ငါ့ကို နေ့တိုင်းမတွေ့လည်း ရတယပြေါ့လေ၊ ဟုတလြား သာဂိ။ ငါ့မှာတော့ သူသှားတော့မယဆြိုလို့ အမေ မသိအောင် ခိုးငိုလိုကရြတာ၊ သူကတော့ .. ဟင့ြ၊ ဟင့ြ၊ ဟင့ြ”

သာဂိ ပြာပြာသလဲလဲ ခတသ်ှားရင်း..

“ဟာ.. မိဖြူ ငါပြောတာ အဲလိုမဟုတဘြူးလေ။ ဟိုဒင်း.. ဟာ မငိုနဲ့လဟော..။ ငါက နင့ကြို အခွိနတ်ိုင်း စကျကန့တ်ိုင်း တွေ့ချင်န်တောပါ။ အမြဲတမ်း ငါ့ စိတထြဲမှာရှိနတော နငပြါဟာ..။ ငါလေ ဖြစ်နိုငရြင် နင့ကြို သေးသေးလေးလုပပြှီး ငါ့အိပကြပထြဲ ထည့သ်ှားချင်တ်ာပါ”

သာဂိ မချော့တတ်၊ ချော့တတန်ဲ့ ချော့တော့ မိဖြူ မကြန်ှာလေး ပြနကြှညလြာရင်း .

” နင် တကယပြှောတာနောြ”

ဟု ဆိုသည်။ သာဂိက ခေါင်းငှိမ့ပြှသောအခါ မကြရြညတ်ှေ စိုနသေော မကြန်ှာလေးသည် ပြုံးယောငသ်မ်းလာသည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် ကာလသား အဈကိုကြီးများပြောသော မကြရြညစြိုနသေော မကြလြုံးသည် အလှဆုံး ဆိုတာကို သာဂိ လကခြံချင်သ်ှားသည်။

မိဖြူ၏ မကြန်ှာလေးသည် မိုးရှာသှန်းပြီးစ နရေောငခြှည်၏ ထိတွေ့ခွင်း ခံရသော ပန်းပြင့လြေးကဲ့သို့.. မကြန်ကဝြန်း လေးသည် နှုးညံ့ခွင်းကို အရညဖြွောထြားသော စိနပြှင့လြေး ကဲ့သို့… ပါးပြငမြို့မို့ လေးပေါမြှ သနပခြါးကြကလြေးသည် ရစေီးကြောင်းလေးတွေ ပေါန်သေော သဲသောငပြှငကြဲ့သို့….. သာဂိ၏ ရငသ်ည် နှုးညံ့စွာ လှုပခြုနလြာသည်။ ပျိုရှယခြှင်း၏ သှေးသားကလည်း ဆူပြကလြာ၍ အောကကြ ပစ်စည်းကလည်း ထောငလြာသည်။ သာဂိ မိဖြူ၏ကိုယလြုံးကို သိမ်းဖကကြာ လှဲခလွိုကပြှီး ထောငထြားသော ဘယဘြကပြေါငပြေါတ်ှင် သူ့ခေါင်းလေးကို တငလြိုကသ်ည်။

မိဖြူသည် သာဂိဆန်ဒအတိုင်း ပြော့ပြောင်းစွာပင် လိုကလြွောသည်။ ယခု မိဖြူသည် သာဂိ၏ ပေါငပြေါတ်ှင် ပကလြကလြေးလှနလြကြြ သာဂိကို မော့မော့လေး ကြည့်န်သည်ေ။ မိဖြူ၏ ကြညစြငသ်ော မကြန်ှာဝင်းဝင်းလေးသည် သာဂိ ဘာလုပလြုပ် တားမှဈ ငှင်းဆနခြှင်း မရှိ။ ပြော့ပြောင်းနှုးညံ့လှန်းနသေော မကြဝြန်းများကလည်း သာဂိကို ခစွခြင် ကြငန်ာစွာ ကြည့်န်ကြသေည်။ သို့ရာတွင် မိဖြူ၏ ရငန်ှဈမှှာကမူ ကနရြပြငေထြဲ ခဲလုံးလေး ကသွကဲ့သို့ လှိုင်းထ လှုပရြှားလကြရြှိ၏။ သာဂိက ဘယလြကကြို မိဖြူ၏ ခေါင်းလေးအောကြ ထိုးသှင်းကာ ခုပေးထားပြီး ညာလကကြ မိဖြူ၏ မကြရြညစြ အကြှင်း အကနွလြေးများကို သုတပြေးလိုကသ်ည်။ မိဖြူ မကြလြုံးလေး မှိတ်၍ ခံယူသည်။ ပြီးတော့ သာဂိကို မကြဝြန်း တောကတ်ောကလြေးနဲ့ ကြည့်ရြင်း လကကြလေးတဈဖကကြ သာဂိရငဘြတကြ အင်ျကြီစကို ကိုငကြာ

“သာဂိရယ်”

ဟု ဆိုသည်။ သာဂိ သူ့နှုတခြမ်းလေးတွကေို ငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ သှားချင်ြးမထိတော့ပေ။ သာဂိ နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းသည့ြ ပညာကို တတသ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ငုံနမ်းရင်း လကတ်ဈဘကကြ… မိဖြူ၏ ခါးလေးကို တင်းတင်းဖကမြိရာ မိဖြူထံမှ

” အှန်း”

ကနဲ အသံလေးနဲ့ အတူ ရုန်းထွကလြိုကပြှီး …..

“ဖြေးဖြေးဖကြ၊ သာဂိရာ၊ အသကရြှူကြပတ်ယ်၊ ငါမနတတေတ်ော့ဘူး”

ဆိုသည်။ သို့နဲ့ သာဂိလည်း အားနသေော ညာလကကြို ဘယန်ားထားရမှန်းမသိပဲ မိဖြူ၏ လကကြလေးကို ဆုပကြိုငထြားမိသည်။ မိဖြူသည် မောသှားဟန် တူသည်။ မကြလြုံးလေးစင်းရင်း အသကကြို မှနမြှနရြှူနသည်ေ။ သူ့ လကဖြွံလေးတဈလွှောကတ်ှင် ကြကသ်ီးဖုလေးများ ထလကြြ၊ မှှေးညှင်းနုလေးတွေ ထောငထြလကြြ ရှိသညကြို သာဂိ တအံ့တသှ တွေ့ရသည်။ ထိုမှှေးညှင်းဖုလေးတွေ တဈလွှောကြ လကဝြါးဖြင့ြ ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြတလြိုကသ်ောအခါ မှှေးညှင်းဖုလေးတွေ ပြောကမြသှားသည့အြပြင် လကသ်ဲခွှှနခြွှှနလြေးတွေ သာဂိပေါငထြဲ စိုကတ်ဲ့အထိ သာဂိကို ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငလြသည်ေ။

သာဂိ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ သူ့ခေါင်းလေးကို ဆှဲထူလိုကပြှီး နှုတခြမ်းနုနုလေးတွကေို တရကြမ်း နမ်းတော့သည်။ မိဖြူသည် သာဂိ၏ ရငခြှငထြဲတွင် အရုပလြေး တဈရုပကြဲ့သို့ ဖြစ်နသည်ေ။ သူသည် မိန်းမောစွာ ငှိမန်ရင်ေး အသိမဲ့နသကေဲ့သို့ ရှိသည်။ သှေးတွေ ပြကပြှကထြမတတ် ဆူနသေော သာဂိ ရှေ့တော့ ဆကမြတိုးဝံ့ခွေ။ အောကကြ လိငတ်ံကလည်း တင်းပြီး ထောငမြတန်ကော မိဖြူခါးလေးကို ဖောကထြှကတ်ော့ မတတဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သာဂိသည် သူ့ကိုယသ်ူ ထိန်းဖို့ ကြိုးစားလိုကသ်ည်။

အတင်း တရစပန်မ်းနမေိရာမှ ခွာထုတလြိုကရြင်း သကပြှင်းကိုခကြာ မိဖြူခေါင်းလေးကို သူ့ပခုံးစွန်းပေါတ်ငပြှီး နောကကြွောလေးကို သိုင်းဖကထြားလိုကသ်ည်။ မိဖြူသညလြည်း ဘာဖြစ်သည် မသိ၊ သကပြှင်းလေးခသွံ ကြားရသည်။ ထိုနေ့ညက သာဂိသည် မနကလြေးနာရီထိုး ဘုန်းကြီးကြောင်းက အုန်းမောင်းခေါကသ်ညထြိ မိဖြူကို ထွေးပြေ့ထားခဲ့သည်။ မိဖြူကတော့ ကလေးလေးတဈဦးနှယ် သာဂိ ပခုံးစွန်းပေါတ်ှင် အိပပြွောသ်ှားခဲ့သည်။ သာဂိသည် အပြဈကင်းစွာ အိပပြွောန်သေော မိဖြူကို မနိုးရကြ၍ ဤပုံစံအတိုင်း တဈလွှောကလြုံး ငှိမင်ှိမလြေး နပေေးခဲ့ရသည်။ သူ့ရငထြဲတွငလြည်း ရိုင်းစိုင်းသော သှေးခုနန်ှုန်းတို့ မရှိတော့။

နှုးညံ့သော တဈစုံတဈရာသည် သူ့နှလုံးထဲတွင် စီးဆင်းလှည့လြညရြင်း နှမလေးတဈယောကထြကြ အနည်းငယပျိုသော မတ်ေတာဖြင့ြ ဆကလြကထြှေးပြေ့ရင်း မိဖြူသည် ငါ့ညီမလေးဖြစ်ရင် ကောင်းမှာပဲဟု တွေးမိသှားသည်။ ပြီးတော့ နှမဆို ဒီလို ဖကန်မ်းလို့တော့ ရမှာမဟုတဟြု တွေးမိပြနကြာ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ကြိတရြယမြိသည်။ ထိုတော့မှ မိဖြူသည် အင်းကနဲ အသံပြုရင်း နိုးလာသည်။ ပြီးတော့ သာဂိကို ပြူးကြောငကြှောငလြေး ကြည့်ကြာ

“အိမမြကကြလည်း တကယလြိုပဲ”

ဟုဆိုကာ ပြနအြိပရြန် ပြငသ်ည်။ သာဂိ သူ့ကို မနိုးရကသ်ောလြည်း နိုးရတော့သည်။ မကြာမီ မိုးလင်းတော့မည် မဟုတပြါလား။

တဈပတကြွောကြှာပြီးနောကြ ဟီးနိုးကားကြီးတဈစီးဖြင့ြ သာဂိတို့ အိမပြှောင်းခဲ့ရသည်။ မိဖြူသည် ကားနောကခြန်း ပစ်စည်းပုံတွပေေါြ ထိုငန်သေော သာဂိကို သူတို့ ပထမထပ် ပြတင်းပေါကမြှ လကကြလေးဝှေ့ယမ်း နှုတဆြကရြှာသည်။ သူ့မကြဝြန်းတွကေို အနီးကပ် မတွေ့ရသောလြည်း မကြရြညဝြဲနလေိမ့မြညဆြိုတာ သာဂိ သချောပေါကြ ခန့မြှန်းနိုငပြါသည်။ ပြူးကယွကြတော့ သာဂိကို ပခုံးပုတ်၍ အားပေးသည်။ ကိုမောငကြှီးကတော့ မမှငခြငွယ်ောငဆြောငန်သည်ေ။ ကိုကြောကြှီးကတော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ရှုတညတ်ည် ရုပကြှီးဖြင့ြ ကြည့်န်သညေသ်ာ..။

သူတို့ သုံးယောကလြုံး ကားပေါတ်ှင် ပါလာကြသည်။ သာမနဝြနထြမ်းမွှသာဖြစ်သော ဒေါလြေးသည် ပစ်စည်းများများစားစား မရှိရှာသောလြည်း လငမြယားနှစ်ယောကြ ဝယထြားသည့ြ စာအုပသ်တ်ေတာတွကေ ၈ လုံးခန့ရြှိပြီး အိမထြောင် ပရိဘောဂ၊ ဘာညာနဲ့ ပေါင်းသောအခါ တူဝရီးနှစ် ယောကထြဲ ပငပြန်းမညစြိုး၍ လုပအြားပေးရန် ထို ညီအဈကိုတဈသိုကြ လိုကလြာကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ပြနလြွှငတ်ော့ ပဲခူး၊ မှောဘြီ ကားတဈစီးစီးစီး၍ ပြနကြှမည် ပြောသည်။

သာဂိတို့ နရောသဈသည် အင်းစိန်၊ လှည်းတန်း လမ်းမကြီးနဲ့ မနီးမဝေးတွင် တညရြှိသည်။ အဒေါန်ရမေည့ြ နရောသည် လိုင်းခန်း ခမွပေးနိုငသ်ေး၍ ကြောင်းဆောငဟြောင်း တဈခုကို အိမလြုပပြေးထားသော နရောဖြစ်သည်။ သာဂိတို့ တူဝရီးတဈသိုကြ အတွကမြူ ကယွလြှန်းနသည်ေ။ အခန်းကယွကြှီးထဲတွင် အိပခြန်းများ ကန့ထြားပေးသည်။ သို့သောြ သာဂိ မကြစြိထဲတွငမြူ အရာအားလုံး ဟာလာ ဟင်းလင်းခညွြးသာ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သာဂိ ကံကောင်းသည် ဆိုရမည်။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ ကလေးခစွတ်တသ်ော ကြောင်းစောင့ကြှီး ဦးညို ရှိနေ၍ ဖြစ်ပါသည်။ ရောကစြကမူ သာဂိသည် ဦးညိုကို ကြည့်ြ၍မရခွေ။ ကြမ်းခွိုးတကြ၍ မည်းနသေော သှားတို့ဖြင့ြ အရကဆြီပြနန်သေော မကြန်ှာတွန့တ်ှန့ကြှီးသည် ဝနထြမ်းလိုင်းခန်းကလာခဲ့သူ သာဂိအတွကြ အနားမကပခြငွစြရာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် တဈရကြ သာဂိ မိဖြူကို လှှမ်း၍ ကောရြဈတာပေါထြိုငပြှီး ငေးနစဉြေ ဦးညို ရောကလြာပြီး…

“အလှမ်းဆိုတာ သူ့ခညွြးသကသ်ကတ်ော့ မကောင်းဘူးကြ”

သာဂိ လှည့ကြှည့ရြင်း…

“ဗြာ.. ဘာပြောတာလဲ.. ဦးကြီးညို”

“ဒီလိုလကြော.. ငါတို့ အရကသ်ောကရြင် အမှည်းလေးပါမှ သောကရြတာ စည်းစိမရြှိသလို လှမ်းတဲ့ အခါမှာလည်း သီချင်ြးလေးရေး၊ ကဗွာလေးစပမြှ လှမ်းလို့ကောင်းတာကြ .. သာဂိရ”

“ကြှနတ်ောမြှ ကဗွာ မရေးတတပြဲ”

“အံမယကြှာ.. လှယလြှန်းလို့..။ မင်းက ရေးချင်စြိတ် ရှိဖို့ပဲ လိုတာပါ ငါ့ကောငရြာ..။ မင်းသာတတခြငွရြင် ဒီကမျဘာပေါကြ ဘယပြညာမဆို မင်း တတန်ိုငပြါတယကြှ”

သာဂိ ဦးညိုကို စိတဝြငစြားသှားသည်။ ဦိးညိုသည် ကြောင်းဝင်းထဲတွင် သူ့ဇနီး ဒေါတ်ငန်ှယန်ဲ့အတူ တဲထိုးနသေူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ တဲအိမလြေးထဲသို့တော့ သာဂိ တဈခါမှ မရောကဖြူးသေး။ သို့ရာတွင် ဦးညိုရငတ်ှင်းကိုတော့ သာဂိ လှမ်းမှငလြိုကရြသလို ရှိသည်။

“ဒါနဲ့ ဦးညို အခစွဆြိုတာ ဘာလဲဟင်..။ အဲ့ဒီ အဓိပျပါယကြို ကြှနတ်ောြ သချောမသိဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ သူ့ကို ခစွတ်ယ် ဦးကြီးညို”

“ဟားဟားဟား.. မင်းဟာက ကြှနတ်ောြ မသိဘူး၊ တတတ်ယ် ဖြစ်နပြေီ။ ဟုတလြို့လားကြာ..။ လောကမှာ မသိပဲ တတတ်ဲ့ ပညာဆိုတာ ရှိလို့လားကြာ..။ မှတထြား.. သာဂိရဲ့ ..။ ဟောဒီကမျဘာမှာ မင်းတို့ ပြောပြောနတေဲ့ အခစွဆြိုတာ မရှိဘူးကြ”

သာဂိ နည်းနည်း စိတပြကြသ်ှားသည်။ ဦးညိုကြီး မူးနသည်ေ ထငသ်ည်။ အခစွဆြိုသည့ြ အကြောင်းကို ဒေါလြေးနဲ့ ဦးလေး စုဆောင်းပိုငဆြိုငထြားသည့ြ စာအုပတ်ှထေဲတွင် နာမညကြှီး စာရေးဆရာပေါင်းစုံက နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့ြ ထုတဖြောထြားကြသည်။ ဒါကို ကြောင်းစောင့ြ ဦးညိုကြီးက မရှိပါဘူး လုပန်သည်ေ။ အင်း.. သူ ဒီနေ့ နည်းနည်း များသှားလို့ နမှောပါ။ နောကန်ေ့မှ ဆကမြေးရမယဟြု သာဂိတွေးမိသည်။ မှနသ်ည်။ သာဂိ အတွကတ်ော့ ဦးညိုသည် အရကသ်ောကတ်တသ်ော စာအုပတ်ဈအုပ် ဖြစ်သည်။ ဟောင်းနှမ်းနသေော ထိုစာအုပကြှီးတွင် သဘောကောင်းသော ပိုငရြှငလြည်း ရှိသည်။ ထိုသူက သူ့ဇနီး အနတ်ီတငန်ှယ် ဖြစ်သည်။ သာဂိသည် သူတို့နှစ်ယောကကြို ကြည့်ပြှီး တအံ့တသှ ဖြစ်ရသည်။

သူက ဦးကြီးညိုဟုခေါသ်ော ဦးညိုသည် ရံဖနရြံခါ အင်ျဂလိပလြို ရေးထားသော သတင်း အပိုင်းစများပါသည့ြ ကြမ်းယာထုပသ်ော စကျကူကိုဖြရင်ေး ဘိုလို မှှတန်အေောင် ဖတတ်တသ်ည်။ အနတ်ီတငန်ှယကြတော့ သူ့ကိုခေါသ်ည့ြ အနတ်ီဆိုသည့ြ စာလုံးကလှဲလွှင် ကနွတ်ာ ဘာမွှနားမလညခြွေ။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် တောတ်ောတ်ော့ အသှငမြတူကြခွေ။ အနတ်ီတငန်ှယသ်ည် ရိုးသားအေးဆေးသူ ဖြစ်ပြီး သူ့ဟာသူ ငှိမ်းခမွြးစွာနထေိုငရြင်း ဦးကြီးညို ရှိနလွှင်ေ ပြည့စြုံနပြေီဖြစ်သည်။ ဦးကြီးညိုကတော့ ဒီလို မဟုတခြွေ။

“ဟကောင်.. သာဂိရဲ့.. ယောကြြားတဈယောကရြဲ့ ဘဝအရသာကို ဒင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ခံစားဖို့ အခကြသ်ုံးခုထဲက တဈခုခု လုပရြမယလြို့ ဆရာသောတ်ာဆှကေ ပြောတယကြှ။ တဈ.. အရကြ..၊ နှစ်.. မိန်းမ..၊ သုံး.. လောင်းကစား..။ မင်းရော ဘာဝါသနာပါလဲ။ ငါကတော့ သုံးခုလုံးကြ”

ဟုဆိုသည့ြ လူကြီး ဖြစ်သည်။ တဈခါတဈခါ စိတလြိုလကရြ ရှိခွိနမြွိုးဆိုလွှငလြည်း ဤသို့ ပြောတတပြှန်၏။

” အခစွဆြိုတာ .. more then sex.. တော့ more then sex ပဲ။ ဒါပမယေ့ြ based on sex ဆိုတာလည်း သချောတယကြှ။ ထိန်းခွုပန်ိုငသ်ူအဖို့ကတော့ love = sex ပဲ။ ခံစားခကြတ်ှေ မထိန်းနိုငတ်ဲ့ မင်းလို အရူးလေးကတော့ love = crazy ပဲကြ.. ဟားဟား”

ထိုယူဆခကြကြို သာဂိက သဘောမတူနိုငခြွေ။ ရှေးရာဇဝင် အဆကဆြကကြစလို့ ယခုအခွိနထြိ ယုံကြညစြှာသုံးစွဲခဲ့သော စကားလေးတဈခွန်းကို ဦးညိုကြီး စကားတဈခွန်းထဲနဲ့တော့ဖြင့ြ လှှင့မြပစ်နိုငခြွေ။ ထို့ကြောင့ြ စောဒက တကမြိသည်။

“အဲဒီလိုခညွြးပဲတော့ မဟုတလြောကပြါဘူး ဦးကြီးညိုရယ်..။ အခစွအြတွကန်ဲ့ အသကတ်ောင် စွန့တ်ာတွေ ဘာတွေ ဦးညိုကြီးလည်း သိတာပဲမလား။ ရှငမြှေးလှန်းနဲ့ မင်းနန်ဒာတို့၊ ရိုမီယိုနဲ့ ဂွူးလိယကတ်ို့.. အဲဒီလိုတွကြတေော့ ဘာပြောမလဲ”

ဦးညိုကြီးက ရယသ်ည်။ ပြီးတော့..

“သူတို့က ကြိုကန်တောကြ.. အခစွမြဟုတဘြူး..။ အဲ တကယတ်ော့ အခစွမြဟုတဘြူးလို့တောင် ပြောစရာ မလိုဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခစွဆြိုတာ ရှိကို မရှိလို့ပဲ။ ထားပါတော့လေ။ ငါဆကပြှောပြမယ်။ အကြိုကဆြိုတာ ရမျမကကြို အခွခေံတာကြ။ သူ့ လောငစြာ အားကောင်းနတေုန်းဆို မီးညှှန့ကြ သိပကြောင်းပြီး အရှိနကြ တဈဟဲဟဲနဲ့ပေါ့။ အဲ.. လောငစြာလည်း လွော့သှားရော ခုန မီးတောကကြှီး ဘယရြောကသ်ှားမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ ငါပြောတာ သဘောပေါကလြား။ အေး.. အကြိုကဆြိုတာလည်း ရမျမကတ်ှေ ပြင်းထနန်တေုန်းမှာတော့ အရှိနကြ ပြင်းမှပြင်းပေါ့။ ရမျမကလြည်း သှေးအေးသှားရော အရှိနလြည်း ကကြရောပဲ။ သူတို့က အရှိနပြှင်းနတေုန်း အဲလိုဖြစ်သှားကြတာကြ။ တကယလြို့ နောကတ်ဈလလောကန်မှေ ပေးတွေ့ကြည့်ြ အဲ့လိုမဖြစ်ဘူး။”

“ဟာဗွာ.. ဦးကြီးညိုကလည်း.. အဲလောကကြှီး စောင့လြို့ ဘယရြမလဲဗွ။ ဟိုက ဘုရငတ်ှေ ခတ်လေေ၊ ယောကြြားပေးစားပစ် ဘယလြိုလုပမြလဲ။”

“မင်းကို သူခစွတ်ယလြို့ ယုံတယဆြိုရင် သူယောကြြားပေးစားခံရမှာ မင်းကဘာလို့ ကြောကန်တောလဲ။ သူက မင်းကို ခစွတ်ယလြေ။ မင်းကလှဲပြီး ဘယသ်ူ့မှ မခစွဘြူးလေ။ မင်း အဲဒါကို မယုံဘူးလား”

“ဟို..အင်း..ယုံတယလြေ။ ဒါပမယေ့ြ…”

“ဒါပမယေ့ဆြိုတာ သံသယ စကားကြ၊ သံသယဆိုတာ မင်းတို့ပြောတဲ့ ခစွခြှင်း မဆိုထားနဲ့ မိတဆြှတွမှေောတောင် အဲဒါဝငလြာရင် ပကြတ်ော့တာပဲ ငါ့ကောငရြေ… ဟားဟားဟား”

သာဂိ ဦးညိုကြီးကို နိုငအြောင် မပြောနိုငခြွေ။ သို့သောြ ဦးညိုကြီးပြောတာကိုတော့ အကုနလြုံး မယုံ။ မူးမူးနဲ့ ရှှီးတာ များသှားသညဟြုသာ မှတထြားလိုကသ်ည်။ သာဂိသည် လှိုငကြောလိပတ်ှင် စိတပြညာမဂွောကို ရသည်။ မိဖြူကတော့ ဓာတုဗဒကေို ယူသည်။ သာဂိက

“နင် အဲဒီဘှဲ့ကြီးယူပြီး ဘာလုပစြားမလဲ”

ဟု မိဖြူကိုမေးသောအခါ မိဖြူက

” နငကြရော.. နငလြည်း အဲဒီဆိုကကြိုကြီးနဲ့ ဘာလုပစြားမှာလဲ”

ဟု ပြနမြေးလသည်ေ။ သာဂိလည်း ပြနမြဖြတတ်ေ။ ဝါသနာပါလို့သာ ယူထားခွင်းဖြစ်ပြီး ထိုပညာနဲ့ ဘယလြိုလုပကြိုငစြားရမယမြှန်း ဒုတိယနှစ်လောကထြိ သာဂိ မသိခွေ။ တကရြောကသ်ငကြှားနရသေည့ြ ပညာရပကြိုသာ မသိရှိမည် မိဖြူကို ဘယလြို ကိုငတ်ှယရြမညဆြိုတာတော့ သာဂိ ကြှှမ်းနပြေီဖြစ်သည်။

မိဖြူကလည်း သာဂိကို ဘယလြို အနိုငကြငွ့ရြမညဆြိုတာ ကောင်းကောင်းသိနပြေီ ဖြစ်သည်။ ပြူးကယွန်ဲ့ ဥမျမာတို့ကတော့ စိတတ်ူသဘောတူ လော (Law) ကို ယူပြီး မခွဲမခွာ ရှိနကြသေည်။ သူတို့သည် လှိုငန်ယမြှေ၏ သဈပငရြိပကြှီးများအောကတ်ှင် အတူတူ ပြောခြဲ့ကြသည်။ အတူတူ စိတကြောကခြဲ့ကြသည်။ အတူစား၊ အတူသှား၊ အတူလာနဲ့ နှစ်ကိုယတ်ဈစိတသ်ဖြယ် ပြောန်ခေဲ့ကြသည်။ စငစြဈ ထိုအပြောသ်ည် မုနတ်ိုင်းမလာခင် တိုကသ်ည့ြ လညှင်ေးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မရိပမြိခဲ့ကြခွေ။

သူတို့ ဒုတိယနှစ်အောငအြပြီးတွင် လှိုငကြောလိပကြို ဖကြသ်ိမ်းကြောင်း မကြောင်ှာပဲ သူတို့ ကြောင်းပြောင်းကြရသည်။ တဈခွို့က အရှေ့ပိုင်း တကျကသိုလ်(သနလြငွြ) သို့ရောကပြှီး အခွို့က ဒဂုံ တကျကသိုလသ်ို့ ရောကသ်ှားကြသည်။ ကံဆိုးစွာပင် သာဂိနဲ့ ဥမျမာသည် အရှေ့ပိုင်းတကျကသိုလ် စာရင်းထဲပါသှားပြီး ပြူးကယွန်ဲ့ မိဖြူက ဒဂုံတကျကသိုလသ်ို့ ရောကသ်ှားကြသည်။

ထို စာရင်းထွကသ်ည့န်ေ့က သူတို့လေးယောကြ အင်းယားကနဘြောငပြေါတ်ှင် စကားမပြောဖြစ်ပဲ မှိုငန်မေိကြသည်။ အရငဆြုံး လှုပရြှားသူများက ပြူးကယွန်ဲ့ ဥမျမာဖြစ်၍ တဈနရော သှားဦးမညဆြိုကာ ထွကသ်ှားကြသည်။ မိဖြူသည် ငိုတော့မယောင် မကြဝြန်းများနဲ့ သာဂိကိုကြည့်ရြင်း ..

“ဘယလြိုလုပကြှမလဲ.. သာဂိ.. ဟင်.. ဘယလြိုလုပကြှမလဲ”

ဟူသော စကားကိုသာ ထပကြာထပကြာ ရရှတေန်သည်ေ။ သာဂိလည်း ဘယလြို ပြနဖြှရမှေန်း မသိခွေ။ မိဖြူလကလြေးကို ခပထြှေးထွေးဆုပရြင်း အင်းယားရပြငေကြိုသာ အဓိပျပာယမြဲ့ ကြည့်န်မေိသည်။ ထိုနေ့က သာဂိ အိမပြှနန်ောကကြသွည်။ အိမရြောကတ်ော့ ရချိုးပြီး ဝရံတာပေါြ ထိုငင်ေးနစဉြေ ဦးညို ရောကလြာပြီး..

“ဘာဖြစ်လို့လဲ သာဂိရ..။ တဈနကေုနတ်ှေ့တာတောင် မင်းဟာက လှမ်းတုန်းပဲလားဟ”

“မဟုတပြါဘူး ဦးကြီးညိုရာ..။ သူနဲ့ ကြှနတ်ောြ ကြောင်းကြဲသှားပြီဗွ။ သူက ဒဂုံမှာ.. ကြှနတ်ောကြ သနလြငွမြှာ..။ ရှေ့လွှောကြ ဘာလုပရြမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူးဗွာ”

” အလို..မင်းက ဘာလုပခြငွလြို့တုန်း”

“သူနဲ့ အတူနချင်ေတ်ာဗွ”

“ဘယလြောကကြှာကြာလဲ”

“တဈသကလြုံးဗွ၊ တဈသကလြုံး”

“အံ့ပါရဲ့.. သာဂိရယ်၊ ကိုယ့ဟြာကိုယ် လှတလြှတလြပလြပန်နေိုငတ်ဲ့ ဘဝမှာ မနချင်ေပြဲကိုး။ မင်း ခစွတ်ဲ့ထိတော့ ဦးကြီးက ဘာမှမပြောချင်သ်ေးဘူး။ လကထြပဖြို့တော့ မစဉြးစားနဲ့ သာဂိရေ..။ မင်း အမှားကြီး မှားလိမ့မြယ်”

“ဟာဗွာ.. မှားမှားဗွာ.. ကြှနတ်ောြ သူ့ကိုခစွတ်ယ်။ သူ့ကိုယူမယ်”

“ဟားဟား.. ခစွတ်ယတ်ဲ့လား..။ အဲ့ဒီ ခစွတ်ယဆြိုတဲ့ စကားကို မင်း ဂွေးတန်းလန်းနဲ့ ပြေးနတေုန်း အရှယလြောကကြတည်းက ခံစားတတခြဲ့တဲ့ ကောငပြါကြ။ လူပျိုမဖြစ်ခငကြတည်းက ကဗွာတွေ ရေးလိုကြ၊ ဝတ်ထုတွရေေးလိုကန်ဲ့ ကြိုကရြမယ့ြ လူရှာပြီး ဖပြဖြပြခြါနခေဲ့တာ.. ငါ့မိန်းမနှယ့ကြို တဈခွားယောကြြားတဈယောကကြ စကားပြောနတောများ မှငရြင် အဲဒီည ငါ အိပလြို့ကို မပြောတ်ာဟေ့။ သူနဲ့သာဆိုရင် ငါဟာ တဲအိုပကြတ်ောငမြလိုဘူး။ ထမင်းရတေောင် မလိုဘူး။ သူ့မကြန်ှာ ကြည့်န်ရရေင် သဈပငအြောကမြှာ ရသေောကပြှီး တဈသကလြုံး နနေိုငတ်ယလြို့ ထငခြဲ့တဲ့ ကောငပြါ .. သာဂိရ..”

“အင်းလေ.. ဦးကြီးကြတော့ ယူခဲ့ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့ကြှမှ မယူနဲ့ဆိုတော့.. ဦးကြီး တရားသလားလို့ …”

“အေး.. ငါက မင်းကို ငါ့လိုမမှားရအောင် ပြောနတောကြ သာဂိရ..။ ဒီတွင်းကြီးက အနကကြှီး ။ အထဲမှာလည်း ရမရှေိဘူးဆိုတာကို တွင်းထဲကနွတေဲ့ ငါက မင်းသိအောင် လှမ်းအောပြှောနတော။ အဲဒါကို မင်းက မနာလိုလို့ ပြောတယထြငလြည်း မင်းသဘောပါပဲကြာ”

ဦးကြီးညိုသည် စိတပြကြလြကပြကြြ ခေါင်းခါရင်း ထိုငရြာမှ ထသည်။ ထိုစဉမြှာ ကြောင်းဝင်းတံခါးရှေ့သို့ လူတဈခွို့ ရောကလြာ၍

“ဟေ့ ဘယသ်ူတွလေဲကြ”

ဟု ဦးညိုက လှမ်းအောရြာ.. ထိုလူသိုကဆြီက

“သာဂိရေ.. သာဂိ.. သာဂိနဲ့ တွေ့ချင်လြို့ပါ”

ဟူသော အောသ်ံများ ထွကလြာ၏။ ကိုကြီးမောငတ်ို့အုပစြုပငဖြစ်သည်။ သာဂိ အပြေးအလှှားသှား တံခါးဖြင့ပြေးတော့ ကိုကြီးမောငကြ

“ပြူးကယ်ျ ဒီမှာလား”

ဟုမေးသည်။ သာဂိ ပြူးကြောငကြှောငန်ဲ့ ခေါင်းခါပြတော့ ကိုကြီးမောငကြ သကပြှင်းခပြှီး

“မင်းကောင် ပြူးကယွကြတော့ ပြူနာပဲကြာ..။ ဥမျမာ့ကို ခိုးပြေးသှားပြီ ထငတ်ယ်”

“ခငဗြွာ..”

သာဂိ ခငဗြွာတဈလုံးသာ ရှတန်ိုငပြှီး ပါးစပအြဟောင်းသားဖြင့ြ အံ့သှတဈကြီး ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ဦးညိုကြီးက ..

“သှားပြီ တဈကောငတ်ော့ တွင်းထဲပြုတကြသွှားရှာပြီ”

ဟု ရရှတေလြိုကသ်ည်။ ကိုကြီးမောငကြ သဘောပေါကစြှာ ရယသ်ည်။ ပြီးတော့ သာဂိကို

“မနကကြှရင် ဒီကောငသ်ှားတတတ်ဲ့ နရောတွေ ရှာပြီး ပြောပါဦးကြာ..။ ဥမျမာ့ကို ပြနအြပရြဦးမယလြို့။ သူတို့ကို ဘယသ်ူကများ သဘောမတူဘူးပြောလို့ ခိုးပြေးရတာလိမ့ကြှာ။ တောတ်ောဆြိုးတဲ့ ကောငပြဲ”

သာဂိ ခေါင်းငှိမ့ပြှရင်း မနကကြှ တွေ့အောငရြှာပြီး ပြောပေးပါ့မညဟြု အာမခံလိုကသ်ည်။ အာမလည်း ခံရဲပသည်ေ။ သူငယခြငွြးချင်ြးဖြစ်သော ပြူးကယွြ ဘယဘြိမှာ နားခိုနနေိုငမြလဲ .. ဝေးဝေး စဉြးစားစရာမလိုခွေ။ ဒီကောင် လှည်းတန်းက သန်းအေးတို့ အိမမြှာပင် ဖြစ်ရမည်။ တောသူဋျဌေးသားများဖြစ်သော သန်းအေးနဲ့ သူ့သူငယခြငွြး တဈယောကသ်ည် လှည်းတန်းတွင် အိမခြန်းတဈလုံးငှားပြီး နှစ်ယောကထြဲ နခွင်ေးဖြစ်သည်။ ယခု ဒီကောငတ်ှေ ရှာပြနခြွိနအြခန်းသော့သည် သူငယခြငွြးများလကဝြယတ်ှငသ်ာ ရှိပလေိမ့မြည်။ ဒါကို ပြူးကယွကြ ဂွငကြှုံနှိုကခြှင်း ဖြစ်မညမြှာ သချောသည်။ သာဂိသည် ခကြခြှင်းထသှားရန် စဉြးစားပြီးမှ အခုလို ခွိနကြှီး ပြူးကယွြ ဘာလုပန်မညေကြို စဉြးစားရင်း ပြုံးစိစိဖြင့ြ တခွိခွိ ဖြစ်နလတေေော့သည်။

သူ မနကအြိပယ်ာထတော့ မိဖြူ ရောကန်ခွပြေေီ။ ပုဆိုးစွနတ်ောငဆြှဲရင်း အိပမြှုံစုံမှှား ထွကလြာသော သာဂိသည် ဧည့ခြန်းထဲတွင် ပုံ့ပုံ့လေးထိုငန်သေော မိဖြူကို မှငသ်ောအခါ ပါးစပကြှီး ပြဲသှားပြီး .. ကမန်းကတမ်း ရချိုးခန်းဘကသ်ို့ ပြေးလသည်ေ။ မိဖြူကတော့ မကြန်ှာအမ်းအမ်းလေးဖြင့ြ ပြုံးစိစိလေးဖြစ်ကာ ကနွခြဲ့သည်။ သာဂိ ရချိုးပြီး အပြငထြှကလြာတော့ ဒေါလြေးက..

“ဟဲ့.. သာဂိ ထမင်းကြမ်း စားသှားဦးလေ..။ သမီး.. မိဖြူရော တဈခါထဲ စားလေ.. လာ”

နှစ်ဦးသား တဈပျိုငတ်ည်း..

“မစားတော့ဘူး ..ဒေါလြေး”

“အံမယ်.. လသေံကိုက…။ ဟေ့.. ဟေ့.. ပြောထားပါရဲ့နောြ.. မင်းတို့.. မင်းတို့ကို ငါတို့က သဘောတူပြီးသားနောြ..။ ဟိုနှစ်ယောကလြို ပေါကကြရလုပဖြို့ မစဉြးစားနဲ့ ကြားလား..။ အလုပအြကိုငလြေး အတညတ်ကဖြှဈမှ စဉြးစားကြ.. ဟုတပြှီနောြ”

“ဟုတ်”

”ဟုတကြဲ့ပါ..ဒေါလြေး”

သာဂိနဲ့ မိဖြူသည် ဆငရြတွင်ေးမှတတ်ိုငတ်ှင် ကားစောင့ရြင်း တဈယောကမြကြန်ှာကို တဈယောကကြှည့ရြမှာ မကြန်ှာပူသလို ဖြစ်နသည်ေ။ သို့သောြ မကြည့်ပြဲလည်း မနနေိုငခြွေ။ ကြည့်မြိပြနတ်ော့ မိဖြူက

“ဘာကြည့်တ်ာလဲ”

ဟုဆိုကာ မကြန်ှာနီနီလေးနဲ့ မကြစြောင်းထိုးရင်း ပြုံးချင်န်သေော နှုတခြမ်းလေးကို သှားနဲ့ ကိုကထြားလသည်ေ။ သာဂိက ရယကြှဲကြဲနဲ့ ခေါင်းကုတရြင်း

“နငကြရော ဘာကြည့်တ်ာလဲ၊ နငလြည်းကြည့်လြို့ ငါကြည့်တ်ာ မှငတ်ာမှတလြား”

ဘာပြောရမှန်းမသိတော့သော မိဖြူသည် သာဂိ ဗိုကခြေါကကြှောကို လိမဆြှဲရာ သာဂိ ထိုးထိုးထွန့ထြှန့ြ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ အမှနတ်ော့ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် ပြူးကယွန်ဲ့ ဥမျမာအစား ရငခြုနန်ကြခွေင်းသာ ဖြစ်သည်။ ညက အိပယ်ာထဲတွင် သာဂိသည် ပြူးကယွကြ ဥမျမာ့ကို ဘယလြိုခစွမြှာပါလိမ့ဟြု တွေးရင်း အိပပြွောသ်ှားရာ မမကစြဖူး အိပမြကထြဲတွင် သူနဲ့မိဖြူ ခစွဗြှူဟာကငွြးသညဟြု မကမြိသည်။ သူက အိပမြကကြှောင့ြ ရငခြုနန်ခွင်ေးဖြစ်ပြီး မိဖြူက ဘာကြောင့ြ ရငခြုနန်သည်ေ ဆိုတာတော့ သာဂိလည်း မသိခွေ။

သာဂိတို့ သန်းအေး၏ တိုကခြန်းရှေ့ရောကခြွိနတ်ှင် တံခါး မဖြင့သ်ေးခွေ။ သာဂိက တံခါးကို တဈဝုန်းဝုန်းထုရင်း အသံကိုဖကြြ၍…

“လူကြီးမင်းတို့.. လူကြီးမင်းတို့ ခငဗြွ..။ ဧည့စြာရင်းစဈဖို့ လာပါတယ် ခငဗြွ..။ တံခါးလေး ဖြင့ပြေးပါဦး ခငဗြွ”

အတွင်းက ဘာသံမွှမကြားရ..။ ထပ်၍ တဈဝုန်းဝုန်း ထုလိုကပြှီး.. အသံသှသှကြီးဖြင့ြ..

“မောငသ်န်းအေး.. တံခါးဖြင့ြဦးကြယ့ြ..။ အိမလြခ ကိဈစလည်း ပြောရဦးမယကြှယ့ြ”

အထဲက ခွိုးခွိုးခွှှတခြွှှတ် လှုပရြှားသံများ ကြားရသည်။ မိဖြူကတော့ ပါးစပကြို လကဝြါးလေးအုပရြင်း အူတကန်ခွပြေေီ။ သာဂိက ဆကြ၍..

“ကဲ.. ရပကြှကလြူကြီးမင်းတို့ .. တံခါးဖြင့မြပေးရငလြည်း ဖကြသ်ာဝငပြါတော့ဗွာ”

ပြောရင်း တံခါးမွောကလြကကြို တဈခွှငခြွှင် ကစားလိုကရြာ

“လာပါပြီရှင်.. လာပါပြီ””

“ဟာ.. ဥမျမာ.. မဖြင့န်ဲ့ဟာ…။ ကောင်းကောင်းမနရတေော့ပါဘူး။ အဲဒါ သာဂိတို့ဟ..။ အဲ့ဒီကောင့အြသံကို ခွေးခွီသှားတောင် ငါမှတမြိတယ်”

သို့ရာတွင် တံခါးက ပြင့သ်ှားခွပြေီ။ ဆံပင် ဖရိုဖရဲလေးနဲ့ ဥမျမာသည် အပေါကဝြတွင် ရပန်သေော သာဂိနဲ့ မိဖြူကို မှငရြသညတ်ှင် မကြလြုံးလေးပြူးသှားပြီး ယောင်၍ တံခါးကို ပြနပြိတမြည် ပြုသည်။ သာဂိက ..

“အံမယ်.. အံမယ်.. ဥမျမာ.. နငကြ ငါတို့ကိုတောင် လကမြခံချင်တ်ော့ဘူးပေါ့လေ..”

ဥမ်မာသည် အိုးတို့အမ်းတမ်း ဖြစ်သှားလြှကျ..

“မဟုတပြါဘူးဟာ.. ဟို… ငါက ယောငသ်ှားလို့ပါ”

ဟု ပြုံးဖြဲဖြဲလေးနဲ့ လပြထေေိုးရင်း ဝငလြဟေု ဆိုသည်။ ဥမျမာသည် ယောကြြားဝတ် ရှပအြင်ျကြီလကရြှညကြှီးကို ဝတ်၍ ပုဆိုးတဈထညကြို ထမီ လုပဝြတထြားသည်။ သာဂိက..

“ဟ.. ဥမျမာတို့ဖကရြှငကြ မိုကလြှခညွလြားဟ..။ နင့ြ အသဈစကစြကြ ယောကြွား ဆငပြေးထားတာလား ”

သာဂိက ရယစြရာပြောတာ ဖြစ်သောလြည်း ဥမျမာက မရယပြဲ ရှကစြနိုးဖြင့ြ ခေါင်းလေးငုံ့သှားလသည်ေ။ ထိုစဉြ ဧည့ခြန်းထဲက ဖြာပေါတ်ှင် မိန့မြိန့ကြှီး လှဲနသေော ပြူးကယွကြ ..

“ဟာ.. ဒီကောင် သာဂိကတော့.. အေးဟုတတ်ယဟြေ့.. ငါ ဆငပြေးထားတာ။ အဆငမြတတတ်ော့ မိန်းမတဈယောကြ ရတာပဲကြာ.. ဟားဟား”

သာဂိက ပြူးကယွဘြေးတွင် ဝငထြိုငလြိုကရြင်း..

“သှောြ.. ဇာတကြှောင်းတွေ ရှိသေးတယပြေါ့ .. လုပစြမ်းပါဦးဟ”

ဟုဆိုသောအခါ ဥမ်မာက ..

” ပြူးကယွန်ောြ.. နငပြှောရဲ ပြောကြည့်ြ”

ပြောပြောဆိုဆို ပြူးကယွကြို တဈခုခု လုပမြည့ဟြနလြေး အပြငတ်ှင် မိဖြူက ရယရြယမြောမောနဲ့ ဥမျမာ့ ပခုံးလေးကိုဖကပြှီး အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားကြလသည်ေ။ ထိုအခါမှ ပြူးကယွကြ စပဖြှဲဖြဲနဲ့…

“ဒီလိုကြ.. သာဂိရ..။ မနေ့က ငါတို့ ကနဘြောငကြနေ ဆင်းပြီး မှို့ထဲသှားမယ် အလုပမြှာ စဖြစ်တာကြ”

ပြူးကယွသ်ည် ဥမျမာနဲ့ လကခြငွြးတွဲ၍ လမ်းလွှောကန်ရင်ေး ဓာတပြုံသှားရိုကမြညဟြု တွေးမိသည်။ ဥမျမာ့ကို ပြောပြတော့ ဥမျမာကလည်း သဘောတူသည်။ သို့နဲ့ ဘတဈြကားစီး၍ လှည်းတန်းလမ်းဆုံသို့ သှားကြသည်။ လမ်းဆုံတွင် ဆင်းပြီး ဓာတပြုံဆိုငတ်ှဘကြေ အသှားတွင် ဥမျမာက ..

“ဈေးမှာ ပန်းသှားဝယရြအောငဟြာ..။ ငါ ဓာတပြုံရိုကရြင် ပန်းလေးတွနေဲ့ ရိုကရြတာ သဘောကတွယဟြ..။ သှားဝယမြယန်ောြ”

နောြ.. လို့ ပြောလို့မှ မဆုံးခင် ပြူးကယွကြ ခေါင်းငှိမ့ပြှီးသားဖြစ်ကာ နှစ်ယောကသ်ား လှည်းတန်းဈေးတွင် ပတကြှပြနသ်ည်။ ဥမျမာသည် ဟိုပန်း ဒီပန်း ရှေးရင်း ဈေးဆဈရင်း တဈဆိုငကြနေ တဈဆိုငပြှောင်းရင်း ပြူးကယွကြို လှည့လြှည့ကြှည့ြ၍ လှလားဟငဟြု မေးရင်း အလုပတ်ှေ ရှုပန်လသေည်ေ။ ပြူးကယွကြတော့ ဥမျမာ ဘာလုပလြုပ် ပြုံး၍ ကြည့်န်မေိရင်း ခစွစြိတတ်ှသော တိုးနမေိသည်။

တဈခကြတ်ှင်… ဥမျမာသည် ရမှေှေးနှင်းဆီတွကေို ကြည့်န်ရင်ေးမှ ဟိုဘကဆြိုငကြ သဈခွကို လှမ်းအမှငတ်ှင် အမှတမြဲ့ ခွလှမြေးလိုကရြာ အောကကြ ဗှကအြိုငကြိုနင်းမိပြီး ယိုငထြှကသ်ှား၏။ ပြူးကယွကြ မှင်၍ လှမ်းအဆှဲတွင် သူပါ ခွထေောကကြ ချောထြှကသ်ှားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ဗှကအြိုငထြဲ လဲတော့သည်။ ဥမျမာသည် ရှကတ်ာရော၊ နာတာရော ပေါင်း၍ ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်နသည်ေ။ အောကပျိုင်းတဈခုလုံးကား ဗှကရြတွစေေိုလွှကြ။ မကြန်ှာလေးတွငလြည်း ရှှံစကလြေးတဈခွို့ ကပပြလွှကြေ။ ပြူးကယွလြည်း ပုဆိုးတဈထညလြုံး ညဈပတသ်ှား၏။ ဥမျမာသည် ရှကရြှကန်ဲ့ ဗှကထြဲတွင် ထိုငန်ရင်ေး ပြူးကယွကြို ထုရင်း

“နင် အသုံးမကလြို့”

ဟုဆို၏။ ပြူးကယွလြည်း စပဖြှဲဖြဲနဲ့

“အေးပါဟာ ဟုတပြါတယ်။ အခုတော့ ထဦး။ နငကြ ထိုငန်တေော့မှာလား”

ဟုဆိုကာ ဆှဲထူရသည်။ ဥမျမာသည် ရှကရြှကန်ဲ့ ထရင်း

“ငါ ဘယလြိုလုပ် ပြနတ်ော့မလဲ ဒီပုံကြီးနဲ့..”

“ငါ ထမီဝယပြေးမယလြေ.. လာ သှားမယ်”

ဆိုကာ နီးစပရြာ မကြစြောင်းထိုးက ဆိုငတ်ဈခုထဲ လှမ်းရနပြှငစြဉြ ဥမျမာက

“ငါမလိုကခြငွဘြူး ဒီကစောင့န်မယေဟြာ..။ နင့ဟြာနင် သှားဝယလြိုကပြါဟာနောြ..။ ငါ လမ်းမပေါြ မထွကခြငွလြို့ပါ ..”

ဆိုတော့ ပြူးကယွလြည်း ခေါင်းကုပရြင်း တွေ့ရာဆိုငထြဲ ထမီဝငဝြယရြာ ခွုပပြှီးသား မရှိခွေ။ ပုဆိုးတဈထညလြုံး ဗှကတ်ှပလွှေကြေ ထမီ လာဝယန်သေော ပြူးကယွကြို အရောင်းစာရေးမလေးတွကေ ကြည့်ပြှီး တခိခိ ရယကြှ၏။ ပြူးကယွြ ရှကတ်ော့ ရှကမြိသောလြည်း သူ့ထကရြှကရြှာမည် ဖြစ်သော ခစွသ်ူကို ဦးစားပေးရမည် ဖြစ်သည့အြတွကြ ရှကရြှကန်ဲ့ပဲ ထမီစကပတ်ဈထည် ဝယလြိုကလြသည်ေ။ဝယပြှီး ပြနလြာတော့ ဥမျမာသည် မကြရြညလြေးတွဝေဲလကြြ သူ့ကို စောင့န်သညေကြို တွေ့ရသည်။ ပြူးကယွသ်ည် ဝယလြာသော စကပကြို ဥမျမာ့လကထြဲထိုးထည့လြိုကရြင်း

“ရော့..ရော့ .. မှနမြှနလြဲလိုကြ”

ဟုဆိုမိသည်။ ဥမျမာက မကြရြညလြေးဝဲလကြြ..

“ကောငစြုတ်.. ဒီမှာလဲလို့ ရမလားဟဲ့.. အိမသ်ာဘကြ သှားရအောငဟြာ..”

ဆိုကာ အများသုံးအိမသ်ာဘကြ သှားရန် ပြငစြဉြ ပြူးကယွသ်ည် ခကြကြနဲ အကြံရပြီး…

“လာ.. လာ.. ဥမျမာ သန်းအေးတို့အိမသ်ှားမယ်။ ဟိုမှာ နင် ရချိုးလို့တောငရြတယ်”

ဆိုကာ ဥမျမာ့လကကြိုဆှဲကာ သန်းအေးတို့ အိမပြေါသ်ို့ တကလြာခဲ့သည်။ သော့ကား ဘယသ်ူငယခြငွြးမဆို အလှယတ်ဈကူဝငန်ိုငရြန် ခွသေုတဖြုံအောကတ်ှင် ထိုးထားကြောင်း မနကကြ ဘောဒြါတွပြေောတာ ကြားခဲ့သည်။ အိမရြောကတ်ော့ အဆင့သ်င့ပြင် သော့တွေ့၍ ဖြင့ဝြငကြာ ဥမျမာ့ကို ရချိုးခိုင်းရသည်။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ သန်းအေးတို့ ဒီတဈခွီ ရှာပြနရြာတွင် နည်းနည်းကြာမညဆြိုကာ ရှိသမွှအဝတတ်ှေ သယသ်ှားကြ၍ ရလေဲပိုင်းလုပဖြို့ အဝတမြရှိ ဖြစ်နသည်ေ။ ဥမျမာက ရတယ်..ပနတေေဲ့ ထမီကို လျှော်င်း ဝတလြိုကမြယဆြိုကာ ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ ရချိုးခန်းထဲရောကမြှ

“နင့ြ ပုဆိုးရော ပေးလေ.. တဈခါတည်း လွှောလြိုကမြယ်”

ဟုဆိုသော အသံကြားရသည်။ ပြူးကယွြ ပုဆိုးခွှှတမြည် ကြံပြီးမှ

“နပေါစေ.. ရတယ်.. ငါ့ဟာငါ လွှောလြိုကမြယ်..”

ဟု ပြနအြောလြိုကသ်ည်။ သို့ရာတွင် မရခွေ။ အခန်းထဲက ဥမျမာက

“ပေးစမ်းပါဟာ လွှာမရှညပြါနဲ့ ..။ ဒီမှာ ငါ တဈလကစြတည်း လွှောလြိုကမြယ်”

ဆိုတော့ ပြူးကယွလြည်း ပုဆိုးခွှှတ်၍ စောငတ်ဈထညပြတကြာ ပုဆိုးပေးရန် ရချိုးခန်းတံခါးကို ဖြင့လြိုကသ်ည်။ ဥမျမာသည် ရချိုးခန်း ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ပုံ့ပုံ့လေး ထိုငန်သည်ေ။ ရစကြေ၊ ရမှေုနလြေးများက ဖြူဝင်းသော လကမြောင်း၊ လကဖြွံများပေါတ်ှင် ခိုသီးလကြြ၊ ရငလြွားထားသော ထမီအထကဆြငစြ အနကရြောငလြေး၏ အထကန်ားတွင် ဝင်းမို့သော ရှှရငေန်ှဈမှှာ၏ အစသည် မောကမြောကကြလေး ပြူထွကန်ေ၏။ ပြူးကယွြ ပုဆိုးကိုကိုငရြင်း မတတ်ပကြှီး မေ့နသကေဲ့သို့ ဥမျမာ၏ ရစေိုစိုအလှတွင် နဈမှောသှားမိသည်။ ဥမျမာ့မကြန်ှာလေး ရဲတွတသ်ှားက ပုဆိုးကို လှမ်းဆောင့ဆြှဲယူလိုကရြင်း ..

“သှား အပြငကြို ထွကြ”

ဟု ဆောင့အြောကြာမှ ပြူးကယွြ ယောငကြန်းကန်းနဲ့ အပြငပြှနထြှကလြာသည်။ သို့ရာတွင် သူ့မကြလြုံးထဲ၌ ဥမျမာ၏ ရငလြွားပုံသည် မထွကတ်ော့ခွေ။ ရချိုးခန်းထဲကလည်း တခိခိနဲ့ ရယသ်ံကြားရသည်။ ပြူးကယွြ အခုမှ ရငတ်ှခေုနလြာသည်။ သူတို့သည် ခဏခဏ ခွိန်းတွေ့ဖူးသောလြည်း အဆုံးစွနထြိတော့ မခစွဖြူးသေးခွေ။ ပြူးကယွြ သှေးတိုးနှုန်းတွေ မှနလြာသည်။ အောကကြ လိငတ်ံကလည်း တင်းမာ ထောငခြငွလြာသည်။ ရချိုးခန်းထဲက ရတဈေဗှမ်းဗှမ်း လောင်းခွိုးသံကြားရသည်။ ပြူးကယွြ မှငယ်ောငလြာပြနသ်ည်။

ထို့နောကြ သကပြှင်းကြီးကို … ဟင်းကနဲ ခကြာ မကြလြုံးမှိတ်၍ အိပရြနကြှိုးစားကြည့်သ်ည်။ အပူပငကြင်းသူ ဖြစ်သည့အြတိုင်း ခကြခြငွြးကြီး မှေးကနဲ ဖြစ်သှားစဉြ ဥမျမာ၏

“ပြူးကယ်ျ.. ပြူးကယ်ျ..”

ဟု ခေါသ်ံလိုလို ကြားလိုကရြမှ ဆတကြနဲ ထကာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဥမျမာက အိပခြန်းထဲက ခေါန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။

“ဘာလဲဟ..ဥမ်မာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ..”

“နင် ဝယလြာတဲ့ စကပကြ မတောဘြူးဟ…”

“ဟေ..ဟုတလြား..”

“အေး..စွပလြို့ မရဘူးဟ၊ နင့ဟြာက ကလေးဆိုကလြေး”

“ဟင်.. ဟုတလြား.. ငါ သှားပြနလြဲပေးမယ်။ ဟာ နေဦးဟ..။ ငါ့ပုဆိုး နငလြွှောလြိုကပြှီလား”

“အေး..လွှောလြိုကပြှီ”

“ရပါတယလြေ.. ရစေိုနဲ့သှားလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

ပြောပြောဆိုဆို ပြူးကယွသ်ည် အိပခြန်းတံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကရြာ.. ဥမျမာသည် မတောသ်ော ထမီစကပလြေးကို သူ့ဖငလြုံးကြီးတွထေဲ ဝငအြောင် ကိုယလြုံးလေးကို ကိုင်းကိုင်းလေးလုပရြင်း ဆှဲသှင်းနသညေကြို တွေ့ရသည်။ ခန်ဒာကိုယအြပေါပျိုင်းတွငမြူ ဘရာစီယာလေးတဈထညသ်ာ ရှိနသည်ေ။ ဥမျမာသည် တံခါးဖြင့သ်ံကြား၍ လှည့အြကြည့်တ်ှင် တံခါးဝ၌ ပြူးကယွကြို တွေ့ရသောအခါ ယောငပြှီး မတောသ်ော စကပလြေးကို အတင်းဆှဲမပြီး ဝတသ်ည်။ သို့ရာတွင် မရခွေ။ စကပကြလေး၏ အကယွန်ိုငဆြုံးနရောသည် ဥမျမာ၏ ပေါငလြညခြန့တ်ှင် ဆုံးနလသေည်ေ။ နောကမြှ မတောတ်ာကို သတိရကာ ဘေးကတန်းပေါတ်ှင် တငထြားသော ရစေိုထမီကို လှမ်းအဆှဲ ခွထေောကတ်ုပပြှီး လဲတော့သည်။

ပြူးကယွလြည်း ရပကြှည့န်မေိရာမှ ပြေးသှားပြီး ထူလိုကရြာ ဥမျမာက ရှကရြှကန်ဲ့ အတင်းတွန်းလှှတသ်ည်။ သို့နဲ့ ပြူးကယွကြ လှှတအြပေး ခွထေောကမြွားကို စကပကြ တုပထြားသလိုဖြစ်နေ၍ အခွမခေိုငကြာ ယိုငသ်ှားပြနသ်ည်။ ပြူးကယွကြ ထိန်းပေးလိုကရြပြနသ်ည်။ ယိုငသ်ှားသော ကိုယလြုံးလေးကို မိရာလှမ်းအထိန်း ပြူးကယွလြကတ်ဈဘကကြ ဥမျမာ့နို့အုံကို သိမ်းဖကလြိုကသ်လို ဖြစ်သှား၏။

ပြူးကယွသ်ည် ဥမျမာ့ကို အကြိမပြေါင်းများစွာ နမ်းဖူးသောလြည်း နို့တွကေိုတော့ တဈခါမှ မကိုငဘြူးသေးခွေ။ သူ့ဘယလြကသ်ည် နှုးညံ့ အိစကသ်ောပြော့စိစိ အရာတဈခုကို အုပမြိထားသည်။ နှုးညံ့နှေးထွေးလှန်းသော အာရုံတဈခုက သူ့လကမြှတဈဆင့ြ သှေးကြောတွထေဲ စီးဆင်းကာ စိတတ်ှေ လှုပရြှားလာမိသည်။ ဥမျမာသည် ပြူးကယွလြကထြဲကနေ ယောငယ်ောငလြေး ရုန်းရင်း…

“လှှတကြှာ..ပြူးကယွြ..”

ဟုဆိုသည်။ ပြူးကယွသ်ည် လှှတလြိုကသ်ည်။ ကိုငမြိထားသော နို့အုံလေးကို မဟုတ်။ သူဖမ်းထိန်းထားသော လကမြောင်းလေးကို လှှတပြှီး ဥမျမာ့ မေးစေ့လေးကို ဆှဲမလိုကကြာ အောကန်ှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းပစ်လိုကသ်ည်။ ဥမျမာသည် ခါးလေးကော့ ခွဖြေားလေးထောကရြင်း ပြူးကယွြ၏ အနမ်းကို ခံယူရှာသည်။ သူ့လကကြလေးတွကလေည်း ပြူးကယွြ၏ ဇကကြို သိုင်းဖကလြာကြသည်။ ပြူးကယွသ်ည် ဘယလြကန်ဲ့ သူ့ခါးလေးကို ပြေ့ဖကထြိန်းရင်း ညာလကကြ ဘယန်ိ့အုံလေးကို ဖြဖြလေး ပြတသ်ပ် ဆုပန်ယန်မေိသည်။

သူတို့သည် အခုမှ ခစွပြှီး အခုမှ နမ်းဖူးသူများ မဟုတကြှပါ။ စာသငခြန်းလှတမြွားထဲတွင် လည်းကောင်း၊ လှကေားထောင့ခြွိုး၊ ကောရြဈတာထောင့ခြွိုး၊ ပန်းခွံစသညတ်ို့တွင် မကြာခဏဆိုသလို တွေ့လေ့ရှိပြီး မကြာခဏဆိုသလို နမ်းဖူးသူများ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယခုတဈခါ နမ်းရသညမြှာ တောတ်ောလြေး ရငခြုနစြရာကောင်းသညဟြု ပြူးကယွြ ထငန်သည်ေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာတော့ ပြူးကယွြ မပြောတတပြေ။ ဥမျမာက ထမီမရှိပဲ ဘယာစီယာလေးနဲ့မို့လို့လား.. ဒါမှမဟုတ် သူကလည်း အဝတစြားမပါပဲ စောငပြတထြားလို့လား သချောမဝခွေဲနိုင်။ သို့သောြ ထိတွေ့နရသေော ဥမျမာ၏ အဝတမြရှိသည့ြ အသားဆိုငမြွားမှာ ခါတိုင်းထကြ နှေးထွေး အိစကြ ရငခြုနစြသညေဟြု ထငမြိသည်။

ပြူးကယွသ်ည် ဥမျမာ့နို့အုံလေးကို ဘရာစီယာပေါမြှ အုပကြိုငန်ရင်ေးကနေ ဘရာစီယာလေးကို အပေါသ်ို့ တွန်းပင့လြိုကသ်ည်။ လိမျမောသ်ီးလုံးလုံးလေး တငထြားသကဲ့သို့ မို့မောကလြုံးဝန်းကာ ပန်းသှေးရောငထြနသေော နို့အုံလေးတဈလုံးသည် အခွူပန်ှောငမြှ လှှတခြှင်းခံရ၍ ပြောမြှူးသှားသည့အြလား ဖတွကြနဲ တဈခကြြ ခုနပြှီး နောကြ တုနတ်ုန် တုနတ်ုန် လေးဖြစ်လကြြ ပြူးကယွရြှေ့တွင် ပြူထွကလြာလသည်ေ။ ပြူးကယွသ်ည် ထိုနို့အုံလေးကို လကန်ဲ့ ဖြဖြလေး ပြတကြိုငကြှည့ရြင်း ထိပသ်ီးခေါင်းလေးကို ကုန်းစို့မိသည်။

ဥမျမာသည် ပြူူးကယွခြေါင်းကို အုပကြိုငလြိုကရြင်း ခါးလေးကော့ကာ ဘာမှန်းမသိသော ညည်းသံလေးကို ပြုသည်။ ပြူးကယွသ်ည် နောကန်ို့သီးလေး တဈလုံးကိုပါ လှနလြိုကပြှနသ်ည်။ ထို့နောကြ ဗိုကဆြာနသေော သားသငယကြဲ့သို့ ဘယည်ာ တဈလှည့စြီစို့ရင်း လကကြ တဈလုံးစီကိုငရြင်း ဆကတ်ိုကြ စို့နမ်းနရော ဥမျမာ့ ဗိုကသ်ားပြငလြေးတွင် ကြကသ်ီးမှှေးလေးများ ထောငထြလာသည် အထိဖြစ်၏။ အရပခြငွြး မတူသည့ပြှင် ခါးကိုင်း၍ နို့စို့နရသေောကြောင့ြ ဒူးကြေးထားရသော ပြူးကယွသ်ည် အနည်းငယ် နရောရှှေ့လိုကရြာ ကိုယတ်ှင် ပတထြားသော စောင် ပြကသွှေား၏။ သို့သောြ ပြူးကယွြ ပြနမြကောကတ်ော့။ သတိထားလိုကမြိသော ဥမျမာက ..

“တောပြှီကြာ.. ပြူးကယွရြာ.. တောပြှီနောြ.. တောလြောကပြှီဟာ..”

ပြူးကယွကြ ဘာမှပြနမြပြောခွေ။ စို့နသေော နို့အုံလေးများဆီမှ မကြန်ှာကို ခွာပြီး ဥမျမာ့ မကြန်ှာကို သချောကြည့်သ်ည်။ ဥမျမာ၏ မကြန်ှာလေးသည် ပန်းသှေးရောငထြကာ နီဆှေးဆှေး ဖြစ်လကြြ အနည်းငယ် မောနဟနေဖြှင့ြ နှုတခြမ်းလေးဟလွှကရြှိ၏။ ပြူးကယွသ်ည် ဘာမပြော၊ ညာမပြောနဲ့ ဥမျမာ့ကို ကောကပြှေ့ခွီလိုကကြာ ကုတငပြေါြ တငလြိုကသ်ည်။ ဥမျမာသည် ရှေ့ဘာဆကဖြစ်တော့မညကြို ရိပမြိဟနရြှိသည်။ မကြလြုံးလေးတွကေို စုံမှိတ်၍ လကဝြါးလေး နှစ်ဘကဖြှင့ြ အုပထြားသည်။ ပြူးကယွသ်ည် ဥမျမာ၏ ကိုယအြောကပျိုင်းတွင် အခုထိ တဈနသေေးသော စကပကြို ဆှဲခွှှတပြဈလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ စကပန်ဲ့တုပန်ေ၍ စေ့ထားသလို ဖြစ်နသေော မိန်းမကိုယလြေးသည် ဟသှားသော ပေါငလြုံးလေးများကြားတွင် မည်းကနဲ ပေါလြာတော့သည်။

ပြူးကယွသ်ည် ထိုနရောလေးကို လကဝြါး နဲ့ အုပ်၍ ကိုငကြှည့လြိုကသ်ည်။ ဥမျမာ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ပေါငလြုံးလေးတွေ လိမပြဈလိုကရြာ ပြူးကယွလြကြ ညှပန်သည်ေ။ ထိုအခါ ပြူးကယွကြ ကနွသ်ည့လြကတ်ဈဘကဖြှင့ြ ယှကလြိမထြားသော ပေါငလြုံးကြီးကို ဆှဲခွာသည်။ တောတ်ောန်ဲ့ မရခွေ။ ဥမျမာက တောင့ထြား၍ အလှယန်ဲ့ ခွာမရ ဖြစ်နပြနေသ်ည်။အတင်းလုပပြှနလြွှငလြည်း ဥမျမာ နာသှားမှာ စိုးသည်။ မလုပပြှနလြွှငလြည်း သူဘာမှ ရှေ့ဆကလြို့ ရတော့မည် မဟုတခြွေ။

ပြူးကယွသ်ည် ချော့မော့သည့အြနဖြငေ့ြ ဥမျမာ့ ပေါငလြုံးလေးတွကေို နမ်းလိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းနဲ့ ထိရုံရှိသေး ၊ ပေါငတ်ံ အတွင်းသား တဈလွှောကြ ကြကသ်ီးဖုလေးတွေ တန်းစီထသှားကာ အမှှေးနုလေးတွေ ဖြိုးဖြုးဖငွြးဖငွြး ထောငထြလာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ပြူးကယွသ်ည် ပေါငတ်ံတဈလွှောကြ နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတန်မ်းရင်း အထကသ်ို့ တကသ်ှားရာ ဥမျမာ့ မကြန်ှာလေးဆီ အရောကြ၌ အောကန်ှုတခြမ်းသားလေးကို ငုံခဲလိုကသ်ည်။ လကကြ နိ့သီးခေါင်း ထိပသ်ီးလေးတဈခုကို ဖြဖြလေး ခွမေိရာ ဥမျမာ နာလို့လား မသိ၊ ခါးလေးကော့ရင်း ပေါငလြုံးလေး နည်းနည်းဟသှားရာ ပြူးကယွကြ သူ့ပေါငကြှီးကို ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ထိုအခါမှ ဥမျမာလည်း ပြနသ်တိရပြီး သူ့ပေါငတ်ံလေးတွကေို ပြနစြေ့ရနကြှိုးစားပါသောလြည်း ကြားထဲတွင် ခံနသေော ပြူးကယွပြေါငတ်ံကြီးကို တွန်းမဖယန်ိုင် ရှာတော့ပေ။

ပြူးကယွသ်ည် ဝငလြို့ရနသေော ပေါငလြုံးဘေးတွင် နောကတ်ဈချောင်းကိုပါ ထပထြည့ရြင်း ဥမျမာ့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် တဈကိုယလြုံး နရောယူလိုကသ်ည်။ ဥမျမာ၏ ပေါငလြုံးလေး နှစ်လုံးသည် ကြားထဲတွင် ပြူးကယွြ၏ ခန်ဒာကိုယကြှီး ဝငရြောကလြာ၍ တောတ်ောလြေး ဟပေးလိုကရြရာ မိန်းမကိုယလြေးမှာ ပို၍ပြူးပြူးပြဲပြဲလေး ပေါလြာတော့သည်။ ပြူးကယွသ်ည် သူ၏ ငယပြါကို ကိုငပြှီး ဥမျမာ၏ မိန်းမကိုယ် အပေါကဝြတွင် တေ့လိုကသ်ည်။ ဥမျမာအောကန်ှုတခြမ်းလေး ကိုကထြားသည်။ ပြူးကယွြ နည်းနည်း ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။ မဝငခြွေ။ ဥမျမာသည် ကြောကကြှောကန်ဲ့ ပေါငလြုံးလေး နှစ်ချောင်းကို တောင့ထြားသောကြောင့ြ ပြူးကယွကြ ခါးအားနဲ့ လိငတ်ံကို ဖိအသှင်းတွင် ဥမျမာ၏ ပေါငတ်ံလေးတွကေို တွန်းရှှေ့သလို ဖြစ်ပြီး ကိုယလြုံးလေးက အပေါဘြကသ်ို့ ရှေ့ကနဲတကသ်ှားသည်။ ဝငသ်ာ မဝငသ်ောလြည်း ထိပဖြွားက မိန်းမကိုယ် နှုတခြမ်းသားတွကေို ပြတတ်ိုကသ်ှား၍ ဥမျမာ့တဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီး တဈဖြန်းဖြန်း ဖြာသှားလသည်ေ။

တောရြုံနဲ့ စိတမြလွှော့တတသ်ော ပြူးကယွသ်ည် နောကတ်ဈကြိမ် ကြိုးစားပြနသ်ည်။ မရပြနခြွေ။ ရှေ့သှားပြနသ်ည်။ ကလိခံနရသေလို ဖြစ်လာ၍ ဥမျမာ့မိန်းမကိုယထြဲမှ အရညကြှညမြွား ရှှဲထွကလြာသည်။ ပြူးကယွြ အားနည်းနည်း တကသ်ှားသည်။ သူသည် တဈခါမှ မလုပဖြူးသောလြည်း ကြားဖူးနားဝ အတွေ့အကြုံတော့ ရှိသည်။ ဒီလို အရညတ်ှေ ထွကလြာလွှင် လုပရြကိုငရြ လှယတ်ော့မည်။ ပြူးကယွြ ဘယလြကန်ဲ့ ဥမျမာ့ ခေါင်းအောကကြို လွှိုကို ပခုံးတဈခုလုံးကို ဖမ်းခွူပလြိုကသ်ည်။ ညာလကကြ ငယပြါကို ကိုငပြှီး မိန်းမကိုယ် အပေါကဝြတွင် တေ့သည်။ ဒူးခေါင်းနှစ်လုံးကို မှေ့ယာပေါြ ခပကြှဲကြဲ ထောကပြှီး ဥမျမာ့ပေါငတ်ံတွကေို ပိုကားစလေိုကသ်ည်။ နောကြ .. တဈဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိခလွိုကသ်ည်။အိကနဲ ဆိုသလို ကြမ်းသီးခေါင်း မှုပဝြငသ်ှားသည်။ ဥမျမာ မေးလေးကော့ထိုး၍ ပြူးကယွြ ပခုံးစွန်းနှစ်ဘကကြို အတင်းဆုပထြားသည်။ ပြူးကယွြ ထပဖြိခလွိုကပြှနသ်ည်။ မဝငခြွေ။ တဈခုခု ခံနသလေိုလို.. အတွင်းတွင် တဈခုခုက တားထားသလိုလို ဖြစ်နသည်ေ။

ဥမျမာသည် ကုတငခြေါင်းရင်းက တန်းကို လကန်ောကပြှန် လုပ်၍ အတင်းဆုပပြှီး တောင့ခြံထားသည်။ ပြူးကယွြ ခါးကို နည်းနည်း ပြနကြှှပြီး ဖိခလွိုကပြှနသ်ည်။ ခပကြှပကြှပ် ဝါရှာကြင်းတွင်းသို့ မတနတ်ရာ မူလီ ထည့လြိုကသ်ည့အြလား တဈခကြြ တင်းကနဲ ခံနပြေီး

” ပလှတ်”

ကနဲ အသံကြားလိုကသ်လား ထငရြအောင် တိုးဝငသ်ှားသည်။ ဥမျမာသည် ခေါင်းလေးထောငထြလာရင်း..

“နာတယ်.. ပြူးကယွြ.. နာတယဟြာ.. နငအြရမ်းလုပတ်ာပဲ.. နာတယဟြာ” ဟု တိုးတိုးလေး ရရှတေန်သည်ေ။ ပြူးကယွြ ဥမျမာ့ကို သနားသှားမိသည်။ ဘာဖြစ်ဖြစ် သူမသည် သူ့ခစွသ်ူဖြစ်သည်။ မနာကငွစြချင်ေပြါ။ သို့ရာတွင် ဒီကိဈစသည် တဈနေ့ မဟုတ် တဈနေ့ ကြုံကိုကြုံရမည့ြ ကိဈစလည်း ဖြစ်သည်။ ပြူးကယွြ ခစွသ်ူကို နှစ်သိမ့သ်ည့ြ အနဖြငေ့ြ နှုတခြမ်းလေးတွကေို ဖိနမ်းလိုကသ်ည်။ ဥမျမာသည် မညသ်ို့မွှ တုန့ပြှနလြှုပရြှားခွင်း မရှိပေ။ အတွေ့ကြုံသဈကြောင့ြ မိန်းမောနသလေား.. နာကငွခြှင်းကြောင့ြ တွဝနေသေလေား မဆိုနိုင်။ လုံးဝ မလှုပမြယှကြ မကြလြုံးလေး စုံမှိတထြားသည်။

ပြူးကယွြ ခါးကို ပြနကြှှလိုကသ်ည်။ ကြပတ်ည်းသော အသားဆိုငမြွားက ဝိုင်းညှပထြား၍ ထိပဖြွားတဈခုလုံး ကြိန်းနအေောင် အားစိုကပြှီး ပြနထြုတရြသည်။ နောကြ ဖြေးဖြေးမှနမြှနလြေး ကပပြှီး တဈလကမြခန့သ်ာ အဝငအြထွကလြုပရြင်း ညှောင့န်မေိသည်။ ဥမျမာ့ ကိုယလြုံးလေးသည် လှိုင်းကြကခြှပလြေးထဲတွင် ရလှှောစီးသကဲ့သို့ ငှိမ့င်ှိမ့လြေး လှုပန်ေ၏။ အောကကြ မိန်းကကိုယကြလည်း အရညတ်ှေ ပိုထွကလြာသဖြင့ြ ပြူးကယွအြဖို့ လုပရြတာ စီးစီးပိုငပျိုင် ဖြစ်လာသည်။ ပြူးကယွြ မထိန်းနိုငတ်ော့။ ပြီးချင်လြာပြီ ဖြစ်သည်။ ထိန်းဖို့လည်း သူ မကြိုးစားချင်တ်ော့။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ ဤအကြိမသ်ည် သူ့အတွကလြည်း ပထမဆုံးဖြစ်သောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

ပြူးကယွြ ခပမြှနမြှန် လုပန်ရောမှ လေးငါးခကြခြန့ြ တရကြမ်း ဆောင့ခြမွိသည်။ ဥမျမာ့ တငပြါးခွကန်ဲ့ သူ့ဆီးခုံရိုကမြိ၍ ဖောင်းကနဲ ဖောင်းကနဲ မှညအြောငကြို ဆောင့မြိခွင်းဖြစ်ရာ ဥမျမာသည် ပခုံးလေး တဈဘကစြောင်းပြီး ကိုယလြုံးလေးလိမလြွှကြ တဈအင့အြင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ ပြူးကယွသ်ည် ထလာသော ရာဂစိတ်၏ ခိုင်းစမေူကို မငှင်းဆနန်ိုငတ်ော့ပဲ နာကငွမြူမှ သကသ်ာရာ ရလိုရငှား ကိုယလြုံးလေး စောင်းထားသော ခစွသ်ူ၏ပခုံးကို အတင်းဆှဲပြီး ဆကတ်ိုကြ ခလွိုကရြင်း လရညတ်ှေ တဈဗှင်းဗှင်းထွကလြွှကြ ပြီးသှားတော့သည်။ သူ့ အရတွသေည်ေ အရှိနပြှင်းစွာ ဥမျမာ့ကိုယတ်ှင်းသို့ ပန်းဝငသ်ှားကြပြီးမှ မိန်းမအရတွကေေို အဖောခြေါပြှီး ပြနထြှကလြာကာ ဥမျမာ့ ဖငကြှားတဈဝိုကန်ဲ့ တပရြကကြှီး အမောဖြနသေေော ပြူးကယွြ ဂွေးဥတွပေါ မကနွြ ပရဖြေတေသ်န်းစီးဆင်းလကြြ မှေ့ယာအခင်းလေးပေါတ်ှင် အကြကလြိုကကြှီး ပြောမြှူးနကြတေော့သည်။

ပြူးကယွြ နည်းနည်း မောသှားသဖြင့ြ ဥမျမာ့ကိုယပြေါတ်ှင် မှောကရြကကြှီး အမောဖြနစေဉြေ တဈဟင့ဟြင့န်ဲ့ ငိုသံကိုကြားမှ သတိဝငလြာပြီး ခစွသ်ူကို ကြည့်မြိစဉြ သူကား ငိုနလပြေေီ။ မကြရြညလြေးတွေ တွတွကေလွေကြြ တိုးတိုးလေးငိုရှိုကန်သေော ဥမျမာ့ကို မှငသ်ောအခါ ပြူးကယွသ်ည် ဘေးသို့ လှိမ့ဆြင်းလိုကရြင်း ပါးပြငပြေါကြ မကြရြညလြေးတွကေို သုတပြေးမိသည်။ ထိုအခါကြတော့မှ ဥမျမာသည် ပြူးကယွြ ရငခြှငတ်ှင်းသို့ ကလေးငယတ်ဈဦးလို ခေါင်းထိုးဝငလြာရင်း တဈသိမ့သ်ိမ့ြ ငိုပါလတေော့သည်။

ပြူးကယွြ ကိုယခြငွြးစာနိုငပြါသည်။ သူ နှစ်ရှညလြများ အမှတတ်နိုး ထိန်းသိမ်းယုယလာသော ပန်းပြင့လြေး ယနေ့ ခူးယူခံလိုကရြ၍ ဝမ်းနည်းလိမ့မြည် ဖြစ်ကြောင်း သိပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဘာမွှ မပြောတော့ပဲ သူ့ရငအြုံပေါတ်ှင် မှီတွယရြင်း ငိုရှိုကန်သေော ခစွသ်ူ ခေါင်းလေးကိုသာ ဖြဖြလေး ပြတသ်ပခြွော့မှူနမေိသည်။ အခွိနအြနည်းငယ် ကြာတော့ ဥမျမာ့ရှိုကသ်ံလေးတွေ တိုးတိုးလာပြီး သူ့ကို …

“ပြူးကယွြ.. နင် ငါ့ကို လကထြပရြမယန်ောြ”

ပြူးကယွြ ခေါင်းငှိမ့ပြှသည်။ သူမက မမှင်။ ထို့ကြောင့ြ ပြူးကယွကြို အလန့တ်ကြား မော့ကြည့်ရြင်း..

“နင် ငါ့ကို လကမြထပခြငွဘြူးလား.. ဟင်.. ပြူးကယွြ”

” ဒီမှာ ငါ ခေါင်းငှိမ့ပြှနတယေလြဟော..”

“ဘယလြိုလုပ် မှငမြှာလဲလို့”

“အေးပါဟာ.. ဆောရီး.. ငါ နည်းနည်း မောသှားလို့ပါ”

“အောငမြယ်.. နငကြ မောရုံတင်၊ ငါဘယလြောကြ နာလဲ၊ နငသ်ိလား၊ နင့ကြို ခစွလြို့သာ၊ နို့မို့ဆို ငါ ထွကပြှေးတယ်”

ပြူးကယွသ်ည် ခစွသ်ူကို သနားစိတဖြှင့ြ မှတန်ိုးစွာ ထွေးဖကထြားလိုကမြိသည်။ ဥမျမာက သူ့ ရငအြုံပေါတ်ှင် မှီတွယရြင်း..

“နင် ကြနပေပြှီ မဟုတလြားဟင်.. နငကြွနပေဖြို့ဆို ငါ ဘာမဆို လုပပြေးချင်ပြါတယ် ပြူးကယွရြယ်”

———————————-

“ပြူးကယွြ.. မင်း အဲဒီတဈခါထဲ လုပတ်ာလား”

“အေး”

“အဲဒါနဲ့များ ဘာလို့ အိမမြပြနတ်ာလဲ၊ အရမ်းစွဲသှားလို့လား”

“စွဲတာတော့ စွဲတာပေါ့ကြာ၊ ငါတို့လည်း ပြနဖြို့ပါပဲ၊ ဒါပမယေ့ြ အိပပြွောသ်ှားကြလို့ကြ၊”

“ဟေ..”

“အေး.. ဟုတတ်ယ်၊ မှေးကနဲ ပြောသ်ှားတာကြ၊ နိုးလာတော့ ၁၂ နာရီလောကြ ရှိပြီလေ.. အဟီး”

“ဟ.. မင်းကလည်း.. ဒီလောကကြှီးတောင် အိပရြတယလြို့….။ ဟေ့ကောင် မင်းမှနမြှနပြှော.. နောကတ်ဈခွီ ဆှဲသေးတယ် မလား..”

“အဟီး.. အေးကြ.. ပထမတဈခါခပြှီး တောလြေးကြာတော့ စိတပြါလာတာနဲ့ နောကတ်ဈခါ လုပဖြစ်သေးတယ်.. ဟီး”

“မင်းကတော့လေ.. ကဲ .. ထားပါတော့.. မင်းကို ကိုကြီးမောငကြ မှာလိုကတ်ယ်၊ ဥမျမာ့ကို ပြနအြပရြဦးမယတ်ဲ့၊ ပြနလြာခဲ့ပါတဲ့၊”

“နေဦးကြာ.. ဒီမှာနေဦးမယ်၊ ဒီမှာက လူရှင်းတယကြှ၊ ဟီးဟီး”

“ခွေးကောင် ၊ဒါပဲ စဉြးစားနေ.. ကိုကြီးမောငကြို ဘာပြောလိုကရြမလဲ”

” တဈပတ်၊ နှစ်ပတလြောကန်မှေ ပြနလြာမယ် ပြောလိုကကြှာ၊ အခုခွိန် သူ့ကို ပြနအြပလြိုကရြင် ပြနတ်ောင်းရမှာနဲ့ မင်ျဂလာဆောငရြမှာနဲ့ တဈလလောကခြှဲနရမှောကြ၊ ခွဲချင်သ်ေးဘူးကြာ”

” နှာဘူး..၊တဏှာရူး”

“အောငမြယ်..မင်းရော ဘာထူးလို့လဲ”

“ဟားဟားဟားဟား….”

သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ သဘောကစွှာ ရယမြိစဉမြှာပင် အိပခြန်းထဲကလည်း ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရယသ်ံလေးတွေ ကြားရသည်။ ထို့နောကြ သာဂိက ပြူးကယွကြို အိပထြဲက ပိုကဆြံရှိသမွှကို ကားခသာခနွြ၍ ထုတပြေးသလို မိဖြူကလည်း စလင်းဘတအြိပထြဲတွင် ထည့လြာသော အဝတန်ှဈစုံကို ဥမျမာအား ပေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူတို့နှစ်ယောကြ ပြူးကယွတ်ို့ကို နှုတဆြကပြှီး ထွကလြာခဲ့ကြသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး၏ အတွေးအာရုံတွင် လန်းဆန်း ပြောမြှူးနသေော ပြူးကယွတ်ို့ စုံတွဲကို မှငယ်ောငကြာ တိတတ်ိတလြေး အားကလွှကရြှိနကြသေည်။

သာဂိသည် မိဖြူကို သူမ ကားစီးမည့ြ ပြညလြမ်းမဘကသ်ို့ လိုကပျို့သည်။ သူသည် နဖူးကြောရှုံ့အောင် တွေးရင်း လမ်းလွှောကလြာရာ ဘေးက မိဖြူကိုပင် မေ့နသကေဲ့သို့ ရှိသည်။ မိဖြူကလည်း ဘာမွှမပြောခွေ။ ကားလမ်းကို ဖြတကြူးတော့မှ မိဖြူလကကြလေးကို ဆုပကြိုငစြဉြ မိဖြူသည် သူ့လကကြို တင်းကနဲနအေောင် တဈခကြဆြုပည်ှဈလိုကသ်ည်။

မိဖြူ ဘာပြောချင်သ်နည်း၊ အားကနွမေိသော သူ့ကို စိတမြပကြဖြို့ ပြောတာလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို အတုယူလိုကဖြို့ ပြောတာလား ဘာမှန်းမဝခွေဲနိုင် ဖြစ်နသည်ေ။ မိဖြူမကြန်ှာလေးကို ကြည့်တ်ော့လည်း သူမမကြန်ှာလေးသည် ငှိမသ်ကန်သေော ကနရြပြငေကြဲ့သို့ ပကတိ တညင်ှိမလြွှကြ။ သာဂိ ရငထြဲက လပေူတွကေို ”ဖူး”ကနဲ မှုတထြုတလြိုကရြင်း ခေါင်းထဲက အတွေးတွကေို ထုတပြဈလိုကသ်ည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြေးဇူးရှင် ဒေါလြေးစကားကိုတော့ နားထောငရြပမည်ေ။

နှစ်ပတခြန့ြ အကြာတွင် ပြူးကယွတ်ို့ လကထြပသ်ည်။ သူတို့ တိုကတ်န်းဘကရြှိ ဥမျမာ့ မိဘများ အိမတ်ှငပြင် အကြှေးအမှေးနဲ့ ဧည့ခြံပြဲလုပသ်ည်။ ပြူးကယွသ်ည် ဥမျမာတို့အိမတ်ှင် လိုကန်ရမေည် ဖြစ်သည်။ ဥမျမာ့မိဘများက တဈဦးတည်းသော သမီးကို မခွဲနိုငသ်ကဲ့သို့ ပြူးကယွတ်ို့ အိမကြှတော့လည်း ညီအဈကိုတဈစုဖြင့ြ လူများနပြနေသ်ည် ဖြစ်ရာ နောကဆြုံးတွငတ်ော့ အခွအနေအကြေောင်း ပေါင်းစုံ၍ ပြူးကယွသ်ည် ယောကျခမအိမတ်ကြ သားမကြ ဖြစ်သှားလသည်ေ။

သာဂိသည် ကြောင်းခွိနအြမှီရောကဖြို့ မနကြ ၆ နာရီခန့ထြရလသည်ေ။ ခါတိုင်းကဲ့သို့ ဇိမယ်ဈ၍ နဖငေထြိုးသညအြထိ မှိန်းမနနေိုင်။ ကမန်းကတမ်း ရချိုးထမင်းစားပြီးသညန်ဲ့ ညကတည်းက ဒေါလြေးထည့ပြေးထားသော ထမင်းခွိုင့လြေးဆှဲကာ ဖယရြီ အမှီပြေးရလသည်ေ။ သူတို့တကရြသော ကြောင်းရောကဖြို့ ကားပေါတ်ှင် နှစ်နာရီခန့ြ အိပင်ိုကပြှီး ပါသှား၏။ ဒုန်းဒုန်း ဒိုင်းဒိုင်း ဂလုံးဂလှမ်း သံကြားလွှင် မကြစြိမှိတထြားလွှကကြ သိ၏။ တံတားပေါရြောကပြှီ။ တဈကိုယလြုံး ယိမ်းထိုးသှားအောင် ကြေ့လိုကြ ဂီယာခွိန်းသံ တဂီးဂီး သံပေါလြိုကဆြိုလွှင် သံလငွြ ရောကပြှီ။ ကြောင်းရောကြ၍ ကားပေါကြ ဆင်းတော့ လယကြှင်းတွကြေားက ကြောင်းတောကြှီးသည် ခန့င်ှားထညဝြါစွာ သူ့ကို ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ငုံကြည့်န်တောတွေ့ရသည်။

သာဂိက ကြောင်းတောကြှီးကို စိုးရှံလေးစားစွာ ပြနလြည် နှုတဆြကဖြို့ ကြံလိုကသ်ောလြည်း ဆိုးရှားလှသော အနံ့ဆိုးများကြောင့ြ နှာခေါင်းပိတလြိုကရြသဖြင့ြ နှုတမြဆကဖြစ်တော့ပေ။ ကြောင်းတောကြှီးသည် ခန့ည်ားသောလြည်း ရမချိုးသောကြောင့ြ အနံ့ဆိုးထွကသ်ည် ထငသ်ည်။ သာဂိသည် ရုတတ်ရကမြို့ အဆငမြပြဖြစ်ေသှားသောလြည်း တောကလာတဲ့ ရှာသားပပေဲ။ ခဏချင်ြးဆိုသလို လယတ်ောဘေးက ခွူံပုတတ်ို့နဲ့ ရင်းနှီးသှားတော့သည်။ အန်တရာယသ်ည် လှယထြားလို့ရကောင်းသော အရာမဟုတခြွေ။ မလှယန်ိုငသ်ော အန်တရာယကြို ထုတအြနပြှီးသော အခါတွငလြည်း သန့စြငခြှင်းမလုပပြှနကြ သာဂိကို ဘယကြားသမားကမှ တငခြေါမြည် မဟုတ်။ ထို့ကြောင့ြ ထိုနှစ်က သာဂိ ဗလာစာအုပ် အများအပြားကုနသ်ည်။

ထိုသို့ သာဂိတဈယောကြ ဆူးခွုံ၊ခရာ ၊ဗလာစာအုပ်၊ အိပင်ိုကခြှင်းတို့နဲ့ လုံးထွေးရင်း ရံဖနရြံခါ ဖယရြီမမှီသော ရကမြွားဆိုလွှင် ခစွသ်ူရှိရာ ဒဂုံသာသို့ ကြှလှမ်းတော့သည်။ ဒဂုံကတော့ အဝငကြတည်းက မဆိုးဟု ဆိုရမညဖြစ်သည်။ မူရင်းဌာန လှိုငန်ယမြှကေို မမှီဟုထငသ်ောလြည်း သူတို့ သနလြငွထြကတ်ော့ နချင်ေစြဖြယရြှိ၏ဟု ထငမြိသည်။ သို့သောလြည်း သာဂိ မပြောမြိခွေ။ ခစွသ်ူကို ကောရြဈတာ ထောင့စြှန်း ခေါထြုတပြှီး စကားပြောမည် ကြံသောြ ဆရာမ ငယင်ယလြေးက တိုကခြငွြးပစ် ဒုံးကညွထြကြ ပြင်းသော မကြစြောင်း ဒုံးကညွဖြှင့ြ ဒိုင်းကနဲ ထိုးလှှတသ်ည်။ သာဂိ လန့သ်ှားပြီး သဖေောည်ှိဖို့ ဘေးဘီဝဲယာ ကြည့်တ်ော့ ကောရြဈတာ တဈလွှောကလြုံး သူတဈဦးတည်းသာ ရှိ၏။

သာဂိ ကုပကြုပကြလေး ခေါင်းလေးငုံ့၍ ကင်းတင်းပြေးရတော့သည်။ သာဂိသည် စာထဲတွင် စိတမြပါတော့ခွေ။ အရငတ်ုန်းကရော စိတပြါသလားဆိုတော့ အရငတ်ုန်းကလည်း သိပတ်ော့ပါလှသည် မဟုတ်။ သို့သောြ ကိုယစြိတဝြငစြား၍ ယူထားသော ဘာသာဖြစ်၍ နှစ်သကသ်ော ခေါင်းစဉမြွိုးဆိုပါက သာဂိ အကြအလေည် သဘောပေါကသ်ညအြထိ သငကြှားဆှေးနှေးတတသ်ည်။ ယခု ထိုစိတမြွိုး ပေါမြလာတော့ခွေ။ စာသငခြန်းထဲ ရောကတ်ာနဲ့ ဖယရြီပေါကြ ပါလာသော အိပခြငွစြိတသ်ည် သာဂိကို ဆကလြကြ မင်းမူထားဆဲဖြစ်ကာ လကခြွာခွိနတ်ိုင်းသာဂိသည် ငုပတ်ုပ် အိပပြွောန်တတေသ်ည်။

တဈနေ့ သာဂိ အတန်းထဲတွင် ထိုငင်ိုကန်စဉြေ ပြူးကယွြ ရောကလြာ၏။ ပြူးကယွြ၏ မကြန်ှာသည် တောတ်ောလြေး တဈမွိုးဖြစ်နသည်ေ။ ဘာဖြစ်သည် ဆိုတာတော့ သာဂိ မသိခွေ။ ပြူးကယွသ်ည် သာဂိကို ကင်းတင်းသှားရအောင် ဆိုသည်။ သာဂိလည်း အလှယတ်ကူပင် ထလိုကလြာခဲ့၏။ ကင်းတင်းရောကတ်ော့ ကစွိမ့ြ နှစ်ခွကမြှာပြီး ပြူးကယွကြို ကြည့်သ်ည်။ ပြူးကယွသ်ည် တောတ်ောြ အခကခြဲ တွေ့နဟနေရြှိသည်။ တောလြေးကြာမှ…

“သာဂိ ငါ တဈခုပြောမယ်”

“နှစ်ခုပြောကြာ”

“မင်း မနောကန်ဲ့၊ ငါ အကောင်းပြောမလို့”

“အကောင်း ဒီနေ့ကြောင်းမတကဘြူး၊ အတယ် နမကေောင်းလို့တဲ့”

“ဟာကြာ…မင်း ကြာ …”

ပြူးကယွသ်ည် ခေါင်းကိုကုပရြင်း စိတပြကြလြကပြကြြ ဖြစ်သှားသည်။ ထိုအခါမှ သာဂိက ရယကြှဲကြဲနဲ့ …

“စတာပါ သူငယခြငွြးရာ.. မင်းကြည့်ရြတာ စိတည်ဈနပေုံပေါကလြို့ ပြောသ်ှားအောငပြါ..။ ကဲ.. ပြော.. ပြော..”

“ငါ့ကိဈစမဟုတဘြူး.. မင်းကိဈစကြ”

“ဟေ.. ငါ့ကိစ်စ…”

“အေး.. မင်းကို ငါ ပြောသင့မြပြောသင့ြ အမွိုးမွိုး စဉြးစားပါသေးတယ်၊ နောကဆြုံး မင်းသိအောငတ်ော့ ပြောပြထားသင့တ်ယ် ထငလြို့ ငါလာပြောရတာ”

“မင်းဥဈစာက ကြီးကယွလြှခညွလြားဟ.. ဘာကိဈစတုန်း..။ မင်း မိန်းမဥမျမာက ငါ့ကို သတိရနသတေဲ့လား..။ အဲ… နေဦး.. မင်းပြောမှာ မိဖြူကိဈစလား”

“အေး..ဟုတတ်ယ်”

“မိဖြူ ..မိဖြူ ဘာဖြစ်လို့လဲ…။ ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ တဈပတကြတောင် တွေ့သေးတယ်”

“အင်း.. မိဖြူ အခုတလော ကြောင်းအသှားအပြန် ဘာနဲ့သှားနလေဲ .. မင်းသိလား”

“အေး.. သိတယလြေ.. သူ့သူငယခြငွြး ကားနဲ့တဲ့။ ဘာလဲ သူ့သူငယခြငွြးက ရှဈမိုငန်ားမှာ နတယေဆြိုလား၊ ဘာဖြစ်လဲကြာ.. မိန်းကလေးချင်ြးပဲ”

“အဲဒီကား ဘယသ်ူမောင်းလဲ သိလား”

“ဟင့အြင်း ၊ မသိဘူး”

“သူ့အဈကို မောင်းတာကြ၊ သူ့အဈကို မောင်းတာ ”

“အေးလေ.. ဘယသ်ူမောင်းမောင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“မောငရြုံ မောင်းတာဆို မင်းကို ငါ တကူးတက လာပြောနဖေို့ လိုမလားကြာ။ သူတို့က ရိုရိုပုံ မဟုတလြို့ပေါ့။ မနကဆြို ဟိုကောငကြ ငါတို့ တိုကတ်န်းနားထိ တဈယောကထြဲ ကားမောင်းလာရင်း လာကြိုတာ။ အပြနဆြို မိဖြူသူငယခြငွြး သူ့ညီမကို အိမမြှာထားခဲ့ပြီးမှ ရပကြှကကြို လိုကပျို့တာ။ မင်း စဉြးစားကြည့်စြမ်း၊ ဒါ ရိုရိုသားသား အပြုအမူလား။ နောကပြှီး တဈရကထြဲ မဟုတဘြူးနောြ.. နေ့တိုင်းကြ..။ မိဖြူအမကတေောင် အဲဒီကောငကြို သား၊ သားနဲ့ ဖြစ်နပြေီ၊ ”

“မိဖြူ..မိဖြူကရော..မိဖြူကရော ဘယလြိုနလေဲ”

သာဂိ ရငထြဲတွင် ဘလောငဆြူခွပြေီ။ ရည်းစားလူလု အူနုကြှဲခတ် ၊ အူနုကို ကြှဲအခတခြံရပါက ဘယလြိုနမညေဆြိုသညကြို သာဂိ မသိခွေ။ သို့ရာတွင် ကိုယ့ရြည်းစား၏ သတင်းကို ဤသို့ ကြားရသောအခါ သာဂိ ရငဘြတတ်ှေ အောင့လြာသည်။ ငါ့ခစွသ်ူဆိုသော ငါပိုငပြဈစည်းလေး လကလြှှတရြတော့မညလြောဟု တွေးကာ လောဘစိတ်၏ ကြောင့ကြှခွင်းဖြင့ြ ဒေါသတွပေါ ထွကလြာတော့သည်။ ဒေါသ၏ စီးမိုးခွင်း ခံရသောအခါ ဘာမွှစဉြးစားမနတေော့ပဲ ကင်းတင်းဘေးက ဖုန်းဆိုငသ်ို့ ပြေးသှားလသည်ေ။ ပြူးကယွကြ လှမ်းအောြ၏။

“ဟေ့ကောင် .. သောကရြူး.. မိဖြူမှာ ဟမ်းဖုန်းရှိလို့လား..။ ဒီအခွိနကြ ကြောင်းခွိနကြှီးလကြော..။ အိမရြောကခြွိနလြောကမြှ ဆကလြို့ရမှာပေါ့”

သာဂိ ဒီတော့မှ ခွလှမြေးတုံ့သှားရင်း…

“သှားမယကြှာ..ဒဂုံသှားရအောင်”

ပြောပြောဆိုဆို ကားဂိတဘြကြ ထွကပြှနသ်ည်။ ပြူးကယွကြ လှမ်းဆှဲရင်း..

“ဒီကောငန်ဲ့တော့ ခကပြှီ၊ နာရီလည်း ကြည့်ြဦးလကြော.. ၂ နာရီတောငထြိုးနပြေီ၊ အခုမှ ဒဂုံကိုသှားရင် မင်းကြောင်းရောကတ်ဲ့အခွိန် မှောငန်ပြေီကြ”

“ပြူးကယွြ..ငါ..ငါ ဘာလုပရြမလဲ..။ ငါ သူ့အပေါြ သဈစာမမဲ့ခဲ့ဘူးလေ..။ သူ ဒီလိုလုပရြသလား.. ဟာ..။ မိဖြူရာ.. နင်..”

သာဂိသည် စကားကို ရှေ့မဆကန်ိုငတ်ော့။ ကင်းတင်းထဲတွင် စားပြဲပေါမြကြန်ှာမူပြီး ဇကကြွိုးလကြြ ရှိနသည်ေ။ သာဂိသည် ကစွိမ့သ်ောကပြှီး မူးသှားလပြေီ။ ဥမျမာလည်း ရောကလြာ၏။ သာဂိ အခွအနေကေို မှငတ်ော့ စိတမြကောင်းစွာ…

“သာဂိရာ.. နငဒြီလောကကြှီးလည်း ဖြစ်မနပေါနဲ့၊ မိဖြူက ခဏတဈဖြုတ် စိတကြစားသှားတာ နမှောပါဟာ..။ နငသ်ူ့ကို ဘယလြောကခြစွတ်ယဆြိုတာ သူသိတာပဲ။ နောကပြှီး သူတို့ပုံကလည်း သိပအြလှနကြှီး မဟုတပြါဘူး၊ မစိုးရိမပြါနဲ့ဟာ။ ငါတို့လည်း မိဖြူကို ပြောပေးမှာပေါ့”

ဟု ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် သာဂိခေါင်းသည် ပြနမြတမြလာတော့ခွေ။ သူ့စိတထြဲတွင် တွေးနမေိသည်။ မိဖြူသည် စိတကြစားတာလား၊ ဦးဏှောကကြစားတာလား…..။ ထိုနေ့က သာဂိ အိမရြောကလြို့ ရချိုးပြီးသောလြည်း လန်းမလာတော့ခွေ။ သူ့ ထုံးစံအတိုင်း စိတရြှုပလြွှင် ထိုငန်ကြေ ကောရြဈတာပေါြ တကထြိုငန်မေိပြနသ်ည်။

သာဂိ ကြောင်းက ပြနရြောကကြတည်းက သာဂိမကြန်ှာကို ကြည့်န်ခေဲ့သော ဦးညိုလည်း ရောကလြာ၏။ ပြီးတော့ သာဂိဘေးတွင် ဝငထြိုငရြင်း..

“ဘာဖြစ်ရပြနတ်ုန်း သာဂိရဲ့..။ ဒီတဈခါရော ကြောင်းပြောင်းပြနပြှီလား”

“မဟုတပြါဘူး.. ဦးကြီးညို..။ ဒါပမယေ့ြ သူ ကြှနတ်ော့ကြို သဈစာဖောကတ်ော့မယ် ထငတ်ယ်။ သူ တခွားလူနဲ့ တွဲနပြေီ”

“ဟေ.. ဟားဟား.. မင်းတို့ပြောတဲ့ အခစွကြ သဈစာဖောကတ်ာရော ပါပြနသ်တဲ့လားကြ.. ဟကဟြကြ..။ နပေါဦး.. သာဂိရဲ့..။ သူက မင်းကို ဖြတပြှီလို့ ပြောပြီလား”

“မပြောသေးပါဘူး၊ ဒါပမယေ့ြ ပြောတော့မယထြငတ်ယ်။ သူ အခုတွဲနတေဲ့လူနဲ့ ကြှနတ်ောကြ ဘာမှ ယှဉလြို့မရဘူးလေ..။ သူက သူဌေးသား၊ ကြှနတ်ောကြ အဒေါအြိမမြှာ ကပန်ရတေဲ့ကောင်။ သူ ရှေးတာလည်း မှနပြါတယလြေ….။ ဘယသ်ူမဆို ဒီလိုပဲ ရှေးမိမှာပါပဲ၊ ဟုတတ်ယမြလား ဦးကြီးညို”

“အကုနမြမှနဘြူးကြ။ နပေါဦး .. ငါ မေးပါဦးမယ်။ မင်း သူနဲ့ ဆကဆြံဖူးလား..။ မင်းကလည်း လိငဆြကဆြံတာကို ပြောတာကြာ..”

“မဆကဆြံဖူးဘူး”

“နမ်းရော နမ်းဖူးသလား”

“အင်း..နမ်းဖူးတယ်”

“ဘယလြောကထြိ နမ်းလဲ၊ ဘယလြောကကြှာကြာ ခွိန်းတွေ့ဖူးလဲ မေးတာကြာ”

“ဘာ .. တဈညလုံးနီးပါး .. အံ့ပါရဲ့ .. တယထြိန်းနိုငတ်ဲ့ ကောငကြိုး ..။ ကိုယလြုံးတွရေော ကိုငသ်လား ..”

“နည်းနည်းပါးပါး ကိုငတ်ယ် ..”

“အင်း.. ဒါဆိုရငတ်ော့ မင်းလိုကောငကြို သူဖြတတ်ော့မှာ သချောပါတယ်”

“အင်းလေ.. ကြှနတ်ောပြှောသားပဲ.. သူ ဖြတတ်ော့မှာပါဆို..။ ဟိုကောငကြ သူဌေးသားပဲဟာ ..”

“အေး..အဲ့ကောင်..သူဌေးသားဆိုတာကလည်း တဈကြောင်းတော့ တဈကြောင်းပေါ့ကြာ။ ဒါပမယေ့ြ မင်းကောငမြလေး မင်းကို ဖြတတ်ော့မယ့ြ ကိဈစမှာ ပိုကဆြံဟာ အဓိက မကဘွူးကြ၊”

“ဗြာ..ဒါဖြင့ျ ဘာကြောင့ျ…”

“ခံစားခကြကြ အဓိကကတွယကြှ”

“ဟာ.. ဒီအခကြကြှောင့တ်ော့ မဖြစ်နိုငပြါဘူး ကြှနတ်ောပြှောရဲတယ်။ ဟိုကောငဟြာ ကြှနတ်ောြ မိဖြူကို ခစွသ်လို လုံးဝမခစွန်ိုငဘြူး၊ သချောတယ်”

“အဲဒါကြောင့ြ မင်းကို ဟိုးအစောကြီးထဲက ငါပြောတာပေါ့။ လောကမှာ မသိပဲတတတ်ဲ့ ပညာ မရှိပါဘူးလို့။ မင်းက အခစွဆြိုတာ ဘာမှန်းမသိပဲ ခစွခြငွန်တောကိုး။ မှတထြား.. သာဂိရဲ့။ အခစွမြှာ သံယောဇဉတ်ှေ၊ နားလညမြူတွလေို အရာတွတင်ေ မကဘူး၊ sex ဆိုတဲ့ အထိအတွေ့ကလည်း အရေးကြီးတဲ့ တဈစိတတ်ဈပိုင်းအနနေဲ့ ပါတယကြှ။ အဲဒီ နှစ်မွိုးဟနခြကြည်ီနတောကို အခစွလြို့ခေါတ်ယကြှ။ မသမခေငွြး မှတထြား.. ဟားဟား”

“အေး.. ငါဆကပြှောပြမယ်.. သာဂိရဲ့။ မင်းက ကောငမြလေးကို မထိတထိ ရိုးတိုးရှတ ဖြစ်အောင် သှားသှားစပေးတာကိုး။ ပြီးတော့ တန်းလန်းကြီး ထားခဲ့ပြနရြော။ ဟုတတ်ယမြလား..”

“ကြှနတ်ောကြ.. ကြှနတ်ောကြ သူ့ကို မင်ျဂလာဦးညကြမှ.. ဟိုဒင်း….”

“အင်းလေ.. မင်ျဂလာဦးညကြမှဆိုရင် ဘာလို့ ဟိုကိုင် ဒီကိုငတ်ှေ လွှောကလြုပတ်ုန်း။ မင်ျဂလာဦးညကြမှ လုပပြါလား။ အခုတော့ သှားစထားတာ၊ သူက သူ့ဟာသူ အဆုံးသတပြေးမယ့လြူ ရှာရတော့တာပေါ့.. သာဂိရဲ့။ အဲ့ဒါ ကောငမြလေးအပြဈ မဟုတဘြူး၊ မင်းအပြဈကြ”

“ဗြာ …. ”

သာဂိသည် ဦးညိုကြီးပြောတာကို လကခြံသင့ြ၊ မခံသင့ြ တဈညလုံး စဉြးစားနမေိသည်။ မနကမြိုးလင်းသညအြထိ သူသည် အဖြေ မရခွေ။ ရောငန်ီ၏ ပျို့အနသ်ံနဲ့အတူ တရဈရဈထလာသော ကြေးငှကတ်ို့၏ လှောငပြှောငသ်ံအောကတ်ှင် သာဂိသည် အိပယ်ာပေါတ်ှင် ဆကလြကြ လှဲလွောင်းခွင်းငှာ မတတသ်ာတော့ပဲ ကားဂိတဘြကသ်ို့ ထွကခြဲ့၏။

သူသည် မိဖြူက ထိုသို့ ပြုမူသည် ဆိုခွင်းကို လုံးဝ မယုံနိုငဖြစ်နလသေည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ပဲခူး.. ပဲခူး.. ဟု အောန်သေော ဟိုင်းလပတ်ဈစီးပေါြ တကထြိုငလြိုကမြိသည်။ ကားလေးသည် အမှနယ်ာဉဖြစ်၍ အမောင်းမှနသ်ောလြည်း အထတော့နှေးရှာပသည်ေ။ တဈခါရပပြှီးလွှင် မှနမြှနတ်ော့ ပြနမြထွကန်ိုငရြှာပေ။ သို့ရာတွင် သာဂိက ဒေါမထပါ။ သူသည် အရာအားလုံးကို အဆုံးစွနထြိ ရငဆြိုငဖြို့ ပြငဆြငပြှီးဖြစ်သည်။

သူ့နှလုံးသားသည် သူ၏ မိုကမြဲမူ ပြဈဒဏကြို ခံယူဖို့ အသင့ရြှိနသည်ေ။ အဆုံးစွနပြှောရလွှင် မိဖြူသည် ထိုကိဈစကြောင့ြ အပျိုစင် မဖြစ်တော့သည် ထားဦး.. သူ ကြညဖြှူနိုငပြါသည်။ တဈကြိမတ်ဈခါ မှားခွင်း အတွကြ အပြဈတငရြန် သူ့တွင် စကားလုံးမရှိပါ။ သူ ကြောကသ်ညမြှာ တဈခုသာ ရှိသည်..။ မိဖြူက သူ့ကို စွန့ပြဈလိုကမြှာ စိုးသည်။

သူ ကငွလြညခြဲ့ဖူးသော နရောဟောင်းလေးသို့ အရောကတ်ှင် သူကားပေါကြ ဆင်းလိုကသ်ည်။ ရနကြုနန်သည်ေ မိုးကုပစြကဝြိုင်းအောကတ်ှငပြင် ရှိနသေေးသည်။ သို့ရာတွင် သူလာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ရောငခြှညလြှိုင်းလေးများ လှှတ်၍ အသံပေးနသည်ေ။ သာဂိ ကားဂိတထြဲတွင် ငုပတ်ုပထြိုငန်မေိသည်။ မနီးမဝေးက ဈေးတန်းလေးသည် အလင်းဖဖြအွောကတ်ှင် ခပဝြပဝြပကြလေး ကြေးနသည်ေ။ ဟိုးသဈပငအြောကကြ အကြောတ်ဲလေးသာ မီးခိုးတလူလူဖြင့ြ သကဝြငလြှုပရြှားနသည်ေ။ မိဖြူသညရြော.. ဒီအခွိန် ဘာလုပန်မညေန်ည်း..၊ ငယင်ယတ်ုန်းကလို စကပလြေးခွုံ၍ ကြေးနမညေလြား..။

သာဂိသည် ရုတတ်ရကြ ရယခြငွသ်ှားသည်။ တဈယောကထြဲ တိုးတိုးလေး ရယမြိသည်။ နောကြ ခကြခြငွြးဆိုသလိုပင် မိဖြူနဲ့ သူသည် နောကဆြို သူစိမ်းတွမွေား ဖြစ်တော့မှာလားဟု တွေးမိကာ ဘယဘြကရြငဘြတကြ အောင့တ်ကလြာသည်။ သာဂိ လကဝြါးဖြင့ြ ဖိပြီး သကသ်ာလို သကသ်ာငှား ပြတန်မေိသည်။ ထိုစဉြ ဟိုး တိုကတ်န်းဘကဆြီက ကားမီးရောငတ်န်းတဈခု ဖပြကြနဲ ထိုးထွကလြာသည်။ ထို့နောကြ ခကြခြငွြး ပြနပြိတသ်ှားသည်။ ကားသမားသည် ညဘကြ မောင်းလာစဉြ မီးကြီးများကို ဖြင့ထြားခဲ့ပါလိမ့မြည်။ အခုမနကြ ကားစကန်ှိုးတော့ ညက မပိတခြဲ့သော မီးက လင်းလာ၍ ပိတလြိုကခြှင်းဖြစ်မည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သာဂိ လှည့ကြှည့မြိသည်။ သူ နခေဲ့စဉတ်ုန်းက ဤတိုကတ်န်းတဈဝိုကတ်ှင် ကားစီးနိုငသ်ူ မရှိခဲ့ပါ။ ယခု မောင်းလာသူသည် ဘယသ်ူများနည်း။ ခပဝြေးဝေးက လာနသေော ကားသည် တောတ်ောကြောင်းသော ကားဖြစ်သည်။ သိန်းအေးပြောဖူးသည့ြ သိန်း ၅၀ ကြောပြေးရသည် ဆိုသော ဆပဖြြ(SURF) အမွိုးအစားကားမှင့ြ တဈစီးဖြစ်၍ သာဂိ ပိုအံ့သှသှားသည်။ (ထိုခတ်ကေားဈေး)

မောင်းလာသူကို သာဂိ မသိ။ သာဂိ မမှငဖြူးသော လူဖြစ်သည်။ မောင်းလာသူ၏ ဘေးတွငထြိုငန်သေူကိုကား သာဂိသိသည်။ သာဂိ မှငဖြူးသော လူဖြစ်သည့ြ မိဖြူဖြစ်သည်။ မိဖြူသည် ကားမောင်းသူဘကလြှည့ြ၍ စကားတွပြေောနသည်ေ။ သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း ခစွစြဖြယ် လကကြလေးတွကေို ရှုပယ်ှကခြတန်အေောင် လှုပရြှားရင်း စကားတွေ အမွှငမြပြတ် ပြောနသည်ေ။ ဟိုလူက ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှရင်း ကားကိုမောင်းနသည်ေ။ကားဂိတမြှတတ်ိုငန်ား အရောကတ်ှငမြူ ကြေ့ဖို့ ဘေး ဘယဘြကကြို အကြည့်ြ ကားဂိတထြဲမှ သာဂိမကြဝြန်းတွနေဲ့ဆုံသည်။ ထိုလူ မကြခြုံးနည်းနည်းတော့ တွန့သ်ှားသည်။ သို့သောြ ဘာမှ မထူးဆန်းသလို မကြန်ှာလှှဲလိုကပြှီး ကားကို ထောကကြှံ့ ဘကသ်ို့ မောင်းနှငသ်ှားတော့သည်။

သာဂိသည် ခဏချင်ြးအတွင်း အဝေးသို့ရောကရြှိ ပြောကကြှယသ်ှားသော မမှငရြတော့သည့ြ ကားနောကပျိုင်းကို ငေးရင်း ရငဘြတတ်ှေ အောင့လြာပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ လကဝြါးနဲ့ ပြတလြည်း သကသ်ာမလာတော့ခွေ။ အထဲတွင် စို့နဲ့ တဈခကြခြငွြး ရိုကန်သကေဲ့သို့ တဈဆဈဆဈနဲ့ ထိုး၍ အောင့လြာခွင်း ဖြစ်သည်။ သာဂိ ရပတ်ညခြှင်းငှာ မစွမ်းသာတော့ပေ။ ဘတဈြကားမှတတ်ိုင်၏ ကြမ်းပြငပြေါြ ခွခွလေေေး လှဲခရွင်း အနာသကသ်ာသလို နကြညေ့သ်ည်။ ထိုစဉြ ဟင်းရှကတ်ောင်းကြီး ရှကလြာသော အဒေါကြှီးတဈဦးက

“ဟဲ့.. ဟိုကောငလြေး.. နမကေောင်းဘူးလား။ သှောြ.. ဆရာမကြီးတူလေးပဲ..။ ဆေးခန်းသှားမလား၊ အနတ်ီ လိုကပျို့ပေးမယလြေ”

ဟုဆိုသည်။ သာဂိသည် ခုံပေါပြှနထြိုငလြိုကရြင်း ရတယဆြိုသော သဘောဖြင့ြ လကဝြါးလေး ကာပြသည်။ ဈေးတန်းလေးတွင် ဈေးသညတ်ဈခွို့ ဆိုငခြင်းနကြပြေီ ဖြစ်သည်။ သာဂိသည် ရငဘြတကြို ဖိရင်း ထိုငရြာမှ ထလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပုဆိုးကို ခါးတောင်းကြိုကြ၍ ဖိနပကြို ခါးကြားထိုးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကတ်တရာလမ်းအတိုင်း မင်ျဂလာဒုံ ဘကသ်ို့ တဈဟုနထြိုး ပြေးတော့သည်။

သာဂိ၏ ခွဖဝေါးတို့သည် ကတ်တရာနဲ့ ထိဖနမြွားသောအခါ ပဲ့ရှဲ့၍ သှေးစို့လာကြသည်။ ဖြတသ်ှားဖြတလြာ လူတွနေဲ့ ကားစီးခရီးသည် အခွို့က သာဂိကို အထူးဆန်းသဖြယ် ကြည့်သ်ှားကြသည်။ သူတို့သည် ပုဆိုးခါးတောင်းကြိုကကြာ ခွဗလောနဲ့ ပြေးနသေော လူကို မှငဖြူးဟနမြတူခွေ။ ထိုလူတွကေဲ့သို့ပင် မှငဖြူးဟနမြရှိသော ခွေးတဈအုပကြ သာဂိကို ဝိုင်းဟောငကြှသည်။ တဈခွို့ အတင့ရြဲသော ခွေးများက ဝငဆြှဲမည့ဟြန်၊ ကိုကမြည့ဟြန် ပြုသည်။ သာဂိကတော့ အပြေးမရပ်၊ သူ့မကြလြုံးများသည် ခွေးကိုမမှငခြွေ။ အမှနအြတိုင်းဆိုလွှင် ကားလမ်းကိုတောငမြှ အမှတမြဲ့စိတဖြှင့ြ မှငန်ပေုံရပြီး သူ၏ အာရုံ အလုံးစုံသည် ကားပေါကြ မိဖြူ၏ လကကြလေးများကြားတွင် ပါသှားပြီး ဖြစ်၏။ တုန့ပြှနမြူ မရှိသော သာဂိကို အကြောကတ်ရားမရှိသည့ြ ခွေးတဈကောငကြ နောကမြှနေ၍ ခွသလေုံးကို ဝငဟြပသ်ည်။ သာဂိ တုံ့ကနဲဖြစ်ပြီး ယိုငလြဲသှားသည်။

ခွေးသည် သာဂိ ခွသလေုံးကို မိမိရရခဲရင်း ဆှဲခါနသည်ေ။ သာဂိ ထိုခွေး၏ ပါးစပကြို အထကအြောကြ တဈဘကစြီ ကိုင်၍ ဆှဲဖြဲလိုကသ်ည်။ ခွေးကလည်း ရုန်းသည်။ သူ့ ခွသည်ေး လကသ်ည်းများသည် သာဂိ ရငဘြတန်ဲ့ ပေါငတ်ှကေို သှေးစီးကြောင်းရာ ထငသ်ှားစသည်ေ။ သာဂိ ခွေးနှုတသ်ီးကို စုံကိုငရြင်း မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။ ထိုစဉြ နောကတ်ဈကောငကြ သာဂိ ခွထေောကကြို ဝင် ဆှဲမည့ဟြန် ပြပြနသ်ည်။ သာဂိ ထိုခွေးဘကသ်ို့ လှည့ြ၍ လကထြဲက မိထားသော ခွေးကို စုံကိုင် မှှောကကြာ ကတ်တရာနဲ့ ဖြတခြလွိုကသ်ည်။ ခွေးထံက တဈဂိနဂြိန် မှညသ်ံထွကလြာသည်။ ကနွသ်ောခွေးတွေ နောကတ်ှန့သ်ှားကြသည်။

သာဂိ နောကတ်ဈကြိမ် ထပ်၍ ဖြတခြလွိုကပြှနသ်ည်။ ခွေးသည် ဂိနန်ဲ့ အိုငကြို ပေါင်းအောသ်ည်။ ကနွခြှေးတွေ နောကဆြုတသ်ှားကြသည်။ ပြီးတော့ သာဂိကို ကြည့်ြ၍ အူကြတော့သည်။ သာဂိ လကထြဲက ခွေးကို လပေေါမြှှောကလြိုကသ်ည်။ ခွေးသည် လထေဲတွင် အဆန့သ်ား ဝဲတကသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ ကားယားကြီး ပြနအြကြ သာဂိ ၏ အသားတွပေဲ့နသေော ဘယခြှထေောကြ ခွစေောင်းက ခွေးရငဝြကိုတည့ြ ထိသည်။ ခွေး မှကြေီးပေါြ ဖုန်းကနဲ နအေောင် လှင့စြငကြသွှားသည်။ ထို့နောကြ တဈဂိနဂြိနအြောရြင်း ဖငသ်ီကာ ပြေးတော့သည်။

သာဂိသည် လမ်းမလွှောကန်ိုငတ်ော့ခွေ။ ခွေးခဲသှားသော ဒဏရြာက အသားတွပေဲ့သှားကာ သှေးတွေ ထွကန်သည်ေ။ ထို့ပြင် ခွဖဝေါးတွကလေည်း အခုမှကြိန်းစပလြာကာ အထိမခံနိုင် ဖြစ်လာသည်။ သာဂိ ၏ ရငဘြတထြဲက အနာသည် ထိုခဏတော့ ပြောကန်ခွသေည်ေ။ သာဂိသည် လာနသေော ဘတဈြကားတဈစီးကို တားကာ တကလြိုကသ်ှားသည်။

ဝါယာလကြ အရောကတ်ှင် ကားပေါကြဆင်း၍ အဒေါြ့ဆီ စိတမြပူဖို့ ဖုန်းဆကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆရာ့ အိမဘြကသ်ို့ ထော့နင်း ထော့နင်းဖြင့ြ ထွကလြာခဲ့သည်။ သာဂိ ရှာပြနတ်ော့မညဟြု ဆုံးဖြတမြိ၍ ဆရာ့ကို နှုတဆြကကြနတ်ော့ဖို့ ဖြစ်သည်။ ဆရာသည် သာဂိကို ငှိမ်းခမွြးစွာ ဆီးကြိုသည်။ ကြောင်းဆကတ်ကဖြို့ ပြောသည်။ သာဂိက လကမြခံ။ ကြောင်းဆိုသောအရာကို သူနည်းနည်းမှ စိတမြဝငစြားတော့။ ရှာပြနပြှီး လယလြုပမြယခြညွြး ပြောနသည်ေ။ ဆရာသည် သာဂိကို စဉြးစားပါဦးဟုဆိုကာ စဉြးစားခိုင်းရင်း သူ့အိမမြှာနစသေည်ေ။ နောကြ မနကဖြှနဆြိုလွှင် သူ့ညီ လာမညဟြု ပြောသည်။ သူရောကလြာလွှင် မင်းပြောမြှာပါဟုလည်း ဆိုသည်။

သာဂိသည် မိန်းမမရှိသော ဆရာ၏ မီးဖိုချောငတ်ှင် ဝငရြောကခြကြပြှုတပြေးရင်း အခွိနဖြှုန်းနမေိသည်။ခွေးခဲထားသော ဒဏရြာအတွကလြည်း ကာကြယဆြေးထိုးရသည်။ နည်းနည်းတော့ နာသည်။ သို့ရာတွင် ရငဘြတထြဲကလောကတ်ော့ မဆိုးခွေ။

နောကတ်ဈနေ့တွင် ဆရာ့ညီ ကိုသန့ဆြိုသူ ရောကလြာသည်။ ထိုလူကြီးတွင် သဘောကောင်းပုံရသော မကြန်ှာပေါကန်ဲ့ ဆငကြှည့ကြှည့တ်တသ်ော မကြဝြန်းတဈစုံရှိသည်။ သူသည် ဘယကြိဈစမဆို စကားတဈခွန်းပြောဖို့အရေး မကြဝြန်းကြုံ့ကာ စဉြးစားပြီးမှ ပြောတတသ်ည်။ စီးပြားရေးသမား ပီသစွာ အကြိုးအမှတ် တွကသ်လား မဆိုနိုင်။ ရယစြရာ မောစရာ ကိဈစများမှ လှဲလွှင် သူ့အဈကို ဆရာ့ကိုတောင် ထိုသို့ ဆကဆြံတတသ်ည်။ သူ့ အပြောအရတော့ရငဝြကို ထိုးမည့ြ ဓားကို ကာကြယခြှင်းဟု ဆိုသည်။ မညသ်ို့ပငဆြိုစေ ကိုသန့သ်ည် သာဂိအတွကြ ခငဖြို့ကောင်းသော လူတဈယောကြ ဖြစ်သည်။

ကိုသန့ြ က သာဂိအကြောင်းကြားပြီးသောအခါ ရှာပြနမြယ့အြစား သူနဲ့ အလုပလြိုကလြုပမြလားဟုမေးသည်။ သာဂိက လိုကမြညဟြု ဆိုသောအခါ ကိုသန့ကြ..

” မင်း.. ငါနဲ့ပေါင်းမယဆြိုရင် စကားကို အဲ့လို အလှယပြှောတဲ့ အကငွ့ြ ဖြောကရြမယ်။ ငါက ဘာလုပသ်လဲ မင်း မမေးဘူး။ ပိုကဆြံ ဘယလြောကရြမှာလဲ မစုံစမ်းဘူး။ ဘယလြောကကြှာမှာလဲ .. ဒါတွေ မလာဘူး။ အဲ့လိုသာ လုပမြယဆြိုရငတ်ော့ မင်းသာ မိန်းမဆိုရင် ဟိုအတန်းရောကတ်ယ်။ ယောကြြားဆိုတော့ ဂွေးထဲ ညောင်းဖို့ များတယ် သာဂိရေ …။ အရငဆြုံး မင်းလုပရြမှာက စကားတဈခွန်းကြားရရင် စဉြးစားဖို့နဲ့ စကားတဈခွန်းပြောခါနီး စဉြးစားဖို့ပဲ”

သာဂိသည် ထိုလေ့ကငွ့ခြန်းကို တောတ်ောကြငွ့ယ်ူရလသည်ေ။ လှတလြပပြေါ့ပါးစွာ လှှတကြနဲ ပြောချင်တ်ိုင်း ပြောခဲ့သော သူသည် စဥြးစားဖို့ကို မေ့မေ့နတတေသ်ည်။ ခွထေောကကြ ဒဏရြာ အနာဖေး တကလြုလုအခွိနတ်ှင် သာဂိသည် ထိုလေ့ကငွ့ခြန်းကို အောငမြှငန်ိုငခြဲ့သည်။ ကိုသန့သ်ည် သာဂိကို စောဘြှားကြီးကုန်း အဝေးပြေးကားဂိတသ်ို့ ခေါသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ သံလှငဆြိုသည့ြ ဘတဈြကားငယလြေးပေါြ တငပြေးလိုကရြင်း …

“ငါပေးတဲ့ လိပစြာအတိုင်းသှား၊ ထွန်းနိုငဆြိုတဲ့လူကို ငါ့စာပေးလိုကြ၊ ငါ ပိုကဆြံလှှဲပြီးမှ လိုကလြာခဲ့မယ်၊”

ဟုဆိုကာ ပြနထြှကသ်ှားသည်။ သာဂိသည် သံလှငဆြိုသည့ြ စာတမ်းပါ အငမြတန် စိတမြှနသ်ော ကားဆရာ၏ မောင်းနှငခြေါဆြောငရြာနောကသ်ို့ ဟိုကြည့်ြ၊ ဒီကြည့်ဖြှင့ြ လိုကပြါသှားသည်။ လေးနာရီခန့ြ ဟိုငေး၊ ဒီငေး ငေးပြီးခွိနတ်ှင် လှပစိမ်းပြာနသညေ့ြ ဧရာဝတီသည် သာဂိ မကြဝြန်းရှေ့တွင် ကနှဲ့ကလလွေး ပေါလြာလသည်ေ။ တိုးတကခြှင်း၏ လကျခဏာတဈရပအြဖြစ် မှဈကူးတံတားကြီး တဈစင်းကိုလည်း ကန့လြန့ကြှီး တွေ့ရသည်။

သာဂိ ဟိုငေး၊ ဒီမော လုပန်စဉြေ စပါယယ်ာလေး၏ လမ်းမတောမြှာ ဆင်းမယ့လြူတွေ ၊ ဘူတာမှာ ဆင်းမယ့လြူတွေ၊ ကြောကရြုပရြောကပြှီ.. ဆင်းလို့ရပြီ ဆိုသော အသံကိုကြားရသည်။ သာဂိ လှယအြိပကြလေးလှယ်၍ ဆင်းလိုကသ်ည်။ ကားပေါကြ ဆင်းဆင်းချင်ြး တွေ့ရသညမြှာ ရှေ့ခွတဈေဘကကြှှထားသော မှင်းပေါကြ ဗိုလခြွူပအြောငဆြန်းဖြစ်သည်။ ကိုသန့ကြ မှာထားသည်။ လမ်းမတောမြှာဆင်း၊ ဆိုကကြားငှားပြီးသှား ဟု။ တရုတဆြိုငကြှီးများကြီးစိုးသော လမ်းမကြီးတဈလွှောကြ သာဂိ ငေးမောနစဉြေ ဆိုကကြားဆရာက ရောကပြှီဟုဆိုသည်။

ပြဲရုံလား၊ ဘာလား မပြောတတသ်ည့ြ ကုနလျှောငရြုံလိုလို ၊ ဆိုငခြန်းလိုလို တိုကခြန်းတဈခုရှေ့တွင် စွပကြယွခြွိုင်းပြတန်ဲ့ လူတဈယောကြ ရပန်သည်ေ။ သာဂိ ထိုလူ့ထံသှားပြီး

“ကြှနတ်ောြ ကိုထွန်းနိုငန်ဲ့ တွေ့ချင်လြိုပါ”

ဟုဆိုတော့ ထိုလူက

“ဘာကိစ်စလဲ”

ဟု ပြနမြေးသည်။ သာဂိက ကိုသန့ပြေးလိုကသ်ော စာလေး ထုတပြေးသောအခါ ထိုလူက ယူဖတ်၏။ ထွန်းနိုငဆြိုသောလူသည် ခပဖြိုင့ဖြိုင့န်ဲ့ ဝသလိုရှိသည်။ သို့ရာတွင် ဗိုကမြရှှဲခွေ။ လညပြင်းတွင် စကဘြီးခွိန်းကြိုးလောကရြှိသော ရှှဆှေဲကြိုးကြီးကို ဆှဲထားသည်။ စာကိုဖတန်သေော သူ့မကြန်ှာသည် ခပတ်ညတ်ည်၊ ခပတ်င်းတင်းရှိသည်။ သဘောကောင်းပုံ မရခွေ။

သာဂိက ထွန်းနိုငကြို ကြည့်ရြင်း ထွန်းနိုငန်ောကကြ မှငကြှင်းကို စိတဝြငစြားသှားသည်။ ထွန်းနိုင်၏ ပြဲရုံဘေးတွင် အမွိုးသမီး သီးသန့ဟြု ရေးထားသော အလှပြငဆြိုင် ရှိနလသေည်ေ။ ထိုဆိုငရြှေ့တွင် ကောငမြလေးတဈယောကသ်ည် ဒါန်းစီးရင်း စာအုပတ်ဈအုပ် ဖတန်သည်ေ။ ထိုကောငမြလေးသည် ဖိုဘီကိတန်ဲ့ ဆငသ်လိုလို ရှိသည်။ သူမလေးသည် နကြောစေ့ကိုကရြင်း မော့အကြည့်ြ သူ့ကိုငေးနသေော သာဂိမကြဝြန်းကို တွေ့သောအခါ နှာခေါင်းလေးရှုံ့ပြီး မကြန်ှာလေးကို စာအုပန်ဲ့ ကြယလြိုကသ်ည်။ သာဂိ ရငခြုနလြာသည်။ သူသည် သူ့နှလုံးသားကို သသှေားပြီဟု ထငတ်ာ မှားပြီဖြစ်ကြောင်း အခုမှသိသည်။ သူ့ရငဘြတကြှီးသည် အနှစ်မရှိသော ပငပြေါငဘြောလုံးကဲ့သို့ အခွံကြီးသာ ဖြစ်သညဟြုထငတ်ာ လှဲပြနပြှီဖြစ်သည်။

သာဂိသည် ကိုထွန်းနိုင်၏ ပြဲရုံမကြန်ှာကကြပြေါတ်ှင် နရောရသည်။ မကြန်ှာကကြဟြုဆိုသောလြည်း ကိုထွန်းနိုငသ်ည် အတောလြေးတော့ ပြငဆြငထြားသည်။ ထိုအပေါတ်ှင် ရခေဲသတ်ေတာ၊ အပေါစြကြ၊ အောကစြကြ၊ ပနကြာ၊ ကကစြကြ စသည့ြ လူသုံးကုန် ဇိမခြံပစ်စည်းများ အဆငသ်င့ရြှိနသည်ေ။ ထိုနေ့ညက သာဂိသည် နရောစိမ်းကို ရငခြုနရြင်း ညနကေ မကြန်ှာနုနုလေးကို တဈခကြတ်ဈခကြြ မှငယ်ောငန်မေိသည်။

နောကတ်ဈနေ့မှစ၍ သာဂိသည် ဆိုငကြယစြီးသငရြသည်။ ဆိုငကြယလြေးသည် တရုတဆြိုငကြယ် လောဂြွား 110 အမွိုးအစားဖြစ်ပြီး သာဂိနဲ့ ခဏချင်ြးပင် ရင်းနှီးသှားခဲ့သည်။ သာဂိသည် အလုပလြုပဖြို့ လာခွင်း ဖြစ်သောလြည်း ဆိုငကြယခြညွြး စီးနရသေည်။ သူ မှို့ထဲ လမ်းများပေါတ်ှငသ်ာမက မင်းကြီးတောငလြမ်း၊ တဈဘကကြမ်း ပန်းတောင်းဘကရြှိ လမ်းများကိုပါ အစီးကငွ့ရြသည်။ နောကဆြုံးခေါကကြဆိုလွှင် ပေါင်းတလည်၊ ပေါကခြေါင်းမှ တဆင့ြ ပဲခူးရိုးမလမ်းတွပေေါအြထိ တက္ကစီးခဲ့ရသည်။ နောကြ မကြာခငတ်င် သာဂိသည် ပုသိမ်၊ မုံရှာ လမ်းမကြီးပေါတ်ှင် စတင် အလုပလြုပန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ပုသိမဘြကကြ အောဒြါမှာလာသော ဆိုငကြယမြွားကို ကိုထွန်းနိုငကြ ဖုန်းလကခြံပြီးသည့န်ောကြ အငခြပြတ်ဈဦးပါသည့ြ အဖြဲ့ဖြင့ြ ဆိုငကြယကြယရြီ ရိုကပြေးရခွင်း ဖြစ်သည်။

သာဂိသည် ပြညမြှ ပုသိမထြိ ဆိုငကြယစြီးပေးခ ငါးထောငရြသည်။ ပြညမြှ ဆိုငကြယစြီးသှားလွှင် လူညီမူပေါမြူတည်၍ အခွိန် နာရီ ချောကန်ာရီမှ ရှဈနာရီ အတွင်း ပုသိမသ်ို့ ရောကသ်ည်။ ပုသိမသ်ို့ရောကလြွှင် လကခြံမည့သ်ူက အထိခိုကအြနာအဆာ စဈဆေး၍ ကြနပေပြှီဆိုသညန်ဲ့ ဘတဈြကားစီးပြီး ပြနလြာကြသည်။ သာဂိတို့က ကားပေါတ်ှင် အိပပြှီး လိုကကြှသည်။

ပြညရြောကလြို့ ကိုထွန်းနိုငရြှေ့ရောကလြွှင် ပုသိမကြ လကခြံသူ၏ အထိအခိုကြ အပြန်းအပဲ့ သတင်းစကားများ မရှိပါက စရိတင်ှိမ်း ငါးထောငခြိုငပြှီး ဖြစ်လသည်ေ။ ရံဖနရြံခါ လမ်းတွင် ဘီယာ အသောကလြှနပြှီး ဆိုငကြယလြဲ၍ ပြန်းရာ ခွဈရာ ထငလြာလွှငမြူ အထိခိုကပြေါမြူတညပြှီး တဈထောငမြွိုး နှစ်ထောငမြွိုး အလွှော့ခံကြရသည်။ မညသ်ို့ပင် ဆိုစကောမူ သာဂိသည် ပိုကဆြံရှာတတပြှီ ဖြစ်သည်။

ကိုသန့လြည်း ရံဖနရြံခါ ရောကလြာတတသ်ည်။ ကိုသန့ကြ ဆိုငကြယ် လုပင်န်းတွင် ရှယယ်ာသာဝငပြှီး ကိုယတ်ိုငမြပါခွေ။ ကိုယတ်ိုငလြုပသ်ူက ကိုထွန်းနိုငဖြစ်သည်။ ကိုသန့ကြ ဇီးစေ့ကောကခြှင်း၊ ဘုမျမာရာဇာ ကောကခြှင်းနဲ့ ပို့ခွင်းကို အဓိက ထားသည်။ ရံဖနရြံခါ သူ့ထံတွင် လိပန်ဲ့ သင်းခွခပြေတ်ှပေါ တွေ့ရတတသ်ည်။ သာဂိသည် ကိုသန့လြူ ဖြစ်သောလြည်း ကိုသန့လြုပင်န်းကို စိတမြဝငစြားခွေ။ သူသည် လမ်းပေါကြ ဆိုငကြယ် အလုပကြိုသာ အာရုံလာနသည်ေ။

ယခုဆိုလွှင် သာဂိ၏ ခေါကရြသည်ေ ဆယကြှောင်းကြောမြှာ ရှိပြီးဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သာဂိ ပိုကဆြံမစုနိုင်။ သားမယား မရှိပါပဲ ကုနစြရာ ရှိနသညေမြှာ နှေးနှေးတို့ ညီအဈမကြောင့ကြ တဈကြောင်း၊ သာဂိ၏ အငခြပြြ ကိုနိုင်းနိုင်းကြောင့ြ လည်းကောင်း ဖြစ်ရပါသည်။

နှေးနှေးဆိုသော ကောငမြလေးသည် သာဂိ နထေိုငရြာ ကိုထွန်းနိုငပြှဲရုံဘေးတွင် ဖြင့ထြားသည့ြ အမွိုးသမီး အလှပြငဆြိုငမြှ ဖြစ်သည်။ သူမလေးသည် ပြညကြောလိပတ်ှင် အဝေးသငတ်ကရြင်း အဈမဝမ်းကြဲဖြစ်သူ၏ အလှပြငဆြိုငတ်ှင် နထေိုငသ်ူဖြစ်သည်။ ကိုထွန်းနိုငတ်ို့နဲ့လည်း ရပဆြှရပေမြွိုး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဈမဝမ်းကြဲ ပြည့ပြှည့သ်ညလြည်း သူမနဲ့ အဈမရင်းတောသ်ည် ထငရြလောကအြောင် ရုပဆြငသ်ူဖြစ်သည်။ သာဂိအပေါတ်ှငလြည်း ခငမြငစြှာ ဆကဆြံတတသ်ည်။ သာဂိ တတိယနှစ်နဲ့ ကြောင်းထွကလြာသညကြို သိသောအခါက သူမသည် သာဂိအတွကြ ကြောင်းစရိတခြံပေးမည်။ ကြောင်းဆကတ်ကပြါ ဟုဆိုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် (ထိုစဉကြ) ပြညကြောလိပမြှာ သာဂိတကခြဲ့သော စိတပြညာမဂွော မရှိသေးခွေ။ အမှနတ်ော့ သာဂိကလည်း ကြောင်းဆကတ်ကခြငွတ်ော့သည် မဟုတ်။ သို့ရာတွင် အဈမပြည့ပြှည့ြ ကြနပေစြရန်ေ စိတပြါသည့မြဂွော မရှိ၍ဆိုကာ အကြောင်းပြခဲ့ရသည်။

သာဂိ၏ အားလပခြွိနမြွားသည် ထိုဆိုငလြေးအတွကသ်ာ ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးနှစ်ဦးတည်းရှိသော ဆိုငလြေးသည် သိပတ်ော့ နာမညကြွောလြှသညတ်ော့ မဟုတခြွေ။ သို့ရာတွင် အဈမပြည့ပြှည့ြ၏ စတနောပါသော ဝနဆြောငမြူများက လာရောကသ်ူများကို နောကတ်ဈခါလာဖို့ ဆှဲဆောငန်ိုငလြသည်ေ။ ထို့ပြင် အခွားဆိုငတ်ောတ်ောမြွားများကဲ့သို့ ယောကြြားလေး အဝငအြထွကြ ရှုပရြှုပယ်ှကယ်ှကြ မရှိသညကြလည်း သူတို့ ဆိုငလြေး၏ နာမညဂြုဏသ်တင်း တဈခုဖြစ်သည်။

ယခုတဈလော ရှုပရြှုပယ်ှကယ်ှကြ ဝငထြှကန်သေူမှာ သှေးမတောြ သားမစပသ်ည့ြ သာဂိသာ ဖြစ်သည်။ ကိုနိုင်းနိုင်းကတော့ သူ့ကို ဘာကြောင့ြ နိုင်းနိုင်းဟုခေါမြှန်း သာဂိ လုံးဝမစဉြးစားတတခြွေ။ ဘယန်ရောကနေ ဘယလြိုကြည့်ကြှည့ြ မကြန်ှာ၊ ဟနပြန်၊ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ စကားပြောပုံ ရုပရြှငမြင်းသား နိုင်းနိုင်းနဲ့ တဈနမွှေ မတူခွေ။ သို့ရာတွင် ကိုနိုင်းနိုင်းမှာ ထာဝစဉြ ရှှန်းစိုတောကစြားနကော ရီဝဝဖြေဈေနသေော အရညလြဲ့နသညေ့ြ မကြဝြန်းတဈစုံရှိသည်။ စတွေ့ခါစကဆိုလွှင် သူ့ကို ဖီးလသ်မားကြီးဟု သာဂိ ထငခြဲ့သည်။ မဟုတခြွေ။ အမှနကြမူ သူသည် သူကြိုကသ်ည့ြ နိုင်းတီးနိုင်း ဝီစကီအား အမြဲလဈမဈဖြည့န်ေ၍ အမြဲကောင်းနသေော လူကောင်းကြီးသာ ဖြစ်သည်။

သာဂိတို့ ကယရြီရိုကစြ လမ်းကြောင်း မကြှှမ်းသေးခင် ကိုနိုင်းနိုင်းက သငပြှပေးခဲ့ရသည်။ လမ်းကြောင်းကြှှမ်းသည့ြ နရောတွငတ်ော့ ကိုနိုင်းနိုင်းက ဆရာ တဈဆူဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ဆရာခေါထြိုကသ်ော နောကတ်ဈခကြလြည်း ရှိသေးသည်။ သူသည် ခရီးသညရြှာရာတွငလြည်း ကြှမ်းကငွလြှသူ ဖြစ်သည်။ ကိုထွန်းနိုင်၏ ကိုသန့လြူကြ .. ကြည့်ရြှုသငပြေးလိုကကြှာ ဆိုသော စကားအောကတ်ှင် ကိုနိုင်းနိုင်းသည် သာဂိအပေါြ အနည်းငယတ်ော့ အရေးထားပါသည်။

တဈနေ့ ဥသွှဈပငစြားသောကဆြိုငမြှအထွကြ ကိုနိုင်းနိုင်းက လူတဈယောကြ လမ်းကြုံတငခြေါသ်ှားပါ ဆိုကာ သူ့ဆိုငကြယပြေါြ တဈယောကတ်ငပြေးသည်။ ကြညတ်ောထြိဆိုတော့ သိပလြည်းမဝေး လမ်းကလည်း ကောင်းသည့ပြှင် လူပုံကြည့်ရြတာလည်း ပြော့နှဲ့နှဲ့ဆိုတော့ အန်တရာယပြှုနိုငမြည် မဟုတဟြု ယူဆကာ လကခြံလိုကသ်ည်။ ဒါက ကိုနိုင်းနိုင်း၏ ဖနတ်ီးပေးခကြဖြစ်သည်။

တဈခွို့ ဘတဈြကားစောင့ရြန် စိတမြရှညကြှသော ခရီးသညမြွားနဲ့ အလငွလြိုသော ခရီးသညမြွားကို လမ်းကြုံတငခြှင်းအားဖြင့ြ မှိုးမှိုးမကြမြကြလြေး ရတတသ်ည်။ အင်ျဂပူထိလောကဆြိုလွှင် ငါးထောငခြန့ြ ရတတသ်ည်။ ယခု ကြညတ်ောြ ဆိုတော့ ထောင့င်ါးရာ၊ နှစ်ထောငတ်ော့ အေးဆေး၊ ဘီယာဖိုးအတွကြ သာဂိ ပူစရာမရှိပြီ။ သို့ရာတွင် ဒီလို တငခြေါရြတာ အန်တရာယတ်ော့များသည်။

တဈလောက သာဂိတို့လို ကယရြီတဈယောကြ ဤကဲ့သို့ ခရီးသည် တငလြာရာ လူပြတသ်ောနရော အရောကြ နောကကြနေ ဓားနဲ့ထောကပြှီး ဆိုငကြယလြုသှား၍ ဆိုငကြယဖြိုး လွောလြိုကရြဖူးသည်။ ယခု လူကိုကြည့်ရြတာတော့ လူဆိုး၊လူမိုကြ လူကြမ်းပုံ မဟုတခြွေ။ သို့ရာတွင် သာဂိ သတိတော့ ထားရသည်။ လှယန်ကြေ လှယအြိပကြို ခပတ်ိုတိုတင်းတင်းလှယလြိုကပြှီး စတား စကူ ဒရိုငဘြာ (ဝကအြူလှည့ြ) တဈချောင်းကို အပြငအြိပဘြကတ်ှင် ဇဈဟ၍ ထည့ထြားလိုကသ်ည်။ ငါးစာ၏ နောကတ်ှင် ငါးမွှားခွိပ် ရှိမရှိ ကိုယကြ မှငရြသည် မဟုတခြွေ။ သို့ရာတွင် သာဂိ အထငလြှဲခွပြေီ။

သာဂိ၏ ဆိုငကြယန်ောကမြှ ထိုလူသည် သာဂိကို လိုသညထြကြ တိုးဖကထြားသည် ထငမြိသည်။ သူ့လကတ်ှကေ သာဂိခါးကို ဖကရြမည့အြစား ပေါငပြေါရြောကန်သည်ေ။ သာဂိနည်းနည်းတော့ အနရခေကသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ ဘာမှတော့ မပြောမိခွေ။ တဈခွို့က ကြောကတ်တသ်ည်။ သာဂိတို့က စီးနကဖြှေဈ၍ ကီလို ၈၀၊ ၁၀၀ ခန့ကြို ဘယလြိုမွှ မနသေောလြည်း မစီးဘူးသူ အဖို့တော့ လတေိုးဒဏကြှောင့ြ လည်းကောင်း၊ ကြောကစြိတကြှောင့ြ လည်းကောင်း မကြရြညတ်ှကကြော အတင်းဖကထြားတတသ်ညကြို သာဂိ ကြုံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဒီလူကြောကပြုံက နည်းနည်းတော့ တဈမွိုးဖြစ်လာသညဟြု ထငမြိသည်။

ထိုလူ၏ လကတ်ှသည်ေ သာဂိ ဝတထြားသော ဂငွြးဘောင်းဘီပေါတ်ှင် တဈရှရှ လှုပန်သည်ေ။ နောကြ ဂွဆုံ အရင်းသို့ ရောကလြာသည်။ သာဂိ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှား၍ ဆိုငကြယတ်ောင် ယိုငသ်ှားသည်။ ထိုလူ ရယလြိုကသ်လား.. သာဂိ သိပတ်ော့ မသဲကြဲခွေ။ သဲကြဲသညကြ အောကကြကောင် ထောငလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ သာဂိ ဆိုငကြယ် ဆကစြီး၍ မရတော့ လမ်းဘေး ထိုးဆင်းလိုကပြှီး ရပလြိုကသ်ည်။ နောကကြလူက မဆင်း၊ သာဂိ၏ ဂွကြားက ဘောင်းဘီဇဈကို ဖြဲရင်း လကထြိုးနှိုကန်သည်ေ။ သာဂိ မရတော့။ စိတကြ အရမ်းပါလာပြီ ဖြစ်သည်။ မတတ်ပရြပပြေးလိုကသ်ည်။

ထိုလူက သာဂိကို မလှမ်းမကမ်းက ခွုံပုတထြဲ ဆှဲခေါသ်ှား၏။ သာဂိ ဆိုငကြယသ်ော့ကို ကမန်းကတမ်း ခတလြိုကရြရင်း ပါသှားသည်။ ခွုံအကြယရြောကတ်ော့ ထိုလူသည် သာဂိ၏ ဘောင်းဘီကို အောကလြွှောခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီပေါကြနေ လကခြွောင်းတွနေဲ့ အမှှောင်းလိုကြ ပြတဆြှဲရင်း သူ့ခေါင်းကြီးက ပေါငကြှားအောကဝြငကြာ ဂွေးဥတွကေို ခပဖြှဖြ သှားနဲ့ခွဈလိုကြ လွှာနဲ့ထိုးလိုကြ နှုတခြမ်းနဲ့စုပလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ သာဂိ တဈကိုယလြုံး ကငွတ်ကသ်ှားသည်။ ဂွေးဥကြီးတွေ အထဲကို ကြုံ့ဝငကြာ ဗိုကထြဲ ပြနဝြငတ်ော့မညတ်ောင် ထငရြအောင် အောင့တ်ကလြာသည်။ လိငတ်ံထိပဖြွားသည် သှေးတို့စုစည်းလာပြီး ပေါကကြှဲထွကတ်ော့မတတ် တင်းလာသည်။

သာဂိသည် ဒါမွိုး တဈခါမွှ မကြုံဖူးသေး။ ဒီလူ့ကို ရှှံသလိုလို ရှိနပမေယေ့ြ စိတကြလည်း ထနန်ခွပြေေီ။ နောကတ်ော့ သာဂိသည် အတွင်းခံကို ဆှဲလှနကြာ ဒဈကိုဆှဲထုတ်၍ ထိုလူ့ပါးစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ထိုလူသည် ကြှှမ်းကငွစြှာဖြင့ြ သာဂိ၏ လိငတ်ံထိပဖြွားကို စုပယ်ူလိုကသ်ည်။ သာဂိ ကငွ့န်ကြေ ဆီစွပလြေ့ကငွ့ခြန်းပင် မကယန်ိုင်။ ထိုလူ၏ လွှာနဲ့ အာခံတွင်းသည် ပရကရြှာကောင်းလှသော စုပခြှကကြှီးကဲ့သို့ သာဂိ၏ ဒဈခေါင်းတဈခုလုံးအား ငုံ၍ စုပယ်ူလိုကသ်ည် ဆိုလွှငပြဲ သာဂိ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဖငွြးကနဲ ပန်းထွကသ်ှားတော့သည်။ ထိုလူသည် သာဂိ၏ လရညတ်ှကေို မှိုခရွင်း လွှာက ထိပဖြွားကို လာလာထိုးနရော သာဂိမှာ ဆန့င်င် ဆန့င်ငန်ဲ့ ထိုလူ့ခေါင်းကိုသာ စွတကြိုငထြားရတော့သည်။

ထိုလူသည် သာဂိ အရညထြှကန်ခွေိနသ်ာ ခဏစောင့ပြှီး သူ့ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကဆြုပလြုပ်၍ စုပပြှနသ်ည်။ သူ့လွှာနဲ့ နှုတခြမ်းတွသည်ေ သာဂိ၏ လိငတ်ံကို လုံးဝ အလှတမြပေးခွေ။ တောန်ကြော စုပပြေးပြီးသောအခါ ထိုလူသည် တဈဘကလြှည့ြ ဖငကြုန်း၍ သာဂိလိငတ်ံကို သူ့ထဲ ဆှဲထည့မြည် ပြုသည်။ ဒါတော့ သာဂိ စိတမြပါခွေ။ ငှင်းဆနရြင်း ခေါင်းခါတော့ ထိုလူက တဈခါ ပြနထြိုငကြာ စုပပြှနသ်ည်။ ထိုနေ့က ထိုလူသည် သာဂိကို သုံးခွီခန့ြ ဆကတ်ိုကြ ပြီးအောင် စုပရြ၍ လရညတ်ှေ သောကသ်ှားလသည်ေ။

သာဂိ ထိုနေ့က ဖီးတွတကေပြှီး အရသာကောင်းသည့ပြှင် ငှနှစ်ေထောငကြွောလြည်း ရခဲ့သည်။ ဆိုးတော့ မဆိုးဟု တွေးမိသောလြည်း ဆိုးသည့ကြိဈစက နောကြ ငါးရကခြန့ြ အကြာတွင် ဖြစ်လာသည်။ သာဂိ လိငတ်ံထဲမှ ပြညလြို ဖြူဝါဝါအရညမြွား ထွကလြာခွင်းပင်။ သာဂိ အနည်းငယ် လန့မြိသောလြည်းနာခွင်း၊ ကငွခြှင်း မရှိ၍ ဘယသ်ူ့မှမပြော ဘာမှမလုပပြဲ နမေိရာ နောကသ်ုံးရကခြန့ြ အကြာတွင် သာဂိ ဆီးသှားရမှာပင် ကြောကန်မေိအောင် တဈဆဈဆဈနဲ့ နာနတေော့သည်။ လိငတ်ံထဲမှ ထွကန်သေော ပြညစြတွမှောလည်း တစိမ့စြိမ့န်ဲ့ မတိတတ်ော့ခွေ။

သာဂိ လန့န်မေိသည်။ လူကလည်း နလေို့ထိုငလြို့ မကောင်းခွေ။ ကိုယတ်ှေ ပူလာသည်။ မောသည်။ လိငတ်ံကို အထိမခံနိုင်။ နာနသည်ေ။ ပုဆိုးနဲ့ ထိတာတောင် နာသည်။ ဆီးသှားလွှင် ပိုဆိုးသည်။ ဆီး တဈစကထြှကဖြို့ မကြရြညကြမွတတ် ညှဈရသည်။ ဆီးဆိုသညမြှာ မသှားပဲ နလေို့ရသော အရာမဟုတခြွေ။ ထို့ကြောင့ြ ဆီးသှားတိုင်း သာဂိ ဒုကျခနှင့ြ လှလှတွေ့ရင်း ထိုငသ်ာ ငိုနချင်ေမြိတော့သည်။ သို့ရာတွင် ကံကောင်းသည် ဆိုရမည်။ သာဂိကို အကဲခတမြိသော ကိုနိုင်းနိုင်းက

“မင်း .. ထိသှားပြီမလား ၊ မင်းတို့က ရှောငမြှမရှောငတ်ာ၊ ကြိုးမှာပေါ့..”

ဘာညာနဲ့ နည်းနည်းပါးပါး ဆူပူပြီး ဆေးဆိုငမြှာ ဆေးသှားဝယပြေး၏။ ပြနလြာတော့ ရဖာဒင်းနှစ်လုံးနဲ့ အနပြယန်ယစြီလင် လေးလုံးပါလာသည်။ ပြီးတော့ အဲဒီဆေးတွကေို နှစ်ခါခွဲသောကြ၊ ပြောကဟြုဆိုကာ သာဂိကို ပေး၏။ ဆိုးတော့မဆိုး သူ့ဆေးသောကပြှီး သာဂိ အနာပြောကသ်ှားသည်။ သာဂိသည် အခုမှ လန်းဆန်းစွာ ဝမ်းသာနမေိသည်။

သို့ရာတွင် ဟားပိဈ နတဆြိုးသည် ခဏပုန်းနတောသာ ဖြစ်ပြီး သာဂိကိုယတ်ှင်းကို ထိုးနှကရြန် အလဈချောင်းနတော ဖြစ်ကြောင်း သာဂိ မရိပမြိခဲ့ခွေ။ သာဂိသည် ထိုအရာမွိုးကို ကြောကသ်ှားမိသည်။ ကိုနိုင်းနိုင်းက ပြောသည်။ မပြောကလြွှင် ဖြတပြဈရမည် ဆိုသည်။ သူ တကယပြှောတာလား နောကပြှောတာလား၊ ချောကပြှောတာလား သာဂိမသိ။ မသိလည်း နောကထြပတ်ော့ မစမ်းဝံ့။ သူပြောတာ မှနန်ကေ ဖြတရြမညဆြိုလွှင်.. သာဂိ အသဲတွေ ယားသှားသည်။ ရုပမြှငသ်ံကြားက လာနသေော ကုန်းကုန်းးတွကေို မှငယ်ောငသ်ည်။ ဈေးထဲ အလှပြငဆြိုငကြ အလှဖနတ်ီးရှငမြွားကို မှငယ်ောငသ်ည်။ သာဂိ ဒီတဈခွီတော့ မှတသ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ ထိုနေ့မှ စ၍ သာဂိသည် “အဖောြ” ဆောငသ်ည်။

ကယရြီ မရှိသည့န်ေ့များဆိုလွှင် သာဂိသည် နှေးနှေး၏ ဒရိုငဘြာဖြစ်သည်။ အဈမပြည့ြ၏ အိမဖြောဖြစ်သည်။ ထိုအတွကြ လခ တဈပြားမှ မရသည့အြပြင် သာဂိသည် ကိုယ့အြိပထြဲက ဝယထြားသော ဓာတဆြီဖြင့ြ သှားလိုသမွှ လိုကပျို့ခဲ့သညခြညွြး၊ ခိုင်းသမွှ သှားဝယပြေးသညခြညွြး ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သာဂိ ပြောသ်ည်။ နှေးနှေး၏ ဂစွကြနကြန် အကြည့်လြေးအောကတ်ှင် လည်းကောင်း၊ အဈမပြည့ြ၏ ကြငန်ာသော အပြုံးအောကတ်ှငလြည်းကောင်း သာဂိသည် ပြောဝြငန်ပြေီ ဖြစ်သည်။

ကိုနိုင်းနိုင်းကတောင် မေးဖူး၏။ မင်းက ညီမလား.. အဈမလား .. ဟူ၍.. သာဂိလည်း မဖြတတ်ေ။ သူ ဘယသ်ူ့ကို ခစွန်မှန်ေးလဲ မသိခွေ။ ဦးကြီးညို စကားအရ ဆိုလွှငတ်ော့ နှစ်ယောကလြုံးကို ကြိုကသ်ညဟြု ဖြရပေမည်ေ။ မှနသ်ည်။ သာဂိ နှစ်ယောကလြုံးကို ကြိုကသ်ည်။ တဈယောကကြို ပြောလိုကလြို့ ကနွတ်ဈယောကန်ဲ့ စိမ်းသှားမညကြို စိုးသည်။ မပြောပြနလြွှငလြည်း အရငတ်ဈခါလို သူများနောကပြါမှာ ကြောကသ်ည်။ ပြောရအောငကြလည်း သူတို့က ရိုးရိုးသားသား ခငန်တောဆိုလွှင် အားနာစရာ ဖြစ်မည်။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိသည် တွဝနေမေေိပြနသ်ည်။

တဈနေ့… ထိုနေ့က မီးပကြသ်ည်။ အဲ.. မဟုတ်။ မလာသေးတာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိ ပငွြးပငွြးနဲ့ မကြန်ှာကကြြ ပြူတင်းပေါကလြေးမှ အပြငကြို ငေးနမေိသည်။ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် လကလည်း သာနသည်ေ။ သာဂိသည် သာချင်တ်ိုင်းသာနသေော ဖိုးရှှလကေို ငေးရင်း မိဖြူကို ဖပြကြနဲ သတိရမိပြနသ်ည်။ မိဖြူ၏ နှုတခြမ်းပါးလေးတွကေို သတိရမိသညန်ဲ့ သူ့ရငသ်ည် အခုခွိနထြိ လှိုကကြနဲ ခုနခြငွတ်ုန်း ရှိသည်။ သို့ရာတွင် သိန်း ၅၀ ကြောတ်န် ကားကြီးပေါကြ မိဖြူကို မှငယ်ောငမြိသော အခါတွငမြူ သူ့ ရငဘြတကြ အောင့လြာပြနသ်ည်။ ထိုဝဒနောကို သကသ်ာလို သကသ်ာငှား ရခေဲသတ်ေတာထဲက ကိုထွန်းနိုင်၏ ဘီယာဗူးတွေ ယူပြီး ဖောကသ်ောကပြဈလိုကသ်ည်။ ဝဒနောသည် လွှော့မသှားသည့အြပြင် မီးလောငရြာ လပငေ့သ်ကဲ့သို့ ရှိသည်။ သာဂိ ဘာလုပရြမည် မသိတော့။ ထို့ကြောင့ြ ဘီယာ နောကတ်ဈဗူး ထပဖြောကစြဉြ ဟိုဘကြ တိုကခြန်းဘကကြ ..ဝူး..ဝူး ..ဝါး..ဝါး.. အောသ်ံ ကြားရသည်။ သာဂိ ခဏသချောအောင် နားစွင့န်ပြေီးနောကြ…

“အဈမပြည့ျ.. နှေးနှေး.. ဘာဖြစ်တာလဲ…”

ဟု လှမ်းအောမြေးလိုကသ်ည်။ နှေးနှေး၏အသံ ခကြခြငွြးထွကလြာသည်။

“ကိုသာဂိ.. လာပါဦး.. အမှနလြာပါ.. “

အဲဒီအသံနဲ့အတူ အဈမပြည့ျ၏

“မောငသ်ာဂိရေ.. လာပါဦးကြယ်… ”

ဆိုသော အသံတုနတ်ုနလြေးကိုလည်း ကြားရသည်။ သာဂိ ရုတတ်ရကြ စိုးရိမသ်ှားသည်။ ဘာဖြစ်သနည်း။ မှောငမြှောငမြဲမဲနဲ့ လူကပသ်လား ထငကြာ နံရံတွင် ထောငထြားသော လှံတံကိုကိုင်၍ ပြေးသှားမိသည်။ တံခါးပေါကသ်ို့ ရောကသ်ောလြည်း ညီအဈမနှစ်ယောကလြုံးက တံခါးဖြင့မြပေးသေးခွေ။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိက တံခါးကိုထုရင်း

“နှေးနှေး.. အဈမပြည့ြ… ကြှနတ်ောြ သာဂိပါ..”

ဆိုတော့.. အပေါြ မကြန်ှာကကြြ အခန်းက ပြူတင်းပေါကလြေး ပြင့လြာပြီး နှေးနှေးမကြန်ှာလေး ပေါလြာကာ ….

“ကိုသာဂိ.. ရော့.. သော့..။ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ဖြင့ဝြငလြိုကန်ောြ..။ အပေါကဝြမှာလေ.. တောကတ်ဲ့ကြီး.. အကြီးကြီးပဲ…။ အဲဒါ နှေးနှေးတို့ကြောကလြို့ ဖယပြေးပါနောြ … ”

ဟုဆိုသည်။ ထိုအခါမှ သာဂိလည်း ကိုယ့လြကထြဲက လှံကြီး ဘယန်ရောထားရမှန်း မသိဖြစ်ကာ ပြုံးစိစိ ဖြစ်ရပြနသ်ည်။ ကြာကြာပြုံးနလေို့တော့ မရခွေ။ အထဲက အဈမပြည့ြ၏ မောငသ်ာဂိ ဆိုသည့ြ အသံတုနတ်ုနလြေးက သူ့ကို ခေါန်ပြန်ေ၍ သော့ဖြင့ပြှီး အထဲဝငလြိုကရြသည်။

မှနသ်ည်။ သူတို့ ကြောကမြညဆြိုလွှငလြည်း ကြောကစြရာ။ တောကတ်ဲ့က တောတ်ောကြှီးသည့ြ အကောင် ဖြစ်သည်။ သာဂိ လကန်ဲ့ မှန်းကြည့်တ်ာတောင် တဈထွာခွဲခန့ရြှိသည့ြ ကောငကြှီးဖြစ်သည်။ အဈမပြည့သ်ည် အုန်းတံမှကစြည်း တဈချောင်းကို ကိုငရြင်း တောကတ်ဲ့နဲ့ ပနှစ်ေဆယလြောကြ အကြာမှာ သတ်တိပြနသည်ေ။ သူက အဈမကြီးမို့ ဦးဆောငပြှရသည် ထငသ်ည်။ မဟာသတ်တိရှင် နှေးနှေးကတော့ တောကတ်ဲ့ရှိသည့ြ အလှပြငခြန်းထဲတောင် မနေ။ အပေါြ မကြန်ှာကကြပြေါြ တကသ်ော လှကေားပေါတ်ှင် ဓာတမြီးကိုငရြင်း အသင့အြနအထေားနဲ့ ရှိနသည်ေ။

သာဂိ ရငခြုနသ်ှားမိသည်။ တောကတ်ဲ့ကြောင့ြ မဟုတ်။ အဈမပြည့သ်ည် ညအိပခြါနီးမို့ထငသ်ည်။ စွပကြယွခြွိုင်းပြတလြေးကို ဘောင်းဘီရှညခြပပြှပြနဲ့ တွဲဝတထြားသည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော လကမြောင်းသားလေးများသည် ဖယောင်းတိုင် မီးအောကတ်ှင် ဝင်းဝင်းဝါ လကြရြှိသည်။ စွပကြယွကြ ဖုံးမပေးနိုငသ်ော အသားစိုငမြှနသ်မွှတို့သည် လည်း အလားတူ ရှှရေောငထြလကြြ ရှိကြကုန်၏။ ကြောကစြိတကြှောင့လြား မဆိုနိုငသ်ည့ြ ခံစားခကြဖြှင့ြ ခုနန်သေော အဈမပြည့ြ၏ ရငန်ှဈမှှာသညလြည်း စွပကြယွဖြှူလေး၏ ခပပြါးပါး လှမ်းခွုံမူအောကတ်ှင် ခပရြိပရြိပလြေး လှိုင်းထနကြသေည်။

လှံကြီးကိုင်၍ ငေးနမေိသော သာဂိကို အဈမပြည့ကြ ..

” ဟဲ့..”

ဟု တဈခကြအြောလြိုကမြှ သာဂိ သတိပြနဝြငလြာသည်။ ရှကရြှကန်ဲ့ နှေးနှေးကို ကြည့်မြိတော့ နှေးနှေးက မေးလေးငေါ့၍ မကြစြောင်းထိုးရင်း တဈဘကြ လှည့သ်ှားသည်။ သာဂိ ထိုနေ့က တောကတ်ဲ့ကို အပြငဘြကြ ချောကထြုတပြှီး ပြနလြာသည့တ်ိုင် အဈမပြည့ကြို မှငယ်ောငန်မေိသည်။ ခုနလေးက လှမ်းနမေိသော မိဖြူ.. ဘယခြွောငကြို ရောကသ်ှားပြီနည်း။ သာဂိလည်း မသိတော့ခွေ။

🏵️ ရှာက သာဂိ (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️