အောစာအုပ်

ပြည့်တန်ဆာနှင့် မိမာယာ (အပိုင်း ၂)

ပြည့်တနဆြာနှင့် မိမာယာ
ရေးသားသူ – နရသူ

🏵️အပိုင်း (၂)🏵️

⭐အခန်း ( ၇ )⭐

“အို အို အို … ဦး ဦးတရုတကြလည်း … ဟင် ဟင် အဟင့်”

ခငလြေးနှယ် ခပည်ုညုကလေး ညည်းသံကလေးပြုရင်း ရုန်းမလိုနှဲ့မလို ဟနကြလေးပြုလိုကပြါသည်။ ဦးတရုတလြကကြမူ သူမကို လုံးဝလှှတပြေးခွင်း မရှိပါ။

“နှယလြေး မနှင်းနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ မဟုတလြား”

“အင်း ပြော ပြောခဲ့ တယ် ဟို ဟို … ”

“ဘယလြို သဘောရလဲ ကိုတရုတန်ဲ့နဖေို့ ဆုံးဖြတပြှီးပြီလား။ နှင်းကတော့ပြောတယ် နှယ့်မှာ ငှတအေားလိုတယတ်ဲ့။ သူလည်း နှင်းလိုပဲ အဆငပြှအေောင် တဈခုခုလုပခြငွတ်ယလြို့ ပြောတယ်။ ဒါ တကယပြဲမဟုတလြား နှယ် … ကိုယ့်ကို ပြောလေ ”

ခငလြေးနှယ် သူ့ရငခြှငထြဲကနေ ရုန်းထွကလြိုကကြာ လူချင်ြးအနည်းငယခြှာထိုငလြိုကပြှီး ဦးတရုတန်ှင့်မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားကနေ သူ့မကြန်ှာကို စေ့စေ့ပင် စိုကကြှည့်နလေိုကသ်ည်။

“ဟုတတ်ယ် ဦးတရုတ် နှယ့်မှာ အခကအြခဲတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒါတွေ အကုနသ်ာ ဖြရှင်ေးနိုငမြယဆြိုရင် နှယ် ဘာမဆို လုပန်ိုငတ်ယ်။ ဦးတရုတ် အခုလုပန်တေဲ့ အလုပထြဲမှာ နှယ့်ကိုကြိုကတ်ဲ့နရောကနေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခိုင်းချင်ရြာခိုင်းလို့ရတယ်။ နှယ် တဈယောကတ်ည်း လုပသ်င့်မလုပသ်င့် ကြိတစြဉြးစားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မိန်းကလေးဆိုတော့လည်း နှယ့်အနနေဲ့ ဘယလြောကြ အပြောရခကမြယ် ဆိုတာ ရှငန်ားလညပြါလိမ့်မယ်”

“အို နားလညတ်ာပေါ့ နှယရြယ်။ ဒီလိုစကားမွိုးဆိုတာ မိန်းမကောင်းမှနရြင် ဘယမြိန်းမပါးစပကြနေ ပြောထွကရြဲပါ့မလဲ။ ကိုတရုတ် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ဝိုင်းကြိုးစားပေးမယ်။ အဆငပြှအေောငလြုပပြေးမယလြို့လည်း အာမဘန်တခေံပါတယ် ။ အိမကြလူတွေ ပြီးတော့ ပတဝြန်းကငွကြ ယောကြွားမိန်းမ ဘယသ်ူတဈဦးတဈယောကကြမှ မရိပမြိနိုငတ်ဲ့နည်းလမ်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ တဈခုရှိတာက နည်းနည်းနဲ့ကြဲကြဲတော့ လုပမြှရလိမ့်မယ်။ များလာရင် လူမှငမြကောင်းဘူး ။ ကိုယပြှောတာ နှယလြေး သဘောပေါကတ်ယ် မဟုတလြား။ ဆိုလိုတာက သူများလို လကပြေါကမြစိပပြမယ်ေ့ တဈခါဆိုဆိုသလောကြ နင့်ကနဲ ရတာမွိုးဆို ပိုမကောင်းဘူးလားလို့ ဒီသဘောပြောတာပါ ”

“ဟုတ် ဟုတကြဲ့ အများကြီးကြေးဇူးတငပြါတယ် အဈကိုကြီးရယ်။ အဈကိုကြီးဆိုလိုတာ နှယသ်ဘောပေါကပြါတယ်။ ဒီအတွကလြည်း ဘာနဲ့ကြေးဇူးဆပရြဆပရြပါ ။ ဟောဒီ နှယ့်တဈကိုယလြုံးနဲ့ ပုံပြီးပဲ ဆပရြဆပရြ နှယရြဲရဲကြီး ပေးဆပရြဲပါတယ်။ ကိုကြီးအနနေဲ့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောငသ်ာ စီစဉပြေးပါ။ နှယ် သှားလာတတတ်ဲ့လမ်းတွေ ကိုကြီးလည်း သိနတောပဲ။ ပြီး ပြီးတော့လည်း … ”

“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ နှယရြဲ့ ရဲရဲသာပြော မကြောကန်ဲ့”

“နှယ် နှယလြေ အိမကြ ကိုယ့်လငကြိုယ့်သား မသိရင် ကြေ ကြနပြေ ပြီလို့ ကိုကြီး ဒါ ဒါလေးတဈခုတော့ နှယ့်ကို ကူ ညီ ပေးပါ နောြ နောြ အားကိုးပါရစေ အဈကိုကြီးရယ် ”

နောကဆြုံးစကားကို နှယ် ဒီအတိုင်း ရိုးရိုးတန်းတန်း ပြောလိုကခြှင်းမဟုတပြါ။ ထိုငန်ရောကနေ ဗှုန်းကနဲထပြီး ကိုတရုတထြိုငန်သည်ေ့ ခုံပုကလေးအနားဆီ ရုတတ်ရကြ တိုးကပသ်ှားရာက သူ့နဘေးမှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြင်း ကိုတရုတရြဲ့ပေါငန်ှဈဖကကြို သူမလကန်ှဈဖကန်ှင့် စုံကိုင်၍ တောင်းပနခြယသည့် ဟနအြပြည့်နှင့် ပြောလိုကခြှင်းသာဖြစ်သည်။ သူမက ဒီလိုဆိုပမယ်ေ့ တရုတကြှီးရဲ့ အသှေးအသားက ဖငွြးကနဲဖြစ်သှားပြီး ယငမြတဈကောငပြင် သမ်း၍မရသည့် သူ့လီးပါးပဉွြးကြီးက ခကြခြငွြးကြီး မတတ်ောငလြာ သလိုပင် ခံစားလိုကရြလသည်ေ။ တရုတကြှီး သူမကိုချော့သိမ့်သလို ခေါင်းကလေးကို အသာပြတပြေးနပြေီး သူမလကကြလေးတဈဖကကြိုလည်း သူ့လကတ်ဈဖကန်ှင့် အသာအယာပင် ဖစွကြိုငဆြှဲယူလိုကရြာက သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ခငလြေးနှယန်ားနားကပပြှီး …

“စိတခြွ ခငလြေးနှယ် မငစြိုးရိမတ်ာတွေ ဘာမှမဖြစ်စရဘေူး ကိုယရြဲရဲကြီး ကတိပေးတယ်။ အခုလို စကားမွိုးကြားရတာ ကိုတရုတ် ရငထြဲမှာ ဘယလြောကအြထိ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မိတယဆြိုတာ နှယလြေး သိမှာမဟုတဘြူး”

“ရှင် ဘာ ဘာ ဖြစ်လို့ ”

“အို ကိုတရုတ် ဆိုငလြာတိုင်း နှယလြေးကို အရိပတ်ကြည့်ကြည့် အမြဲကြည့်မိနတော နှယလြေးမှမသိဘဲ ကိုတရုတ် နှယလြေးကို စိတဝြငစြားခဲ့တာကြာပါပြီ။ ဖြစ်နိုငရြင် နှစ်ယောကအြတူတူ ဖဲမှေ့ယာပေါမြှာ မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုငကြှီး ခစွတ်လင်းဖြင့်ချင်စြမ်းလှတယ်။ နှယလြေးလို မကြန်ှာအမူအယာလေးရော တင်းတင်းရင်းရင်းရှိလှတဲ့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြလေးကအစ ပြဈမွိုးမှဲ့မထငဖြစ်တဲ့မိန်းမမွိုး ကိုယမြတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ကိုယလြေ နှယလြေးကို ကိုယ့်ရငခြှငထြဲမှာ အခွိနအြကြာကြီးစိတရြှိလကရြှိ ခစွလြို့မဝမချင်ြး ဘယသ်ူဘယဝြါရဲ့ လကထြဲကိုမှ လကလြှတစြပယ် ထည့်မပေးလိုကန်ိုငဘြူး …။ အဲဒါတော့ နှယလြေး မယုံဘူးဆိုရငတ်ောင် အခုယုံလိုကြ။ ကဲ ဒီမှာကြည့် နှယလြေးနဲ့ကိုယ် ရှောရှောရှူရှူ နီးစပခြှင့်ရဖို့ နှယလြေးကို တခွားဘယမြိန်းမနဲ့မှမတူတဲ့ အခွင့်အရေးမွိုးပေးချင်လြို့ အစစအရာရာ ကိုယဘြယလြောကအြထိ အကြကခြပြှငဆြငထြားခဲ့ရသလဲ ဆိုတာ … အခုကြည့်လိုကြ ”

တရုတကြှီး သူ့ခါးကြားမှ ပိုကဆြံအိတိနှိုကပြှီး ငှငေါးထောငတ်န် သုံးလေးအုပကြို ဆှဲထုတကြာ ခငလြေးနှယလြကထြဲ ကမ်းပေးလိုကသ်ည်။ ခငလြေးနှယ် မကြန်ှာလေး ဝင်းကနဲ ဖြစ်သှားရပြီ။

“အို ဟင် ဒါ ဒါ က … ”

“ဟုတတ်ယ် နှယ် သံသယကင်းကင်းနဲ့ အကုနသ်ာယူထားလိုကြ။ အဲဒါအားလုံး နှယလြေးအတွကခြညွြးပဲ။ နှယလြေး ကိုယခြိုင်းတာမှနသ်မွှ မညည်းမညူ လုပပြေးနိုငမြယဆြိုရင် နောကထြပ် ဒီလိုငှဆေိုတာ နှယလြေးဘဝမှာ အပေါများဆုံးအရာတဈခု ဖြစ်လာစရမေယ်”

“တ တကယလြား အဈ ကို ကြီး ရယ် ”

“တကယပြေါ့ သချောရကြည်ေ့ဦး”

“ကြေးဇူးကြီးလှပါရဲ့ အဈကိုကြီးရယ် ”

နှယတ်ဈယောကြ သူ့ကို ထိုငရြှိခိုးမိတော့မတတ် ကြေးဇူးတငစြကားကို ပါးစပမြှနေ၍ ဆီမန်းမန်းသကဲ့သို့ အထပထြပအြခါခါ တဖြဖြရရှတ်ေ ပြောဆိုနမေိတော့၏။ ငှကေိုအသအချော ရတွကေကြှည့်တော့ သူမမွှောလြင့်ထားသညထြကပြင် ပိုများနတော တွေ့ရသည်။ အမှနကြ ဦးတရုတ် ဒီငှကေိုအကြောင်းပြုပြီး သူမကို ဘယလြမ်းဘယစြခန်းရောကသ်ညအြထိ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ဇကကြှိုးခွံ့၍ မဆုံးသောကန်တာခရီးကြမ်းကို အသော့နှငလြမလေဲဆိုတာ ခငလြေးနှယ် မတွေးတတ်၍မဟုတ်။ ကောင်းကောင်းကြီး တွေးတတပြါသည်။ မိမိအနာဝတလြမ်းကို ကိုယတ်ိုငလြည်း ကြိုသိနသညေပြင်။သို့ပမယ်ေ့လည်း ယခုလိုအခွိနမြှာ သူမအတွကြ ငှထကေပျိုအရေးကြီးသည့်အရာဆိုတာ ဘာမှမရှိပြီလေ။

အရာရာကို ငှနှင်ေ့သာ ရငဆြိုငဖြှရှင်ေးရမည်။ ယခုသူပေးသည့်ငှကေ မတနတ်ဆအများကြီးမဟုတတ်ောငမြှ သူမမှာရှိသည့် ကြှေးမှီအတောမြွားများကို ရှင်းပြစနေေိုငတ်ာမို့ သူမအနနှင်ေ့ တောတ်ောကြလေး စိတသ်ကသ်ာရာရစခေဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံးတောငမြှ ဤမွှသော ငှနှင်ေ့နှိုင်းစာလွှင် ဘယလြောကမြှ အရေးပါအရာရောကမြှာ မဟုတမြှန်း သူမအသိပါပေ။

ခငလြေးနှယ် သူ့ဘေးနားမှာ ဒူးကလေးအသာထောကထြိုငန်ရင်ေးက ခုံပုကလေးမှာထိုငန်သည်ေ့ ဦးတရုတကြှီးရဲ့ကိုယလြုံးကြီးကို အငမ်းမရထပြေ့ဖကကြာ အဆီပြနန်သေော သူ့မကြန်ှာပြငကြှီးအနှံ့ တရစပ် ဖိကပန်မ်းစုပ်၍ အကြငန်ာအနမ်းပြင့်တွေ ခွှခပြေေးလိုကြ မိသည်။ ဦးတရုတကြှီးလည်း သူမကိုပြနလြည် ပြေ့ဖကထြားလိုကပြါသည်။

“နှယ် ဒီမှာ အဆငပြှရေဲ့လား”

အထာနှင့်မေးတော့ …

နှယ် သူ့ကို ပြီတီတီကလေး ပြနစြိုကကြှည့်လိုကပြှီး …

“အင်း ဆိုငထြဲတော့ မကောင်းပါဘူး။ ဟိုဖကန်ားထွကရြအောငလြေ။ အပြငကြ အဖီအောကမြှာ ထိုငကြှတာပေါ့”

“လာ သှားရအောငလြေ ”

“နပေါဦး ကိုကြီး ထပမြသောကတ်ော့ဘူးလား။ နှယ် ခွကအြပြည့်ဖြည့်ခဲ့လိုကရြမလား ဒါမှမဟုတ် အရကရြောအမှည်းပါ ”

“ဟင့်အင်း နနေေ ဖနခြှကတ်ောင် မယူတော့နဲ့ ရှုပတ်ယ် … အရကပြုလင်းသာဆှဲခဲ့။ အမှည်းမပါရငတ်ောင် ရပေါရငဖြစ်ပါတယ် ”

နှစ်ယောကသ်ား ခွေးခွပေုကိုယစြီဆှဲ၍ ဆိုငအြပြငမြှောငရြိပထြဲရှိ အဖီကလေးအောကကြို ရောကလြာခဲ့ကြသည်။ ဦးတရုတ် သူမကိုလကန်ှဈဖကကြမ်းပေးလိုကတ်ော့ အထာနပပြှီးဖြစ်သည့် နှယတ်ဈယောကြ စွေ့ကနဲ သူ့ပေါငပြေါြ ခကြခြငွြး တကထြိုင် လိုကမြိလတေော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား မသောကမြစားဘဲ တဈဦးကိုတဈဦး အပြနပြှနအြလှနလြှနပြှေ့ဖကန်မ်းစုပန်ကြရေင်း ကိုယအြင်ျဂါတွကေို ဖစွကြှကိုငကြှ စမ်းကြည့်ကြသည်။ ဦးတရုတလြကကြ သူမနို့အုံနှစ်ဖကရြော ပေါငကြှားထဲကိုပါ ရောကရြှိပြတသ်ပပြေးလာသလို ခငလြေးနှယရြဲ့လကတ်ဈဖကကြလည်း ဦးတရုတပြေါငကြှားထဲရှိ ကြီးမားတုတထြှား၍ ရှညရြှညလြွားလွားရှိလှသော လီးကြီးကို မသိမသာဖစွည်ှဈကိုငစြမ်းမိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ဟင့် ကိုကြီးရယ် ဘာ ဘာကြီးလဲ ဘယ် ဘယ် လိုတွတေောငလြား ကိုကြီးရယ် အဟင့်ဟင့်ဟင့်”

တွေ့မှငန်ကြေ လုံးလုံးချောချောမဟုတသ်ော အဖုအထဈများ ဗှုတထြနသည်ေ့ လီးငပဲကြီးက သူမကို နှစ်ကိုယကြှား ကပပြှောပြ လိုကသ်ော မနှင်းအေးရဲ့

“ထောငထြှကလြီးမို့”

ဆိုသည့်စကားသံကို ပြနလြညကြှားယောငလြာစပေါသည်။ တရုတကြှီး၏လကမြွားက သူမရငသ်ားအထကမြှ ဖုံးကြယန်သေော အင်ျကြီကိုလှနလျှောကာ အောကကြနေ ပြူထွကလြာသော နို့အုံလုံးအိအိကြီးနှစ်မှှှာအား ညှဈလှိမ့်နယန်ပေေးသလို အောကမြှနေ၍လည်း သူမခါးဝတထြမီကို ထမီအောကန်ားစကလေး အသာပင့်လှနတ်ငလြိုကပြှီး အောကခြံဘောင်းဘီ ဝတဆြငထြားခွင်းမရှိသည့် သူမပေါငကြှားထဲရှိ ဖောင်းဖောင်းရှရှကြီးဖြစ်နသေော စောကပြတပြှငကြှီးတဈခုလုံးကို ပိုငစြိုးပိုငန်င်း အပီအပြင် ပြတသ်ပန်ှိုကကြလိ ဆှပေးနတောကိုတောင် သူမသတိမမူမိတော့။

တရုတကြှီး၏ ခါးဝတပြုဆိုးခါးပုံစကို သူမလကန်ှင့် အသာဖြလွေော့ခလွိုကရြာက အောကမြှနေ၍ ဘှားကနဲ ထွကပြေါလြာသည့် သူ၏ ဂေါလြီထည့်သှင်းပြုပြငထြားသည် ဆိုသော လီးချောင်းမဲမဲသဲသဲကြီးကိုသာ ရထေဲမှငါးရံ့ခေါင်းတိုကြီးတဈကောငအြမိ ဖမ်းသကဲ့သို့ သူမလကကြလေးတဈဖကန်ှင့် သတိကြီးစွာ တင်းတင်းကြပကြှပ် မှဲမှံစွာဆုပကြိုငပြှီး အပြငဆြှဲထုတလြိုကကြာ သူမမကြန်ှာနှင့်နီးနီးကပကြပ် စိတဝြငတ်စား ငုံ့ကြည့်လိုကမြိလရော သူမထငမြှတထြားသညထြကပြင် ကြီးမားပြီး ထိတလြန့်အံ့သှစရာကောင်းလှသည့် သူမအနနှင်ေ့တဈခါမှပင် မမှငမြတွေ့ဖူးသည့် ဆန်းပြားလှသော လိငခြွောင်းတုတတ်ုတကြှီးရဲ့အသှငအြပြငကြို ယခုမှပင် သူမမကြစြိနှင့်တပအြပ် ကောင်းစွာ တွေ့မှငခြှင့် ရလိုကပြါတော့သည်။

“ဟာ လ လီး ကြီး က နည်း တာ မဟုတ် ဘူး ကိုကြီး ရာ အား ဟား ”

“ဟင်းဟင်း ကိုငကြှည့် စုပလြည်းစုပကြှည့်လေ။ ငါ့လီးတော့ ငါ့အလိုကြ စုပပြေးမှ ရမှာနောြ။ တခွို့ဟာမတွလေို ခေါင်းကြောမာပြီး မစုပဘြူးလေးဘာလေး မလုပန်ဲ့”

“အို ဘယသ်ူ မစုပပြေးဘူးပြောလို့လဲ ကိုကြီးရဲ့။ စုပပြေးမယ် ဂွင်းလည်းတိုကပြေးမယ် အားလုံး သူ့အလိုကဖြှဈရမယ် အဟင့်ဟင့် ဟင့်”

ခငလြေးနှယ် သူ့ဖကကြို ကိုယကြလေးယို့ကာ လှည့်ကြည့်ရင်းက ခစွစြဖြယမြကြစြောင်းကလေးထိုးပြီး မဲ့ရှဲ့ပြောပစ်လိုကတ်ော့ တရုတကြှီး သဘောကပြှီး ဟကဟြကပြကပြကြ ရယမြောလသည်ေ။ ခငလြေးနှယလြကကြလေးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့လီးချောင်း မာမာတုတတ်ုတကြှီးကို အထကအြောကြ ပြတဆြှဲလှုပရြှား ကစားပေးလိုကရြာ လီးကြီးသိသိသာသာ ပိုမိုမာတောငတ်ောင့်တင်းကာ အကြောအပျိုင်းပျိုင်း ထောငထြလာတာကို တွေ့ရလတေော့သည်။ ဦးတရုတကြလည်း သူမပေါငခြှကြားရှိ အရညစြိုစိစိကလေးဖြစ်နသေော စောကပြတကြို အသအချောကြီး နှိုကကြိုင် ပြတဆြှပေးနသညေပြင်။

“ဒီလိုလုပ် နှယလြည်း ကိုယ့်လီးစုပသ်လို ကိုယလြည်း နှယ့်စောကပြတကြလေး အပီကိုငပြေးချင်တ်ယ်။ မှုတလြည်းမှုတပြေးမယ်။ ကိုယ့်အပေါမြှာ အလွားလိုကမြှောကပြှီး အိပလြိုကြ။ ထမီတော့ ခွှတလြိုကကြှာ နောြ ”

“ဟင့်ဟင့် ကိုကြီး သဘောကပြါပဲရှင်။ ဒါနဲ့ ကိုကြီး အ အသံတော့ သိပမြထွကပြါစနေဲ့နောြ။ ဟို လူရီး ကြားသှားရင် မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်”

တရုတကြှီးခေါင်းညိတပြှီး …

“အေးပါ ငါ သိပါတယ် ကဲ မှနမြှနလြုပ် နင့်ကောငင်နောငန်ဲ့ မနှင်းတောင် လိုးပြီးကြပလား မသိဘူး။ မှနမြှနလြေး ငါ့ပေါငပြေါြ မှောကအြိပခြွ လိုကစြမ်း”

“ဟုတ် ဟုတ် ကို ကြီး ”

ခငလြေးနှယ် သူ့ပေါငခြှကြားဆီခေါင်းကလေးတိုးဝငပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းအကြားရှိ မတတ်ောငန်ပြေီဖြစ်သောလချောင်းကြီးကို သူမပါးစပန်ှင့်ကုန်းဟပ်၍ စုပဆြှဲပစ်လိုကသ်လို သူမခန်ဓာကိုယန်ောကပျိုင်းတဈခုလုံးကိုလည်း ဦးတရုတရြဲ့မကြစြိရှေ့မှောကမြှာ ဖငဘြူးတောင်းထောငမြတတ် မရိုးမရှဖြစ်လောကအြောင် ကုန်းကုန်းကြကြကြီးလုပပြေးထားလိုကလြသည်ေ။ ထမီကိုလည်း သူမဖာသာ လကန်ှဈဖကန်ှင့် မမှီမကမ်း လှမ်း၍ လွှောခွှတခြပြေးလိုကရြာ ပြောငဝြင်းနသေော ဖငသ်ားကားအိအိကြီးနှစ်ဖကလြုံး ဘှားကနဲ ထွကပြေါလြာသည်။

“ငါ့ဖကကြို တဈစောင်းလေးလှည့်လိုကြ။ ဒါမှ ညည်းစောကပြတမြှငရြမှာပေါ့။ စောကပြတကြို တမငဖြှကမြထားနဲ့”

“အင်း ဒါဖြင့် ဒီလိုလား”

ခငလြေးနှယ် သိသိကြီးနှင့် တမငလြုပန်မှန်ေးသိ၍ ဖငသ်ားတဈဖကကြို ဖြန်းကနဲရိုကပြှီး ပြောလိုကရြာ ခငလြေးနှယလြည်း လွှာကလေးတဈလဈထုတ်၍ ပြောငစြပစြပလြုပပြှလိုကရြင်း သူရှိရာဖကကြို သူမကိုယလြေးကို ဘေးတဈစောင်းပြနလြှည့်လိုကရြသည်။ ဦးတရုတမြှငသ်ာအောငလြည်း သူမပေါငခြှကြားရှိစောကပြတကြို ပေါငန်ှဈဖကကြို ဟဟဖြဲဖြဲလုပ်၍ကော့ကော့ကလေး ထောငကြားပေးလိုကရြာ သူလည်း သဘောကကြနပေသ်ှားဟနန်ှင့် ခေါင်းကိုတညိတည်ိတလြုပပြှီး …

“အေး ဒီလိုမှပေါ့ စုပစြမ်း လီးပဲစုပ် စကားမများနဲ့တော့။ နင့်ပေါငန်ှဈဖကကြိုတော့ ငါ့ခေါင်းဝငန်ိုငအြောင် ဟိုဖကဒြီဖကြ နည်းနည်းထပဖြှဲပေးစမ်း။ ဒါမှ စောကပြတကြို အသအချောကြည့်လို့ရမှာ ”

သူလည်း စဈစတီနိုင်းပုံစံမကြ ဘေးတဈစောင်းပုံအတိုင်း ခငလြေးနှယခြှရင်ေးဖကဆြီမကြန်ှာမူပြီး သူမစောကပြတကြိုမကြန်ှာထိုးအပ်၍ လကန်ှဈဖကစြုံကိုငဖြစွည်ှဈပြီး စောကပြတန်ှုတခြမ်းဝကို ပြှတကြနဲ အသံထွကအြောင် စုပန်မ်းပစ်လိုကရြာ ခငလြေးနှယလြည်း ကော့ကနဲဖြစ်သှားရလသည်ေ။ ခငလြေးနှယလြည်း ဘာတဈခွန်းမွှပြောမနတေော့ဘဲ ဦးတရုတ်၏လီးကြီးကိုသာ မဲပြီးစုပန်တေော့ရာ သူမပါးစပထြဲ အပြည့်အသိပဖြစ်နသေောလီးက မဝငတ်ဈခကြဝြငတ်ဈခကြန်ှင့် လီးကြီးမာနတ်ဖြည်းဖြည်းထ၍ ပိုကြီးလာလေ လဒဈအရင်းအောကခြှရှေိ ဂေါလြီကြီးသုံးလုံးက ပါးစပထြဲမဝငဆြန့်တော့သလို တဈခံနပြေီး လီးအပေါပျိုင်းလဒဈထိပလြုံးနှင့်ကပရြကြ ထိပန်ားမှာရှိသည့်နောကထြပဂြေါလြီနှစ်လုံးကလည်း လီးကိုယထြညပြေါကြနပြေူးထွကပြှီး လချောင်းတဈချောင်းလုံးစုပ်၍ မဆန့် တော့လောကအြောင် လီးတဈဝကလြောကအြထိ လဒဈထိပကြားကြီးလိုဖြစ်နတောမို့ လကလြွှော့လိုကရြပြီး လီးကိုယထြညန်ဘေး ကနသော လချောင်းကြီးကို လွှာကလေးထိုးထိုး၍ ယကယ်ကပြေးလိုကရြသည်။

လီးမှာထည့်ထားသည့်ဂေါလြီတွကလေည်း အချောင်းရော အလုံးရော အတောင့်ရော အမွိုးစုံလှသည်။ လီးကိုယထြညအြလယမြှာ ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြမြှာ ပြီးတော့ လီးအရင်းအောကခြှအထေိ နရောလပမြကနွအြောင် စီကာရီကာ အပြည့်ထည့်မှှုပထြားခွင်း ဖြစ်သည်။ သာမနမြိန်းမတွဆေို ဘယလြိုမှ သည်းညည်းခံပြီး အလိုးခံနိုငမြှာမဟုတသ်ည့်လီးဖြစ်သည်။ စောကပြတလြည်းကြဲပြဲသှားမှာ သချောပါသည်။ သူ့လီးကိုငလြိုကစြုပလြိုကြ ဟိုဒီလှည့်ပတကြှည့်လိုကန်မ်းရှုံ့လိုကြ လွှာထိုးယကဆြှပေးလိုကန်ှင့် ခငလြေးနှယ် ကိုယတ်ိုငလြည်း လီးချောင်းကြီး၏ ဓာတအြကူးခံရပြီး စောကပြတတ်အားရှကာ အရညတ်ှရှေှဲရှှဲစိုစိုဖြစ်လာရလသည်ေ။

တရုတကြှီးကလည်း သူမစောကပြတကြို ဖြဲကြည့်ကိုငကြှည့် စုပြုံအုံခဲနသေော စောကမြှေးအဖုတလြိုကကြို ကြှတထြှကလြုမတတ် ဆှဲဆုပ် ဖြကစားလိုကြ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲလကထြိုးသှင်းကာ လှည့်ပတမြှှနှေောကန်ှိုကကြလိလိုကြ စောကပြတတ်ဈခုလုံး ပါးစပန်ှင့်နမ်းစုပ် လွှာနှင့်အပြားလိုကြ အောကမြှအထကသ်ို့ ယကသ်ပဆြှလိုကလြုပပြှီး အမွိုးမွိုးချော့နှူးပေးနပရေော ခငလြေးနှယတ်ဈယောကြ သည်းမခံနိုင်လြောကအြောင် ဖြစ်လာသည်။

“အ အ တောြ တောြ တော့ ကိုကြီး နှယ် နှယ် စောကဖြုတရြှ ရှလှန်းနပြေီ လိုးပေး လိုးပေးတော့ သူ့လီးလည်း တအားတင်းနပြေီ နည်းတဲ့ကောငကြှီး မဟုတဘြူး ကိုကြီး နှယ့်ကို လိုးပေးတော့ ကိုကြီးလိုးတာ ခံကြည့်ချင်လြှပြီ နောြ နောြ”

ခငလြေးနှယရြဲ့ ဂရုဏာသကစြဖြယတ်ောင်းဆိုသံက တရုတကြှီးစိတကြို အတောကြလေး ထိခိုကလြှုပရြှားသှားစသည်ေ။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း လီးတဈချောင်းလုံးပေါကကြှဲမတတ် တောငခြငွတ်ိုင်းတောငန်ပြေီဖြစ်ရာ …

“ကဲ ဒါဖြင့် အောကဆြင်းလိုကြ နှယ် … ဖြစ်သလို ကြုံသလို လိုးကြတာပေါ့”

သူ့စကားကြားတော့ နှယ့် စိတထြဲက အလိုလိုရယခြငွသ်ှားမိသည်။ သူမနှင့်ကိုနောငကြ လူလဈတိုင်း ဒီနရောမှာ အမြဲလိုးနကြေ မဟုတလြား။ ဦးတရုတကြ သူကိုယတ်ိုငမြလိုးဖူးသေး၍သာ ဒီစကားပြောခွင်းဖြစ်မည်။အမှောငဆြုံးဟုဆိုအပသ်ည့် ရမျမကတ်ဏှာသာ တကယတ်မ်း ဖုံးလှှမ်းလာခဲ့လွှင် ရှကတ်ယကြှောကတ်ယ် ဆိုတာရော ဘယသ်ူဘယဝြါနှင့် ဘယလြိုနရော ဆိုတာတွပေါ သိပပြှီးတော့ အရေးပါအရာရောကြ နိုငတ်ော့မညလြည်းမဟုတ် ဟူ၍ ခငလြေးနှယ် ကိုယ့်ဖာသာ တွေးမိသှားရသည်။ ရမျမကအြမှောငကြှောင့် သူမသညလြည်း ဒီအတိုင်းဖြစ်ခဲ့ရသညပြဲမဟုတလြား။ ယခုလည်း ထိုအမှောငကြ မလှဲမသှေ ဆကမြှောငရြပလေိမ့်ဦးမည်။

ခငလြေးနှယ် ခုံပုကလေးပေါကြနေ အောကကြိုလွှောဆင်းလိုကသ်ည်။ ဆိုင်ဆြောကစြဉကြတည်းက မှကြေီးဖို့ညှိထားသည့်နရော ဖြစ်၍သာ တောသ်ေးတော့သည်။ ပြီးတော့ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း နေ့စဉန်ှင့်အမွှ အသအချောလှဲကငွြးထားတာမို့ မှကြေီးအသားကြ၍ မှမောတွဖြစ်ေနပြေီး တောရြုံနှင့်လည်း ပခွင်ေးကြံခွင်းမရှိတော့ပေ။ ဘာအခုအခံမှမပါသော မှကမျေဗလာထကမြှာပင် ဒီအတိုင်းဖငခြထွိုငကြာ ပကလြကအြနအထေား မှပေေါကြွောခင်းလှဲအိပခြလွိုကရြာက မရှေးမနှောင်းပင် သူမကိုယပြေါြ ထပမြှောကကြလွာခဲ့သော ဦးတရုတရြဲ့ကိုယလြုံးကြီးကို သူမလကန်ှဈဖကန်ှင့် အသာအယာဆီးကြို၍ ပြေ့ဖကထြားလိုကပြါသည်။

ကြတတကလေးလုပပြေးထားသည့် သူမရဲ့ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို နဘေးတဈဖကတ်ဈခကြစြီ ပြဲပြဲကားကားလေးဖြစ်အောင် ဒူးထောငပြေါငကြား လုပစြလေိုကပြှီးမှ ဦးတရုတ် သူမပေါငန်ှဈဖကအြကြားမှာ နရောဝငယ်ူသည်။ သူ့လီးထိပပြှဲကြီးကို သူမစောကပြတအြဝမှာ အသအချောခွိနတ်ေ့လိုကကြာ အကြဲကြောင်းလေးအတိုင်း အထကအြောကပြှတဆြှဲ၍ လဒဈထိပလြုံးကြီးဖြင့် သူမစောကစြိညှောကတ်ောကကြလေးအား အသှားအပြန် ထိခတလြှုပဆြှပြီး လီးထိပကြှီးကို မပြင့်တပြင့်ခပဟြဟကလေးဖြစ်နသည်ေ့ သူမစောကပြတလြိုဏခြေါင်း အဝကလေးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိမှှုပထြည့်သှင်းပစ်လိုကလြသည်ေ။

“စွိ ဖြစ် ပြှတ် ပလှတ်”

“အ အင့်အင့် အင့် ဟင့်”

တဈသည်။ ကြပသ်ည်။ လီးဒဈထိပကြားကြီးက သူမစောကခြေါင်းပေါကကြလေးထဲ မဝငခြငွြ့ဝငခြငွဖြစ်နသလေိုပင်။ လီးဒဈအရင်းရှိ ဂေါလြီထည့်ထားသည့်နရောက ပိုမိုတဈကြပသ်လိုကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ စောကခြေါင်းတဈခုလုံး တဈကြပဆြို့နင့်နသည်ေ့ကြားက သူ့လီးဒဈပြဲကြီးကို လီးအရင်းအထိ စောကပြတထြဲဝငစြချင်ေဇြောနှင့် သူမရဲ့ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို တအားကုနဖြှဲကားပြီး စောကဖြုတကြို သူ့အလိုကြ အောကကြနကေော့ကြှပင့်ခံပေးမိရာ စူးကနဲနအေောင် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ဖကြ တင်းကနဲဖြစ်သှားပြီး အလှနအြငမြတနပြဲ အခံစားရခကလြှသည့် ဝဒနောတဈရပကြို ခံစားလိုကရြတော့သည်။ တရုတကြှီးခါးကို နှိမ့်ခသွည်။ တဈခါပြနကြှှလိုကပြှီး သူ့လီးကိုပါအရှိနယ်ူ၍ နောကတ်ဈကြိမ် ခပပြှင်းပြင်း ဖိဆောင့်လိုးခလွိုကပြှနသ်ည်။

သူ့လီးကြီးက သူမစောကဖြုတလြေးထဲကို တဈလကမြချင်ြးတဈဆင့်ချင်ြး ကြှံနိမ့်ဝငရြောကလြာလသည်ေ။ သူမစောကပြတတ်ဈခုလုံး မှာလည်း မတန်တ်ဆလီးကြီး၏ အညှာတာမဲ့စွာ လိုးခွဲဝငရြောကမြှုကြောင့် စောကခြေါင်းထဲအပြည့်အသိပဖြစ်ကာ တဈဆို့ကြပည်ှပ် နရသေလိုပင်။ ထိုနည်းအတိုင်း လေးငါးဆယခြကြမြက တရုတကြှီးသူ့ခါးကို နှိမ့်လိုကကြှှလိုကြ ဖိလိုကဆြောင့်လိုကန်ှင့် အဆကမြပြတ် လုပပြေးလိုကသ်ည့်အခါ လီးတဈဝကခြန့် မရှိတရှိလောကကြို သူမစောကဖြုတထြဲ ဝငရြောကလြာနိုငခြဲ့ပြီး သူ့လီးမှာ ထည့်မှှုပထြားသည့် ဂေါလြီလုံးများ၏ အထိအတွေ့အရသာထူးကြီးကို ခငလြေးနှယတ်ဈယောကြ စတငခြံစားရလပြေီ။

ခငလြေးနှယ် သူ့လီးကြီးတဇွပဇြှပန်ှင့် မဆန့်မပြဲကြီး ဝငရြောကလြာမှုကို အံတကြိတကြှိတန်ှင့် မကြန်ှာလေးရှုံ့ကာမဲ့ကာ အောင့်အည်းခံစားရင်း တရုတကြှီးခါးကို လှတသ်ှားမှာ စိုးသည့်အလား သူမလကကြလေးနှစ်ဖကန်ှင့် တင်းနအေောငပြင် ဖကတ်ှယထြားမိပါသည်။ အောကကြနလည်ေး သူ့လိုးဆောင့်ခကြအြလိုကြ သူမဖငကြှီးနှစ်ဖကကြို ကော့ကော့ညှောင့်ပေးနမေိသည်။ ဂေါလြီလဒဈပြဲကြီးကား သူမကို ရူးခွသှေားရလောကအြောင် ကာမသုခဝဒနောတွေ အကြီးအကယွပြေးစွမ်းနခေဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တဈသကန်ှင့်တဈကိုယ် မခံစားဖူးသည့်အဖြစ် တဈခါဖူးမှ မရရှိခဲ့ဖူးသည့် လောကီစည်းစိမ် အရသာထူးကြီးမို့ လောလောဆယအြခွိနမြှာ မတောတ်ဆ လကလြှှတဆြုံးရှုံးသှားရမှာကိုတောင် စိတထြဲက အလှနအြမင်းစိုးရိမကြှောကလြန့်နမေိလသည်ေ။

……………………………………………..

⭐အခန်း ( ၈ )⭐

တရုတကြှီးလည်း တဖြည်းဖြည်း သူ့လီးက ခငလြေးနှယ်၏စောကပြတအြရသာကို တွေ့လာသည့်အလွောကြ ဖငကြှီးနှိမ့်လိုကမြှှင့်လိုကြ ခါးကိုရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပလြုပရြင်း ခငလြေးနှယ်၏အိုးကားကားကြီးနှစ်ဖကကြို သူ့လကန်ှဈဖကန်ှင့် အောကကြနေ စုံကိုငမြယူကာ ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးပေးနတေော့သည်။ ဆောင့်ခကြကြ တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာသှကလြာသည်။ လီးကြီးတိုးဝငမြှုက ရှောရှောရှူရှူမရှိလှဘဲ ဂေါလြီလုံးကြီးတွေ တဈကြပကြာ စောကဖြုတအြဝမှာ အထဈထဈအငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေ၍ ခံရသူအဖို့ အသည်းခိုကလြှန်းလှပြီး သကတ်ောင့်သကသ်ာ သိပမြရှိသလို ဖြစ်နရသေည်။

ခငလြေးနှယအြံကြိတခြံရင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ သူမနှုတမြှ တအိအိတအင့်အင့် ညည်းသံကလေးများပင် ထွကပြေါြ လာရလသည်ေ။ဦးတရုတလြီးက သူမစောကဖြုတထြဲကို တဈဝကကြွောကြွောလြောကြ အဝငအြထွကပြှုနရောကနေ အရင်းထိအရောကြ အပြည့်အသိပထြည့်သှင်းပြီး တဈရှိနထြိုးလိုးခနွပြေီလား လို့တောင် သူမကြဲကြဲပြားပြားမသိတော့။ သူမစောကရြညသ်ံ တဇွပဇြှပ် တဗှပဗြှပ် ထွကပြေါန်သည်ေ့ကြားက ဘုတကြနဲ ဘောကကြနဲမှိုငန်အေောင် ဆောင့်ဆောင့်ခလွိုကသ်ော သူ့ဆောင့်လိုးခကြမြွားကြောင့် လူတဈကိုယလြုံး ကော့ကနဲကြှကနဲ မှောကကြနဲ လဟောနယထြဲရောကရြောကသ်ှားသလိုပင် ဖြစ်ပေါခြံစားနရသေည်။ ကာမအဆိပကြ တဈကိုယလြုံးကို တဆဈဆဈ ထိုးဖောကဝြငရြောကြ ပြံ့နှံ့ပြီးဖြစ်၍လည်း ဖြစ်လိုရာဖြစ်စတေော့ဆိုပြီး နာကငွမြှုကိုပင် သူမ လုံးဝဂရုမစိုကြ မိတော့သလိုဖြစ်နပြေီ။

“အ ကိုကြီး အရှီး အ အိအိ နာနာတယ် လီးကြီးဘေးက အလုံးတွကေ တလိမ့်လိမ့်နဲ့ စောကဖြုတကြွိန်းလှန်းတယ်။ အ အင့်အင့် ဟင့် လိုး လိုး အားရှိတိုင်းလိုး … ဟင်း အင့် အင်းး ဟင့် … သေ သတေော့မှာပဲ ကိုကြီးရယ် လီးကို ဘယလြိုတွလေုပထြားလဲ ”

“ဂေါလြီတွကြေောင့်ဖြစ်မှာလေ။ ဂေါလြီက လိုးလစွေဲလဆေိုတာမွိုးပဲ။ ညည်း ဂေါလြီလီး မတွေ့ဖူးသေးဘူး မဟုတလြား”

“အို ဘယလြိုလုပ် တွေ့ဖူးမှာလဲလို့ ဆန်းဆန်းပြားပြားတွေ တဈခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ ရိုးရိုးလီးပဲ ကြုံဖူးတာ တကယပြှောတာပါ”

“အခု ခံကြည့်တော့ရော ဘယလြိုနလေဲ ကောင်းရဲ့လား”

“အင်း ကောင်း ကောင်းတယန်ဲ့တူတယ် ရိုးရိုးလီးနဲ့လိုးတာနဲ့ မတူဘူး။ စောကဖြုတပျိုရှပြီး လီးကြီးပြတတ်ိုကလြေ ပိုပြီး အလိုးခံချင်လြေ ဖြစ်လာသလိုပဲ …။ နာပဲနာသလို ကြိန်းပဲကြိန်းသလိုနဲ့ တဈမွိုးကြီး။ စောကဖြုတထြဲက မနနေိုငအြောင် အရမ်းယားပြီး ရှပိုးအထိုးခံနရသေလိုပဲ ဟင့်ဟင့် ”

“ကိုယ် နည်းနည်း လျှော့လိုးပေးရမလား”

“မလွှော့နဲ့ ဒီအတိုင်းဆကလြိုး။ လီးက ကြပတ်ော့ သိပကြှပတ်ယ် တထုတထြုတန်ဲ့ တဈခုခုတဈခံနသလေိုပဲ ဖီးလလြည်းအရမ်းရှိတယ်။ အခု အခံခကပြမယ်ေ့ တဖြည်းဖြည်းတော့ ကငွြ့သားရလာမှာပါ ”

“အိုး တောလြိုကတ်ဲ့ ကလေးမလေး ခစွဖြို့ကောင်းလှန်းလိုကတ်ာနောြ။ ကဲ ပြှတပြှှတ် ဒါက ခစွလြှန်းလို့ ”

တရုတကြှီး ခငလြေးနှယ် နှုတခြမ်းဖူးဖူးတွဲတွဲကလေးနှစ်ခပြကြို တအားစုပဆြှဲနမ်းလိုကသ်ည်။ ခငလြေးနှယမြူသလိုလုပပြှီး သူ့ရငဘြတကြို တွန်းလိုကရြာက …

“ဟှန့် သှားပါ အရကန်ံ့ကြီး နံကနံနဲ့ ဟှင်း ”

“စောကဖြုတန်ံ့ရော မနံဘူးလားလို့ ခုနက နှယ့်စောကဖြုတကြို အပြတမြှုတပြေးထားတာ ဟင်းဟင်း”

“နံဘူး ကိုယ့်ဟာကိုယတ်ော့ ဘယန်ံမှာလဲ နှယ့်ပါးစပရြော ကိုကြီး နမ်းကြည့် စုပကြှည့် ကို့လီးနံ့ကြီးမနံဘူးလားလို့ ”

“ဘယမြလဲ လာ ပြှတ် ပြှတ် အင်း အင်း ဟင်း မနံပါဘူး နှယ့်ဆီက စောကပြတန်ံ့လေးပဲ ကိုယ့်ပါးစပထြဲစွဲနတော အနံ့လေးက အီတီတီလေး ခစွစြရာ ဟင်းဟင်းဟင်း”

“ကိုကြီး နောြ သိပပျို ကဲ ဆောင့် ဆောင့်ပါ မှန် မှနမြှနလြေး အို ဟို ဟိုမှာ သူတို့ ကြည့်ကြည့်နကြပြေီ ကိုကြီး မှနမြှနလြုပ် အပြီးသာ လိုးလိုကတ်ော့ အဟင့်ဟင့် ဟင့်”

ခငလြေးနှယပြှောသည့်ဖကကြို လှည့်ကြည့်လိုကတ်ော့ တကယပြဲ ဟိုနှစ်ယောကရြောကန်တော တွေ့ရတော့သည်။ မနှင်းအေးနှင့်ကိုနောင် သူတို့နှင့်မနီးမဝေး ဆိုင်ထြဲကနေ လှမ်းကြည့်နကြသေည်။ ခငလြေးနှယ် ရှကရြမှန်းလည်း မသိတော့။ တရုတကြှီးရယကြွဲကြဲလုပပြှီး သူမဖကပြှနလြှည့်လာကာ သူမဖငသ်ားအိအိနှစ်ဖကကြိုဆှဲမ၍ အပေါစြီးကနေ တဘုတဘြုတတ်ဘှပဘြှပန်ှင့် ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဆောင့်လိုးခလွိုကသ်မွှ အောကကြနေ ကော့ကာကော့ကာညှောင့်ခံပေးနရင်ေး သူတို့ရဲ့ကာမဇာတလြမ်းကို နိဂုံးကမျပတ် အဆုံးသတလြိုကကြှသည်။ လိုးခွိနကြှာပြီး ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခွင်းဖြစ်၍လည်း သုတကြှာကြာမထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲဖြစ်ကာ နှစ်ဦးစလုံး လရညရြောစောကရြညမြွားပါ ပျိုငတ်ူ ပန်းထွကလြာကြပြီးနောကြ အတနင်ယကြှာသညအြထိ ရမျမကအြရသာကို ဇိမယ်ူမှိန်းနလေိုကကြှပြီး လှဲနရောကနေ လူးလဲထလိုကကြှပါသည်။

ကိုနောငန်ှင့်မနှင်းတို့ သူတို့နှစ်ယောကအြနားကိုရောကလြာကြပြီး ကိုနောငကြ ဝတလြဈစားလဈဖြစ်နသေော ခငလြေးနှယ်၏ ကိုယလြုံးအိအိလေးကို လှမ်းပြေ့ဖကလြိုကရြာက …

“နှယ် နောကမြှ အေးဆေး တွေ့ကြတာပေါ့။ နှယလြိုအပတ်ာရှိရငပြှော။ ကိုယလြည်း နှယ့်ကို ကြနပေအြောင် ဖနတ်ီးပေးချင်တ်ယ်။ ဒီညတော့ မနှင်းကို ကိုယ် အပြငခြဏ ခေါထြုတသ်ှားမယ်။ ဒီအတွကတ်ော့ နှယစြိတမြဆိုးရဘူးနောြ”

နှယ် ခေါင်းအသာညိတသ်ည်။

“နှယ် နားလညပြှီးသားပါ။ မနှင်းက ဒီညအဖို့ သူ့အတွကြ အရေးအကြီးဆုံးပဲ …။ နှယပြှောမယ် ဦးတရုတရြော ကိုနောငရြော နှယ့်အဖို့ သူစိမ်းတွေ မဟုတကြှတော့ဘူး ။ ကိုနောင် သူ့လမ်းစဉလြိုကပြှီး နှယ့်ကို ငှနေဲ့ဝယဖြို့မလိုဘူး။ ဦးတရုတလြည်း ဒီအတိုင်းပဲ …။ နောကဆြို နှစ်ယောကလြုံး ငှစကေား မပြောကြနဲ့တော့ …။ နှယ် ဒီနှစ်ယောကကြ လှဲပြီး တခွားသူဆိုရငသ်ာ အပေးအယူစကားပြောမှာ။ ဒါကလည်း ဦးတရုတန်ဲ့ နှယန်ဲ့ လုပထြားတဲ့ အလုပပြဲ …။ ဒီလောကဆြို ကိုနောငရြော ဦးတရုတရြော နှယ့်ကို သံသယရှင်းကြပြီပေါ့ … ဟုတလြား ”

ကိုနောင့်ကိုပြောရင်း တဈဆကတ်ည်း တရုတကြှီးဖကကြိုပါ လှည့်ပြောလိုကတ်ော့ တရုတကြှီးလည်း ခေါင်းကို ခပသ်ှကသ်ှကြ ညိတပြှ လိုကရြတော့သည်။

“ကောင်းတယ် နှယပြှောတာရှင်းတယ်။ ပြင့်ပြင့်လင်းလင်းလည်းရှိတယ်။ ကိုတရုတ် နှယ့်အတွကြ အတတန်ိုငဆြုံး အဆငအြပြဆေုံး ဖြစ်အောင် အစစအရာရာ ဖနတ်ီးပေးမယ်။ ကိုယတ်ို့လေးယောကလြည်း တဈနေ့အပြငမြှာဆုံပြီး ကဲကြရအောင်။ ကဲ နှယ် ဘယလြို သဘောရသလဲ”

“နှယ် အဆငသ်င့်ပါ ကိုကြီး။ တခွားသူမပါဘဲ နှယတ်ို့ချင်ြးသာဆိုရင် အတိုင်းထကအြလှနပြေါ့ ဟင်းဟင်းဟင်း”

မနှင်းအေးလည်း မနပေါ။ တဟင်းဟင်းရယပြှီး …

“အို ဒီကလည်း အဆငသ်င့်ပါပဲနောြ။ အပြငလြူ ပါပါမပါပါ အရေးမကြီးဘူး။ ကြှနမြတို့ အတူဆုံဖြစ်ရငရြပြီ။ နှယ် ညည်းစကား ညည်း သချောမှတထြားနောြ ဟင်းဟင်း ဟင်း”

“စိတခြွ နှယမြှတထြားပါ့မယ် မနှင်း။ မနှင်းသာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပလီပလာလုပပြှီး ခေါင်းရှောငဖြို့မစဉြးစားနဲ့ ဒါပဲ အဟင်းဟင်း”

“ကြုပကြလား မရှောငပြါဘူးတောြ။ ညည်းလေးသာ အရငဆြုံး အိမကြထွကခြှင့်ရအောင် ကြိုးစားလိုကြ။ အဲဒါဆို ဖြစ်ပြီ”

အမွိုးသမီးနှစ်ယောကြ တဈယောကမြကြန်ှာတဈယောကကြှည့်၍ ကိုယလြုံးကလေးများ တသိမ့်သိမ့်လှုပခြါအောငပြင် အားရပါးရ ရယလြိုကမြိကြသည်။ တရုတကြှီးက ခငလြေးနှယလြကကြိုဆှဲပြီး …

“ကဲ နှယ် မပြနခြင် အပိတကြလေးလုပရြအောင် တဈခုခုရမလား ခပမြှနမြှနလြေးလုပပြါဦး ”

နှယ် အထာနပပြှီးသား။ ကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားများဖိုသီဖတသ်ီဖြစ်နတောကို သချောလေးပြငဝြတလြိုကရြင်း …

“ရတယ် ခပမြှနမြှနသ်ာသောကြ အမှည်းကတော့ အခွအနေအရေ လကကြနွဟြင်းတွပေဲရမယ်။ ကိုနောငန်ဲ့ ဦးတရုတ် ဘာညာ အသံမထွကစြနေဲ့နောြ … အလိုကသ်ိ ဒါပဲ …ဟင်း ဟင်းဟင်း”

“ကောင်းပြီ လုပမြှာသာလုပစြမ်းပါ ကလေးမရဲ့”

နှယန်ှင့်မနှင်း ဆိုငထြဲဝင်၍ တဈဝိုင်းစာအမှနပြှငပြှီး အဖီအောကမြှာပဲ အတူတကြဝိုင်းဖြဲ့လိုကကြှသည်။ နှယရြော မနှင်းအေးပါ သူတို့နှင့်အတူ ဝီစကီသောကကြှသည်။ မနှင်းက ကိုနောင့်ဘေးနားမှာ ကပထြိုငပြှီး ကိုနောငန်ှင့်အတူ အရကတ်ဈခွကတ်ည်းကို တဈလှည့်စီ အရသာခံကာ ဇိမန်ှင့်မွှင်းသောကန်သလေိုပင် နှယကြလည်း ဦးတရုတကြှီးနှင့်ကပလြကြြ သူ့ရငခြှငထြဲကို တဈစောင်းကလေးမှီနှဲ့၍ ထိုငရြင်း သူတို့ချင်ြးလည်း အသားချင်ြးထိမိနကြကော ဝီစကီအရကကြို တစိမ့်စိမ့်စုပင်ုံသောကလြိုကြ တရုတကြှီး၏ ခွဆေော့လကဆြော့ ဖငပြှတ် ပေါငပြှတ် စောကပြတန်ှိုကြ နို့နယကြိုငမြှုကို ခံလိုကန်ှင့် လေးယောကသ်ား ကိုယစြီကိုယင်ှ စည်းစိမတ်ှေ့နကြလေကြြ ရှိပတေော့သည်။

တရုတကြှီးက သူမပြနခြငရြိကျခာယူသည့်အနနှင်ေ့ ခငလြေးနှယအြင်ျကြီရငဘြတကြို အပေါပြင့်လှနတ်ငပြှီး နို့အုံအိအိကြီးနှစ်ဖကကြို နယလြိုကစြို့လိုကန်င့် ရမျမကထြလာအောငန်ှူးပေးနသည်ေ။ တဈဖနသ်ူမပေါငကြှားထဲကိုပါ လကထြိုးထည့်၍ စောကပြတကြို ဖြဖြရှရှကလေး ပြတပြေးလိုကပြှနရြာ ခငလြေးနှယပြေါငန်ှဈဖကဟြပြဲပြဲဖြစ်သှားပြီး အင်းအင်းဟုဆိုကာ သူနှိုကကြိုငပြေးနသမွှေကို အရသာတွေ့ပြီး ဖငတ်ကြှကြှဖြစ်လာရလသည်ေ။ သူမခါးအောကပျိုင်းရှိထမီလည်း မလုံတော့သလိုဖြစ်သှားကာ ပေါငရြင်းခွဆုံဆီမှ သူမရဲ့စောကပြတကြို အတိုင်းသားဖြဲပြထားသည့်နှယ် ဖြစ်နတေော့သည်။

တရုတကြှီးလည်း အရကသ်ောကလြိုကြ စောကပြတကြိုငလြိုကြ နှိုကလြိုကန်ှင့် ရှိနသလေို ခငလြေးနှယလြည်း သူ့အကိုငခြံ၍ သူ့ဆီကအရကကြို တဈခွကပြှီးတဈခွကြ ကပမြော့နကော အရကရြှိနကြလေး တဖြည်းဖြည်းရလာပြီး တရုတကြှီးရဲ့ ပေါငကြှားကလီးကို ဆုပကြိုငဆြှဲယူ၍ ယောကြွားတွဂွင်ေးထုသကဲ့သို့ လီးကြီးကိုသားရဆှေဲလှနပြှီး လကန်ှင့် အပေါအြောကြ ဆှဲဆှဲခရွင်း အသှားအပြန် ဆောင့်ပေးနတော တွေ့ရလသည်ေ။

တဈဖကမြှာလည်း မနှင်းအေးနှင့်ကိုနောငတ်ို့နှစ်ယောကြ တဈယောကပြေါငကြှားတဈယောကြ လကန်ှင့်နှိုကကြိုငစြမ်းသပကြာ မနှင်းအေးက ကိုနောင့်လီးကိုဂွင်းထုပေးနသလေို မနှင်းအေးကိုလည်း ကိုနောငကြ သူမထမီကို ကကြနွနလှန်၍ စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးကို စမ်းစမ်းစမ်းစမ်းလုပရြင်း အထကအြောကပြှတဆြှဲပြီး အကြဲကြောင်းလေးကိုရော စောကပြတအြပေါဖြကြ ထိပန်ားက စောကစြိအသားတကကြလေးကိုပါ လကည်ှိုးလကမြနှင့်ဖစွခြွေ၍ စောကရြညတ်ရှှဲရှှဲ ယိုစိမ့်ထွကကြလွာအောငပြင် အပီပြတန်ှိုကကြိုငန်ကော စောကခြေါငလြေးထဲကို လကခြွောင်းများထည့်သှင်း၍ တဆတဆြတ် လိုးဆောင့်ပေးလိုကရြာ ဖြတဖြှတဖြတဖြတဖြတ် ဟူသော အသံဗလံများ တရစပပြင် ထွကပြေါလြာပြီး နှစ်ယောကသ်ား အတောကြလေး ခရီးပေါကလြာကြသည်။

ကိုနောငကြသာ အရကကြိုခွကဆြင့်သောကန်ပမေယ်ေ့ မနှင်းခမွာမှာတော့ အရကကြိုတောင် ဖြောင့်ဖြောင့် ကပမြသောကန်ိုငရြှာဘဲ တဈကိုယလြုံးထွန့်လူးကော့ပြံနရကော ကိုနောင့်အပြတအြဆှခံရင်း ဖငကြှီးနှစ်ဖကကြဂဏှာမငှိမဘြဲ ကော့၍ကော့၍ အရှေ့ကို အဆကမြပြတ် တွန်းညှောင့်ပေးနရင်ေး သူမနှုတမြှနေ၍လည်း တအင်းအင်းတအင့်အင့်ညည်းသံတွေ ထွကလြာနရသေည်။

“မနှင်း နငတ်ို့နှစ်ယောကြ ထရပလြိုကကြှစမ်းပါ ”

တရုတပြှောတော့ မနှင်းက …

“ဟင် ဘာလုပမြလို့လဲ ကိုတရုတ်”

“ငါတို့အသအချော ကြည့်ချင်လြို့ နှစ်ယောကစြလုံး စောကပြတကြိုကြည့်ပြီး ဂွင်းထုချင်တ်ယ်”

“ရှငကြှည့်ချင်ကြှည့်ပေါ့ လာ မနှင်း ထ”

ဆိုပြီး ခငလြေးနှယစြိတမြှနလြကမြှနန်ှင့်ပင် ဝိုင်းဘေးမှာ ထရပပြှီး မနှင်းလကကြိုပါ ဆှဲထူလိုကရြာ မနှင်းလည်း မတတသ်ာဘဲ ပါလာရလသည်ေ။ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကကြ ထမီကိုအောကကြနလှနေပြေးရသည်။ကိုနောငန်ှင့်တရုတန်ှဈယောကကြ အောကမြှထိုင်၍ သူမတို့တဈဦးစီ၏စောကပြတကြို ကိုငကြှည့်ဟကြညဖြှဲကြည့်ကြပြီး ကိုတရုတ် သူ့လီးသူလှနကြာ ဂွင်းထုနပေါသည်။ ခငလြေးနှယလြည်း ဟင်း ဒီလောကအြဖြစ်သည်းလှတာ ဆိုပြီး သူမစောကပြတကြို ကိုယတ်ိုငလြကန်ှဈဖကန်ှင့်ဟဟဖြဲဖြဲလုပပြှလိုကရြာ မနှင်းမအောင့်န်ုငဘြဲ တခိခိရယမြိသှားသည်။

“မရယန်ဲ့နောြ မနှင်း။ မနှင်းစောကပြတပြါ နှယဖြှဲပေးမှာ။ ဟိုတဈယောကလြည်း ဘာလုပန်လေဲ လီးလှနပြှီး ဂွင်းထုလေ။ ဖြေးဖြေးလေးလေး မလုပန်ဲ့ ခပမြှနမြှနခြပသ်ှကသ်ှကထြု။ ဒါမှ ကြည့်ကောင်းမှာ။ လိုးချင်ရြငတ်ော့ အခုအခွိနမြရတော့ဘူး။ နောကန်ေ့မှလိုးကြ ဒါပဲ”

ခငလြေးနှယပြှောပြီး ကိုတရုတရြော ကိုနောငရြော သူမတို့စောကပြတကြို ကြည့်ရှုအရသာခံပြီး နှစ်ယောကသ်ား စိတပြါလကပြါကြီး ဂွင်းထုကြတာကိုကြည့်၍ သူမရဲ့စောကပြတမြှစောကရြညမြွား ရှှဲနဈအောင် ထွကကြလွာပြီး မနှင်းစောကပြတကြိုလည်း တဈဖကကြ နှိုကပြှတကြိုငပြေးရင်း မနှင်းလည်း စောကပြတမြှ စောကရြညမြွားထွကလြာကာ သူမစောကပြတကြိုပါ အားကမွခံပြနပြှတ်၍ နှစ်ယောကသ်ား ယောကြွားနှစ်ယောကြ သူနိုငကြိုယန်ိုင် အပျိုငအြဆိုင် ဂွင်းထုနကြသေလိုပင် သူမတို့ကိုယတ်ိုငလြည်း စောကပြတအြပြနအြလှနပြှတရြင်း ဖီလငတ်ှအတေကကြှီး တကလြာရလတေော့သည်။

“ဟားး မရတော့ဘူး ငါထွကခြငွလြာပြီ။ မနှင်းနဲ့ နှယ် နငတ်ို့တဈယောကတ်ဈလှည့် လီးစုပပြေး။ ဒါမှမဟုတ် အပေါတ်ကထြိုငပြှီး တဈယောကတ်ဈပြနစြီ ငါတို့နှစိယောကကြို လိုးပေးကြပါလား။ ဒါဆို နငတ်ို့အတွကရြော ငါတို့အတွကရြော ပိုကောင်းကြမယထြငတ်ယ်”

“ဟုတသ်ားပဲ နှယ် လာခဲ့ တကလြိုးပေး”

ကိုနောငကြပါ ပြောလိုကြ၍ နှယလြည်း ပထမငှင်းမယပြှုပြီးမှ စိတကြူးပြောင်းသှားပြီး ခေါင်းတဆတဆြတည်ိတပြှလိုကရြာက …

“ဒါဆိုလည်း ပြီးရော။ မနှင်း လုပ်…. ရှင် ကိုတရုတကြို လိုးပေး။ ကြှနမ် ကိုနောင့်အပေါကြနေ တကလြိုးပေးမယ်။ မှနမြှနပြဲလုပမြှာနောြ အခွိနမြဆှဲကြနဲ့ ဟုတပြှီလား”

“ကောင်းပြီ မှနမြှနပြဲ ဟဲဟဲ ငါလည်းအောကကြကူဆောင့်ပေးမယ်။ နှယ် ဟိုမှာလိုးပြီးရင်း ဒီကိုလည်း ပြနလြာခဲ့နောြ ဟုတလြား”

“စိတခြပြါရှင် တဈလှည့်စီဆို တဈလှည့်စီပေါ့ ရတယ်”

အမွိုးသမီးနှစ်ယောကလြုံး လကခြံသဖြင့် သူတို့ဂိမ်း(ကစားပြဲ) လေးက ပိုမို၍ မှိုငဆြိုငအြသကဝြငသ်ှားသည်။ တရုတကြှီး အပေါကြနေ တောငမြတန်သေော သူ့လီးပေါကြို မနှင်းတကထြိုငကြာ နှဲ့ဆောင့်ပေးလိုကသ်ည်။ ခငလြေးနှယကြ ကိုနောင့်အပေါတ်ကထြိုငပြှီး သုံးလေးခကြဆြင့်ကာ လိုးခလွိုကသ်ည်။ ကိုနောငအြောကကြနေ သူ့လီးကိုကော့ထိုးကာ ပြနဆြောင့်ပေးလိုကရြာ လီးအဝငပျိုနကသ်ှားပြီး ထိထိမိမိလည်း ပိုရှိသှားရသည်။ စောကဖြုတတ်အားရှနပြေီမို့ နှယလြည်း ဟနကြလေးသောမြွှ မဆောငန်ိုငအြားတော့ဘဲ ဇယဆြကသ်လို တဘုတဘြုတတ်ဇွပဇြှပအြသံထွကအြောင် ကိုနောင့်လီးကြီးကို မှင်းစီးပေးလိုကရြာ နှစ်ယောကစြလုံးအရသာကောင်းပြီး ကာမရာဂဇောတွေ အတောမသတထြကြှလာရပြနလြတေော့သည်။

ကိုနောင့်လီးက လရညတ်ဗှဈဗှဈပန်းထွကလြာသညအြထိ အဆကမြပြတ် စကောဝိုင်းမှှေ့လိုးပေးလိုကကြာ ခငလြေးနှယ် သူ့ကိုယပြေါကြနေ လီးကိုပြနကြှှ၍ ထုတလြိုကပြါသည်။ မနှင်းလည်း သူမအရိပအြခွညကြိုကြည့်နတောမို့ ခငလြေးနှယထြလိုကခြွိနမြှာပဲ သူမလည်း ဦးတရုတလြီးကိုပြနကြှှကာခွှတလြိုကပြှီး အမွိုးသမီးနှစ်ယောကြ လူချင်ြးလဲ နရောချင်ြးခွိန်းလိုကကြှသည်။ ခငလြေးနှယ် ဦးတရုတအြနားရောကလြာပြီး သူ့လီးပေါတ်ကခြှထိုငခြလွိုကသ်ည်။

“အား ကောင်းတယ် လိုးစမ်း နှယ် အားရပါးရလိုး”

“ရှင် လရည် ထွကသ်ှားပြီလား”

“မထွကဘြူး ရတယ် ခပကြှမ်းကြမ်းလိုး။ လရညတ်ဈကြိမထြှကလြည်း ကိဈစမရှိဘူး။ နောကတ်ဈခွီ နငမြပြီးမချင်ြး ထပလြိုးပေးလို့ရတယ်။ စိတခြလွကခြလွိုး”

ဦးတရုတ် ပြောလိုကသ်ည်။ တဈဖကမြှာလည်း အပေါစြီးမှနေ၍ ဖိထိုငခြလွိုကသ်ော မနှင်းစောကပြတကြို ကိုနောငတ်ဈယောကြ အောကကြနေ သူမတငပြါးနှစ်ဖကြ ပင့်မကိုင်၍ အသားကုနပြင် မာနတ်င်းညှောင့်လိုးပေးနပြေီဖြစ်သည်။

“ဖြတ် ဇွပ် ပြှတ် ပလှတ် ဘှတ် ဖြတ် စွပ် ဖြပဘြတ် ဘုတ် ဘတ် ဖတဗြှပ် ဗလပ် ဘုဘှတ်”

မနှင်းအေးအိုးကားကြီးကား အောကမြှနေ၍ လီးပင့်လိုးရသူအဖို့ နတသ်ုဒျဓါမှီဝဲရသည့်နှယ် စည်းစိမရြှိလှန်းလှပသည်ေ။ စောကရြညမြွားဖြင့် ပြည့်ဝခွှဲကြိနပြေီဖြစ်သည့် မနှင်းစောကပြတအြဝငလြမ်းကလေးထဲမှာ လီးဝငသ်ံထွကသ်ံများဖြင့် စညကြားသိုကမြှိုကလြကြြ ရှိနခွသေည်ေ။ မနှင်း အပေါစြီးကဖိထိုငဆြောင့်ခလွိုကသ်ည့်အရှိနန်ှင့် ကိုနောင်၏ဝကပြကသ်ကဲ့သို့ ကော့ကော့တငရြင်း တဈခကြခြငွြး ညှောင့်လိုး ပေးလိုကသ်ော ဆောင့်ခကြမြွားက တဈထပတ်ည်း ကပြှီးနောကြ နှစ်ယောကသ်ား မညသ်ည့်အရာနှင့်မှ မလဲလှယန်ိုငသ်ော ကာမဂုဏစြည်းစိမထြူးကြီးကို ပြည့်ပြည့်ဝဝပင် ရရှိနကြသေည်။

“စွတ် ဖြတ် ဘုတ် ဖြပ် ဗှပ် ဘှတ် စွိ ဇွပ် ဘု ဘလပလြပ် ဘုတ် စွိ ဗှှတ် ဇွပ် ”

“အ အိ အိ အင့် အင့်အင်း ဟင့်အင့်အင့် ကဲ အိ အင့် အင့် အကြှတ် ကြှတ် အရှီး အိ အ အယာ့ အ အလာ့လာ့ ကို ကိုနောငရြယ် ထိ ထိလိုကတ်ာ နောြ ဟင်းဟင်း”

“လိုး လိုး မရပန်ဲ့နှင်း ဆောင့်ဆောင့် မှနမြှန် မှနမြှနလြုပ်”

“အ အင့် ကောင်း ကောင်းတယ် ရှင် တောတ်ောြ လိုး လည်း လိုး နိုငတ်ယန်ောြ လရည် ထွကပြှီးပြီပဲ မဟုတလြား”

“အင်း အင်း အဲ ဒါက နှယ့်စောကပြတထြဲမှာ ထည့်တာလေ။ မနှင်းစောကပြတထြဲကို ဒီတဈကြိမထြပထြည့်ပေးမယ်။ လိုး လိုး မရပန်ဲ့ တော့ ကိုင်း ကိုင်း ကြာ ကောင်းလား ကောင်းလား မနှင်း ”

“အမယလြေး ကြှနမ် ဘာ ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ပါဘူး ရှင် ဟင်းဟင်း အ ဆောင့်ဆောင့်ပေး လီး ကြီး သနလြိုကတ်ာ လှနရြောပဲ။ သံချောင်းကြီး လိုးသှင်းနသလေိုပဲ ဟင်း ”

ကိုနောင် ပင့်သည်။ ဝိုကသ်ည်။ သူ့ခါးကိုကော့ကော့ပြီး ပကပြကစြကစြကြ ညှောင့်လိုးပေးသည်။ မနှင်းကလည်း မရပတ်ော့။ အဆကအြပြတ် သူမဖငကြှီးကို တလှိမ့်လှိမ့်လုပပြှီး စကောဝိုင်းလှည့်ပတရြဈဝိုကလြိုကြ ဖငတ်ဈခုတည်း မှှောကမြှှောကပြှီး အားပါပါ အပေါစြီးကနဖေိခလွိုကန်ှင့် တတသ်မွှမှတသ်မွှ မောင်းတင်၍ လိုးပေးနပေါသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အပျိုငအြဆိုင် အပေးအယူ အခွိတအြဆကည်ိညိ လိုးဆောင့်ခွင်းဖြစ်၍လည်း ကိုနောင့်လီးထိပကြှီးက သူမစောကခြေါင်းလေးထဲ ဒုတကြနဲဒုတကြနဲ နဈစိုကဝြငကြာ သားအိမကြို ဒုတဒြုတထြိခိုကမြိပြီး ကာမအရသာကို နှစ်ယောကသ်ား ထဲထဲဝငဝြင် တဈနင့်တဈပိုးကြီးပင် ရရှိနကြတေော့သည်။

“အ အ ကောင်း ကောင်း အိ အင့် ကြှတ် အ အလာ့ အီ ဆိမ့်သှားတာပဲ ကိုရယ်။ ကိုနောင် အောကြ အောကကြနေ တ တအားပင့် ပင့်လိုးပေး နောြ။ အ အ ထိ ထိတယ် မရပန်ဲ့ကိုနောင် မရပန်ဲ့ နှင်း ပြီး ပြီးတော့မှာ အင့်အင့် အ အင့် ကြှတကြွှတ်”

သူတို့နှစ်ယောကြ အပြတကြဲနကြသေလို တရုတကြှီးတို့အတွဲကလည်း စိတလြှတကြိုယလြှတ် မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုငကြှီး အခစွပြှဲနှှဲချင်တ်ိုင်း နှှဲနကြပြေီဖြစ်သည်။ ခငလြေးနှယ် တရုတကြှီးရဲ့ပေါငပြေါြ ကကြနွနခွစီးပြီး သူ့လညတ်ိုငကြို တင်းတင်းကြပကြှပပြှေ့ဖကြ၍ ဖငကြှီးနှစ်ဖကကြို စည်းခကြကြကြ ပင့်ဝိုကမြှောကကြှှ လိုးဆောင့်ကာဖြင့် တရုတကြှီး၏ ဂေါလြီလီးကြီးအရသာကို အီဆိမ့်နအေောင် ဇိမယ်ူခံစားလကြရြှိနပသေည်ေ။ လီးကြီးက ယခုအခွိနမြှာ သူမစောကခြေါင်းထဲကို အရင်းထိ ဆိုကရြောကန်ပြေီဖြစ်ရာ ကြီးမားတုတထြှား၍ အလွားရှညလြှန်းလှသော ဂေါလြီလီးဒဈကြီးက သူမစောကခြေါင်းထဲကြှံဝငသ်ှားပြီး ထိထိမိမိရှိလှန်းလှကာ မဆန့်မပြဲလီးဒဈကြီး သူပါးစပကြနေ ရုတတ်ရကြ ပြနအြနပြှီး ပေါကထြှကလြာမှာကိုတောင် နှယတ်ဈယောကြ စိုးကြောကန်မေိပသည်ေ။

တရုတကြှီးရဲ့လီးဘေးမှာ ထည့်သှင်းထားသော ဂေါလြီလုံးများရဲ့ အကြမ်းပတမ်း ပြတတ်ိုကမြှုများကြောင့်လည်း သူမ စောကပြတတ်ဈခုလုံးကို မှငမြကောင်းရှုမကောင်းအောင် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများ တွန့်လိပပြှဲလနကြာ ယောငကြိုင်းပြီး ရုပပြကြဆြင်းပကြြ ဖြစ်နလပြေေီလားလို့တောင် ခငလြေးနှယ် ယောငယ်မ်း တွေးမိလိုကသ်ေးသည်။ မတတန်ိုငပြါ။ ဒီအရသာလိုချင်မြှတော့ ဒီလောကတ်ော့ အရင်းအနှီးပြုရပမည်ေ လို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယကြိုယ် ဖြသေိမ့်တွေးလိုကရြသည်။

“နှယ် ကောင်းလား ကြိုကလြား ကိုယ့်လီးကြီးကို ”

“အို မေးနရသေေးတယ် ရှင့်လီးကြိုကလြို့ ကြောကကြှောကန်ဲ့ပဲ လိုးနတောပေါ့လို့ ”

“လီးပဲ ဘာကြောကစြရာရှိလဲ”

“ရှင့်ဟာ လူလီးမှမဟုတတ်ာ ကြှဲလီး နှားလီး မှင်းလီး ဟီဟိ။ အခု လိုးရင်းနဲ့ ကြှနမြစောကပြတတ်ောင် တောတ်ောလြေး ကြိန်းလာပြီ။ တဈသကန်ဲ့တဈကိုယ် ဒါမွိုးမတွေ့ဘူးပေါငတ်ောြ”

“ဒါနဲ့များ နှယလြေး ကြိုကတ်ယဆြို လီးကြိုးပစေ လိုးမှာသာလိုး အားမနာနဲ့ ကြားလား”

“အိုး လီးကြိုးဖို့နနသေောသာ နှယ့် စောကပြတမြကြဲအောငဘြဲ ကြိတပြှီး ဆုတောင်းနရတော။ နှယကြိုယထြဲမှာ သူ့ဒဈပြဲကြီးအပြည့်ပဲ ကိုကြီးရာ နင့်နတောပဲ ဟင်းဟင်းဟင်း”

နှယ် ပြောလည်းပြော ဆောင့်လည်းဆောင့်၏။ အသားနာမှာကိုလည်းမကြောကြ။ စောကပြတ် အာတာပြဲကြီးဖြစ်နတေော့မှာကိုလည်း မကြောကြ။ အာဂမိန်းမသား တဈယောကပြါပေ။စိတသ်ှားရာကိုယပြါဆိုသလို ရာဂအလိုရမျမကရြှေ့ဆောငန်ခွေိနဆြိုတော့လည်း မှှပေူမကြောကြ ကင်းလည်းမကြောကဆြိုသလို ရမျမကဆြန်ဒနောကလြိုကပြါရင်း သူမကိုယတ်ိုငလြည်း သရဲမရဲစီးသလိုဘဲ ဖြစ်နခွပြေေီ။

နာရီဝကကြွောကြွောလြောကြ ကြာအောင် အဆကမြပြတ် သဲကြီးမဲကြီး စခန်းသှားကြရင်း နှယလြည်း တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနခြါလာပြီး သူမဖငသ်ား အိအိကြီးနှစ်ဖကကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ဆန့်ငငတ်ှန်းထိုးရုန်းကန်၍ ကိုတရုတ်၏ ဂေါလြီလီးကြီးကို သူမစောကပြတထြဲ အပြည့်အသိပ် ထည့်သှင်း၍ နှဲ့ကာနှဲ့ကာ ညှောင့်ဆောင့်ပေးနရင်ေး သူမအဖုတလြိုဏခြေါင်း အတွင်းသားထဲကနေ လီးကြီးကို တအားဖစွည်ှဈ ရဈပတကြာ စုပဆြှဲလာပြီး စောကခြေါင်းထဲမှ စောကရြညမြွား တဖစွဖြစွမြညအြောငပြင် ဒလဟောကြီး ပန်းထုတလြိုကရြာက ရာဂလိုအငတ်ှေ တဈလုံးတဈဝတည်း ပြည့်ဝသှားရသည့်အလား ကိုတရုတရြဲ့ကိုယပြေါမြှာ ဝမ်းလွားထိုးမှောကြ ရကသ်ား ပုံလကြလြဲကသွှားလတေော့သည်။

ကိုတရုတလြည်း ပကလြကအြိပရြာကနေ မိုးထိုးလကြရြှိသော သူ့ဂေါလြီလဒဈကြီးထိပမြှ ယောကြွားတို့၏ တဏှာရညဖြစ်သော ပစွခြွှဲခွှဲသုကရြညမြွားကို သူမစောကခြေါင်းအတွင်းသို့ အဆကမြပြတပြန်းလှှတထြုတကြာဖြင့် သူမသားအိမထြဲထိအရောကြ သူ့လရညမြွား ပြည့်ဝအောငဖြှည့်တင်းပေးလိုကပြှီး နှစ်ယောကသ်ား မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လူးလဲပြေ့ဖကန်မ်းရှုံ့နကြကော လောကီ၏သုခခမွြးသာကို တရှိုကမြကမြကပြင် ဖီလငယ်ူ ခံစားနမေိကြလသည်ေ။ လီးနှင့်စောကပြတကြား ကပလြကြြ မခွာနိုငဘြဲ ရှိကြလသည်ေ။ ကိုတရုတန်ှုတခြမ်းများကို မကမြကစြကစြကြ ဖိကပစြုပဆြှဲလိုကသ်ော ခငလြေးနှယ်၏အစုပအြနမ်းကား ရှညကြှာလှန်းလှစွာ၏။

နှုတခြမ်းချင်ြးစုပကြာ အနမ်းပေးရုံသာမကဘဲ သူမရငသ်ားအိအိကြီးနှစ်မှှှာ ကလည်း တရုတကြှီးရဲ့ရငဘြတပြေါြ ပိပြားလုမတတ် ကပဖြိပြီး လူးကာလှိမ့်ကာ ရငင်ှေ့ပေးပြတသ်ပရြင်း ဖိုနှင့်မတို့၏ မပြနေိုငသ်ော ကာမဂုဏအြဆီအနှစ် အသှေးအသား ထိတွေ့မှုအရသာကို လိုလသေေးမရှိ ပေးစွမ်းလကြြ ရှိနပတေေော့၏။

မနှင်းနှင့် ကိုနောငလြည်း သူတို့နှင့် မရှေးမနှောင်းလောကမြှာပဲ ကိဈစဝိဈစတွပြေီးစီးသှားကြပြီးနောကြ သူတို့လေးယောကစြလုံး မောမောနှင့် လဲလွောင်းအနားယူရင်း ခတ်ေတခဏ စကားစမှညမြွားပြောဆိုနကြကောနောကထြပမြိနဈနှစ်ဆယလြောကကြှာမှ ကိုတရုတ် ကိုနောငန်ှင့် မနှင်းတို့ သုံးယောကသ်ား ခငလြေးနှယကြို နှုတဆြကြ၍ ဆိုငထြဲကနေ အသီးသီး ထွကခြှာသှားခဲ့ကြပါသည်။

မနှင်းက ကိုနောငန်ှင့်လိုကပြါပြီး သူမ၏မပြီးပြတသ်ေးသည့် တဈညဉြ့တာ ကာမဖြည့်တင်း ရမည့်အမှုကိဈစကို ကြပြနေအြောင် ဆကလြကြ ထမ်းဆောင် ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအတွကလြည်း ကိုနောင့်ထံမှ တဈညစာ အခကြေးငှကေို သူမအနနှင်ေ့ အပြီးအပြတ် လကခြံထားပြီး ဖြစ်သည် မဟုတပြါလား။

အမှနတ်ော့လည်း ကိုနောငတ်ဈယောကတ်ည်းတော့ မဟုတခြဲ့ပါ။ ထိုညက ကိုနောငရြော သူတို့နှင့်အတူ ဆိုငထြဲကနေ အတူတကြ ထွကခြှာသှားသည့် ကိုတရုတကြှီးပါ မနှင်းကို တဈနရောခေါပြှီး သုံးယောကသ်ား တဈညလုံးလုံး သောကလြိုကစြားလိုကန်ှင့် တဈယောကခြငွြး လိုးတာရော နှစ်ယောကတ်ဈယောကြ ဝိုင်းညှပပြှီး လိုးခွင်းအပါအဝင် လိုးနည်းပေါင်းစုံစွာဖြင့် သူမအနနှင်ေ့ ယောကြွားသားနှစ်ယောကြ သူမကတဈယောကတ်ည်း သေးပေါကခြွိနကြလေးသောမြှ မရနိုငလြောကအြောင် အလဲလဲအကြဲကြဲ စိတရြှိလကရြှိ လိုးကြ ဆောကြှခွင်းသာဖြစ်သည်။ ဒါကလည်း မနှင်း နောကတ်ဈနေ့ ဆိုငကြိုနောကကြမွှရောကလြာပြီး သူမကိုယတ်ိုင် ခငလြေးနှယကြို ပြနပြှောပြမှ သူမအနနှင်ေ့ အကြောင်းစုံကို သိရခွင်းဖြစ်သည်။

ခငလြေးနှယ် အဲဒီညက အရကမြူးမူးနှင့် လူမှန်းသူမှန်းမသိ ကုလားသကေုလားမော အိပမြောကလွကြရြှိသော ယောကြွားအနားမှာ အသာအယာ ကပတ်ိုးပြီးအိပရြင်း သူမကိုယတ်ိုငလြည်း သူမရဲ့အပြောယ်ောကြွား နှစ်ယောကထြံမှ တဈညစာ တဏှာရညအြပြည့်နှင့်မို့ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကပြင် အိပပြွောသ်ှားလသည်ေ။

—————————————-

⭐အခန်း (၉)⭐

နောကတ်ဈနေ့ နအတေောမြှင့်မှသာ လငမြယားနှစ်ယောကြ နိုးလာနိုငကြှသည်။ ခငလြေးနှယ် ဈေးကိုကိုယတ်ိုငသ်ှား ခကြပြှုတကြှောလျှောြ၍ ကိဈစဝိဈစတောတ်ောကြလေးပြီးတော့မှ မနှင်းတဈယောကြ ဆိုကျကားတဈစီးနှင့် ဆိုငကြိုရောကလြာနိုငခြဲ့သည်။ ဆိုကျကားဆရာကိုပါ ဆိုငထြဲခေါပြှီး အရကတ်ဈပိုင်းခပြေးရင်း ခငလြေးနှယအြနားကို ကပလြာရာက …

“နှယ် ငါ နောကကြို နငန်ဲ့ မိတဆြကပြေးထားရမယ် ”

ဆိုပြီး ဆိုငန်ောကကြို အခွအနေေ လှမ်းအကဲခတကြှည့်ရင်း ခငလြေးနှယယ်ောကြွား ကိုမွိုးအောငကြို မမှငတ်ော့မှ …

“လာ နငပြါ ခဏထိုင်ဦး။ ဒါက ကိုညှန့်ရှှတေဲ့ ငါတို့တဈလမ်းကြောကြပဲ။ သူ့ဆီကနလည်ေး ငါ့ဖို့ အဆကအြသှယတ်ှေ တောတ်ောမြွားများ ရခဲ့တာရှိတယ် ”

“ဟုတလြား ဒါဆို မနှင်းနဲ့ လူရင်းတွပေေါ့ …။ သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကြှနမြနာမည် ခငလြေးနှယပြါ နှယလြို့ပဲခေါပြါ”

“ဟုတကြဲ့ မခင်… အဲ … နှယ် အကူအညီလိုရင် ကြှနတ်ောြ့ကို အခွိနမြရှေးပြောပါ ကူညီပေးနိုငပြါတယ်”

“ဟင်းဟင်း ဟင်း မပူနဲ့ ကိုညှန့် ရှင် ကြှနမြတို့အတွကြ အကူအညီ အများကြီးပေးရဦးမှာပါ”

မနှင်း ရယကြွဲကြဲနှင့် ပြောလိုကပြှီး တဈဖန် ခငလြေးနှယဖြကကြို လှည့်၍ …

“ဒါနဲ့ နှယ် ညည်းလူရော အပြငထြှကသ်ှားလား”

သူမ ခငလြေးနှယကြို တိုးတိုးလေးကပမြေးလိုကတ်ော့ …

“အင်း ဟုတတ်ယ် ခေါင်းကိုကလြို့ လဘကရြညသ်ောကမြလို့ဆိုလား အပြငထြှကသ်ှားတယ်။ တဈခုခုစားပြီး မကြာခငပြှနလြာမယ် ထငတ်ယ်”

“အေး ဒါဆိုလည်း ပြီးရော။ ကိုညှန့် ရှင့်နဲ့ အလုပကြိဈစ နောကမြှပြောတော့မယ်။ ကြှနမြလူကိုလည်း ကြည့်ထား ပါခွီပါခွဲ့ အပေါစားမိန်းမ မဟုတဘြူး။ ရှင် ခါတိုင်းခေါခြေါလြာတဲ့ အစုတပြလုပကြောငတ်ှေ ထည့်မပေးလိုကန်ဲ့ဦး …။ နေဦး ကြှနမြသချောတဲ့အခါမှ ခွိန်းလိုကမြယ် ကြားလား”

“ကောင်းပါပြီ မနှင်း”

ဆိုကျကားသမားကိုညှန့်ရှှေ သူထငတ်ာမှနလြပြေီဆိုတဲ့အကြည့်နှင့် ခငလြေးနှယတ်ဈကိုယလြုံးကို အထကအြောကမြကနွြ စေ့စေ့စပစြပ် လိုကလြံသိမ်းကြုံး၍ ကြည့်လိုကပြါသည်။ တောင့်လည်းတောင့် ဖြိုးလည်းဖြိုးပဲမို့ တဈသကဖြှို၍ မကုနသ်ည့်အစားမွိုးပဲဆိုတာ သူ နားလည် သဘောပေါကလြိုကသ်ည်။ ဟိုဟာလုပသ်ည့်အစားမွိုးမှနလြွှင် သူ့လကကြ လှတဖြူးသည့်မိန်းမ ဆိုတာလည်း အရှားသားပဲ မဟုတလြား။ သူ့တဈသကြ ဆိုကျကားနင်းရင်း မဟုတကြဟုတကြလူတွနှင်ေ့ နေ့တဓူဝ ရောနှောပေါင်းသင်းပြီး မဟုတတ်ာ တောတ်ောမြွားများလည်း လုပဖြူးနသေူဖြစ်ပရော မ အရသာကိုတော့ ကောင်းကောင်းမှည်းစမ်းကြည့်ဖူးနသေူတဈယောကြ လို့တောင် ဆိုရပလေိမ့်မည်။

မနှင်းရဲ့လူမှန်းသိလိုကရြ၍ ခငလြေးနှယ် သူ့ကိုဆကဆြံပုံတွပြေောင်းသှားပြီး အရကန်ောကတ်ဈပိုင်းနှင့် နောကထြပ် အသင့်ကကြပြှီးသား အမှည်းဟင်းလွာတွထေဲက မှည်းစရာအမဲအသည်းကြောတ်ဈပြဲကို ဆိုကျကားဆရာကိုညှန့်သောကဖြို့အတွကြ သူမကိုယတ်ိုင် လာရောကြ ခပြေးလိုကသ်ည်။ အရကကြှိုကသ်ောကိုညှန့်လည်း စောစောစီးစီးပြဲတောတ်ှေ့ပြီး တဈယောကတ်ည်း မထစတမ်း နင်းကနသ်ောကန်လတေေော့သည်။

သူအရကသ်ောကကြောင်းနစဉြေ မနှင်းကိုအသာအယာလကကြုပခြေါလြိုကပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ဆိုငခြန်းအနောကဖြကကြိုဝင်၍ ညက သူမတွေ့ကြုံမိခဲ့သမွှ အဖြစ်အပကြတ်ှကေိုမေးရာ မနှင်းလည်း အချင်ြးချင်ြးဖြစ်၍ နှယ့်ကို အမှနအြတိုင်းပင် မခွှင်းမခနွပြှောပြရှာပါသည်။ သူမအနနှင်ေ့ ယောကြွားသားနှစ်ယောကြ၏အလိုကို တဈညတာပတလြုံး မညည်းမညူလိုကလြွောခဲ့ရ၍ အိပရြေးလည်းပကြြ ခွလကေတ်ှလည်ေး မသယခြငွလြောကအြောငဖြစ်ရကြောင်းကို ခငလြေးနှယကြို ပြင့်ပြင့်လင်းလင်း ရငဖြှင့်ပြောပြသည်။

“ဒီညရော မနကဖြှနရြော ထပခြွိန်းသေးတယ် ငါတော့ ညည်းလူတွလေုပတ်ာနဲ့ သပြေီထငတ်ယ်”

“အားကတွယ် မနှင်းရာ နှယလြည်း အပြငတ်ော့လိုကခြငွသ်ားပဲ ”

ခငလြေးနှယပြှောပြီး စကားကိုပြနဆြကြ၍ …

“ကဲ ဆိုစမ်းပါဦး ဟိုဆိုကျကားဆရာကြီးက တကယအြလုပဖြစ်ရဲ့လား။ မနှင်း သူနဲ့ရော တဈခါလောကြ ဒိတကြှည့်ပြီးပလား”

ခငလြေးနှယအြမေးကြောင့် မနှင်းမကြစြိကလေးပိတသ်ှားအောငပြင် ခိုးခိုးခစ်ခစ်ရယလြိုကပြှီး …

“အောြ ဒါတော့ ဘယန်ပေါ့မလဲ နှယရြယ်။ သူလည်း ဒီလောကထဲမှာ ကငွလြညန်တေဲ့သူပဲဟာ။ လကကြလွကန်လည်းကောင်းတယ် အဆိပပြှင်းတယ်။ ဒီလောကပြှောရင် သဘောပေါကလြိုကတ်ော့ ”

“အင်း ဟင်းဟင်း ပေါကပြါပြီတဲ့ရှင် ကြှနမြတဈခုခု ကြံဦးမှပဲ။ ရှင့်လူနှစ်ယောကကြ တူးအငန်ဝြမ်းလုပဖြို့ ရှင့်ကိုပဲ မဲနကြတောလေ ဒီတော့ ”

ခငလြေးနှယ် စကားတဈပိုင်းတဈစနှင့်ရပရြင်း မနှင်းမကြန်ှာကို အဓိပျပါယပြါပါကြည့်လိုကတ်ော့ မနှင်းလည်းအထာပေါကသ်ှားသည်။

“အသာနေ နှယ် မနှင်း အကောင်းဆုံးဖြစ်အောငစြီစဉလြိုကမြယ်။ အခုခွိနထြိလည်း နှယ့်လူကြီး အိမကြို ပြနမြလာသေးဘူး မဟုတလြား”

“ဟုတပြါရဲ့ မနှင်း အပြငဆြိုငတ်ဈဆိုငဆြိုင် ရောကပြှီထငတ်ယ်။ ထားလိုကပြါ ပြနဆြကစြမ်းပါဦး မနှင်း … မနှင်းစကားက … ”

“ခဏစောင့် နှယလြေး”

မနှင်းအေး ဆိုငရြှေ့ပြနထြှကသ်ှားပြီး ကိုညှန့်ရှှကေို စကားအနည်းငယပြှောဆိုကာ အနောကခြန်းထဲအထိ သူ့ကိုဆှဲခေါလြာသည်။ ခငလြေးနှယရြှိရာ အနားကိုရောကတ်ော့မှ သူမက …

“ကိုညှန့် ကြှနမ် မေးစရာလေးရှိတယ် ”

“မေးပါ မနှင်း ဘာမေးမလဲ …”

မနှင်းအေး ခငလြေးနှယဖြကကြို မေးကလေးအသာငေါ့ပြပြီး …

“သူ့ကို ဒီရကပျိုင်း ရှင့်နဲ့ ခဏအပထြားချင်တ်ယ် ဖြစ်နိုငမြဖြစ်နိုင် ရှငပြဲပြော”

“အိုး တကယန်ောြ နောကန်တောလား နှင်း … အဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

“ဒါ နောကရြမယ့်အခွိနမြဟုတဘြူး ကိုညှန့်။ နှင်း အတညပြှောတာ။ မိနှယ် ဒါ လိုနတယ်ေ။ သူကအိမထြောငသ်ညလြည်းဖြစ်တော့ အထွအထေူးပြောဖို့ မလိုဘူး။ ရှငမြယုံကြညဘြူးဆိုရင် သူ့ဟာကြီး အပြငကြပြနမြလာခင် စမ်းချင်သ်လိုစမ်းနိုငတ်ယ် ဟုတပြှီလား”

ကိုညှန့် ခငလြေးနှယကြို မယုံမရဲ သံသယမကင်းသည့်ပုံစံနှင့် လှည့်ကြည့်ပြီး …

“တ တကယလြား မ မနှယ် သူ ပြောတာ ”

“အို တကယပြါဆို ရှင့်ဆီက ခွိတတ်ှေ လိုတယ်။ နှယကြ သိတဲ့အတိုင်း ဆိုငမြှာပဲအခွိနကြုနန်တော …တောရြုံနဲ့ အပြငထြှကဖြို့ သိပမြလှယပြမယ်ေ့ ညဉြ့နကပျိုင်း ဆိုငမြပိတခြငအြခွိနကြလေးတော့ အခွအနေပေေးရငပြေးသလို လှုပရြှားနိုငတ်ယ်။ သူ့အမွိုးသားက တဈနကေုနသ်ောကပြှီး လူမှန်းသူမှန်းမသိအောင် ကြဲပြဲနတေဲ့အခွိနကြ များတယလြေ ဟင်း ဟင်းဟင်း ”

“ပေါကပြှီ မနှင်း ဒီလောကဆြို ငညှန့်က အကြောနပပြှီးသား။ အခွိနမြတောရြောကတ်ဲ့ ငဆောကြောငတ်ှရှေိတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မူးပြီးရဈတဲ့ကောငကြ ခပမြွားများဆိုတော့ သချောတော့ စိစဈပေးမှရမယ်”

“ဒါ ရှင့်အလုပ် ကြှနမြတို့ အလုပကြ … ”

မနှင်း စကားစဖြတပြှီး ကိုညှန့်အနားကို အသာခဉွြးကပလြာရာက သူမလကကြလေးတဈဖကကြ ကိုညှန့်ရဲ့ ပေါငခြှကြားရှိ ပုဆိုးအောကမြှ ဖုဖောင်းဖောင်းဖြစ်နသေော ယောကြွားတနဆြာရှိရာဆီကို ဇပကြနဲရောကရြှိကိုငစြမ်းလိုကပြှီး ပြီတီတီမကြန်ှာပေးကလေးနှင့် …

“ဟှင်း တောတ်ောထြနတ်ဲ့လူ မိုးမလင်းသေးဘူး ရှင့်လီးကြီး မာနဖြီနပေါလား။ လာခဲ့ လီးတောငရြင် ဒီနားလာခဲ့။ ကြှနမြကိုယတ်ိုင် ကိုငပြေးမယ်”

ဆိုပြီး ပြောရင်း သူ့ပုဆိုးခါးပုံစကို ဇပကြနဲ ခပသ်ှကသ်ှကဆြှဲခွှတလြိုကရြာ အောကခြံဘောင်းဘီဝတဆြငမြထားသော ကိုညှန့်ရဲ့ လီးညိုကြီးက သူ့ပုဆိုးကြားကနေ ဘှားကနဲ အပြငကြို ခုနထြှကလြာလသည်ေ။ လီးက တုတထြှားထွားရှိသော လီးရှညအြမွိုးအစားပဲဖြစ်သည်။ မနှင်းက သူမကိုငဖြူးနကဖြှေဈသော ကိုညှန့်လီးကို အထကအြောကြ ပြတသ်ပဆြှဲဆန့်ပေးနပြေီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာခဲ့ဟနန်ှင့် ကိုညှန့်အရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုငခြလွိုကရြာက လီးချောင်းကြီးကို သူမမကြန်ှာနားကပ်၍ ကြည့်ပြီး …

“နှယ် လာကြည့်စမ်းပါဦး ကိုညှန့်လီးက နင့်အကြိုကမြဟုတလြား လို့”

“မနှင်းရယ် စောစောစီးစီး မဟုတတ်ာကနေ စတော့မယ်”

နှယ် နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာမဲ့ကာနှင့် မနှစ်မှို့သလို ဟနကြလေးလုပပြှီး ပြောလိုကတ်ော့ …

“အံမယ် ဘာဖြစ်လဲ တဈယောကကြ လူကြည့်ထားပေါ့။ တွေ့တာနဲ့ အခကြပြှလိုကြ”

“ဟယ် တကယပြဲ ကြည့်စမ်း ဒီ မနှင်းတဈယောကန်ဲ့တော့ ဟင့်ဟင့် … ”

ခငလြေးနှယ် မနှင်းနှင့် ကိုညှန့်ရှှအနေားကို လှုပလြီလှုပလြဲ့ လွှောကလြာသည်။ ညှန့်ရှှကြည်ေ့နစဉေမြှာပင် သူမလည်း မနှင်းအေးရဲ့ အနားမှာ ခပကြွုံ့ကြုံ့ကလေး အသာအယာ ကပထြိုငခြလွိုကပြှီး လီးကို အသအချောသုတသနေပြုနပေုံရသည့် မနှင်းအေးလကထြဲမှ လုံးပတခြပတ်ုတတ်ုတ် ရှညမြွောမွောရှိနသေော ကိုညှန့်ရှှရေဲ့လီးညိုတုတကြှီးကို စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုကပြါသည်။ မနှင်း ခငလြေးနှယကြှည့်နမှန်ေးသိလကြန်ှင့်ပင် သူမကို တမငတ်ကာဂရုမစိုကသ်လိုလုပပြှီး ကိုညှန့်ရှှဟောကြီးကို သူမပါးစပန်ှင့် အားပါးတရလှမ်းဟပကြာ စုပဆြှဲပစ်လိုကသ်ည်။

ပြှတ် ပြှတဟြူသော အသံနှင့်အတူ ညှန့်ရှှလေီးကြီး သူမပါးစပထြဲကို အပြည့်အသိပ် တိုးဝငသ်ှားပြီး ကြှဲခွိုလိနလြူနံပိနဆြိုသောစကားအတိုင်း ခပပြိနပြိနရြှိသော လူပုံစံနှင့်ပငမြလိုကဖြကအြောင် လူနှင့်လီးတခွားစီဖြစ်ကာ လဒဈထိပပြှဲကြီးအပြူးသားနှင့် အရှေ့ကိုတန်းတန်းကြီးငေါထွကန်သည်ေ့ ညှန့်ရှှလေီးကြောင့် သူမအာခေါငတ်ဈခုလုံး ဝကမြလှတ် ငှကပြွောသီးတဈလုံး ထည့်ငုံထားမိသည့်အလား မဆန့်မပြဲ ဖောင်းကားပြီးနတောတွေ့ရသဖြင့် ခငလြေးနှယလြည်း အူထဲက ကလွိကလွိနှင့် အသည်းထဲကပါယားကြိကြိလေးဖြစ်လာပြီး တခိခိအသံထွကအြောငပြင် ကြိတရြယလြိုကမြိလတေော့သည်။

“အု အု အဟှတ် အဟှတ် အဟှတဟြှတ်”

မတနတ်ဆလီးကြီးကြောင့် မနှင်းလညမြွိုထဲမှာပါ လီးနငပြှီး သီးသှားရသည်။

“ကောင်းတယ် မရှှနှင်ေး ငတကြှီးကနွလေိုကတ်ာ သသှေားတောငန်ည်းသေး ဟှင်းဟှင်း ”

“ညည်းနောြ မနနေိုင် ညည်းဝငစြုပကြှည့်ပါလား ဟှန်း”

“ဖယစြမ်း အပြငကြို ကြည့်ထား မနှင်း ဟင်း”

ခငလြေးနှယ် စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ မနှင်းလကထြဲကလီးကိုဆှဲယူပြီး တဈခကြန်ှဈခကြြ လကန်ှင့်အသအချောဖစွကြှည့် ဖြဲကြည့် ဂွင်းထုသလို အထကအြောကဆြှဲဆန့်ဆောင့်ကြည့်လိုကရြာက လီးကို သူမနှုတခြမ်းနားမှာတေ့ကပ်၍ အသာစုပင်ုံပစ်လိုကပြါသည်။လီးကြီးက သူမပါးစပထြဲမှာလည်းအပြည့် ကိုတရုတလြီးနှင့်တောင် အရှယအြစားချင်ြးသိပမြကြာသလို ထငရြသည်။ ဒီမိန်းမ ဒါကြောင့် အသည်းစွဲပြီးခိုကတ်ာနမှော ဟု စိတထြဲကတွေးရင်း လီးကို ဆကစြုပန်လေိုကရြာ ကိုညှန့်ရှှလည်ေး မိန်းမနှစ်ယောကြ၏ ရဲတင်းအရှကမြဲ့လှသောအပြုအမူတွကြေောင့် ဖီလငတ်ှစေောကရြမ်းတကလြာပြီး ပါးစပကြ ကြှတကြွှတကြွှတ် ဟူ၍ပင် အသံထွကြ ညည်းညူလာရလတေော့သည်။

ချောချောတောင့်တောင့် မိန်းမနှစ်ယောကြ၏ အလုအယကလြီးစပခြှင်းခံရသည့်အဖြစ်မှာ နည်းလှသည့် ပါရမီကုသိုလမြဟုတဟြုလည်း ကိုယ့်ကိုယကြိုယ် ဘဝငရြောကလြိုကမြိသေးတော့သည်။

“အ စုပစြုပ် မ မနှယ် အစုပကြောင်းလှခညွလြား ဗွာ ဟဲ ဟဲ ဟဲ”

နှားပြာကြီးအောကသ်ှားမရှိဆိုသလို ဖြဲစပစြပကြှီးဖြစ်နသေောသူ့ကို အမှငကြပကြပန်ှင့် မနှင်းက …

“ကဲ ကိုယတ်ောြ ဖီးလတ်ှခညွြေး ဇွတတ်ကမြနနေဲ့ တာဝနကြွအေောငတ်ော့လုပ်။ ရော့ ရှငန်ေ့တိုင်း ယကပြေးချင်တ်ယဆြိုတဲ့ ကြှနမြစောကပြတ် ယကလြိုကြဦး ဟင်းဟင်း”

မနှင်း သူ့အနားလာပြီး သူမထမီအောကစြကို ရုတတ်ရကြ လကန်ှင့်ပင့်လှနတ်ငလြိုကရြာက သူမပေါငကြှားရှိစောကပြတကြို ကိုညှန့်ရဲ့စပဖြှီးဖြီးလုပန်သေော မကြန်ှာရှေ့မှာ ကပပြေးလိုကရြာ ကိုညှန့်လည်း မနှင်းဖငသ်ားအိအိနှစ်ဖကကြို သူ့လကန်ှဈဖကန်ှင့် ဆုပကြိုငဆြှဲယူလိုကပြှီး သူမစောကပြတန်ှင့်သူ့မကြန်ှာ အပပြေးလိုကရြလတေော့သည်။ ခငလြေးနှယကြ လီးဆကစြုပပြေးသည်။ ကိုညှန့်လည်း လီးအစုပခြံ၍ တဈဖကမြှမနှင်းစောကပြတကြို အပြတဘြာဂွာကိုငပြေးသည်။ မနှင်းပါးစပကြ အ အာ့ ရှီး အိအိ အသံထွကပြှီး ကိုယကြလေးပါတုနတ်ုနတ်ကလြာရကာ ကိုညှန့်ရဲ့စောကပြတန်မ်းစုပယ်ကဆြှမှုကို အပြတဖြီလငယ်ူနမေိလသည်ေ။

“အအား ကောင်းတယ် ကိုညှန့် အ အစိကလေးပါစုပ် အင့်အင့် ကြှနမ် စောကပြတ် ရှငလြိုးချင်န်ပြေီမဟုတလြား ”

“အင်း ဟင်း လိုးမယ် လိုးမယ် ”

“မိနှယစြောကပြတရြော ကြည့်ဦးမလား ကြှနမြနဲ့ ဘာကြာသလဲလို့။ နှယ် ထလိုကစြမ်း သူဖီးလယ်ူချင်တ်ယန်ဲ့ တူတယ်။ ညည်းထမီလှနပြှီး စောကပြတပြှလိုကပြါဦး”

နှယလြီးအစုပရြပပြှီး ထိုငရြာကနေ အသာထလိုကသ်ည်။

“ကိုညှန့် တွေ့ချင်လြား”

“အင်း ”

“ဒါဖြင့် ကြည့်လေ။ ကြှနမြဟာကြည့်ပြီး ဈေးပါ တဈခါတည်း မဖြတလြိုကန်ဲ့ဦး ဟင်းဟင်းဟင်း”

“ဟာ မနှယကြလည်း ပြောရော့မယ် ဟားဟားဟား”

“အဲ မနှင်း အပြငလြည်း သတိထားဦးနောြ။ ရော့ ဒီမယ် ကိုညှန့် ရှင် ကြိုကတ်ာလုပခြွေ”

နှယလြည်း သူမထမီကို မနှင်းလုပသ်လိုအောကကြနေ ပင့်လှနပြှလိုကသ်ည်။ စောကပြတကြိုလည်း သူ့ရှေ့ကပထြိုးပေးလိုကသ်ေးသည်။ တိုကဆြိုငစြှာပင် မိန်းမနှစ်ယောကလြုံး ပငတ်ီဝတထြားကြခွင်းမရှိကြဘဲ စောကမြှှေးစောကမြှှငသ်နစြှမ်းလှန်းလှသည့် ဖောင်းဖောင်းကြှကြှရှိနသေော စောကဖြုတကြှီးနှစ်ခုက တဈမွိုးတဈဘာသာစီ အလှပျိုငန်ကော သူ့ကို အတိုင်းမသိ ဆှဲဆောငန်သလေိုပင် ထငရြလသည်ေ။ကိုညှန့် ခငလြေးနှယစြောကပြတကြို ဒီအတိုင်းလကလြှတစြပယမြကိုငဘြဲ တနဘြိုးကြီးရတနာပစ်စည်းတဈခုကိုငသ်လို ခပဖြှဖြခပရြှရှကလေး ပြတသ်ပကြာ ကိုငသ်ည်။

စောကပြတအြပေါပျိုင်းရှိ အဖုတလြိုကရြှိနသေောအမှေးအုံကို ခပရြှရှဆှဲဖြကစားရင်း လကတ်ဈဖကန်ှင့် ဖြရရှကလေးပြတပြှီး ကနွတ်ဈဖကကြ အောကမြှလွှို၍ အရညကြှညစြို့နသည်ေ့ စောကပြတလြိုဏခြေါင်းပေါကအြဝကလေးကို ဝလုံးကလေး ဝိုင်းသလို လကည်ှိုးကလေးရဈဝိုကကြာ လကတ်ဈဆဈနှစ်ဆဈစာ လွှိုနှိုကထြည့်သှင်းလိုကရြာ ပလှတကြနဲအသံနှင့်အတူ သူမစောကဖြုတထြဲကို သူ့လကန်ှဈချောင်းက အလိုကသ်င့်တိုးဝငန်ဈမှုပသ်ှားသည်။ ဟင့်ကနဲ အသံနှင့် မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့သှားရာက နှဟတ်ဈယောကြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ အလိုအလွောကကြှတတကလေးဖြစ်လို့သှားကာ ကိုညှန့်ပုခုံးနှစ်ဖကကြို သူမလကန်ှဈဖကန်ှင့်အပေါကြနေ ဖိကိုငရြင်း သူ့ဖကကြို တဈကိုယလြုံး သိသိသာသာယိုငဆြင်းသှားရသည်။

ညှန့်ရှှေ စောစောက မနှင်းကိုလုပသ်လိုပင် ခငလြေးနှယစြောကဖြုတကြလေးရှိရာဆီ မကြန်ှာတဈခုလုံးတိုးကပသ်ှားပြီး အငမ်းမရနိုငစြှာ သူမစောကဖြုတအြကြဲကြောင်းကလေးကို အထကအြောငအြပြနအြလှန် နမ်းစုပယ်ကဆြှကစားပေးလိုကပြှနပြါသည်။

“အိ အိ အ အို ကို ညှန့် ညှန့် ရယ် … အင့် အင့် ဟင် … ရှင် ရှင် မို့ … မ မ ရှံ မရှာ … ရှင် ရယ် ဟင့် ဟင့် … ”

အသံရှညလြေးဆှဲ၍ ညည်းသလိုပြောလိုကသ်ော နှယ့်အသံကလေးက ညုတုတုခွှဲတဲတဲကလေးဖြစ်နကော အတောြ့ကို လိုလိုလားလား ဖြစ်လကြရြှိသော သူမရဲ့အတွင်းစိတဆြန်ဒကို အတိုင်းသားထုတလြှဈဖောကြွူးပြသလိုကြီး ဖြစ်နပသေည်ေ။

……………………………………………..

⭐အခန်း (၁၀)⭐

ခငလြေးနှယစြောကပြတကြို ဆိုကျကားသမားညှန့်ရှှတဈေယောကြ အပီကိုငကြာ ထငတ်ိုင်းကြဲ၍ စုပယ်ကန်ှူးဆှခွင့်ရနပြေီဖြစ်သည်။ စောကပြတအြယကကြွှမ်းသည်။ လကယ်ဉသ်ူဖြစ်၍ ပကလြည်းပကစြကလြှသည်။ စောကစြိကလေးအရနှူးရင်း အကြဲကြောင်း အထကအြောကြ ပင့်ယကသ်ပလြိုကြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွကေို တဈပြုံလုံးစုပဆြှဲလိုကြ အခေါင်းပေါကကြလေးထဲ သူ့လကထြည့်သှင်းပြီး တဆတဆြတထြိုးဆောင့်လိုကလြုပ်၍ စောကရြညမြွားထကထြကသ်နသ်နရြှှဲကလွာသညအြထိ နှူးဆှပေးလိုကရြာ ခငလြေးနှယ် ဒူးတွပေါချောငပြှီး ပြော့ခွကလွောရလသည်ေ။ သူ့မကြန်ှာပေါခြှစီးလကြသ်ားရှိနသေော သူမအဖြစ်မှာ အပြငလြူတဈယောကယ်ောကမြွားတွေ့လွှငဖြှင့် ရယဖြှယအြတိဖြစ်နမလေားမသိပါ။

ဒီအခွိနမြှာ မနှင်းက သူတို့နှစ်ယောကအြရှိနရြအောင် ကိုညှန့်လီးကို တဈဖကကြအပေါအြောကဆြှဲ၍ဂွင်းရိုကလြိုကြ ခငလြေးနှယဖြငအြိုးကြီးနှစ်ဖကကြို အနောကကြနပြေီး သူမဖငသ်ားကြီးတွေ အားပါးတရဖစွကြိုငန်ယပြေးလိုကြ ဖငပြေါကထြဲ လကထြည့်ကလိပေးလိုကလြုပန်ေ၍ နှစ်ယောကစြလုံး မနနေိုငအြောင် ကာမစိတမြွားထကြှလာရလသည်ေ။ မနှင်းကိုယတ်ိုငလြည်း သူများကိုဆှရင်း သူမစောကပြတတ်ဈဝိုကမြှာ စောကရြညမြွားရှှဲစိုနပြေီဖြစ်သည်။

“ကိုညှန့် တောလြောကပြှီကြာ နှယလြည်း အရမ်းထနန်လေောကပြှီ ဒီထကလြုပရြင် ရှင့်လီးလည်း လရညပြန်းထွကရြုံပဲရှိတော့မှာ စလိုကကြှစို့”

“မနှင်းကို အရငလြိုးမှာနောြ ”

“ရှင့်သဘောပဲ ကြိုကသ်လိုလုပ်”

သူ့ကိုပြောရင်း နှယ့်ဖကကြိုလှည့်ကာ …

“နှယ် ခဏစောင့်နောြ ရတယမြဟုတလြား”

“လုပပြါ မနှင်း မနှင်းတို့က အလေ့အကငွြ့ရှိပြီးသား”

မနှင်းစိတကြှီးသည်။ နှယတ်ို့နှစ်ယောကလြူချင်ြးခွာတာနှင့် သူမအပေါစြီးကနေ တကထြိုငသ်ည်။ ကိုညှန့်လီးက မိုးထိုးနပြေီးဖြစ်ရာ သူနှင့်မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပေါငန်ှဈဖကခြှထိုငလြိုကရြုံနှင့်ပင် ခပဟြဟရှိနသေော သူမစောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲကို တောငမြတန်ပြေီးသားဖြစ်သည့် ကိုညှန့်လီးက ဘာမပြောညာမပြောနှင့် တဈခွီတည်း ရှောကနဲ ထိုးဖောကြ ဝငရြောကလြာပြီးဖြစ်သည်။

မနှင်းဖငကြှီးနှိမ့်လိုကကြှှလိုကြ ဖိလိုးပေးနခွေိနမြှာ နှယန်ှင့်ကိုညှန့် အပေးအယူမွှစွာနှင့် တဈယောကန်ှင့်တဈယောကြ နှုတခြမ်းချင်ြး ဖိကပစြုပန်မ်း၍ သူကနှယ့်ကို နို့ကိုငဖြငကြိုငလြုပကြာ ပြတသ်ပကြွီစယပြေးနသည်ေ။နှယ့်စောကဖြုတထြဲကိုလည်း လကထြည့်၍ ကလိကစားပေးသည်။ မနှင်းလည်း ကောင်းခန်းရောကန်ပြေီဖြစ်သည်။ ကိုညှန့်အပေါကြနလေီးကြီးကို နှဲ့ကာဖိကြိတိလှိမ့်ကာ လိုးရင်းဆောင့်ရင်း သူမနှုတမြှလည်း တအင့်အင့်အသံထွကြ၍ …

“အ အင့်အင့် အင့် ကို ကိုညှန့် ဟင့် ဟင့် … အ ကြှတ် ကြှတ် အင့်အင်းး ”

“ဆောင့်ဆောင့် ကောင်းလား မရပန်ဲ့ လိုးကြာ အပီလိုး … မနှင်း လီးအဆုံးရော ဝငရြဲ့လား ”

“ဝင် ဝငတ်ယ် ရှင့်လီး သားအိမဆြောင့်တာ ကိုညှန့်ရယ် ဒုတဒြုတကြနဲ မှညန်တောပဲ ဟင့်ဟင့် နှယ့်ကိုလိုးရင် ဖြေးဖြေးလိုးနောြ ကြှနမြလိုးသလို မလိုးနဲ့”

“စိတခြွ မနှင်း”

“အယ် မနှင်းနောြ ကိုယ့်ဖာကိုယ် ပြီးအောငလြုပ် သူများစိတမြပူနဲ့ ဟှင်း”

နှယ် သူမဖငကြှီးဖြန်းကနဲပုတ်၍ ပြောလိုကသ်ည်။ မာနထြနသေောမနှင်းကိုကြည့်၍ နှဟလြည်း ကိုယ့်စောကပြတကြိုယန်ှိုကပြှတကြာ အသင့်ပြငန်မေိတာအမှနပြဲဖြစ်သည်။အိ အိအင့်အင့် ညည်းရင်း မနှင်းတဈယောကြ ဖငကြှီးတဆတဆြတ် ဆန့်ငငထြှန့်လူး ညှောင့်ဆောင့်၍ မေးကလေးကော့ကော့ထိုးပြီး ငှိမကြသွှားခွိနမြှာ ဝမ်းသာအားရ အဖြစ်ဆုံးသူမှာ နှယပြဲဖြစ်တော့မည်။

နှယ့်အလှည့်ရောကပြှီ။

“ကဲ … နှယ် ”

မနှင်း သူ့ကိုယပြေါကြနေ အသာပြနကြှှပြီး နှယ့်ကိုမေးကလေးငေါ့၍ အထာပြလို့မှမဆုံးသေး။ ကိုညှန့် နှယ့်ကို နဘေးက ကြပပြစွကြလေးပေါြ ဆှဲလှဲခပြှီး အသင့်နရောယူလိုကပြှီ။ နှယတ်ဈယောကြ ပကလြကကြားယားဖြစ်သှားကာ သူမပေါငကြှားမှ စောကပြတကြှီးကိုအသင့်ဖြဲပေးလိုကသ်လို ဖြစ်သှားသည်။

“အို အို ဒေါ ကြီးလိုကတ်ာ ကိုညှန့်ရယ် …ဟင့် ဟင့်ဟင့် ”

“မရဘူး မ နှယရြာ အခုမှ ဦးဦးဖြားဖြား ဆိုတော့ အခွိနမြဆှဲနိုငဘြူး အဟင်းဟင်း”

သူ့လီးက ပကလြကကြားယား ပေါငန်ှဈဖကပြှဲကားလကြသ်ားရှိသော ခငလြေးနှယရြဲ့စောကဖြုတထြဲကို အုန်းကနဲ တဈရှိနထြိုး ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီး ထိုးဆောင့်တိုးဝငလြာလသည်ေ။

“လီးကြီး နင့်နတောပဲ … အိုး ကောင်းလှန်းတယ် ကိုညှန့်ရယ် …”

လီးပြဲကြီးတွနှင်ေ့ တွေ့ဖနမြွားလာ၍ ပြဲရှဲနပြေီလားဟုပင် အောကမြေ့ရသည့် သူမစောကဖြုတကြ ကိုညှန့်လီးကြီး အပြတအြသတ် တိုးဝငလြိုးခွဲခလွိုကခြွိနမြှာလည်း စောကပြတကြချောငခြွိမနဘေဲ မတနတ်ဆတဈကြပ်၍ပင် နလသေဖြေင့် နှယ့်ခငမြွာ ကိုယ့်ကိုယကြိုယတ်ောင် နားမလညန်ိုငအြောငဖြစ်သှားရသေးသည်။

“ဟား ပါကငအြတိုင်း မနှယရြာ ယောကြွားမလိုးဘူးလား”

“အိုး ဘယန်မလေဲ လိုးတာပေါ့ ”

“တခွားလူရော ”

“လိုးတယ် ရှငပြါနဲ့ဆိုရင် …သုံး ယောကြ ”

“အော့ ထွီ … ပဲမှဈများလားပဲ ဟင်း စောကရြမ်းမိုကတ်ာ မနှယရြာ အပျိုစောကပြတလြိုးရသလိုပဲ လိုးရင်းနဲကို လိုးမဝဘူး။ ဒီညလာလိုးဦးမယ် ရလား”

“လာခဲ့လေ အခွအနေကြည်ေ့တာပေါ့ မနှင်းပါရင် အပြငလြိုကခြငွလြိုကမြယ် ”

“ဖြစ်လို့လား”

“ကြည့်သေးတာပေါ့ ကိုညှန့်ရယ်။ ကဲပါ လိုး လိုး အပြတလြိုးပစ်။ စောကဖြုတကြှဲအောင် လိုးသှားလိုကြ ဟင်းဟင်း”

ကိုညှန့်လည်း မလိုးဖူးသေးသော စောကပြတအြသဈစကစြကကြလေးမို့ နည်းနည်းမှသကည်ှာမနတေော့ဘဲ တအုန်းအုန်းနှင့် အမုန်းလိုးသည်။ မနှင်းက ထမီပြငဝြတပြှီး အခန်းဝကနေ အပြငကြို ခကြကြငလြုပပြေးနရော သူတို့နှစ်ယောကြ ပေါကကြှဲချင်တ်ိုင်း ပေါကကြှဲ၍ကောင်းနပသေည်ေ။ တဇွပဇြှပ် တဗှပဗြှပန်ှင့် အရညရြှှန်းလှသော စောကရြညသ်ံ လီးကြီးတဗှပဗြှပဝြငထြှကသ်ံ မာနသ်ှင်းလိုးသံ ညည်းသံတွအကြေားမှာ ခငလြေးနှယရြော ကိုညှန့်ရှှပေါ ခွှေးတဈလုံးလုံးနှင့်မပြီးမစီးနိုငကြှဘဲ သူကအပေါစြီးကနေ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဖြဲထောငကြားပြီး ဖြတဖြှတကြှအေောင် လိုးခလွိုကြ ခငလြေးနှယ် အောကကြနေ ဖငန်ှဈဖကြ ပင့် မှှောကကြှှပြီး ပြနလြညကြော့ညှောင့်ပေးလိုကန်ှင့် တကည်ီလကည်ီလိုးကြရင်း အခွိနမြိနဈလေးဆယလြောကအြကြာမှာ နှစ်ယောကသ်ား လရညရြောစောကရြညတ်ှပေါ တဈရှိနထြိုး ပန်းထွကကြုနကြှသည်။

“ကောင်းလှန်းတယ် မနှယရြာ လိုးမဝဘူး”

ညှန့်ရှှေ သူ့လီးခွှတရြင်းပြောလိုကတ်ော့ …

“ဟင့် ဒါပဲပြောနေ ဒီကသတေော့မယ်။ တကတည်း လိုးနိုငလြှန်းလိုကတ်ာ တတလြည်းတတန်ိုငတ်ယ်”

“မကောင်းဘူးလား နှယရြဲ့”

“နှယ် ဘာပြောရမှန်းမသိအောငဘြဲ တဝုန်းဝုန်းလိုးနတေော့ အသကရြှူဖို့တောငအြခွိနမြရတဲ့ဟာ မွော့သှားရောပဲ ဟှင်း”

“နောကြ အခွိနရြရင် အေးဆေးတွေ့ပြီးလိုးမယလြေ ဒီညစောင့်နေ ဟုတပြှီလား”

“ကောင်းပါပြီ ကိုညှန့် ”

“အောျ ခဏလေး ”

ဆိုပြီး နှယစြကားမပြတသ်ေးဟနန်ှင့် ကိုညှန့်လကကြိုလှမ်းဆှဲလိုကကြာ သူမဖကပြှနလြှည့်ခိုင်းရင်း သူ့အရှေ့မှာဒူးထောကြ၍ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ကိုညှန့် နှယဘြာလုပမြညမြှန်းမသိ၍ ကြောငအြမ်းအမ်းစောင့်ကြည့်နခွေိနမြှာပဲ နှယတ်ဈယောကသ်ူ့ပေါငကြှားမှ လရညန်ှင့်သူမစောကရြညမြွား ပကြေံနသေောလီးတုတတ်ုတကြှီးကို သူမပါးစပန်ှင့်ရုတတ်ရကလြှမ်းဟပကြာ မကမြကစြကစြကြ စုပဆြှဲပစ်လိုကပြှီ။ လီးကြီးကို အားရအောငစြုပ်၍ သူမလကကြလေးနှင့် တဈခကြန်ှဈခကြြ အပေါအြောကဆြှဲဆန့်ပြီး ဂွင်းထုပေးလိုကရြာက ခငလြေးနှယ် သူ့ကိုမော့ကြည့်၍ …

“ဟင်း နှယ် ခစွတ်ယ် ကိုညှန့် ထပတ်ှေ့ချင်သ်ေးတယ် ဖြစ်နိုငရြင် သူ့လီးကြီး နှယ့်စောကပြတထြဲ စိမပြှီးတော့တောငထြားလိုကခြငွတ်ာ ”

“မပူနဲ့ နှယရြေ ကိုယလြည်း အားရအောင် အမြဲလာလိုးမှာပါ။ ဗှောငလြိုးမရရင် ခိုးလိုးမယ် ဟုတလြား”

“အင်း နှယ် ယုံထားလိုကမြယ် ကိုညှန့်။ နောကတ်ဈခု အကူအညီလိုရငလြည်း နှယပြဲ စပြောပါ့မယ် နောြ”

“ခစွတ်ယ် နှယလြေးရာ လူကိုရော စောကပြတကြိုရောခစွတ်ာ”

“နှယရြောပဲ ကိုညှန့် သူ့လည်းခစွြ သူ့လီးကြီးလည်းတုနန်အေောငခြစွြ အဟင့်ဟင့်ဟင့်”

နှစ်ယောကသ်ားအကြညဆြိုကသ်မွှကို မနှင်းတဈယောကန်ဘေးကနေ ကြည့်ရင်း အလိုလိုစောကမြှငကြပလြာပုံရသည်။ နှုတခြမ်းလေးမဲ့ကာရှဲ့ကာနှင့် …

“ဟင်း တောလြောကပြှီ အခုမှ ဒင်းတို့က ပတခြွှဲနပခြွှဲလုပန်ေ။ ဟိုမယ် ညည်းလငကြှီး ပြနလြာတော့မှာ။ သူ့ပါးစပပြိတအြောင် အရငကြွှေးလိုကြဦး”

“အယ် မနှင်းကလဲ ”

နှယတ်ို့နှစ်ယောကြ လူချင်ြးခွာလိုကကြှသည်။

နှယလြည်း လူရောကမြလာခင် အင်ျကြီနှင့်ထမီ ကမန်းကတန်းပြနဝြတပြှီး ကိုညှန့်လည်း သူကြာကြာမနသင်ေ့မှန်းသိနတောမို့ သူမတို့နှစ်ယောကအြား နှုတဆြကြ၍ ပြနသ်ှားရာ မနှင်းနှင့်နှယတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား အခန်းထဲကပြနထြှကလြာပြီး လုပလြကစြအလုပတ်ှကေို ဟနမြပကြဆြကလြုပန်ကြပေါသည်။

ကိုမွိုးအောငကြ ညနစေောင်းမှပြနရြောကသ်ည်။ သူအပြငထြှကလြွှငကြှုံလေ့ရှိသည့်အတိုင်း အရငကြ သောကဖြောစြားဖကတ်ှနှင်ေ့ ပြနတ်ှေ့ကြပြီး ခွမသေယန်ိုငလြကမြသယန်ိုင် အမူးအမှောကြ သောကစြားမူးယဈပြီးမှ အိမကြိုပြနရြောကလြာတာဖြစ်သည်။သူငယခြငွြးတွကေ ဆိုကျကားတဈစီးနှင့် သူ့ကို အိမတ်ိုငရြာရောကြ လာရောကြ ထမ်းပို့ပေးသှားကြသည်။ ဆိုငပြှနရြောကတ်ော့လည်း မူးမူးရူးရူးနှင့် ကိုမွိုးအောင် အရကတ်ဈလုံးထပင်ှဲ့သောကလြိုကသ်ေးသညပြင်။

ကိုမွိုးအောင်၏ အရကသ်စော အလှနအြကြှံသောကစြားမိခွင်းက သူမတို့အားလုံးရဲ့ကံကြမျမာကို ပြောင်းလဲဖို့ရန် တမငဖြနတ်ီးလာသလို ဖြစ်ခဲ့ရတော့သည်။ အစက သူအရကမြူးလာလွှင် သူမတို့လည်း လုပခြငွရြာလုပကြှမညဟြု စိတကြူးခဲ့ကြပမယ်ေ့ ခငလြေးနှယန်ှင့် မနှင်းတို့နှစ်ယောကြ မှန်းခကြန်ှင့် နှမ်းထွကမြကိုကဘြဲ ဖြစ်သှားကြသည်။ ကိုမွိုးအောင် အသောကလြှနကြာ တဈညလုံး အဆကမြပြတ် သှေးတွလှေိမ့်အနပြှီး ရောဂါဟောင်းပြနထြ၍ ညတွင်းချင်ြးပဲ ဆေးရုံတငလြိုကရြသည်။ သူကနဂိုကတည်းက ရောဂါစုံပြီး အစာအိမရြော အသည်းနှင့်ကြောကကြပပြါ ထိထားသူမို့ ဒီတဈခွီလည်း အရကအြသောကြ များလှန်းခဲ့ပြီး အစာအိမသ်ှေးယိုသညအြထိဖြစ်ခဲ့ပြနရြာ သှေးတွဆကေတ်ိုကအြနထြားသည့်အရှိနန်ှင့် နဂိုအနအထေားအတိုင်း အကောင်းပကတိ ပြနလြညန်ားလနထြူနိုငဖြို့ကို တောတ်ောကြလေး ကြိုးစားပမ်းစား ကုသရတော့မညဖြစ်သည်။

ဆေးရုံသှားတော့လည်း ကိုညှန့်ဆိုကျကားကိုပင် အပူကပလြိုကရြသေးသည်။ ဆိုကျကားခကိုတော့ အကြှေးလို့သာ ခငလြေးနှယ် ပြောပစ်ခဲ့ရသည်။ ခငလြေးနှယ် တဈညလုံး ဆေးရုံမှာနခေဲ့ရပြီး သူမကိုယစြားမနှင်းက ဆိုငပြှနစြောင့်ပေးသည်။ မနှင်းအဖို့တော့ ရငတေသ်ူရတွင်ေးထဲကသွည့် အခွအနေပငေဖြစ်ရာ ဒီသုံးလေးညနှင့်ပင် သူမအတွကြ တောတ်ောကြလေး တွကခြှကေိုကသ်ှားခဲ့သည် ဟု ဆိုရပမည်ေ။

ဆိုကျကားသမားကိုညှန့်နှင့် အပေါင်းအသင်းတွရေော၊ ကိုတရုတန်ှင့် ကိုနောငတ်ို့အဖြဲ့တွရေော ဆိုငမြှာခွချင်ြေးလိမကြာ အလုပရြှုပသ်ှားခဲ့ရသည်။ ဆိုငရြှိသူမတို့ခကြပြှုတရြာ မီးဖိုချောငအြနောကဖြကအြခန်းကလေးက မနှင်းနှင့် သူမဖောကသ်ညတ်ှအတွေကြ ဘူမိနကသ်နအြကဆွုံးသော နရောမှနကြလေး ဖြစ်ခဲ့ရတော့သည်။ ခငလြေးနှယ် ဆေးရုံနှင့်အိမန်ှင့် သုံးလေးရကခြန့် ကူးခညွသ်န်းခညွလြုပလြုပပြှီး ဆေးရုံတဈလှည့် ဆိုငတ်ဈလှည့်ပြေးရင်း အခွိနကြုနင်ှကေုန် ဖြစ်ခဲ့ရသလို လူလည်းတောတ်ောကြလေး ပငပြန်းသှားရရှာပါသည်။ မတတသ်ာတော့မှ မနှင်းအေးကို အကူအညီတောင်းပြီး ကိုမွိုးအောငရြဲ့ မိဘအိမမြှာ ကနွရြှိနသည်ေ့ သူ့တူမဝမ်းကြဲတဈယောကကြို မရအရလှမ်းအခေါခြိုင်ြးလိုကကြာ ဆေးရုံမှာပဲ သူမကိုယစြား အစောင့်ထားခဲ့ရပါသည်။

တူမတဈယောကြ အဖောရြသဖြင့် လငမြယားနှစ်ယောကအြဖို့ တောတ်ောကြလေး ခုသာခံသာရှိသှားပြီး ကိုမွိုးအောင် နေ့နေ့ညည ဆေးအလုံးကြီး တဈလုံးပြီးတဈလုံးခွိတရြင်း အကြောဆေးနှင့်အားဆေးများ သှင်းထားခိုကမြှာ ခငလြေးနှယတ်ဈယောကြ သူမကိုယတ်ိုင် မပစ်ချင်ဘြဲပစ်ထားခဲ့ရသည့် အရကဆြိုငကြို တဈလှည့် ပြနကြှည့်ခွင့်ရလာခဲ့သည်။ သူ ဆေးရုံတကန်ခေိုကမြို့ ခငလြေးနှယလြည်း မနှင်းအေးရဲ့အကူအညီနှင့် တဈဖကကြ ဆိုငကြိုဖိဖိစီးစီးရောင်းခရွင်း တဈဖကကြလည်း သူမတို့ဆန်ဒရှိသည့်အတိုင်း လုပခြငွရြာကို လူမသိသူမသိ လှတလြှတလြပလြပ် လှုပရြှားခွင့်ရခဲ့ကြပြနသ်ည်။

သူမထကြ အတွေ့အကြုံ ပိုရှိသော မနှင်းက အစစအရာရာကို ဦးဆောငသ်ူတဈယောကြ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ အဆိုးထဲကအကောင်းဟုပင် ဆိုရလမလေား မပြောတတတ်ော့ပါ။ ရကသ်တ်တပတ် နှစ်ပတကြွောကြာလအတွင်းမှာ ခငလြေးနှယ် လငယ်ောကြွားအတွကြ ကုနကြစွားရိတရြဲ့ လေးငါးဆယဆြမက ပြနရြအောငရြှာနိုငခြဲ့သည်။ ဒါကလည်း မနှင်းအေးရဲ့ အဆကအြသှယကြောင်းမှု သူမကိုယတ်ိုငရြဲ့ ဖြစ်ရာဘဝကို ဒေါငကြကြပြှားကကြ ရဲရဲရငဆြိုငတ်တသ်ော ပငကြိုယဗြီဇနှင့် တဈခါမှသိကြှမ်းရင်းနှီးဖူးခွင်းမရှိသော သူစိမ်းယောကြွားသားများနှင့်တွေ့ဆုံရာမှာ စိုးရှံ့အားငယစြိတအြလဉွြးမရှိဘဲ သူတို့အပေါြ ရလေိုကင်ါးလိုကြ အလိုကအြထိုကဆြကဆြံတတသ်ည့် သူမရဲ့ ပြည့်ဝသော လူမှုပေါင်းသင်းဆကဆြံရေးအတတပြညာ တို့ကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည် ဟု ဆိုရမည်။

(ဒီအကြောင်းကို စာရှုသူတို့လည်း ခရစေေ့တွင်းကြ အသေးစိပသ်ိချင်ကြှမညမြို့ စာရေးသူဖကကြလည်း တတန်ိုငသ်မွှ အရင်းအတိုင်း ပြနလြည် ဖောကသ်ညခြတွငပြှသှားမညဖြစ်ပါကြောင်း။ (စိတမြဆိုးနဲ့နောြ) 🙂

ဤကား စကားခပြျ။ စာရေးသူ))

ပထမညကတော့ အရကဆြိုငပြိတပြှီးသည့်နောကမြှာ သူမရော မနှင်းပါ ဆိုငမြှာ တဈယောကမြှ ညမအိပဖြစ်ကြပါ။ မနှင်းကို ကိုတရုတအြပါအဝင် ယောကြွားသားလေးယောကခြန့်က တဈနရောကိုပင့်သှားပြီး ဆိုငမြှာ ခငလြေးနှယ် တဈယောကတ်ည်း ကနွရြဈခဲ့သည်။ ဆေးရုံမှာတုန်းက သုံးလေးည ဆကတ်ိုကြ အိပရြေးပကြခြဲ့သညဟြု အကြောင်းပြပြီး ကိုတရုတတ်ို့ကို အရင်ဦးစွာ ပထုတကြာ စတေးရှောငလြိုကခြှင်း ပဲဖြစ်သည်။ သူတို့ထွကသ်ှားပြီး တဈအောင့်လောကကြှာတော့မှ ဆိုကျကားဆရာကိုညှန့်ရှှေ သူမဆိုငကြို မလှယပြေါကြ ကလေးကနေ ပေါကခြလွာခဲ့ပြီး သူ့ဆိုကျကားနှင့်ပင် သူမကို အပြငသ်ို့ လာရောကခြေါထြုတသ်ှားခဲ့သည်။ ညဉြ့ဦးပိုင်းကတည်းက သူနှင့် ကြိုတငအြခွိန်းအခကြြ လုပထြားပြီးသားမို့ ခငလြေးနှယလြည်း ဘာမှပင် ပြောမနတေော့ဘဲ သူ့နောကကြနေ တိတဆြိတစြှာပင် ကပလြိုကလြာခဲ့ပါသည်။

“ငါ့လူတွေ တဈနရောမှာ စောင့်နတယ်ေ”

“ဟင့်အင်း မသှားချင်သ်ေးဘူး ကိုညှန့်နဲ့ပဲ အရငတ်ှေ့ချင်တ်ာ”

“ရတယ် အခွိနအြများကြီးရှိသေးတယ် နငန်ဲ့ငါ ဘုံကြောင်းထဲသှားမယ်”

“ရှင့်သဘောပဲ ကြိုကတ်ဲ့ဆီ ခေါသ်ှား”

ဆိုကျကားက သူတို့ရပကြှကထြဲက လူသူမနသေော ဘုံကြောင်းအပကြတ်ဈခုထဲကို ဝငရြောကလြာသည်။ မှောငရြိပထြဲမှာရပလြိုကပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ဆိုကျကားပေါကြဆင်းခဲ့ကြကာ အခန်းတဈခုထဲကိုဝငရြောကလြာသည်။

“ရှင် ကောငမြတွေ အမြဲခေါခြတွဲ့နရောမဟုတလြား”

“ဟုတတ်ယ် တဈခါတဈလမှပေါ။ ဒီဘိက လူသူ သတိမထားမိဘူး။ တောရြုံနဲ့လည်း မလာရဲကြဘူး”

ကိုညှန့်က ရယပြှီးပြောသည်။ သူမလကကြိုဆှဲပြီး အခန်းကယွတ်ဈဖကကြို ကူးလာခဲ့ရာ မှောငန်ှင့်မည်းမည်းဖြစ်နေ၍ ကိုညှန့် သူ့အိတထြဲက ဘကျထရီသုံး ခရီးဆောငမြီးအိမကြလေးကိုထုတပြှီး ခလုတဖြှင့်လိုကရြာ လင်းလင်းချင်ြးချင်ြး ရှိသှားလသည်ေ။ မီးအိမကြို ခွတဈေဖကြ အနည်းငယဆြှေးမှေ့နသေော အလုပစြားပြဲဟောင်းတဈလုံးပေါြ တငပြှီး ဖုနမြွားအမှိုကမြွားဖြင့် ရှုပပြှလကြရြှိသည့် ကြမ်းပြငကြို သူ့ပုခုံးမှာသိုင်းခညွလြာသည့် ပုဆိုးဟောင်းတဈထညန်ှင့် ဖုနခြါသုတသ်ငလြိုကကြာ ခငလြေးနှယလြကကြိုဆှဲ၍ ကြမ်းပေါြ ဒီအတိုင်းထိုငခြလွိုကကြှသည်။

“ဟင်း ရှငန်ဲ့တော့ ခကတ်ော့တာပဲ အိမမြှာနရငေလြည်း ပြီးရဲ့သားနဲ့”

“အိုး အကြောင်းရှိလို့ပေါ့ မိနှယရြယ် ခဏနေ နငသ်ိရလိမ့်မယ်”

သူ ဒီလောကပြဲပြောပြီး သူမကို နောကထြပစြကားဆကမြပြောတော့။ သူ့လကတ်ှကေ ခငလြေးနှယရြဲ့ ကိုယလြုံးကလေးလှမ်းဖကကြာဖြင့် သူမဝတဆြငထြားသော ရငစြေ့အင်ျကြီကြယသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြးဖြုတခြွှတယ်ူနပြေီး သူမကိုယပြေါရြှိ လုံးဝန်းအိတင်းလှသည့် ရငသ်ားဆိုငအြိအိကြီးများပေါမြှာ ကဏန်းပြေးသကဲ့သို့ လွှောကပြှေးလို့နကော သူ့အလုပကြိုသူ အာရုံစိုကန်တောနှင့်ပဲ စကားပြောခွိနပြင် မရတော့ပါ။ ခငလြေးနှယသ်ူ့ရငခြှငထြဲမှာပဲ မှီနှဲ့ရင်း သူလုပသ်မွှကိုငသ်မွှကို ငှိမင်ှိမသ်ကသ်ကကြလေး အလိုကသ်င့်ပင် နပေေးနမေိတော့သည်။

…………………………………………………………..

⭐အခန်း ( ၁၁ )⭐

“ဟင်း အင့် အင့် … ကြှတ် ကြှတ် … ကြှတ် ”

“ကို ညှန့်… ကို … ညှန့် ရယ် … အင့် အင်းအင်း အင်းး ဟင်းးး”

ခငဘြေးနှယတ်ဈယောကြ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ တလူးလူးတလိမ့်လိမ့် ဖြစ်နတေော့သည်။ ကိုညှန့်လကသ်ရမ်းမှုကြောင့် သူမကိုယပြေါမြှာလည်း အဝတန်ှင့်တူတာဆိုလို့ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့ဘဲ ပြောငတ်လင်းခါနပြေီဖြစ်သည်။ ကိုညှန့် သူမကိုယကြို ကြမ်းပြငပြေါြ ဆှဲလှဲခရွင်း သူမပေါငတ်နန်ှဈဖကအြကြားတိုးဝငကြာ ပေါကရြင်းခွဆုံရှိ သူမစောကပြတကြိုအပီမှုတပြေးနပြေီ။

“အား ယကြ ယကြ အင့် အဟင့် အို့ အို ကြှတ် အ အ နခကေတ်ယကြှာ ဟင် စုပ် စုပပြေး အစိကို နာနာစုပပြေး အင့်အင့်”

“ကောင်း ကောင်းလား နှယ် နှယ့် စောကစြိကလေးက ရှညရြှညတ်ှဲတွဲလေး အရမ်းစုပလြို့ကောင်းတယကြှာ စပတကြလေးကလည်း ဖောငဖြောင်းအိအိနဲ့ လိုးချင်စြရာကြီး”

“ရှင် စပတတ်ှအမွေားကြီး လိုးဖူးတယမြဟုတလြား တဈခုနဲ့တဈခုဘာကြာလဲ ဟင် ”

နှယကြမေးတော့ ကိုညှန့်က တဟင်းဟင်းရယပြှီး …

“ဘယတ်ူမှာလဲ နှယရြာ။ တဈခွို့စောကပြတကြ သိပမြလှဘူး ခွှနတ်ကတ်ကြ ဟပြဲပြဲနဲ့။ တခွို့ကတွော့လည်း ပြားခပြခြပြကြှီး။ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား ထူအမ်းပြီး ပြဲလနန်တောမွိုးလည်း ရှိကြတယ်။ နှယတ်ို့လို စောကပြတမြုန့်ပေါင်းမွိုးကတွော့ နှုတခြမ်းသားလည်း တင်းတင်းစေ့စေ့လေး။ ဒါမွိုးက တဈရာမှာတဈယောကြ ရှိတော့ရှိတယ် ရှားတယ် ဟဲဟဲဟဲ”

“သှားပါ စပတမြှငရြင် အကုနလြိုးတော့တာပဲ မဟုတလြား။ လိုးခဲ့တဲ့စပတတ်ှမွေား ရာတောငကြွောန်ပြေီလားမသိ ဟင်း”

“ဒါတော့ ဒါပေါ့ နှယရြဲ့။ စပတမြတူတော့ လိုးရတာချင်ြးလည်း မတူတာကိုပြောပြတာ”

“ကဲပါ နှယ့်ဟာလည်း အပြငရြော အတွင်းရော ဒီလောကယ်ကဆြှနတော ယကလြို့ မဝနိုငသ်ေးဘူးလား။ လိုးမှာဖြင့်လည်း လိုးတော့။ ဘယမြလဲ ရှင့်လီးကြီး ကြှနမြစုပခြငွလြို့ ”

“ရော့ စုပလြိုကြ ငါလည်း ယကတ်ာတော့ ယကြဦးမှာပဲ ဒီပေါမြှာပဲ စဈစတီနိုင်းလုပမြယ်”

ကိုညှန့် ဖငပြှနခြေါင်းပြနလြုပပြှီး နှယ့်ပါးစပထြဲ သူ့လီးကြီးတေ့ပေးလိုကကြာ သူကနှယ့်ခွရင်ေးဖကဆြီလှည့်ပြီး အပေါကြနေ စောကပြတကြို ခွယကပြေးနပြနေလြသည်ေ။ နှယလြည်း လီးကြီးကို လကန်ှင့်ထိန်းကိုငပြှီး ပါးစပထြဲသှင်းကာစုပပြဈလိုကသ်ည်။ လီးက ကြီးလှန်းလှ၍ ပါးစပထြဲတဈဆို့ခံနသည်ေ။ တဈဖကမြှာလည်း ကိုညှန့် သူမစောကပြတကြို လကန်ှဈဖကန်ှင့်ဆှဲဖြဲဟပြီး စောကပြတအြကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ အောကကြနေ အပေါအြထိ သူ့လွှာပြားကြီးနှင့် အားရပါးရပင့်ယကသ်ပ်၍ စောကစြိကလေးညှဈခွပြေီး အရညစြိုစိစိဖြစ်နသေော သူမစောကခြေါင်း ကလေးထဲကို လွှာလိပထြည့်သှင်းကာ သှင်းလိုကထြုတလြိုကန်ှင့် လွှာကစား၍လိုးပေးပြနရြာ ဖီလငတ်ှေ တရိပရြိပတ်ကပြှီး ရာဂဆန်ဒရိုင်းများ တလိမ့်လိမ့်နိုးကြှလာရပြနလြသည်ေ။ မိနဈနှစ်ဆယလြောကြ မနာတမ်း စောကပြတယ်ကပြေးလိုကရြာ အရညတ်ှမှငေလြို့မကောင်းအောင် ပေါငခြှံထဲကနေ အဆကမြပြတစြီးယိုကလွာသည်။

“အ တောြ တောြ ပြီ ရှင့်လီးလည်း တောငန်ပြေီ ကိုညှန့်ရယ် လိုးတော့ လိုးတော့ ကြှနမြမရတော့ဘူး”

“ကို့လီးကို တံတွေးရှှဲအောငစြုပပြေး ဒါမှ နှယ့်စောကပြတကြိုလိုးတဲ့အခါ ခံသာမှာ”

“အင်း အင်း ရ ရတယ် ကဲ ကဲ … အှန်း အှန်း ဟှန်းဟှန်း … ကြေ ကြေ နပပြီလား ကိုညှန့် ဟင် …”

နှယ် သူ့လီးထိပကြနေ လီးအရင်းထိ လွှာနှင့် ဘယလြူးညာလှိမ့် ရဈဝိုကြ၍ယကရြင်း တံတွေးနာနာဆှတပြေးလိုကရြာ ကိုညှန့်လီးကြီးမှာ သူမတံတွေးများဖြင့် ပြောငလြကရြှှန်းစိုလာပြီး အသည်းယားချင်စြဖြယ် လထေဲမှာတန်းတန်းမတမြတကြှီး တဆတဆြတတ်ုနခြါ လှုပယ်မ်းလကြြ ရှိနတောကို တွေ့ရလတေော့သည်။

“အိုကေ နှယ် ပေါငဖြှဲထားလိုကြ လာပီ”

ကိုညှန့် သူ့လီးဒဈသားရကေို အနောကကြို ဖြဲလှနဆြှဲဆန့်ကစားရင်းက ပြောလိုကသ်ည်။ ခငလြေးနှယ် သူ့အမိန့်ကို ကြိုးနှံစွာနာခံပြီး ဖုနထြူထူ ဘုံကြောင်းကြမ်းပြငအြထကမြှာ သူမဖငန်ှဈဖကကြိုဖြဲကား၍ ကိုညှန့်အလိုးကို စိတရြှညလြကရြှညန်ှင့် စောင့်နလေိုကရြာ ကိုညှန့် သူ့လီးကြီးကို လကတ်ဈဖကန်ှင့်ထိန်းကိုငရြင်း လီးဒဈထိပကြို နှယ့်စောကပြတအြဝမှာ လာရောကတ်ေ့ကာဖြင့် သူမစောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသား ထူအိအိနှစ်ဖကကြို လဒဈထိပလြုံးကြီးနှင့် ထိုးကာကောကြာ ဆှဆှပေးလိုကပြှီး ဗှိ ဇွတ် ကနဲ အသံထွကအြောငပြင် မပြောမဆို အရှိနန်ှင့်လိုးခလွိုကသ်ဖြင့် သူမနှုတမြှနေ၍ အ အိ အိ ကြှတကြွှတဟြူ၍ အမဋေိတသ်ံနှင့်အတူ သူမဖငအြိုးကားကြီးနှစ်ဖကြ ရှုံ့တွန့်တကကြာ အနောကဖြကကြို သိသိသာသာ နရောရှှေ့သှားခဲ့ရလသည်ေ။နှယ် လီးအဝငကြောင်းအောငဆြိုပြီး သူမဖငသ်ားအိအိကြီးတွကေို ဆတကြနဲ အရှေ့ပြနကြော့ထိုးပေးလိုကသ်ည်။

ကိုညှန့်ရှှလည်ေး နောကတ်ဈကြိမ် သူ့ခါးကို ပြနကြှှကာအားယူပြီး သူမပင့်ထိုးပေးလိုကခြွိနန်ှင့်အခွိနကြိုကပြင် သူမစောကပြတထြဲကို ခပဆြတဆြတကြလေး သူ့လီးကြီးထိုးစိုကကြာ ဖိလိုးခလွိုကပြှနသ်ည်။ လီးက လဒဈထိပလြုံးမှုပရြုံမက တဈဝကန်ီးပါးလောကအြထဲကို ဖြတဇြှပကြနဲဆောင့်လိုးဝငသ်ှားသည်။

“အ အိ အင့်အင့် … ကို ညှန့် … ညှန့် ရယ် … အင် အင့် ”

“နာလား နှယ် … လျှော့ပေးရမလား”

“မလွှော့နဲ့ လိုး ရတယ် … ဟိုနေ့ကလိုပဲ ဆကတ်ိုကလြိုး ကြမ်းကြမ်းလိုးမှ နှယအြားရတယ်”

“ကို့လီးရော ကြိုကလြား”

“ကြိုကတ်ယ် စဖုတထြဲ ပြည့်ကြပန်တော အဲဒါမွိုးမှ စဖုတကြှဲကြဲပြဲပြဲ အလိုးခံရတာ ဇိမရြှိတယ်”

“ဒီည နငတ်ှေ့မယ့်ကောငတ်ှေ ငါ့ထကလြီးကြီးဦးမယ် ”

“ဟုတလြို့လား ”

“အဟုတပြှောတာ ဖငပြါခရွင် ခံမလား”

“ဖင် ဘယသ်ူလိုးမလို့လဲ မရှံရငလြိုးပေါ့ ရသားပဲ ဟင်းဟင်း”

“တဈယောကခြငွြးက စောကဖြုတတ်ဈပေါကတ်ည်း လိုးလို့ရတယ် ကိဈစမရှိဘူး။ နှစ်ယောကသ်ုံးယောကလြိုးရင် ဒီအတိုင်းမဖြစ်တော့ဘူး။ ဖငရြော စောကပြတရြော ပျိုငတ်ူလိုးမှ ရမှာပေါ့။ ဒါမှ အပြီးမှနမြှာလေ … ဟုတတ်ယမြဟုတလြား”

“အင်း အဲဒါလည်း ဟုတသ်ားပဲ … ကိုညှန့်ရော ဖငလြိုးဘူးလား လိုးလို့ကောင်းလား”

“တဈမွိုးစီကောင်းတယ် စပတကြအရညထြှကတ်ယ် ဖငကြိုတော့ ချောဆီလိမ်းပြီးလိုးမှရတယ် ဒါမှ ခံရသကသ်ာမယ်။ နို့မို့ ဖငဆြီမထွကတ်ော့ အခန့်မသင့်ရင် ဖငကြှဲသှားနိုငတ်ယ်”

“နှယ် မခံဖူးဘူး … ဖငလြိုးရင် ကိုညှန့် လိုးလေ … တခွားသူပေးလိုးတဲ့အခါ စောကရြမ်းလိုးရင် ဖငကြှဲမှာပေါ့ အဲဒါတဈခုပဲကြောကတ်ာ”

“ဖြည်းဖြည်းချင်ြးလိုးရင် မကြဲပါဘူး နည်းလမ်းသိရငအြလှယကြလေးပဲ။ ယောကြွားတောတ်ောမြွားများ ဖငလြိုးတတကြှပါတယ်။ ဖငကြတွော့ စောကပြတန်ဲ့မတူဘဲ ကြပစြီးစီးကလေး လိုးရတာဆိုတော့ အပျိုပါကငဖြှင့်ရသလိုပေါ့ ဘာနဲ့မှမတူအောင် ကောင်းတယ်။ အားလုံးလည်း ကြိုကကြှတယ်”

“အမလေးလေး သူပြောတာနဲ့ပဲ ဖငတ်ောငခြံချင်လြာပြီ ကိုညှန့်ရယ်။ ဘယသ်ူမှမလိုးခင် ရှငအြရငလြိုး ဟုတလြား။ တဈညလုံးလိုး ကြှနမ် အားရပါးရ ဖငခြံပေးမယ်”

“နင့်လို မိန်းမတော့ မတွေ့ဖူးဘူး နှယရြေ ကြိုကပြီ ဟားဟားဟား။ ငါ့ကောငတ်ှလည်ေး မကြာခငရြောကလြာကြမှာ။ ဒီမှာပဲ အားလုံးဆုံဖို့ ပြောထားတယ်”

ခငလြေးနှယ် မကြခြုံးကလေး မှင့်တကသ်ှားသည်။

“ဟင် ဟုတလြား ဒါ ဒါဆို … ဒီ ဒီဘုံကြောင်းတော့ ဖာခန်းဖြစ်ပြီနဲ့တူတယ် ခိခိခိ … စိနလြိုကြ ကိုညှန့် လာသလောကြ လိုးလို့ရတယ် ပြောလိုကြ။ ပိုကဆြံကိုတော့ အကြှေးမရဘူးလို့ … အဲဒါတော့ လုံးဝပဲ ရှင်းရှင်းပြောပြထားလိုကြ … အဟင်းဟင်းဟင်း ”

“ငါ နင့်ကို အလကား အလိုးခံခိုင်းမလား နှယရြာ။ အလုပကြအလုပ်။ စိတခြွ နငခြံသလောကြ အကြိုးမယုတစြရဘေူး။ ဟောဒီမှာ ဓား တွေ့လား ငညှန့်ဆိုတဲ့ကောငကြ ကိုယ့်ပါတနာကိုလာပြီး ဖြံအကခွံမယ့် ကောငစြားမွိုး မဟုတဘြူး နာမညအြပကြမြခံဘူး။ ဒါတော့ ယုံထားလိုကြ ဟင်းဟင်း ”

ငညှန့် သူ့အင်ျကြီနှင့် လုံးထွေးထားသော ဓားကိုထုတပြှပြီး ပြောလိုကသ်ည်။ အာဂလူပဲ ဆိုပြီး နှယတ်ဈယောကြ သူ့ကိုဖြုံသှားသည်။

“အင်း ဟင်းဟင်း အားကိုးပါရစနေောြ ကိုညှန့်။ ဒါကြောင့် နှယအြရမ်းခစွြ တုနန်အေောငခြစွရြတာ ဟင်းဟင်း ဟင်း။ ကဲပါ လုပလြကစြမှနမြှနလြုပ် ရပမြထားနဲ့ ဒီမှာ ဟတကြော့ကြီးဖြစ်လို့”

နှယ် သူ့ကိုလောဆောလြိုကမြှ သူလည်း နှယ့်စောကဖြုတထြဲ ဝငလြကစြလီးကို အသှင်းအထုတလြေးလုပပြှီး ခပမြှနမြှန် ဆောင့်လိုးပေးလာသည်။ စောစောက သူမစောကဖြုတထြဲ လီးစိမပြှီးရပထြားတာက အရသာတဈမွိုးဖြစ်ပြီး ယခုလို လိုးလိုကပြှနတ်ော့လည်း ပငကြိုယကြရှိပြီးသား ရာဂအလိုရမျမကတ်ှေ ပြနလြည်၍ တဈစခန်းထကာ ဆူဝနေိုးကြှ လာရပြနပြါပြီ။ အသှေးအသားထဲက မှတသ်ိပတ်ောင့်တသမွှ လိုအငတ်ှကေို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆီးရယူနိုငဖြို့အတွကြ သူသူကိုယကြိုယ် မိမိတတန်ိုငသ်ည့်ဖကကြ ကြိုးစားအားထုတ် ရုန်းကနလြေ့ရှိကြတာ ဓမျမတာပဲဖြစ်ရာ နှယသ်ညလြည်း အောကကြနေ ဒီအတိုင်း ငှိမမြနနေိုငအြားတော့ဘဲ သူ့နည်းတူ သူအပေါကြနေ ဖိဆောင့်လိုးခသွမွှကို အောကကြနဖငေကြှီးနှစ်ဖကြ ပင့်မှှောကကြှှကာ ပြနည်ှောင့်ရင်း တုံ့ပြနမြှုပေးလာမိသည်။ ဖီလငကြ အတိုင်းထကအြလှနပြငဖြစ်သည်။

လီးကြီး၏ ကြပကြှပသ်ိပသ်ိပ် ရှိလှသည့် ဖိအားဆောင့်အားမှှအေားက သူမခန်ဓာကိုယအြတွင်းရှိ ရမျမကဆြန်ဒရိုင်းတွကေို တမုဟုတခြငွြး လှိုင်းတံပိုးထနကြာ ကြှကြှရှရှဖြစ်လာစသလေို စောကဖြုတလြိုဏခြေါင်းအတွင်းရှိ နံရံကြှကသ်ားများကတဈဆင့် အဆကမြပြတ် ဖိကြိတပြှတတ်ိုကမြှုများကြောင့်လည်း စောကဖြုတယ်ားယံမှုဝဒနော ပိုမိုမှင့်တကလြာသည့်နှယ် ခံစားရပြနပြါသည်။

“အ မှနမြှနလြုပ် ဆောင့် အင့် အင့် ကြမ်းကြမ်းလိုးပါ နှယ့် စောကဖြုတကြှဲရငကြှဲပစေ လိုး အားရအောငလြိုး အ ဟုတပြီ ဟုတပြီ အအိအိ ကိုညှန့်ရယ် ရှင့်လီးက တအားတုတလြှန်းလိုကတ်ာနောြ အဖုတထြဲတဈကြပန်တောပဲ ကောင်းလှန်းတယ် အ အ ဆောင့်ပေး ဆောင့်ပေး အင့် အင့် အိ ဟင်းဟင်း”

“စွတဖြှတ် ဗှပ် ပလောကြ ဖတ် ဘတ် ဘှတ် ဖတ် ဘှပ် ဘုတ် စွိ ဇွပ် ဗှှတ် ဗလှတဖြစွြ ပတဈ ဘုဘှတ် ဖြတ်”

လိုးသံမှိုငလြာသည်။ လီးအဝငအြထွကသ်ှကလြာသည်။ သူမအထကစြီးကနေ၍ နို့အုံအိအိနှစ်ဖကကြို ဆှဲဆုပခြွနယေရြင်း နို့သီးနှစ်လုံးအား သူ့ပါးစပပြှဲကြီးနှင့် အငမ်းမရဆှဲဆှဲစို့၍ စိတရြှိလကရြှိ အားရပါးရနှံကာ လီးဝငသ်ှကသ်ှကလြီးထွကကြှမ်းကြမ်းနှင့် ထငရြာစိုင်းလိုးဆောင့်ပေးခွင်းက ခငလြေးနှယရြဲ့ တဖြည်းဖြည်း မုနထြလာသော အငုံ့စိတကြို ဗရမ်းဗတာ သှကသ်ှကခြါမတတ် အရူးအမူးဖြစ်အောင် ထိထိရောကရြောကကြှီး နှိုးဆှစေ့ဆောမြှုပေးနပပြေေီ။

“ငါ ငါ လရညထြှကခြငွလြာပြီ နင့်စပတ် လိုးရတာ အရမ်းဇိမရြှိတယ် ဘာနဲ့မှမလဲနိုငဘြူးနှယရြာ စီးစီးကြပကြှပကြှီး”

“တ တကယ် လား ဟင်”

“တကယ် ပါကငဆြိုရငလြည်း ဒီအတိုင်း တခွို့ကောငမြတွေ ပါကငပြမယ်ေ့ တရုပမြတွလေိုအရညတ်ရှှမ်းရှှမ်းနဲ့ဆိုတော့ လိုးရတာ ချောငခြွိခွိနဲ့ ဟာတာတာဖြစ်နတော”

သူ့စကားက နှယ့်နားထဲကို ပြားသကာလောင်းထည့်လိုကသ်လို ခွိုမှဆိမ့်အီစွာဖြင့် ပဲ့တငရြိုကခြတလြို့ သှားသည်။ သူ့လကမြောင်း နှစ်ဖကကြို သူမလကမြွားဖြင့် အားကိုးတကြီးဖကတ်ှယလြကြြ အောကကြနေ ပေါငန်ှဈဖကဖြှဲဟကာ ဖငကြှီး ကြှကာကြှကာနှင့် သူ့ဆောင့်ခကြအြတိုင်း စောကပြတကြို မပြတထြိုးညှောင့်ကော့ခံပေးရင်း လိုးခွိနကြှာပြီး လီးအဝငအြထွကြ များလာသညန်ှင့်အမွှ မိမိစောကပြတမြှာလည်း စောကရြညမြွားရှှဲသထကရြှှဲကာ အိုငထြှန်းလာပြီဆိုတာ နှယတ်ဈယောကြ သတိမူလိုကမြိသည်။ သူ့ဟာကြီး စောစောကလောကြ မကြပတ်ော့ဘဲ အနည်းငယပျို၍ ချောငလြညလြာကာ စောကရြညသ်ံ စောကဖြုတလြိုဏသ်ံများပါ ထွကလြာတာကို အတိုင်းသားကြားနရသေည်။

“လိုးလိုး ကိုရယ် မှနမြှန် မှနမြှန် အင့် အင့် တအားကြီးဇိမဆြှဲမလိုးနဲ့ နှယ် မ မရ တော့ဘူးကြာ အသလေိုး ဟိုညကလို ဝုန်းဒိုင်ြးကြဲပြီး တော့သာ လိုးပစ်လိုကြ အ အ ဟုတ် ဟုတပြီ အဲ အဲ လို ဟင့်ဟင့် နှယ့် နှယ့် နို့နှစ်ဖကြ ဆှဲထား ကိုရယ် လိုး အ အ အပြတလြိုး အိ အ အလာ့ အ အ ဟ အင့် ဟင့် ဟင့် ဟင်းးးး”

ကိုညှန့်လည်း သူမပေါငန်ှဈဖကစြလုံး ပုခုံးတငထြမ်းလိုကပြှီး သူမစောကပြတထြဲ လီးတဈဆုံးထည့်မှှလကြြေ စိတရြှိအားသှနလြိုးတော့ရာ မိနဈနှစ်ဆယကြွောလြောကအြကြာမှာပင် နှစ်ယောကစြလုံး အရှိနတ်ရိပရြိပတ်ကလြာပြီး လှုပရြှားမှုတွေ သိသိသာသာမာနပြါလာကြလကြြ လိုးသူကလိုး ညှောင့်ခံသူကခံနှင့် ဘုံကြောင်းကြမ်းပြငမြှာ သူနိုငင်ါနိုငအြပျိုငကြှဲရင်း အခကြပြေါင်းရာခွီအောင် တရစပလြိုး၍ လောကရဲ့ အကောင်းတကာ့ အကောင်းဆုံး အရသာထူးကြီးဟုဆိုအပသ်ော ကာမစည်းစိမကြှီးကို နှစ်ယောကသ်ားပျိုငတ်ူပင် လှမ်းကိုငရြရှိသှား ကြလတေော့၏။ လရညတ်ှေ တဗှဈဗှဈ သူမစောကဖြုတ် လိုဏခြေါင်းလေးထဲ ပန်းဝငလြာသည်။ သူမစောကရြညတ်ှလည်ေး စောကပြတကြနေ ပေါငခြှံတဈလွှောကြ တသှငသ်ှင် ဖိတလြွှံယိုစီးကလွာရလကြြ။ ခငလြေးနှယ် မောမောနှင့်သူ့ရငခြှငထြဲမှာ ခွပငေလြကပြဈ ဖြစ်လို့ သှားရတော့သည်။

နောကအြခွိနအြနည်းငယအြတွင်း နှစ်ယောကသ်ားလူးလဲပြနထြပြီး ကိုညှန့်လကတ်ှကေ သူမစောကပြတကြိုနှိုကလြိုကကြိုငလြိုကန်ှင့် ပြတဆြှချော့နှူးပေးနသလေို ခငလြေးနှယလြည်း ပြော့ကသွှားသည့် သူ့လီးကို ဖစွလြိုကကြိုငလြိုကြ ဆှလိုကလြုပပြှီး လီးတောငအြောင် ပြုကာ သူ့လီးကြီးကို ပါးစပန်ှင့်လှမ်းစုပ်၍ ပုလှကေိုငပြေးပြနပြါသည်။ လီးမှာပကြေံနသည်ေ့ စောကရြညန်ှင့် လရညအြကြိအခွှဲတွကေို သူမလွှာကလေးနှင့် မရှံမရှာပင် ယကသ်ပသ်ုတသ်ငပြေးလိုကသ်ည်။

ကိုညှန့်လည်း လီးကြီးပြနတ်ောငမြတလြာပြီး သူမတံတွေးများဖြင့် တင်းပြောငလြို့လာရာက နှယ့်ပါးစပထြဲကို စောကပြတလြိုးသလို ခါးကို နှိမ့်ကာကြှကာ လိုးပေးနရင်ေးက ခုနကအတိုင်း နှယ့်ကိုဖငပြှနခြေါင်းပြနန်ပြေီး စောကပြတန်ှင့်ဖငပြေါကကြို သူ့ပါးစပန်ှင့်နမ်းစုပ် လွှာနှင့် တဖပြဖြပြယ်ကသ်ပ်၍ အပီအပြငကြို ဂွာပေးနပြနေသ်ည်။ နှယ့်စောကပြတထြဲကို လကခြွောင်းများဖြင့် သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပကြာ နှိုကဆြောင့်ပေးလိုကြ ဖငပြေါကကြလေးကို ဆှကာဆှကာနှင့် လကမြထိပန်ှင့်လှည့်ပတရြဈမှှကော အပေါကခြွဲ့ပေးလိုကလြုပန်တောမို့ နှယလြည်း မခံခွိမခံသာဖြစ်၍လာကာ ဖငတ်ကြှကြှနှင့် ထွန့်လူးကော့ပြံလာရသည်။

“အ အင့်အင့် ကို ကိုညှန့် ရယ် ဆှ လို့ကို မ မပြီး နိုငဘြူး တကတဲ နရခေကလြိုကတ်ာနောြ ဟင်း ဟင်းးး”

“စောကပြတရြော ဖငကြှီးရော အယန်တော နှယရြာ အပီ လိုးချင်စြရာကြီး”

“အိုး ခူလည်း သူ လိုးနတောပဲ မှုတဖြူးလား လို့ ဟှန့် … အ အှန်း ဟှန်း … အင့် အင့် အင်းးး”

နှစ်ယောကသ်ား ထိုသို့ အပြနအြလှနလြုပရြင်း ကာမစိတကြှှပြီးရင်းကြှလာကာ ဒီတဈခါခွေးကုန်းလိုးမည် ဆိုပြီး ကိုညှန့်က နှယ့်ကို ဖငကြုန်းခိုင်းလိုကပြှီး သူမဖငအြနောကကြနေ ဖငသ်ားအိအိနှစ်ဖကအြကြားက ပြူထွကန်သည်ေ့ နှယ့်စောကပြတထြဲကို သူကိုယတ်ိုင် အကအွန လီးထည့်သှင်း၍ နှယ့်ဖငသ်ားကြီးနှစ်ဖကကြို လကန်ှဈဖကန်ှင့် ဖစွဖြစွဆြှဲပြီး သူမစောကပြတကြို အားရပါးရ ကြုံးလိုးပေး လိုကလြသည်ေ။

လီးကြီးက တဈခွီလိုးပြီးသှားသည့် ခငလြေးနှယရြဲ့စောကပြတထြဲကို တွင်းဝငဖြှောင့်သည့်မှှတဈေကောငလြို တန်းတန်းမတမြတကြှီး တိုးဝငကြာ သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပပြေးလာသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြဆြောင့်ခလွိုကတ်ိုင်း နင့်ကနဲနင့်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားသည့် ခံစားမှုအဟုနကြှောင့် နှယ့်မကြန်ှာလေးက ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်နရသေည်။

စောကပြတလြိုးရင်းနှင့်လည်း နှယ့်ဖငပြေါကထြဲကို သူ့လကန်ှင့် ထပတ်လဲလဲ ထိုးသှင်းနှိုကဆြှ၍ ဇိုးဇိုးဇပဇြပန်ှင့် အဆကမြပြတ် ဆောင့်ဆောင့်သှင်းပေးနပြနေရြာ နှယတ်ဈယောကြ အလိုလိုနရင်ေးပင် ဖငပြေါကထြဲ ယားကြိကြိနှင့် ဖငခြံချင်စြိတမြွား တဖြားဖြားပေါပြေါကလြာရပြနလြသည်ေ။

“ကို ညှန့် စောကပြတမြလိုးဘဲ ဖငလြိုးချင်န်ပြေီလား ကြှနမြဖငပြေါကကြို ဒီလောကဆြှနတော”

“အင်း ဟင်း ဟုတတ်ယ် ငါ ငါ လိုးကြည့်ချင်တ်ယ်”

“လိုးချင်ရြင် လိုးပါ ဖြည်းဖြညခြငွြး လိုးပေါ့”

နှယပြှောလိုကတ်ော့ သူလည်း နှယ့် ဖငပြေါကထြဲကို တံတွေး တဗှဈဗှဈ ထွေးထည့်လိုကသ်ည်။ သူ့လီးကြီးကိုလည်း သူမစောကပြတထြဲကနေ ဗှှတ် ဗှပကြနဲ အသံမှညအြောင် ပြနဆြှဲခွှတထြုတလြိုကကြာ တံတွေးရှှဲနအေောငသ်ုတလြိမ်းပြီး လီးချောအောငပြှု၍ သူမဖငပြေါကဝြထဲကို လဒဈထိပလြုံးကြီး အသာချော့မော့ သှင်းလိုကလြသည်ေ။

“ဗွဈ ပတဈ ဘု ဘု ဖု ဘှတ် ဇွတ် ”

“အင့် အှန်း အှန်း ဟှန်း ဖြေး ဖြေး ဖြေး … ကို ညှန့် … နှယ် နာ နာတယ် အ အာ့ အာ လာ့လာ့”

“ဖငထြဲ ဝင် ဝငလြား ဟင် ကိုညှန့် ”

“ဝငတ်ယ် နှယ် အစတော့ နဲနဲကြပမြှာနောြ နာရငလြည်း အောင့်ခံထားဦး ဟုတလြား”

“ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ကိုညှန့် လိုး လိုးလေ တအားဖိသှင်းလိုကြ အ အ ရ ရလား နှယ် နှယ် ဖငဖြှဲပေးရမလား”

“ကောင်းတယ် လကန်ဲ့ဖြဲပေး ဒါဆို ပိုအဝငလြှယလြိမ့်မယ်”

ခငလြေးနှယ် လကန်ောကပြှနလြှည့်ပြီး သူမဖငစြအိုဝကလေးကို အပေါကဝြပိုကယွလြာအောင် တအားဆှဲဖြဲပေးလိုကပြါသည်။ ကိုညှန့် ကြိုးစားပမ်းစား လီးထည့်သှင်းရင်း နှယကြလည်း ဖငဝြဖြဲပေးထားတာမို့ နှစ်ယောကအြပေးအယူမွှပြီး လီးကြီးလည်း တဈတဈကြပကြှပန်ှင့်ပင် သူမဖငပြေါကကြလေးထဲကို တဈထဈချင်ြးတဈရဈချင်ြး ဇွတအြတင်းတိုးဝငန်ဈမှုပကြာ ဆယမြိနဈခန့်အကြာမှာ သူ့လီးကြီးတဈချောင်းလုံး နှယ့် ဖငစြအိုပေါကကြလေးထဲကို အောငအြောငမြှငမြှငန်ှင့် ခဉွြးနင်းဝငရြောကလြာနိုငခြဲ့လသည်ေ။ လီးကြီးက နှယ့် ဖငစြအိုပေါကကြလေးထဲရှိ နယမြှသဈေကလေးကို ပိုငစြိုးပိုငန်င်း စီးနင်းသိမ်းပိုကန်ိုငခြဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကိုညှန့် သူအပိုငစြားရလိုကသ်ည့်နယမြှကလေေးကို စိတတ်ိုင်းကခွှယလြှယဖြို့ စပြီးလှုပရြှားလိုကသ်ည်။ ဖငပြေါကထြဲအဆုံးအထိ ဝငန်သေော သူ့လီးကို ပြနဆြှဲထုတ် အားယူပြီး နောကတ်ဈကြိမ် အားအပြည့်နှင့် ပြနလြညဖြိဆောင့်လိုးခလွိုကသ်ည်။

“ဖြိ စွတ် ပြှတ် ဗွိ ဖြတ် ဇွပ်”

“အ အ အိအိ အင့် ”

ဒီအခွိနမြှာပဲ …

………………………………………………………..

⭐အခန်း ( ၁၂ )⭐

ဘုံကြောင်းတံခါးမကြီးက ကြှီကနဲ ပြင့်လာခဲ့ပြီး လူသုံးယောကြ အခန်းထဲကိုလွှောကဝြငလြာသည်။

“ဟာ ပြဲကကောင်းနပြေီ ဟဲဟဲ ”

“ကိုညှန့် ခငဗြွားတဈယောကတ်ည်းတော့ ဖငမြဆောန်ဲ့နောြ ကြုပတ်ို့အတွကလြည်း ခနွထြားလိုကြဦး”

အနားကိုရောကလြာပြီး ကိုညှန့် ဖငလြိုးနသည်ေ့ ခငလြေးနှယကြို အနီးကပလြာရောကကြှည့်ကာ တောပြောတောငပြှော လွှောကပြှောနကြသေည်။ခငလြေးနှယ် ရှကတ်ကတ်ကဖြစ်သှားမိပမယ်ေ့ ရောကလြာသူများက ကိုညှန့်အဆကအြသှယတ်ှပေဲဆိုတာ တပအြပသ်ိနတောမို့ သူမခေါင်းလေးကို တွငတ်ှငသ်ာငုံ့ထားမိပြီး ဘာစကားတဈခွန်းမွှပင် ခွန်းတုံ့ပြနမြပြောမိတော့ခွေ။

လူရှေ့သူရှေ့မှာ ခွလကြေ လေးဘကထြောကလြကြသ်ား ဖငကြှီးကုန်းကုန်းကြကြလုပကြာ ဖငအြလိုးခံနရေ၍ နာလည်းနာ ရှကအြားလည်းပိုရသည့်အလွောကြ သူမမကြန်ှာကလေးက ရှကသ်ှေးဖြန်းလကြြ သနားချင်ြ့စဖြယ် ရဲရဲတွတတ်ှတန်ီမှန်းလကြသ်ာ ရှိနလတေေော့၏။ ကိုညှန့်လိုးခကြကြလည်း ပကစြကလြှသည်။ နည်းလမ်းမွိုးစုံနှင့် ဖငတ်ဈခါမှ မခံဖူးသေးသည့် သူမရဲ့ ဖငအြသားနီပါ လနထြှကသ်ှားအောင် ကော့ကာညှောင့်ကာ တဈခကြခြငွြး အခကြပျိုငပျိုင် လိုးသှင်းပေးနိုငစြှမ်းရှိသည်။

ညိုမောင်းပြင့်ကားလကြရြှိသော သူ့လဒဈပြဲကြီးက သူမဖငဝြရှိ နုဖတဖြတ် စအိုနှုတခြမ်းသားများအား အရှိနပြှင်းပြင်းလိုးခွဲနဈဝငသ်ှားလိုကြ လီးပြနန်ှုတခြွိနမြှာ စအိုဝနှုတခြမ်းသားတွတဈေပြုံလုံး လဒဈပြဲကြီးနှင့် တဈပါတည်းခွိတပြါလာပြီး အပြငကြို ပြူးကြှထွကလြာလိုကန်ှင့်မို့ လီးအဝငအြထွကလြုပတ်ိုင်း သူမဖငဝြက ကြည့်မှငလြို့မှမကောင်းအောင် တောသလင်းခွေးနှစ်ကောင် မိတလြိုကသ်လိုများ ဖြစ်နလမေလေား ဟုပင် ခငလြေးနှယစြိတထြဲက ကြံဖနအြတွေးပေါကမြိလသည်ေ။

“တောကြ ငါလိုး ကောင်းခန်းရောကမြှကြာ မောငရြငတ်ို့ကလည်း တဈမှောင့်”

ကိုညှန့် သူ့လူတွကေို မကြစြောင်းတခဲခဲနှင့်ပြောရာ …

“လှောသ်ာ လှောစြမ်းဗွ ယောကဖြရာ …။ ကြုပတ်ို့ ရိကျခာအပြည့်ပါပါတယ်။ သောကစြားကြဦးမယ်။ ခငဗြွားလီးတောငတ်ုန်းသာ လိုးရတာ လိုးမသာလိုး … မတောငန်ိုငရြငတ်ော့ အရှုံးပဲ ပေါကလြား … ဟဲဟဲ ဟဲ”

“ခွေးမသား လြှံစိန် ငါ့လီးတဲ့မှ မင်းလိုးတဲ့အခါမှ တွေ့မယ် … ”

ငညှန့် သူ့လူသူ ထဆဲသည်။ လွှံစိနဆြိုတဲ့ကောင် တဟဲဟဲနှင့် ရယလြသည်ေ။သူဆဲသာဆဲပမယ်ေ့ ခငလြေးနှယ့်ဖငလြိုးတာကိုတော့ မရပပြါ။ ဖငသ်ားကားအိအိကြီးနှစ်ဖကကြို သူ့လကန်ှဈဖကန်ှင့် အားရပါးရဆှဲဖြဲပြီး မဆန့်မပြဲလီးကြီးကို ဖငပြေါကကြှပတ်ပတ်ပကြလေးထဲ ဇွတအြတင်း ထိုးသိပထြည့်ကာဖြင့် စိတရြှိလကရြှိ လိုးနတေုန်းပဲဖြစ်သည်။

ခငလြေးနှယတ်ဈယောကြ အိုးအိုးအင့်အင့်ညည်းညူနရောက ဖီးလတ်ောတ်ောတ်ကလြာပြီ။ လိုးခွိနကြှာလေ နာရကငွရြကောင်းမှန်း မသိတော့ဘဲ သူမစောကပြတရြော ဖငပြေါကထြဲကပါ တရှရှ ရှစိထလာလကြြ အလိုးခံရတာ အရသာ ပိုရှိလာသလို ခံစားနရသေည်။ အနားမှာ လူတွရှေိပြီး သူမကို အာရုံစိုကကြှည့်နတောကိုတောင် ရှကမြနနေိုငအြားတော့ခွေ။ ကြည့်ပဲကြည့်ကြည့် လီးပဲတောငတ်ောင် ဖငဝြစပဖြငွြးဖငွြးနှင့် ယခုကဲ့သို့ ဇယဆြကသ်လို အလိုးခံရတာကို စိတထြဲက အလိုလို နှစ်ခွိုကပြွောမြှေ့လာလသည်ေ။

“ကို ညှန့် အင့် ဆောင့် ဆောင့် အ ကြှတ် ကြှတ် အိ အ အရှီး အလာ့ အင့်ဟင့် လိုး မှနမြှန် အ အ နှယ် နှယ် အနခကေလြာပြီ ဟင့်ဟင့် အ ဆောင့်ဆောင့် တအားဆောင့် အိ အီး ဟီးဟီးးး ”

“စွတ် ဖြတ် ဗလပ် ဘုတဖြတ် ဘတ် ဘှတ် ဘု ပြပ် ဗှပ် ဘုတ် ဗလပလြပ် ဖြိ ဗှိ ပြှတ် ဗှှတ် ဗလှတ် လှတ် စွိ ဗှပ် ဇွပ် ဘု ဖြပ် ဗှပ်”

“အင့် အ အ မလေးနောြ ဟင့် ဟင့် ကောင်း အ ကောင်း ကောင်း တယ် လိုးပေး ကြမ်းကြမ်းလိုးလိုးပေး အ အထိ ထိတယ် လိုး ဆကတ်ိုကလြိုး မ မရပန်ဲ့ ကို ညှန့် ဟင့် အ အား အား လာ့ လားး အင့် အိ အာ့ အားးး ဟင့် ဟင့်”

ခငလြေးနှယ် အကြောထဲစိမ့်ကာ တုနတ်ခိုကခြိုကဖြစ်သှားသည်။ လကတ်ဈဖကြ ပေါငကြှားထဲလွှိုနှိုကပြှီး သူမစောကပြတကြို လကဖြဝါးကလေးနှင့် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် အကြမ်းပတမ်းပြတရြင်း ဖငကြှီးအနောကကြို ကော့၍ကော့၍ တဇပဇြပထြိုးညှောင့် ဆောင့်ပေးလိုကရြာက သူမကိုယလြုံးကလေး တုနကြနဲတုနကြနဲဖြစ်ပြီး ဖငစြအိုကိုတွန့်လိုကရြှုံ့လိုကလြုပရြင်း စောကပြတမြှ စောကရြညမြွား အပြငကြို ပြကကြနဲပြကကြနဲ ထွကအြံ လွှံကလွာရာက တဈကိုယလြုံး မဟနန်ိုငဘြဲဖြစ်ကာ အရှေ့ကို ဟပထြိုး မှောကရြကသ်ား လဲပျိုကသွှားရလသည်ေ။

ကိုညှန့် အနောကကြနေ သူမအပေါထြပမြှှောကအြိပခြလွကြြ အခကြင်ါးဆယခြှောကဆြယခြန့် မနားစတမ်း ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ပတကြှမ်းတိုကြ၍ လိုးပစ်လိုကကြာ လရညတ်ှကေို သူမဖငပြေါကထြဲသို့ တဗှဈဗှဈပန်းထုတလြိုကပြါသည်။ ပြီးမှ သူပါ ငှိမကြသွှားသည်။နှစ်ယောကသ်ား ခတ်ေတမှိန်းနကြပြေီးမှ ကိုညှန့်ရောသူမပါ လူးလဲထလိုကကြှသည်။ ခငလြေးနှယ် အင်ျကြီ နှင့်ထမီ အသအချော ပြနပြှငဝြတလြိုကသ်ည်။ကိုညှန့် သူ့လူတွအနေားသှားပြီး အရကတ်ဈခွကတ်ောင်းသောကရြင်း လကဖြှန့်လိုကသ်ည်။

“ကဲ ဆရာတို့ အလုပကြို အလုပန်ဲ့တူအောင် လုပကြှနောြ ဖူးလန်ိုကြ Full Night လား ဒါမှမဟုတ် ရှော့တိုကြ ကပဒြိုးပဲဆှဲမလား ခုလို လူစုံတကစြုံဆိုရငတ်ော့ လုပန်ကပြေုံစံ တူးအငန်ဝြမ်း သရီးဆန်း ဒါမွိုးလေးပဲ ကောင်းမယထြငတ်ယ် ဘယလြိုသဘောရလဲ”

“တူးဝေး (two way) တော့ ရမယ် မဟုတလြား ကိုညှန့်”

“မင်းအမှငပြဲလေ သားကြီး ဟဲဟဲ”

ဖငလြိုးလို့ရမရ မေးခွင်းဖြစ်ရာ ကိုညှန့် ခငလြေးနှယဖြကကြို ရယကြွဲကြဲနှင့်ကြည့်ရင်း ပြနအြဖြပေေးလိုကသ်ည်။

“မင်း ကောငမြလေး အရငမြေးလိုကြ ငညှန့် … သူ ဘာဖြစ်ချင်လြဲ ကြိုကတ်ာဖြစ်လို့ရတယ် ငါတို့က နည်းနည်းမှ စောကရြှကမြရှိတဲ့ ကောငတ်ှေ … မိုးအလင်းဆှဲလည်း အိုခေ လာထားပဲ”

“မင်းမပြောလည်း သိတယ် … ငသောင်း ပိတထြား ဟွောင့်”

သူတို့လေးယောကသ်ား (ညှန့်ရှှရယ်ေ သူ့လူတွဖြစ်ေကြသည့် သောင်းဒန် စွစေောင်းနှင့် လွှံစိနရြယ်) ထုံးစံအတိုင်း ပေါတ်ငပြဲ ကြေးညှိကြသည်။ ငညှန့် ခငလြေးနှယကြိုပါခေါပြှီး အကြိုးအကြောင်းရှင်းပြသည်။ ကြေးစားဆနဆြန် ဒီအလုပကြို ယခုမှသာ ကိုယတ်ိုငကြိုယကြွ ရငဆြိုငတ်ှေ့ကြုံဖူးခွင်းဖြစ်၍ ငညှန့်ရဲ့ အဆုံးအဖြတကြိုသာ သူမနာခံမညဖြစ်ကြောင်း ခငလြေးနှယ် ပြောလိုကရြာ သူတို့လေးယောကသ်ား အတနကြှာ ခေါင်းချင်ြးဆိုငကြှရင်း နောကဆြုံး ငညှန့်ပြောသည့် နှုန်းထားအတိုင်း နည်းနည်းပါးပါး အလွှော့အတင်းလုပပြှီး ငှေ … နှင့် အပေးအယူတည့်သှားကြလသည်ေ။

ခငလြေးနှယလြကထြဲကို ပိုကဆြံတဈထပ် ( ငါးထောငတ်န် အုပလြိုကြ) ရောကလြာသည်။

အရကဝြိုင်းဖြဲ့သောကကြှတော့ ခငလြေးနှယကြိုပါ ဝိုင်းထဲဝငထြိုငခြိုင်းကာ သူတို့နှင့်အတူ သောကစြသည်ေ။ ခငလြေးနှယမြငှင်းပါ။ တဈခုပဲ။ ကိုညှန့်ကို သူမ မဖြစ်မနေ ကတိတဈခု တောင်းလိုကရြသည်။

“ကိုညှန့် နှယ့်ကို အပြနတ်ော့ လိုကပျို့ရမှာနောြ”

“အေးပါ စိတခြပြါ နငရြော ငါ့ကောငတ်ှရေော အဆငပြှဖေို့ အရေးကြီးတယ် ကနွတ်ာငါ့ကိဈစထားလိုကြ သောကမြှာသာသောကြ မူးပစေ ရူးပစေ ဟုတပြီလား … ဟားဟား ဟား”

ခငလြေးနှယလြည်း ဒီတော့မှ စိတခြလွကခြဖြှဈသှားဟနန်ှင့် သကပြှင်းတဈခကြကြို ဟင်းကနဲခလွိုကသ်ည်။ အတူသောကစြားကြရင်း ညဈတီးညဈပတ် ပေါကတ်တကြရတွေ လွှောကပြှောကြ သူတို့အချင်ြးချင်ြး မိန်းမလိုးခဲ့သမွှအကြောင်းအရာတွေ မနိုငရြငကြာပြောကာ ရယပြှဲဖြဲ့လိုကြ တဈဆကတ်ည်း သူမကိုပါ လကဆြော့ခွဆေော့လုပပြှီး အင်ျကြီအောကြ ထမီအောကလြကလြွှိုကာ ပြတကြှကိုငကြှ နှိုကကြှနှင့် အလုပရြှုပလြကြြ ရှိကြလသည်ေ။ သူမရငဘြတကြ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွဖြေုတသ်ူကဖြုတ် ထမီအောကန်ားစ လေးကို လှနသ်ူလှန် သူမခါးမှာ ခပတ်င်းတင်းကလေးစည်းနှောငထြားသည့် ထမီအထကဆြငစြကလေးဆှဲကာ

ထမီခွှတသ်ူခွှတန်ှင့် လူတဈကိုယလြုံးလည်း ကိုယတ်ှင်းအင်ျဂါ အသားဆိုငအြိအိကြီးတွမလေုံမလဲ အဝတအြစားဖိုသီဖတသ်ီဖြစ်ကာ သူတို့ ယောကြွားသား တဈသိုကရြဲ့ ရှေ့မှောကမြှာ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်းလောကန်ီးနီး ထမီမနိုငပြုဝါမနိုင် ကြတတထိုငန်ရသေလိုကြီး ဖြစ်နတေော့သည်။

သောင်းဒနတ်ို့လူစုက သူတို့လီးတွကေိုလည်း အကိုငခြိုင်းသည်။ အကြည့်ခိုင်းသည်။ လူရှေ့သူရှေ့မှာ ကကြနွနလီးကိုငစြကော ဂွင်းထုခိုင်းပြီး လီးစုပပြေးဖို့ပါ ပြောလာသည်။ ယနေ့ည တဈညလုံးအတွကြ မိမိရသင့်ရထိုကသ်ည့် အခကြေးငှကေို ရယူထားပြီး ဖြစ်၍လည်း ခငလြေးနှယင်ှင်းဆနန်ဖေို့ရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတော့ပါ။ သူတို့အလိုဆန်ဒအတိုင်းသာ တဈသှမတေိမ်း လိုကလြွော ရလတေော့သည်။

သောင်းဒနကြ အသကြ ၄၀ နှစ်ခန့် အရပခြပပြပြပြပြြ လူနံပိနဖြစ်ပြီး လီးရှညသ်ည်။ သူ့လီးက အရှည် ၈ လကမ် ၉ လကမြခန့်ရှိပြီး လီးလုံးပတလြည်း တောတ်ောကြလေး တုတသ်ည်။ လူနှင့်လီးမလိုကဖြကဟြု ဆိုရမည်။ နှုတခြမ်းထူထူတွဲတွဲ အကြည့်ရဲတင်းသလောကြ ဏှာလည်း အတောကြလေးထနပြုံရသညဟြု သူမ ခန့်မှန်းမိလိုကသ်ည်။

မကြစြိစွစေောင်းစောင်းဖြစ်သော (အားလုံးက စွစေောင်းဟု ခေါသ်ည့်) လူက အသကြ ၃၅ နှစ်ဝန်းကငွခြန့် တကျကစီကားဒရိုငဘြာတဈဦးဖြစ်ကာ သူ့ကိုယလြုံးကလည်း ခပသ်ှယသ်ှယ် ပိနပြိနပြါးပါးပင် ဖြစ်သည်။ အရပ် ၅ ပေ ၈ လကမြခန့်ရှိရာ အရပမြှင့်သူဟု ဆိုရမညဖြစ်ပြီး လီးကလည်း ခပကြှီးကြီးခပထြှားထွား သောင်းဒနကြဲ့သို့ လီးအလွားရှညသ်ူပဲ ဖြစ်လသည်ေ။

ဒီနှစ်ယောကလြုံး လီးတွကေ တဈယောကန်ှင့်တဈယောကမြတိမ်းမယိမ်းရှိကြပြီး ကိုညှန့်လီးနှင့် သိပကြှာခွားခွင်းမရှိကြဘဲ စံခွိနလြှနလြီးတွေ လို့ ပြောနိုငပြါသည်။ လွှံစိနဆြိုသည့် တရုတစြပကြောငကြတော့ သူတို့အထဲမှာ အသကအြငယဆြုံးသူပင်။ သူ့အသကြ ၂၇ – ၂၈ ဝန်းကငွခြန့်သာရှိသေးပြီး လီးကတွော့ ကနွသ်ူနှစ်ယောကထြကြ အနည်းငယတ်ိုသည်။ ၇ လကမြသာသာလောကပြဲရှိသည်။ သို့ပမယ်ေ့ လီးဗှကကြယွကြာ အရင်းသိမအြဖြားရှူး ကိုယထြညအြလယလြောကမြှာ ဖုထဈတင်းကားပြီး တုတဖြီးဖီးကြီးဖြစ်နတောမို့ နှားလီးနှင့်သဏျဍာနတ်ူပြီး သူ့ဖာသာသူဆတဆြော့ကာ ဆီလီကြနထြိုးထားသည့်လီးမှန်း သိသာနပေါသည်။

အားလုံးထဲမှာ သူ့လီးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ကိုညှန့်တို့ထကြ လီးတိုပငတ်ိုသောင်ှားလည်း ကနွသ်ုံးဦးအနကြ လီးအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ကိုညှန့်ထကတ်ောငမြှ သူ့လီးကြီးက ပိုမိုကြီးမားဖြံ့ထွား၍ နပသေေေးသည်။ တရုတလြီးဖြစ်ရသည့်အထဲ ကြီးဆေးအစွမ်းဖြင့် မဟားဒယားကြီးတုတခြိုငဖြှံ့ထွားနရခွေင်းပင်။

ခငလြေးနှယ် လီးတဈချောင်းပြီးတဈချောင်း ကုန်းစုပပြေးရသည်။ သူတို့က အရကသ်ောကလြိုကြ လီးအစုပခြံလိုကန်ှင့် အတောပြင် ဟနကြနွကော ကိုညှန့်အပါအဝင် သူတို့ထဲက သောင်းဒနန်ှင့်လွှံစိနကြ ခငလြေးနှယရြဲ့ကြီးမားလုံးဝိုင်းကာ အုံတင်းလကြရြှိသော နို့အုံအိအိကြီးနှစ်လုံးကို တပြှတပြှှတ် စို့သူကစို့ ထမီမလုံမလဲနှင့်ပေါငလြယလြောကအြထိ လွှောကနွသေော သူမရဲ့ပေါငခြှကြားရှိ အမှေးအမှှငထြူထပလြှန်းသည့် စောကပြတအြုံဖောင်းအိအိကလေးကို ပြတန်ှိုကကြိုငသ်ူကိုင် ဖငထြောငကြုန်းပေးထားသလိုဖြစ်နသည်ေ့ သူမရဲ့ဖငသ်ားကြီးများအနောကမြှနေ၍ ဖငန်ှိုကသ်ူနှိုကြ စောကပြတကြိုဆှသူဆှနှင့် အရကသ်ောကလြိုကြ အပြနအြလှန် နှူးလိုကြ ဆှလိုကန်ှင့် ကိုယစြီကိုယင်ှ အလုပမြွားလကြြ ရှိကြလသည်ေ။

စွစေောင်းက သူ့လီးကို ခငလြေးနှယရြဲ့ပါးစပဝြမှာတေ့ကာ လီးစုပခြိုင်းရာ ခငလြေးနှယလြည်း သူ့ပေါငကြှားထဲတိုးဝငပြှီး သူမခေါင်းလေးကို နှိမ့်လိုကကြှှလိုကန်ှင့် လီးစုပပြေးရလသည်ေ။

လီးအတနခြွောင်းတဈဝိုကကြိုသာမက လီးအရင်းအခွအထေိ အသှားအပြနလြွှာနှင့်ယကလြိုကစြုပလြိုကလြုပရြင်း အောကဖြကကြ ဂွေးဥတွဲတွဲနှစ်လုံးကိုပါ ရကရြကရြောရော ပါးစပထြဲထည့်ငုံကာ တပြှတပြှှတအြသံထွကအြောင် စုပဆြှဲကစားပေးလိုကရြာ စွစေောင်း အထူးကြနပေသ်ှားပုံရသည်။

“နင့်ဖငကြှီး ဒီဖကလြှည့်စမ်းဟ ငါ စောကပြတမြှုတပြေးမလို့ ”

“ဟင့် မ မရဘူး ကို ညှန့် လုပ် လုပန်တော အ အ”

ငညှန့်က သူလိုးပြီးတာတောင် စောကပြတယ်ကလြို့မဝသေးပုံနှင့် ခငလြေးနှယဖြငကြို ကုန်းနမ်းကာ စောကပြတကြိုမကြန်ှာအပထြားတာ တွေ့ရသည်။

“ကိုညှန့်ရှှေ ဖယစြမ်းဗွာ ကြုပတ်ဈလှည့်ယကမြယ် အပီမှုတမြှာ”

ကိုညှန့် ဒီတော့မှ သူ့ကို နရောဖယပြေးသည်။ ခငလြေးနှယ် သူ့ဖကလြှည့်၍ ဖငကြိုနောကပြှနကြုန်းကြပေးလိုကရြာက …

“အ အ ကို အရမ်း မဆှနဲ့နောြ နှယအြနခကေတ်ယ်”

“စပတကြှည့်မလို့ပါ ငါ့လီးနဲ့တောမြတောြ စမ်းချင်လြို့”

“ဟှန်း သိသားပဲ”

စွစေောင်း သူမစောကပြတကြို အားပါးတရယကသ်ည်။ စောကရြညတ်ှရှေှဲထွကလြာသည်။ စဈစတီနိုင်းပုံစံ သူ့လီးကို ပြနစြုပပြေးရင်းက လီးတောငသ်ထကတ်ောငလြာအောင် ဂွင်းပါထုပေးလိုကတ်ာမို့ စွစေောင်းမခံနိုင်တ်ော့။ ဖပြဖြပြလြူးနရပြေီး သူ့လီးသူ လကန်ှင့်ဆုပကြာဖြင့် ကနွန်ှဈယောကဖြကလြှည့်ပြီး …

“အား ငါ့လီးတောငလြှန်းနပေီကြာ ဘယသ်ူစမလဲ စမယ့်သူမရှိရငတ်ော့ ဟဲဟဲ”

မေးလိုကတ်ော့ သောင်းဒနန်ှင့်လွှံစိန် အကြောကအြကနင်ှင်းသည်။

“လူပါးမဝနဲ့ ဟွောင့် တဈယောကတ်ဈပြနစြီ မှုတမြယ် လီးလည်း တဝစုပခြိုင်းမယ် …သူ အရညတ်အားရှှန်းလာမှ နှစ်ယောကတ်ှဲလိုးမှာ မင်းရယင်ါရယ် တဈပြနစြီပေါ့ နောကပြေါကြ တွယစြီးချင်ရြင် ကြိုကတ်ဲ့ကောငတ်ှယစြီးနိုငတ်ယ် ဟုတလြား။ ကိုညှန့်က ကြုပတ်ို့သုံးယောကြ ပြီးမှ ခငဗြွားပြနစြလို့ရမှာ လောမကြီးနဲ့ ကြားလား ဟဲဟဲ ဟဲ … လာ မခငလြေးနှယ် ဟောဒီ လီးနှစ်ချောင်းကို လာစုပလြိုကပြါဦး စောကပြတန်ဲ့ ဝငဆြန့်မဆန့် သချောကြည့်ထားနောြ ဖငကြိုလည်း ဒီဖကလြှည့်ကုန်းပေး … ဒါမှ ခများ စောကပြတကြို အပြတမြှုတပြေးလို့ ရမှာ ဟုတပြီလား”

“ရှငတ်ို့ သဘောပါပဲ အဆငပြှသလေိုလုပပြါ ”

ခငလြေးနှယ် သောင်းဒနလြီးရော တရုတလြွှံစိနလြီးကိုပါ လီးနှစ်ချောင်းကို လကန်ှဈဖကန်ှင့်ဆုပကြိုင်၍ တဈလှည့်စီ ဂွင်းတိုကရြင်း သူမပါးစပန်ှင့်စုပလြိုကြ လွှာနှင့် လှည့်ပတရြဈဝိုကကြာ ထိုးယကဆြှလိုကန်ှင့် လုပပြေးသည်။သောင်းဒနလြီးကရှညလြှ၍ လညမြွိုထောကမြိသလို လွှံစိန်၏ အရင်းသိမအြဖြားရှူးသလောကြ အလယတ်ုတလြှသော လီးကြီးက သူမပါးစပန်ှင့် မဆန့်မပြဲ ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ ကနဇြှန်းဥကြီးတဈလုံး ပါးစပထြဲထည့်မွိုခရွသည့်နှယပြင် ဖြစ်သည်။ သို့ပမယ်ေ့ ခငလြေးနှယ် လီးနှစ်ချောင်းကို သူမပါးစပထြဲ တဈလှည့်စီအတင်းသှတသ်ှင်းပြီး ကြိုးစားပမ်းစားနှင့် မရရအောင် စုပဆြှဲယကဆြှပေးရှာပါသည်။ သူမလုပန်ပေုံ ကြည့်ရတာကိုက လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ရှိလှန်းလှသည်။

အခွို့ဖာသညမြများလုပသ်လို ဝတကြွတန်ေးကြေ လီးစုပခြှင်းမွိုးမဟုတဘြဲ စိတပြါလကပြါရှိလှသဖြင့် အမွိုးသားနှစ်ယောကြ သူမကို တောတ်ောကြလေး လေးစားသှားသည်။ တကယ့်မိန်းမဆိုတာ ဒါပဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကာမကိဈစလုပဆြောငရြာမှာ မလိုအပဘြဲ အရှကအြကြောကမြကြီးဖို့ မိမိ ရငထြဲက ခံစားရသမွှကို ဘှင်းဘှင်းရှင်းရှင်းထုတဖြောဖြို့ ပြင့်ပြင့်လင်းလင်းရှိဖို့ သိပကြို လိုအပလြှသည်။ ခငလြေးနှယကြား အိမထြောငသ်ညလြည်းဖြစ် နဂိုကလည်း ကာမဂုဏအြာရုံခံစားမှု ပြင်းပြထကသ်နသ်ူဖြစ်ကာ ပြင့်ပြင့်လင်းလင်း ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းလည်း ပြောဆိုလုပကြိုငတ်တသ်ူမို့ သူတို့ရဲ့ ထငရြာစိုင်းလေ့ရှိသောစိတဆြန်ဒနှင့် အထူးပငကြိုကည်ီမှုရှိနပသေည်ေ။

သူတို့နှစ်ယောကန်ှင့် ဘေးတဈစောင်းကလေးရှိနရောကနေ သူမကိုယကြို အနည်းငယန်ရောပြငကြာ ရှှေ့ပေးလိုကပြှီး သူတို့နှစ်ယောကရြှိရာဆီ သူမဖငကြှီးကိုလှည့်ပေးလိုကရြာဖငသ်ားအိအိကားကားအိုးကြီးနှစ်ဖကကြ နှစ်ယောကသ်ားမကြန်ှာနှင့် တည့်တည့်ဖြစ်သှားပြီး သောင်းဒနန်ှင့်လွှံစိနလြည်း သူမဖငကြို အလုအယကြ ဖစွန်ယကြိုငကြှရင်း ဖငပြေါကကြလေးထဲကို လကထြည့်၍ ကလိသူကလိ လွှာနှင့်ယကသ်ူယကြ သူမစောကပြတကြို မှုတသ်ူမှုတ် ဂွာပေးသူဂွာပေးနှင့် နှစ်ယောကသ်ားစကားမပြောနိုငအြောင် အလုပတ်ှေ များသှားကြသည်။

ကိုညှန့် သူ့အလှည့်တောရြုံနှင့်မရောကန်ိုငမြှန်းသိ၍ အရကပြှနသ်ောကန်သည်ေ။ စွစေောင်းကတော့ မကြာမီ သူလိုးရမည့် စောကပြတကြို သူ့လူနှစ်ယောကြ အပြတန်ှူးဆှပေးနကြတောကြည့်ရင်း သူ့လီးကို ဆှဲဆန့်ကိုငပြှီး စိမပြှနပြေေ ဂွင်းထုနလသေည်ေ။

“ကိုင်း ငစောင်းလာခဲ့ အလုပစြမယ် ”

“မင်း မလိုးရင် တရုတ် အရငလြိုးခိုင်းမှာနောြ နောကမြှ စောကပြေါကခြွောငတ်ယ် ဘာတယ် လွှောကမြပြောနဲ့ ဟင်းဟင်း”

“လီးမှ … ငါ လာပြီဟ ဟောဒီမှာကြည့် ငါ့ကောငကြှီးက အဲဗားရယဒြီ … ဟဲဟဲဟဲ ကောငမြလေး ကြဲပြဲဖို့သာပြငထြားလိုကြ ဟင်းဟင်းး”

တိုးတိုး တိုးတိုးနှင့် နှစ်ယောကတ်ိုငပြငပြှီး သောင်းဒနအြရငစြကာ သူမကို ကြမ်းပြငပြေါလြှဲခပြှီး သူမေါငန်ှဈဖကကြို ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြစြီ ဖိဖြဲ၍ ပေါငကြှားဝငထြိုငပြှီး သူမစောကဖြုတထြဲကို လီးစတငသ်ှင်းလိုကလြသည်ေ။ သောင်းဒန် အပီအပြငလြိုးပြီ။

“ဘှတ် ဇွပ် ”

“ဘု ဘှပ် ဘှတ် ဖတ် … ဘတ် ဘု ဘှတ် ဖြပ် … ဗှပ် ဗလပ် ဘုတ် ဘုတ် ဘတ် …ဖတ် စွိဇွိ ဘု ဖြတ်”

ဟူသော စောကရြညရြှှဲနဈနသေော ခငလြေးနှယစြောကဖြုတထြဲကို သောင်းဒနလြီးကြီး လိုးဆောင့်ဝငသ်ှားသံက တရစပပြင် ထွကပြေါလြာသည်။ ခငလြေးနှယ် နှုတမြှနေ၍ အှန်းအှန်းအင့်အင့်ညည်းရင်း တဈကိုယလြုံးထွန့်လူးကော့ပြံနကော ဖငကြှီးနှစ်ဖကြ အပေါကြိုပင် ကြှမှောကတ်ကသ်ှားရသည်။ လိုးခကြစြိပသ်လောကြ လိုးရှိနပြှင်းကာ ထိထိမိမိရှိလှန်းလှသည်။ သောင်းဒန် ခွသလေုံးပုလှရေိုးရဲ့ အစွမ်းကို အပီထုတပြှနပပြေေီ။

“စွတ် ဖြတ် ဘု ဘုတ် ဘှတ် ဘတဖြတ် ဇွပ် ဗှဈပတဈ ဘု ဖြစ် ဗှဈ ပလှတ် စွိ ဖြတ် ဇွပ် ဘုတ် ဖတ် ဘု ဗှပ်”

“အအိအိ အင့်အင့် အ မယလြေ့လေး စပတပြေါကထြှကကြုနတ်ော့မှာပဲ အဈကိုရယ် ဖြေး ဖြေးဖြေး ဆောင့် ဖြေးဖြေးလိုးပါ ဒီကထွကမြပြေးပါဘူးရှင် အိ အင့် အင့်ဟင့်”

ခငလြေးနှယ် ညည်းပြောပြောသည်။ ပကလြကလြှနအြိပရြင်း ဒူးနှစ်ဖကထြောငကြားဖြဲထားသော သူမရဲ့စောကပြတထြဲကို သောင်းဒနလြီးကြီး အပေါစြီးကနပြေီး လဒဈလုံးထိပကြနေ လီးအရင်းတဈဆုံးအထိ တဇွတဇြှတ် တဖြတဖြှတ် အသံနှင့်အတူ အရှိနအြဟုနပြှင်းပြင်း နဈစိုကတ်ိုးဝငကြာ အဆကမြပြတ် ဝငလြိုကထြှကလြိုကရြှိနပေုံမှာ နဘေးကနေ အသာစောင့်ကြည့်နသေော သူတို့လူသုံးယောကစြလုံးရဲ့ကာမစိတရြိုင်ြးတွကေို အစွမ်းကုနန်ိုးကြှလာအောင် မီးထိုးမှှောကပြင့် လှုံ့ဆောပြေးနသလေိုပင်။

သောင်းဒန် မိနဈနှစ်ဆယလြောကြ အသည်းအသနကြွုံးလိုးရင်း လရညတ်ှတဗှေဈဗှဈပန်းထုတလြိုကခြွိနမြှာ ခငလြေးနှယလြည်း ဖငကြှီးကော့ကာကော့ကာ ဆန့်ငငတ်ှန်းထိုးရုန်းကနရြင်း အင့်ကနဲအင်းကနဲ ညည်းသံရှညကြှီးပြုလကြကြ ဖငသ်ားကြီးများရှုံ့ကာရှုံ့ကာ ညှဈရင်း တဈခွီပြီးသှားပုံရသည်။

“မနှယ် လီးစုပပြေးဦးနောြ ”

“အင်း ထ စုပပြေးမယ်”

သောင်းဒနအြသားယူပြီး သူမကိုလီးစုပခြိုင်းနတေုန်း ဘေးကနစေောင့်ရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ငစောင်းတဈယောကြ သူ့လီးတပြငပြှငန်ှင့် သူမအနားကိုတိုးလာကာ ပကလြကပြေါငဖြှဲကားထားဆဲဖြစ်သည့် နှယ့်စောကပြတထြဲကို သူ့လီးထိုးထည့်လိုကသ်ည်။ လီးဒဈကြီး သူမစောကပြတ် လိုဏခြေါင်းကလေးထဲကို အံကပြင် တထုတထြုတန်ှင့် စိုကန်ဈတိုးဝငသ်ှားပြီး သူလည်း ခါးကိုရှေ့သို့ ခပဆြတဆြတကြလေး လေးငါးခကြဆြကတ်ိုကြ တွန်းညှောင့်ဆောင့်လိုးခလွိုကရြာ စောကရြညအြိုငထြှန်းနသေော စောကပြတလြမ်းကြောင်းလေးထဲကို ရှောကနဲရှောကနဲ မှှတဈေကောငတ်ှင်းဝငသ်ည့်အလား အတွင်းထဲအထိဆောင့်ဝငသ်ှားပြီး ခငလြေးနှယလြည်း မခံခွိမခံသာဟနန်ှင့် …

“အ အ သပြေီ လီးရှညကြှီး ဟင်း … ခုနကလီးကြီးလည်း ရှညသ်မှ အာခေါငပြေါကမြယ်။ အခုဟာလည်း ဒီအခွိုးအတိုင်းပဲ တကတဲ ဆောင့်ခလွိုကတ်ာများ အဆုံးအထိ … ဟှင်း အ ကြှတ် ကြှတ် နာ နာတယ်”

“ပြနလြွှော့ရမလား ပြော … မနှယ် ”

“နှယ် ဘာပြောလို့လဲ … ရ ရတယ် … ဆကလြိုး လိုးစမ်းပါ ကိုယ့်ဖာကိုယ် လိုးတာ ဟင်းး … တအားကြီးနဲ့မဆောင့်ခနွဲ့ ဖြေးဖြေးချင်ြး အင့် လိုး လိုး … ရ ရတယ် အ အိ အင့် အင့် ဟင်းးး ”

“မိုကတ်ယ် စီးကြပန်တောပဲ စပတကြှီးက ဟင်းး …ပေါငထြမ်းလိုးမယ် ကြိုကလြား ”

“အ ဒါ ဒါ တော့ …နာတယ် ရိုးရိုးပဲ လိုး … သူ့ လီးက ကိုးလကမြလောကရြှိတာ ပေါငထြမ်းပြီး အ အဆုံးထိ ဆောင့်ရင် သေ ပြီပေါ့ ဟှန့် ဒီအတိုင်း လိုးဦး ကိုစောင်း”

“အေးပါ ညည်းပြောသလို ဖြေးဖြေးပဲ လိုးမှာပါ မိ နှယရြဲ့ ဟင်းဟင်း ဟင်း ကဲ ကဲ ”

“ဇွိ စွတ် ဇွပ် ဖြပ် ဗလပဘြု ဖြတ် ဘှတ် ဘုတ် ဖတ် ဘု ဗှပ် ”

“အ အလာ့ အ မေ့ အင့် ကောင်း ကောင်းတယ် အ လိုး မ မရပန်ဲ့ လိုး ဆောင့် ဆောင့်ပေး အိအိ အိ”

ပထမတဈယောကရြော ဒုတိယတဈယောကပြါ သူမအတွကြ ကာမစည်းစိမ် အပြည့်အဝပေးသူများအဖြစ် ခငလြေးနှယ် စိတထြဲက ယတိပြတ် ကောကခြကြခြလွိုကမြိပြီ။ သူမအနနှင်ေ့ သူ့ရဲ့အပြီးသတလြိုးဆောင့်မှုကို ဆကလြကြ မွှောစြောင့်နရေုံသာ ရှိပါတော့သည်။

……………………………………………………

⭐အခန်း ( ၁၃ )⭐

သောင်းဒန် တဈခွီလိုးပြီးသှားသည့်စောကပြတမြှာ အရညတ်ှကေ ရှှဲအိုငန်တေုန်းပငဖြစ်ရာ စွစေောင်းလီးက တဖြည်းဖြည်း သူမဝငပြေါကကြလေးထဲကို အသားတကြ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ရှောရှောရှူရှူ လုပန်ိုငလြာသည်။ လီးနှင့်စောကပြတ် အပေးအယူ မွှလာကြသည်။ လီးရှညလြှန်းသဖြင့်သာ စောစောက သူမအခံရခကခြှင်းဖြစ်ပြီး အရှိနရြလာလေ ခံရတာအရသာပိုရှိလေ ဖြစ်လာတော့သည်။ ခငလြေးနှယ် အဆငမြပြတ် သူလိုးခလွိုကသ်ည့်လီးကို အောကကြနကေော့၍ကော့၍ပေးနမေိရင်း သူမစောကခြေါင်းလေးထဲမှ စောကရြညတ်ှေ တရစပအြထွကကြှမ်းကာ စောစောစီးစီး တဈခွီပြီးရပြနပြါသည်။

စွစေောင်းလည်း သူမပေါငတ်နန်ှဈဖကကြိုဖိဖြဲကာ သူ့ခါးကိုညှှတ်၍ညှှတ်၍ အားပါပါ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးခနွပြေီး မိနဈနှစ်ဆယအြစိတခြန့်အကြာမှာ သူ့လီးထိပမြှလရညတ်ှကေို ခငလြေးနှယစြောကပြတထြဲသို့ ဗှှတကြနဲဗှှတကြနဲ အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့် ပန်းလှှတထြည့်လိုကပြါသည်။သူပြီးတော့ လွှံစိန့်အလှည့်ပငဖြစ်ရာ လွှံစိန် လုံးဝပငအြခွိနမြဆိုင်းတော့ဘဲ သောကလြကစြအရကခြှကကြိုခပြှီး ခငလြေးနှယဆြီရောကလြာသည်။

“မနှယ် အနားယူချင်သ်ေးလား အရကတ်ဈခွကလြောကြ သောကြဦးမလား”

“အင်း သောကမြယ် ကြေးဇူး ကိုလွှံစိန်”

လွှံစိန် ခုနကသူသောကသ်ောခွကထြဲကို အရကထြပဖြှည့်ပြီး ခငလြေးနှယဆြီ ယူလာပေးသည်။ ခငလြေးနှယ် သူကမ်းပေးလိုကသ်ော အရကဖြနခြှကကြိုယူပြီး တဈရှိနထြိုးပင် မော့ခလွိုကသ်ည်။ အရကကြ သူမလညခြွောင်းထဲကို ပူကနဲ လွှောဆင်းသှားကာ စောစောက လှုပရြှားရုန်းကနမြှုကြောင့် ပငပြန်းနှမ်းနယခြဲ့သမွှကို ပြပြေောကသ်ှားရသလိုပင်။ ဒီနရောမှာ အံ့သှရတာက သောင်းဒနပြငဖြစ်သည်။သူတဈလှည့် စွစေောင်းတဈလှည့်လိုးပြီး တရုတကြလေးလွှံစိနအြလှည့်မှာ သူကပါ လီးကို အဆငသ်င့်ပြငထြားလိုကပြှီး ကြားပေါကဆြှဲဖို့ ပြငလြာသည်။

“တရုတ် ငါဖငခြမွယကြှာ မနှယကြို အပေါတ်ကခြိုင်းလိုကြ”

“ဖြစ်မလား မနှယ်”

“ဟာ ကိုလွှံစိန့် လီးကြီး ဒါလောကတ်ုတတ်ာ ”

“ရပါတယ် ထိုငကြှည့် ကြှနတ်ောအြောကကြနေ မွှောလိုးပေးမယ် ”

ခငလြေးနှယ် ဘာမှဆကမြပြောတော့ဘဲ လွှံစိန့်လီးတုတတ်ုတကြှီးကို အပေါစြီးမှခွထိုင်၍ သူမစောကဖြုတထြဲ စမ်းထည့်ကြည့်လိုကသ်ည်။ လီးဆိုတာ ဘယလြောကကြှီးကြီး အခွိနတ်နလြွှင် စောကဖြုတထြဲတော့ ဝငသ်ညသ်ာ။ ဒီစကားကို ခငလြေးနှယလြည်း ကိုယတ်ှေ့ဖြစ်၍သာ ယုံလိုကရြတော့သည်။

လွှံစိန်၏လီးကြီးက လဒဈထိပန်ရောက ပုံမှနအြရှယအြစားဖြစ်သောလြည်း လီးတဈဝကလြောကမြှာ တောတ်ောကြလေး ပြကားပြီး တဈကြပန်ပေါသည်။ ခငလြေးနှယ် သူ့လီးခေါင်းကြီးအဖုတထြဲ ထိုးနှစ်သှင်းပြီး အားနှင့်ဖိထိုငခြလွိုကြ ပြနကြှှလိုကြ နောကတ်ဈခါ ပြနဆြောင့်ခလွိုကလြုပရြင်း တဖြည်းးဖြည်းနှင့် လီးကိုယထြညအြလယပျိုင်းကိုကြောလြှနလြာပြီး လီးတဈချောင်းလုံးနီးနီး သူမအဖုတထြဲ ရောကလြာသည်။ သူမစောကဖြုတလြည်း တရုတလြွံစိန်၏ဆေးလီးကြီး မဆန့်မပြဲဝငရြောကမြှုဒဏကြှောင့် ပိုပြီးအဝကယွကြာ ပြဲအာအာကြီးဖြစ်သှားရသလိုပင်။

“ကောင်းတယ် မနှယရြာ နာသေးလား နည်းနည်းထပဖြိခလွိုကြဦး လီးဝငမြှ အရသာပိုရှိမှာ”

“ရ ရတယ် နှယ် ဆောင့်ပေးမယ် ကိုလွှံစိန် ကြိုကလြား”

သူမအံကြိတ်၍ ပြောသည်။

“ဘယ့်နှယပြှောပါလိမ့် ကြိုကတ်ာပေါ့အရမ်းပဲ မနှယ် လိုးလည်းလိုးတတတ်ယ် ဖငကြိုစကောဝိုင်းမလှည့်ဘဲ အရှေ့အနောကြ အတကအြဆင်းလုပပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိဖိကြိတပြေး ဒါဆို လီးပိုအဝငလြှယမြယ် ”

လွှံစိနပြှောတော့ သူမ အသာပင် ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။

“မနှယ် လိုးတာလည်းလိုး ဖငကြိုလည်း အနောကဖြကြ နည်းနည်းပိုကုန်းပေးစမ်းပါ ”

ကြားကနေ သောင်းဒနဝြငပြှောတော့ နှယ် သူ့ဖကလြှည့်ကြည့်ပြီး …

“ရှင် ဖင် ဖငလြိုးမလို့လား ကိုသောင်း”

“အင်း လိုးမယ် ဒီလီးကိုလည်း ခဏစုပပြေးဦး တံတွေးရှှဲနအေောငစြုပ် သိတယမြဟုတလြား”

ခငလြေးနှယ် သောင်းဒနလြီးကို ထပပြှီးစုပပြေးရပြနသ်ည်။ ဒီအခွိနမြှာ သူတို့နှင့်မလှမ်းမကမ်းကနေ အရကတ်စိမ့်စိမ့်သောကရြင်း ခပတ်ညတ်ညထြိုငကြှည့်နသေော ကိုညှန့်လည်း ဒီအတိုင်း ငှိမမြနနေိုငတ်ော့ပါ။ သူတို့အနားလာပြီး ခငလြေးနှယကြို သူ့ပေါငကြှားကလီးကြီး ဆှဲထုတပြေးလိုကသ်ည်။ ခငလြေးနှယလြည်း လီးတဈချောင်းပေါြ တကထြိုငကြာလိုးရင်း နောကထြပ် လီးကြီးနှစ်ချောင်းကို လကတ်ဈဖကစြီကိုငကြာ စုပပြေးနရသေည့်အဖြစ်ပါ။ သောင်းဒနရြဲ့လီးကြီး စုပလြိုကယ်ကလြိုကန်ှင့် လီးကိုယထြညန်ှင့်လီးဒဈပေါကြို တံတွေးရှှဲရှှဲထွေးခလွိုကပြှီး …

“ကဲ ကိုသောင်းဒန် လိုးမယဆြိုလည်း လိုး … အခွိနမြဆှဲနဲ့ ကြှနမြဖငပြေါကလြည်း တံတွေးနာနာလေး ထွေးထည့်ပြီးမှ လိုးနောြ ဒီအတိုင်းတော့မဖြစ်ဘူး”

“စိတခြွ ငါက ကနွတ်ဲ့အလုပသ်ာ မကြှမ်းကငွရြငန်မှော ဖငလြိုးတဲ့နရောမှာတော့ စပါယရြှယလြဈပဲ ငယင်ယကြတည်းက ဖငလြိုးလာတဲ့ကောင် ဟဲဟဲ”

“ငယကြဆိုရင် မင်း အမဖငေလြိုးတာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့ကြာ”

ကိုညှန့် ငယကြွိုးငယန်ာဖောပြှီး နာနာလေးနှကလြိုကတ်ာကို သူကမကြားဟနပြှုပြီးနသည်ေ။ နာစရာတော့မရှိ။ သောင်းဒနလြိုကောငကြ ကိုယ့်အမတေောင် ကိုယပြှနလြိုးမည့်ကောငလြည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုငသ်ညကြိုး။ ယုတမြာပကစြကသ်ည့်နရောမှာ နှစ်ယောကမြရှိသူမှန်း သူ့ဘောဒြါအရင်းအခွာတွေ သိကြသည်။ သောင်းဒန် ဖငကြုန်းပေးလိုကသ်ည့် ခငလြေးနှယဖြငပြေါကကြလေးကို လကန်ှင့်စမ်းပြီး သူ့လီးဒဈကို ဖိသိပထြိုးထည့်လိုကသ်ည်။ သူဖငလြိုးခလွိုကသ်ည့်အရှိနန်ှင့် ခငလြေးနှယကြိုယကြလေး အရှေ့ကိုပိုကုန်းသှားရာ အောကကြလွှံစိန့်လီးဒဈကြီးကို နှစ်ယောကအြားနှင့် အပေါစြီးမှ ဖိခလွိုကသ်လိုဖြစ်သှားသည်။ လီးနှစိချောင်းလုံး ဖငပြေါကထြဲရော စောကပြတထြဲပါ လိုတာထကပျို၍ နဈဝငသ်ှားသည်။

“အ အ အား လွှော့ လွှော့ဦး ကိုသောင်း အ လာ့ ကြှတကြွှတ် ဖငကြှဲပြီနဲ့တူတယ် ”

“ကြှတ် ကြဲမလားဟ နင့်ဖငပြေါကြ ညှန့်ရှှလေိုးထားတာပဲ ဥဈစာ သူ့လီးက ငါ့လီးထကကြှီးသေးတယ် ”

“နာတာတော့ နာတယ် ဟင့် အောကမြှာလည်း ကိုလွှံ့လီးတဈချောင်းလုံး ရှိနတော နှစ်ချောင်းတူတူလိုးတော့ အသကရြှူကြပတ်ာပေါ့လို့ ”

“နင် တဖြည်းဖြည်း ခံနိုငလြာမယ် ဖငခြံကငွြ့ရှိလာရင် ဖငမြခံရ မနနေိုငတ်ော့ဘူး သိလား”

“ဟင်း ဒုက်ခပါပဲ ပြောမရဆိုမရ ”

သူကလည်း ဇွတပြင်။ ငှင်းမရ ပြုမရ ဆိုးလှန်းလှသည်။ မိမိနှစ်ပငအြလိုးခံမိတာပဲ မှားနပြေီလားလို့ ခငလြေးနှယ် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ပြနလြညတ်ှေးတောရင်း အခုမှ နောငတ်ရလာသလိုလိုကြီးဖြစ်လာသည်။ ဒါပမယ်ေ့ သူမအနနှင်ေ့ ဒီညအဖို့ ဆေးမမီနိုငတ်ော့ပြီလေ။ လိုးသည့်ကောငကြ လိုးနပြေီ။ အနောကကြနေ သောင်းဒနဖြငပြေါကထြဲ လီးထည့်လိုးတာကိုရော အောကကြနပြေီး လွှံစိနရြဲ့ဆေးလီး တုတတ်ုတကြှီး သူမစောကပြတထြဲကြပသ်ိပစြှာဝငရြောကကြာ တရစပပြင့်ညှောင့်လိုးပေးနတောကိုပါ တဈလှည့်စီးကုန်းရုန်းခံရင်း ဇောခွှေးများပင် ပြံလာရသည့်နည်းတူ တဈခါမှ မဖြစ်ပေါမြခံစားဖူးသော ကာမဂုဏရြမျမကဆြန်ဒရိုင်းများ အတောမသတ် ဖြစ်ပေါလြို့လာပြီး စောကဖြုတထြဲကရော ဖငပြေါကလြေးထဲကပါ ယားကြိကြိနှင့် တရှရှတကြှကြှ နာကငွန်လကြေန်ှင့် ပိုပြီးအလိုးခံချင်လြာသလို ဖြစ်လာမိလသည်ေ။

“စွတ် ဖြတ် ဘုတ် စွိ ဖြတ် ဖတ် ဘှတ် ဗလှတ် ဘုတ် ဘတ် ဗှပ် ဗလှတလြှတ် စွပ် ဖြပဗြှပ်”

“ကောင်း ကောင်းလား မနှယ်”

“ကောင်း တယ် အင့် အင့်”

“အ လိုး လိုး နာနာလိုး ဖိဖိပြီးလိုး ဖငကြှဲပစေ ကိုသောင်း ဆောင့် အင့်အင့် ဟင့် ”

“ကိုလွှံစိန် လီးကိုကော့ထိုးပေး အ ထိ ထိ တယ် ကောင်းကောင်းလိုကတ်ာနောြ အဟင်းဟင်း အမေ့ အ အိအိ သသအေေောငလြိုး သအေောငလြိုးကြ ဟင်း စောကပြတရြောဖငရြော ကြဲလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး လိုးသာလိုး စိတရြှိဆောကြှ ဟင့် အင့်အင့် ”

ခငလြေးနှယ် သူတို့နှစ်ယောကကြို တဈယောကစြီလှည့်ပြောရင်း ဖြစ်သမွှအကြောင်းအကောင်းပဲဆိုပြီး လီးနှစ်ချောင်းရဲ့ ပကပြကစြကစြကလြိုးသမွှကို အံတကြိတကြှိတန်ှင့် ကြိတမြှိတအြလိုးခံနသည်ေ။ စောကပြတအြသဈကို လိုးရတာကတဈမွိုး ဖငပြေါကအြသဈစကစြကကြို ဆောခြှင့်ရတာကတဈဖုံနှင့် ယောကြွားသားနှစ်ယောကလြည်း သူတို့လီးနှစ်ချောင်းနှင့် ပြှတသ်ိပတ်ဈကြပလြကြြ အီဆိမ့်နအေောငလြိုးခွင့်ရနသေော သူမဒွါရပေါကန်ှဈခုရဲ့ အတွေ့ဓာတကြို ကြာရှည် သည်းညည်းခံ တောင့်ခံနိုငစြှမ်း မရှိကြတော့ခွေ။ နှစ်ယောကလြုံး လီးချောင်းထဲမှာ သုကရြညတ်ှေ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်တင်းလာသည့်အလွောကြ သုကကြှာကြာ မထိန်းနိုငအြောငဘြဲဖြစ်ကာ လိုးခန်းကို အပြီးသတခြငွလြာကြသည်။

“ကိုသောင်း နည်းနည်းလွှော့လိုးဗွာ ကြုပအြောကကြ ပင့်ပင့်ပြီး ဆောင့်ပေးမယ် သူ့ဖငပြေါကထြဲလီးဝငရြုံတေ့ပြီး တောင့်ခံထား”

“မင်း အပြီးဆှဲတော့မလို့လား ဟွောငရြ ငါလည်း လရညထြှကခြငွပြှီကြ တောကြ အကြာကြီးစိမပြှီး အပီလိုးချင်န်ရကေန်ဲ့ကြာ”

“အော မှနမြှနပြှီးချင်ြ သူပြောသလိုလုပပြေါ့ ကိုသောင်း သူ့ဖာသာစပတအြကြဲအပြဲလိုးပစေ ရှငပြါအပျိုငအြဆိုငလြိုးရင် ကြှနမြလည်း မသကသ်ာဘူး သူပြီးရှင့်အလှည့်ပေါ့”

ခငလြေးနှယ် ဝငပြှောရသည်။ သောင်းဒနကြဇွတ်။

“မရဘူးကြာ မင်းတဈလှည့် ငါတဈလှည့်ပဲ ငါ့လီးကတင်းနပေီ လျှော့မှဖြစ်တော့မှာ”

“ဒါဖြင့် အပပြငပြဲလိုးမယဗြွာ ထွကခြငွတ်ဲ့ကောငထြှကြ ဟင်းဟင်း”

အဖြကေ ခုနငကြအတိုင်းပင်။ မသကသ်ာသူက စောကပြတရြောဖငရြော အလိုးခံနရသေည့်ခငလြေးနှယပြဲဖြစ်သည်။သောင်းဒနဆြိုလွှင် သူမဖငသ်ားအိအိနှစ်ဖကဆြှဲဆှဲပြီး ဖငပြေါကဝြတည့်တည့် သူ့လီးကြီးအသအချောခွိနတ်ေ့ကာ တဈခကြခြငွြး တဈခကြခြငွြး လီးကြီးတဈချောင်းလုံး ဖငပြေါကထြဲမဝငဝြငအြောင် အားနှင့်ပင့်ပင့်ဆောင့်၍ စည်းခကြကြကြလွိုးသှင်းနရောက သူအနောကန်လေိုးလိုကြ နောကလြီးတဈချောင်းကလည်း အောကကြနေ သူမစောကပြတကြို အလှည့်ကပြင့်ညှောင့်လိုး၍ ကော့ကနဲကြှကနဲဖြစ်လာသော သူမဖငသ်ားကြီးနှစ်ဖကြ အလယရြှိ စအိုဝထဲကို လီးကြီးပြနမြခွှတစြတမ်းပင် ထည့်သှင်းထားရာက လီးနှစ်ချောင်း၏ တဈလှည့်စီအသှင်းအထုတ် လုပပြှီး လိုးဆောင့်မှုအောကမြှာ ခငလြေးနှယခြမွာ အသကကြိုပင် အမောတကောရှုနရပြေီး မခံခွိမခံသာဖြစ်နဟနေကြို အတိုင်းသား မှငန်ရသေဖြင့် ရာဂဇောတွေ အထူးပငအြုံကြှဖြစ်ပေါလြာပြီးနောကြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ သူ့လီးထိပကြ လရညတ်ှကေို သူမဖငပြေါကထြဲသို့ တဗှဈဗှဈမှညအြောင် ပန်းထည့်မိသညအြထိ ဖြစ်သှားသည်။

ခငလြေးနှယလြည်း ထိုကဲ့သို့ သောင်းဒနလြီးမှ လရညမြွားပန်းထုတလြိုကသ်ဖြင့် ကာမစည်းစိမအြရသာကို တရှိုကမြကမြကြ ဆိမ့်အီနအေောငကြို ခံစားလိုကရြကာ သူမစောကပြတမြှစောကရြညမြွားလည်း သူ့နောကကြနေ အမှီလိုကပြှီး မထငမြှတဘြဲ တဖြစ်ဖြစ်နှင့် အဆကမြပြတ် ပန်းလှှတထြုတပြဈလိုကမြိသည်။ နောကဆြုံးကနွန်သေူက လွှံစိနဖြစ်သည်။

“ဟာ မ မနှယ် ပြီးသှားပလား ကြုပ် အပီလိုးပေးနတော ကြုပလြီးက လရညထြှကတ်ာကိုလည်း စောင့်ပါဦး”

“နှယ် မ မရတော့ ဘူး ကိုလွှံ မ စောင့်နိုငတ်ော့ဘူး … အ အ ကိုလွှံ … နှယ့်ကို ဖကြ ဖကထြားစမ်းပါ လိုး လိုးပါ ရှငမြပြီးသေးမှန်း ကြှနမြသိတယ် … ပြီးအောငလြိုး အားရပါးရ လိုး … သိလား … ရှငမြပြီးမချင်ြး ကြှနမ် မထဘူး အဟင့်ဟင့် ဟင့်”

လွှံစိန် သူမအပြောကြောင့် တအားတကပြှီး အောကကြနေ တရစပပြင် ပင့်ပင့်လိုးထည့်လိုကရြာက ဆယမြိနဈလောကအြကြာမှာ သူ့လရညတ်ှေ ခငလြေးနှယစြောကပြတထြဲကို တထုတထြုတန်ှင့် အပြည့်အလွှံပင် ပန်းလှှတဝြငရြောကသ်ှားလသည်ေ။

သောင်းဒနလြည်း သူမဖငထြဲလီးစိမ်၍ အရသာယူနရော လွှံစိနကြိဈစပြီးတော့မှပင် နှစ်ယောကသ်ား လီးပြနခြွှတပြှီး လူချင်ြးခွာလိုကကြှသည်။ခငလြေးနှယ် ဒီတဈကြိမတ်ော့ ရုတတ်ရကမြထနိုငသ်ေးဘဲ ကြမ်းပြငမြှာခွခွကေလေေးလဲလွောင်းကာ မှိန်းနရသေည်။ သောင်းဒန်၏လီးရှညန်ှင့် ဖငကြိုကောင်းကောင်းအဆောခြံထားရ၍ ဖငဇြိမယ်ူပြီး မှိန်းနခွင်ေးလည်းဖြစ်သည်။

လွှံစိနန်ှင့်သောင်းဒနတ်ဈခွီစီ လိုးပြီးသှားတော့ ကိုညှန့်နှင့်စွစေောင်း တဈယောကယ်ောကအြလှည့်ပဲဖြစ်သည်။ ခငလြေးနှယ် ဖငပြါအလိုးခံထားရ၍ သူမကို အခွိနအြနည်းငယခြန့် ကောင်းစွာအနားယူစလေိုကပြှီးမှ ကိုညှန့်နှင့်စွစေောင်း သူမအနားကိုလာပြီး တဈယောကကြ လီးကိုငခြိုင်းစုပခြိုင်းပြီး ကနွတ်ဈယောကကြသူမစောကပြတကြို မှုတယ်ကဆြှပေးကာ စောကရြညရြှှန်းလာပြီဆိုတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား သူမကို အရှေ့အနောကြ တဈဖကတ်ဈခကြစြီ ညှပ်၍ ဖငန်ှင့်စောကပြတကြို လိုးဖို့ပြငကြှသည်။ ကိုညှန့်က သူသုံးလေးကြိမခြန့် စားဖူးခဲ့သည့် ခငလြေးနှယရြဲ့ဖငပြေါကထြဲကို လီးထည့်ပြီး ဗှဆေောြဦးလိုးဖို့ စဉြးစားထားသည်။

အရကသ်စောများ ရခွေိနကြိုကအြောင် သောကစြားထားပြီး မူးမူးပေါကပြေါကရြှိနတောနှင့် နှစ်ယောကစြလုံးလှုပရြှားမှုတွကေ တကကြှှနကြပြေီး လကသ်ှကခြှသှကေလြည်း ရှိနကြကော ကာမဂုဏခြံစားလိုမှု တဈခုတည်းကိုသာ အာရုံရောကပြှီး ထိုတဈခုတည်း အတွကသ်ာ စိုင်းပြင်းနကြပေသည်ေ။ ဒီတဈခွီကတွာ့ ဖငခြံကငွြ့လေးရှိလာပြီမို့ ခငလြေးနှယ် ကိုညှန့်ကိုပကလြကအြိပခြိုင်းပြီး သူ့ပေါငန်ှဈဖကပြေါမြှာ ခပတ်ညတ်ည် ကြောပေးထိုင်၍ သူမကိုယလြေးကို နောကပြှနလြှဲအိပခြလွိုကကြာ ဖငထြဲကို သူမကိုယတ်ိုငပြင် လီးကိုငပြှီး ထည့်ပေးလိုကသ်ည်။ ငညှန့်လီးဖငပြေါကထြဲကို ဝငပြှီး စွစေောင်း သူမစောကပြတကြို လိုးနိုငအြောငလြို့လည်း သူမပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို နဘေးတဈဖကတ်ဈခကြစြီ ပြဲပြဲကားကားလုပပြေးလိုကရြာ ပေါငန်ှဈဖကဟြဟပြဲပြဲဖြစ်ပြီး ယောကြွားတဈယောကပြှီးတဈယောကြ လိုးထားသော သူမစောကပြတလြည်း ပြဲအာအာကလေးဖြစ်သှားရာက စွစေောင်းလည်း ရကနေအြသင့်ကြာအသင့်ဖြစ်ပြီး အာတာတာဖြစ်နသေော သူမစောကပြတထြဲကို သူ့ရှညလြမွောလီးကြီး ဖိသိပထြိုးထည့်၍ အပေါစြီးကနေ ဗှုန်းကနဲ မပြောမဆို လိုးခလွိုကလြသည်ေ။

“ဖစြျ ပတဈ ဗွဈ ဇွတ် ”

“အ အိ အင့်အင့် ”

“ကောင်းလား နှယ် ဘယလြိုလဲ ကိုယ့်လီးရော ဝငလြား”

ဒီတဈခါမေးလိုကသ်ူက ကိုညှန့်ပင်။ ကိုညှန့်က ဒီညအဖို့ရာမှာ သူမအတွကြ ဖာခေါင်းလည်းဖြစ် ဖာဆှယတ်ဈယောကလြည်းဖြစ်သညလြို့ပဲ ဆိုရတော့မည်။

“ဝင် ဝငတ်ယ် ကိုညှန့် ကိုယ့်လီးကထားဦး ဟောဒီလီးရှညကြှီးက လန့်စရာ ဟှန်း ကိုစောင်း တအားမလိုးနဲ့နောြ အရင်းထိတဈခါတည်း မဆောင့်ခနွဲ့ … နှယ် တဈခါတည်း အသကထြှကသ်ှားလိမ့်မယ် ”

“ဟာ နှယကြလည်း ဘယသ်ူ သအေောငလြိုးမှာလဲလို့ တဈညလုံး စိမပြှနပြေေ လိုးရမယ့်ဥဈစာ ဟဲဟဲ”

စွစေောင်းပြနပြှောသည်။ သူမစောကပြတကြိုလည်း နောကတ်ဈကြိမ် သူ့လီးဖိသှင်းလိုကပြှနရြာ လီးကြီးအရင်းမရောကတ်ရောကအြထိ တိုးဝငသ်ှားသည်။ စွစေောင်း သုံးလေးကြိမ် ထပမြံဖိလိုးသည်။ သူ ယခုလို ဖိလိုးခွင်းက အနောကကြနေ သူမဖငပြေါကထြဲ လီးသှင်းထားသော ကိုညှန့်လီးတုတတ်ုတကြှီးကိုပါ အထဲထိပိုဝငရြောကအြောင် ဖိအားပေးလိုကသ်လိုပငဖြစ်ရာ ခငလြေးနှယတ်ဈယောကြ ကော့နအေောငပြငခြံစားလိုကရြသည်။

“အ လုပ် လုပပြီ ကိုစောင်း အိ အင့်အင့် လီးကြီး ရှညလြှန်းလိုကတ်ာနောြ ဟင်းးး”

“ကြိုကလြား ငါ့လီး”

“အင်း ကြိုကတ်ယ်”

“ကိုညှန့် လီးကြီးရော”

“သူ့လည်း ကြိုကတ်ယ် ဖငထြဲပြည့်ကြပန်တောပဲ”

“ဒါဖြင် တရုတန်ဲ့ ငသောင်းလီးကရော ဘယ့်နှယလြဲ”

“ကိုသောင်းက ရှင့်လီးအတိုင်းပဲ ရှညတ်ယ်”

“ကြိုကတ်ယပြေါ့”

“အင်းး ဟင်းဟင်းး”

“တရုတရြော”

“ကြီးတယ် ဆေးထိုးထားတဲ့လီး”

“အဲဒီတော့ … ”

“အဲဒါလည်း ပိုကြိုကသ်ေးတာပဲ”

“ဟားဟား ဟားး ”

“ကလွည်းကတွဲ့မိန်းမ မလှယပြါ့လား ဟားဟားးဟားး”

ငစောင်းရယသ်လို အားလုံးလည်း ဝကဝြကကြှဲရယမြောလိုကကြှသည်။ ရယသ်ံတွေ ပတတ်ုပလြို့ပငမြရ။ ခငလြေးနှယ် အခွိနတ်ိုလေးအတွင်းမှာပဲ သူတို့လူစုနှင့် အဖြဲ့ကသွှားခဲ့ပြီ။နှစ်ယောကသ်ား ဆကလြိုးကြသည်။ နှစ်ယောကြ ပြီးတော့ နောကထြပန်ှဈယောကြ …။ ငညှန့် စွစေောင်း ပြီး သောင်းဒန် တရုတကြလေးလွှံစိန်။

ဒီညတော့ ဘယလြောကအြထိတောငမြွား ခငလြေးနှယတ်ဈယောကြ သူတို့လူစုနှင့် အခွီခွီအလီလီ ရမျမကရြယဉေကြှောထဲ မွောချင်တ်ိုင်းမွောပြီး အလဲလဲအကြဲကြဲ ပြဲခံနရေဦးမလဲ။ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း မသိတတတ်ော့ပြီ။

🏵️ ပြည့်တနဆြာနှင့် မိမာယာ (အပိုင်း ၃) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️