အောစာအုပ်

အဝါရောင်စိုက်ခင်း (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

အဝါရောငစြိုကခြင်း
ရေးသားသူ – Chan Ko (ခမြျးကို)

🏵️ အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း 🏵️

တွေ့တွေ့ချင်ြး ဆိုင်းမဆင့ဗြုံမပါ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး အသားကုန် အုပပြဈလိုကကြှတာ နှစ်ယောကစြလုံး အီဆိမ့သ်ှားကြတယဗြွာ။ ဘာစကားမှ မဆိုဖြစ်ပဲ အိပယ်ာနှေးနှေးလေးပေါမြှာ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကထြားရင်း မှိန်းနလေိုကကြှသေးတယ်။ အသားကုနဗြငွြးပြီးလို့ အဲ့ဒီလို ပြေ့ဖကထြားရင်း အိပရြတဲ့ အရသာကလည်း တဈမွိုးတော့ တဈမွိုးပဲနော့ြ။ ခငဗြွားတို့လည်း ကြုံဖူးမှာပါ။ အဲကြန်းအခန်းတို့၊ အငမြတနအြေးတဲ့ ရာသီဥတုတို့ဆို ပိုတောငဇြိမကြသွေး။ တောတ်ောလြေးကြာတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား အိပယ်ာက လူးလဲထ ရချိုးဖို့ပြငကြှတယ်။ ဗိုကကြ တကြုတကြွုတမြှညအြောင် ဆာလာကြပြီလေ။ ရချိုးခန်း မှနခြန်းကဉွြးကဉွြးလေးထဲက ခပန်ှေးနှေး ရပန်ေးအောကမြှာ တိုးခွေ့ရင်း ကလေးတွလေို ရဝငေခြွိုး၊ ဆပပြှာတွဘောတွေ အပြနအြလှနတ်ိုကပြေး၊ သူ့ပစ်စည်းကိုယ့ပြဈစည်းတွေ ဆေးကြောပေးကြရင်း သာယာနကြတေယပြေါ့ဗွာ။ အဲ့ဒီမှာဗွာ

“ဟေးး! အောကထြပမြှာ ရတွယေေိုကုနပြှီ ..”

ဆိုတဲ့ အောသ်ံကြားလိုကရြလို့ ဟိုကြ! ဆိုပြီး လန့ဖြှန့သ်ှားတယ်။

“ညီမလေး.. အောကကြ အောန်တော ဘယသ်ူလဲ”

လို့မေးလိုကမြှ သူ့သူငယခြငွြးတဲ့။ လူကို ရှကလြိုကတ်ာဗွာ။ သူနဲ့တူတူနတေဲ့ ကောငမြလေးတွေ ခရဈစမတ် ကြောင်းပိတရြကမြှာ အိမပြှနမြယဆြိုတာ မပြနရြသေးဘူးတဲ့။ နေ့လည် ၂ နာရီလောကမြှ အိမကြထွကမြယ် ဆိုလား။ ကနွောလြည်း မသိဘူးလေ။ စောစောကသိရင် ခကြခြငွြးဘယအြုပမြလဲဗွာ။ အောင့ထြားလိုကမြှာပေါ့။ စောစောကလေးတင် ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ဖြစ်ပကြခြဲ့တာတွကေ အငမြတန် ကြမ်းတာလေ။ တဖန်းဖန်း၊ တဂွမ်းဂွမ်းနဲ့ ဒီလောကဆြူညံနခေဲ့တာ အဲ့ဒီကောငမြလေးတွေ မကြားပဲနမလေား။ သရေော။ ဒီကြားထဲ ကနွော့ည်ီမလေးက သတိလကလြှှတ် အကယွကြှီး အောတ်ာတွေ။ ရှကလြိုကတ်ာ အောကထြပဆြင်းပြီး (ထမင်းစားခန်းက အောကဆြုံးထပမြှာ) ထမင်းသှားစားရမှာတောင် မကြန်ှာပူတယ်။

ကနွောရြှကန်တောကိုကြည့်ပြှီး ညီမလေးက ပြုံးစိစိနဲ့ဗွ။ ကောင်းတယ် ရှေ့မကြည့်န်ောကမြကြည့်ြ နှာဘူးထချင်တ်ာကိုး တဲ့။ ဒါနဲ့ ဒုတိယထပကြိုဆင်းပြီး ဧည့ခြန်းအရှေ့တည့တ်ည့ကြ မကြန်ှာကကြမြီး အဝိုင်းကို တကဖြှုတဖြို့လုပန်တေဲ့ သူ့သူငယခြငွြးတွကေို ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ကူလိုကသ်ေးတယ်။ ရှေ့မကြန်ှာနောကထြားပေါ့ ဟီးဟီး။

အပေါထြပရြချိုးခန်းက ရလွှေံရင် အဲ့ဒီနရောက ရစေိမ့တ်ော့ ကြိုငတ်ကတ်ယဆြိုလား။ ထားလိုကပြါတော့။ ကနွော့မြကြန်ှာက နီရဲနမှောတော့ သချောတယ်။ ခုံပေါတ်ကပြှီး မကြန်ှာကကြမြီးကို ဟိုလုပဒြီလုပ် လုပပြှီး သူတို့အရှေ့မှာတင် ညီမလေးကို ဗိုကဆြာပြီ ထမင်းကြှေးပါလို့ ကုလားဖြူလို တောင်းဆိုလိုကရြင်း ကနွတ်ဲ့သူတွကေိုပါ ထမင်းစားလိုကြဦးမယန်ောြ အဟီး ဆိုပြီး အောကဆြုံးထပ် ထမင်းစားခန်းထဲ လဈလာခဲ့တယ်။ ညီမလေးကတော့ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ သူ့သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဘာတွဆကေပြှောနလေဲ မသိဘူး။ ကနွရြဈခဲ့ပြီး ခဏနမှေ လိုကလြာတယ်။

သိပလြည်း ကြာကြာ ရှကမြနအေားပါဘူး။ ဗိုကကြ ရလညေဆြာ၊ ဟင်းတွကလေည်း ပထမတန်းစား ခကြထြားတာဆိုတော့ အသားကုန်းပြီး လှေးတော့တာပဲ။ ဘေးကနေ ကနွော့ပြူတူတူးလေးက လူကြီးသူမလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ရနှေေးခွကလြေးဘာလေး အတင်းထိုးပေး ဖြည်းဖြည်းစားပါ ရော့! ရနှေေးလေးသောကြ ထမင်းတွေ နငကြုနတ်ော့မယ် ဘာညာနဲ့ ဟောကန်သေေးတာဗွ။

ဗိုကတ်ှဘောတွေ ကားသှားတော့မှ ကြောင်းပိတရြကြ အိမပြှနမြယ့ြ သူ့သူငယခြငွြးတွကေို ကားဂိတလြိုကပျို့ရအောငဆြိုပြီး ခေါလြို့ အနှေးထညလြေးဘာလေး ကောကဝြတပြှီး လိုကပျို့တယ်။ မကြန်ှာပူနတေော့ ပြုံးစိစိနဲ့သာ လိုကသ်ှားတယ်။ စကားသိပမြပြောပဲ တုံဏှိဘာဝေ လုပန်မေိတာပေါ့။ သူ့သူငယခြငွြးတွကေ တိုးတိုးတိတတ်ိတန်ဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး ကားပေါတ်ကခြါနီး ဘာတွပြေောသှားတယ် မသိဘူး။ ကားဂိတကြနေ တူတူလမ်းလွှောကပြှနလြာမှ မေးကြည့်တ်ော့..

“အေးအေးဆေးဆေးပြနပြှီး အားရပါးရ အုပကြှပတေော့”

လို့ ပြောသှားတယတ်ဲ့ဗွာ အဟီး။ အပြနမြှာ မှို့ထဲဝငပြှီး ခရဈစမတပြိတရြကြ ကာလအတွကြ ခကြစြရာပြုတစြရာတွေ ဝငဝြယကြှသေးတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ကနွောြ တောတ်ောပြွောန်တောဗွ။ သူလည်းတူတူပဲ ထငပြါတယ်။ ၃ ထပအြိမတ်ဈလုံးထဲ အပူအပငမြရှိ နှစ်ယောကထြဲ ကနွခြဲ့တာကိုးဗွ။ အထုတအြပိုးတွနေဲ့ အိမပြှနရြောကလြာပြီးတော့ ဝယလြာတာတွေ စီစီရီရီ သူ့နရောနဲ့သူထား ပြုပြီးတာနဲ့ ညနကေ စောင်းနပြေီ။ ညဖကြ မှို့ထဲဖကြ ရုပရြှငသ်ှားကြည့်မြယလြို့ တိုငပြငထြားကြတော့ ညစာကို တဈခါထဲ ခကြပြှုတကြှဖို့ပြငတ်ယ်။ နှစ်ယောကသ်ား တကည်ီလကည်ီပါပဲ။ မီးဖိုခန်းထဲ ဝယလြာတဲ့ အသားငါးတွေ ခုတထြဈ၊ အသီးအရှကတ်ှေ လှီးခွှတ်၊ ခကြပြှုတကြှောလျှောြ၊ ဆေးကြောစရာရှိတာတွေ ဆေးကြောနဲ့ အလုပမြွားနကြတောပေါ့။

သူခကြကြွှေးတာတွပေဲ စားခဲ့တာဆိုတော့ ဒီတဈကြိမ် ကနွောြ လကစြှမ်းပြရတော့တာလေ။ အမဲသားအတုံးကြီးကြီးတွကေို အာလူးအလုံးလိုကန်ဲ့ ရောပြီး နှပခြကြခြကြတ်ာတို့၊ ကြကြဥကို အရငမြှှကြေောပြှီးမှ ကတကြှေးနဲ့ သသခွေောခွာလေးညှပ်၊ အသီးအရှကြ စိမ်းစိမ်းစိုစို အစုံထည့ပြှီး မနှမ်းစပေဲ တရှဲရှဲနဲ့ ရောကြောတ်ာတို့၊ ငရုတသ်ီးစိမ်း.. ဆား.. နံနံပင်.. ကြကသ်ှနဖြှူရောပြီး ထောင်းထားတဲ့ ငရုတသ်ီးဆားထောင်း အစရှိသဖြင့ြ ဟင်းအမယလြေးတွေ စီကာရီကာ ခကြပြဈလိုကတ်ယ်။ ဒင်းလေးက ကနွော့လြကရြာတွကေို တန်းတန်းစွဲသှားပါတယဗြွား။

အဲ့လိုခကြပြှုတန်ရင်ေး သူကလည်း ဘေးကနေ ကနွော့ကြို ကူပေးနတောကို ပလှတကြနဲ နမ်းလိုကြ၊ ခွိုဗူးကို အင်ျကြီပေါကြနေ ညှဈခွလေိုကြ၊ ဆေးကြောနတေဲ့ ညီမလေးကို နောကကြွောဖကကြနေ တငပြါးကို ကောကထြောကပြှီး ညှောင့လြိုကန်ဲ့ ဆှပေး၊ ဆော့ပေးနတောလေးတွကလေည်း အဆကမြပြတပြေါ့။ ရာသီဥတုကလည်း အသားကုနအြေးနတေဲ့ ကာလဆိုတော့ ဈေးသှားရင်းဝယလြာတဲ့ ဝိုငအြနီလေး ကိုယစြီမော့၊ ဆားငံသီးလေးမှုံ့၊ ခကြပြှုတစြရာလေးတွေ ခကြပြှုတ်၊ ဟိုတို့ဒီထိလေးတွေ ဆော့ရင်း တဟိဟိ တဟိဟိနဲ့ ပြောစြရာလေးတွပေေါ့ဗွာ။

ကနွောြ ဘစငေမြှာ အသီးအရှကြ အသားငါးတွေ ဆေးကြောနတော လကမြအားဘူး ဖြစ်နတယေဆြိုပါတော့ အနောကကြနေ ဟီဟိ! ဆိုပြီး ဝတထြားတဲ့ ဂွမ်းခံဘောင်းဘီရှညကြို ဘောင်းဘီဆှဲခွှတ်..။ ကနွောကြလည်း ဟရောင်! အဘေေးလေး ဘာလုပတ်ာလဲ လကမြအားဘူးဆိုနမှေ ပြနဝြတပြေး ဘာညာနဲ့ တဟားဟား သဘောတွကရွေင်း အောြ..။ သူက ပြနမြဝတပြေးတဲ့အပြင် ကနွော့ဖြငတ်ုံးတွကေို သူ့လကဖြဝါး အေးအေးလေးတွနေဲ့ လွှောကည်ှဈ၊ ကနွောကြ တွန့လြိမပြှီး ဟာကြာ! သောကကြငွ့ယ်ုတတ်ယ် ဘာညာနဲ့အောြ..။ အဲ့လိုတွေ ရှုပရြှကကြိုခတန်တောဗွာ။ ရယစြရာလည်းကောင်းသလို အခုခွိန် ပြနစြဉြးစားကြည့်မြိတာတောင် ပြောသ်လိုလို ပြနဖြစ်လာတယ်။ နောကတ်ော့ ကနွောြ ဟင်းတွခကြေန်တေဲ့ အခွိနမြှာ သူက မီးဖိုခန်းက ထမင်းစား စားပြဲပေါမြှာ လကပြတ်ော့လေးဖြင့ပြှီး သူ့အဈမနဲ့ ဂွီတော့ခတ်ှဘောတွေ ပြောရင်း ငှိမသ်ှားတယ်။

ကနွော့ြ ဟင်းတွကလေည်း ကကြကြုနပြှီ။ ခူးခပပြှီး ထမင်းစားပြဲပေါြ တငန်တေုန်း ဂွီတော့ခပြှောနတေဲ့ ညီမလေးကိုကြည့်ရြင်း စိတထြဲ သရိုးသရီ ဖြစ်လာတယ်။ အသံလေး စာစာ စာစာနဲ့ စွာတေးလေးလုပန်တေဲ့ ဟာလေးကိုကြည့်ရြင်း ဖီးလတ်ကလြာတာဗွ။ အသာလေး အနားကပသ်ှားပြီး ခွိုဗူးတွဘောတွေ နှိုကပြေးနလေိုကတ်ယ်။ ပထမတော့ ဟိုဖကကြို စကားလှမ်းပြောနရောကနေ လကတ်ှဘောတွကေို ဖယဖြယပြဈလိုကသ်ေးတယ်။ အတင်းနှိုကန်တေော့ ပြနင်ှိမကြသွှားပြီး မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်ကေော။

ဒါနဲ့ ကနွောကြလည်း မထူးပါဘူးကြာဆိုပြီး ကုလားထိုငပြေါထြိုငန်တေဲ့ သူ့ကို ဆှဲထူမလိုကတ်ယ်။ စားပြဲပေါြ လကကြလေးထောကလြို့ ကုန်းကြကြလေး ပါလာတယဗြွ။ သူ့ဂွမ်းခံဘောင်းဘီရှညလြေးကို အသာလေးဆှဲခွှတ်၊ အနောကကြနေ ဖကထြားရင်း အဖုတကြိုလှမ်းနှိုကြ၊ နို့တွကေို အင်ျကြီအောကကြနေ လွှိုပြီးခွေ၊ ဂုတဝြဲနတေဲ့ ဆံနှယတ်ှကြေားထဲကနေ လညတ်ိုငလြေးတွကေို ဖြဖြလေး နှုတခြမ်းနဲ့ပြတပြေးရင်း ဆှနလေိုကတ်ာ သိပမြကြာပါဘူး အဖုတကြ အရညတ်ှေ ရှှဲနဈစပြုလာတယ်။ နားကြပတ်ပလြကြန်ဲ့ ဂွီတော့ခကြနေ သူ့အဈမနဲ့ သာကြောင်းမာကြောင်း သူတို့အမွိုးတွအကြေောင်း အတင်းအဖငွြးလေးတွေ ဆကတ်ိုကပြှောနတေဲ့ သူ့ကို အဲ့လိုလုပပြေးနရတောကိုက ဖီးလဗြွ ဟီး။

သူကလည်း အသံထွကင်ှီးလို့ မရတော့ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကနွော့ကြို လှည့ကြှည့လြိုကြ အသံမထွကအြောင် မနည်းအောင့ထြားရတယဆြိုတဲ့ ဟနလြေးနဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှနဲ့ လုပန်တော။ အဲ့လိုလုပလြလေေ ကနွောကြ စိတထြလလေေ ဖြစ်လာတာကိုး ဆရာတို့ရာ။ တခွားသူ တဈယောကယ်ောကန်ဲ့ အဲ့လိုစကားပြောနတေုန်း လုပကြှည့တ်ာကလည်း စိတကြို တဈမွိုးလှုပရြှားစတော မဟုတလြားဗွ။ မထူးပါဘူးကြာဆိုပြီး ကုန်းကြကြဖြစ်နတေဲ့ ညီမလေးကို ခါးလေးကို အသာအယာဖိခလွိုကပြှီး ထမင်းစားပြဲပေါြ လကထြောကလြကြသ်ားနဲ့ ကုန်းခိုင်းထားလိုကတ်ယ်။ တောတ်ောကြှီးကို တောငစြပြုနတေဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို ဘောင်းဘီထဲကထုတ်၊ ညီမလေးရဲ့ ဖငတ်ုံးဖြေးဖြေး တောင့တ်ောင့ကြှီး နှစ်ခွမ်းကြားထဲ အသာလေးညှပပြှီး လွှောတိုကရြင်း ဆော့နလေိုကသ်ေးတယ်။

သူလည်း မအောင့န်ိုငရြှာတော့ဘူး ထငပြါရဲ့ဗွာ။ ကုန်းထားပေးတဲ့ ဖငကြှီးကို နောကပြှနတ်ှန်းပြီး ဟိုရမ်းဒီရမ်းနဲ့ အားမလိုအားမရဟနတ်ှေ လုပလြာတယ်။ အမယ်! အရှေ့မှာတော့ ဂွီတော့ခပြေါမြှာ သူ့အဈမနဲ့ သောကတ်င်းတွတေုပလြို့ ကောင်းနတောနောြ။ ကိုင်း! မထူးပါဘူးလေ ဆိုပြီး ဖငတ်ုံးအိအိကြီး နှစ်ခုကို အသာလေးဆှဲဖြဲပြီး စူဖောင်းဖောင်းအရညတ်ှလေဲ့နတေဲ့ အဖုတန်ှေးနှေးအိအိလေးထဲ ကနွော့ဒြုံးပြံ မာတာတာကြီးကို ဒူးတဈခကြကြှေး အသကအြောင့ပြှီး ဖိထည့လြိုကတ်ော့ တင်းကြပကြှပစြီးပိုငပျိုငန်ဲ့ တအိအိဝငသ်ှားသလို ညီမလေးဆီက အမေ့! ဆိုတဲ့ ကယောငကြတမ်း လန့အြောသ်ံလေး ထွကလြာတယ်။

မာတောင့တ်ောင့ြ ပူနှေးနှေး ကနွော့ဒြုံးပြံ အနီရဲရဲကြီးက ညီမလေးဖငတ်ုံးဖြေးဖြေး နှစ်ခွမ်းကြားထဲ အိကနဲ ထိုးဝငသ်ှားတော့ (အဈကို့ဟာကြီး ကမွဖငထြဲ ဇွိကနဲအဝင် နင့ကြနဲဖြစ်ပြီး နားထဲကလတွတေေောင် ထွကလြာတယလြို့ နောကပျိုင်း အဲ့ဒီအဖြစ်အပကြကြို စကားစပမြိတော့ ပြနပြှောရှာတယ် ဟီး။ ဖငလြို့ပြောတာ အထငမြလှှဲကြနဲ့ဦး အဖုတလြို့ ပြောမထွကလြို့ ကမွဖငထြဲ ဝငတ်ယလြို့ ပြောတာ) အပေါမြှာပြောထားသလို အလန့တ်ကြား အမေ့! ဆိုပြီး အောသ်ံလေး ထွကသ်ှားတယ်။ ဟိုဖကကြ ဂွီတော့ခပြှောနတေဲ့ သူ့အဈမက ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာညာ လှမ်းမေးဟနတ်ူပါရဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ဘာညာနဲ့ ပြနပြှောနရင်ေး စားပြဲပေါလြကကြလေးထောကြ ဖငကြုန်းလွှကကြလေးကနေ ကနွော့ကြို သမငလြညပြှန် လှည့ကြှည့လြာရင်း အံတင်းတင်းကြိတ်၊ အောကန်ှုတခြမ်း ကိုကပြှလာတယ်။ “ရှငဟြာ လူဆိုးမောငသ်ာဒိုး” ပဲဆိုတဲ့ မကြန်ှာပေးလေးပေါ့ဗွာ။ (ကိုပန်းရိုင်းရဲ့ ဇာတလြမ်းခေါင်းစီး ယူသုံးလိုကတ်ာ)

ဆံပငတ်ိုတိုဂုတဝြဲလေး.. ခေါင်းမှာက ဟကဒြဖြုန်းလေးတပလြို့.. အောကပျိုင်းက ဖငပြှောင်.. အပေါပျိုင်းက အဝတတ်ှေ ဝတလြကြတ်န်းလန်းနဲ့ ကုန်းကြကြ ကောငမြလေးကို မီးဖိုခန်းထဲက ထမင်းစား စားပြဲမှာ မှောကလြကြကြလေး တဈဖကကြ လူတဈယောကန်ဲ့ စကားပြောနတောကို လုပန်ရတေော့ (ဒါမွိုး တဈခါမှမလုပဖြူးဘူးဗွ) ကနွောလြည်း စိတကြ ပိုပိုလှုပရြှားလာပြီး တွယတ်ော့တာပေါ့။ ပထမတော့ ကပထြိုးလေးပဲ တဈခကြခြငွြး၊ တဈထဈချင်ြး အသှင်းအထုတလြုပပြှီး ခံစားနလေိုကသ်ေးတယ်။ စေးစေးပိုငပျိုင် တင်းတင်းကြပကြှပ် အရသာလေးက ထိုးထည့လြိုကတ်ိုင်း ဇိမအြလှနတ်ှေ့နတောကိုး။ (နောကပျိုင်း သတိထားမိလာတာ တဈခုရှိသေးတယ်။ ညီမလေးရဲ့အဖုတကြ ဖငကြုန်း ဒါမှမဟုတ် လေးဖကထြောကလြိုကရြင် ဘာလို့မှန်းမသိဘူး လုပရြတာ သားရကြင်ေးနဲ့စည်းတာ ခံရတဲ့အတိုင်းပဲ။ တင်းကြပကြှပ် စေးပိုငလြှန်းတယ်။ ပိုဇရှငေကြှောင့ြ ဖြစ်နိုငပြမယေ့ြ တခွားမိန်းမတွေ လေးဖကထြောကလြိုကရြင် ကြပတ်ာမွိုးကို မဟုတတ်ာဗွ)

သူ့ကြောပေါြ ပါးလေးအပ် မှီတွယရြင်း အင်ျကြီအောကကြနေ လကန်ှဈဖကလြွှိုနှိုကပြှီး နို့အိအိထွားထွားကြီးနှစ်လုံးကို ခွမှေှလွှကြ အနောကကြနေ ကပဆြောင့န်ရောက (သူကလည်း အဲ့လို အဈမနဲ့ စကားလှမ်းပြောရင်း ခံနရတောကို ဖီးလတ်ကန်သလေားတော့ မသိဘူး။ အဈမနဲ့ ဆှမွေိုးတွအကြေောင်း အတင်းတုပလြိုကြ ကနွော့ကြို အနောကပြှနဆြောင့ပြေးလိုကန်ဲ့ လုပန်တော) ၁၀ မိနဈလောကြ အဲ့လိုလေး အသံတိတလြုပန်ကြရေင်း အရှိနန်ည်းနည်းတကလြာကြတော့ မရတော့ဘူးရယ်။

ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ နှာမှုတသ်ံတွေ ပြင်းစပြုလာပြီ။ ခါးကိုပြနမြတ် ဒူးကိုကြေး ခွိုဗူးနှစ်လုံးကို ကစားနတေဲ့ လကတ်ှကေ ညီမလေးရဲ့ အိုးကားကားကြီးနှစ်ခုအပေါကြို ပြောင်းလို့ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားရင်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ မာနပြါလာတယ်။ မီးဖိုခန်းထဲမှာဆိုတော့ အသံက အတောလြုံနလတေေော့ သူ့တငပြါးနဲ့ ကနွော့ဆြီးခုံ ဆောင့မြိတိုင်း အသံက ကယွလြာတယ်။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း တအားစိတပြါလာတဲ့အပြင် အံကြိတပြှီး တိတတ်ိတခြံနရတောကို မအောင့ထြားနိုငဘြူးတူပါရဲ့။

“အဈမ! ငါခဏနမှေ ပြနခြေါလြိုကမြယ်။ ဟင်းအိုး တန်းလန်းကြီးမို့”

ဆိုပြီး ဂွီတော့ခပြှောနတောကို ခလွိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီမှာ အသံမထွကအြောင် အောင့ပြှီးလုပန်ရတေဲ့ ကနွောြ.. မီးစိမ်းပြလိုကပြှီဆိုတဲ့ အနအထေားကိုလည်း တွေ့ကော သူ့ခငမြွာ နားကြပကြလေးဖြုတန်တေုန်းမှာကို အသားကုန် အဆောင့ခြံရတော့တာဗွာ။ ဖန်းဖန်း ဖောကဖြောကြ အသံတွေ ဆကတ်ိုကကြို ဆူညံကုနတ်ာ။

“အမေ့! အဈကို! ရှငန်ောြ.. ဘီလူးသရဲစီးသလို လုပပြေးရသလား အားးး”

အဲ့လိုတွေ အောန်လွှကေန်ဲ့ကို မညှာမတာ မရပတ်န်း ဆကဆြောင့ပြှီး အုပတ်ော့တာပဲဗွို့။ ထမင်းစားပြဲပေါြ (လကပြတ်ော့ကို ဘေးကိုဆှဲဖယပြဈလိုကရြင်း) မှောကလြွှကကြလေး ဖြစ်သှားရှာတယ်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကနွောဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း တအားအားနဲ့ အာခေါငခြှဈပြီး အောန်တေဲ့ အသံစူးစူးလေးကလည်း မီးဖိုခန်းထဲမှာ ဆူညံနတောာပဲ။ တဈအိမလြုံးမှာ ကနွောတ်ို့ကလှှဲပြီး ဘယသ်ူမှမရှိဘူးဆိုတဲ့ အသိကြောင့လြားမသိဘူး ညီမလေးက စိတလြှှတကြိုယလြှှတတ်ှအေောြ… ကနွောကြလည်း အသားကုနဆြောင့လြိုးနရင်ေး တငပြါးဖြေးဖြေးကြီးနှစ်ခွမ်းကို လကဖြဝါးနဲ့ ခပဆြဆလေး တဖနွြးဖနွြးရိုကြ.. (ဆံပငရြှညရြှညတ်ှေ မရှိတော့ ဆံပငတ်ော့ မဆှဲရတော့ တဈမွိုးလိုနသလေိုလို ဟီး) အဲ့ဒီလိုတွေ အသကြမြေးကြတော့ ကနွောလြည်း ကြာကြာ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး ပြီးချင်လြာတယ်။

အဲ့ဒီအခွိနမြှာ စားပြဲပေါမြှောကအြိပထြားတဲ့ ညီမလေး အတင်းလကထြောကပြှီး ထလာတယ်။ ခါးလေးကို ကြေးပြီး တငပြါးကို တအားကော့ အားးးးး အားးးးးး နဲ့ သံရှညဆြှဲပြီး အောြ..။ မရတော့ဘူး … မရတော့ဘူး အဈကိုရာ ဆိုပြီး ကယောငကြတမ်း ကပေါကတ်ိကပေါကခြွာတွေ လွှောကအြောရြင်း ကိုယလြုံးလေး တဈခကြန်ှဈခကြလြောကြ တောင့ကြနဲဖြစ်ပြီး စားပြဲပေါကြို ဝုန်းကနဲ မှောကအြိပသ်ှားတယ်။ သူကောင်းသှားပြီ။ ကနွောလြည်း ထိန်းလို့ကို မရတော့ဘူး။ အိုးကားကား တောင့တ်ောင့ကြှီးထဲက ကနွော့ဒြုံးပြံကို ဆတကြနဲ ဆှဲထုတပြဈလိုကတ်ာ အခွိနမြှီရုံတငလြေးပဲ ညီမလေးရဲ့တငပြါးပေါြ ပူပူနှေးနှေး အရညတ်ှေ တဆတဆြတန်ဲ့ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။

အဲ့ဒီညက အတောကြှီးကို မိုးမမှင် လမမှေင် ပြောခြဲ့တာကို အခုထိမှတမြိတုန်းပဲ ညီအဈကိုတို့။ ခုနကပြောတဲ့ မီးဖိုခန်းထဲမှာ မတောမြနန်း အနအထေားနဲ့ တဈခွီဆှဲ၊ ရမေိုးတူတူခွိုး၊ ထမင်းစား၊ အနှေးထည် ခပထြူထူထဲထဲတွဝတ်ေ၊ မှို့ထဲကို လမ်းလွှောကထြှကကြှ၊ မကြာသေးမီက ကိဈစလေးကို လမ်းလွှောကရြင်း စမှုံ့ပြန်။

“အဈကိုဟာလေ တောတ်ောဆြိုးတဲ့လူ.. ဟိုဖကကြ အဈမတောင် ရိပမြိသှားလားမသိဘူး.. သတေော့မှာပဲ”

ဟီဟိ! ဒါမွိုးကို တပကြှပကြှီးတို့ဘာတို့ ရေးတဲ့ ဇာတလြမ်းတွထေဲမှာပဲ ဖတဖြူးနတော အခုမှ တကယစြမ်းကြည့်တ်ော့ စိတလြှုပရြှားစရာ အတောကြောင်းတယန်ောြ။ ဘာလဲဟင် တပကြှပကြှီး ဆိုတာ..။ အို! ဘာမှမဟုတပြါဘူး (စကားကို ဆငဆြငခြှငခြှငပြှောမှ။ တောကြှာ တပကြှပကြှီးဆိုတာ အောဝတ်ထုရေးတဲ့လူမှန်း သိသှားရင် မီးခိုးကြှကလြွှောကဖြစ်ရာကနေ တပကြှပကြှီးဘောဒြါ ခမွြးကို ဆိုတာ ရှငမြဟုတလြား ဘာညာတွေ ပါလာလိမ့မြယ် ဟီဟိ)

“အဈကို့ပုံစံက ရုပကြလေးကြည့်လြိုကရြင် မခုတတ်တတ်ဲ့ ကြောငကြလေးလိုလို.. အရှကကြှီးတဲ့ လူလိုလိုနဲ့ ဒီလိုကိဈစတွမှောကြ အတောသ်ောင်းကနွြးတာ ဟှန်း”

“ဟီး! ဘာမှမပူနဲ့ ညီမလေး။ ကြောင်းက ၃ ပတတ်ောငပြိတတ်ာ..။ အခုမှ ပထမဆုံးရကပြဲ ရှိသေးတာ။ နောကဆြကတ်ှဲလေးတွေ လာဦးမှာ”

“ဘုရားဘုရား.. သပေါပြီတောျ”

အဲ့လိုလေးတွေ တွတထြိုးရင်း တခွိခွိ တဟိဟိနဲ့ လမ်းမပေါမြှာ တွန်းထိုးနကြတောပေါ့။ မှို့ထဲရောကတ်ော့ ရုပရြှငဝြငကြှည့တ်ယ်။ ပြနထြှကလြာတော့ ကနွောြ စီးကရကဆြာလာတယပြှောလို့ အော့ဖလြိုငစြငဆြိုငတ်ဈဆိုငဝြငပြှီး စီးကရကတ်ဈဗူး သူကိုယတ်ိုင် ဝယပြေးတယ်။ (အဲ့ဒါမွိုးလေးတွကြေ ခစွစြရာမကောင်းပဘေူးလား)

ကနွောြ စီးကရကဖြှာနတေုန်း “တဈဖြာလောကြ တိုကစြမ်း” ဆိုပြီး ယူဖြာတယ်။ အဟှတဟြှတ်! ဖြစ်သှားတော့မှ ငှိမသ်ှားတယ် ဟီးဟီး။

အိမပြှနလြာကြတော့ ကနွော့မြှာ ထော့နှဲ့နှဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ ညီမလေးနဲ့တွေ့ဖို့ရာမှာ ရှိုးထုတခြငွလြှန်းလို့ ဝယစြီးလာတဲ့ ဖိနပကြ ဖိနပပြေါကလြာတာကိုး။ ရာသီဥတုကလည်း သလေောကအြောင် အေးခဲရတဲ့ အထဲ လကေ တဝှီးဝှီး။ အိမကြို အသားကုနသ်ုတလြာကြပြီး အိမထြဲရောကတ်ော့မှ သကသ်ာရာ ရသှားတယ်။ အနှေးထညတ်ှခွှတေပြှီး တိုငမြှာခွိတ်.. ဝိုငအြနီတဈလုံး ဖောကတ်ယ်။ ဆားငံသီးတဈထုပဆြှဲ၊ အပေါဆြုံးထပကြ သူ့အိပခြန်းလေးထဲ အလုအယကြ ခွကတ်ှပေုလင်းတွကေိုငရြင်း တဟိဟိနဲ့ ပြေးတကကြှတယ်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညအိပအြဝတအြစား ကိုယစြီလဲပြီးတော့မှ အိပယ်ာပေါတ်ကြ ဝိုငလြေးကဈ၊ ဆားငံသီးလေးမှုံ့၊ ခပန်ှေးနှေး အိပယ်ာသန့သ်န့လြေးပေါမြှာ တိတတ်ိတဆြိတဆြိတပြဲ။

ဘာလုပန်ကြတေယ် ထငလြို့တုန်းဗွ။ ဟုတကြဲ့! စကားလည်း မပြောကြပါဘူး။ စာအုပတ်ဈအုပစြီနဲ့ ငှိမန်ကြတောဗွို့။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဝိုငင်ှဲ့ပေး၊ ဆားငံသီးခွံ့တာကလှှဲပြီး ကိုယ့စြာအုပ် ကိုယဖြတန်ကြတော။ မင်းတို့ဟာကလည်း တဈမွိုးပဲလို့ ထငန်ကြသေလားပဲ အဟီး။ ဖကတ်ော့ ဖကထြားကြတာပေါ့ဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ ဝိုငလြေးရီတီတီ၊ အိပယ်ာနှေးနှေးလေးပေါြ နှစ်ယောကသ်ား ပူးကပကြပဖြကြ၊ ကိုယစြိတဝြငစြားတဲ့ စာအုပ် ကိုယစြီဖတန်ရတေဲ့ အရသာက လိငဆြကဆြံရတာထကြ ပိုပြီးဇိမရြှိတယ် ထငတ်ာပဲ။ အဲ့ဒီအရသာကို အခုထိ လှမ်းနတေုန်းကိုးဗွာ။

ညဉ့အြတောန်ကသ်ှားတော့ ညီမလေးက ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို ပြှတကြနဲ တဈခကြန်မ်းပြီး “အိပစြို့ကြာ” လို့ အဖောည်ှိတယ်။ စာအုပန်ဲ့တွေ့ရင် အသည်းအမဲ ဖတတ်တတ်ဲ့ ကနွောကြ “အိပန်ှင့လြေ ခဏလေးပါဟ” ဆိုပြီး ဆကဖြတန်တယ်ေ။

“နကဖြှနမြနကပျိုင်း အဝါရောငစြိုကခြင်းတွေ၊ တောအုပတ်ှဖကြေ လမ်းလွှောကရြမှာနောြ.. ဒါပဲ..”

လို့ ဆူအောင့အြောင့လြေးပြောရင်း ပကလြကလြှနအြိပထြားတဲ့ ကနွော့လြကမြောင်းတဈဖကပြေါြ ခေါင်းလေးအုံး၊ ကနွော့ရြငဘြတကြို လကဖြဝါးနဲ့ ခပဖြှဖြလေးပြတရြင်း အိပပြွောသ်ှားရှာတယ်။

ဘယလြိုလဲ.. ဖတပြှီး ပငွြးနကြပြေီလား ညီအဈကိုတို့ရေ။ စတွေ့တွေ့ချင်ြးနေ့မှာ နှစ်ခွီလောကပြဲ အုပကြှတာမို့ စိတထြဲ မချင့်မြရဲ ဖြစ်နကြသေလားပဲ ဟဲဟဲ။ ဟိုဆရာကြီး ပြောသလိုပေါ့ဗွာ။ ကိုယကြလည်း မငယတ်ော့ဘူးဆိုတော့ ဆယကြွောသ်ကလြေးတွလေို ခဏခဏ ၄-၅-၆ ခါတော့ မအုပန်ိုငတ်ော့ပါဘူးလေ။ တဈရကြ ၂ ခါပေါ့။ အဘတို့က ၂ ပဲ။ ဒါပမယေ့ြ နေ့တိုင်း မပြနမြချင်ြး အဘတို့က ၂ အဟီး။

တွတပြီဖိနပလြို ရာဘာလညရြှည် ဖိနပကြှီးစီးလို့ ခေါင်းဆောင်းပါတဲ့ ဂွမ်းခံအင်ျကြီအနီရဲရဲကို ဝတထြားတဲ့ ကနွောြ၊ ကြောပိုးအိတထြဲမှာ လိမျမောသ်ီးနည်းနည်း၊ ရဗေူး။ ညီမလေးက ကငမြရာလေးလှယ် အနှေးထညအြထူကြီးဝတလြို့။ မှို့အစွနဖြကကြိုလမ်းလွှောကထြှကြ။ ကုန်းအပေါကြနေ ဟိုးအောကဖြကကြို ဖြောင့ဖြှောင့တ်န်းတန်း လွှောဆင်းသှားတဲ့ ကတ်တရာလမ်းအတိုင်း မှူးတူးစွာနဲ့ အပြေးလေးလွှောကြ။ ဘေးဘီဝဲယာက အတန်းလိုကကြလေး ဆောကထြားတဲ့ အဖြူရောင်၊ အနီရောင် အိမကြလေးတွကေ လှတပတ။ ရပကြှကကြလေးအဆုံး က ဘယရြီခွုံကလေးတွကြေားက လူသှားလမ်းကလေးအတိုင်း စမ်းချောင်းသေးသေးလေးဘေးကနေ လွှောကရြင်း တံတားကလေးကို ကြောလြိုကတ်ာနဲ့ ဘှားကနဲ ပေါလြာတာက အဝါရောငစြိုကခြင်းတွေ၊ နီညိုရောင် သဈရှကတ်ှနေဲ့ အလှဆငထြားတဲ့ တောအုပတ်ှေ။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ အဆမတန် ငယရြှယသ်ှားကြသလိုပဲ ဟေးကနဲ အောလြိုကမြိသေးသလားတောင် မသိဘူး။ ဟိုးအဝေးမှာ မှငန်ရတေဲ့ တောအုပန်ဲ့ အဝါရောငစြိုကခြင်းတွဆေီ မှကခြင်းစိမ်းစိုစိုတွကေို ဖြတကြွောန်င်းလို့ အပြေးလေးသှားကြရင်း တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖငပြိတကြနတ်မ်း ဆော့သှားကြသေးတယ် ဟီးဟီး။

စိုကခြင်းတွအလေယတ်ည့်တည့်ကို ဖြတလြွှောကြ တောအုပကြလေးထဲဝင် အဝါရောင် အနီရောင် သဈရှကကြှှကေို တအံ့တသှကောကပြှီး ကိုငကြှည့ြ၊ ညီမလေးကတော့ သူ့ကငမြရာလေးနဲ့ ဟိုရိုကဒြီရိုကပြေါ့။ ကနွော့ကြို တနရောမှာ ထိုငခြိုင်းပြီး ဓာတပြုံရိုကပြေးသေးတယ်။ ပို့ဈထုတစြမ်းဆိုတော့ ဂိုကပြေးလိုကတ်ာ ဂွီပုန်းကြီး မူတူတူ လုပန်တေဲ့အတိုင်း ထွကလြာလို့ နှစ်ကောငသ်ား ရယလြိုကရြသေးတယ်။ တဈနရောရောကတ်ော့ တောအုပထြဲက ကြောကတ်ောငခြပမြှင့မြှင့တ်ဈခုမှာ ကလေးတွကေို တောငတ်ကတ်မ်းကစားဖို့ လာပို့ဟနတ်ူတဲ့ မိသားစုတဈစုနဲ့ဆုံလို့ ခစွစြရာကောင်းတဲ့ ကလေးတွတေောင် တကန်ကြတော ဝငင်ေးလိုကကြှသေးတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဆကလြွှောကလြာကြရင်း ဆေးလိပသ်ောကခြငွလြာတော့ အိပကြပထြဲ လကန်ှိုကလြိုကတ်ာ ဆေးလိပဗြူးမရှိတော့ဘူး။ ဘယန်ားမှာ ကခွဲ့မှန်းမသိ ရှာလညကြော။ နောကပြှနလြှည့ပြှီး ပြနရြှာကြသေးတယ်။ တောအုပထြဲမှာဆိုတော့ ဘယန်ားကလွို့ကမွှန်း မသိတော့ စိတလြွှော့လိုကရြတယ်။ (မှတမြှတရြရ ဖြစ်သှားတာပေါ့လေ)

အဲ့ဒီမှာဗွာ ခုံတန်းလေးတဈခု တွေ့တယ်။ သဈပငကြို အလှှားလိုကြ ရှပြေီး အကြမ်းထညပြုံစံမွိုးနဲ့ လုပထြားတဲ့ ခုံကလေး။ ပန်းပြင့လြေးတွအစေီအရီ ရောငစြုံလေးတွတငေထြားတော့ လှတပတလေး။ ဒါနဲ့နှစ်ယောကသ်ား အနီးကပသ်ှားကြည့်လြိုကတ်ော့ ပန်းတွကေ လတလြတဆြတဆြတတ်ှဗွေ။ ပို့စကဒကြလေးတဈခုပါ ခထွားတာ။ စာဖတလြိုကတ်ော့ ဆှေးသှားတယ်။ အတိအကတွော့ မမှတမြိတော့ပမယေ့ြ ကြယလြှနသ်ှားတဲ့ ဇနီးသည် (အဘှားကြီး ဘယန်ှဈခုနှစ် ကြယလြှနသ်ညဆြိုတာ ပါတယ်) ကို အမှတတ်ရ အနနေဲ့ မင်းကို ကိုယအြရမ်းလှမ်းတယ် အခစွြ ဘာညာလေးတွေ ရေးထားသေးတာ။ အဘိုးကြီးတဈယောကြ လာခထွားတဲ့ ပန်းကလေးတွနေဲ့ ပို့စကဒလြေးပေါ့ဗွာ။ ဒီခုံတန်းလေးက သူတို့ဇနီးမောငန်ှံနှစ်ယောကြ တဈခွိနကြ တူတူဒီတောအုပလြေးထဲ လမ်းလွှောကထြှကလြာတိုင်း ထိုငန်ားနကြလေား ဘာလား တဈခုခုနမယ်ေ။

ကနွောတ်ို့လည်း အဲ့ဒါလေးမှငပြှီး အူမှူးနကြရောက အတွေးကိုယစြီနဲ့ ငှိမကြသွှားကြတယ်။ တခါတလကြတေော့ တခွို့သော အနောကတ်ိုင်း ယဉကြွေးမှုတွကေ ထူးဆန်းပြီး ကြညန်ူးစရာကောင်းသလိုပဲလို့ တွေးမိတာနဲ့ ညီမလေးကို ပုခုံးဖကြ လမ်းဖြေးဖြေးလွှောကရြင်း အာလူးဖုတန်မေိသေးတယ်။ အဘိုးကြီး အဘှားကြီးစုံတွဲတွေ လမ်းမှာ မှှေးမှှေးပေးနတော၊ သှားလရော လကခြငွြးခွိတ် တုနတ်ုနခြွိခွိနဲ့ နောကဆြုံးအရှယထြိ ကြငန်ာယုယနကြတော၊ ဗမာပြညကြ သကကြှီးဝါကြီးစုံတွဲတွဆေို အနားမကပတ်ော့တဲ့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စကားတောင် ခပဟြဟ မပြောကြတော့တာ အစရှိသဖြင့ပြေါ့လေ။

ဘယလြိုလဲ ညီအဈကိုတို့ ဖတရြတာ ပငွြးနကြပြေီလားဗွ။ ငခွိုကန်း ဘာတွလွှေောကပြှောနမှန်ေး မသိဘူး။ မဆီမဆိုငတ်ှနေော့ြ အဟီး။ ခဏတော့ သည်းခံဖတဗြွာ။

ဒီလိုနဲ့ပဲ တောအုပကြလေးထဲက ပြနထြှကြ၊ အဝါရောင် စိုကခြင်းပြင် တမွှောတ်ခေါကြှီးကို ဖြတလြွှောကရြင်း ပြနဖြို့ပြငတ်ယ်။ တောအုပအြစွန် ခပလြှမ်းလှမ်း တောငကြုန်း အစိမ်းရောငပြေါမြှာ လရဟေတအြနီရောငလြေးနဲ့ အိမကြလေးတဈလုံးကို လှမ်းမှငရြတော့

“ဂွှနစြတိုင်းဘတ် ဝတ်ထုထဲက အိမကြလေးနဲ့တူတာ”

လို့ ကနွောပြှောမိလိုကတ်ော့ ညီမလေးက

“ဟုတတ်ယန်ောြ”

လို့ သတိရသှားဟနန်ဲ့ ပြုံးရင်း ထောကခြံတယ်။ အဝါရောငစြိုကခြင်းတွကေို ဖြတလြွှောကရြင်း လိမျမောသ်ီး တဈယောကတ်ဈလုံးစီစား၊ ရနည်ေးနည်းသောကြ၊ ခဏထိုငန်ား၊ နည်းနည်းပါးပါး နမ်းကြ (ဟဲဟဲ စိုကခြင်းထဲ၊ တောအုပထြဲ ဟိုဟာလုပမြယဆြိုတဲ့ မွှောလြင့ခြကြန်ဲ့ ဖတန်တေဲ့ ညီအဈကိုတွကေို အားတော့နာပါတယဗြွာ။ ဘာမှမအုပဖြစ်ဘူး) ဒီလောကပြါပဲ။ အဲ့ဒီနေ့က နရေောငခြှည် ခပန်ှေးနှေး ရနတယေဆြိုပမယေ့ြ ဘောင်းဘီအပြငကြို ဂွေးထုတလြောကရြအောင် မနှေးဘူး။ ခမွြးတယဗြွ။ ပြီးတော့ ကိုယ့အြိမကြိုယ့ယ်ာပြနရြင် အေးဆေးအုပလြို့ရနတေဲ့ဟာ လုပဖြို့ တွေးတောငမြတွေးမိပါဘူး။

အပြနလြမ်းမှာ ကနွောတ်ော့ အတောမြကြန်ှာပကြန်ပြေီ။ အလာတုန်းက ဆင်းခလွာတဲ့ ကုန်းလွှော ကတ်တရာလမ်းမကြီးအတိုင်း ပြနတ်ကလြာရတာကိုး။ ညီမလေးကတော့ အေးဆေးပဲ မကြန်ှာကိုမပကြတ်ာ။ အေးလေး သူကတော့ အားကစားမယကြိုး။ ကိုယကြသာ ငယခြငွယ်ောငဆြောင် ကလေးရုပဖြမ်းထားပမယေ့ြ ဇရာကထောင်း (အမှနကြ ဒီလောကတ်ော့လည်း မကြီးသေးပါဘူး အဟိ) ငယင်ယကြ မိုကခြဲ့တာတွကြေောင့လြားမသိ အတောဖြားနပြေီ။ ဒါကို မှို့ထဲပြနရြောကတ်ော့ ဈေးဝငဝြယသ်ေးတယ်။ ကနွောကြ စိတအြတောည်ဈနပြေီ။ နောကန်ေ့မှ ဝယပြါလား။ လူက ပျိုင်းနပေါပြီဆိုနေ မရဘူး သူလုပခြငွတ်ာ ဇွတလြုပတ်ာဗွ။

အဲ့ဒီလိုနဲ့ ဝယလြာတဲ့ အထုပအြပိုးတွကေို ဒရှတဆြှဲသယရြင်းနဲ့ပဲ အိမပြှနရြောကလြာတယ် ဆိုပါတော့။ မောမောပန်းပန်းနဲ့ မနေ့ညက ကနွတ်ဲ့ ဟင်းတွေ ထမင်းတွကေို ပြနန်ှေးပြီး ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ထမင်းစားသောကလြိုကကြှတယ်။ စားပြီးတာနဲ့ ခကြခြငွြး အပေါထြပအြိပခြန်းကို တကပြှီး နားဖို့ပြငတ်ော့တာပဲ။ လမ်းလွှောကထြားတဲ့ခရီးက ကနွော့စြိတထြင် ၆ မိုင် ၇ မိုငလြောကကြိုရှိမယ်။ ပငပြန်းပြီပေါ့ဗွာ။ အဝတအြစားလဲပြီး အိပယ်ာထဲ ဝငခြှလေိုကကြှတာ ခကြခြငွြးပဲ အိပပြွောသ်ှားကြတယ်။

ကနွောြ အိပယ်ာပြနန်ိုးလာတော့ မိုးတောင် စုပစြုပခြွုပန်ပြေီ။ ခုနက ကနွော့ကြိုဖကပြှီး အိပန်တေဲ့ ညီမလေး အိပယ်ာပေါမြှာ ရှိမနတေော့ဘူး။ အိပခြန်းထဲက စာကြည့်စြားပြဲပေါမြှာ ကြနပြှူတာနဲ့ ဘာလုပန်တယေမြသိဘူး။ ရဆောလာတာနဲ့ ကနွောြ ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး စာကြည့်စြားပြဲပေါြ ရဖနေတ်ကောင်းထဲက ရတဈေခွကြ ငှဲ့သောကရြင်း အကဲခတလြိုကတ်ော့ ညီမလေးမကြန်ှာက မဲ့တဲ့တဲ့ရယ်။ အမူအရာပကြန်တေော့ ကနွောလြည်း တဈခုခုပဲဆိုပြီး

“ဘာဖြစ်တာတုန်းဟ”

လို့မေးရင်း သူ့ရှေ့က ကြနပြှူတာကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့အဆိုင်းမန့တ်ဈစောငကြို စဈဆေးအမှတပြေးပြီး ဆရာဖြစ်သူက ပြနပျို့ထားတဲ့ အီးမေးလတ်ဈစောငဗြွ။ အမှတကြ မဆိုးပါဘူး။

“ဘာဖြစ်လို့တုန်း.. အမှတကြ မဆိုးပါဘူး” လို့ပြောလိုကတ်ော့ “အီးးးး” ဆိုပြီး အာဗှဲကြီးနဲ့ အောင်ိုလာတယ်။ “မကောင်းဘူး ဂနဒြူးရချင်တ်ာ မရလို့” တဲ့။

ဒင့မြဂလှှေား လူကြည့်တ်ော့ အပျိုကြီးပေါကစြလေးလိုလို လူကြီးသူမလိုလိုနဲ့ အခုဟာက အထကတ်န်းကြောင်းသူလေးလိုလို ဖြစ်မနဘေူးလားဗွာ။

“ကဲကဲ တောတ်ော့တောတ်ော့ တကယတ်မ်းတော့ ဂုဏထြူးဆိုတာ ပညတခြကြြ ၄-၅ မှတကြလေး လွှော့သှားတာ… ဘာဖြစ်တုန်း တိတတ်ိတ်..” ဘာညာဆိုပြီး ချော့မော့နရတောပေါ့။

“ကိုင်း.. လာပါဦးကြာ” ဆိုပြီ စာကြည့်စြားပြဲမှာ ထိုငန်တောကို အတင်းပြေ့ပြီး အိပယ်ာပေါဆြှဲတင် ဆှဲလှဲ၊ ရငခြှငထြဲ အတင်းဆှဲဖကြ၊ တငပြါးလေးဘာလေး ပုတပြှီး ချော့နတောပေါ့။ လူကြီးဖြစ်နပြေီ မငိုရဘူး လိမျမာတယပြေါ့။ တဟင့ဟြင့ရြှိုကြ၊ မကြရြညပြေါကပြေါကကြနွတောကို သုတပြေး၊ ကြောပြတ်၊ ဖငပြှတ်၊ တောတ်ောကြှာကြာလေးလုပပြေးမှ တိတတ်ောမြူသှားတယ်။ ဒါတောင် တဈခကြတ်ဈခကြြ တဟင့ဟြင့န်ဲ့ ရှိုကသ်ံက ထွကထြှကလြာသေးတာဗွ။ ငှိမကြသွှားတော့မှ ဘေးတိုကြ တဈစောင်းအိပပြှီး ရငခြှငထြဲပြေ့ထားတာကို လှှတပြေးလိုကရြင်း ပကလြကလြှန် အနအထေားနဲ့ ကနွောလြည်း ခဏပြနမြှိန်းနလေိုကတ်ယ်။

အမယ် အဲ့ဒီမှာ ရှိုကသ်ံပြောကသ်ှားတဲ့အပြင် ကနွော့အြောကပျိုင်း အေးသှားပါတယပြေါ့။ ဘယဟြုတမြလဲ မအဘေေးလေးက ကနွော့ဘြောင်းဘီကို ဆှဲခွှတပြှီး ခမွြးလို့ ကြေးကြေးလေးဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ြ ဒုံးပြံကို လွှာနဲ့ တို့ထိတို့ထိလုပပြှီး ဆှနတောဗွား။ ဟဲ့ သောကပြလုတတ်ုတ်! “ဘာတုန်း” ဆိုတော့ “အူးးး” တဲ့။ ခုနက ငိုထားတဲ့ မကြရြညကြ ကောင်းကောင်းမချောကသ်ေးဘူး။ ပါးစပထြဲ ထိပဖြူးကို ငုံစုပန်ရင်ေး အူးးး လို့အသံပြုရင်း လှမ်းပြုံးပြနသေေးတာ။ တကယ့ဟြာလေးဗွာ။

အတိကတွော့ ရေးမပြတော့ဘူးဗွာ။ အဲ့သချင်ြေးဆိုးမလေးက စုပခြငွတ်ိုင်းစုပပြှီး ဒုံးပြံ မိုးပေါထြောငလြာတာနဲ့ တကခြှပြီး မှင်းစီးသှားတာ အားရပါးရပဲ။ ကနွောတ်ောင် ဘာမှ သချောမလုပလြိုကရြဘူး။ အခုပြနတ်ှေးပြီးတော့ကို အသံထွကပြှီး ရယန်မေိတယ်။ ဘယ့န်ှယ့ြ မကြရြညစြီးကြောင်းလေးနဲ့ ကောငမြလေး ဒုံးပြံကြီး ပါးစပမြှာတပလြို့လေ။ မကြစြိထဲ မှငကြှည့လြိုကကြှစမ်းပါ ညီအဈကိုတို့ရာ။

နောကပျိုင်းရကတ်ှမှောလည်း ထွထွထေေူးထူးတော့ သိပမြရှိလှပါဘူး။ ခကြပြှုတစြားသောကကြှ၊ ဧည့ခြန်းထဲ လှဲလွောင်းပြီး စာအုပကြိုယစြီနဲ့ စောငပြါးလေးတွေ ခွုံရင်းကြေး၊ အိမထြဲအောင်းရတာ ငှီးငှေ့လာကြပြီဆို အပြငထြှကပြှီး လမ်းလေးဘာလေး လွှောကကြှပြုကြပေါ့။ တခါတလေ မှို့အပြငဖြကန်ေ တဈမှို့လုံးကို ရဈပတပြှီး စီးဆင်းနတေဲ့ ချောင်းကလေးဘေးနား (အမှနကြ တူးမှောင်းသာသာလောကပြါပဲ) လမ်းလွှောကြ၊ ညောင်းလာရင် ချောင်းကလေးဘေးက သဈလုံးထိုငခြုံလေးတွေ ခထွားတဲ့ ဘီယာဆိုငမြှာ ထိုင်၊ တဈခွကတ်ဈဖလားမော့၊ ရောကတ်တရြာရာလေးတွေ လွှောကပြှောကြ ဒီလောကပြါပဲ။

ညဖကတ်ှကြရေငတ်ော့ မှို့ထဲထွကြ၊ တောမှို့လေးရဲ့ တဈခုတည်းသော ရုပရြှငရြုံလေးမှာ လကမြှတတ်န်းစီပြီး ရုပရြှငဝြငကြှည့ြ၊ ရုပရြှငပြှီးလို့ အိမအြပြန် ဗိုကဆြာလာကြရင် တရုတခြေါကဆြှဲဆိုင် တဈဆိုငဆြိုငဝြငထြိုငပြှီး စားကြသောကကြှ… ရာသီဥတုပြင်းလှန်းတဲ့ ညတွကြတေော့ နှစ်ယောကသ်ား အပြငမြထွကဖြစ်ကြတော့ပဲ အငတ်ာနကကြ ရုပရြှငဇြာတကြား ကောင်းကောင်း တဈကားလောကဒြေါင်း၊ စပီကာတွေ ဘာတွနေဲ့ဂွှိုင်း၊ အိပယ်ာပေါမြှာ ဝိုငအြနီလေးဘာလေး မော့ရင်း စောငခြှုံထဲမှာ ကြေးရင်းကြည့်ြ အဲ့လိုတွပေေါ့ဗွာ။

ဟိုဟာကော မလုပဖြစ်ကြတော့ဘူးလားဆိုတော့ကာ လုပတ်ာပေါ့လေ ဘယန်ပေါ့မလဲ။ ခငဗြွားတို့ကို ဒါတွကြေီးပဲ လွှောကရြေးပြနရင်ေ ပငွြးသှားမှာစိုးလို့ မရေးပြတော့တာ။ လုပတ်ာမှ မနကြ မကြလြုံးပြင့လြာရငကြို ညီမလေးက သောင်းကနွြးနပြေီ ဆရာတို့ရေ။ လူက အိပခြငွမြူးတူး ဖြစ်နတေုန်းပဲ ရှိသေးတယ် ဒင်းက အောကကြနေ ကနွော့ဒြုံးပြံကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပပြှီး သောင်းကနွြးနပြေီ ဟီးဟီး။ ကိုယလြည်း ဘာမှမပြောချင်တ်ော့ဘူး လကလြွှော့ထားလိုကပြှီ ဆိုတဲ့ အထာနဲ့ ပကလြကကြလေးလှနထြားရာကနေ ပြုံးပြုံးမိန့မြိန့ကြှီး ခံနလေိုကတ်ော့တာပဲ။ (မကြစြိထဲ မှငတ်ယန်ောြ ဟိ) သူ့ဖာသူ စုပပြှုပြီး သူ့ဖာသူတကပြှီး မှင်းစီး၊ သူ့ဖာသူ ခရီးဆုံးရောကြ၊ မောသှားတော့မှ အီဖကေိုယကြ ထထိုငပြှီး လှကြေီးထိုးနဲ့ တဈကြောင်း ကောကပြှီးလိုကရြတယ်။ ပြီးသှားတော့ တဈရေးတဈမော နာရီဝကလြောကြ ပြနန်ှပလြိုကရြတာပေါ့။

ပြနန်ိုးလာတော့ လူက လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်နပြေီ။ သှားတိုကြ၊ ရလေေးဘာလေးခွိုး၊ အဝတအြစားလေးဝတ်၊ အောကထြပ် မီးဖိုခန်းကို ဆင်းသှားရင် မနကစြာ(ဗမာစာ) တဈခုခုက ပူပူနှေးနှေး အဆငသ်င့ရြယ်။ စားသောကပြှီးစီးတော့မှ မှို့ထဲကို လမ်းလွှောကြ ဈေးလေးဘာလေးပတပြေါ့။ ညဖကမြအိပခြင် တဈကြောင်းလောကြ ထပဆြှဲတာတွေ ရှိသေးပမယေ့ြ မထူးခွားတော့လို့ မရေးပြတော့ပါဘူးဗွာ။

ထူးခွားတာလေး ရေးပြရရင် နည်းနည်းတော့ ဟာသဆနမြယထြငတ်ယ်။ အဲ့ဒီလို သာသာယာယာလေး နလောရာက ခရဈစမတတ်ှေ ဘာတွပြေီးလို့ နွူးရီးယား ရောကလြာတယ်။ မှတမြှတရြရ နှစ်သဈကြိုတော့ အပြငထြှကမြနတေော့ပဲ ညနကတေည်းက အိမမြှာပဲ ခကြပြှုတစြားသောကပြှီး ဧည့ခြန်းထဲမှာ သဈသီးဝလံလေး ဝိုငအြနီလေးနဲ့နှပရြင်း တီဗီရှေ့မှာ ပူးပူးကပကြပလြေး ထိုငမြော့နကြတောပေါ့။ ပထမတော့ ဟိုခနွန်ယ် ဒီခနွန်ယပြှောင်း၊ ရုပရြှငဇြာတကြားလေးတွေ မော့ရင်း ဇိမကြနွကြရောကနေ ၁၁ ခွဲလောကကြှတော့ နှစ်သဈကြိုတဲ့ ကောင့ဒြေါင်းလုပတ်ဲ့ဟာ တီဗီက လာနတောကို ဖြင့ကြှည့န်ကြတေယ်။ လူတွေ အပြောလြှနန်ကြတောကြည့်ပြှီး ကနွောတ်ို့ပါ အလိုလို ပြောလြာကြတယ်။

အဲ့ဒီမှာ ညီမလေးက ရီဝဝလေေေးနဲ့ ကနွော့ကြို ဖကန်မ်းလာပြီး ဒုံးပြံကို လကဖြဝါးလေးနဲ့ အုပကြိုငပြှတသ်ပပြှီး လာဆှတယ်။ ကနွောကြလည်း မရီတရီ အခွအနေဆေိုတော့ စိတကြ နည်းနည်းကြှလာတယ်။ တိုတိုပြောရရင် ဂွမ်းခံဘောင်းဘီလေးကို အသာလေး ဆှဲခွှတပြှီး အုပကြရောဆိုပါတော့။ တီဗီရှေ့က ခေါကလြိုကရြင် ဆကတ်ီခုံရှည်၊ ဖြန့လြိုကရြင် မှှေ့ယာဖြစ်သှားတဲ့ ခုံပေါြ ပကလြကလြှနအြိပထြားတဲ့ ညီမလေးကို ဂွိုင်းအောကကြနေ လကလြွှိုပြီး အသားကုန် ဆှဲဆှဲဆောင့ပြှီး လုပန်မေိတာပေါ့။

အဲ့ဒီမှာ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတော့ မနကကြတည်းက နှစ်ကြောင်းလောကြ ဆကတ်ိုကဆြှဲခဲ့ပြီးသားဗွ။ တဈရကကြို ၂ ခါ ၃ ခါ ဆှဲလာတာလည်း ရကကြ အတောကြှာလာပြီဆိုတော့ တောရြုံလုပတ်ာနဲ့ ကနွောြ မပြီးနိုငဘြူးဖြစ်လာပြီ။ (အဲ့လိုကိဈစ အိမထြောငသ်ညတ်ှေ ပိုသိမှာပါဗွာ) အခုလည်း ရီဝဝေေ အရှိနလြေးနဲ့ အသားကုနဆြောင့လြှန်းတာ ဘယလြောကကြှမ်းသလဲဆိုတော့ ညီမလေးခငမြွာ အာခေါငခြှဈပီး အောတ်ဲ့အဆင့ြ ရောကလြာပြီ။ ကြမ်းလှန်းလို့ (တအားမဆောင့န်ဲ့လို့တော့ မပြောဘူးရယ် အဟိ) မပြီးပြီးအောင် ကြိုးစားနရတေော့ အောစာရေးဆရာပီပီ ပါးစပကြ ခပကြှမ်းကြမ်းလေးတွေ ပြောမိတယ်။ သာမနအြခွိနမြှာ ကနွောကြ အရှကအြကြောကကြှီးပမယေ့လြို့ အိပယ်ာပေါမြှာတော့ ပါးစပကြ အဲ့လိုရယဗြွ ဟီး။ အဲ့မှာ ကြိုငတ်ကတ်ော့တာပဲဗွို့။

“မနကကြ ၂ ခွီ လိုးထားတာတောင် မဝသေးဘူး ဟုတလြား…။ အင့အြင့ြ ဝပြီလား အလိုးခံလို့ ဝပြီလား။ မဝမချင်ြးလိုးမယ် ဟုတပြှီလား”

ဟီးဟီး အဲ့လိုဟိန်းဟောကပြှီး ပိတပြိတဆြောင့လြိုကတ်ာ… အောကကြနေ မကြလြုံးစုံမှိတ် အောဟြဈခံနတေဲ့ မမလေးက ဆတကြနဲ မကြလြုံးပြင့လြာပြီး ဒေါသထွကန်တေဲ့ ရုပကြလေးနဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြို တွန်းထုတလြာတယ်။

“ရှင် ဘာစကားပြောတာလဲ ဟမ်..။ ကမွကို ဘယလြိုအစားများ မှတန်လေို့တုန်း”

အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း လန့ဖြှန့ြ၊ ရှကလြည်းရှကသ်ှားတယ်။ ဟိုကြ! ငါတော့ လကလြှနပြှီပေါ့ အဟီး။ သူတွန်းလိုကတ်ော့ အလန့တ်ကြား နောကကြိုဆုတလြိုကတ်ာ ဒုံးပြံက ပလှတကြနဲ အဖုတထြဲက ထွကလြာပြီး ရမ်းတန်းရမ်းတန်းနဲ့ ဖြစ်နပြေီ။ အဲ့ဒီဒုံးပြံတန်းလန်းကို လကကြလေးနဲ့ အရင်းကဆုပ် ဆောင့ကြှောင့ကြလေး ထိုငပြှီး ညီမလေးကို မခွိပြုံးလေး ပြုံးပြနတေဲ့ မောငခြမွြးကိုရဲ့ ဖြစ်အငကြို မကြစြိထဲသာ မှငကြှည့ကြှပါတော့ ညီအဈကိုတို့ရယ် ဟားဟား။

” မဟုတပြါဘူး ညီမလေးရာ… အဈကို စိတ်.. စိတတ်အားထအောင် တမငလြွှောကပြှောတာပါ။ ဘာသဘောမှ မဟုတပြါဘူး အဟီး..။ စိတမြဆိုးပါနဲ့နောလြို့ ဟဈဟဈ”

အဲ့လိုမွိုး မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ော့မှ စိတတ်ိုတာပြသှေားပုံရတယ်။ ဟှန်း! ဆိုပြီး စိတလြွှော့လိုကဟြနန်ဲ့ ပကလြကအြိပန်ရောက ထထိုငလြာတယ်။ ပြဲပကြပြှီ ထငန်ရောကနေ မှှေ့ယာခုံပေါြ (တီဗီဖကကြို မကြန်ှာမူ) လေးဖကကြလေး ကုန်းပေးတယ်။ ပြီးတော့မှ

“ထည့လြေ ဘာလုပန်တောလဲ” တဲ့ ဟီဟိ။

အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း အသာလေး သူ့တငပြါးအိစကစြကြ တင်းတင်းကြီးနှစ်ခုကို ဆှဲဖြဲပြီး ဒုံးပြံကို ဖိသှင်းလိုကရြတော့တာပေါ့။ ဒီတဈခါတော့ သိပအြသံမထွကရြဲတော့ဘူး။ တငပြါးနှစ်ခွမ်းကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပခြွပြေီး တဖန်းဖန်းနဲ့ ဆကဆြောင့န်လေိုကတ်ယ်။ နည်းနည်းလန့သ်လို ဖြစ်သှားလို့ ခွိုဗူးတွဘောတွတေောင် လကန်ဲ့ လှမ်းမကိုငရြဲတော့ဘူး။ ဖငလြေး ခါးလေးလောကပြဲ ကိုငပြှီး ဆကဆြောင့န်လေိုကတ်ယ်။

အဲဒီလို အုပန်တေဲ့ အခွိနမြှာ ၁၂ နာရီက ထိုးခါနီးလာပြီဗွ။ ကောင့ဒြေါင်း လုပကြှတော့မှာ တီဗီက ပြနပြေီ။ ကနွောကြလည်း အရှိနတ်ောတ်ောပြှနတ်ကလြာလို့ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ တဖြောင်းဖြောင်းတောင် မှညလြာသလို မှနလြည်း တောတ်ောမြှနလြာတယ်။ ပြီးတော့မယဗြွ။ ဒုံးပြံတဈချောင်းလုံးကို ကဉွတ်ကလြာပြီ။ အဲ့ဒါကို သတိထားမိလာဟနတ်ူတဲ့ ညီမလေးက လေးဖကကြုန်းထားရာကနေ တီဗီကို တဈခကြလြှမ်းကြည့်ပြှီး…

” ဟေ့လူ မပြီးနဲ့ဦး ခဏလေးစောင့ျ ခဏလေးစောင့ျ… ၅ ၄ ၃ ၂ ၁ ၀ ဆိုမှ ပြီးရအောင် လာတော့မယ် လာတော့မယ်”

အဟီး သူအဲ့လိုပြောလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာကို အပြင်းအထန် ဆောင့န်တေဲ့ ကနွောြ ဘယလြိုမှ မအောင့န်ိုငတ်ော့လို့ ဒုံးပြံကို ဆှဲထုတပြှီး သူ့ဖငတ်ုံးကြီးတွပေေါြ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။

“ဟှန်း! အသုံးကို မကဘွူး…။ သူများက အမှတတ်ရဖြစ်အောင် လုပခြငွပြါတယဆြိုမှ”

တကယ့ဟြာလေးဗွာ ဟားဟား။ သူများတကာတွေ တီဗီပေါြ ဟကပြီးနွူးရီးယား ဘာညာဆိုပြီး အောန်တေဲ့ အခွိနမြှာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကကြ တဈရှူးလေးတွနေဲ့ သန့ရြှင်းရေးလုပရြင်း တဟီးဟီး ဖြစ်နကြတောပေါ့လေ။ နှစ်သဈကို သန့ရြှင်းရေးလုပရြင်း ကြိုဆိုခဲ့ကြတာပေါ့ဗွာ။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ကနွောတ်ို့ရဲ့ အားလပရြကကြလေးတွေ ကုနဆြုံးသှားခဲ့ပါတယ်။ အပြောရြကတ်ှဆေိုတာကလည်း ခငဗြွားတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဖငလြှည့ခြေါင်းလှည့န်ဲ့ ဘာမှသချော မခံစားလိုကရြသလို အကုနမြှနတ်ာကိုးဗွ။ ပြနဖြို့ရကြ ရောကလြာကော ဆိုပါတော့ဗွာ။

ပြနခြငွသ်လားဆိုတော့ ဘယပြှနခြငွပြါ့မလဲ။ ညီမလေးရဲ့ သူငယခြငွြးတွလည်ေး ပြနလြာတော့မယဆြိုတော့ ဆကန်နလေေို့မှ မကောင်းတော့တာ။ နှစ်ယောကစြလုံးလည်း လုပစြရာကိုယစြီနဲ့ ကိုယ့ဘြဝကို ရှေ့ဆကရြတော့မှာ မဟုတလြား။

လေးကနတ်ဲ့ ခွလှမြေးတွနေဲ့ အထုပလြေးဆှဲလို့ အိမပြှနမြယ့ရြကမြှာ ဘူတာရုံအိုလေးဖကကြို ထွကလြာခဲ့ရတာပေါ့။ လိုကပျို့တဲ့ ညီမလေးက ရထားပေါတ်ကပြှီး လိုကလြာတယ်။ သူ့မှို့နဲ့ ကနွော့မြှို့ အလယတ်ည့တ်ည့လြောကကြ မှို့အထိ လိုကလြာမယတ်ဲ့။ အဲ့ဒီမှို့မှာ ခဏတူတူဆင်း နေ့လညစြာ တူတူစားပြီးတော့မှ သူ့မှို့သူပြနလြိုကြ၊ ကနွောကြ ကိုယ့ခြရီးကိုယဆြကပြေါ့။ ရထားပေါမြှာ ဘာမှစကားသိပမြပြောဖြစ်တော့ဘူးဗွ။ ခပမြှိုငမြှိုင် တွတွလေေေးတွေ ဖြစ်နကြတေယ်။ အဲ့ဒီကြားထဲက မှို့ရောကတ်ော့ နေ့လညစြာ ခပသ်ုတသ်ုတစြားလိုကကြှတယ်။

နည်းနည်းစောနသေေးတာနဲ့ နှစ်ယောကစြလုံး ဝါသနာပါတဲ့ မှို့အလယခြေါငကြ မှူဇီရနတ်ဈခုထဲ ဝငကြှည့လြိုကကြှသေးတယ်။ ပြီးတော့မှ နည်းနည်းအေးလာတာနဲ့ မှို့အလယခြေါငမြှာ ခရဈစမတကြာလတုန်းက အလှလုပထြားဟနတ်ူတဲ့ ခရဈစမတသ်ဈပငကြှီးအနားက ကောဖြီဆိုငတ်န်းတွထေဲက “လရဟေတန်ီ” ဆိုတဲ့ ပြငသ်ဈ ကောဖြီဆိုငကြလေးထဲ ခဏဝငထြိုင်၊ သူက လကဖြကရြည်၊ ကနွောကြ ကောဖြီတဈခွကစြီနဲ့ စကားသိပမြပြောဖြစ်ကြတော့ပဲ ကောဖြီဆိုငကြ ဖြင့ထြားတဲ့ ရှေးဟောင်းဂတွဇြသ်ီချင်ြးတွကေို ငှိမင်ှိမလြေး နားထောငရြင်း မကြန်ှာစာ မှနခြပြကြှီးကနတဆေင့ြ အပြငလြောက ကို ငေးမောနမေိကြတယ်။

အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ ကောင်းကငပြေါကြနေ ရခေဲမှုနဖြှေးဖြေးလေးတွေ တရှဲရှဲနဲ့ ရှာကလွာတယ်။ မှပြငေဟြာ ဖြေးဖြေးဖြူဆှတသ်ှားလိုကတ်ာ မိနဈအနည်းငယအြတွင်းပဲ။ လမ်းလွှောကန်ကြတေဲ့ လူတွကလေည်း ရခေဲမှုနဖြှေးဖြေးတွအကြေား ပြေးလို့လှှားလို့၊ လတွကေလေည်း တဝှီးဝှီး တိုကန်တောကိုး။ အဲ့ဒီမှငကြှင်းကို ငေးနရင်ေး ခဏကြာတော့ ညီမလေးက ကနွော့ကြို မဝံ့မရဲ လှမ်းကြည့်ရြင်း စကားစလာတယ်။

“အဈကို!”

“ဟေ!”

“ညီမလေး အဈကို့ကို ခစွတ်ယ်…”

အဲ့လိုလေး ခပတ်ိုးတိုးပြောရင်း ခေါင်းငုံ့သှားတယဗြွ။ ကနွောလြည်း ဘာပြနပြှောရမှန်း မသိဘူးရယ်။ ကနွောတ်ို့ ဇာတလြမ်းစကတည်းက အဲ့လိုစကားတွေ ပြောမှမပြောဖူးခဲ့ကြတာလေ။ (ခမွြးကိုတို့တော့ လုပပြှနပြှီ။ မိန်းကလေးက ရည်းစားစကား စပြောတယ် ဟုတလြားလို့ ခငဗြွားတို့ လှောငခြငွလျှောင် ဒါမှမဟုတ် သောကကြှှားလာလုပတ်ယလြို့ အမှငကြတခြငွကြတကြှလိမ့မြယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောြ အဖြစ်အပကြြ အမှနအြတိုင်း ပြနပြှောနတောပါ) ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း မိုးပေါကြ တဖြဲဖြဲကလွာနတေဲ့ ရခေဲမှုနတ်ှကေို ငေးပြီး ငှိမန်လေိုကမြိတယဗြွာ။ တောတ်ောကြှာသှားတော့ သူလည်း အခံရခကလြာတယထြငတ်ယ်။

“ဟေ့! အဈကို ခစွလြား ဖြလေေ ဘာလို့ငှိမသ်ှားတာလဲ”

“အင်းးး အဈကို မသိဘူး ညီမလေး”

အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ မကြန်ှာငယလြေး ဖြစ်သှားရှာတယ်။ စိတမြကောင်းဘူး ဒါပမယေ့ြ ကနွောဘြာပြောရမှာလဲ။ ခကြခြငွြးပဲ ပြုံးပြပြီး အခုလို ပြနပြှောလိုကတ်ယ်…။

“အဈကို မင်းကို ဘာလုပဖြို့ညာမလဲ ညီမလေးရာ..။ တကယမြသိလို့ မသိဘူးလို့ပဲ ဖြတယ်ေ..။ အဈကိုက ကိုယ့ကြိုယကြို ယောကြြားပီသတယလြို့ ထငတ်ယ်။ ဆိုလိုတာကကြာ အဈကို မညာတတဘြူး။ ဘယသ်ူ့ကိုမဆို စိတထြဲရှိတဲ့အတိုင်း ပြောချင်တ်ယ်..။ တဈဒင်ျဂ သာယာတာလေးကို အခစွဆြိုပြီး အရူးအမူးတွလည်ေး လုပမြပြတတဘြူး..။ အဈကိုမေးမယကြှာ။ ညီမလေးရဲ့ အရငခြစွသ်ူက ညီမလေးကို ခစွတ်ယလြို့ ပြောတယမြလား။ (ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်) လကထြပပြါ့မယလြို့ကော ပြောသလား။ အနည်းဆုံး အရမ်းခစွတ်ယ် လကထြပခြငွတ်ယ် သလေောကအြောငခြစွတ်ယ် ဘာညာတွပေေါ့။ ပြောခဲ့သလား (ခေါင်းထပင်ှိမ့တ်ယ်) အခု အဲ့ဒီကောင် ဘယရြောကသ်ှားပြီလဲ။ (မသိဘူး ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ခေါင်းခါပြတယ်) အင်း .. အဲဒါပဲကြာ။ မိန်းမတဈယောကကြို အိပရြဖို့အတွကြ ခစွတ်ယ် မှတန်ိုးတယ် လကထြပခြငွတ်ယတ်ှေ လွှောကပြှောတာလောကြ အဈကိုရှှံတာမရှိဘူး..။ အဈကို မင်းကို သံယောဇဉရြှိတယကြှာ။ မင်း အဈကို့အပေါြ အငမြတနကြှငန်ာတယ်..။ အဈကို မင်းနဲ့တူတူနရတော ပြောတ်ယ်။ အဲ့ဒါကို ဝနခြံရဲတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ညီမလေး အခုမေးတဲ့ မေးခွန်းကို အဈကိုမသိဘူး။ လိမလြည်း မလိမခြငွဘြူး။ ဒါကြောင့ြ အဈကိုမသိဘူး ညီမလေးလို့ ဖြလေိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒါဟာ ညီမလေးရဲ့ အတ်တမာနကို ထိခိုကခြငွြ ထိခိုကလြိမ့မြယ်..။ ဒါပမယေ့ြ မတတန်ိုငဘြူး။ အနည်းဆုံးကြာ အဈကိုဟာ မင်းအပေါြ ၁၀၀% ရိုးသားနတယေဆြိုတာ မင်းသိစချင်ေတ်ယ် ဟုတပြှီလား။ (ခေါင်းကို ငုံ့ထားလွှကကြ တဈခကြင်ှိမ့ပြှတယ်)”

အဲ့ဒီကောဖြီဆိုငလြေးက ထလာကြတော့ တဈယောကကြို တဈယောကြ ခါးကလေးသိုင်းဖကလြို့ ဘူတာရုံဖကြ ပြနလြွှောကလြာခဲ့ကြတယ်။ ဘူတာရုံမှာ ကိုယစြီကိုယင်ှ ရထားတွပေေါြ မတကခြင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခပတ်င်းတင်းဖကြ မှတမြှတသ်ိပသ်ိပ် နမ်းဖြစ်ခဲ့ပြီး မှုနပြှာရီမှိုင်းနတေဲ့ ရာသီဥတုထဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ် ဆိုပါတော့လေ။

ဟဲဟဲ ဘယလြိုလဲ ညီအဈကိုတို့ ကနွောသ်ိတာ တဈခုကတော့ အခုလို ရေးလိုကမြိတဲ့အတွကြ ဘူဒါးကြီးတွေ ရိသဲ့သဲ့လုပစြရာ တဈကြကြ ရသှားမယ် ထငတ်ာပဲ။ မတတန်ိုငပြါဘူး ရေးရင်း မုဒ အသှင်းလှနပြှီး အမှနအြတိုင်းတွေ စကားလုံးအတိအကြ ခရွေးလိုကတ်ာပါ။ သူတို့ယုံဖို့မယုံဖို့ထကြ ကနွော့ြ ညီအဈကိုတွေ ခံစားတတမြယဆြို ကြနပေပြါတယ်။ အခု ဆကရြေးမှာက သည်းထိတရြငဖြို ဟာသလေးဗွ။ ဆကဖြတကြှည့ပြါဦး။

ကိုယ့မြှို့ကိုယ် ပြနရြောကတ်ာနဲ့ မိုးက စုပစြုပခြွုပန်ပြေီ။ ပြနရြောကကြှောင်း ဖုန်းဆကြ၊ ရလေေးမိုးလေးခွိုးပြု၊ အိပယ်ာပေါြ အညောင်းလေးဆန့ြ၊ လှမ်းစိတကြလေးကလည်း ပြင်းထနလြာတော့ လကပြတ်ော့လေးဖြင့ြ၊ ညီမလေးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဝဘကြမပြှောမယပြေါ့။ ခေါလြိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာလေး ဘှားကနဲ ပေါလြာတော့ ဟေ့ ငါ့ပူတူတူးလေး မှှမှှ ဘာညာပေါ့။ ကိုယ့ကြိုလှမ်းနပြေီမလား ဖကအြိပခြငွလြိုကတ်ာကြာ.. အဲ့လိုတွေ လွှောကပြှောနတေုန်း ရုပတ်ညန်ဲ့ မေးလာတယ်။

“‘အတွေးပငလြယပြှာ’ ဖိုရမဆြိုတာ သိသလား” တဲ့။

အမင်းဂြာ!

အဲ့ဒီမှာဗွာ ကနွောြ ခမွြးကိုမှန်း သူသိသှားတဲ့နောကပျိုင်း ဟိုမေးဒီမေးလေးတွေ လုပလြာတာပေါ့။ အဲ့ဒီအခွိနကြ “ကနွောန်ှင့ြ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး” ကို ရေးနတေဲ့အခွိနဆြိုတော့ သူလည်း အတွေးပငလြယထြဲ ဝငဝြငပြှီး ဖတန်တောကိုး။ (ဘာနာမညန်ဲ့ဝငန်လေဲ မေးတာကို မဖြဘေူးရယ်)

အဲ့ဒီဇာတလြမ်းမှာက ခငဗြွားတို့ ဖတဖြူးတဲ့အတိုင်းပဲ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေး ဇာတလြမ်း မဟုတလြား။ နာမညကြွောဝြတ်ထုကို ယူရေးတာဆိုပမယေ့ြ လူနီကြီး ဆိုတာလေးပဲတူတာ။ ကနွတ်ာတွကေ တကယ့ဟြာတွကေို မိတကြပလြေးဘာလေး နည်းနည်းဖို့ပြီး လွှောကရြေးထားတာ သိသာနတေော့ သိတဲ့အတိုင်း ကနွောြ ဆိုးတမေိုကမြဲတဲ့ ငယဘြဝတွကေ အထင်းသားကြီး ဖြစ်နတေော့ သူက အံ့သှတကြီး ဖြစ်လို့ပေါ့လေ။

တကယတ်မ်း အပြငကြ ကနွော့မြကြန်ှာပေး၊ နပေုံထိုငပြုံတွနေဲ့ အဲ့ဒီထဲမှာ ကနွောရြေးပြခဲ့တဲ့ ငယဘြဝနဲ့က အဆကအြစပမြှ သိပမြရှိသလို ဖြစ်နတောကိုး။ တခါတလမှော ဒေါသကြီးပမယေ့ြ များသောအားဖြင့ြ ပြုံးစိစိလုပန်တတေတ်ဲ့ (သူ့အခေါြ ပြညကြှီးတရုတကြလေး) ကနွော့လြကရြှိဘဝနဲ့ အဲ့ဒီဇာတလြမ်းထဲ ရေးပြနတောတွနေဲ့က တူမှမတူတော့တာကိုး။ ဒီကြားထဲ အူက တိုတိုနသေေးတာ။ ဂေါလြီအပါ့ကို ကနွောြ ပြောပြခဲ့ဖူးသလို သူနာပြုဆရာမလေး မနီနီခွို (ဒီနာမညသ်ုံးရတာ ခပလြန့လြန့ရြယ်။ ဆရာဟော့ဒေါ့ရဲ့ သှေးလကဝြါးရနကြို လန့န်ရတေယ် အဟီး)

အိမထြောငကြတွော့ သားလေးတဈယောကြ မှေးတယ်။ သားလေးကို နာမညပြေးတော့ “ဖိုးသကြ” ဆိုတာကြားတော့ ကြကြေဲမိတယ် ဘာညာဆိုပြီး ပြောလိုကမြိတယ်။

တဈရကြ ဝဘကြမဖြှင့ထြားပြီး စကားပြောနကြရောကနေ ကနွော့ဖြာသာ စာထိုငဖြတန်ရောက လှှမ်းမိုး ရဲ့ သားလေးမှေးရင် ကိုယ့န်ာမညပြေးပါ သီချင်ြးလေး ဖြင့န်ားထောငန်မေိတာ သှောြ! အဲ့ဒီနာ့ဈမကို မမေ့သေးဘူး လှမ်းနဆှေေးနတယ်ေ ဟုတလြား ဘာညာဆိုပြီး စိတကြောကပြါလရေော။ အဟီး ကနွော့မြှာ ရယခြငွစြိတကြို မနည်းမွိုခထွားရပြီး ဟုတပြါဘူးကြာ ဘာညာဆိုပြီး ချော့ရတာပေါ့လေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗွာ အောစာရေးဆရာမှန်း သိသှားတာတောင် အထငသ်ေး အမှငသ်ေး မဖြစ်တာတော့ တောသ်ေးတယဗြွ။ မဖြစ်တဲ့အပြင် သူကိုယတ်ိုငကြ ကနွောန်ဲ့ ဟိုဒင်းလုပတ်ဲ့ကိဈစကို သိပအြရှကအြကြောကြ မကြီးတော့ဘူး။ ပိုတောင် ပြင့လြင်းသှားတယ် ဟီးဟီး။ ဥပမာဗွာ တဈလမှာ တဈရကန်ှဈရကလြောကြ ခွိန်းတွေ့ရတာဆိုတော့ ကနွတ်ဲ့ရကတ်ှမှော ငတန်ကြတောမလား။ အဲ့လိုရကတ်ှဆေို တွေ့ရင် ဘယလြိုလုပမြယ်၊ ဘယလြိုအုပမြယ် ဆိုတာတွေ စိတကြူးနဲ့မှန်းပြီး ပြောတဲ့ အဆင့ထြိ ရောကလြာတယ် ဟိ။

ညီမလေး ဒီတဈခါအဈကို့ကိုတွေ့ရင် အဈကိုက ပကလြကအြိပန်ကြော၊ အဈကို့မကြန်ှာပေါြ တကခြှပြီး ဆံပငဆြှဲမယ်။ မတွေ့တာ ကြာပြီဆိုတော့ ညီမလေးက ဟိုဒင်းက စိုနမှော သချောတယ်။ အဲ့ဒီဟာနဲ့ အဈကို့မကြန်ှာကို ပြတပြဈမယ်။ အကုနလြုံး ပပြသှေားအောငကြို ပြတမြှာနောြ။ ဘယလြိုလဲ ဘာညာနဲ့ စိတကြှှစရာ စကားလေးတွေ ပြောစပြုလာတယ်။ (ခငဗြွားတို့ အဲ့လိုအပြောခံဖူးလား ဟီး)

ဟင့အြင်း ဒီတိုင်းတော့ အပြတမြခံဘူး .. သသခွေောခွာပြောပြ ပီပီပြငပြှငလြေးလုပ်။ အဈကို့မကြန်ှာကို ညီမလေးရဲ့ စောကဖြုတန်ဲ့ တကပြှတပြဈမယလြို့ ပြောဆိုတော့.. ဟီးဟီး မပြောရဲဘူး ရှကတ်ယတ်ဲ့။ ဘယရြမလဲ အတင်းကို ပြောခိုင်းတော့တာပေါ့။ (သောကကြငွ့ကြ အဲ့လိုယုတတ်ာခွိ) ရှကရြှကန်ဲ့ တိုးတိုးလေးတော့ ပြောရှာပါတယ်။ ပြောပြီးတာနဲ့ ရှကလြှန်းလို့ မကြန်ှာမပြရဲရှာတော့ဘူး ဟားဟား။

ဘယလြိုလဲ ညီအဈကိုတို့ .. ခငဗြွားတို့ညီလေး မောငခြမွြးက အတောယ်ုတယ်ုတပြတပြတတ်ှေ ကြိုကတ်ာနော့ြ။

ကနွောြ မှတမြိနတောက လကုနခြါနီး တဈရကန်ှဈရကြ အလိုတွမှော ညီမလေးတဈယောကြ ကနွော့ဆြီ ပေါကခြလွာတတတ်ယ်။ ကနွောကြ ဘူတာရုံမှာသှားကြို။ ကနွော့အြခန်းရောကတ်ာနဲ့ အဝတအြစားတွတေောင် မလဲရသေးဘူး အထုတတ်ှပစ်ေခပြှီး အသားကုန် အုပကြှတာပါပဲဗွာ။ တခါတလေ ကနွောကြ သူ့မှို့လေးကို သှားတွေ့တတပြမယေ့ြ များသောအားဖြင့ြ သူက လာတာပါ။ အဓိကက ကနွောကြ သူ့လောကြ ပိုကဆြံအကုနမြခံနိုငဘြူးလေ အဟီး။ မှဲတာကိုးဗွ။

နှဖကေရြောကလြာတော့ ကနွောြ အဆောငကြထွကပြှီး အတန်းဖောြ ဘောဒြါတဈကောငကြ နှကြေောင်းပိတ် အိမပြှနသ်ှားတော့ သော့အပသ်ှားတဲ့ ပရိဘောဂ အပြည့အြစုံပါတဲ့ တောတ်ောသ်န့တ်ဲ့ အိမကြလေးမှာ တဈယောကထြဲနဖြစ်ေတော့ ပိုလို့တောင် အဆငပြှနသေေေးတယ်။ ညီမလေး ရောကလြာပြီး ၂ ရကြ ၃ ရကြ တူတူလာနတေဲ့အခါတိုင်း နှစ်ယောကထြဲ ကမျဘာလေးထဲမှာ သာသာယာယာပေါ့။ ရချိုးကနထြဲ ရနှေေးနှေးလေးစပပြှီး ညီမလေးကို ဖငတ်ုံးလုံးခွှတ် ဝငစြိမခြိုင်း၊ ကနွောကြ သီချင်ြးလေးတကြောကြှောန်ဲ့ ကလေးရချိုးသလို ခွိုးပေးတာ..။ မနကမြိုးလင်းပြီဆို မီးဖိုချောငထြဲမှာ မနကစြာတဈခုခု အသင့ဖြစ်နတတေတ်ာ။ ဧည့ခြန်းဆိုဖာပေါြ အုပမြလား၊ ကိုယလြုံးပေါမြှနအြရှေ့ ကိုယလြုပန်တော ကိုယပြှနကြှည့ရြင်း တွယမြလား အစရှိသဖြင့ြ လှတလြှတလြပလြပ် အောဟြဈဆူညံပြီး ခစွစြခန်းဖြင့ကြှတာတွရယ်ေ ပြနတ်ှေးကြည့်တ်ိုင်း လှမ်းစရာလေးတွပေေါ့ ညီအဈကိုတို့ရာ။

တခါတလေ ကနွောြ အတွေးပငလြယပြှာထဲဝငပြှီး ဟိုရေးဒီရေး ရေးနတောလည်း သူဘေးကနေ ထိုငကြှည့ခြငွြ ကြည့်န်တောဗွ။ ညီမလေးကို တဈကြောင်းလောကြ ဆှဲပြီးတော့မှ ခငဗြွားတို့ဖတဖြို့ ဇာတလြမ်းတဈပို့ဈလောကြ ကောကရြေးတငခြငွြ တငန်တတေတ်ာကိုး ဟဲဟဲ။

အဲ့ဒီနှကောလတွကေ ပြောစြရာအကောင်းဆုံးကာလတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့လေ။ သူ့မှို့ကလေးနဲ့ ကနွော့မြှို့ကလေးကို အပြနအြလှန် လှန်းထိုးသှားလာကြရင်း နရေောငခြှညန်ှေးနှေးအောကကြ ပလကဖြောင်း ကဖေးဆိုငလြေးတွမှော၊ မှို့ပတရြထားလေးပေါမြှာ၊ သာမနလြူတွေ သိပစြိတမြဝငစြားကြတဲ့ မှူဇီယံတွထေဲမှာ ကနွောန်ဲ့ ညီမလေးတို့ ခွရောတွခညွြေးပဲပေါ့။ တခါတလေ ဘားတွဘောတွေ သှားထိုင်၊ တဈခွကတ်ဈဖလားခွ၊ ပူးလလြေးဘာလေး ဆော့ပေါ့လေ။

ဘိလိယကထြိုးတဲ့ ကစားနည်းကို ဆရာကြီးရှှေဥဒေါင်းစာအုပတ်ှေ ဖတပြှီး ကြိုကခြဲ့မိတဲ့နောကြ အသည်းအသန် ထမင်းမေ့ဟင်းမေ့ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးတဲ့ (အမှနကြ လောင်းကစားတမ်းပါ အဟီး) ကနွောကြ ညီမလေးနဲ့ အရကဘြားထဲ ပူးလဆြော့တိုင်း ဘောလုံးတွကေို မသိမသာ ချောခြကြထြိုးရင်း ဟနဆြောငအြလွှော့ပေးထား.. ညီမလေးက တဂွပဂြှပန်ဲ့ သူ့ဘောလုံးတွကေို ကငွြးထဲထိုးခပြှီး ပြောန်ေ.. သူနိုငခြါနီး တဈလုံးလောကကြနွမြှ ကနွောကြ ပြုံးစိစိနဲ့ ကနွော့ဘြောလုံးတွကေို တဈလကထြဲနဲ့ ကငွြးထဲ အကုနထြိုးသှင်းပြီး အနိုငယ်ူလိုကတ်ော့မှ ကနွောြ တမငလြုပန်မှန်ေးရိပမြိပြီး ဒေါဖောင်း ရှူးရှူးရှားရှားတွဖြစ်ေ.. လုပထြားပါ လုပထြားပါနဲ့ အသံလေး စာစာစာစာလုပပြှီး ရနတ်ှေ့… အခုခွိန် ပြနတ်ှေးမိတော့လည်း ပြုံးချင်စြရာလေးတွပေေါ့ဗွာ။

တခါတလေ ကနွောကြ အလုပကြအပြန် မိုးခွုပန်တေဲ့အခါမွိုးမှာ ရထားနဲ့ ကနွော့ဆြီ ပေါကခြလွာတဲ့ ညီမလေးတဈယောကြ ပြနမြလာသေးတဲ့ ကနွော့ကြို ကြုံရာကောဖြီဆိုင် တဈဆိုငဆြိုငမြှာ စာအုပလြေး တဈအုပလြောကြ ထိုငဖြတရြင်း ညနကသ်န်းခေါငအြထိ ထိုငစြောင့န်တတေတ်ာမွိုးလည်း ရှိခဲ့တာပေါ့။ အဲ့လိုညမွိုးဆို ကနွော့အြတွကကြ အငမြတန် ဇိမကြတွာ ညီအဈကိုတို့ရာ။ အိမပြှနရြောကလြို့ ရခပေန်ှေးနှေးနဲ့ခွိုး အဝတအြစားလဲပြီးတဲ့အခွိန် သူက သူ့အိမကြ အသင့ခြကြပြှုတ် ကြောလျှောလြာတာလေးတွနေဲ့ ထမင်းပြဲပြငပြှီးနပြေီ။ ခပသ်ုတသ်ုတလြေးတူတူ ညလယစြာ စားသောကလြိုကကြှပြီး အိပယ်ာထဲ တန်းလဈကြတော့တာပဲ။ သူကလည်း အဝေးကြီးခရီးထွကလြာရတော့ ပငပြန်းလာသလို၊ ကနွောကြလည်း အလုပကြပြနလြာတာဆိုတော့ ပျိုင်းနကြပြေီမလား။ ဘာမှမလုပတ်ော့ဘူးလို့တော့ မထငန်ဲ့ဗွ။ တဈကြောင်းလောကတ်ော့ ဆှဲလိုကကြှသေးတာ အဟီး။

အဈကိုက အလုပပြငပြန်းလာတာ ငှိမင်ှိမလြေးပဲနတေော့ ဆိုပြီး သူ့ဖာသာ လုပစြရာရှိတာတွေ အကုနဆြကတ်ိုကြ လုပတ်ော့တာကိုး ခငဗြွ။ ပကလြကအြိပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို နမ်းတယ်၊ နမ်းလို့ဝမှ အောကကြိုဆင်းတယ်၊ နို့စို့တယ် (ကနွော့ကြိုစို့တာ အဟီး။ ကောင်းတယဗြွ ကြကသ်ီးတောင် ထလောကအြောငကြောင်းတယ်။ မယုံရင် ခငည်ားတို့ ကောငမြလေးတွကေို စို့ခိုင်းကြည့်ြ။ ကနွော့ကြိုတော့ သူ့ဖာသူ စို့ပေးတာ ခွိ) ပြီးမှ အောကကြိုဆကဆြင်းတယ်။ ဒုံးပြံကို ပလပပြလပ် လုပပြေးတယ်။ လွှာနဲ့သပတ်ယ်၊ အထကအြောကြ၊ အောကဖြကအြခွမ်းတငမြကဘူး အပေါဖြကအြခွမ်းကိုပါ လွှာနဲ့ စုနခြညွဆြနခြညွြ ကစားတယ်။ အဲ့လိုကစားတာ အားရပြီဆိုမှ ငုံပြီးစုပတ်ယ်၊ တဖြေးဖြေး စုပတ်ာကြမ်းလာပြီး “ဒိပျပသတ်တ” အဆင့ထြိရောကလြာတယ်။ (deep throat ကို အသံဖလှယလြိုကတ်ာ ဟီဟိ)

အဲ့ဒီတော့မှ သောကရြမ်းတင်းနပြေီဖြစ်တဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို ထောင်၊ အသာလေးတကခြှ သူ့ဖုတဖြုတန်ှေးနှေးလေးထဲ တေ့ပြီးဖိခတွယ်။ မှင်းစီးတယ်။ အောတ်ယ် ဟဈတယ်။ ကနွော့လြကန်ှဈဖကကြို ဆှဲယူပြီး သူ့ခွိုဗူးကြီးနှစ်ခုကို ခွခေိုင်းတယ်။ ခဏကြာလာတော့ သူပြော့ကသွှားတယ်။ တဈခွီပြီးသှားတယပြေါ့။ အောကကြနေ ပကလြကဇြိမခြံနတေဲ့ ကနွောကြ အဲ့ဒီတော့ အသာလေးထပြီး သူ့ကို လှကြေီးဆကထြိုးတယ်။ အရှိနကြ တဖြေးဖြေးတကလြာတယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပြင်းထနလြာမယ်။ မကြလြုံးလေးစုံမှိတထြားရင်း နင့န်တောပဲ၊ နင့န်တောပဲ အဈကို့ဟာကြီးက အရမ်းကြီးကို မာနတယေကြှာ သပေါပြီ သပေါပြီ ဆိုပြီး စွတအြောလြာမယ်။ အဲ့ဒီငှီးငှူသံလေးတွကြေောင့ြ မာနတ်ှဇွတေတ်ကလြာတဲ့ ကနွောကြ ကုတငအြောကကြို ငေါကကြနဲ
ဆင်းတယ်။ ညီမလေးကို ကုတငဇြောင်းမှာ လေးဖကကြုန်းခိုင်း၊ တငပြါးပြောငပြှောင် တင်းတင်းကြီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့တွယရြင်း ဆူညံပြကလြောရိုကအြောင် အောဟြဈကြရင်း ခရီးဆုံးရောကသ်ှားကြမယ်။ အဲ့ဒါပြီးရငတ်ော့ ကနွောလြည်း အိပယ်ာထဲ ဒိုငဗြငပြဈဝငပြှီး ခွအေိပလြိုကရြတော့တာပဲ။ အလုပကြ ပငပြန်းလာရတဲ့အထဲ အခုလို ဆှဲလိုကရြတော့ ရလညေဂြှမ်းသှားတာပေါ့လေ။

ညီမလေးခငမြွာ ကြာကြာ မမှိန်းနရှောပါဘူး။ ၁၀ မိနဈလောကင်ှိမန်ပြေီးရင် ထထိုငပြှီး “ငါ့အဈကိုပငပြန်းရှာလာရှာတယ် သနားပါတယ်” ဆိုပြီး နှိပပြေးတော့တာပါပဲဗွာ။ ကြောတွကေော၊ ခါးတွကေော၊ ခွသလေုံးတွကေော စုံစိနတောပဲ။ ရလညေဇြိမကြတွာ ဆရာတို့ရေ။

အဲ့လိုအနှိပခြံနရင်ေး မှေးကနဲဖြစ်သှားတာ ဆတကြနဲနိုးလာရင် မနကမြိုးလင်းရုံမကဘူး နဖငေတ်ောငထြိုးပေါ့။ ကြာဆံဟင်းခါး ဒါမှမဟုတ် မုန့ဟြင်းခါး တဈခုခုက ခကြပြှုတပြှီးသား။ မကြန်ှာသဈ ရမေိုးခွိုးပြီး တွယလြိုကရြုံပဲ။ စားသောကပြှီးတော့မှဟိုနားဒီနား ဈေးထွကဝြယကြှ၊ ကောဖြီဆိုငသ်ှားထိုငပြှီး အာလူးဖုတကြှပေါ့ဗွာ။

အမှတရြနတောလေးတဈခုက နေ့လညပျိုင်း အိမပြှနလြာ ကြကဆြီထမင်းခကြကြွှေးမယ် ဆိုပြီး ကြကတ်ဈကောငလြုံးကို Grill ထဲထည့ထြား အိပယ်ာပေါြ ခဏတကပြှီး ပလူးပလဲလုပန်ကြရေင်း မေ့သှားကြတော့။ တောတ်ောကြှာတော့မှ ဟဲ့! ပလုတတ်ုတ် ကြကကြှကြ ဆိုပြီး မီးဖိုကို ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ော့ မီးခိုးလုံးကြီး ဝုန်းကနဲ ထွကကြလွာ၊ တဈအိမလြုံးက smoke detector တွကေ တဝီဝီနဲ့ ဆူညံလို့ နှစ်ယောကသ်ား ဗွာတွမွေားကုနကြှတာပေါ့။ မီးခိုးတွကလေည်း ဘယလြောကမြွားလဲဆို တဈအိမလြုံး မှောငပြိန်းကုနတ်ာ။ မီးသတကြားတွေ
ရောကလြာရငတ်ော့ ရှင်းရတော့မှာပဲဆိုပြီး လန့ဖြှန့ြ။ တဝီဝီအောသ်ံတွကေ မတိတတ်ော့ မကြန်ှာကြကကြို ခုံနဲ့တကပြှီး smoke detector တွကေ ဝါယာတွကေို အကုန် ကတကြှေးနဲ့ ဖြတပြဈလိုကမြှ ငှိမကြသွှားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား မကြစြိပကြြ မကြန်ှာပကြန်ဲ့ သကပြှင်းခနွိုငတ်ော့တယ် ဟီးဟီး။ ညနစောကတော့ ကြကဆြီထမင်း မီးခိုးနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့ပေါ့ဗွာ။

ဘယလြိုလဲ ညီအဈကိုတို့ ဖတရြတာ စိတလြနကြေပြေီလား။ ကနွောလြည်း မှတမြိနတောလေးတွေ လွှောကရြေးပြနတေော့ တောငရြောကမြှောကရြောကတ်ှေ ဖြစ်ဖြစ်နတယ်ေ ဟီး။ မထူးပါဘူး ပြောလကစြနဲ့ ဆကပြှောရရင် ညီမလေးရဲ့ ခစွစြရာကောင်းတဲ့ အကငွ့လြေးတွေ ဆကပြှောလိုကပြါဦးမယ်။

သူ အဲ့လို ၂ ရကြ ၃ ရကလြောကြ လာနပြေီး ပြနသ်ှားတဲ့တဈရကြ ကနွောြ အိပယ်ာထထချင်ြး ဈေးသှားတယဆြိုပါတော့ဗွာ။ အိပယ်ာထထချင်ြး အိပခြငွမြူးတူးနဲ့ဆိုတော့ ဈေးထဲမှာ ပိုကဆြံရှင်းတော့ ဘဏကြဒကြို ပငန်ံပါတ် ပြောင်းပြနထြည့န်ှိပမြိကော။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ၃ ခါဆကတ်ိုကြ မှားနှိပလြိုကတ်ာ လော့ခကြပြှီး တိုငပြတသ်ှားတယ်။ cash က ထုတမြထားမိတော့ ပေးစရာလည်းမရှိဘူး ဟီးဟီး။ အစားအသောကထြုပလြေးတွေ အသာပြနထြားပြီး လဈလာရတာပေါ့။ အိမမြှာကလည်း စားစရာဘာမှမရှိ။ တနင်ျဂနှနေေ့ဆိုတော့ ဘဏကြလည်း ပိတန်ေ။ ဘာလုပရြမှန်းကို မသိတော့တာ။

ဒါနဲ့ ညီမလေးကို ဖုန်းဆကပြှီး တိုငတ်ညလြိုကမြိတယ်။ ငါတော့ ငတပြှီလို့ အဟီး။ အဲ့မှာ သူက ကိဈစမရှိဘူး အိမပြှနတ်ဲ့။ အိမပြှနပြှီး ခဏနတေော့ ကုနတ်ိုကကြ ပစ်စည်းပို့တဲ့ လောလြီကြီး ရောကလြာတယ်။ အှနလြိုင်းကနေ ညီမလေး အောဒြါမှာပေးလိုကတ်ာလေ။ အသားငါး၊ အသီးအရှကြ၊ ဆနဆြီဆား၊ ငရုတသ်ီး၊ ကြကသ်ှန်၊ နှားနို့၊ ကောဖြီမှုန့ြ စုံစိနတောပဲ။ အမယ် ကနွော့အြကြိုကြ ဘီယာပုလင်းစိမ်းစိမ်းလေးတွေ၊ ဂကြဒြငန်ီရယလြြ တဈပုလင်းရယတ်ောင် ပါသေးတာဗွာ။ အဲ့ဒီအဖြစ်အပကြန်ောကပျိုင်း ကနွောြ ဘိုငတ်ှနန်တေဲ့ ရကတ်ှဆေို ကုနတ်ိုကကြ လောလြီကားကြီး သူ့အလိုလို အိမရြှေ့ ရောကရြောကလြာတတတ်ယပြေါ့လေ။ (ကနွောကြ ဘာရယမြဟုတပြါဘူး မှဲနတယ်ေ ဒီတဈလတော့ နင့ဆြီမလာနိုငသ်ေးဘူးလို့ ပြောလိုကတ်ာပါ) ညီမလေးရာ လွှောကမြလုပစြမ်းပါနဲ့လို့သာ လွှောကပြှောနပမေယေ့ြ လောလြီကားပေါကြ ခခွလွာတဲ့ အထုပအြပိုးတွရလောရင် ဝမ်းသာလုံးကို ဆို့ဆို့နတောပေါ့။ ငတကြှီးကတွာများ အဲ့လိုဗွ အဟီး။

အဲ့ဒီတဈနှကေို ပြောပြွောပြါးပါး ဖြတသ်န်းလာကြရင်းနဲ့ပဲ မကြာပါဘူး ညီမလေး ကြောင်းပြီးတယ်။ ဘှဲ့ရတယပြေါ့ဗွာ။ ဘှဲ့က ဒီဟာနဲ့ဆို တတိယမှောကဘြှဲ့လား မသိဘူး။ ကြောင်းကလည်း ထိပတ်န်းကြောင်းဆိုတော့ အလုပခြကြခြငွြးရသှားတယ်။ ပြူနာက အဲ့ဒီမှာစတွေ့တော့တာဗွ။

ညီမလေး အလုပဝြငသ်ှားတဲ့နောကပျိုင်း ကနွောတ်ို့ အရငကြလို ခဏခဏ မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ဘူး။ ဟိုဖကဒြီဖကြ ဝဘကြမ် တနကေုန် ဖြင့ထြားတတတ်ာမွိုးလည်း မရှိတော့ဘူး။ သူက သူ့ဘဝနဲ့သူ ဖြစ်နသလေိုပဲ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြလည်း ခကခြကခြဲခဲ ဘဝကို ရငဆြိုငရြုန်းကနရြတဲ့အပိုင်း ရောကလြာကြတယ်။ “လှိမ့န်သေော ကြောကတ်ုံးများ” အဖြဲ့ရဲ့ သီချင်ြးတဈပုဒထြဲက စာသားတခွို့လိုပေါ့ဗွာ။

“ငါတို့ရဲ့ ကုတအြင်ျကြီထဲမှာ အသပြာဆိုတာ မရှိတော့တဲ့အခါ… ငါတို့ဝိဉာဉတ်ှထေဲ ခစွခြှင်းမတ်ေတာဆိုတာ ပြောကဆြုံးခဲ့ပေါ့”

ကနွောြ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ.. သူ့ရဲ့ ဂေါဇြီလာလောကကြှီးတဲ့ ဘှဲ့တွကြေောင့ြ သူဟာ အလုပကြောင်းကောင်းတဈခု ရခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောကမြှာ လုံလောကပျိုလွှံတဲ့ အသပြာလစာတွေ ရလာတယ်။ အဲ့ဒါတွနေဲ့အတူ ဖိဆီးမှုတွေ ပါလာခဲ့တယ်။ တခါတလမှော ကနွော့ကြို စိတထြဲ မတွေ့သလို ဟောကတ်ဲ့အခါ ဟောကလြာတတတ်ယ်။

ကနွောကြကော ဘာထူးလို့လဲ။ တကျကသိုလအြတန်းကြီးလာတာနဲ့အမွှ စာတွပေိလာတာရယ်.. ကိုယ့ဝြမ်းကိုယကြွောင်းဖို့ ပငပြန်းဆင်းရဲကြီးစွာ အလုပလြုပရြတာတွရယ်ေ ပေါင်းပြီး တောရြုံကိဈစကို သည်းမခံနိုငတ်ော့ဘူး။ အမှနဆြို လူ့ဘဝအတွေ့အကြုံပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်တဲ့ ကနွောကြ နားလညပြေးသင့ပြမယေ့ြ ရုပပျိုင်းဆိုငရြာ နှမ်းနယမြှုကြောင့ြ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမှနမြှန် ပြောဆိုဆကဆြံတာမွိုး မလုပန်ိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ဒီကြားထဲ သူ့ပံ့ပိုးမှုတခွို့ကို ကနွောြ ခါးခါးသီးသီး ငှင်းဆနခြဲ့တယ်။ ကနွောဟြာ ဘောကဆြတဆြတ် မာကြောကြောကောင် မဟုတပြမယေ့လြို့ မိန်းမတဈယောကြ အကူအညီနဲ့ အသကရြှငသ်နဖြို့ ဘယတ်ုန်းကမှ မစဉြးစားခဲ့ဖူးဘူး။ (စားစရာသောကစြရာလေး ဝယပြေးတာကတော့ ခစွလြို့ခငလြို့ဆိုတာ နားလညပြေးလို့ရတယ်။ ကိုသရဲ ပြောသလို ဂုံးဆင်းတယပြေါ့ဗွာ )

ဒါပမယေ့ြ ပိုကဆြံတွေ အများကြီးပါတဲ့ ဘဏကြဒတ်ဈကဒကြို pin နံပါတပြါရေးပြီး ကနွော့ပျိုကဆြံအိတထြဲ ထားသှားတာမွိုးကြတော့ ကနွောြ ရှကတ်ယဗြွ။ “ဟကောင်! ဘာလုပတ်ာလဲ” လို့ စိတမြကောင်းကြီးစွာနဲ့ ကနွောြ လှမ်းမေးတော့ “တခါတလေ အရကလြေးဘာလေး ဝယသ်ောကဖြို့ ထားခဲ့တာပါ။ အဲ့ကဒထြဲ ပိုကဆြံသိပမြပါပါဘူး အဈကိုရာ” တဲ့။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း ဘာမှမပြောပါဘူး။ မေ့မေ့ပြောကပြွောကပြဲ။

တဈရကတ်ော့ အလုပကြအပြန် စီးကရကဝြယသ်ောကဖြို့ ပိုကဆြံထုတစြကတ်ဈခုမှာ နည်းနည်းပါးပါး ထုတန်ရင်ေး အိတထြဲက အဲ့ဒီသူ့နာမညန်ဲ့ ဘဏကြဒကြို မှငတ်ာနဲ့ ဘာရယမြဟုတဘြူး စကထြဲထိုးထည့ကြှည့ပြှီး ပမာဏ ဘယလြောကဆြိုတာ ခကြကြှည့လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးတွကေို ပြာဝသှေားတာပဲ။ အများကြီးဗွ။ များတာမှ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားလောကအြောငမြွားတဲ့ ဂဏန်းတွေ မှငလြိုကရြတယ်။ ကနွောြ ရှကစြိတတ်ှဝငေပြှီး သိမင်ယသ်ှားခဲ့တယ်။ ငါဟာ ဒီအသကြ ဒီအရှယရြောကမြှ ကောငမြလေးတဈယောကကြ သနားတာ ခံနရပေါလား ဆိုတဲ့စိတ်။ ကနွောြ ဘာမှမပြောပဲ တိတတ်ဆိတပြဲ နခေဲ့ပါတယ်။ တနေ့နေ့ လူချင်ြးပြနဆြုံရင် သူ့လကထြဲ ပြနထြည့ပြေးလိုကရြုံပေါ့။

အဲ့ဒီလိုမွိုးလုပတ်ာကို တောရြုံ သိကျခာရှိတဲ့ ယောကြာြးတဈယောကကြ မကြိုကလြောကဘြူးဗွာ။ ဟုတတ်ယမြလား ညီအဈကိုတို့။ ဒီကြားထဲ ကနွော့မြှာ စာမေးပြဲတွဘောတွနေဲ့ နပမ်းလုံးနရသေလို သူကလည်း အလုပတ်ှေ တအားရှုပန်တေော့ လူချင်ြးတွေ့ဖို့နနသေောသာ ဖုန်းတောင် သိပမြဆကဖြစ်ကြဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ရကတ်ှကြောသှားခဲ့တယ်။ ကနွောြ စာမေးပြဲတွပြေီးလို့ ပိုကဆြံကို အသည်းအသန် ရှာနတေဲ့အခွိန် သူနဲ့ လူချင်ြးမတွေ့ပမယေ့ြ ကနွောြ အလုပပြှနလြာတိုင်း ဖုန်းတွအကြောကြီး ပြောဖြစ်ကြတယ်။ တဈနာရီကို အသပြာအနည်းငယ် ဝငင်ှနေဲ့ ပိုကဆြံရှာနတေဲ့ ကနွောြ သူနဲ့စကားပြောဖြစ်တိုင်း စိတထြဲတဈမွိုးရယ်။

ဥပမာ – သူက ကားတဈစီးဝယစြီးမလို့ အဲ့ဒါ ချောကသ်ောင်းဆိုလား ရှဈသောင်းဆိုလား အရဈကမွပေးပဲ တဈခါထဲ ငှခွပြေေီး ဝယလြိုကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ် ဘာညာပေါ့။ ကနွောကြ အင်းအဲ ဆိုပြီး အလိုကအြထိုကြ ပြနပြှောနရပေမယေ့ြ စိတထြဲမှာတော့ “မောင့အြပေါဝြယ် ဂံရေ မတူလို့လား ဟားဟား” ဆိုတဲ့သီချင်ြးကို အောဆြိုနမေိပြီပေါ့လေ။ အငုံစိတပြေါ့လေ။ ပစ်စည်းမဲ့ခကြကြှီးနဲ့ အရေးပိုငသ်မီးဇာတတ်ော့ ခင်းစပြုလာပြီပေါ့။ ဒီကြားထဲ သူ့ အလာဘ သလာဘ လွှောကပြှောတဲ့ စကားတွကေို ကနွောြ သိပမြနှစ်မှို့လာဘူးဗွ။

ဥပမာဗွာ သူ့အသိအဈမကြီးတဈယောကြ လငယ်ူတဲ့ကိဈစမွိုး။ သောကတ်င်းတုပတ်ာပေါ့ဗွာ။ ယောကြာြးက ဘာမှအသုံးမကတွဲ့ကောင်၊ အဲ့ဒီအဈမကြီးက အကောငကြှီးကြီး အမှီးရှညရြှည် ရာထူးကြီးကြီး၊ ဒါပမယေ့ြ ယောကြာြးက အလုပအြကိုင် လကမြဲ့ကောင်၊ လကကြှောမတင်း၊ ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒီအဈမကြီးက အငမြတန် သဘောကတွာ။ သဘောကဆွို ယောကြြားက ဝငင်ှရတေဲ့အလုပ် တဈခုမှမလုပပြဲ ထမင်းခကြဟြင်းခကြြ အိမသ်န့ရြှင်းရေးလုပ်၊ အလုပကြပြနလြာတဲ့ မိန်းမကို ဖူးဖူးမှုတ် ပြုစုယုယ၊ အဲ့ဒါပဲလုပတ်ယဆြိုလား၊ ဒါကို ဇနီးလုပသ်ူက ပြုံးလို့ပြောလြို့တဲ့။ ညီမလေးတော့ အဲ့လိုယောကြာြးမွိုးကို အော့နှလုံးနာတယရြှငတ်ဲ့။ အနည်းဆုံးတော့ ယောကြာြးတဈယောကဟြာ မိန်းမထကတ်ော့ သာလှနပြှီး အရာရာကို ဦးဆောငသ်င့တ်ယ် မဟုတလြားတဲ့။

သူ့ဖာသူ ဘာသဘောနဲ့ အဲ့ဒါတွကေို လာပြောတာလဲ ကနွောမြသိဘူးဗွ။ ဒါပမယေ့ြ လကရြှိ သူနဲ့ကနွောြ အခွအနေကေ တဈမွိုးဆိုတော့လည်း လူက နမထေိထိုငမြသာ အလိုလိုဖြစ်နတောပေါ့လေ။ ဒီကြားထဲ တခွို့သော စကားတွကေ ကနွော့အြတွကြ ရယစြရာကောင်းလှန်းနပြနေတ်ယ်။ ညီမလေး အိမထြောငပြှုရင် ဇယားမရှုပတ်ဲ့ ယောကြာြးကိုပဲ ယူမယ် အဈကိုရာတဲ့။ ဘာကိုပြောတာလဲဆိုတော့။ ညီမလေးတို့အိမကြ ဘယလြောကတ်နတ်ယ်။ အဲ့ဒါ အမှတွဘေောတွေ လုယကတ်ာမွိုး မဖြစ်အောင် ညီမလေးတို့ မောငန်ှမတွကြေားထဲ ဝငမြရှုပမြယ့ြ ယောကြာြးမွိုးပဲ ယူမယဆြိုလား။

သောကတ်လှှဲဗွာ။ ကနွောြ ဖုန်းပြောရင်း အံ့သှတကြီး ဖြစ်သှားမိတယ်။ ကနွော့ကြို ဘာကိဈစ အဲ့လိုပြောရတာလဲပေါ့။ ဟားတိုကလြို့သာ ရယလြိုကခြငွသ်ေး ဆိုတာလိုပေါ့။ ဖိုးသကဆြိုတဲ့ ကနွောကြ ကိုယ့ပြဈစည်းမဟုတရြင် အပတ်ိုတဈချောင်းတောင် မကမြောတဲ့ကောင် မဟုတဘြူးဗွ။ ကလေးကလားစကားတွေ ကနွော့ကြိုများ လာပြောရတယလြို့ဗွာ။ သူပိုကဆြံပေါတာများ ကနွောြ ဘာလုပဖြို့တုန်း ဆရာတို့ရာ။ ကိုယ့မြာနနဲ့ကိုယ် ကိုယ့အြတ်တနဲ့ကိုယ် လုပခြငွတ်ာလွှောကလြုပပြှီး အသကရြှငန်တေဲ့ လူစားမွိုးပါဗွ။ ဒီကောငမြလေး အငမြတန် လကရြုံးရညပြှည့တ်ယလြို့ ယူဆထားပမယေ့ြ နှလုံးရညပျိုင်းဆိုငရြာတော့ ကနွောြ မကြိုကတ်ော့ဘူး။ မကြိုကတ်ဲ့အပြင် ကနွော့ကြို တိုကရြိုကစြောကြားလာသလို ခံစားလာရတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကလေးလေးပါဆိုပြီး လှှတထြားပေးလိုကသ်ေးတယဗြွာ။

တခါတလတေော့လည်း လသေံအေးအေးနဲ့ ရှင်းပြဖူးပါတယ်။ တခွို့ဟာတွေ အဲ့လိုတွေးတာမွိုးက မမှနဘြူး မှားတယပြေါ့။ လကကြွောမတင်းတဲ့ ယောကြာြးလို့ စွပစြှဲနတေဲ့ မင်းအသိ အဈမကြီးစုံတွဲက သူတို့ဘဝနဲ့သူတို့ ပြောန်ကြတောပဲ ဘာဖြစ်လို့တုန်း။ ဗမာပြညမြှာ ပိုကဆြံအငမြတန် အရှာတောပြမယေ့လြို့ မယားကို ဂရုမစိုကပြဲ အပြငမြှာ အပြောရြှာနတေဲ့ လငယ်ောကြာြးတွကြေောင့ြ ခမွြးခမွြးသာသာ နရပေမယေ့ြ ဒူးနဲ့မကြရြညသ်ုတန်ရတေဲ့ ဇနီးမယားတွေ အများကြီး။ သူတို့ပြောန်မယေလြို့ မင်းထငန်သလေား။ ဘယခြါမဆို စိတခြမွြးသာပြီး မရယ်ေ မောငရြယ် တီတီတာတာနဲ့ အဆငပြှပြဖြေဈေနတေဲ့ အိမထြောငရြေးမွိုးသာလွှင် အောငမြှငတ်ယလြို့ ယူဆသင့တ်ာပေါ့ ဘာညာရှင်းပြမိပါတယ်။ သူတို့ဘဝလေးနဲ့ သူတို့ပြောန်တော မင်းက ဘာလို့ ဝဖနေရြတာလဲပေါ့။ နောကထြပ် မင်းမိသားစုကိဈစတွလည်ေး ငါ့ကို လာလာမပြောပါနဲ့လို့ ပြောလှှတလြိုကတ်ယ်။ (သူပိုကဆြံပေါတယဆြိုတာ ကနွော့ြ “မေ” နဲ့ ယှဉလြိုကရြင် ရယခြငွစြရာအဆင့ပြဲ ရှိမယဗြွာ။ ကနွောဆြိုတဲ့ကောငကြ ဒီလောကြ သံယောဇဉကြှီးတဲ့ မေ့ ကိုတောင် အတ်တမာနကို ထိပါးလာတယထြငလြို့ စွန့ခြဲ့လမှေ သူ့လောကမြွား စာဖြဲ့နပေါဦးမယ်)

ဒါပမယေ့ြ ဒီကောငမြလေးက စိတသ်ဘောထား ပြည့ဝြပြီး ကနွော့အြပေါြ ကောင်းရှာပါတယဆြိုတဲ့ စိတကြလေးကြောင့ြ ဒေါသထွကလြာတိုင်း အောင့အြီးသည်းခံခဲ့ပါသေးတယ်။ ပြူနာတကတ်ဲ့နေ့က ကနွောြ အလုပ် တအားပငပြန်းလာတယဗြွာ။ ကြောင်းအောငစြာရင်းတွလည်ေး ထွကတ်ဲ့နေ့ဆိုတော့ ကြောင်းဝဘဆြိုဒထြဲ ကြနပြှူတာလေးဖြင့ပြှီး ဝငကြှည့လြိုကတ်ော့ လှှတလြှှတကြွှတကြွှတ် အောငသ်ှားလို့ လှိုကကြနဲ ပြောသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ညီမလေးက ရလကေကြှားတဈဖကကြ တိုင်းပြညမြှာ အလုပကြိဈစနဲ့ဗွ။ အဲ့ဒီမှာ တာဝနကြနွတော ၂ လလောကြ ရှိနပြေီ။ ဒါနဲ့ ဖုန်းကောကဆြကလြိုကကြော။

ဟကောငရြေ! ငါတော့အောငတ်ယပြေါ့။ သူကလည်း ဟုတလြား ဝမ်းသာပါတယပြေါ့။ ဂရိတဒြင်း ဘယလြောကရြလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ဘယလြောကရြထားမှ ဖြစ်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့ဆို အဈကို့ကြောင်းက ကမျဘာ့အဆင့န်ဲ့ ကြည့်လြိုကရြင် အလတတ်န်းစားလောကြ မရှိတရှိကိုး။ ညီမလေးတို့လို ကမျဘာ့အဆင့မြီကြောင်းက ဘိတခြွီးလောကန်ဲ့ ညီဖို့ဆိုရင် ဘာညာ… အင်းးးး ကနွောြ မခံနိုငတ်ော့ဘူဗွ။ ဝုန်းဒိုင်းကို ကြဲတော့တာ။ အသားကို တဆတဆြတ် တုနတ်ယဗြွာ။

ကနွောကြ ကိုယ့ဘြဝကို ကိုယကြွောင်းနတေဲ့ကောငဗြွ။ စုတပြှတသ်တ် ငတမြှှတခြေါင်းပါးစွာနဲ့ ဒီဘှဲ့ကိုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ ဘယဟြာနဲ့မှ လာမနှိုင်းလနေဲ့။ နောကတ်ဈခုက လူတွသတေမြှတတ်ဲ့ အဆင့ဆြိုတာနဲ့လည်း လာမနှိုင်းလနေဲ့။ အလုပအြကိုင် ကောင်းကောင်းရဖို့၊ ကားကောင်းကောင်း စီးဖို့လောကြ၊ လူအထငကြှီးခံရဖို့လောကြ ကနွောရြုန်းခဲ့တာ မဟုတဘြူး။ လုပခြငွရြာတဈခုကို ဖြစ်မှှောကအြောင် လုပန်ခေဲ့တာ။ ပြီးမှှောကခြှင်း တဈခုဆိုတဲ့ အရသာလေးကို ကနွောြ ကြညန်ူးစွာ ခံစားနတောကို ဝမွှလေိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ နှိမသ်လိုလိုစကားတွေ ကနွောြ မခံနိုငဘြူးရယ်။

ဒေါသ တကြီးပါပဲ ကနွောြ အနှစ်နှစ်အလလ အောင့ထြားသမွှ အကုနလြုံး အောဟြဈပြီး ပြောပစ်လိုကမြိတယ်။ မင်းလိုဟာမွိုး ငါကလည်း ရီးပဲထငတ်ယဗြွာလို့။ လောကမှာ လူတဈဖကသ်ားကို နှိမတ်တတ်ဲ့ လူ့ဗာလတွကေို ငါက လူရာကိုမသှင်းဘူး ဟုတပြှီလားလို့။ သူပြောခဲ့သမွှ အကြောင်းအရာတွထေဲက ကနွောြ မကြနပေသ်မွှတွေ အကုန် လွှောကပြှောပစ်တော့တာပေါ့။ သူလည်း ဗလုံးဗထွေးတွပြေောပြီး ကနွော့ကြို တောင်းပနဖြို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မရတော့ဘူး။ ကနွောကြ ဒေါသကြီးတယ်။ နောကဆြုံး သူမခံနိုငတ်ော့ဘူးထငတ်ယ်။ ဖုန်းခပြဈလိုကတ်ယ်။

ကနွောြ သူ့ဖုန်းကို ဆကတ်ိုကခြေါပြှီး ဆကကြှမ်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူဖုန်းကို ပိတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကြောကသ်ှားတယန်မှောပေါ့လေ။

နောကန်ေ့တွကြမှေ သူ ဖုန်းခေါလြာတယ်။ ကနွောြ မကိုငတ်ော့ဘူး။ အခါတဈထောငလြောကြ ဆကတ်ိုကခြေါလြည်း မကိုငဖြစ်တော့ဘူး။ ကနွောြ ဘယလြိုမှ သည်းမခံနိုငဘြူး။ သူ့မှာ ကနွောြ အထငကြှီး အားကလွောကစြရာ အရညအြချင်ြးတွေ ရှိနခေဲ့ပမယေ့လြို့၊ သူဟာ ကနွော့အြပေါြ အငမြတန် ကြငန်ာခဲ့ပမယေ့လြို့၊ စာပရေုပရြှငဂြီတ အစရှိတာတွမှော အငမြတန် စရှေးကိုကခြဲ့ကြတဲ့ (နောကဆြုံး အိပယ်ာပေါမြှာကအစ အတွဲညီလှန်းခဲ့ပမယေ့ြ) လူ့လောကကို ရှုမှငပြုံခွင်း မတူကြတဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ရှေ့ဆကဖြို့ရာ မဖြစ်နိုငတ်ော့မှန်း ကနွောြ ဆုံးဖြတပြှီးခဲ့ပြီ။ ဖုန်းနံပါတတ်ှေ အမွိုးမွိုးပြောင်းခေါပြမယေ့ြ ကနွောြ မကိုငတ်ော့ပါ။ (ကနွော့ဘြဝမှာ ဖုန်းခေါမြယ့လြူက ၃-၄ ယောကပြဲ ရှိတာမို့ အဲ့ဒီနံပါတတ်ှမဟေုတရြင် ဖုန်းကို လုံးဝကိုငစြရာမှ မလိုတာလေ)

ငယစြဉဘြဝထဲက ကနွော့ြ အတွေးအခေါကြ တဈမွိုးရယ်။ လူအချင်ြးချင်ြး တဈဖကသ်ားကို နှိမတ်ာမွိုးကို အငမြတန် မုန်းတီးတယ်။ အားငယသ်ူဖကကြနေ ဝငတ်ိုကခြငွတ်ဲ့စိတကြ တဈဘဝလုံး လှှမ်းမိုးထားတာမွိုး။ အခုလိုမွိုး (သူ စကားပြောမတတတ်ာလည်း ဖြစ်နိုငပြါတယ်) တဈဖကသ်ားကို (အထူးသဖြင့ြ ကိုယသ်ံယောဇဉရြှိတဲ့လူကို) နှိမသ်လိုလို လုပတ်တသ်ူနဲ့ ဘယသ်ောအခါမှ မဆကဆြံချင်ဘြူးဗွာ။ (ကနွောဆြိုလိုတာကို ကိုဆူပါအိုကဈြ ကောင်းကောင်းနားလညမြယ် ထငတ်ယဗြွ ) ဒါနဲ့ပဲ ဇာတလြမ်းက တဈခန်းရပပြဈလိုကတ်ယ် ဆိုပါတော့လေ။

ဟဲ့ ငခွိုကန်း ဒီလိုဆိုတော့ နငဟြာ နှလုံးသားမရှိတဲ့ လူကြီးလားလို့ မမေးလနေဲ့။ ကနွော့အြသည်းက ခပန်ုနုရယ်။ တခါတလေ အလုပကြိဈစနဲ့ ရထားစီးတဲ့အခါတိုင်း ညီမလေးနခေဲ့ဖူးတဲ့ တောမှို့လေးက ဘူတာရုံအိုလေးကို ရထားဖြတတ်ော့မယဆြိုရင် ကနွော့မြှာ ရငဘြတတ်ဈခုလုံး ဗလောငဆြူနတောပေါ့လေ။ အမှနရြထားဆိုတော့ အဲ့ဒီတခါက ခဏခဏရောကဖြူးခဲ့တဲ့ ဘူတာအိုလေးမှာ အကြာကြီးမရပပြဲ ဆကထြှကသ်ှားတာကိုး။ အဝါရောငစြိုကခြင်းတွေ၊ အုတကြှှပမြိုး အိမန်ီနီလေးတွေ၊ မှို့အပြငကြ တောအုပ် နီညိုရောငလြေး အစရှိသဖြင့ြ ရထားပြတင်းပေါကမြှနကြနေ မမှငခြငွဟြနဆြောငန်ပမေယေ့လြို့ မှငန်ရတောကိုး။ အတွေးတွကေ တခါက နေ့ရကတ်ှဆေီ ရောကသ်ှားသလို အဲ့ဒီမှငကြှင်းတွကေို ငေးနတေဲ့ ကနွော့မြကြလြုံးတွကလေည်း မှုနသ်ီသှားတတတ်ယ်။ ဘယအြခါမဆို သံယောဇဉဆြိုတာမွိုးကလည်း ဝဒနောတွေ ခနွထြားတတတ်ာမွိုး မဟုတလြားဗွာ။

ဟင်! ခမွြးကို နင့ဟြာက ဒါပဲလားလို့မေးရင် ဟုတသ်ေးဘူးဗွ အဟီး။ ပြီးတော့ မပြီးသေးဘူး။ နောကထြပ် ၄-၅ လလောကအြကြာ အလုပထြဲမှာ တိုငပြတအြလုပမြွားနတေုန်း ဖုန်းမကဆြေ့ခွတ်ဈခု ရောကလြာတယ်။ တဈခါမှ မမှငဖြူးတဲ့ နံပါတတ်ဈခုဗွ။ ဖြင့ဖြတလြိုကတ်ော့..

“အကို ညီမလေး ခွဲနယလြကြို ဖြတလြာတာ ဒီဖကြ နိုငင်ံကို အဝငမြှာ ဖမ်းထားတယ်.. ကယပြါဦး” တဲ့။

ကနွော့လြည်း ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိရယ်။ ဒီဖကကြနေ ဟိုဖကတ်ိုင်းပြကေူးပြီး အလုပကြိဈစနဲ့ တာဝနကြရွာကနေ ခဏပြနအြဝငမြှာ ဗမာပတဈြပို့တနခြိုးကြောင့ြ ဆှဲခံထားရတာပေါ့။ (ကမျဘာကြောြ တကျကသိုလကြ ထွကထြှကြ မထွကထြှကန်ောြ ဟဲဟဲ)

ဗမာလူရှှငတ်ောတ်ှေ ပြောသလိုပြောရရင် “မင်းညီမလေးကို ရဲတွဖမြေးသှားပြီ” ပေါ့ဗွာ အဟီး။

ဘယလြောကပြဲ ပြတပြါတယ် ပြောပြောလေ။ သံယောဇဉြ ရှိခဲ့ဖူးတာကိုး။ တကယဆြို ကနွောလြည်း ဘာတတန်ိုငမြှာမို့တုန်း။ ဒါပမယေ့ြ စိတထြဲမှာတော့ ဆောကတ်ညရြာမရ ဖြစ်သှားတာပေါ့။ ဒါနဲ့ မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး ဖုန်းခေါရြတော့တာပေါ့။ ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာညာပေါ့။ ပြူနာက ဒီဖကမြှာနတေုန်းက အလုပလြုပတ်ော့ ပတဈြပို့ကတဈခု၊ ဟိုဖကကြနေ ပြနဝြငလြာတော့ ပတဈြပို့အသဈတဈအုပ် ကိုငလြာတာ အဲ့ဒီမှာ ရှုပကြုနလြို့ ခဏဆှဲထားပြီး စဈတော့တာ။ အမှနဆြို သူ့ဖာသူ ရှင်းနိုငပြါတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာမှလုပပြေးလို့ရတာမှ မဟုတတ်ာ။ (နောကမြှ စဉြးစားမိတာ ဒင်းက အဲ့ဒီကိဈစကို ခုတုံးလုပပြှီး ဉာဏမြွားတာပါ ဟင်းဟင်း) တိုတိုနဲ့ လိုရင်းပြောရရင် အေးဆေးဖြစ်သှားတယပြေါ့။ သူလည်း ကြောကပြှီး ကနွော့ကြို စကားတွေ ဆကတ်ိုကပြှောနတေော့တာ။ နောကတ်ော့ အရငစြကားများခဲ့တာတွကေို မသိသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့။

ဒါထကြ နကဖြှန် ဘယမြှို့မှာ ရောကန်မှော၊ အဲ့ဒါ ခဏလောကဖြစ်ဖြစ် လာခဲ့ပါလား အဈကိုရာတဲ့။ ကနွောကြလည်း အပေါမြှာရေးပြခဲ့တဲ့ ဘဏကြဒကြိဈစ ရှင်းစရာ ရှိလတေော့ အင်း ငါလာခဲ့မယပြေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ နောကန်ေ့ညနစေောင်း အလုပအြပြီးမှာ သူပြောတဲ့မှို့ကို လိုကသ်ှားတယ် ဆိုပါတော့ဗွာ။

ဒါနဲ့ သူခွိန်းတဲ့မှို့ကို နောကတ်ဈနေ့ ညရှဈနာရီလောကြ ရောကသ်ှားတယ် ဆိုပါတော့လေ။ ထုံးစံအတိုင်း တဈခါမှမရောကဖြူးတဲ့ နရောဆိုတော့ လူက အူကြောငကြှောငရြယ်။ ကားဂိတထြဲရောကတ်ော့ သူပေါမြလာသေးဘူး။ ဂိုကပြေးကြမ်းပြီး အားကစားအင်ျကြီအပြာရောငမြှာ အဖြူစင်း လကရြှညတ်ဈထညန်ဲ့ ဂငွြးပနအြပါး၊ ဘောကနဖြိနပလြောကပြဲ ဝတသ်ှားမိတဲ့ ကနွောြ ခမွြးလို့ ခိုကခြိုကတ်ုနန်ပြေီ။ (အမှနအြတိုင်းပြောရရင် အဲ့ဒီဝတစြုံနဲ့ဆို ကိုယ့ကြိုယကြို ခွာတိတရြုပပြေါကန်တောလို့ ခပထြငထြငကြိုးဗွ အဟီး။ ဆံပငကြို ခပတ်ိုတိုညှပပြှီး ဂွဲလတ်ှနေဲ့ ထောငထြားသေးတာ ဟိဟိ)

နာရီဝကလြောကန်မှေ ကားဂိတတ်ဈဖကအြခွမ်းကနေ ညီမလေး အပြေးအလှှား ဝငလြာတာ တွေ့လိုကရြတယ်။ သိုးမှှေးဦးထုပ် ဘယရြီကတပြလြိုဟာလေးဆောင်း လောင်းကုတအြနကရြောငလြေးနဲ့ဗွ။ တွေ့တွေ့ချင်ြး အတင်းပြေးဖကပြှီး ကနွော့ရြငဘြတကြို ပါးနဲ့အပပြှီး ဖကထြားတယ်။ ကနွောကြတော့ မတုနမြလှုပ် ကြောကရြုပ်။ (တောင့တ်ောင့ကြှီးပေါ့လေ)

“ဗိုကဆြာနပြေီလား အဈကို” လို့ မေးလာတော့ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကမြိတယ်။ ဒါနဲ့ ကားဂိတရြှေ့က တကျကစီတဈစီးပေါြ ကောကတ်ကလြိုကပြှီး ဘုမသိဘာမသိ မှို့မှာဆိုတော့ တရုတထြမင်းဆိုင် တဈဆိုငဆြိုငကြို ပို့ပေးပါလို့ ကားသမားကို သူ့ဖာသူ ပြောလိုကတ်ယ်။ ထမင်းဆိုငရြောကတ်ော့ လူတွကေ အပြည့ြ။ ငရှဉ့ကြို ငရုတကြောင်းနဲ့ အကြှပကြှောထြားတာရယ်၊ အမဲသားကို ဟင်းသီးဟင်းရှကြ စီခွှမ်းဆော့ဈနဲ့ ရောကြောထြားတာရယ်၊ ဟင်းရညတ်ဈခွကရြယ် သူ့ဖာသူ မှာလိုကတ်ယ်။ (အကုနလြုံး ကနွော့အြကြိုကတ်ှဗွေ)

ဟင်းတွရေောကမြလာခင် ညီမလေးက စကားတွေ တတွတတ်ှတ် ဖောငဖြှဲ့နပမေယေ့လြို့ ကနွောကြတော့ တုံဏှိဘာဝရယ်ေ။ အလုပကြိဈစနဲ့ မနေ့ကတည်းက တဈမှို့ပြီးတဈမှို့ ကားနဲ့ပတမြောင်းနရတော အတူပါလာတဲ့ လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှကေ ဒီဖကတ်ိုင်းပြညမြှာ ကားမမောင်းဖူးတော့ သူပဲမောင်းခဲ့ရတယ်။ ပငပြန်းလိုကတ်ာ အဈကိုရာပေါ့။ ဒီမှို့ကိုလည်း မရောကဖြူးတော့ GPS အားကိုးနဲ့ မောင်းလာတာ လမ်းမှာ စမ်းတဝါးဝါးပဲ၊ မှို့ထဲဝငလြာတော့လည်း ဘတဈြကားကလှှဲပြီး တခွားကား ဝငခြှင့မြပြုတဲ့လမ်းတွကေို ဇွတဝြငမြောင်းလာတာ ကငမြရာနဲ့မိလို့ ဒဏကြှေးတွတေော့ အတောမြွားများ ဆောငရြတော့မယထြငပြါရဲ့ ဘာညာတွပေေါ့ဗွာ။ အခုလည်း တည်းမယ့ဟြောတ်ယ် ရောကရြောကခြငွြး လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှကေို ငါနငတ်ို့နဲ့ ညစာမစားနိုငတ်ော့ဘူး နားတော့မယလြို့ ဘတပြှီး ခကြခြငွြး ခွလငွေလြဈလာခဲ့တာ သိလားပေါ့။

သူကသာ တပြုံးပြုံးနဲ့ ဆကတ်ိုကြ တောကြီတွေ ပစ်နပမေယေ့ြ ကနွောကြတော့ စွပပြှုတပြန်းကနထြဲက ဟင်းရညတ်ှကေိုပဲ စိုကကြှည့ပြှီး တဈဇွန်းချင်ြး ခပသ်ောကန်တော။ အဖကကြို ပြနမြလုပဘြူး ဟီဟိ။ (မောငခြမွြး မူနှဲ့နဟနေလြေး မကြစြိထဲ မှငယ်ောငကြှည့ကြှပါ ညီအဈကိုတို့)

အဲ့လိုလုပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို စိတကြောကန်တေဲ့ ကလေးတဈယောကကြို ကြည့်န်တေဲ့ လူကြီးတဈယောကြ အကြည့်မြွိုးနဲ့ကြည့်ပြှီး ဖုန်းထုတ်၊ ဒုံပတတ်ှဘောတွေ ရိုကယ်ူသှားသေးတယ် မသာမလေး။ နှုတခြမ်းကြီးက စူတူတူနဲ့ ခစွစြရာကြီး အဟီးတဲ့ဗွာ။

ထမင်းတွဟင်ေးတွေ ရောကလြာတော့ ကနွောကြ အားရပါးရ လှေးနသလေောကြ သူကတော့ တို့ကနန်း ဆိတကြနန်းပဲ။ စားသောကပြှီးလို့ ပိုကဆြံရှင်းမယဆြိုတော့ ကနွောကြ ငါပေးမယလြုပတ်ော့ သူက အသာနစမြေးပါ ညီမလေးက ကုမျပဏီစားရိတန်ဲ့ လာတာ၊ ဘလြပြေနတ်ငလြိုကရြုံပဲ၊ ငှိမင်ှိမန်လေိုကြ ဆိုပြီး လုရှင်းသှားတယ်။

စားပြီးတော့ ဆိုငထြဲက ထထွကလြာကြတယ်။ ဘာဆကလြုပကြှရမှန်း မသိတော့ဘူးရယ်။ ဦးတညရြာမဲ့ လမ်းပေါမြှာ တိတတ်ဆိတပြဲ လွှောကန်မေိကြတယပြေါ့လေ။ အဲ့လိုလွှောကန်ကြရေင်း သူက စကားစလာတယ်။

“အဈကိုရာ မိုးတအားခွုပန်ပြေီ ညီမလေးလည်း နားချင်လြာပြီ။ နကဖြှနလြည်း အလုပကြိဈစနဲ့ ခရီးဆကရြဦးမယ်။ ဟောတ်ယပြှနမြှဖြစ်မယ်” တဲ့။

“ဒါဆိုလည်း ပြနလြေ” လို့ ပြောလိုကတ်ော့

“အဈကို ဘယလြိုလုပမြှာတုန်း။ ညီမလေး ဟောတ်ယ် ဘှတကြငလြုပကြတည်းက နှစ်ယောကခြန်း လုပထြားလိုကတ်ယ်။ အဈကိုလည်း ပြနမြနပေါနဲ့ အဝေးကြီး။ လာပါ ညီမလေးနောကြ အသာလေးလိုကခြဲ့။ လိုကမြယမြလား” တဲ့။

ကနွောြ ဘာမှပြနမြပြောမိဘူး အဟီး။ ဒါနဲ့ သူတည်းတဲ့ ဟောတ်ယကြို ရောကသ်ှားရောဆိုပါတော့။ အခန်းတံခါးသော့ဖြင့တ်ဲ့ ကဒကြ နှစ်ခုယူထားတော့ ကနွော့ကြို တဈကဒပြေးပြီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဟောတ်ယပြေါြ တကလြာခိုင်းတယ်။ (သူ့လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှေ တွေ့သှားမှာစိုးလို့ တူတူတွဲမဝငဘြူး) ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အခန်းထဲ ရောကသ်ှားကြရော ဆိုပါတော့။ လူက အူကြောငကြှောငကြှီးရယ်။ သူက လောင်းကုတကြိုခွှတခြွ အဝတတ်ှေ ကောကြ ကကလြဲနတေဲ့အထိ ကနွော့မြှာ မတတ်ပကြှီးရပလြို့ပေါ့။

အဲ့ဒီနောကြ ညီမလေးက ခေါင်းဆောင်းထားတဲ့ သိုးမှှေးဦးထုပလြေးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့ ကနွောြ မကြလြုံးပြူးသှားတယ်။ ဆံပငအြရှညတ်ှကေ ဝဲကနဲ ကလွာတာကိုးဗွ။

ဒီနရောမှာ တဈခုရှင်းပြမှရတော့မယ် ထငတ်ယ်။ ဟိုးအရငကြ သူ့ဆံပငတ်ှကေ ဂုတဝြဲလေး ဆံတိုမလေးဗွ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကနွောပြှောခဲ့ဖူးတာ တဈခုရှိတယ်။ ငါကြာ ဒီလောကကြိုယလြုံးလှတဲ့ ကောငမြလေးကို လေးဖကထြောကပြှီး လုပရြင်း ဆံပငတ်ှကေို ပိုနီတေးလခြညွထြားတာကို ဆှဲဆှဲပြီး ဆောင့ခြငွတ်ာလို့။ ညီမလေးဆံပငကြ တိုစိစိလေးဆိုတော့ အဲ့ဒီဆန်ဒလေး ဘယတ်ော့မှမပြည့တ်ော့ တဈခုခု လိုနသလေိုပဲဟာလို့။ သူကလည်း ဆံပငရြှည် မကြိုကတ်ော့ အလုပမြဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုပါတော့ဗွာ။

အခု မတွေ့တာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့တော့ ဆံပငတ်ှေ ဒီလောကရြှညန်မှန်ေး ဘှားကနဲ သတိထားလိုကမြိရတော့ လူကို စိတထြဲ ဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ အဲ့ဒါကို ဒင်းလေးကလည်း သိပုံရပါတယ်။ ဝဲကနဲကလွာတဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ခါလိုကရြင်း ပြုံးစိစိနဲ့ မကြစြပစ်ပြလာလို့ မမှငခြငွဟြနဆြောင် နလေိုကရြသေးတယ်။

“ရချိုးလိုကြဦးမယဗြွာ။ အဈကိုလည်း အဝေးကြီးက လာရတာ အေးအေးဆေးဆေး အိပယ်ာပေါတ်ကလြှဲပြီး နားလိုကလြေ” တဲ့။

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားရော။ ကနွောလြည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိပဲ ကုတငပြေါတ်ကလြှဲ တီဗီလေးဖြင့ပြှီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ပြေါ့။ ခဏနတေော့ မှှေးကနဲ အနံ့လေးနဲ့ ညီမလေး ကနွော့ဘြေးနား ရောကလြာတယ်။

“ညောင်းတယဗြွာ ဟိုဖကတ်ိုးစမ်းပါ”

ဆိုပြီး လာလှဲအိပရြော။ နောကထြပ် မိနဈအတနကြှာတဲ့အထိ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဟနဆြောငပြနဆြောငပြဲ အသားချင်ြးလည်း မထိပဲ အိပယ်ာပေါမြှာ ဘေးချင်ြးယှဉလြကြလြှဲပြီး ငှိမန်ကြတေယ်။ တောတ်ောကြှီး ကြာလာတော့ ကနွောလြည်း မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး အဟီး။ တီဗီကို ကောကပြိတလြိုကပြှီး ဝုန်းကနဲကောကထြ၊ ညီမလေးကို တကခြှပစ်လိုကတ်ော့တာပဲ။ သူ့ခငမြွာ ပကလြကကြလေး လှနန်ရောကနေ မကြလြုံးလေးပြူးပြီး ကနွော့ကြို မော့ကြည့်န်ရှောတာ ဟိဟိ။

ကနွောလြည်း ဘာမှကို ရှညရြှညဝြေးဝေး မပြောတော့ပဲ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့ပြီး အသစေုပတ်ော့တာပေါ့။ ကနွော့ကြို အတင်းပြနဖြကလြာတဲ့ ညီမလေးက တဈကိုယလြုံးကို တုနတ်ကန်တော သတိထားလိုကမြိတယ်။ (ကနွောကြ သိကျခာတောရြ ဆရာတောကြှီးအထာ လုပန်တေော့ ဒီလိုလုပလြာတော့မယလြို့ မမွှောလြင့ထြားမိတော့ဘူး။ ဆိုလားဗွာ ဟီး၊ ရှငကြ မာနခဲကြီးဆိုတော့လည်း မမွှောလြင့ရြဲတော့ဘူးပေါ့ ကိုဖိုးသကလြေးရာတဲ့ ခွိ)

ညဝတအြိပအြင်ျကြီကို အတင်းဆှဲဟ မထိရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ခွိုဗူးအိအိထွေးထွေးကြီးတွကေို အတင်းစို့၊ လကန်ဲ့ခွေ၊ လူကြမ်းကြီးဇာတကြို ခင်းတော့တာကိုး။ တရှူးရှူးနဲ့ အောကပျိုင်းကို ဆကဆြင်းသှားပြီး အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးကိုပါ အားရပါးရ လကြပြဈလိုကတ်ာ (ထုံးစံအတိုင်း ဘာမှမလကြလြိုကရြဘူး အာခေါငခြှဈအောြ တွန့လြိမတ်ှန့လြိမန်ဲ့ ပြီးသှားတယဗြွား)

ပြီးတာနဲ့ ကိုင်းကြာဆိုပြီး ကနွော့ဒြုံးပြံကို အတင်းဆှဲထုတ် (ဘောင်းဘီအရှညကြို ဘယလြိုခွှတပြဈလိုကမြိမှန်းတောင် မမှတမြိလိုကဘြူး ဟီး) တဈခကြထြဲနဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ ထိုးထည့ပြဈလိုကတ်ာ ညီမလေးခငမြွာ အမရေေ!! လို့ကို ကုန်းအောလြာလို့ ပါးစပကြို အတင်း လကဝြါးနဲ့ အုပလြိုကရြတယ်။ ဝငသ်ှားတာနဲ့ မညှာမတာကို ပစ်ပကြဆြောင့တ်ော့တာ။ တဖုန်းဖုန်း တဖန်းဖန်းနဲ့နတောပဲ။ ငတထြားတာလည်း ကြာလှပြီကိုးဗွ။ မလုပရြတာကြာလို့လား မသိဘူး ကောင်းထွာဗွာ။

၁၅ မိနဈလောကြ ဆကတ်ိုကြ မနားတမ်းဆောင့လြိုကတ်ာ အရမ်းပြီးချင်လြာလို့ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး။ ကောင်းလှန်းလို့ ကနွော့ပြါးစပကြ ညည်းသံတွေ ထွကတ်ဲ့အထိ အောလြာမိတယ်။ ကနွောပြှီချင်လြာတာကို ရိပမြိသှားတဲ့ ညီမလေးက သူ့ဖာသူ အောဟြဈပြီး အောကကြနေ ကော့ပေးနရင်ေး

“အဈကို.. ရှီးးး.. ဒီရကတ်ှကေ ဆေ့ဖမြဖြစ်ဘူးနောြ။ အပြငကြို ဆှဲထုတပြေးပါ အဟားး”

ဆိုပြီး အောပြှောလာလို့ အားရပါးရ ၄-၅ ခကြလြောကြ ဆောင့ပြှီးတာနဲ့ အပြငကြိုထုတပြှီး ပန်းပစ်လိုကတ်ာ ဘယလြောကမြွား အရှိနပြှင်းလဲဆိုရင် ဗိုကပြေါပြန်းတာ ဟိုးအပေါကြ လညပြင်းတွအထေိ ပြှတကြနဲ စငကြုနတ်ယ် အဟီး။ နားထဲက လတွဘေောတွထွကြေ တဝီဝီတွမှညေတ်ဲ့အထိ လူကို အရှိနတ်ကသ်ှားတာ ဟီဟိ။

သန့ရြှင်းရေးတွေ ဘာတွလေုပပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ဖငတ်ုံးလုံးဖကအြိပန်တေဲ့ အခွိနထြိ နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ ခန်ဓာကိုယကြ ကြှကသ်ားတွေ တဆတဆြတ် တုနန်ကြတေုန်းပဲ။ အဲ့လိုမှိန်းနကြရေင်း ဟိုးအရငကြလို သူ့ကို ကနွောြ ကြောပြတပြေးနလေိုကရြင်း ခရီးကပန်း ဟိုဒင်းကလည်းကြမ်းထားတဲ့ အရှိနန်ဲ့ အိပပြွောသ်ှားကြတယ်။

မနကြ ၃ နာရီလောကကြှတော့ နှစ်ယောကလြုံး တရေးနိုးလာကြရော။ မိုးလင်းတာနဲ့ သူက ခရီးဆကထြှကတ်ော့မှာလေ။ နည်းနည်းလည်း ပြနလြန်းလာကြပြီဆိုတော့ အိပယ်ာထဲက ခဏထ၊ ရလေေးဘာလေး သောကန်ကြတေုန်း ညီမလေးက ရီဝဝလေေေးကြည့်ပြှီး ပြကနွေတေဲ့ သူ့ဆံပင် မရှညတ်ရှညလြေးကို ပိုနီတေးလလြေးဖြစ်အောင် ခညွလြိုကတ်ယ်။ အိပယ်ာပေါြ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ ကနွောြ့ပေါြ အုပမြိုးပြီး နမ်းတယ်၊ တဈကိုယလြုံးကို နမ်းတာ၊ နားရှကြ နဖူး နှုတခြမ်း လညပြင်း ရငဘြတ် အကုနလြုံး ရှရှ ရှရှနဲ့နမ်း အောကကြိုဆင်းတယ်။ ဒုံးပြံကို စုပတ်ယ် အကြာကြီးပဲ။ ဇိမဆြှဲပြီး စုပတ်ာ။ လညခြွောင်း ဟိုးအထဲထိရောကသ်ှားအောင် ထိုးထိုးထည့ပြဈတယ်။ ကနွော့မြှာ ထွန့ထြှန့ကြို လူးနတောာပေါ့ဗွာ။

သူ့ဖာသူ အားရပြီဆိုတော့မှ မှင်းတက္ကစီးတယ်။ မှှတယ်ေ။ တကပြှီးဆောင့န်ရင်ေး “အခုမှပဲ အနတေောဖြစ်သှားတယ် အဈကိုရာ။ ခုနက ကောင်းပမယေ့ြ သတေော့မလိုပဲ ခံရတာ” တဲ့။ ပြုံးစိစိနဲ့ တဈခကြခြငွြး ဆောင့ရြင်း ပြောနတော။ နောကတ်ော့ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငဆြောင့ြ၊ ကြောပေးပြီး ကနွော့ခြှသလေုံးတွကေို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ခပမြှနမြှနဆြောင့ရြင်း ပြီးသှားပြနတ်ယ်။

သူပြီးသှားတော့မှ မောနတေဲ့ အသံလေးနဲ့ “ဆံပငတ်ှကေို ခညွထြားပေးတယကြှာ။ ဆှဲပြီး ဆောင့ခြငွတ်ာဆို” တဲ့။

ကနွောလြည်း လှှားကနဲထထိုင် လေးဖကကြုန်းထားပေးတဲ့ သူ့အနောကန်ား လေးဖကထြောကပြှီး ထည့တ်ော့တာပေါ့။ ရကစြကတ်ယဗြွာ။ စေးပိုငတ်င်းကြပန်တော။ ဖငကြှီးကလည်း ပြောင်းတင်းတင်း အိစကစြကကြှီးရယ်။ ဘာပြောကောင်းမလဲ ခညွထြားတဲ့ မရှည့တ်ရှည် ဆံပငလြေးတွကေို လကတ်ဈဖကကြဆှဲ၊ ကနွတ်ဲ့တဈဖကကြ ဖငပြှောငကြှီးကို တဖန်းဖန်းနဲ့ ခပဆြဆလေးရိုကပြှီး ဆောင့တ်ော့တာပေါ့။ ကောင်းထွာဗွာ ဟီဟိ။ သူကလည်း အားပေးအားမှှောကရြယ်။

ဆံပငကြို အသဆှေဲပြီးဗငွြးတော့ “သပေါပြီ အဈကိုရယ်.. ရကစြကလြိုကတ်ာ အဈကိုရယ်..” ဘာညာနဲ့ စွတအြောတ်ာကိုး။ အောလြလေေ ကြမ်းလလဆေေိုတာ ခငဗြွားတို့လည်း သိသားပဲ။ နောကဆြုံး ဘယလြောကထြိ ကြမ်းလာသလဲဆိုရင် ဆံပငတ်ှခညွေထြားတဲ့ ကြိုးလေးက ပြုတပြကြထြှကြ၊ အကုနပြှကေုနတ်ာ။ ကနွောလြည်း တအားဆောင့န်ရောကနေ သူ့ကြောပေါမြှောကခြွ၊ နားရှကလြေးကိုကြ၊ ခွိုဗူးနှစ်လုံးကို လှမ်းခွပြေီး ကပတ်ိုးလေး ဆကဆြောင့ရြင်း ဇိမယ်ူနလေိုကသ်ေးတယ်။ တောတ်ောကြှီး ကြာလာမှ မရတော့ဘူး။ ခါးကိုပြနမြတ် ဆံပငကြို မဆှဲတော့ပဲ ဖငတ်ုံးကြီးနှစ်ခွမ်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခွမှေှပြီး ဆီးခုံနဲ့တငပြါး တဖြောင်းဖြောင်း ရိုကမြိတဲ့အထိ အသဆေောင့ရြင်း ပြီးချင်လြာလို့ ဒုံးပြံကိုဆှဲထုတ် ဖငန်ှဈခွမ်း အလယတ်ည့တ်ည့ည်ှပပြှီး ပြတရြင်း ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ညီမလေးလည်း တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမတ်ှန့လြိမ် လုပရြင်း ပြီးသှားတယ်။ (သူ့အကငွ့တ်ဈခုက လေးဖကထြောကခြံနရင်ေး ရှုံပြပြဖြစ်လာပြီး ပြီးတတသ်လို၊ ကနွော့ဟြာကြီး ဆှဲထုတလြိုကရြငလြည်း ဟာကနဲဖြစ်ပြီး တဈခွီပြီတတတ်ယဆြိုလား)

ပြီးသှားတာနဲ့ ခွပစ်ေလကပြဈပဲ။ ညီမလေးလည်း မှောကလြွှကကြလေး။ ကနွောလြည်း သူ့အပေါကြနဖေိလို့ မှောကန်မေိတယ်။ ခဏနတေော့ သူထပြီး ရမေိုးခွိုးတယ်။ သူ့လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှကေ မနကစြာ စားဖို့ ဆင်းခဲ့ပါဆိုပြီး လှမ်းခေါတ်ော့ ဆင်းစားတယ်။ ကနွောကြ မှိန်းရင်း ကနွခြဲ့တယပြေါ့ဗွာ။

မနကစြာ စားပြီးတာနဲ့ သူပြနတ်ကလြာပြီး အထုပတ်ှအပေိုးတွေ ပြငတ်ယ်။ ကနွော့ကြို နမ်းတယ်။ မကြရြညလြေး ဝဲဝဲရယ်။ သူ့ဘဏကြဒကြို ပိုကဆြံအိတထြဲက ထုတပြှီး ကနွောကြ ပြနပြေးတော့ ခေါင်းခါတယ်။ ကနွောကြ အတင်းပြနယ်ူဖို့ ပြောတယ်။ ကဒထြဲက ငှပမောဏက ကနွောြ ၃-၄ နှစ်သုံးတောင် မကုနန်ိုငလြောကတ်ဲ့ဟာကြီး ပြနယ်ူသှားပါလို့။

သူက ဘာပြောလဲဆိုတော့ “ရှငဘြယလြို လူစားမှန်း ကမွသိပါတယ် အဈကိုရယ်..။ ဒါကြောင့လြည်း မတောတ်ဆ အရေးကြုံခဲ့ရင် သုံးလို့ရအောင် ပေးထားခဲ့တာပါ..။ ဒါဟာ စောကြားရာရောကမြှန်း ကမွ သိတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ ကမွ ရှင့ကြိုခစွတ်ယ် အဈကို..။ ရှငဒြုကျခရောကန်တောကိုလည်း မကြည့်ရြကဘြူး..။ မသုံးချင်ရြငလြည်း မသုံးပါနဲ့။ အဲ့ဒီကဒကြလည်း နောကြ ၃ လအတွင်း သကတ်မ်းကုနသ်ှားမှာပါ..။ ပူမနနေဲ့တော့..။ ဘဏကြ ကမွကို ကဒအြသဈ ပြနပျို့လာလိမ့မြယ် ..။ အမှတတ်ရသာ သိမ်းထားပတေော့…”

လို့ပြောရင်း သူ့ခရီးဆောငအြိတကြလေးကို ဆှဲလို့ ငိုမဲ့မဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွော့ကြို ခွဖြေားထောကပြှီး ပါးကို ရှှတကြနဲ နမ်းတယ်။

“အဈကိုက ကမွအဖနေဲ့ တထရောထဲပဲ။ အမူအကငွ့တ်ှကေ တဈထပထြဲရယ်”

လို့ ပြောရင်း ခပယ်ဲ့ယဲ့ပြုံးရင်း ခွာကနဲလှည့ြ အခန်းထဲက ထွကသ်ှားခဲ့တယ်။ ကနွော့မြှာသာ ငူငေါငင်ေါငန်ဲ့ ဟိုတယခြန်းထဲ ကနွခြဲ့ရတာပေါ့။

ဒါပါပဲဗွာ။ ကနွောသ်ူ့ကို အဲ့ဒါ နောကဆြုံးတွေ့ခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒီကိဈစတွဖြစ်ေခဲ့တာ အတောကြှာသှားခဲ့ပြီ။ သူ ကနွော့ကြို ဖုန်းတွဘောတွေ သိပမြဆကတ်ော့သလို ဘာဆိုဘာမှလည်း သိပမြပြောတော့ဘူး။ နားလညရြခကတ်ဲ့ ကနွော့ကြို အရှူံးပေးသှားခဲ့တာမွိုးလား မသိပါဘူး။

ရလကေကြှားတဈဖကကြ တိုင်းပြညမြှာ သူရှိနမှန်ေးတော့ ကနွောသ်ိတယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ကိုယ့ဘြဝနဲ့ကိုယ် ရုန်းကနန်ဆေဲပါ။ တခါတလတေော့လည်း သူထားခဲ့တဲ့ သကတ်မ်းကုနန်တေဲ့ ဘဏကြဒလြေးကို ထုတထြုတကြှည့မြိတယ်။ သတိရပါတယ်။ သူက သတိရရင် ဝငလြာခဲ့လေ တွေ့ကြတာပေါ့လို့တော့ ပြောသှားတယ်။ သူကိုယတ်ိုင် ဒီဖကကြိုလာဖြစ်ရငလြည်း အဈကိုနဲ့ ခွိန်းကြမယလြတေဲ့။ (လမ်းကြုံရင် ဝငစြားသှားပါပေါ့ ဟီဟိ အောဝတ်ထုနာမညကြှီး)

ဒါပမယေ့ြ ကနွောတ်ို့ မိုငပြေါင်းများစွာ ဝေးသှားခဲ့သလိုပါပဲလေ။ ဟာသဖောကရြရင် လကုနရြကတ်ှမှော ကုနတ်ိုကကြ လောလြီကားကြီး ရောကမြလာတော့တာကိုတော့ အလှမ်းဆုံးပဲဗွာ အဟီး။ မညာတမ်း ဝနခြံရရင် ကနွောဟြာ စိတ်တဇကောင် တဈကောငပြါ။ ကုလားဖြူစကားတဈလုံး ရှိတယဗြွာ။ အပါ့ကိုတောင် ပြောဖူးသေးတယထြငတ်ယ်။ လိငတ်ူကြိုကတ်ယ် လိငကြှဲကြိုကတ်ယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွအပြေင် ပညာတတဉြာဏရြှိတဲ့ လူတွကေိုမှ အုပခြငွတ်ဲ့ စိတ်တဇရှိတဲ့ လိငစြိတတ်ဈမွိုး (လိငကြှဲကို ပြောတာနောြ အဟီး) ရှိသတဲ့။ သူကော ကနွောပြါ အဲ့လိုစိတမြွိုး ရှိနပေုံရတယဗြွ။ ထို့အတူပဲ တဈယောကကြို တဈယောကြ မသိစိတမြှာ ကြောကလြန့န်ကြတေယ် ထငပြါရဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ သောငတ်ငရြမကြေ အခွနတေဈေခုနဲ့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သှားခဲ့ကြတယ်။

အခု ကနွောြ သူ့ကိုလှမ်းတယဗြွာ။ အထူးသဖြင့ြ ကနွောြ ဒီကိုယတ်ှေ့မှာ ရေးပြခဲ့တာကို သချောဖတခြဲ့မယဆြိုရင် ခငဗြွားတို့ သတိထားမိလောကတ်ဲ့ အခုလို ဒီဇငဘြာလကုနခြါနီးရကတ်ှဆေို နင့န်င့သ်ည်းညည်း သတိရနတယ်ေ။ အဝါရောငစြိုကခြင်းတွထေဲ ပြေးလှှားခဲ့ဖူးတာတွေ၊ ဘူတာရုံအိုလေးထဲ ပထမဆုံး စတွေ့တဲ့ညက မှူတွပေိတန်ခေဲ့တာတွေ၊ ဘတဈြဒရိုငဘြာ အမွိုးသမီးက နငတ်ို့က မောငန်ှမတွလေားလို့ အမေးခံရတာကို အသံလေးတစာစာနဲ့ တဟားဟား အောရြယခြဲ့တဲ့ သူ့ဟနပြနလြေးတွေ၊ နီညိုရောင် သဈရှကခြှောကတ်ှေ ဖုံးနတေဲ့ တောအုပလြေးထဲ လမ်းလွှောကခြဲ့တာတွေ၊ ဝိုငမြူးမူးနဲ့ တောမှို့လေးအလယကြ ကြေးရုပကြှီးပေါြ အတင်းတွယတ်ကတ်ဲ့ ညီမလေးရဲ့ ခပဆြိုးဆိုး ဟနပြနလြေးတွေ၊ လတွေေ တဝှီးဝှီးတိုကြ အေးစကပြှီး ခိုကခြိုကတ်ုနန်တေဲ့ ကြားက အဲ့ဒီမှို့လေးရဲ့ နာမညကြွောြ တရုတပြွောပြှဲစားရုံကို ညသန်းခေါငသ်ှားပြီး ဘဲကငန်ဲ့ ခေါကဆြှဲပူပူတဈခွကစြီ စားဖူးခဲ့ကြတာတွေ၊ မှို့ကလေးကို ရဈခွစေီးဆင်းနတေဲ့ တူးမှောင်းလေးဘေးက သဈလုံးအိမ် ဘီယာဆိုငလြေးမှာ ထိုငရြင်း ရကေူးနတေဲ့ ဘဲငန်းအုပကြလေးတွကေို တူတူထိုငင်ေးရင်း ရောကတ်တရြာရာ ပြောဖူးခဲ့တာတွေ၊ သူ့အိမလြေးထဲ နှစ်ယောကထြဲကမျဘာလေး လုပခြဲ့စဉကြ အာလူးနဲ့ အမဲသားဟင်းခကြပြှီး နံပြားဖုတကြွှေးတော့ ဟိုကြ! ရလညေမြိုကပြါလားလို့ မကြလြုံးလေးပြူးပြပြီး သဘောကခွဲ့တာတွေ (နံပြားက မီးကြှမ်းနတယေဗြွာ)၊ ဒီမှို့လေးမှာပဲ အခွခခွေငွတ်ယ် ကြောင်းပြီးလို့ အလုပအြကိုင် အဆငပြှရင်ေ ဒီမှို့မှာပဲ အိမတ်ဈလုံးဝယပြှီး နရမေလားလို့၊ အဲ့ဒါ အဈကို ကမွကို ယူမလားဟင်.. လို့ပြောရင်း အင်း ဘာမှလည်း မဆိုငပြါလား အဟီး ဆိုပြီး သူ့ဖာသူ လွှောခသွှားတတတ်ာတွေ အစရှိသဖြင့ြ အရာရာအားလုံးကို သတိရမိပါရဲ့ ညီအဈကိုတို့ရာ။

ကနွောြ ဒီရကပျိုင်း သူရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အဲ့ဒီမှို့ကလေးကို သှားလညဖြို့ စဉြးစားမိသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဝါရောငစြိုကခြင်းထဲ အဖောမြပါပဲ တဈယောကထြဲ ဘယလြိုခွနအြားမွိုးနဲ့ လွှောကသ်ှားရပါ့မလဲ၊ ဘူတာရုံအိုလေးထဲ ကနွော့ကြို လာကြိုနမယေ့ြ ကောငမြလေးတဈယောကမြှ မရှိတော့တာလေ။ ကနွောြ သတ်တိမရှိတော့ပါဘူးဗွာ။ ဒါနဲ့ပဲ မသှားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတမြိခဲ့ပါတယ်။

သူကကော ကနွော့ကြို သတိရနမလေားလို့ ရောရြမ်းမှန်းဆမိပါတယ်။ တဈဖကကြမ်းမှာ သူ့ဘဝနဲ့သူ ပြောန်မှောပေါ့ဗွာ။ ရှောငဇြလီဇေး လမ်းမပေါကြ ပလကဖြောင်း ကဖီးတဈခုခုမှာ သူ့လို ကမျဘာကြောတ်ကျကသိုလကြ ထွကလြာတဲ့ ထိပတ်န်းဦးဏှောကပျိုငရြှင် ပညာတတ် အပေါင်းအသင်းတွနေဲ့ ဝိုငအြနီမှုံ့ရင်း ပညာတတတ်ှေ ပြောတတတ်ဲ့ စကားတွေ ပြောနမှောပေါ့လေ။ ဒါမှမဟုတ် ကနွောတ်ို့ ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ရိုတွန်းကဖေးမှာ သူ့ရဲ့ ဒီဇငဘြာအားလပရြကတ်ှကေို အဖောတ်ဈယောကယ်ောကန်ဲ့ သှားထိုငရြင်း စာအကြောင်းပအကြေောင်းတွေ လကနေန်ကြမေလားပဲ။

ဗမာပြညကြ ဖြတမြောဒြန် ဆရာတဈယောကြ ရေးဖူးတဲ့ ဝတ်ထုထဲက ဇာတသ်ိမ်းစာကြောင်းနဲ့ပဲ ဒီကိုယတ်ှေ့ကို ပိတသ်ိမ်းလိုကပြါတယ်။

“မတောတ်ဆပါပဲ ကလေးရေ…. ငါတို့ လူ့ဘဝမှာ ဆုံခဲ့ဖူးတယဆြိုတာ”

အတွေးကြေ ကြနတေေဲ့
မာယာကော့ဖစြခမွြး

ပြီးပါပြီ။