အောစာအုပ်

အဝါရောင်စိုက်ခင်း (အပိုင်း ၁)

အဝါရောငစြိုကခြင်း
ရေးသားသူ – Chann Ko (ခမြျးကို)

🏵️ အပိုင်း (၁) 🏵️

အဝါရောငစြိုကခြင်းတွေ၊ စိမ်းစိုရောငတ်ောအုပတ်ှေ ပတလြညဝြိုင်းထားတဲ့ မှုနကြုတကြုတ် တောမှို့လေးတဈမှို့ကို အလညအြပတသ်ှားရင်း ကနွော့ကြို ကရာတေးကဈနဲ့ ဖငပြိတကြနတ်တတ်ဲ့ ညီမလေးတဈယောကန်ဲ့ ဘူတာရုံအိုလေးတဈခုမှာ စတွေ့တဲ့ဇာတဝြငခြန်းကနေ အိပယ်ာထဲရောကသ်ှားတဲ့ လွှို့ဝှကဆြန်းကြယ် ရငသ်ိမ့တ်ုန် ကိုယတ်ှေ့လေးပါ။

ကနွော့မြှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကံတရားတဈခု ရှိတယဗြွ။ ကနွော့ဘြဝမှာ ကြိုကခြဲ့သမွှ မိန်းမတွအကေုနလြုံး စာဖတတ်ဲ့ဝါသနာ ရှိသူတွခညွြေးပဲ။ ပြောရရင် စရှေးကိုကတ်ယပြေါ့ဗွာ။ ခငဗြွားတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲ စာသမားတွကေ စာမဖတတ်ဲ့လူဆို အထငကြိုမကြီးတတကြှဘူး။ စာအုပသ်မားတွရေဲ့ ဝါသနာက စာအုပတ်ှတငေမြကဘူး ရုပရြှင်၊ ဂီတ ဘာညာအစရှိသဖြင့ြ နောကဆြကတ်ှဲလေးတွေ ပါလာတတကြှသေးတယ် မဟုတလြား။ အဲ့ဒီလို ဝါသနာတူ ဘာသာရပတ်ူခွင်း တွေ့လိုကရြင် သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ။ အငမြတန် ခငမြငရြင်းနှီးတတကြှတာ ထုံးစံပဲ။

အဲ့ဒီ ဝါသနာတူ လူနှစ်ယောကကြ ဖိုနှင့်မ ဖြစ်နကြတေယ် ဆိုပါတော့.. သူတို့နှစ်ယောကြ ဆုံကြတဲ့နရောက လူမွိုးတူတွမရှေိတဲ့ အဝေးကြီးမှာဆိုပါတော့..။ ဘာတွဖြစ်ေကုနမြယ် ထငသ်လဲဗွာ။ ဟုတကြဲ့ အဲ့ဒီမေးခွန်းရဲ့အဖြကေ ကနွောအြခုပြောပြမယ့ြ ဇာတလြမ်းပါပဲ။

သူ့ကိုဘယမြှာ စပြီးသိခဲ့သလဲဆိုတော့ ဗမာတွမွေားတဲ့ နရောဒသတေဈခုမှာ သိခဲ့တယလြို့ပဲ လှယလြှယပြှောလိုကရြအောင်။ အခမ်းအနားတဈခုမှာ သိခဲ့တယပြေါ့။ ဖုန်းနံပါတလြေးဘာလေး လဲလှယမြိခဲ့တယ်။ ဒီလောကပြါပဲ။

ကိဈစပြီးတော့ ကနွောလြည်း ကိုယ့တ်ောမှို့လေးဆီ ကိုယပြှနခြဲ့ပြီး မေ့မေ့ပြောကပြွောကပြေါ့။ နောကတ်ော့ ဘာရယမြဟုတဘြူး အဆကအြသှယလြုပမြိကြရော။ တကဈြမကဆြေ့ခွလြေးဘာလေးပို့၊ တဈခါတဈလေ ဖုန်းပြော၊ စာအကြောင်းပအကြေောင်းလေးတွေ ဟိုအာဒီအာလုပတ်ယ် ဆိုပါတော့။ ဟိုလိုမွိုး အီစီကလီထုတာ ဘာညာ မဟုတဘြူးနောြ။ ဘောဒြါကဏျဍသကသ်ကပြဲ။ ဖြနကြှောငရြအောငလြည်း သူ့ကိုတဈခါပဲမှငဖြူးခဲ့တော့ ဘယလြိုရုပဆြိုတာတောင် ကောင်းကောင်းမမှတမြိဘူးရယ်။

တဖြေးဖြေးနဲ့ ခငမြငလြာရတဲ့ အကြောင်းကလည်း ဒီလိုဗွ။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံးက ကိုယ့မြှို့မှာ ကိုယတ်ဈယောကထြဲ ဗမာဆိုတာရှိတဲ့ အနအထေားမွိုး။ ဘာအသိုင်းအဝိုင်းမှကိုမရှိတဲ့ ဘဝတွကေိုး။ ဒီတော့ ဗမာလို သောကတ်င်းလေးဘာလေးတုပ်၊ ဟိုပြောဒီပြောလေး လုပခြငွရြငတ်ောင် ဒီလိုပဲ ဖုန်းခေါပြှီး အာလူးဖုတန်ရတေယလြေ။ ဒီလိုနဲ့ ရာသီဥတုဆိုးဝါးတဲ့ ဆောင်းရာသီကာလတဈခု ရောကလြာတယ်။ ကနွောလြည်း အထီးကနွတ်ာ အကြောင်းပြပြီး အရကခြညွြး လှိမ့သ်ောကန်တောပေါ့။

အဲ့လိုနဲ့ တဈရကမြှာ မူးမူးနဲ့ သူ့ကိုဖုန်းထဲကနေ ကလောဆြဲလိုကကြော ဟီး။ (သောကကြငွ့တ်နခြကြကြ အဲ့လိုရယ်) ဒါနဲ့ စိတကြောကပြှီး ဖုန်းခသွှားတယ်။ ၃-၄ ရကလြောကြ ဒီအတိုင်းပစ်ထားလိုကပြှီး တဈရကတ်ော့ မနနေိုငပြဲ ဖုန်းခေါပြှီး ချော့ရတာပေါ့လေ။ ငါကိုက မိုကရြိုင်းတာပါ ညီမလေးရာ ချောဒီးချောဒီး ဘာညာပေါ့။

အဲ့ဒီမှာ ဘာပြောလာသလဲဆိုတော့ ရဘူးတဲ့..။ ဒီအတိုင်း ဖုန်းနဲ့လာမချော့နဲ့ .. လူကိုယတ်ိုင် လာချော့ခွတေဲ့။ အဲ့ဒါကလေ ဟိုဒင်းလေ ဆိုပြီး ဟိုပြောဒီပြောတွေ လွှောကပြှောနတောကို မရဘူးရယ်။ ဒီနေ့ သောကြာနေ့ကြီး အခုခကြခြငွြး ကမွဆီလာခဲ့ လာချော့လာတဲ့ အဟီး။ အာ… ငါမလာနိုငဘြူးထငတ်ယဆြိုပြီး လွှောကလြွှကပြှောတော့ စကားမရှညန်ဲ့ အခုခကြခြငွြး ဘူတာရုံသှား လကမြှတဝြယပြှီး လိုကလြာပါတဲ့။

ကနွောကြ အင်းမလုပ် အဲမလုပဖြစ်နတေော့ .. ဘာလဲ ရထားလကမြှတဈြေးကြီးလို့မလား.. ကမွရှင့ကြို တဈဝကပြှနပြေးမယ် ဟုတပြှီလားတဲ့။ အဲ့ဒီတော့မှ တဈဝကပြေးမှာ တကယဆြို လာမယလြလေို့ ဟီဟိ။

ဘယ့န်ှယ် သူနဲ့ကနွောကြ အဝေးကြီးဗွ။ ရထားလကမြှတခြက လယောဉလြကမြှတခြနီးနီး ဈေးကြီးတာကိုး။ ဒါကြောင့ြ မူနတော။ ဒါနဲ့ပဲ ညနဖကြေ မှုနမြှိုင်းမှိုင်း ရာသီဥတုမှာ ဂွာကငအြနကရြောငလြေးတဈထည် ကောကစြှပ်၊ ဂငွြးပနတ်ဈထညန်ဲ့ ကင်းဘတဖြိနပ် ကောကဝြတ်၊ အဝတပျိုတဈစုံ ကြောပိုင်းအိတထြဲထည့ပြှီး ခငဗြွားတို့ညီလေး မောငခြမွြးရဲ့ ခရီးရှညကြှီး စတငခြဲ့တယဆြိုပါတော့။

လမ်းမှာ ရထားတွေ ဟိုပြောင်းဒီပြောင်း စီးရသေးတာဆိုတော့ သူ့မှို့လေးကို ရောကသ်ှားတဲ့ အခွိန် ညကိုးနာရီထိုးနပြေီ။ တခါမှလည်း မရောကဖြူးတဲ့ နရောကို သှားနရတေော့ လူကလည်း ရငတ်ထိတထြိတရြယ်။ သောကတ်လှှဲ တဈခုခုဖြစ်ပြီး ရထားနဲ့ဆကလြိုကသ်ှားမိရင် ဒုကျခဆိုတဲ့ စိတန်ဲ့ ပူပနန်ရတေော့ ကိုယ့ဘြေးခုံက ကုလားဖြူမလေး စကားလာပြောတာတောင် သိပအြာရုံမထားနိုငဘြူး.. အင်း.. အဲနဲ့ ဖြစ်နတော။ နောကဆြုံး တိုတိုပြောရရင် ရောကသ်ှားရောဆိုပါတော့။

ရထားက ခဏလေးပဲရပပြှီး ထွကသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒီ တောမှို့လေးက ဘူတာရုံအိုလေးထဲမှာ ကနွောြ အူကြောငကြှောငန်ဲ့ ဆင်းနရဈေခဲ့တယ်။ ကနွော့ကြို လာကြိုမယဆြိုတဲ့ ညီမလေးက ဘယန်ားမှာမှန်း မသိဘူး။ ရာသီဥတုက အငမြတန် ကြမ်းလှန်းတော့ ဘူတာရုံအိုလေးက မှူနှင်းတွကြေားထဲမှာ ဝိုးတဝါးရယ်၊ လူကလည်းရှင်းလို့၊ တဈခါမှမရောကဖြူးတဲ့ နရောဆိုတော့ ဘာလုပရြမှန်းလည်း မသိဘူး။

အဲ့ဒီမှာ ဖုန်းဝငလြာတယ်။ ကောကကြိုငလြိုကတ်ော့ ရှငဘြယမြှာတုန်း.. ရှငပြှောတဲ့ရထားက ထွကသ်ှားတာ ကြာပြီတဲ့။ နောကတ်ောကတ်ောကစြိတကြ ပေါလြာတော့.. ငါမလာဖြစ်တော့ ညီမလေး ဆောရီးပါဟာ ဆိုပြီး လွှောကစြနမေိသေးတယ်။

အဲ့လိုပြောရင်း မှူတွပေိတန်တေဲ့ ဘူတာပလကဖြောင်းပေါြ မလှမ်းမကမ်းမှာ ဆံပငတ်ိုတိုနဲ့ ဖုန်းကိုငထြားတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကကြို ဝိုးတဝါး လှမ်းမှငလြိုကရြတော့ အသာလေး ပြေးကပသ်ှားပြီး ဝါးးကနဲ လှန့လြိုကတ်ော့ အူတူတူနဲ့ ကြည့်န်တယေဗြွ။ စုစုပေါင်း တဈခါတိတိပဲ မှငဖြူးခဲ့ပြီး ဖုန်းပေါမြှာပဲ ရင်းနှီးခဲ့ရတော့ နှစ်ယောကလြုံးက သချောမှတမြိတာ မဟုတဘြူး။ ကနွော့ရြုပကြလည်း မှတမြိချင်စြရာမှမကောင်းတာလေ။ ဆံပငဘြုတသ်ိုကြ၊ နှုတခြမ်းမှှေး၊ မှုတဆြိတမြှှေးတွနေဲ့ တရုတလြူမိုကရြုပ် ဖြစ်နတော ဟီး။

ကိုဖိုးသကြ လားတဲ့။ အဲ့လိုလှမ်းမေးပြီး မကြလြှှာလေးခလွို့ ရှကန်ရှောတယ်။ အီဖကေိုယကြလည်း သူ့ကိုချော့သလိုလိုနဲ့ အတင်းဆှဲဖကပြဈလိုကတ်ယ် အဟိ။ ဖကရြုံတငဘြယကြမလဲ နမ်းပါနမ်းပစ်တာ။ နားကိုအေးကရောပဲ။ နဖူးကိုပါဗွာ။ ကိုယ့ကြိုစိတကြောကန်တေဲ့ ညီမလေးကို အူမှူးနတေဲ့စိတန်ဲ့ ချော့တဲ့ သဘောပေါ့ ဟဲဟဲ။

ကနွောြ ကောင်းကောင်းမှတမြိနတောက သူ့ကိုမကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲဖကပြှီး နဖူးကိုနမ်းတော့ ကြောကကြနကြနတ်ဲ့ သဘောနဲ့ လကန်ှဈဖကကြို ရငခြှငထြဲထည့ပြှီး တံထောငဆြဈတွနေဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြို ထောကထြားတယ်။ (သူ့ခွိုဗူးတွနေဲ့ ကနွော့ရြငဘြတ် ထိသှားမှာစိုးလို့ ဟီး) တွေ့တွေ့ချင်ြး အဲ့လို သောင်းကနွြးလိုကမြိလို့လား မသိဘူး ကနွော့မြကြန်ှာကို သချောမကြည့်ရြဲတော့ဘူး။ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ငှိမင်ှိမလြေး ဖြစ်သှားတယ်။ အဲ့ဒီညက မှူတွေ ဘယလြောကပြိတသ်လဲဆိုရင် ဘူတာရုံလေးထဲကနေ လမ်းမပေါကြိုထွကတ်ာ လမ်းပြောကန်ခေဲ့တယ်။ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ လကခြငွြးခွိတပြှီး လွှောကလြိုကတ်ာ တောအုပကြလေးဖကကြို ရောကသ်ှားကြသေးတယ်။ မနည်းကို မှို့ထဲဖကကြို လမ်းကြောင်းရှာပြီး ထွကခြဲ့ရတယ်။ ပတဝြန်းကငွြ အနအထေားက အိပမြကထြဲမှာလိုလို ဘာလိုလိုကြီးရယ်။

မှို့ထဲကိုဖြတပြှီး လမ်းလွှောကလြာတဲ့အခါ ဘေးကနေ ခုနဆြှဆှနဲ့ သူ့ကိုနောကပြှောငရြင်း ကနွောကြ အူမှူးလာပမယေ့ြ သူကတော့ တဈခကြတ်ဈခကြြ ခိုးကြည့်တ်ာကလှှဲပြီး ရှကရြှကန်ဲ့ မကြလြှှာလေးခလွို့ဗွ။ နှစ်ယောကသ်ား မှို့လယခြေါငကြို ဖြတလြွှောကပြှီး တဈဖကခြှမ်းမှာရှိတဲ့ တကျကသိုလကြွောင်းသားတွေ အနမွေားတဲ့ ရပကြှကကြလေးထဲက သူ့အိမလြေးဆီ ရောကသ်ှားကြရော ဆိုပါတော့။

သူ့အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့ ကြောပိုးအိတကြလေးခွ ရချိုးချင်တ်ယဆြိုတော့ ရချိုးခန်း လိုကပြှပေးတယ်။ ကနွောြ ရမေိုးခွိုးနတေဲ့အခွိနမြှာ သူက ထမင်းဟင်းတွေ နှေးနတယ်ေ။ ထမင်းစားတော့ ဟင်းတွကေ ပဲနီလေးဟင်းခွို၊ ခဉွပြေါငကြှောြ၊ ငါးပိကောင်၊ အဲ့လိုဟင်းတွဗွော။ ဗမာစာငတင်တန်ဲ့ လှိမ့တ်ှယတ်ော့ ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ။ ဗမာလကဖြကခြှောကြ ခပထြားတဲ့ ရနှေေးကြမ်းလေးပါ ပါသေးတယ်။ (ပြနပြှောရင်း သှားရညယ်ိုတာ ဟီး)

သူနဲ့ အိမတ်ူတူငှားနတေဲ့ ကုလားဖြူမနှစ်ယောကန်ဲ့လည်း မိတဆြကပြေး ဘာညာပေါ့။ စားသောကပြှီးစီးတော့ သူက သိမ်းဆည်းဆေးကြောနတယ်ေ။ ကနွော့ကြို ရနှေေးကြမ်း မတခြှကတ်ဈခွကြ ထည့ပြေးပြီး အပေါတ်ကန်ှင့တ်ဲ့။ ဒါနဲ့ သူ့အိပခြန်းထဲ ပြနတ်ကလြာခဲ့တယ်။ ၃ ထပအြိမ် အပေါဆြုံးထပမြှာဗွ။ သူ့စာကြည့်စြားပြဲပေါမြှာ စာအုပတ်ှေ တွေ့တာနဲ့ ဟိုမှှဒေီမှှေ လုပလြိုကတ်ော့ ကနွောြ အရမ်းသဘောကတွဲ့ ဂကြြ(ကြမ်းခွံကုန်း) ရဲ့ သရောစြာပေါင်းခွုပ် နှစ်အုပတ်ှေ့တာနဲ့ ကောကဖြတလြိုကြ၊ ရနှေေးကြမ်းမှှေးမှှေးလေး မော့လိုကန်ဲ့ ဇိမတ်ှေ့နတောပေါ့။ ခဏနတေော့ ရထားစီးလာတာမို့ လူက ညောင်းလာတာနဲ့ သူ့အိပယ်ာပေါတ်ကပြှီး လှဲရင်း စာကြည့်မြီးအုပဆြောင်းလေး ဖြင့ပြှီး ဆကဖြတန်မေိတယ်။

အိပယ်ာက နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငကြှီးဗွ။ တောတ်ောလြေး သန့ရြှင်းတယ်။ စောငတ်ှကေော၊ အိပယ်ာခင်းတွကေော ဖြူဆှတမြှှေးပြံ့နတောပဲ။ နှေးကလည်းနှေးတော့ အိပရြတာ ဇိမရြှိလိုကတ်ာ။ သိပမြကြာပါဘူး တံခါးဖြင့သ်ံကြားလိုကရြလို့ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သူဝငလြာတယ်။

“မနကဖြှနမြနကြ နန်းကြီးသုပ် စားမလား၊ မုန့ဟြင်းခါး စားမလား” တဲ့။

“အို.. ဘာရရ အကုနအြုပမြယ်” လို့ ဟီး။

အခန်းထဲဝငလြာပြီး ဟိုလုပဒြီလုပ် အလုပရြှုပန်တယ်ေ။ ခွလကေဆြေး၊ မကြန်ာသဈ၊ သှားတိုကပြှီးတော့ ကုတငဟြိုဖကအြခွမ်းကို တကလြာပြီး သူ့ဖာသာ စာအုပတ်ဈအုပန်ဲ့နှပရြင်း ကနွော့ကြို စကားလှမ်းလှမ်းပြောတယ်။ ကနွောကြလည်း စာဖတလြိုကြ သူနဲ့ အာလူးဖုတလြိုကပြေါ့။ အဲ့လို လပစ်ေလိုကကြှတာ လူက ငိုကသ်လိုလို ဖြစ်လာလို့ နာရီလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သောကတ်လှှဲ မနကြ (၂) နာရီ။

“ကဲ! အိပခြငွလြာပြီ။ မနကမြှ ဆကပြှောမယ်။ ငါဘယမြှာ အိပရြမှာလဲ ညီမလေး။ ဧည့ခြန်းက ဒုတိယထပမြှာမလား။ စောငထြူထူတော့ပေးဟာ တအားအေးတယ်”

ဆိုပြီး မေးလိုကတ်ော့.. ကနွော့ကြို ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ တဈခကြစြိုကကြှည့လြာတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဖကအြခွမ်းမှာ သူခွထားတဲ့ ဖကလြုံးကို အိပယ်ာအလယတ်ည့တ်ည့ြ သူနဲ့ ကနွောကြှားမှာ ခထွားလိုကရြင်း..

“ဒီမှာပဲ အိပလြိုကတ်ော့ ..” တဲ့။

ကနွောကြလည်း လူတဈမွိုးရယ်။ တခွားသူတွဆေို အူမှူးချင်မြှူး.. ဒါမှမဟုတ် အာ! ကောင်းပါ့မလား ဆိုပြီး မူချင်မြူလိမ့မြယ်။ ကနွောကြတော့ ဘာမှ ရှညရြှညဝြေးဝေးကို ပြနပြှောမနတော။ အေး ပြီးကော ဆိုပြီး ခွရင်ေးက စောငကြိုဆှဲခွုံပြီး စာကြည့်မြီးအုပဆြောင်းလေး ထောကကြနဲ ဆှဲပိတပြှီး အိပပြဈလိုကတ်ာ တုံးကနဲပဲ။

—————————————-

အပေါမြှာ ပြောခဲ့သလို စောငခြှုံပြီး အိပပြဈလိုကတ်ာ ခရီးပန်းလာလို့လားမသိဘူး တုံးကနဲပဲဗွ။ ကိုဇောြဦးတို့ပြောသလို ဘာတွညောတွေ ဘာမှမဖြစ်ပေါင်။ ရိုးရိုးသားသားပဲ အိပပြွောသ်ှားတယ်။ စိတထြဲ သရိုးသရီတောင် မဖြစ်ဘူးရယ်။

တရေးနိုး ရှူးပေါကခြငွလြာလို့ ထပေါကတ်ော့ ညီမလေး ကနွော့ကြိုခွပြီး အိပပြွောန်တော သတိထားမိတယ်။ အဲ့ဒါလည်း ကနွော့ကြို ခွထားတာလား ဖကလြုံးကို ခွထားတာလား မသိပါဘူး။ အသာလေးထသှား အိမသ်ာထဲဝင် ရှူးပေါကပြှီး ကိုယ့န်ရောကိုယ် ပြနဝြငအြိပလြိုကတ်ာပဲ။ သူ့ခွထေောကကြ ကိုယ့ခြါးကို ခွိတပြှီး ထပခြှလာလို့တောင် မကောင်းတတမြှန်းသိတော့ အိပယ်ာအစွန်းကို ရှေ့ပြီး ခွခွလေေေး အိပလြိုကသ်ေးတယ်။

မင်းဟာက ဟုတကြောဟုတလြို့လားလို့ ခငဗြွားတို့ မေးချင်န်ကြမေယထြငတ်ယ်။ မယုံလည်း မတတန်ိုငဘြူး ဆရာတို့ရာ။ ကနွောကြ လူပျိုပေါကြ အလိုလိုနရင်ေး လောငတ်ီးနတေဲ့ ခွာတိတမြှ မဟုတတ်ော့တဲ့ အရှယကြိုး။ ပြီးတော့ ကိုယ့ည်ီမလေး အရှယလြေးက ကိုယ့ကြိုယုံလို့ တူတူအိပန်ရှောတာ အဲ့လိုလုပပြေးစရာလားဗွာ။ တကယပြှောတာ တွေးတောငမြတွေးမိဘူး မဟုတတ်ရုတလြုပဖြို့။ ဒါနဲ့ပဲ ပြနအြိပပြွောသ်ှားတာ မိုးလင်းသှားကရော။

မနကမြိုးလင်းတော့ အလန့တ်ကြားနဲ့ နိုးလာတယ်။ ဟေ့လူ! ထထ အိပပြုတ် နဖငေထြိုးနပြေီး ဆိုပြီး အတင်းလှုပန်ိုးတာ ခံလိုကရြတာကိုး။ အတင်းလှုပန်ိုးယုံတင် မကဘူး ရကေိုငထြားတဲ့ လကအြေးအေးနဲ့ လညပြင်းတွေ၊ ဂုတတ်ှကေို လာကိုငပြှီး နိုးတာ။ အာကြာ! ဆိုပြီး ဆူဆောင့ဆြောင့န်ဲ့ ထထိုငလြိုကရြတယ်။ ခွီးလေး! သောကကြငွ့ယ်ုတတ်ယလြို့ ကလောဆြဲလိုကတ်ော့.. အေး! နန်းကြီးသုပန်ောြ ဘဲဥ၊ ငါးဖယန်ှိုင်းချင်ြးနဲ့ ဟင်းခါးလေးပါ ပါသေး မစားချင်လြည်း နဟောတဲ့။

သောကစြားဆို အငမြတနမြကတ်ဲ့ ကနွောြ.. အဲ့ဒီအသံလည်းကြားကော ဟီး.. စားမယလြေ ရယဒြီပဲလား ဆိုပြီး ခကြခြငွြး စောငခြှုံထဲကထွကြ၊ ရချိုးခန်းထဲဝင် မကြန်ှာသဈသှားတိုကြ၊ ရမေိုးခွိုးတာတွေ ခပသ်ုတသ်ုတလြေး လုပလြိုကတ်ယ်။ အားလုံးပြီးတာနဲ့ ပါလာတဲ့အဝတပျိုတဈစုံ ကောကဝြတပြှီး အောကထြပမြီးဖိုခန်းကို ဆင်းသှားတော့ ထမင်းစား စားပြဲပေါမြှာ လှတပတ မနကစြာလေးက အသင့ပြဲ။ နန်းကြီးသုပ် နှစ်ပြဲလောကြ ရှောကသ်ီးလေးညှဈ၊ နံနံပငလြေးနိုငန်ိုငထြည့ပြှီး ကဈပစ်လိုကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ဟင်းခါးလေးကလည်း ခွိုကခွို မှှေးကမှှေးနဲ့။ (ပြောရင်း ဗိုကဆြာလာတယ် ခွီး)

ကနွောြ စားနသေောကန်တေုန်း ညီမလေးက သူ့အခန်းထဲ ပြနတ်ကသ်ှားတယ်။ စားသောကဆြေးကြောပြီးလို့ နောကဖြေးတံခါးလေးဖြင့ြ အပြငထြှကပြှီး စီးကရကလြေးဖြာ၊ ရနှေေးကြမ်းလေး ရှလူးရှလူး မှုတသ်ောကန်တေုန်း ညီမလေး အပေါထြပကြ ပြနဆြင်းလာတယ်။ ဟေ့လူ ဈေးသှားရအောင် တဲ့။ သူတို့မှို့လေးကို သချောမမှငဖြူးသေးတဲ့ ကနွောကြလည်း အေးကြာ ဆိုပြီး ဂွာကငလြေးကောကစြှပ်၊ ဖိနပစြီးပြီး နှစ်ယောကတ်ူတူ အပြငထြှကလြာမိတယ်။

သူ့အိမတ်ဝိုကကြ တောပန်းအရိုင်း နီနီဝါဝါလေးတွေ အလေ့ကပြေါကန်တေဲ့ ပတဝြန်းကငွန်ဲ့ တောတ်ောလြှတာဗွ။ မှို့ထဲသှားတဲ့ လမ်းတဈလွှောကလြည်း လီလီပန်းလေးတွေ၊ ဘယရြီသီးတွသေီးနတေဲ့ ခွုံကလေးတွနေဲ့ အငမြတန် ကြေးလကဆြနတ်ာ။ နှစ်ယောကသ်ား ပုခုံးချင်ြးတိုကပြှီး အူမှူးနကြတေယ်။ ကလေးမ ပေါကစြလေးလိုပဲ လမ်းလွှောကရြင်း ပေါငလြညလြောကရြှိတဲ့ အုတရြိုးဘောငကြလေးပေါြ တကပြှီး လွှောကဆြော့၊ ကနွော့ကြို ဘေးကနေ သူ့လကတ်ှကေို ကိုငပြှီး ထိန်းခိုင်း၊ တဟိဟိနဲ့ ဖြစ်နတော။ မှို့ထဲရောကတ်ော့လည်း ဒါကဘာ၊ ဟိုဟာက ဘာ ဆိုပြီး ကနွော့ကြို ဆရာလုပပြှီး ရှင်းပြနတောကို ပြုံးစိစိနဲ့ နားထောငန်ရတေယ်။

ဘာကြောင့ြ ခကြခြငွြးလကင်င်းကြီး အခုမှ လူချင်ြးတွေ့ပြီး အခုလိုအဆင့တ်ှေ ရောကကြုနတ်ာလဲဆိုတော့ကာ ခငဗြွားတို့ နားလညခြငွမြှ နားလညလြိမ့မြယ်။ အရငကြတည်းက ဖုန်းထဲမှာ ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်တာရယ်၊ စာသမားအချင်ြးချင်ြး ဖြစ်တာရယ်၊ တဈလောကလုံးမှာ ဗမာစကားပြောတဲ့လူဆိုလို့ သူရယ် ကနွောရြယ် နှစ်ယောကထြဲရှိနသလေို ဖြစ်နတောရယကြှောင့ဗြွ။ အခုလို ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းကြည့်လြလေေ သူနဲ့ကနွောကြ စရှေးကိုကလြလဆေေိုတာ ပိုပိုသိလာတာလည်း ပါမှာပေါ့ဗွာ။ တိုတိုပြောရရင် မှို့ထဲက ဈေးကလေးမှာ နှစ်ယောကသ်ား လှည့ပြတကြှည့ပြှီး ဟိုဝယဒြီဝယပြေါ့။ သူတို့မှို့က ရှော့ပင်းမောတွဘောတွေ ရှိပမယေ့ြ အဲ့ဒီလို အသားဆို လတလြတဆြတဆြတ်၊ အသီးအရှကြ၊ သဈသီး၊ လကလြုပလြူသုံးကုန်၊ အဝတအြထညလြေးတွေ မှို့အလညကြှကလြပမြှာ ခရွောင်းတဲ့ဈေးက နေ့တိုင်းမရှိဘူးတဲ့။ (ရှမ်းပြညကြ ငါးရကတ်ဈဈေးလိုပေါ့)

နေ့လညပျိုင်းရောကတ်ော့ အိမပြှနလြာကြတယ်။ လမ်းမှာ အထုပကြှီးတွကေို တရှတတ်ိုကဆြှဲပြီး သယလြာရတာ ကနွောပြေါ့ဗွာ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဝယခြှမ်းလာတာတွေ မီးဖိုခန်းထဲ နရောခွ၊ နေ့လညစြာ တူတူစားပေါ့။ ဟင်းတွကတေော့ သိတဲ့အတိုင်း ငါးခူကြောခြကြြ၊ ငါးပိရည်၊ အတို့အမှုပစြုံ၊ ခဉွရြညဟြင်း၊ ယိုးဒယားဆနမြှှေးမှှေးလေးနဲ့ ခကြထြားတဲ့ ထမင်း…။ မောငခြမွြးတို့ နတပြှညရြောကန်သလေိုပဲ ဆရာရေ့ ဟီး။ ရရလေညေလြည် ငတထြားတာကြာပြီ မဟုတလြားဗွာ။ အသကေို အုပတ်ာ။ စားပြီးတာနဲ့ လှုပတ်ောငမြလှုပခြငွတ်ော့ဘူး။ သူ့ဆီက ဦးခွိနတ်ီ အစာကြဆေေးတွတေောင်းပြီး ဝါးရသေးတယ်။ ဗိုကကြှီးကယန်လေို့ ဟီး။ နေ့လညစြာ အုပပြှီးတာတောင် ညစာက ဘာစားရဦးမှာလဲ မသိဘူးဆိုပြီး စိတကြူးနဲ့ အူမှူးနတော။ (ငတကြှီးကခွကြြ ဟီး)

စားသောကပြှီးတော့ အပေါထြပအြခန်းကို တကလြာပြီး ထုံးစံအတိုင်း စာအုပတ်ဈအုပ် ကောကကြိုငပြှီး နှပန်လေိုကတ်ာ ညနစေောင်းသှားတယ်။ အိမအြောကထြပမြှာ အလုပရြှုပန်တေဲ့ ညီမလေး အပေါထြပတ်ကလြာပြီး

“ဟေ့လူ! ဒီည ရုပရြှငသ်ှားကြည့်ရအောငလြေ” တဲ့။

“အင်း သှားတာပေါ့” လို့ ပြနဖြှလေိုကတ်ယ်။

(နောကပျိုင်း သတိထားမိလာတာက ညီမလေးနဲ့ ကနွောကြ တဈယောကယ်ောကကြ ဒါလုပရြအောငလြို့ စလိုကတ်ာနဲ့ နောကတ်ဈယောကကြ မငှင်းဘူးရယ် ..။ နှစ်ခါညှိစရာ မလိုဘူး..။ လုပလြိုကလြေ ဆိုတာခညွြးပဲဗွ)

“ဒါဆို ညစာစားပြီးမှ လဈတာပေါ့။ ညစာစားဖို့ ပြငလြိုကတ်ော့မယ်။ ခဏနဆင်ေးလာခဲ့”

ဆိုပြီး ပြနဆြင်းသှားတယ်။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း ရမေိုးခွိုးဖို့ပြငတ်ယ်။ ဒီလောကအြေးနတေဲ့ ရာသီဥတုမှာကို ရသရေဲ ကနွောကြ တဈရကြ နှစ်ခါလောကြ ရမချိုးရ မနနေိုငဘြူး။ ဒါနဲ့ ရချိုးခန်းထဲဝင် ရနှေေးနှေးလေးနဲ့ ရပန်ေးအောကမြယ် ဇိမခြံပြီး အကြာကြီး ခွိုးနမေိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ပေါကကြရ ထဖြစ်သေးတယ်။ ဟို ညီမလေးပေါ့.. ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြာတာ။ အိမသ်ာက ရချိုးခန်းထဲမှာဆိုတော့ ရှူးဝငပြေါကတ်ာတဲ့။ ခကတ်ာက သူတို့အိမကြ အိပခြန်း၊ ရချိုးခန်း တံခါးတွမှနေသ်မွှ ကလန့မြတပထြားဘူး။ ဒီတော့ တံခါးလေးစေ့ပြီး ရချိုးတဲ့ မှနခြန်းလေးထဲဝင် မှနတ်ံခါးပိတပြှီး ခွိုးနမေိတာပေါ့။ ကိုယ့အြရှိနန်ဲ့ကိုယဆြိုတော့ မသိဘူးရယ်။

ဝငပြေါကဝြကို ကြောပေးထားရင်း လူရိပလြိုလို ဖတွကြနဲ တွေ့မိတာနဲ့ သမငလြညပြှန် ကြည့်လြိုကတ်ော့ သောကကြွိုးနဲ ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ အပေါကဝြကနေ လှမ်းကြည့်န်တေဲ့ ညီမလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ရချိုးခန်းမှနတ်ံခါးက မှနအြကြည် တပထြားတာဆိုတော့ ဖငတ်ုံးလုံး မောငခြမွြးကိုခငဗြွာ သူ့မကြစြိရှေ့တည့တ်ည့ြ ဖနခြွိုုင့ထြဲက ရှှငေါးလေးလို ကြကကြှကကြှင်းကြင်းပေါ့ ဟီး။ တောသ်ေးတာက ကနွောကြ ကြောပေးထားတဲ့ အနအထေားမို့၊ ကြောပြငရြယ်၊ ဖငပြှောငကြှီးရယပြဲ မှငသ်ှားတာလေ။ အရှေ့ဖကသ်ာ လှည့ခြွိုးနမေိလို့ကတော့ ဂေါကတ်ံကြီး တရမ်းရမ်းပါ မှငလြိုကရြမှာ အဟိ။ ကိုယ့ဖြာသာ ရသေံတွနေဲ့ဆိုတော့ သူဘယအြခွိနကြ ကြည့်န်မှန်ေး မသိလိုကဘြူးရယ်။ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့မှ ပါးစပကြလေးကို လကဖြဝါးနဲ့အုပပြှီး ရယခြငွန်တေဲ့ ဟနလြေးနဲ့ ထွကပြှေးသှားတယ်။

ညစာတူတူစားကြတော့ ကနွောကြ မကြန်ှာပူလို့ပေါ့။ သူကတော့ တခစ်ခစ်နဲ့ ကနွော့ကြို ကြည့်ကြှည့ပြှီး ရယန်တော။

“ဘာလဲဟ” ဆိုတော့..

“အဈကိုက အနှေးထညအြင်ျကြီဝတထြားရင် မသိသာဘူးနောြ” တဲ့။

“ဟမ်! ဘာကိုပြောတာလဲ” ဆိုတော့

“ကိုယလြုံးလေ ကိုယလြုံး” တဲ့။

“ဟရောင်! တောတ်ော့” ဆိုတာကို ဆကပြှောနသေေးတယ်။

“တောင့တ်ော့အတောင့သ်ား ကိုယလြုံးရှိ၊ တငပြါးရှိပဲ” တဲ့။

ကနွော့မြှာ ရှကလြှန်းလို့ ထမင်းကို ခေါင်းငုံ့ပြီး စားနရတောပေါ့ဗွာ။ နောကတ်ော့

“အေးဘာ! မင်းသတ်တိရှိရင် ရချိုးကြည့်လြေ။ ငါလာချောင်းဦးမယ်” လို့ ပြောလိုကတ်ော့

“ဟီး! အဈကိုမပြနမြချင်ြး ရမချိုးတော့ဘူး မီးမီကြောကကြှောကြ” တဲ့။

အဲ့ဒီညက မကြန်ှာပူနပမေယေ့ြ မကြန်ှာပြောငတ်ဲ့ ညီမလေးကြောင့ြ ခဏနတေော့လည်း မရှကတ်ော့ပါဘူး။ မှို့ထဲသှား၊ ရုပရြှငတ်ူတူ ကြည့်ဖြစ်တယ်။ ပြနလြာတော့ ရာသီဥတုက ကြောကစြရာကောင်းအောင် အေးစကန်ပြေီ။ လကလေည်း တဝီးဝီးတိုကလြို့။ လကအြိတမြပါတဲ့ ကနွော့လြကခြွောင်းတွေ ကဉွထြုံလာတော့ ညီမလေးက သူ့သားမှှေးကုတအြင်ျကြီ လကထြဲ ကနွော့လြကခြွောင်းတွကေို အတင်းထိုးထည့ထြားပေးတယ်။ ပြီးတော့ ငှိမင်ှိမမြနဘေူး။ ကနွော့လြကဖြဝါးတွကေို သူ့လကခြွောင်း ပြော့ပြော့လေးတွနေဲ့ ကုတပြှီး ဆော့နသေေးတယ်။ အိမပြှနရြောကပြှီး အိမထြဲဝငလြိုကတ်ော့မှ နှေးကနဲဖြစ်ပြီး သကသ်ာသှားတယ်။

“ရာသီဥတုက အားကစားသမားများ အကြိုကပြါခငည်…”

လို့ ပြောငခြွောခြွောြ နောကတ်ောကတ်ောကပြှောရင်း ကနွော့ည်ီမလေးက နေ့လညကြ ဝယလြာတဲ့ ဝိုငပြုလင်းတွေ ထုတလြာတယ်။ သဈသီးနည်းနည်း အခွံနှှာတယ်။ ပြီးတော့မှ ဧည့ခြန်းက ဆိုဖာခုံရှညပြေါြ နှစ်ယောကသ်ား စောငအြပါးလေးတွခွေုံ ဝိုငလြေးမော့၊ အမှည်းအဖြစ် သဈသီးလေးကိုကြ၊ စာအကြောင်းပအကြေောင်း အာလူးလေးတွဖေုတ်၊ ရီဝဝနေေဲ့ပေါ့။ (ပြောရင်း လှမ်းထွာအေ)

ညဉ့န်ကတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်းပါပဲ သူ့အိပခြန်းထဲဝင် အိပယ်ာပေါတ်ကပြှီး တူတူအိပလြိုကကြှတယ်။ ပထမညကလိုတော့ သူ့ပုံစံက သိပရြှိုးတိုးရှန့တ်န့ြ မဖြစ်တော့တာ သတိထားမိတယ်။

ဒီလိုနဲ့ တနင်ျဂနှနေေ့ ရောကသ်ှားတယ်။ ညနဖကြေ ရထားနဲ့ ကနွောလြည်း ပြနရြတော့မယဗြွ။

“မနကစြာ မုန့ဟြင်းခါးလေးစားသှား” ဆိုပြီး ခကြကြွှေးရှာပါတယ်။ (ဧည့ဝြတတ်ော့ အတောကြှရှောတာ) နေ့လညစြာကိုလည်း သသခွေောခွာလေး ခကြကြွှေးတဲ့အပြင်၊ ခဉွပြေါငကြွောြ၊ ငါးပိကောင်၊ ငါးရံ့ချောကြ၊ အစရှိသဖြင့ြ အကုနလြုံး ဗူးတွပလေုံးတွနေဲ့ သသခွေောခွာ ပါဆယထြည့ပြေးသေးတာ (ဒီလို ညီမလေးမွိုး ဘယန်ားသှားရှာမလဲဗွာ)

နေ့လညစြာ စားပြီးတော့ ခဏ အိပယ်ာထဲ ဝငခြှနလေေိုကသ်ေးတယ်။ ပြနရြမယ့ခြရီးက နည်းတာမှမဟုတတ်ာဆိုတော့ စိတလြလနေေဲ့ပေါ့ဗွာ။ နေ့လည် ၃ နာရီလောကရြှိတော့ ညီမလေး အခန်းထဲဝငလြာတယ်။ အထုပတ်ှဘောတွေ သချောထုပထြားပေးတယ်။ ဘယအြထုပကြ ဘာနောြ ဘာညာတွေ မှာနတော။ ပြီးတော့ ကနွော့ဘြေးမှာ လာဝငခြှအေိပတ်ယ်။

“ငါနင့ဆြီလာလညရြတာ ပြောတ်ယဟြ ညီမလေးရ။ ပြနတ်ောငမြပြနခြငွဘြူး”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့ မကြန်ှာလေးက ဝမ်းနည်းသှားတယ်။ ဒါက ထုံးစံပဲလေ။ ခဏနရင်ေ သူလည်း တဈယောကထြဲ ဒီအခန်းလေးထဲ ကနွရြဈခဲ့တော့မှာ။ ကနွောလြည်း အရငလြိုပဲ မပြောလြည်းပြောလြည်း တဈယောကထြဲ အေးတိအေးစကြ အခန်းထဲကို ပြနရြောကသ်ှားတော့မှာ မဟုတလြား။ အမြဲ မှုနပြှာရီမှိုင်းနတေဲ့ အေးစကစြကြ ရာသီဥတုကြီးမှာ အပေါင်းအဖောမြရှိ တဈယောကထြဲ ရှငသ်နရြတာ မလှယပြါဘူး ဆရာတို့ရာ။ အခုလည်း အင်ျဂါဂွိုလမြှာ ဆုံရတဲ့ ရှားရှားပါးပါး လူသားနှစ်ယောကလြို ဖြစ်နတေဲ့ ညီမလေးနဲ့ ကနွောကြ ခွဲရတော့မယဆြိုတော့ကာ တဈမွိုးကြီးရယလြေ။ အဲ့ဒါနဲ့ ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေးကို ဆှဲပြီးနမ်းလိုကမြိတယ်။ (မောငခြမွြးကို ဂွငဖြနပြှီလို့ တွေးနကြပြေီလား။ မထငပြါနဲ့ ဆကဖြတကြှပါခငည်ာ)

အဲ့ဒီမှာ ငိုချင်ရြကလြကတ်ို့ဖြစ်သှားတဲ့ ညီမလေးက “အဈကိုရာ! ဒီနေ့ မပြနပြါနဲ့ဦးဟာ။ မနကဖြှနမြနကစြောစော ရထားနဲ့ပြနလြည်း ရတာပဲဟာ” တဲ့။

ကနွောကြလည်း တအားပြနခြငွန်တောဆိုတော့ တဈလုံးပဲ ပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ “အေး!” လို့ အဟီး။

ဒါပမယေ့ြ တဈခုတော့ လကလြှနသ်လိုလိုဖြစ်သှားတယဗြွ။ သူ့ကိုဖကန်မ်းတာက နဖူးလေးပါးလေးပါ။ ကနွောန်မ်းနတောကို ငှိမင်ှိမလြေးခံနတေော့ကာ စိတယ်ားလာပြီး နှုတခြမ်းလေးကို နမ်းလိုကမြိတယ်။ သူက အသာလေး ရုန်းထွကပြှီး

“ဟေ့လူကြီး! ဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ” တဲ့ ဟီး။

“ဘာလုပလြို့လဲဟ” ဆိုပြီး ရူးချင်ယ်ောငဆြောငလြိုကတ်ော့..

“ဟှန်းနောြ! ကြုပကြ ရှင့ရြည်းစားမဟုတဘြူးနောြ” တဲ့ အဟိ။ အဲ့လိုသာ ဟောကဟြမ်းနတော လူကတော့ ကနွော့ကြို အသဖကေထြားပြီဗွ။ ခငမြွားတို့စိတထြဲမယ် ငခမွြးကိုတို့ လကသ်ှကခြှသှကြေ လှုပရြှားတော့မယလြို့ ထငကြောင်းထငန်ကြလေိမ့မြယ်။ အမှနကြ မဟုတဘြူးဗွ။

သူ့နှုတခြမ်းကို ခပဖြှဖြလေးနမ်းတာ ခံလိုကရြတော့ ညောငန်ာနာအသံလေးနဲ့ အပေါမြှာပြောသလို ပြစိပြစိ အပြောခံလိုကရြတော့ ကနွောလြည်း လန့သ်ှားတာပေါ့။ ဘယ့န်ှယ် သူများအိမလြည်း လာလညသ်ေးတယ်၊ ခကြကြွှေးသမွှလည်း တဈဖြဲနှစ်ဖြဲစားသေး၊ ဒီလိုလုပတ်ယဆြိုတော့ ဘယကြောင်းပါ့မလဲနောြ။ သားရပေေါအြိပ် သားရနေားစား ဖြစ်မနဘေူးလား။ ဟဲ့! သောကပြလုတတ်ုပ် ငါတော့ လကလြှနတ်ော့မယဟြ ဆိုပြီး လန့သ်ှားတာပေါ့။ ခကြခြငွြး ကိုယရြှိနသ်တပြှီး မကြန်ှာခွိုသှေးလိုကရြတယ်။ ပြောငခြွောခြွောြ နောကတ်ောကတ်ောကန်ဲ့ ပေါကကြရတွေ လွှောကပြှောပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ ဘယရြမလဲ မောငခြမွြးပဲဟာ ဟီဟိ။

ဒကာမလေး တဈမွိုးမထငပြါနဲ့ ဒါတွကေ ပညတခြကြတ်ှပေါကြယ်..။ တကယဆြို ဦးဇင်းတို့က အရိယာအဆင့ြ ရောကန်ပေါပြီ..။ ဒကာမလေး သမာဓိအား ဘယလြောကကြောင်းမကောင်း စမ်းကြည့်လြိုကတ်ာပါ..။ ဘာညာတွေ မဟုတတ်ရုတတ်ှေ လွှောကအြာလူးဖုတပြဈလိုကတ်ော့ အူတူတူလေး ငေးနရင်ေး ကနွော့ရြငဘြတကြို လကသ်ီးဆုပကြလေးနဲ့ လှမ်းထုလာတယ်။

“ဟှန်းနောျ လူကြီးကိုက ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး” တဲ့။

အဲ့လိုပြောရင်း ရှကဝြဲဝဲဟနလြေးနဲ့ မကြလြှှာခထွားတယဗြွ အဟီး။ အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း အမလေး တောပြါသေးရဲ့ဆိုပြီး သကပြှင်းလေးခိုးခွ အသာလေး ကုတငပြေါကြဆင်းပီး ရချိုးခန်းထဲဝင် ရမေိုးခွိုးရင်း မနကခြင်း ဈေးကဝယလြာတဲ့ မုတဆြိတရြိပဂြွုတလြေးနဲ့ မကြန်ှာတဈဝိုကြ အမှှေးအမွှငတ်ှကေို ဇိမန်ဲ့ ပြောငစြငန်အေောင် သုတသ်ငပြဈလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ရချိုးတကလြာပြီး အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားတော့ ညီမလေးက ကနွော့ကြို အံ့သှနတေဲ့ မကြန်ှာနဲ့ တဈခကြလြှမ်းကြည့်ရြင်း

“ဟမ်! ဒါဘယကြ တရုတကြလေးလဲ” တဲ့။

(ဟီး မူးမူးနဲ့ ကိုယရြညသ်ှေးရရင် ကနွောကြလည်း တပကြှပကြှီးလို ဆဈပကတ်ှဘောတွသော မရှိသာ နှုတခြမ်းမှှေး မုတဆြိတမြှှေးတွမရှေိရင် သင့တ်င့လြွှောကပြတတ်ဲ့ ကိုယလြုံးကိုယထြည် ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ ခွာတိတကြလေးရုပကြိုးဗွ ဟီဟိ။ အဲ့ဒါတွေ ရိပထြားရင် စီးကရကဘြီယာ အစရှိတာတွတေောင် မှတပြုံတငမြပါရင် ဆိုငတ်ှကေ မရောင်းဘူးရယ် “ဆောရီ ဖလားဝါး! ယူအာအနဒြါအေ့ဂွြ” ဆိုပြီး မောင်းမောင်းထုတတ်ာခံရတယ် မမိုကပြူးဗွ။ မူးနလေို့ သောကရြှကမြရှိ ကိုယရြညလြွှောကသ်ှေးနတော ခွင့လြှှတကြှပါ ညီအဈကိုတို့ရာ နောလြို့ )

အဲ့မှာ ကနွောကြ အပေါပျိုင်းဗလာ အောကပျိုင်းက မှှေးပြတဘကလြေး ပတထြားတာဆိုတော့ ပြုံးစိစိနဲ့

“အို! တရုတကြှီးပါဗွာ” လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ော့ ..

“ဘာမှမကြီးဘူး လူကဖြင့ြ ကလေးရုပကြလေး မကြီးဘူး” တဲ့..။

“ကြီးပါတယဆြိုနမှေ ငါပြလိုကရြ” ဆိုပြီး ခါးကပတထြားတဲ့ တဘကကြို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ော့

“ဟေ့လူ! မယုတပြတန်ဲ့” ဆိုပြီး ကနွော့ကြို ကြောပေးပြီး ရှကရြှကန်ဲ့ ခွအေိပန်တယ်ေ အဟိ။ ကနွောလြည်း အဝတအြစား ကောကဝြတပြှီး မပြနဖြစ်မယ့တ်ူတူ

“အပြငထြှကရြအောငကြှာ” ဆိုပြီး အဖောင်ှှိလိုကတ်ော့ ညီမလေးက

“ကြောင်းထဲသှားမယလြေ” ဆိုပြီး လူးလှဲထ အဝတအြစား ကောကလြဲလာတယ်။ သူအဝတအြစား လဲနတေဲ့အခွိန် ကနွောကြ အခန်းပြင် ထွကထြားပေးရတာပေါ့။

နှစ်ယောကသ်ား အပြငထြှကလြာကြတော့ နည်းနည်းတောင် မှောငစြပျိုးနပြေီ။ အိမန်ဲ့ မလှမ်းမကမ်း သူတို့ ကြောင်း ကမ်းပတဈြထဲမယ် ဟိုလိုကကြှည့ြ၊ ဒီလိုကကြှည့ြ လမ်းတူတူလွှောကရြင်း စကားလေးဘာလေးပြောပေါ့။ (ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ပုခုံးကို သိုင်းဖကထြားတာကိုတော့ မလှှတပြေးဘူး ဟိ) ကြောင်းထဲလည်း အတောန်ှံ့ကော ကြောင်းသားသမျမဂဘားထဲဝငပြှီး ဘီယာဝငန်ှကကြှသေးတယ်။ တနင်ျဂနှညဆေိုတော့ ဘားထဲမယ် လူကိုရှင်းနတော ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကထြဲပဲ ရှိတယဗြွ။ ထွထွထေေူးထူးတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ တကျကသိုလပြရဝုဏတ်ဝိုကကြို မှငရြတဲ့ ဗွူးကောင်းကောင်းမှာထိုင်၊ မှနခြပြကြှီးရှေ့နားမယ် ဘီယာတဈခွကစြီမော့ရင်း ရောကတ်တရြာရာ အာလူးဖုတရြင်း ပြောန်ကြတောတာပါပဲ။ ညဉ့န်ကတ်ော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ရယမြောနောကပြှောင် တွန်းထိုးရင်း အိမပြှနရြောကလြာကြတယ်။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ ညစာတူတူစား၊ ရငခြွောငအြောင် ဝိုငအြနီနည်းနည်းစီ ထပကြဈလိုကကြှရင်း စောစောစီးစီး အိပယ်ာဝငကြှတယ်။ မနကကြှရင် သူလည်း ကြောင်းတကရြမယ်၊ ကနွောလြည်း အစောဆုံး ရထားနဲ့ ပြနရြတော့မယလြေ။ တောတ်ောလြေး ရင်းနှီးလာကြပြီဆိုတော့ကာ အိပယ်ာထဲရောကတ်ော့ ဇကရြဲလကရြဲလေးတွေ ဖြစ်လာကြတယ် ဆိုပါတော့။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကတ်ာတွေ၊ ခွတာတွေ လုပလြာကြတယ်။ ကလိထိုးပြီး ဆော့တာတွလည်ေး လုပလြာကြတယ်။ တို့သလိုလို ဆိတသ်လိုလိုနဲ့ အတို့အမှုပစြားတာလေးတွပေါ ပါလာပြီ ဟီး။

အဲ့ဒီမယ် ရီဝဝေေ ဖြစ်ကြတာဆိုတော့ကာ သင့ြ၏ မသင့ြ၏ မစဉြးစားမိကြတော့ဘူးဗွ။ လကအြရငလြှနတ်ာက ကနွောပြါ။ မကြန်ှာတဝိုကကြို လွှောကပြှီး တရှှတရြှှတ် မှှေးမှှေးပေးသလို လုပန်ရင်ေး လညတ်ိုငတ်ဝိုကကြိုပါ လွှောကန်မ်းပစ်လိုကမြိတာလေ။ ပထမကတော့ တခစ်ခစ်နဲ့ သူက တွန့လြိမပြှီး ဟိုရှောငဒြီရှောင် လုပန်ပမေယေ့ြ လညတ်ိုငန်ဲ့ ရငည်ှှန့န်ရောတွေ နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတဆြှဲခံရတဲ့ အခွိနကြှတော့ ရယသ်ံပြောကသ်ှားတယ်။ “အာ့” ဆိုတဲ့ ဖီးလတ်ကသ်ံလေး ထွကလြာပြီး ငှိမကြသွှားတာဗွ။ ကနွောလြည်း ထိန်းရမှာကို မထိန်းနိုငပြဲ စိတန်ောကကြိုယပြါတွေ ဖြစ်ကုနရြော။

ဟာသမှှောကတ်ာ တဈခုက “အဈကို မလုပပြါနဲ့ဟာ လှနကြုနတ်ော့မယ်” ဆိုပြီး တုနတ်ုနရြီရီလေးနဲ့ ညီမလေး တောင်းပနန်တေဲ့ကြားက အတင်း သူ့ဘရာစီယာ ရညှေိစိမ်းကို မခွှတပြဲ ခွိုဗူးတွေ ပေါအြောငဆြိုပြီး တွန်းတငဖြို့ ကြိုးစားတာ မရဘူးရယ်။

“ဟေ့လူ! နာတယဗြွ” ဆိုပြီး အောလြာမှ သတိထားမိတယ်။ သူ့ဘရာက ခွိုဗူးအောကခြှနေားမယ် သံကိုင်းလိုလို သတ်တုကိုင်းလိုလို အဝိုကပြါတာကိုးဗွ။ အဲ့ဒါကို သောကရြမ်းကြီး တွန်းတငန်တေော့ ခွိုဗူးနဲ့ ထဈနတော ဟီး။

“ခဏလေးပါ ညီမလေးရာ ခြိုပဲစို့မှာနောျ” လို့ (ယောကြာျးတို့ ထုံးစံအတိုင်း ပလီပလာပြောတာပေါ့ ခွိ)

“ဟှန်း!” ဆိုပြီး မကြစြောင်းတဈခကြပြဈလိုကရြင်း ကြောဖကကြခွိတကြို ဖြုတပြေးလာတယ်။ လိမျမာလိုကတ်ဲ့ ကလေး။ အဲ့ဒီမှာ သံကိုင်းတပထြားရခွင်း လွှို့ဝှကခြကြကြို တွေ့တော့တာပေါ့လေ။ လူကသာ ကြားပိနလြေး ခွိုဗူးက အတုတကြှီးလေ။ လူက မူကြို၊ ခွိုဗူးက တကျကသိုလ် ဆိုတာ ဒါမွိုးနမယ်ေ ဟီး။ လကဖြဝါးနဲ့ အုပကြိုငတ်ာ မဆံ့ဘူးရယ်။ နှေးနှေးအိအိ တထွေးကြီး။ ဘယကြောညာပါ ဆုပကြိုငပြှီး ဆော့လိုကြ စို့လိုကန်ဲ့ သောင်းကနွြးပစ်လိုကမြိတယ်။ သူလည်း လူးလှိမ့န်တောပဲ။ အခန်းထဲမှာ ကနွော့ြ လိငစြိတကြှှလို့ နှာမှုတသ်ံ တရှူးရှူးရယ် ညီမလေးရဲ့ “အဟင်း.. အိုကြာ.. အာ.. အာ” ဆိုတဲ့ ငှီးသံတွေ ဆူညံနတောပဲ။

ခွိုစို့တာ ၊ လကသ်ရမ်းတာ ဝသှားတော့မှ အောကကြ ဂွမ်းခံဘောင်းဘီရှညလြေးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ အဟီး.. အောကခြံဘောင်းဘီ မဝတထြားဘူးဗွ။ မီးရောငအြောကမြှာ အဖုတကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရညစြို့နတယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ လုံးဝမထိသေးဘူး။ ဘာလုပသ်လဲဆိုတော့ သူ့ကိုယလြုံးလေးကို အသာလေးမပြီး မှောကခြုံ အိပခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကနွောထြငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ ခါးသိမသ်ိမလြေးအောကကြ ဖငတ်ုံးကြီးက လှမှလှဗွို့။ သာမနကြောငမြလေးတွနေဲ့ မတူတာက တအားကြီးတင်းပြီး ကစွလြဈလှန်းနတော။ (သူက ကဈဘောငဆြင် အမြဲကစား၊ ယောဂတွဘောတွအပြေင်၊ အားကစားရုံကလည်း မှနမြှနသ်ှားနတောမို့လား မသိဘူး)

ကနွောလြည်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဖငတ်ုံးကြီးပေါြ မကြန်ှာမှောကပြှီး တဆတဆြတန်ဲ့ လွှောကကြိုကတ်ော့တာပေါ့။ နာအောငကြိုကတ်ာ မဟုတဘြူးဗွာ။ ခပဆြဆလေးတွေ လိုကကြိုကတ်ာ။ (မယုံရင် စမ်းကြည့်ကြှ ညီအဈကိုတို့ .. ကောငမြလေးတွေ တောတ်ောမြွားများ အငမြတန် စိတထြလာတာဗွ) ထွန့ထြှန့ကြို လူးနတောပေါ့ဗွာ။ အဲ့ဒီအနအထေားမှာမှ ဖငတ်ုံးကြီးနှစ်ခုကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အသာလေးဖြဲပြီး မပြူ့တပြူဖြစ်နတေဲ့ ဟိုးအတွင်းထဲက အဖုတဖြောင်းဖောင်း အရညစြို့စို့လေးကို လွှာအရှညကြှီးထုတပြှီး တဈခကြတ်ဈခကြြ လှမ်းလှမ်းပြီး လွှာဖြားလေးနဲ့ တို့တို့ပေးလိုကတ်ာ တဈကိုယလြုံး တုနတ်ုနတ်ကသ်ှားရှာတယ်။

အဲ့လိုဆှရတာ အားရတော့မှ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ဝုန်းကနဲ ပကလြကပြှနဆြှဲလှနပြှီး ကနွော့မြကြန်ှာနဲ့ အဖုတကြိုအပပြှီး အသကေုန်း လကြတ်ော့တာဗွို့။ အိပယ်ာထဲမှာ ရုန်းရင်းဆနခြတကြို ဖြစ်ကုနတ်ာ။ သတိလကလြှှတန်ဲ့ ထထိုငတ်ော့မလိုတွလေုပ်၊ ကယောငကြတမ်းနဲ့ “အဈကို! အမလေး သပြေီ သပြေီ” ဆိုပြီး အကယွကြှီးတွေ အောလြိုအောြ၊ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို တအားဆှဲထားရင်း အဖုတန်ဲ့ မကြန်ှာကို သတိလကလြှှတ် ပြတလြိုပြတ် ရှုပရြှကကြိုခတကြုနတ်ာဗွာ။ တဈကိုယလြုံး ခါခါတကလြာတော့မှ အဖုတထြဲ လကန်ှိုကပြှီး ဆော့ပေးလိုကမြိတယ်။

၃-၄ ခကြလြောကပြဲ နှိုကရြသေးတယ်။ ရှုံ့ပြရှုံပြနဲ့ ကနွော့လြကခြွောင်းကို ညှဈပြီး တဈခွီပြီးသှားတယ်။ နှိုကန်တောကို မရပပြဲ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဆကန်ှိုကပြေးနရင်ေး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေိုပါ ဘယည်ာ ဟိုဖကဒြီဖကပြှောင်းပြီး ခွပေေး၊ ကစားပေးနလေိုကတ်ာ သိပမြကြာဘူး “အားးး” လို့ သံရှညတ်ဈခကြဆြှဲအောရြင်း နောကထြပတ်ဈခွီ ထပပြှီးသှားပြနရြော။

အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောလြုပန်တောတွေ အကုနရြပပြဈလိုကတ်ယ်။ ကုတငဘြေးက ခုံကလေးပေါြ တငထြားတဲ့ တဈရှူးဗူးကို လှမ်းယူပြီး လကတ်ှဘောတွေ သုတ်၊ အဖုတရြညတ်ှပနေတေေဲ့ မကြန်ှာတွပေါ သုတပြေါ့လေ အဟီး။ ညီမလေးကတော့ မီးကငခြံလိုကရြတဲ့ ငှကပြွောညှှန့ကြလေးလိုပဲ ခွခွလေေေး ပြော့ခွပြေီး မှိန်းနရှောတယ်။ ကနွောလြည်း ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး ရချိုးခန်းထဲဝင် ဘစငေမြှာ မကြန်ှာသဈ၊ ပလုတကြငွြး သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီးမှ အိပယ်ာပေါြ ပြနတ်ကလြာခဲ့တယ်။

ခွနတေေဲ့ ညီမလေး ကနွော့ရြငခြှငထြဲ တိုးဝငလြာပြီး ဖကအြိပလြာတယ်။ ကနွော့ြ ဘောင်းဘီအောကကြ ဒုံးပြံကို အသာလေး အုပကြိုငပြှီး ပြတပြေးလာမှန်း အထိအတွေ့အရ သိလိုကရြတော့ ထောင်းကနဲ ထစပြုလာတယ်။ ဘောင်းဘီကို လွှောခလွိုကပြှီး တင်းနတေဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို သသခွေောခွာ ဆုပကြိုငလြာတော့မှ သတိတဈခု ဝငလြာတယ်။ စိတကြ လှနဆြှဲနပြေီဗွ။ အရေးကောင်းတုန်း ဒိန်းဒေါင်းဖကြတ်ယပြဲ ဆိုဆို ပြောစရာတဈခု ရှိလာပြနပြှီ ညီအဈကိုတို့ရာ။

ကနွောြ အဲ့လို ခွလှနေလြကလြှနတ်ှေ လွှောကလြုပလြိုကခြဲ့မိတာ ရီတီတီ အရှိနလြေးနဲ့မို့ပါဗွာ။ အခု အရှိနကြုနသ်လောကြ ရှိသှားပြီဆိုတော့ကာ မူလအသိစိတကြ ပြနဝြငလြာပြီလေ။ ဟာ! ငါမှားတော့မယဆြိုတဲ့ အတွေးကြီး။ ဘာမှားတော့မှာလဲဆိုတော့ကာ ညီမလေးမှာ ခစွသ်ူရှိတယဗြွ။ ကောင်းကြသေးရဲ့လား အရပကြတို့ရယ်။ မောငခြမွြးကိုတဈယောကြ ကြာကူရီ ဇာတလြမ်းရိုကတ်ော့မယပြေါ့။ ကနွောြ အဲ့လိုတွေးမိသှားပြီဗွ။ ဒါဆိုလည်း အစထဲက ဒီလိုအခွအနေေ မရောကအြောငန်ပေေါ့ ဆိုပြီး ခငဗြွားတို့ အပြဈတငလြည်း ခံရမှာပဲဗွာ။ ဟုတပြါတယ် ကနွောြ မဆငခြှငမြိတာတွပေါ။ ကနွောဆြိုတဲ့ကောငကြလည်း သောကရြူးဗွ။ ဒီအခွနထေေိရောကတ်ော့မှ တောလြောကပြီဆိုတဲ့ စိတ်၊ ငါမလုပသ်င့ဘြူးဆိုတဲ့စိတကြ ဝငလြာတော့တာလေ။ အဲ့မှာ ကနွော့ဒြုံးပြံကို လာပြတန်တေဲ့ သူ့လကကြို ဖယပြဈလိုကမြိတယ်။ ထပပြီး လာကိုငတ်ယ်။ ဆှဲဖယပြဈလိုကတ်ယ်။ အဲ့မှာ ပြူနာစပြီပေါ့။

“အဈကို! ရှင် ဘာလုပတ်ာလဲ”

“ညီမလေး တောပြှီဟ .. လှနကြုနတ်ော့မယ်”

“ဘာလှနကြုနတ်ော့မှာလဲ လှနန်ပြေီလေ”

“တောပြှီဆိုကြာ”

“ပါးစပကြသာ တောပြှီဆို တောပြှီဆို။ ဒါကြီးက ဘာဖြစ်နတောလဲ”

ကနွော့ဒြုံးပြံကြီးကို တင်းတင်းဆုပကြိုငထြားရင်း မေးနတော ဟိုကောငကြလည်း တင်းပြီး မာတောင့န်တောလေ ဟီး။

“မှားကုနမြှာစိုးလို့ ညီမလေးရာ.. ဟာ.. ဟေ့ကောင်”

ကိုင်း.. ညီအဈကိုတို့ ယုံချင်ယ်ုံ မယုံချင်န်ဗွော။ ကနွော့ကြို ပကလြကလြှနတ်ှန်းလှဲပြီး ညီမလေးက တကခြှထားပြီဗွို့။ အံလေးတင်းတင်းကြိတပြှီး ကနွောြ တားခွိနတ်ောင် မရလိုကဘြူး။ ကနွော့ဒြုံးပြံကို သူ့လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ တင်းတင်းဆုပကြိုငထြားရင်း သူ့အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးအဝမှာ တေ့ပြီး ထိုငခြပြဈလိုကတ်ာဗွာ။ ပူကနဲ တဈခကြဖြစ်သှားတယ်။ ညီမလေးပါးစပဖြွားကနလည်ေး

“အမလေးနောြ.. ကြှတကြွှတ်”

ဆိုပြီး ငှီးသံလေး ထွကကြလွာတယ်။ ဒုံးပြံထိပဖြူးလေးပဲ မှုပရြုံဝငသ်ှားပြီး ကြပလြှန်းတော့ ဆကမြဝငန်ိုငတ်ော့ဘူးဗွ။ သူအတင်းဖိခနွတောကို မဝငဘြူး။ တင်းခံနတော။ ညီမလေးခငမြွာ ပြနလြည်း မခွှတန်ိုင်၊ ဆကထြိုငခြရွအောငလြည်း မခွိမဆံ့နဲ့ လထေဲမှာ ကြတတလေး ဖြစ်နရှောတာပေါ့လေ။

“အမလေးနောြ.. ကြှတကြွှတ်.. မရဘူးကြာ .. နာလိုကတ်ာ.. ရှီးးးး”

အဲ့လိုလေး စုတသ်ပင်ှီးငှူနရင်ေး ကုန်းကြကြလေးဖြစ်နတေဲ့ ညီမလေးကို ခငဗြွားတို့ မကြစြိထဲ မှငယ်ောငသ်ာ ကြည့်ကြှပတေော့ဗွို့။ မူလက မကောင်းဘူးထငတ်ယ် ဘာညာနဲ့ မူလကီလုပန်တေဲ့ ကနွောတ်ဈယောကြ ပကလြကအြိပန်ရောက လကထြောကပြှီး ထထိုငလြိုကရြင်း လိငစြိတကြ ထောင်းကနဲအထ စိတန်ောကကြိုယပြါ ဖြစ်ကုနရြော။ လကတ်ဈဖကကြ နောကပြှနထြောကထြားရင်း ကနွတ်ဲ့ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ သူ့ခါးကငွကြငွလြေးကို ကိုငထြားရင်း သာသာလေးဖိပြီး ထိုငခြခွိုင်းနမေိပြီလေ။

“ညီမလေး.. အားနည်းနည်းစိုကပြှီး ထိုငခြလွိုကြ..”

“မရဘူး အဈကိုရ .. တအားနာတယဆြို .. ကြပသ်ိပန်တော..”

“လိမျမာပါတယ် ညီမလေးရာ.. ဝငန်ပြေီဟာနောြ.. ဖိဖိ.. ရှီးးး အင်းး”

“အီးး ရဘူး နာတယ် အဈကို နာတယ် တအားနာတယ်…”

အဲ့ဒီမှာ ဘယလြိုတွဖြစ်ေနလေဲ ဆိုတော့ ကနွောကြ အတင်းဖိခိုင်းလလေေ သူက ကနွော့ဗြိုကပြေါြ လကထြောကပြှီး ကြှတော့မလိုလို လုပလြလေေ ဖြစ်လာတော့ ကနွောလြည်း ခါးကော့ပြီး အတင်းလိုကသ်ှင်းဖို့ ကြိုးစားရင်း ကော့ထိုးနမေိတယ်။ ထိပဖြူးမှုပန်တေဲ့ အနအထေားအတိုင်း သူကလည်း ကုန်းကြကြလုပန်ရောက တဖြေးဖြေးကြှရင်း လထေဲမှာ အတောကြှီး မှှောကတ်ကန်တေော့တာ။ အခုခွိန် ပြနတ်ှေးကြည့်ရြင် ရယစြရာကြီးရယ်။ နောကဆြုံး အတင်းကြှလိုကတ်ော့ ကငွစြိမ့စြိမ့အြရသာနဲ့ ထိပဖြူးလေးမှုပန်တေဲ့ အရသာက ပလှတကြနဲ အဖုတန်ဲ့ဒုံးပြံ စွပမြိထားရာကနေ ကြှတသ်ှားတော့ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။

ဟာကြာ! ဆိုပြီး မချင့်မြရဲ အရသာနဲ့အတူ စိတကြ မရတော့ဘူးဗွ။ သူ့ကိုဖကပြှီး အိပယ်ာပေါြ ဝုန်းကနဲ ဆှဲလှဲပစ်လိုကတ်ယ်။ ပေါငကြို ဆှဲကားပစ်လိုကပြှီး အဖုတဝြမှာ ဒုံးပြံကို တေ့လိုကတ်ယ်။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် အသအေုပပြှီဆိုတဲ့ စိတကြ ကြီးစိုးထားပြီကိုးဗွ။ ညီမလေးကလည်း မလုပပြါနဲ့လို့တော့ မပြောဘူးရယ်။ ပကလြကလြှနအြိပထြားရာကနေ အသင့ပြှငထြားတဲ့ အနအထေားနဲ့ ကနွော့ကြို စိုကကြှည့ရြင်း အောကန်ှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကထြားတယ်။ ကနွောြ ကြမ်းသမွှ အံကြိတခြံပစ်မယဆြိုတဲ့ အဓိပျပါယပြေါ့။ ပြဲကတော့ လှနပြေီ။ အမရေိကန် ဗီယကန်မ် စဈဇာတကြှမ်း စပါပြီပေါ့။

ဇာတလြမ်းက အဲ့ဒီမှာ စတာဗွ။ ညီအဈကိုတို့ စိတမြဆိုးကြနဲ့နောြ။ တမငလြုပတ်ာ မဟုတဘြူး။ (လုပကြှံပြီး ဇာတရြှိနလြွှော့တာ မဟုတဘြူး) ကနွောြ သူ့မကြန်ှာလေး တဈခကြြ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ စိတထြဲ တဖတွဖြတွန်ဲ့ အများကြီး တွေးမိသှားတယ်။ ဆံပငဂြုတဝြဲမလေး ကနွော့ကြို အံကြိတပြှီး ကြည့်န်ရှောတာ။ ငါနဲ့ သမီးရည်းစားလည်း မဟုတပြဲ ငါအုပတ်ာ ခံရရှာတော့မယဆြိုတဲ့ စိတဗြွ။ ပိုဆိုးတာက ကနွော့တ်ဈဘဝလုံး ဘယသ်ူ့ရည်းစားကိုမှ အဲ့လို မလုပခြဲ့ဖူးဘူးရယ်။ ဆိုလိုတာက ကနွော့မြှာ အငမြတနခြစွရြတဲ့ ခစွသ်ူတဈယောကြ ရှိမယဗြွာ။ ကနွောြ သူ့အနားမရှိတဲ့အခွိန် ကနွော့ခြစွသ်ူက အနနေီးစပသ်ှားလို့ တခွားလူတဈယောကယ်ောကန်ဲ့ အခုလို အုပန်ကြတေယဆြိုပါတော့။ ဘယလြိုခံစားရမလဲဗွာ။

ဟာ! ခမွြးကို မင်းဟာက သောကတ်လှှဲကြာ လို့ အပြဈတငလြည်း ခံရမှာပဲ။ ကနွောြ လူကောင်းမဟုတမြှန်း ခငဗြွားတို့ သိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီလိုကြီး မလုပခြငွဘြူးဗွ။ ကနွော့ဘြဝမှာ ရည်းစားတွေ နှစ်ယောကပြှူးထားခဲ့ဖူးသလို၊ ကြိုကတ်ဲ့ရည်းစားတိုင်း အိပဖြူးခဲ့တာပဲလေ။ ဒီလိုတော့ တဈခါမှ မလုပဖြူးဘူး။ လုပလြည်းမလုပခြငွဘြူး။ ဟုတပြါတယ် ဒီအခွအနေရေောကမြှ ဘာထကြောငတ်ာလဲ ဆိုပြီး အမေးခံရရင် ကနွောလြည်း မပြောတတဘြူး။ ကနွောြ နောငတ်ရသှားတယ်။ ငါမှားတယ်။ ဒါပဲ။ သူတပါး သားမယားတော့ မဟုတပြါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ကောငလြေးက သူ့ကို (ကနွောြ ရူပဗဒဆေရာမလေးကို ခစွသ်လို၊ ပီယာနိုတီးတဲ့ မမဝငန်ီ့ကို ခစွသ်လိုမွိုး ခစွန်ခေဲ့ရင်) ဘယလြောကရြငကြှဲရှာမလဲဗွာ။

ဒီကောငမြလေးကိုယတ်ိုငကြ အလိုတူ အလိုပါ ပဲဟာလို့ ပြောရရငလြည်း မဟုတသ်ေးဘူး။ မိန်းကလေးတွကေ ခငတ်တမြငတ်တတ်ယ်။ သဒျဓါလှနတ်တတ်ယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကနွော့လြို သောကကြငွ့မြကောင်းတဲ့ ဟိုတို့ဒီတို့ ညာတာပါတေး ကောငမြွိုးနဲ့ အတွေ့မှာ ကိုယန်ောကစြိတပြါ (ကိုယခြန်ဓာ အထိအတွေ့ကြောင့ြ စိတပြါလာတာ) ဖြစ်တတတ်ာမို့ သူ့ကို အပြဈမတငသ်င့ပြါဘူးဗွာ။ (ခငဗြွားတို့ထဲမှာ ခစွသ်ူကောငမြလေးရှိတဲ့ ဆရာသမားတွေ သတိထားကြပါ။ ခမွြးကိုလို လူယုတမြာတွေ နရောတိုင်းမှာ ရှိတတပြါတယ်)

အဲ့ဒီမှာ ငူငိုငင်ိုငဖြစ်ပြီး မောငခြမွြးကိုရဲ့ မာတင်းနတေဲ့ ဒုံးပြံကြီးဟာ ဒုံးပြော့ကြီး ဖြစ်သှားပါလသတေည်းပေါ့ ဆရာတို့ရယ်။ ဟာ မအဘေေးးး ဆိုပြီး ဆဲနကြပြေီ မဟုတလြား ဟီးဟီး။ တတန်ိုငဘြူး ငါ့လူတို့ရာ။ ကနွော့သ်ောကကြငွ့ကြို အရင်းအတိုင်း ဖောကသ်ယခြနွတောမို့ သည်းခံကြလော့။ တိုတိုနဲ့ လိုရင်းဆကပြှောရရင် ဘာမှဆကမြလုပဖြစ်တော့ဘူး။ မကြန်ှာပကြပြကြန်ဲ့ ရပလြိုကတ်ယ်။ အောကမြှာ ပကလြှနလြေးခံဖို့ ပြငန်တေဲ့ ညီမလေးကလည်း

“ဘာဖြစ်တာတုန်း အဈကိုရာ..”

ဆိုပြီး မကြန်ှာပကြပြကြလြေးနဲ့ အတင်းထပြီး ကနွော့ကြို ဆှဲဖကလြာတယ်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း ဒုံးပြော့လဖတကြှီးကို ဆှဲပြီး ဆှပေးသေးတယ်။ မရတော့ဘူးဗွ။ တနပြါရရီ ပန်းသသှေားပြီ ဟီဟိ။ ကြိုကသ်လိုသာ လာဆှခွေ။ မရတော့ပါ။ သူ့ကို အသာလေး တွန်းဖယလြိုကပြှီး ခွအေိပလြိုကမြိတယ်။ နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွော့ကြို ငေးရင်း သူလည်း အဝတတ်ှပြနေဝြတပြှီး ဟိုဖကလြှည့ြ ခွခွလေေေး အိပပြွောသ်ှားရှာတယ်။

ခငဗြွားတို့ အခုပြောတဲ့ဟာကို ထိုးဇာတကြှီးလို့ ထငရြငလြည်း မတတန်ိုငဘြူးရယ်။ ဆကပြှောမယ်။
မိုးလင်းသှားတယ်။ ဘာမှထပမြဖြစ်ကြတော့ဘူး။ ဝလေီဝလင်ေးမှာ တူတူထ မကြန်ှာသဈ၊ သှားတိုကြ၊ ရမေိုးခွိုး၊ မနကစြာစား၊ အထုပအြပိုးတွပြင်ေ၊ သူလည်း ကြောင်းလှယအြိတကြလေး ယူတယ်။ စကား သိပမြပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ သူလည်း ခပတ်ညတ်ည် ဖြစ်နတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိဘူး ခံစားနရတောလေ။ ဘူတာရုံအိုလေးဖကြ လမ်းလွှောကလြာကြရင်း

“အဈကို! ညီမလေးကို ကြောင်းလိုကပျို့ပါ” တဲ့။

(သူတကရြတဲ့ ကြောင်း ကမ်းပတဈြက မနေ့ညက သှားတဲ့ အိမန်ားက (မိန်း)ပငမ် ကမ်းပတဈြမှာ မဟုတဘြူးဗွ။ မှို့အပြငဖြကြ နာရီဝကြ လေးဆယ့င်ါးမိနဈလောကြ ဘတဈြကားစီးပြီးသှားရတဲ့ နောကထြပ် ကမ်းပတဈြတဈခုမှာ) ဒါနဲ့လိုကပျို့တယ်။ နှင်းတွပေိတန်တေဲ့ မနကခြင်းမှာ နှစ်ထပ် ဘတဈြကားကြီးပေါြ ခရီးသညမြပါဘူး။ သူရယ် ကနွောရြယ် အပေါထြပမြှာ နှစ်ယောကထြဲရယ်။

မှို့အပြငဖြကရြောကလြာတော့ ကနွောြ အံ့သှပြီး မှငတ်ကန်မေိတယဗြွ။ ငယင်ယကြ ဂန်တဝငဝြတ်ထုတခွို့ထဲက ဒဏျဍာရီဆနတ်ဲ့ ရှုခင်းတွကေို ဘှားကနဲ မှငလြိုကရြတာကိုး။ စိမ်းမှမှ မှကခြင်းကြီးတွေ အလယကြ သိုးအုပတ်ှေ၊ အဝါရောငစြိုကခြင်းက ပငလြယပြှငကြှီးကြလို့၊ ခပပြှပြလေေေးကနေ ဟိုးအမှင့ကြှီးထိ ထိုးတကသ်ှားတဲ့ အစိမ်းရောငကြုန်းမှင့မြှင့တ်ှေ၊ အဲ့ဒီကုန်းအမှင့ပြေါကြ ဆိုကပြရကဈြပင် ဖားလွားလွားကြီးတွေ၊ အိပရြေးမဝသလိုဖြစ်နတေဲ့ ကနွောြ ခေါင်းတွကေို ကြညတ်ောကသ်ှားတယဗြွ။ နီညိုရောင် ကြောကတ်ုံးအိမလြေးတွေ ဟိုနားဒီနား ပြန့ကြွဲလို့၊ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကလြှပလှန်းတဲ့ ပတဝြန်းကငွြ သဘာဝတရားက ကနွော့ကြို ဖမ်းစားထားပြီလေ။ ပမာပြောရရင် ကနွောတ်ို့ငယင်ယကြ ခရဈယာနသ်ာသနာပြုတွေ အိမပြေါကဝြထိ လာလာပြီးဝတေဲ့ ကင်းမွှောစြငဆြိုတဲ့ စာစောငတ်ှထေဲက ကောင်းကငဘြုံဆိုပြီး ပြထားတဲ့ ပန်းခွီရုပပြုံတွထေဲက ရှုခင်းတွကေို အပြငမြှာ မှငန်ရတေဲ့အတိုင်းပဲ ဆရာတို့ရေ။ နဂိုထဲက စိတကြူးခပယ်ဉယ်ဉြ စာသမားပသမေား၊ အသည်းနုနုကနွောြ ရလညေကြှှသှေားတယ်။

“လှလိုကတ်ာ.. ကားရပခြိုင်းပြီး.. စိုကခြင်းတွေ တောငကြုန်းတွပေေါြ လွှောကသ်ှားချင်လြိုကတ်ာ”

လို့ ပါးစပကြ လှှတကြနဲ ပြောလိုကမြိတော့

“မပူနဲ့ သှားရမယ်…။ ညီမလေးဆို ကြောင်းပိတရြကတ်ိုင်း ဒီပတဝြန်းကငွမြှာ ဒုံပတလြာရိုကန်ကြေ”

လို့ ဘေးမှာထိုငန်တေဲ့ ညီမလေးက လှမ်းပြောလာတယ်။ ငါနောကထြပ် နင့ဆြီထပလြာဖြစ်ဖို့ မသချောတော့ပါဘူးဟာ.. လို့ စိတထြဲကနေ ရရှတေရြင်း ပြုံးပြလိုကမြိတယ်။ မလာသင့တ်ော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတထြားမိပြီလေ။ ဒါနဲ့ ကြောင်းရောကသ်ှားကော ဆိုပါတော့။ အထဲထိလိုကပျို့ဆိုလို့ လိုကပျို့လိုကတ်ယ်။ ကောရြဈဒါထောင့တ်ဈခုမယ် ကနွော့ကြို မမှီ့တမှီလေး လှမ်းပြီး ဂုတကြိုခိုစီးလာလို့ ကိုင်းပေးလိုကတ်ော့ ပြှတကြနဲ နမ်းလာတယ်။

“တာ့တာနောြ.. အရမ်းပြောတ်ယ်..။ အဈကိုက ပြောတ်တပြှီး ခစွစြရာ အငမြတနကြောင်းတဲ့ လူကြီး”

တဲ့။ အဲ့လိုနှုတဆြကပြှီး ခွာကနဲ လှည့ထြှကသ်ှားတယ်။ ဘူတာရုံအိုလေးဆီ ဘတဈြကားပြနစြီးလာပြီး မှီရာရထားနဲ့ ပြနလြိုကလြာခဲ့လိုကတ်ာ နေ့လညပျိုင်းမှ ကိုယ့မြှို့ကို ပြနရြောကလြာတယ် ဆိုပါတော့။ ပရောဂကြမြီတငကြလည်း နေ့လညတ်ဈနာရီ ရှိနတေော့ ခပသ်ုတသ်ုတ် ပြေးရတော့တာပေါ့။ ခရီးပမ်းလာတော့ မီတငမြှာ ဘာတွပြေောနကြမှေန်းကို မသိလိုကပြါဘူးဗွာ။ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ထောင့မြှာထိုငပြှီး ငိုကန်လေိုကတ်ယ် အေးရောလေ ဟီး။ တဈခုခု လှမ်းမေးတာခံရမှ မကြလြုံး ဆတကြနဲဖြင့ပြှီး အဲ့ဒါကို ထောကခြံပါတယ် ထောကခြံပါတယ်.. ထောကခြံချင်လြှန်းလို့ မနကအြစောကြီး ရထားစီးပြီး ပြေးလာတာပါ ခငည်ပေါ့ ဟိဟိ။

အားလုံးပြီး ကိုယ့အြခန်းကိုယ် ပြနရြောကတ်ော့ ဟနကြိုမဆောငန်ိုငတ်ော့ဘူး။ တရေးထိုးအိပလြိုကရြတယ်။ မိုးခွုပမြှ တရေးနိုးလာတယ်။ တကဈြမကဆြေ့ခွတ်ဈစောင် ရောကန်တောတွေ့လို့ ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ “လှမ်းတယ်” တဲ့။ ညီမလေးဆီကဗွ။

ဒီလိုပဲ အရငအြတိုင်း ဗိုလန်မှေဲ ကြားနမှေဲ နလောရာက တဈရကကြှတော့ ဖုန်းဆကရြင်း အားမရလို့ ကြနပြှူတာနဲ့ ဝဘကြမပြှောရအောငတ်ဲ့ ညီမလေးက ပြောလာလို့ ဝဘကြမပြှောဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီကနစလေိုကတ်ာ ညနစေောင်း သူရောကိုယပြါ အိမမြှာရှိနတေဲ့ အခွိနတ်ိုင်း ဝဘကြမကြ တခွိနလြုံး ဖြင့ထြားတော့တာပဲဗွို့။ တကယပြှောတာ။ ညနစေောင်းကနေ အိပတ်ဲ့အထိ ဒီအတိုင်း ဖြင့ထြားကြတော့တာ။ ကိုယ့ဖြာကိုယ် ဘာလုပန်လေုပန်ေ မှငန်ရတေယ် ဟီးဟီး။ အနည်းဆုံးတော့ အထီးကနွရြာကနေ စိတသ်ကသ်ာရာ အတောရြတာ‌ပေါ့။

တခါတလေ ကနွောကြ အခန်းထဲ ဒိုကထြိုးနတော သူလှမ်းမှငန်ရတေယ်။ သူစာဖတန်တော၊ စာရေးနတော၊ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပန်တော စားနသေောကန်တော အကုနမြှငန်ရတေယ်။ သမီးရည်းစားမဟုတပြဲနဲ့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ကုနတ်ာဗွ။ ခငဗြွားတို့ အဲ့ဒီအခွအနေမွေိုး မကြုံဖူးသေးလို့ပါဗွာ။ ကြုံလာရင် အဲ့လိုပဲဖြစ်မှာ သချောတယ်။ ဒီလိုအခွအနေမွေိုး စကြုံကြုံရချင်ြးတုန်းကဆို ကနွောြ အထီးကနွတ်ာ မခံနိုငလြှန်းလို့ ဘာလုပတ်ယမြှတလြဲ။ အငတ်ာနကကြ ဗမာကားတွေ ဒေါင်းလုတဆြှဲပြီး စပီကာနဲ့ ဖြင့ထြားတာဗွ အဟီး။ မကြည့်ပြါဘူး။ ဗမာကားတွကေ အဓိပျပါယမြှမရှိတာ။ မကြလြုံးညောင်းတယ်။ ဖြင့ထြားတာက ဗမာလို စကားပြောသံတွေ ထွကန်တေော့ အလိုလို စိတသ်ကသ်ာရာရနတောလေ ဟီး။ အခု ညီမလေးနဲ့ ကနွောလြည်း အဲ့ဒီသဘောပဲ။ တခါတလေ စကားလေးလှမ်းပြောလိုကြ၊ တခါတလတေော့လည်း ဒီအတိုင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ သူဘာလုပန်တယ်ေ ကိုယဘြာလုပန်တယေပြေါ့။

အဲ့မှာဗွာ ညီမလေး ဝိုငတ်ှဘောတွေ မော့ပြီး ရီဝဝေေ ဖြစ်နပြေီဆို ကနွောမြှငန်ရမှေန်း သိသိကြီးနဲ့ အဝတတ်ှဘောတွေ (ညဝတအြိပအြဝတ်) လဲပြီဆို ပေါတ်ငကြှီး လဲပြလာတယဗြွ။ ကြောပေးထားတော့ အတွင်းခံပငတ်ီလေးကလည်း ဂွီစထရှင်းလေး ဖငပြှောငပြှောငလြေးပေါလြိုပေါြ၊ တခါတလေ ဘရာစီယာအနီရဲရဲလေးပဲ ဝတပြှီး ဝဘကြမန်ားကပ် စကားတွေ လာပြောချင်ပြှောနတော။ ဒီဖကကြနေ လူကလည်း သကပြှင်းတွခွေ လောငတ်ှတေီးလို့။ ဒါပမယေ့ြ ပိုငရြှငရြှိနတောဆိုတော့ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ ညီအဈကိုတို့ရာ။

တဈညတော့ အဲ့လိုဝဘကြမဖြှင့ထြားရင်း ၂ယောကသ်ား ပုလင်းထောငန်ကြတေယဗြွာ။ ဟိုဖကဒြီဖကြ ပုလင်းကိုယစြီနဲ့ အာလူးဖုတလြိုကြ၊ စာကြည့်စြားပြဲထိုငပြီး ကိုယ့စြာ ကိုယဖြတလြိုကလြုပန်ကြရေင်း ညီမလေးက မေးလာတယ်။

“အဈကို!”

“ဟေ!”

“ကမွ မူးနတယ်ေ အဈကိုရာ .. ဒီတော့ မထူးပါဘူး မေးစရာရှိတယ်”

“ဘာတုန်းဟ”

“အဈကို ဟိုနေ့က ဘာဖြစ်တာလဲဟာ .. ရုတတ်ရကကြှီးလေ”

“ငါတောင်းပနပြါတယ် ညီမလေးရာ.. ငါစိတမြထိန်းနိုငလြို့ပါ.. ငါရှကလြည်းရှကပြါတယ် နောကမြဖြစ်စရဘေူးလို့ ကတိပေးပါတယဟြာ”

“မဟုတဘြူး.. အဲ့ဒါ ကမွလည်း အလိုတူ အလိုပါပဲဟာ ..။ အဈကို့ကို မေးနတောက ရုတတ်ရကကြှီး နောကဆြုတသ်ှားတာ.. ထိပေးကိုငပြေးနတောတောင် ဘာမှမဘာတော့တာ..။ အဲ့ဒါဘာဖြစ်တာလဲ.. နားမလညဘြူး”

“…. …. …..”

“အဈကို! ဖြလကြေော ဖြလေေ..။ ရှငကြမွကို လုပခြငွတ်ိုင်းလုပ် လကသ်ရမ်းချင်တ်ိုင်း သရမ်းပြီး နောကဆြုတသ်ှားတာ မကြနပေဘြူး သိလားးး”

“သင့မြှမသင့တ်ောတ်ာ ညီမလေးရာ ..။ နင့မြှာ ခစွသ်ူရှိတယလြေ ..။ ဒါကြောင့ြ ထိန်းလိုကရြတာ..”

“ဟားဟား .. အရူး.. ဉာဏကြိုမရှိဘူး …။ ကမွ ရည်းစားရှိတယလြို့ ပြောဖူးတာ လှနခြဲ့တဲ့ ၉ လ လောကကြ..။ အဆငမြပြလေို့ ဖြတလြိုကတ်ာ ကြာပေါ့..။ ရည်းစားငုတတ်ုတန်ဲ့ ရှင့ကြို အိမအြလညခြေါပြှီး တဈအိပယ်ာထဲ အိပန်ပေါဦးမယ် ဉာဏကြှီးရှငကြှီးရယ်…”

“အမ်!”

အဲ့လိုပြောပြီး ခွကထြိုးခွကလြှန် ရယန်တေဲ့ ညီမလေးကို ဝဘကြမပြေါကြ ငေးရင်း ကနွောလြည်း ဘာပြနပြှောရမှန်း မသိဘူးရယ်။

“တောကခြြ! နဈနာလိုကတ်ာဗွာ”

လို့ပြောရင်း မူးမူးနဲ့ ကြနပြှူတာကြီးကို ကယောငကြတမ်း ဆှဲဖကပြဈလိုကမြိသေးတယ်။ (တကယပြှောတာ ဟီဟိ) အုပမြယအြုပမြယ် အခု အုပမြယလြလေို့ ငမူးခမွြးကိုက လွှောကပြှောတော့တာ။ သိတယမြလား ခငဗြွားတို့ညီလေး မောငခြမွြးအကြောင်း ဟီး။ ဟိုဖကကြ ညီမလေးကလည်း အံလေးကြိတ်၊ အောကန်ှုတခြမ်းလေး ကိုကပြှရင်း ကနွောြ သှေးရူးသှေးတမ်း လွှောကပြှောသမွှကို ဖီးလတ်ကန်ရှောတယ်။ ကနွောကြလည်း တားထားတဲ့စည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုကတ်ာနဲ့ ဇောင်းကလှှတလြိုကတ်ဲ့ မှင်းရိုင်းတဈကောငလြိုပဲလေ။ သောင်းကနွြးပြီပေါ့။

“ခွိုဗူးစို့ချင်လြိုကတ်ာ၊ ခွိုဗူးအိအိထွေးထွေးကြီး”

“ဆိုပြီး ပြောတော့ ဟိုဖကကြနေ

ဟေ့လူကြီး! နားရှကစြရာတွေ မပြောနဲ့” တဲ့။

သူက အဲ့လိုတားလလေေ ဆိုးလလပေေေါ့။ ဟိုနေ့က ဖြစ်တဲ့ဟာတွအကေုန် စားမှုံ့ပြနတ်ော့တာ ဆရာတို့ရေ။ သူလည်း အသကရြှူသံတွပြင်ေး၊ ကနွောလြည်း ဖီးလတ်ှတကေပြေါ့။ နောကဆြုံး ဘယလြိုမှမရတော့ဘူး။

“ဒီနေ့ သောကြာနေ့ညဆိုတော့ နကဖြှနစြနေ မနကထြှကတ်ဲ့ ရထားနဲ့ ညီမလေး လိုကလြာမယ်” တဲ့။

“အခုတော့ တအားမူးလာလို့ အိပပြှီ။ ရှငလြည်း အိပရြေးဝဝအိပထြား။ နကဖြှန် ကိဈစတွရှေိတယန်ော့ြ”

ဆိုပြီး မခွိုမခဉွြ မကြန်ှာပေးလေးနဲ့ပြောရင်း ကြနပြှူတာပိတပြှီး အိပသ်ှားလသတေည်းပေါ့။ ကနွော့မြှာသာ ကတုနကြယငကြှီးဖြစ်ပြီး ကြနပြှူတာကြီး စိုကကြှည့ရြင်း ကနွခြဲ့တာပေါ့ဗွာ။

ညီမလေးလိုကလြာမယဆြိုတာ ဘာလုပမြယထြငသ်လဲ ညီအဈကိုတို့။ ဟုတကြဲ့ သိသာထငရြှားနပေါပြီ။ အလံခိုးမလို့ပေါ့ဗွာ (ကနတ်ော့ကနတ်ော့.. ဒါပမယေ့ြ ပြောရတာ အားရထွာ ဟီးး )

စနနေေ့ မနကကြတည်းက လူက တုနတ်ုနယ်ငယ်င် ဖြစ်နတယေဗြွ။ နာရီတကြည့်ကြှည့ြ ဖြစ်နပြေီ ဟီဟိ။ ဖုန်းခဏခဏ ခေါန်မေိတယ်။ ဘယဘြူတာ ရောကန်ပြေီလဲ။ ဗိုကဆြာနပြေီလား။ ဘာပြုတယ် ညာပြုတယပြေါ့။ မှတမြှတရြရ အဲ့ဒီနေ့က ဆောင်းကာလ (ဒီဇငဘြာ ကြောင်းရကရြှညပြိတခြါနီး) မှုနမြှိုင်းမှိုင်းရာသီဥတုမှာကို မိုးတွကေ တဖြောကဖြွောကန်ဲ့ဗွ။ ကနွော့မြှို့ကလေးက ပငလြယဘြေးမှာ ရှိတာဆိုတော့ လကလေည်း တဝှီးဝှီးနဲ့ဆိုတော့ ရာသီဥတု အတောဆြိုးနတေဲ့ ကာလပေါ့။

နေ့ခင်း မှန်းလှဲပိုင်းရောကတ်ော့ မိုးကာအင်ျကြီ နကပြှာတဈထည် ကောကစြှပပြှီး မိုးရတွကြေေားထဲမှာပဲ မှို့အလယခြေါင် ဘူတာရုံဖကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ ကနွောြ ရောကသ်ှားတော့ ရထားက ဆိုကသ်ှားပြီ။ မှအေောကဘြူတာကနေ အပေါတ်ကပြှီး စူတူတူ ရုပကြလေးနဲ့ ကနွော့ကြို စောင့န်ရှောတယ်။ ကနွော့ကြိုတွေ့တော့မှ မကြန်ှာက နည်းနည်းပြော့ပြောင်းသှားတယ်။ တွေ့တွေ့ချင်ြး အတင်းဖကထြားတာ ခံလိုကရြတော့ လူလည်း ရငတ်ှဘောတွတေုနလြို့ ဟီး။

သူ့ကြောပိုးအိတကြလေး ဆှဲယူပြီး ကြောမှာလှယလြိုကရြင်း ကနွော့အြခန်းရှိရာကို ပုခုံးလေးဖကရြင်း တူတူလွှောကလြာခဲ့ကြတယ်။ ဒီနရောမှာ ပြောစရာရှိလာပြနပြှီ။ အဲ့ဒီကာလက ကနွောြ တခါက ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ “မောငပြူစီနှင့ြ ဇာဘောလြီမမစန်း” ဇာတလြမ်းထဲကအတိုင်း တကျကသိုလအြဆောငမြှာ ကနွောန်ေ နဆေဲ ကာလဗွ။ လုံခွုံရေးဂိတတ်ှေ ဘာတွနေဲ့ ဝင်းကြီးထဲမှာ လေးထပအြဆောငတ်ှေ အများကြီးနဲ့ တဈဘလောကခြကြို ကြောင်းသား ၁၆ ယောကြ တဈယောကတ်ဈခန်းစီ အဲ့လိုမွိုးနရတေဲ့ နရောဗွ။ ကြောင်းသားဆိုလို့ ယောကြြားတွခညွြေးပဲ မဟုတဘြူး။ ကြောင်းသူတွကေော အကုနလြုံး ရောနရတော။ မဂွောတွေ အတန်းတွေ ဘာတွကအေစ မတူဘူး။ ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ့အြခန်းမှာ ဧည့သ်ညခြေါအြိပခြငွရြင် ရီပို့လုပရြတာကို ရှုပတ်ယဆြိုပြီး မလုပထြားဘူး။ ပြီးတော့ ကနွော့အြခန်းက မှညေီထပမြှာ သပသ်ပကြှီးလေ။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ ဧည့ခြန်းနဲ့ မီးဖိုချောင် တွဲလွှကြ အခန်းဆိုတော့ အပေါထြပကြ ကြောင်းသားကြောင်းသူတွေ ဆင်းလိုကတ်ကလြိုကန်ဲ့ သိပအြခွနမေဟေနဘြူး ဟီး။ ကဲ တောပြါပြီ လိုရင်းဆကပြှောရအောင်။

အဆောငရြောကတ်ော့ အသာလေး သော့ဖြင့ပြှီး ကိုယ့အြခန်းလေးထဲ ညီမလေးကို ခေါသ်ှင်းလိုကတ်ယ်။ ညီမလေးတဈယောကြ အနှေးထညအြထူကြီးတွေ ခွှတပြှုပြီးတော့ ကနွော့ကြုတငသ်ေးသေးလေးပေါြ တကလြှဲလိုကရြင်း ဗိုကဆြာပြီလို့ ပူဆာလာတော့ ရယဒြီပဲ ခဏလေးစောင့ဆြိုပြီး မီးဖိုခန်းထဲဝင် ကြကြဥမှှကြေောကြို ဓါးနဲ့ပါးပါးလှီးပြီး အသီးအရှကြ စိမ်းစိမ်းစိုစိုလေးတွနေဲ့ တရှဲရှဲ အိုးပူတိုကထြားတဲ့ အစိမ်းကြောြ၊ ကြကသ်ားကြောြ၊ မကလြငသ်ီးခဉွရြညန်ဲ့ ထမင်းတဈပန်းပြား အခန်းထဲ ယူသှားလိုကပြှီး ကနွော့ြ စာကြည့်စြားပြဲပေါမြှာပဲ ပြငပြေးလိုကတ်ယ်။ ခရီးပန်းလာလို့လားမသိဘူး တရှူးရှူးနဲ့ အားရပါးရ အုပသ်ှားတယ်။ စားသောကပြှီးတော့ ခမွြးတယဆြိုပြီး ကနွော့အြိပယ်ာပေါြ ပြနတ်ကသ်ှားပြီး ဂွမ်းကပကြှီးခွုံပြီး ကနွော့ြ စာအုပစြဉပြေါကြ ဗမာမဂျဂဇင်းတဈအုပန်ဲ့ နှပန်တယေဗြွ။

ပန်းကနခြှကယ်ောကတ်ှေ ဆေးကြော သိမ်းပြုပြီး ရနှေေးကြမ်းခွကကြလေး သူ့အတွကြ ယူလာပေးပြီး ကုတငဘြေးက ပြူတင်းပေါကဘြောငပြေါြ တငထြားပေးလိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီနောကတ်ော့ ကနွောြ ဟိုနားထိုငလြိုကြ ဒီနားရပလြိုကြ ဖြစ်နပြေီ။ ဘယကြနဘယေလြို ဇာတလြမ်းစရမှန်း မသိဘူးရယလြေ ဟီး။ တကယပြှောတာ လူက စိတလြှုပရြှားနတောဗွ။

ဟာ! သောကရြူး နင့ကြိုခံချင်လြို့ ဒီအထိလိုကလြာတာ တကအြုပပြဈလိုကြ လို့ ခငဗြွားတို့ ပြောချင်န်ကြလေိမ့မြယ်။ ဟုတတ်ာတော့ ဟုတပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောပြှောခဲ့သလို သမီးရည်းစားမဟုတ် ဘာမဟုတကြှီးဆိုတော့ လူနုံလူအလေး မောငခြမွြး ဘယကြစရမှန်းကို မသိတာ ဟီဟိ။

ကုလားထိုငလြေးတဈလုံး ဆှဲယူလိုကပြှီး သူအိပန်တေဲ့ ကုတငဘြေးမှာ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ထိုငပြှီး သူ့ကို နှားပြာကြီး အောကသ်ှားမရှိ ဆိုသလို ဟီးဟီးဆိုပြီး ရယပြှနမေိတယ်။ (မကြစြိထဲ မှငကြှည့ကြှစမ်းပါ။ ဘယလြောကြ ပေါတောတော နိုငလြိုကသ်လဲလို့ ခွိ) ဒင်းကတော့ ခပတ်ညတ်ညရြယ်။ အဲ့လို သောငတ်ငရြမကြေ အခွအနေကြေီးကနေ ခဏနတေော့ အလင်းရောင် ပြောကသ်ှားတယ်။ (ဆောင်းတွင်းဖကဆြိုတော့ နေ့လည် ၃ နာရီကြောရြငကြို မှောငပြှီ)

“ညောင်းလာတယ် ရချိုးချင်တ်ယ် အဈကိုရာ” တဲ့။

အဲ့လိုမွိုး လှမ်းပြောလာတော့ ကနွောြ နည်းနည်းရငထြိတသ်ှားတယ်။ ကနွော့အြောကဆြုံးထပကြ ရချိုးခန်း အိမသ်ာ မရှိဘူး။ ဒုတိယထပကြ ကြောင်းသူနှစ်ယောကြ (တရုတမြနဲ့ ကုလားဖြူမ) နဲ့ သူတို့အထပမြှာရှိတဲ့ ရချိုးခန်းနဲ့ အိမသ်ာကို တူတူရှဲသုံးရတာဆိုတော့ ဘယလြိုလုပရြမလဲပေါ့။ အဲ့ဒါနဲ့ ကနွော့ရြချိုးခန်းဝတစြုံကို သူ့ကိုဝတခြိုင်းလိုကပြှီး လူအလဈမှာ အပေါထြပကြို အသာလေး ခေါသ်ှားလိုကတ်ယ်။ မီးဖြင့ြ၊ ရနှေေးပူပူလေးနဲ့ ရပန်ေးလေးဖြင့ပြေးပြီး

“ကဲ! ဟော့ဒီစငပြေါကြ ခေါင်းလျှော်ည် ဆပပြှာရညတ်ှကေ အဈကို့ဟာ ယူသုံးလိုကြ”

ဆိုပြီး ပြနထြှကမြလို့လုပတ်ော့

“ဟင့အြင်း! ကြောကတ်ယ် တဈယောကထြဲ မခွိုးရဲဘူးတဲ့”

မောငခြမွြးကိုကလည်း အဖောသ်ိပမြလုပပြေးချင်ဘြူး ဆိုတော့ကာ

“အင်း.. ပြီးကော”

ဆိုပြီး တံခါးကို အတွင်းကနေ လော့ခခြပြှီး ကြောပေးသလိုလို ဘာလိုလိုလုပရြင်း စောင့ပြေးနလေိုကတ်ယ်။ ဖငတ်ုံးလုံးလေးကို မသိမသာတဈမွိုး၊ သိသိသာသာတဈမွိုး လှမ်းရှိုးရင်း တဏှာစိတကြ ငယထြိပတ်ကန်ပြေီ ဆရာတို့ရေ ဖူးးးး။ အားလုံးပြီးစီးပြီ ဆိုတော့မှ အသာလေး လကဆြှဲခေါပြှီး အောကထြပကြ ကနွော့အြခန်းထဲ ခပသ်ုတသ်ုတလြေး ပြနဝြငလြာခဲ့ကြတယ်။

မင်းဟာက ဘာလို့ အဲ့လို ခိုးကြောငခြိုးဝှကတ်ှေ လုပန်ရတောလဲလို့ မေးချင်န်ပြေီမလား။ ဘာမှမဟုတပြါဘူး။ ရှကလြို့ပါဗွာ။ ကြောင်းသားဖြစ်ဖြစ် ကြောင်းသူဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့အြဖောကြိုယခြေါပြှီး အုပတ်ာ ဘာဆန်းတာလိုကလြို့ ဟီး။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောကြ ပြုံးစိစိ အကြည့်ခြံရမှာ ရှကလြို့ဗွ။ ကနွောြ ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ အောဝတ်ထုတွေ လွှောကရြေးနပမေယေ့ြ တကယ့လြောကက မောငခြမွြးကိုက အရှကအြကြောကြ အငမြတနကြှီးတာ။ သူများအမှငမြှာ ဗွိုင်းကောင်းကြောကဖြိကလေးကိုး ဟိ။

တခွို့ ကောငတ်ှေ ကောငမြတွဆေို ကိုယ့အြခန်းမှာကိုယ် ဘဲတွေ၊ ဆောတ်ှေ ခေါအြုပကြှတာ အိုးရကဈြ အား ဟား ဒါး ဘာညာကြိကြတွေ ဆူညံနတော အတိုင်းသား ကြားနရတေယ်။ သောကရြှကကြို မရှိကြဘူးဗွ။ ဒီလူတွကြေားထဲ သိကျခာတောရြ ဆရာတောကြှီးလိုလို ဘာလိုလို လုပထြားတာဆိုတော့ ဟီး ရှကသ်လိုလို ဘာလိုလို ဖြစ်နလေို့ ပုန်းရှိုးကြယရြှိုး ဖြစ်နတောဗွ။

အခန်းထဲပြနရြောကတ်ော့ မရတော့ဘူးရယ်။ ရချိုးတကလြာစ မှှေးတေးတေးကိုယလြုံးလေး အဝတအြစားတွလေဲပြီးခါစ ကုတငပြေါအြတကမြှာ အနောကကြနေ သိုင်းဖကပြဈလိုကမြိတယ်။ ကနွောသ်ာ လူမဟုတဘြူး နှားသိုးကြီးသာဆို ဝပထြရိန်း ဆိုပြီး မှညသ်ံထွကလြာမလားပဲ ဟီး။ အဲ့မှာ နှစ်ယောကသ်ား လုံးထွေးပြီး ကုတငပြေါြ လဲကသွှားရော။ လုံးနရင်ေး သူကအောကကြ ကနွောကြ အပေါကြ ဖိထားရင်း နှုတခြမ်းပါးပါးလေးကို အတင်းစုပန်မ်းပစ်လိုကမြိတယ်။ သူကလည်း မရုန်းတဲ့အပြင် အားပါးတရ ကနွော့ဂြုတပျိုးတွကေို သိုင်းဖကပြှီး ပြနန်မ်းတယ်။ ရလညေကြှမ်းကုနတ်ာ ဆရာတို့ရေ။

သူဝတထြားတဲ့ တီရှပကြလေးကို အသာလှနတ်ငလြိုကတ်ော့ အောကကြ ဘာမှကို မဝတထြားတာ။ ခွိုဗူးအိထွားထွားကြီးက မီးရောငအြောငမြှာ ဘှားကနဲပဲ။ အားရပါးရကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငခြွမှေှပစ်လိုကတ်ယ်။

“အဈကိုရာ”

ဆိုပြီး ရငလြေးကော့တကလြာတယ်။ အောင့ထြားတာတွကေ များနပြေီဆိုတော့ အခွိနမြဆှဲတော့ဘူး။ ညီမလေးရဲ့အောကကြ ဂွမ်းခံဘောင်းဘီရှည် အနီရဲရဲလေးကို အတင်းဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ (သူလည်း အလိုကသ်တိနဲ့ ဖငကြှှပေးရှာပါတယ်) ဘောင်းဘီရှညကြော အတွင်းခံပငတ်ီလေးပါ လိပပြှီးပါလာတယ်။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပ်၊ ခွိုဗူးတွကေို လကန်ဲ့ ဆုပခြွကစေားနရောကနေ၊ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရညတ်ှစေို့နပြေီ။ အဲ့ဒီမှာ ကနွောြ သသခွေောခွာတောင် မပျိုးဖြစ်တော့ပဲ ဝတထြားတဲ့ ဘောင်းဘီကို ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ဒုံးပြံက သောကရြမ်း တင်းမာနီရဲထားပြီ။ ညီမလေးက ရငဖြိုနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ဖြောင်းကနဲ ထွကကြလွာတဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို အောကန်ှုတခြမ်းလေး ကိုကထြားရင်း မော့ကြည့်န်တယ်ေ။

ကဲ! ကြာပါတယ် လာထားဆိုပြီး အဖုတဝြမှာ တေ့ထားလိုကတ်ယ်။ အထည့ခြံရတော့မယဆြိုတာ သိနတေဲ့ ညီမလေးက မကြန်ှာလေးရှုံ့ပြီ မကြလြုံးစုံမှိတထြားတယ်။ အားနဲ့ဖိထည့ပြဈလိုကတ်ော့ စီးစီးပိုငပျိုငပြဲ ဝငသ်ှားတယ်။ ရလညေကြှပပြှီး စီးနတောဗွာ။ အသှင်းအထုတတ်ှေ ဘာတွေ လုပမြနဘေူး။ တဈခါထဲ တဆုံးထည့ပြဈလိုကတ်ာ။ လူကို အံမနည်းကြိတထြားရတယ်။ ဆီးခုံချင်ြး ထိသှားတော့မှ ခွိုဗူးနှစ်လုံးကို စုံကိုငထြားရင်း ပြနထြုတတ်ယ်၊ ပြနသ်ှင်းတယ်။ ပြနထြုတတ်ယ်၊ ပြနသ်ှင်းတယ်။ ထုတတ်ယ်၊ သှင်းတယ်။ ၄-၅ ခကြြ ၁၀ ခကြြ ၁၁-၁၂ … ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး တုနသ်ှားတယ်။ တငပြါးတွခွကေသ်ှားတဲ့အထိ ညှဈလိုကမြိတယ်။ ဘာမှန်းကို မသိလိုကပြဲ သုတရြညပြူပူတွေ ပန်းထည့လြိုကမြိတယ်။ ဟာကြာ .. သှားပါပြီဆိုပြီး အဲ့ဒီတော့မှ သတိထားလိုကမြိတယ်။ ဟားဟား ဘာမှတောင် မလုပရြသေးဘူး ပြီးသှားတာလေ။ ကောင်းကြသေးရဲ့လားဆရာတို့ရယ်။ ဆောင့ဖြို့နနသေောသာ၊ ဘာမှမလုပရြသေးဘူး။ ပန်းထွကကြုနပြှီ ဟီးးး။

ညီမလေးရဲ့ကိုယပြေါမြှာ မှောကလြွှကြ အိပခြလွိုကရြင်း အောကကြ ကနွော့ည်ီမလေးကတော့ တောင့တ်ောင့လြေး ငှိမခြံနရင်ေး စိတပြကြသ်ှားရှာတယ်။ ကိုင်း ဘယ့န်ှယလြုပမြလဲဗွာ။ ဒီနရောမှာ ကိုယတ်ှေ့မဟုတပြဲ အောဇာတလြမ်းဆို ရလညေလြှနပြှနန်အေောင် ဆကဆြံကြပါတယဆြိုပြီး လွှောကရြေးပြီပေါ့။ ဟုတပြါတယ် ကနွောြ လူပျိုပေါကကြလေး မဟုတပြါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ မိန်းမနဲ့ သချောမဆကဆြံတာက ကြာလှပြီလေ။ ပြီးတော့ စိတတ်အား လှုပရြှားနတော။ စိတတ်အားထနတောကို သတိမမူမိတော့ ကိုယ့ကြိုယကြို မထိန်းလိုကန်ိုငခြငမြှာ တပထြှကကြှီး (တပကြှပကြှီးရဲ့ဘောဒြါ ဟီးဟီး) ဖြစ်သှားတယ်။ လူလည်း ဖိုးသိုးဖတသ်ပကြှီးဗွာ။ အားမလိုအားမရ။ ညီမလေးခငမြွာလည်း အသအကြေေ အားခဲထားရှာမှာ အခုတော့ သှားရှာပါပေါ့လား ဟီး။

ပန်းထုတပြဈတဲ့ဟာတွကေ ဒလောဟောဗွ။ (နှစ်ခွို့ဝိုငတ်ှေ ဟဲဟဲ) အသာလေး တဈရှူးစလေးခံပြီးမှ ဆှဲထုတလြိုကရြတယ်။ သူ့ဟာလေးကိုလည်း သသခွေောခွာသုတပြေး၊ ကိုယ့ဖြာကိုယလြည်း သန့ရြှင်းရေးလုပ်.. ရှကရြှကန်ဲ့ ဘောင်းဘီတွဘောတွေ ပြနဝြတ် (သူကတော့ ဘာမှပြနမြဝတပြဲ စောငဆြှဲခွုံပီး ခွအေိပန်တယ်ေ) ကနွောလြည်း ဘာပြောရမှန်းသိတော့ နဖူးလေးမှှေး၊ ပါးလေးမှှေးရင်း သူ့ကို ခွပြီးဖကထြားပေးရင်း နှစ်ယောကသ်ား ငှိမင်ှိမလြေး အိပန်ရောက အိပပြွောသ်ှားကြတယ်။

ည ၈ နာရီလောကရြောကတ်ော့ ဆတကြနဲ ပြနန်ိုးလာတယ်။ လူက ခဏမှိန်းလိုကရြတော့ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်သှားပြီ။ အိပယ်ာထဲကထ အခန်းထဲက ဘစငေမြှာ မကြန်ှာသဈ၊ သှားတိုကြ၊ ရအေေးအေးတဈခွကြ သောကန်တေဲ့အခွိန် ညီမလေးလည်း ပြနန်ိုးလာတယ်။ ရဆောတယတ်ဲ့။ ရတဈေခွကြ တိုကလြိုကတ်ယ်။ ရသေောကပြှီးတော့ ကနွော့ပြေါငကြှားကို လှမ်းကြည့်န်တောတွေ့တော့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဘောင်းဘီလွှောခပြှီး သူကြည့်န်တေဲ့ဟာကို ပြလိုကတ်ယ်။ ငေါကတ်ောကရြမ်းတမ်းနဲ့ အနီရဲရဲ ဒုံးပြံလေ ဟီး။ ခွာဂငွပြှနပြှည့ထြားပြီဆိုတော့ မတန်တောပဲ။

ကနွော့ဒြုံးပြံကို ငေးကြည့်ရြင်း သူ့နှုတခြမ်းလေးတွကေို လွှာနဲ့သပန်တယ်ေ။ အသာလေး အရှေ့တဈလှမ်းတိုးပြီး ခါးကော့ပေးလိုကတ်ော့ အလိုလို လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ လာဆုပကြိုငလြာတယ်။ ရှေ့တိုးနောကဆြုတကြလေးတွေ လုပပြေးလာတယ်။ ဘယရြမလဲဗွာ။ သူ့အိမမြှာတုန်းက ကနွောြ သူ့အဖုတ် လကြထြားပေးပြီလေ။ အခု သူ့အလှည့ပြေါ့။ ခါးကို ပိုပြီးကော့ပစ်လိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာလေးနား ဒုံးပြံကြီးကပလြာတယ်။ တဈခကြမြော့ကြည့်တ်ယ်။ နောကတ်ော့ ဘာမှမပြောတော့ဘူး။ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာထဲ ထိပဖြူးကို ညှပပြှီး စုပတ်ော့တာပါပဲ။ အခုမှ အရသာကို အားရပါးရ ခံစားရတော့တာဗွို့။ ကောင်းခကြြ။

ငုံထားရင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပပြေးလာတော့ အရှိနတ်ကလြာပြီ။ ကုတငပြေါြ ခွထေောကတ်ဈချောင်းတင်၊ ကြမ်းပြငပြေါြ တဈချောင်းထောကထြားရင်း သူ့ခေါင်းလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ထိန်းရင်း ပါးစပထြဲကို ကော့ကော့ပြီး သှင်းတော့တာပေါ့။ တဈခကြတ်ဈခကြြ အရှိနလြှနလြှနသ်ှားတဲ့အခါ အသကရြှူမဝရှာလို့နမယ်ေ နည်းနည်းရုန်းချင်တ်ယ်။

ကနွောကြလည်း ခေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညှပထြားတာ မလှှတပြေးဘူး။ (လူယုတမြာကြီးပါဗွာ ဟီး) အဲ့ဒီမှာ အရှိနလြှနလြှနသ်ှားတာ ဘယလြောကထြိ ဖြစ်သှားလဲဆို ဒုံးပြံအချောင်းရှညကြှီး ဆုံးခါနီးအထိ ထိုးထည့ပြဈလိုကတ်ော့ အာခေါငထြိရောကပြှီး အဟှတအြဟှတ် အော့ဝေါ့ ဆိုပြီး အနခြငွသ်လို ဖြစ်သှားတော့မှ ဟယ်! လကလြှနကြုနပြှီဆိုပြီး ဆှဲထုတလြိုကရြတယ်။ ရငဘြတကြို လကကြလေးနဲ့ဖိပြီး ကနွော့ပြေါငကြို လကသ်ီးဆုပကြလေးနဲ့ ထုရင်း .. အဟှတအြဟှတ် ဖြစ်နရှောတယ်။

“အဈကို! ရှငအြရမ်းဆိုးတယ် သိလား” တဲ့။

မကြရြညလြေးဝိုင်းလို့ ကနွော့ကြို ငိုမဲ့မဲ့ပြောတော့မှ သနားသှားတယ်။ အသာလေး အိပယ်ာပေါတ်ကပြှီး စောငတ်ှကေိုဆှဲလှပ်၊ ပေါငကြှားထဲ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုင် အဖုတဝြမှာတေ့ပြီး ဒုံးပြံကို ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ တဇွိဇွိအရသာနဲ့အတူ ထဈကနဲထဈကနဲ ဖြစ်ရင်း ဝငသ်ှားတယ်။ အသကကြို မှနမြှနရြှူသှင်းရင်း တဈခကြခြငွြး အသှင်းအထုတ် မှနမြှနလြေး လုပန်တယ်ေ။ ဒီတဈခါတော့ ပထမတဈခါလို မဟုတတ်ော့ဘူး။ သှေးအေးအေးနဲ့ (ဘကြီးထောငလြို) ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ ခံစားတော့တာ။ ညီမလေးခငမြွာ ပထမတော့ အံကြိတခြံရှာပါသေးတယ်။ နောကပျိုင်း လူဆိုးကြီး ဝသောလီခမွြးကိုရဲ့ ပြင်းထနတ်ဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မာနပြါလပြေီဆိုတော့ကာ

“အမေ့.. အဈကိုရယ်.. ဖြေးဖြေး.. ဟာ.. ဟာ.. မရတော့ဘူး.. မရတော့ဘူး”

ဆိုပြီး အောဟြဈ သောင်းကနွြးလာတော့တာပေါ့။ (အဲ့ဒီ မရတော့ဘူး မရတော့ဘူးလို့ အောသ်ံကြားရင် အသသော ပိတဆြောင့ပြဈလိုကြ အဖုတကြလေး အတွင်းသားတွကေ ရှုံ့ပြရှုံ့ပြဖြစ်လာပြီး အတင်းဆှဲညှဈလာလိမ့မြယ်။ ဆိုလိုတာက သူပြီးချင်တ်ာကို မခံနိုငတ်ော့ပဲ ကယောငကြတမ်း မရတော့ဘူး မရတော့ဘူးလို့ လွှောကအြောတ်ာမှန်း ကနွောြ ရိပမြိလိုကတ်ယ်) ပထမ လေးလေးမှနမြှန် ၅ မိနဈလောကပြဲ ဆောင့န်ရောက အရှိနရြလာတော့ ဆကတ်ိုကြ အသားကုနဗြငွြးတော့တာ မိနဈ ၂၀ လောကြ ကြာမယထြငတ်ယ်။ ကနွောလြည်း မအောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ ပန်းထုတရြင်း ပြီးးသှားရော။ ဇီးရိုးဒီဂရီလောကပြဲရှိတော့တဲ့ အပူခွိနမြှာ လူကိုအိုကလြှန်းလို့ အဝတမြကပတ်ော့ဘူး ဟီဟိ။ ဖငတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ဖကလြို့ ငှိမကြသွှားကြတယ်။

အဲ့ဒီမှာ အိပန်တေဲ့ မှှနဂေါး နိုးလာတော့တာပဲ။ ခဏမှိန်းလိုကြ၊ ပြနထြလိုကြ၊ ထပဗြငွြးလိုကြ၊ ရထသေောကလြိုကြ၊ ပြနအြိပလြိုကြ၊ ထပအြုပလြိုကြ၊ မိုးကိုလင်းတဲ့အထိပဲ ဟီး။ နောကဆြုံးတဈခါဆို သနားစရာလေးဗွာ။ ကနွောသ်ူ့ကို ကုတငဇြောင်းမှာ ပေါငန်ှဈချောင်းဖြဲခိုင်းထားပြီး အသအေုပန်တေဲ့အခွိန်

“အဈကို! ခဏလေးရပပြေးပါ ခဏလေးရပပြေးပါ”

ဆိုပြီး အတင်းတောင်းပနလြို့ ရပပြေးလိုကတ်ော့

“ညီမလေး သတေော့မယ် ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး” တဲ့။

နှလုံးခုနသ်ံတွကေ တအားမှနန်တော။ (အမှနကြ ဆကတ်ိုကဆြကတ်ိုကြ ပြီးလှန်းလို့ ဖြစ်တာဗွ) အဲ့ဒီတော့မှ ဒီပိုဇရှငေန်ဲ့ဆို ငါတော့ လူသတမြှုဖြစ်တော့မယ် ဆိုပြီး အသာလေး ဘေးတိုကခြှအေိပခြိုင်းပြီး ဖငတ်ဈခွမ်းဆှဲမ တဈခကြခြငွြးဆောင့တ်ဲ့ အနအထေားနဲ့ မှိန်းပြီး ဆကဆြောရြတော့တာ။ သူလည်း မှိန်းပြီး ဇိမယ်ူလို့ရတာပေါ့လေ။

ဒါနဲ့ပဲ နောကတ်ဈနေ့ ရောကသ်ှားရော။ သူက နောကတ်ဈည ထပမြအိပန်ိုငဘြူးလေ။ တနင်ျလာမနကြ လကခြွာရှိတယတ်ဲ့။ နေ့လညရြထားနဲ့ ပြနလြိုကမြှရမှာ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ တောငန်ဲ့မှောကြ ဖြစ်နတေော့ မလှယပြါဘူးဗွာ။ စိတည်ဈစရာကောင်းတယ်။ ဝအောငလြငအြောငတ်ောင် မအုပလြိုကရြပဲ ပြနတ်ော့မယဆြိုတော့ ဟာတာတာကြီး။ ပိုဇရှငေတ်ောင် မစုံသေးဘူး အဟီး။

မနကြ ၁၀ နာရီလောကကြှတော့ မနကစြာကြှေး၊ သူ့အထုပအြပိုးတွေ ပြငပြေးပြီးတော့ ကနွောြ ရခဏေ ပြေးခွိုးလိုကသ်ေးတယ်။ ရချိုးတကလြာတော့ သူ့အရှေ့မှာ ရချိုးခန်းဝတစြုံ ခါးကကြိုးကို ဖြပြလေိုကတ်ော့ တောငမြတန်တေဲ့ ဟာကြီးက ထွကကြလွာပြနတ်ယ်။ အဲ့ဒါကြီးကိုငေးပြီး ဟင်းးး ကနဲ သကပြှင်းခွ ..

“ဘာလုပပြေးရမလဲ စုပပြေးမယ် ပြီးလိုကြ” တဲ့။

“ဟင့အြင်း! တဈကြောင်းထပဆြှဲမယ်” လို့ ခွိ။

ဘာမှမပြောရှာပါဘူး။ သဘောပါဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ခေါင်းငုံ့နတယ်ေ။ အဖုတန်ဲ့ဒုံးပြံက သိပအြကြောင်းမသိသေးတော့ သိပသ်ောင်းကနွြးလို့ မဖြစ်သေးတော့ အသာလေး လှကြေီးထိုးရိုးရိုးနဲ့ တဈကြောင်း ခပသ်ုတသ်ုတဆြှဲပြီး မှနမြှနပြှီးလိုကတ်ယ်။ အားတော့ သိပမြရလိုကဘြူး။

ဘူတာရုံလိုကပျို့တော့ ကနွော့ကြို မခွဲချင်တ်ဲ့ ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေးနဲ့ ရထားပေါြ ပါသှားရှာတယ်။ စိတတ်ော့ ထိခိုကတ်ယဗြွာ။ အဝေးကြီးကလာပြီး ကနွောလြုပသ်မွှ လာခံ၊ အခုတော့လည်း တဈယောကထြဲ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ အဝေးကြီး ပြနသ်ှားရှာပြီ။

ကနွောလြည်း အဆောငပြှနလြာပြီး ထမင်းတဈနပ် ဝဝစားပြီး ထိုးအိပပြဈလိုကတ်ယ်။ တရေးနိုးလာတော့ ညနစေောင်းနပြေီ။ ညီမလေးကို ဖုန်းခေါလြိုကတ်ော့ ကြားက ဘူတာတဈခုမယ် (သူ့မှို့ဖကကြို ဆကသ်ှားဖို့) ရထားနောကတ်ဈစင်း ပြောင်းစီးဖို့ ထိုငစြောင့န်တယေတ်ဲ့။ ရငထြဲမှာ နင့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ကော့လှနန်အေောငအြေးတဲ့ ရာသီဥတု မှုနမြှိုင်းမှိုင်းကြီးမှာ တဈညလုံး ကနွောအြုပထြားပေးတဲ့ ဒဏန်ဲ့ ငုတတ်ုတလြေး ထိုငန်ရှောမယ့ြ ပုံစံလေးကို မှငန်မေိတာကိုးဗွ။ ဒါနဲ့ ဖုန်းကိုမခပြဲ ဆကတ်ိုကြ စကားတွေ ပြောပေးနမေိတယ်။ လမ်းတလွှောကြ နောကဆြုံး သူ့အိမပြှနရြောကတ်ဲ့ အထိပဲ။

နောကရြကတ်ှကြတေော့ အလှမ်းသယကြှတာပေါ့ဗွာ။ မဝသေးဘူး ဘယလြိုထပတ်ှေ့ကြမလဲ ဘာညာပေါ့။ သူကလည်း အုပခြဲ့သမွှ အဖြစ်အပကြတ်ှကေို ဟာသလေးနှော ကနွောြ စမှုံ့ပြနတ်ဲ့အခါတိုင်း အောကန်ှုတခြမ်းလေးကိုကြ အဈကိုကြာ! အာကြာ! ရှကတ်ယ် တောဘြီ ဘာညာဆိုပြီး ဟနအြမူအရာလေး ပိုလို့ပေါ့လေ။

အဲ့ဒီမှာ သိပမြကြာလိုကဘြူး။ ဒီဇငဘြာ ပိတရြကရြှည် ရောကလြာတော့တာပဲ။ ပိတရြကတ်ှေ နီးလာလလေေ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကလြုံး ရငအြခုနမြှနလြလပေေေါ့ဗွာ။ ပုံမှန် ဒီဇငဘြာလဆို သူက အိမပြှနန်ကြတေဲ့။ ဒီနှစ်တော့ မပြနဘြူးဆိုပဲ။ သူနဲ့တူတူ အိမင်ှားနတေဲ့ အဖြူမနှစ်ယောကကြ သူတို့ထုံးစံအရ ခရဈစမတအြမှီ အိမပြှနကြှမယဆြိုတော့ ညီမလေးတဈယောကထြဲ ကနွရြဈခဲ့တော့မှာလေ။ သူက အစီအစဉတ်ှေ ဆှဲနပြေီ။ အဈကိုလာခဲ့ ကမွဆီတဲ့။ အဝါရောငစြိုကခြင်းတွေ၊ အစိမ်းရောငလြှငပြှငတ်ှေ၊ ဆိုကပြရကဈြပင် တောအုပတ်ှရှေိတဲ့ တောငကြုန်းတွဖကြေ ခွလငွေတ်ူတူသှားကြရအောငတ်ဲ့။ တဈအိမလြုံးမှာလည်း ညီမလေးတဈယောကထြဲ ကနွခြဲ့မှာဆိုတော့ ကြောကတ်ယတ်ဲ့ ဟီဟိ။

ကနွော့မြှာလည်း သိပမြသှားချင်ရြှာဘူး။ တဈရကတ်ဈရကြ ပိတရြကြ မှနမြှနရြောကပြါစေ ဆိုပြီး ဆုတောင်းနရတော ဟီး။ ဘူတာရုံအိုလေးရှိတဲ့ မှုနကြုတကြုတ် မှို့ကလေးထဲမှာ ဆံပငဂြုတဝြဲမလေး ကနွော့ကြို မွှောန်ပြေီဆိုတာ သိနရတေော့ အလိုလိုကို အထုပအြပိုးတွပြငေပြှီး ခွတကြေှကြှပေါ့။

—————————————–

ဒီဇငဘြာ ကြောင်းပိတရြကြ စစချင်ြးနေ့ ဝလေီဝလင်ေးမှာ အီဖကေိုယမြောငခြမွြး လကဆြှဲအိတ် အနကရြောငလြေးဆှဲ၊ ကြောပိုးအိတ် အစိမ်းရောငလြေးလှယလြို့ ဘူတာရုံကို ဒိုးတော့တာပဲဗွို့။ မှတမြှတရြရ ပြူနာက တကလြိုကသ်ေးတယ်။ ကြိုဝယထြားတဲ့ ရထားလကမြှတကြ လကမြှတထြုတပြေးတဲ့စကမြှာ ထုတမြရဘူးဗွာ ခွီးး။ ဘာလို့ထုတမြရတာလဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလကမြှတကြ ညီမလေး ဝယထြားပေးတာလေ ဟီး။ လကမြှတဝြယစြဉကြ ပိုကဆြံပေးထားတဲ့ ခရကဒြဈကဒကြို စကထြဲထိုးထည့လြိုကမြှ လကမြှတကြ ထွကလြာတာမွိုး၊ တခွားကဒန်ဲ့ဆို လကမြှတထြုတမြပေးဘူးတဲ့။ ကိုယကြလည်း မသိဘူးရယလြေ။ မနကစြောစောစီးစီး ပြူနာက အဲ့လိုစတကတ်ော့တာ။

ညီမလေးက ဘာလို့ လကမြှတဝြယပြေးတာတုန်း ဆိုတော့ကာ ခငည်ားတို့ညီလေး မောငခြမွြးက အဲ့ဒီတုန်းက ငမှဲကိုး။ (အခုလည်း ထူးမခွားနားပါပဲဗွာ) သူက ကိုယင်မှဲမှန်း သိနတေော့ကာ သနားလို့ ရထားလကမြှတ် ဝယပြေးရှာတာပါ။ ဒါနဲ့ ခွကနွတေော့ကာ မထူးပါဘူးကြာ ဆိုပြီး ခကြခြငွြး နောကထြပ် ရထားလကမြှတတ်ဈစောင် ကောကဝြယလြိုကရြတယ်။ (အဲ့ဒီလကမြှတဖြိုး သူပြနပြေးတယ်၊ ကိုယကြလည်း သောကရြှကမြရှိတော့ ယူတာပေါ့ ဟီးဟီး) စောစောစီးစီး ဘူပိတခြကြပြှောပါတယ်။

လမ်းမှာလည်း ရထားတွကေ ဟိုပြောင်းဒီပြောင်းနဲ့ ဆိုတော့ စိတကြ စနိုးစနှောင့န်ဲ့ မကြညခြငွဘြူးဗွာ။ (နောကပျိုင်း အကြိမကြှိမ် ဖြစ်လာတော့မှ မကြစြိမှိတပြှီးစီးတောင် ရောကပြါတယဖြစ်လာတာ ဟိဟိ)

မနကခြင်း ၁၀ နာရီလောကမြှာ ညီမလေးရှိတဲ့ တောမှို့လေးက ဘူတာရုံအိုလေးကို ရထားဆိုကသ်ှားတယ်။ ကနွောြ မှတမြိနတောက အဲ့ဒီနေ့က နရေောငခြှညန်ှေးနှေးလေးတွေ ဖြာကလွို့ ရာသီဥတု အငမြတန် သာယာတယပြေါ့ဗွာ။ ထုံးစံအတိုင်း ရထားက ဆကထြှကသ်ှားတယ်။ ကနွောြ ညီမလေးကို ဘူတာရုံကလေးထဲမှာ ရှာကြည့်တ်ာ မတွေ့ဘူး။ ဒါနဲ့ ဘူတာအပြငဖြကြ ထွကလြာပြီး အိတတ်ှကေို ခဏခွ စီးကရကတ်ဈလိပလြောကြ ကောကဖြှာနလေိုကတ်ယ်။ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ လုပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ကုလားဖြူအဘိုးကြီး တဈယောကကြ တကျကသိုလကြိုသှားချင်ရြင် ဒီနရောမှာ ဆိုကလြာမယ့ြ ဘတဈြကားကို စီးရင် ရောကတ်ယလြို့ (ဒီမှို့မှာက နိုငင်ံခွားသားဆိုရင် ကြောင်းသားမှန်း အလိုလို သိတာကိုး) လာပြောလို့ ခေါင်းငှိမ့ပြှနတေုန်း ဘတဈြကားဆိုကလြာတယ်။ ဘတဈြကားပေါကြ ဂုဏသ်ရရှေိ အမွိုးသမီးလေးက ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဆင်းလာတယဗြွို့။

ဂုဏသ်ရရှေိ အမွိုးသမီးလေးဆိုတာ ညီမလေးကို ပြောတာပါ။ ဝတထြားစားထားတာလေးကို ကြည့်ြဦးလဗွော။ ကုတအြင်ျကြီအနကြ၊ အောကကြ စတိုငပြငန်အြနကြ၊ လဒေီရှူးနဲ့ ကြော့ကြော့လေးရယ်။ ကိုင်းအနကရြောငန်ဲ့ မကြမြှနအြကြညလြေးပါ တပထြားတော့ ရလညေဂြိုကဂြိုကလြေးပေါ့။ မကြန်ှာက မရယမြပြုံးနဲ့ ခပတ်ညတ်ညရြယ်။ (စိတထြဲမှာတော့ ဒီကောင် ငါ့ကို အိမရြောကရြင် အသအေုပမြှာလား မသိဘူး ဟီဟိ ဆိုပြီး အူမှူးနမှောပါဗွာ မသိတာလိုကလြို့ ခွိ)

ဘတဈြကားပေါရြောကတ်ော့ ကားမောင်းတဲ့ ဒရိုငဘြာ (အမွိုးသမီး)က နငတ်ို့က မောငန်ှမလား ဘာညာနဲ့ မေးနသေေးတယ်။ မှို့က ခပသ်ေးသေးရယဆြိုတော့ အချင်ြးချင်ြးလည်း ရင်းနှီးနကြတောလား ဘာလား မသိဘူး။ ဘတဈြကားစီးရတာလည်း ဘာမှမကြာလိုကပြါဘူး။ ငါးမိနဈ ဆယမြိနဈပေါ့။ မှို့ထဲကို ဖြတပြှီးတာနဲ့ တကျကသိုလဝြန်းဖကြ ရောကလြာတာပဲ။ ညီမလေးတို့ ရပကြှကဖြကကြို ဖြတတ်ာနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား ကားပေါကြ ဆင်းလိုကကြှတယ်။ ဒရိုငဘြာအမွိုးသမီးက ဘိုင့ရြီ! ဒါလင် ဘာညာနဲ့ နှုတဆြကပြှီး ဆကမြောင်းသှားတယ်။

ဘတဈြကားမှတတ်ိုငကြနေ သူ့အိမကြိုရောကဖြို့ တောပန်းရိုင်းလေး နီနီဝါဝါလေးတွေ ပြင့န်တေဲ့ ပတဝြန်းကငွြ၊ ရစေီးသံ တဖြောဖြောနဲ့ မှောင်းကလေး၊ အနီရောငအြုတကြှှပမြိုး အိမကြလေးတွကေို ကြေ့ဝိုကဖြှတကြွောပြှီးသှားရင်း ကနွောြ ငယဘြဝကို ပြနရြောကသ်ှားသလို ခံစားနရတေယ်။ လကတ်ဈဖကကြ ခရီးဆောငအြိတကြိုဆှဲ၊ နောကတ်ဈဖကကြ ညီမလေးကို လကတ်ှဲထားရင်း အလိုလို အူမှူးလာတာဗွ။ ဟိုအရငတ်ဈခါက တွေ့ခဲ့တဲ့ အဝါရောငစြိုကခြင်းတွဆေီ သှားမယန်ောြ၊ တောငကြုန်းတွဖကေကြိုကော သှားမှာမလား၊ မှို့အပြငဖြကကြ ဆငခြှလွှေော လမ်းကလေးအတိုင်း ထွကခြသွှားရင် ဘှားကနဲတွေ့ရမယ့ြ သဈရှကအြနီအဝါတွေ ကြှကနွေတေဲ့ တောအုပလြေးတွဆေီကိုကော သှားကြမယန်ောြ အစရှိသဖြင့ြ ကနွောကြ အူမှူးနတေဲ့ လသေံနဲ့ တတွတတ်ှတ် မေးလာသလောကြ သူကတော့ အင်း!အဲ! နဲ့ ကနွော့ကြို မခွိုမခဉွကြှည့ရြင်း မပြင့တ်ပြင့ရြယ်။

အိမရြောကသ်ှားတော့ တံခါးဖြင့ပြှီး ဝငဝြငခြငွြးမှာကို လူက စိတထြဲ သရိုးသရီ ဖြစ်နပြေီ။ (အုပခြငွန်တောကို ပြောပါတယ် ဟီး) ဒါပမယေ့ြ သူ့ဘောဒြါ နှစ်ယောကကြ ကြောင်းပိတရြကမြို့ ပြနသ်ှားပြီလား ရှိနသေေးတာလား မသချောလတေော့ ဘာမှမလုပရြဲသေးဘူး။ အပေါဆြုံးထပကြ သူ့အိပခြန်းလေးထဲရောကပြှီး အထုတအြပိုးတွေ ခပြှီးတဲ့အထိ ဘာမှမလှုပရြှားဖြစ်သေးဘူး။ တဈအိမလြုံးကလည်း တိတဆြိတန်တေော့

“ညီမလေးရဲ့ သူငယခြငွြးတွကေော ပြနသ်ှားကြပြီလား” လို့ စကားစလိုကတ်ော့

“ဘာလုပမြလို့တုန်း ဟှန်း” တဲ့။

“ထမင်းဟင်းတွေ နှေးထားမယ်၊ ရချိုးချင်န်တောမလား။ မှနမြှနခြွိုးခွေ။ ထမင်းစားမယ် မနကကြတည်းက ဘာမှစားမလာတာ ဗိုကဆြာလာတယမြလား”

လို့ ပြောရင်း ကနွော့ကြို ကြောပေးလို့ အိမန်ရင်ေး အဝတအြစားတွေ လဲနတယ်ေ။ အပေါကြ ကုတအြင်ျကြီကိုခွှတ် ဂွမ်းခံအင်ျကြီလကရြှညလြေးနဲ့ လဲဝတပြှီးတော့၊ အောကကြစတိုငပြငန်ကြို ခွှတခြွ၊ ဗီရိုတံခါးကို ဆှဲဖြင့ပြှီး အိမန်ရင်ေးဝတဖြို့ ဂွမ်းခံဘောင်းဘီ အရှညတ်ဈထညကြို ကုန်းကြကြလေး လှမ်းယူနတောကို ကြည့်ရြင်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ သူ့ဟာက ဘောင်းဘီရှည် ခွှတခြထွားတော့ (ဝတထြားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးက ဂွီစတွင်းနဆြိုတော့) ဖငလြုံးပြောငပြှောငလြေးနဲ့ ကုန်းပြထားသလို ဖြစ်နတောကိုး။ လူကလေးက ခါးလေးက သိမသ်လောကြ ဖငတ်ုံးကြီးက ထွားထွားကြီး။ ထွားရတဲ့ကြားထဲ အသားအရညကြ တင်းပြောငလြှန်းတာမွိုးဆိုတော့ စဉြးစားသာကြည့်ပြတေော့ ဆရာတို့ရာ။

ကနွောတ်ဈယောကြ လရေဲ့အလငွန်ဲ့အတူ အဲ့ဒီဖငတ်ုံးကြီး အနောကန်ားကို ဝှဈကနဲနအေောင် ရောကသ်ှားတော့တာပေါ့။ ကုန်းကြကြ မချောလေးရဲ့ ဖငပြှောငကြှီးကို လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ ပင့ကြိုငလြိုကတ်ော့ ဆတကြနဲ ခါးကိုမတလြာတယ်။

“ဟေ့လူ!” ဆိုပြီး ကနွော့ကြို တံတောငဆြဈနဲ့ နောကပြှနတ်ှန်းထားရင်း “ရချိုးပါဆိုနေ၊ ထမင်းလေး ဘာလေးတော့ အရငစြားကြရအောငလြကြော” တဲ့။

ကနွောကြ သူ့ဂုတပျိုးလေးကို အားရပါးရ မှှေးကြူရင်း ခပဖြှဖြလေး မနာအောင် သှားနဲ့ဖိကိုကရြင်း ဆော့ကစားလိုကတ်ယ်။ လကန်ှဈဖကကြလည်း ဂွိုင်းအောကကြနလွှေိုပြီး ခွိုဗူးနှစ်ခုကို အင်ျကြီအပေါကြနေ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားလိုကတ်ယ်။ အဲ့လိုအနအထေားကနေ အောကကြလည်း သူ့ဖငပြှောငကြှီးကို ဖုထဈထဈဖြစ်စပြုလာတဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံ (မတင်းမပြော့) နဲ့ ၃-၄ ခကြလြောကြ ကပည်ှောင့ကြလေး ညှောင့လြိုကရြင်း

“ဟေ့အေး! ထမင်းဆာဘူး ဒီဟာပဲဆာတယ်”

လို့ ခွှဲပစွပြစွလြေး ညုတုတုသံနဲ့ ပြောလိုကမြိတယ်။ ညဈတီးညဈပတ် ကပခြွှဲလေး ခွှဲလိုကတ်ော့ ညီမလေးတဈယောကြ ဆူဆောင့ဆြောင့လြေးနဲ့ ကနွော့ဖြကကြိုလှည့ပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြာတယဗြွ။ နှုတခြမ်းလေး စူတူတူနဲ့ စိတတ်ိုချင်ယ်ောငဆြောငန်ပမေယေ့ြ မကြလြုံးတွကေ အရောငတ်ှလကေလြို့ (ရမျမကရြောငတ်ှတေောကတ်ယ် ခေါမြလားနော့ြ) ခကြခြငွြးပဲ နှုတခြမ်းချင်ြး ဂဟဆကေပြဈလိုကတ်ယ်။ အင့ြ! ကနဲ မှညသ်ံနဲ့ ခွဖြေားလေးထောကပြှီး ခေါင်းမော့လွှကန်ဲ့ အနမ်းခံရှာတယ်။

အငမ်းမရပဲ အတင်းစုပထြားပေးလိုကတ်ာ ၃-၄ မိနဈလောကြ ကြာမလားပဲ။ အနမ်းခံရတဲ့သူတော့ မသိဘူး။ နမ်းတဲ့လူ ကနွောတ်ောင် အသကရြှူရတာ မဝသလို ဖြစ်လာမှ ခဏရပလြိုကတ်ယ်။ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ပငတ်ီလေးပေါကြနေ အဖုတကြလေးကို ရှရှပြတကြှည့လြိုကတ်ော့ စိုထိုင်းထိုင်းလေးဗွ။ ဒါနဲ့ သချောအောငဆြိုပြီး သားရညကြှိုးလေး အသာဆှဲ ပငတ်ီအောကကြို လွှိုနှိုကပြှီး အငဂြငွဝြိုင် ဖမ်းတိုင်းလိုကတ်ော့ ခွှဲကြိကြိဖြစ်နပြေီ။ ရယဒြီပဲ ကိုကို! ဆိုတဲ့ အနအထေား။ ဒါကတော့ ထုံးစံပါပဲဗွာ။

ပြောရရင် အဲ့ဒီလို နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းစုပန်ရင်ေး ထွေးပြေ့ထားရုံကလေးနဲ့ကို ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ရလည်ေ “တောင်” နတောဗွ။ ဆိုလိုတာက တဈခါနှစ်ခါ တွေ့ပြီးသား အတွဲလေးဗွာ.. သသခွေောခွာ အားရကြနပေအြောင် မလုပဖြူးသေးပမယေ့ြ အရသာခံပြီး ခစွဖြူးပြီးပြီဆိုတဲ့ အနအထေား။ အခုလိုနေ့မွိုး လှတလြှတလြပလြပ် (ကနွော့ြ အဆောငမြှာလို ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ ဘယသ်ူ တံခါးလာခေါကမြလဲ ကြောကန်ရတေဲ့ နရောမဟုတ်) နှစ်ယောကထြဲ တွေ့ကြတော့မယဆြိုတာကို ၂ ပတ် ၃ ပတ် အလိုကတည်းက ကြိုစိတကြူးယဉြ ရငတ်ဖိုဖို ဖြစ်ထားခဲ့ကြတာဆိုတော့ ဘူတာရုံမှာ သူလာကြိုကတည်းက၊ ဘတဈြကားပေါမြှာ ကတည်းက၊ မှတတ်ိုငကြနေ အိမကြို လမ်းလွှောကလြာကတည်းက နှစ်ယောကစြလုံး စိတလြှုပရြှားနကြတောကိုး။

ကနွော့စြိတထြင် အဲ့လိုပြနတ်ှေ့ရတဲ့ အခွအနေမွေိုးမှာ ဘယသ်ူမှ သသခွေောခွာ စိတရြှညလြကရြှည် “ဖိုးပလေး” လုပစြရာမလို (လုပလြည်းမလုပ်) ကြဘူးထငတ်ာပဲ။ အဖုတကြို စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရညကြ ရှှဲနဈနတော တွေ့တာနဲ့ ကနွောလြည်း ကမန်းကတမ်းဆိုသလို သူ့ပငတ်ီလေးကို လွှောခပြှီး ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ဂြငွြးပငန်ကြိုလည်း ခပသ်ုတသ်ုတခြွှတ်၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ လုံးထွေးပြီး ခွှတခြွ၊ အပေါကြ စပို့ရှပကြို ဆှဲခွှတန်ဲ့ ဗလုံးဗထွေးတွေ (အခုခွိန် ပြနတ်ှေးကြည့်တ်ာတောင် ရယခြငွတ်ယ်) လုပန်တော မသိရင် လူပျိုပေါကကြလေး “မောငမြောငရြဲ” “ကြီးမေ”ကို သူ့အဖြားနဲ့ အိမဖြောမြလေး အလဈမှာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲခါနီး ဇာတဝြငခြန်းထဲက အတိုင်းပေါ့။ (အပေါမြှာ မူးမူးနဲ့ ရိထားတာလေးကို အခုလို သူ့ဇာတလြမ်းလေး ထည့ကြှောင်ှာပေးတော့ တဟီးဟီးနဲ့ ပြောပြွောကြှီး ခွင့လြှှတလြောကကြရော ဟဲဟဲ)

ကနွောလြည်း ဒုံးပြံနီနီကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ဖငတ်ုံးလုံးဖြစ်သှားရော၊ ညီမလေးကလည်း အောကပျိုင်းဗလာ၊ အပေါပျိုင်း တဈဝကတ်ဈပကြြ အနအထေား ဖြစ်နပြေီ။ တဈဝကတ်ဈပကြဆြိုတာ အင်ျကြီတွေ အကုနခြွှတပြဈလိုကပြမယေ့ြ ဘရာတော့ မခွှတသ်ေးဘူး။ သူ့နို့ကြီးတွေ ကနွောမြှငမြှာ ရှကန်တောလားမသိဘူး။ လကကြလေးပိုကြ ကုတငဇြောင်းမှာ ခွခထွေိုငပြှီး ဂရိဒဏျဍာရီထဲက နတသ်ားတဈပါးကို ကြောကဆြဈထုထားသလို တောင့တ်င်းကစွလြဈတဲ့ ကိုယလြုံး (ဗိုကတ်ော့ ယောငယ်ောငလြေး ပူနတယ်ေ။ အဲ့တလောက ဘီယာ အသောကမြွားတာကိုး ဟီဟိ။ အခု မပူတော့ဘူး) ထွားကြိုင်းတဲ့ အနီရဲရဲ အတံကြီးက လထေဲမှာ ဒုံးပြံကြီးလိုထောငလြို့၊ ဂုတထြောကန်တေဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှနေဲ့ အရိုင်းဆနန်တေဲ့ သူ့ကိုကို အီဖကေိုယ် မောငခြမွြးကို ရငဖြိုနတေဲ့ အကြည့်လြေးတွနေဲ့ မဝံ့မရဲလေး ရှကဝြဲဝဲလေး ကြည့်န်ရှောတယဗြွ။ (မူးမူးနဲ့ ကိုယ့ဖြာကိုယ် ဂုဏဖြောန်တော စိတထြဲမှာတော့ တထိတထြိတပြဲ။ ခငဗြွားတို့ကတော့ ကနွော့ကြိုခစွတ်ော့ ငါတို့မောငခြမွြး ဘာပေါပေါရပါတယ် ဆိုပမယေ့ြ တဈခုခုဆို နှိပမြယဆြိုပြီး ချောင်းနတေဲ့လူတွရှေိတယ် ဟင်းဟင်း)

ဆံပငဂြုတဝြဲနဲ့ ညီမလေးက ကုတငဇြောင်းမှာထိုင် ဘရာစီယာကိုမခွှတသ်ေးပဲ လကကြလေးပိုကလြို့ သူ့ခွိုဗူးတွကေို ကနွောမြှငမြှာပဲ ရှကတ်ာလိုလို လုပန်ပမေယေ့လြို့ အောကပျိုင်းကဗလာ၊ အဖုတကြ ပြူးနတောကြီး။ ဘာကိဈစ ရှကန်သေေးတာလည်း မသိပါဘူး။ အဖုတကြဖြင့ြ သချောကြည့်လြိုကရြင် အရညတ်ှေ တောကတ်ောကြ ယိုနတော ဟီး။ လူနဲ့ခွိုဗူးနဲ့ မလိုကဘြူးလို့ ကနွောြ ခဏခဏ စနောကလြှန်းလို့များ ခွှတရြမှာ ရှကန်တောလားတော့ မသိဘူးပေါ့လေ။ လိုရင်းကို ဆကပြှောရအောငဗြွာ။ မူးမူးနဲ့ အာလူးဖုတတ်ာ ဘေးရောကရြောကကြုနတ်ယ်။

အဲ့ဒီမှာတင် ကနွောကြ သောကရြမ်းတင်းနပြေီ ဆိုတော့ကာ သူ့ဘရာစီယာ မခွှတရြသေးတာတွဘောတွေ စိတမြဝငစြားတော့ဘူး ဆရာတို့ရေ။ သူ့ကို ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှန် အနအထေားဖြစ်သှားအောင် တွန်းလှဲပစ်လိုကတ်ော့တာပဲ။ ဆကတ်ိုကဆြိုသလိုပဲ သူ့ကိုယပြေါကြို အုပမြိုးလွှကြ အနအထေားနဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းကြား ဒူးထောကပြှီး တအားမာတင်းနတေဲ့ ကနွော့ကြောငကြို လကန်ဲ့ဖိခွ၊ အရညတ်ှစေို့နတေဲ့ သူ့အဖုတကြလေးအဝမှာ တေ့ပြီး ဖိသှင်းတော့တာပဲ။ အရင်းကနေ ကိုငထြားလွှကန်ဲ့ ဒဈကလေးမှုပရြုံတင် ဖိဖိသှင်းပြီး ဆော့ကစားလိုကတ်ာနဲ့တင် လူက အီဆိမ့န်အေောငဇြိမတ်ာ ဆရာတို့ရေ။ သူကလည်း ကနွော့ဂြုတကြို အတင်းခိုစီးထားရင်း အောကန်ှုတခြမ်းကို ပြတထြှကမြတတ် ကိုကရြင်း ရလညေခြံစားပြနတော။ နှစ်ယောကစြလုံး ရလညေကြောင်းနတောပေါ့။

သူနာသှားမှာစိုးလို့ ခပဆြဆလေး ထိပဖြူးမှုပရြုံ ဆော့နတောကို အားမရတော့လို့လား မသိဘူး အောကကြနေ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကော့ပေးလာတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ကဲကြာ!ဆိုပြီး အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ ရှီး! ကြှတကြွှတ် ဆိုတဲ့ ညည်းသံလေး ထွကကြလွာတယ်။ ပူနှေးစိုအိတင်းကြပန်တေဲ့ အခေါင်းထဲ ကနွော့ဒြုံးပြံက ထိုးခွဲပြီး ဝငသ်ှားတော့မှ တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ အရသာကို နင့န်အေောင် ရတော့တာဗွို့။

ခငဗြွားတို့ ဒီကိုယတ်ှေ့ကို အပေါမြှာ သသခွေောခွာ ဖတခြဲ့မယဆြိုရင် တဈခု သတိထားမိခဲ့မယ်။ အခုပြောပြနတေဲ့ ကနွော့ည်ီမလေးရဲ့ အကငွ့ကြ ခဏလေးနဲ့ ပြီးပြီးသှားတယ် ဆိုတာလေ။ တဈခေါကပြှီးသှားရငတ်ောင် ထပခြါထပခြါ အဆကမြပြတ် လုပရြငလြုပသ်လောကြ ဆောင့ရြငဆြောင့သ်လောကြ ဆကတ်ိုကဆြကတ်ိုကြ ထပထြပပြှီးတယ်။ အဲ့ဒါ ကနွော့အြတွကတ်ော့ အငမြတန် စိတအြားရစရာကောင်းသလို အားသာခကြတ်ဈခုလည်း ဖြစ်နတောဗွ။

ဆိုလိုတာက ခငဗြွားတို့ပါတနာက ပြီးဖို့ အငမြတနကြှာတတတ်ယဆြိုရင် (မိန်းမ အတောမြွားများက ကြာတာထကြ ပြီးဖို့တောငမြလှယ်) ခငဗြွားက စောစောဇာတမြသိမ်းသှားဖို့ အရေးကြီးလာမယ်။ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းလေး လုပရြမယ်။ အစရှိသဖြင့ြ ဇာတရြှုပတ်ယဗြွာ။ အခုဟာကြတော့ သူစိတထြနတေဲ့ အခွိနဆြို အသသောပိတဆြောင့ြ ခဏလေးတငကြို သိသိသာသာကြီး (ဒွန့ဒြှန့ြ ဒွန့ဒြှန့န်ဲ့ အကြောတွဆှေဲပြီး) ပြီးသှားတတတ်ယ်။ တခါတလေ ကယောငကြတမ်းနဲ့ သတိလကလြှှတ် အကယွကြှီး အောသ်ေးတယ်။ ပြီးပြီ ပြီးပြီ!! အဲ့လိုတွဗွေ။ အဲ့ဒီလို ဆိုတော့ကာ ကနွောကြ စပြီဆိုတာနဲ့ အဝငအြထွကြ ချောတာနဲ့ အသကြေုံးတော့တာပေါ့။ စိတရြှိလကရြှိ အပေါကြ ဖိထားပေးပြီး အသအေုပတ်ော့တာ တဖန်းဖန်းနဲ့ ဆီးခုံချင်ြးခတမြိသံတွကေို ဆူညံပြကလြောရိုကန်တောပဲ ဆရာတို့ရေ။

ဒီလောကကြှီး အသအကြေေ ပဝါမကူ ရမရှေူ ဆကတ်ိုကကြှမ်းမှတော့ ဘယကြှာကြာခံမလဲဗွာ။ ကြားကြီးရသေောကြ ပိုဇရှင်ေ (သူက ပကလြကအြိပ်၊ ကနွောကြ သူ့ကိုအုပမြိုးပြီး ကြားရသေောကသ်လို တပြတပြှတ် ကုန်းကုန်းပြီး နှုတခြမ်းကို လှမ်းစုပ်၊ လညတ်ိုငလြေးကို စုပ်) တဈခုထဲနဲ့တင် ကိဈစပြီးတော့မလို ဖြစ်လာတယ်။ ကနွောြ သတိထားမိသလောကြ သူအာခေါငခြှဈအောသ်ံပြုပြီး တွန့လြိမတ်ကသ်လို ဖြစ်ဖြစ်သှားတာ ၃-၄ ခါရှိပြီဗွ။ (၃-၄ ခါလောကြ ပြီးသှားတယပြေါ့)။

အားနဲ့ ဆောင့ဆြောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း သပြေီကြာ.. သပြေီကြာ!! ဆိုတဲ့ အောသ်ံလေးက တဖြေးဖြေး အားပြော့စပြုလာတယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ဘယလြိုမှ ဆကမြအောင့ထြားနိုငတ်ော့သလို ဖြစ်လာတယ်။ ဒုံးပြံတဈချောင်းလုံးက ထူပူနအေောငကြို အဖုတကြှပကြှပလြေးထဲ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပန်တေော့ ကဉွဆြိမ့ပြှီး အရမ်းကောင်းလာပြီ။ အရမ်းကောင်းလာပြီဆိုတဲ့ အသိက ဦးဏှောကဆြီ သတင်းသှားသှားပို့နပြေီကိုး။ အဲ့ဒီမှာ ခဏလေး ရပလြိုကတ်ယ်။

ပကလြကအြိပပြှီး ခံနရှောတဲ့ ညီမလေးက ဘရာစီယာ မခွှတရြသေးဘူးဗွ။ ကနွောလြည်း သူ့ခွိုဗူးတွကေို ထိကိုမထိသေးရသေးတာ။ ခဏလေး ရပလြိုကတ်ော့ ညီမလေးက ဘာလဲဆိုတဲ့ အကြည့်လြေးနဲ့ လှိုကမြောနတေဲ့ကြားက မော့ကြည့်လြာတယ်။

“ခွှတပြေး! ခွိုဗူးကိုငပြှီး ဆောင့ခြငွတ်ယ်..”

အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့မှ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို တင်းတင်းကိုကြ အိပယ်ာနဲ့ ကြောလှှတရြုံတငလြေးကြှ၊ ခွိတဖြှုတပြှီး ဘရာကို ခပမြှနမြှနလြေး ခွှတပြေးရှာတယ်။ ကနွောလြည်း အခွိနသ်ိပမြဆိုင်းနပေါဘူး။ ဘှားကနဲ ထွကကြလွာတဲ့ ခွိုဗူး ဝါဝါဝင်းဝင်း ခဲခဲကြီး နှစ်လုံးကို အားရပါးရ စုံကိုငပြှီး အသကေို ဆကဆြောင့တ်ော့တာပေါ့။ အဲ့ဒီတော့မှ အောကကြ ဇွိကနဲ ဝငသ်ှားတဲ့ အရသာ၊ ဆုံးသှားတဲ့အခါ ဆီးခုံချင်ြးရိုကမြိရာက ဖန်းကနဲအသံနဲ့ ဖငွြးကနဲအရသာ၊ လကန်ှဈဖကကြ ဆုပခြွထေားရတဲ့ ခွိုဗူးအိအိကြီး၂း နှစ်လုံးဆီက အထိအတွေ့အရသာ.. အကုနလြုံးပေါင်းသှားတဲ့ ပြီးပြည့စြုံတဲ့ အရသာကို အားပါးတရ ရတော့တာပေါ့လေ။

အရေးကောင်းတုန်း ဒိန်းဒေါင်းဖကြဆြိုသလို အတိအကြ ကိဈစလေးတဈခု ဖြည့စြှကပြေးရဦးမယ်။ အောဝတ်ထုမဟုတလြတေော့ ပြောစရာလေး ရှိလာပြနတ်ယ်။ ညီမလေးက ကြနဒြုံးအလာဂွီ ရှိတယဗြွ။ ကြနဒြုံးစွပရြင် မခံနိုငဘြူး။ ဒီတော့ ကနွောတ်ို့ ခစွကြှတိုင်း အပြငမြှာပဲ ဆှဲထုတပြှီး ပြီးကြရတယ်။ အခုလည်း အပေါကြပြောသလို အသဆေောင့န်ရောက စိတကြိုလွှော့ပြီး ထိန်းမထားတော့ဘူးဆိုတော့ ကြာကြာကို မခံနိုငတ်ော့ဘူးဗွို့။ ပြီးချင်လြာပြီ ပြီးချင်လြာပြီ ဆိုတဲ့ စိတကြ တအားဖြစ်၊ လူက ဘယလြိုမှ မအောင့န်ိုငအြောင် အရမ်းအကောင်းမှာ သတိနဲ့ ဆတကြနဲ ဆှဲအထုတ်..၊ ကနွောြ အဲ့လိုလုပတ်ော့မှာကို ကြိုသိနတေဲ့ ညီမလေးက ပကလြကအြိပန်ရောက အတင်းရုန်းပြီး လကပြှနထြောကြ ထထိုငလြာပြီး ကနွော့ဒြုံးပြံကို လကပြှနကြိုငပြှီး အတင်း သူ့နှုတခြမ်းလေးထဲ ဆှဲသှင်းပြီး စုပပြေးတယဗြွာ။ တဈခကြလြောကြ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်သှားတော့ ပထမတဈခကြြ အပန်းမှာ ထွကသ်ှားသေးလား မသိဘူးရယ်။ ဒါပမယေ့ြ သတိဝငလြာတော့ အတင်း သူ့နဖူးလေးကို တွန်း၊ ကိုယ့ဒြုံးပြံကို ကိုယ့်လကန်ဲ့ ဖမ်းကိုငပြှီး သူ့ပါးစပထြဲက ဆှဲထုတ် (ကနွော့စြိတထြဲမှာ မလုပရြကဘြူး၊ သနားသလိုလို ဘာလိုလိုကြီး ရုတတ်ရကြ ခံစားလိုကရြတာဗွ) လကန်ဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ၄-၅-၁၀ ခကြြ ကစားရင်း အောင့ထြားသမွှ အားပါးတရ ညီမလေးရဲ့ ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးပေါကြို အားရပါးရ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။

အခစွရြညပြစွပြစွတ်ှကေ ညီမလေးရဲ့ ရငခြှငထြဲမှာ ပပြလေို့ပေါ့ ညီအဈကိုတို့ရာ။

🏵️ အဝါရောငစြိုကခြင်း (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️