အောစာအုပ်

ခါးပိုကထြဲက မှှပှေေး

ခါးပိုကထြဲက မှှပြေေး
ရေးသူ – ရာဂနတသ်ား

အညာနှသည်ေ ပူလောငလြှသည်။ သို့သောြ….. ဤအပူကို ဂရုစိုကပြှီး လူသားတို့၏ လုပင်န်းတောငတ်ာများကို ရပဆြိုင်းရမညဆြိုလွှင် လှနစြှာဆိုးခွမည်ေ။ ထို့ကြောင့လြည်း နှားနှစ်ကောငရြုန်းသော လှည်းကလေးသည် လူ(၄)ဦးကို တငဆြောငလြကြြ ပဉွြးမပငရြှာဆီသို့ သှားရာလမ်းအတိုင်း နှငန်သည်ေ။ လှည်းပေါတ်ှင် နှားလှည်းမောင်း ကိုသာမှ၊ ရှာလူကြီး ဦးကြှကန်ီ၊ ကာလသားခေါင်း ကိုဘဒငန်ှင့ြ ၎င်းင်းင်းတို့ သှားရောကကြှိုဆိုခဲ့သော ဆရာကိုနနှယ်ေ ပါလသည်ေ။ ကြမ်းတန်းသော ရာသီကြောင့ြ ဆရာတဈယောကပြှီးတဈယောကြ ပြောင်းပြေးရသည်။ ယခုလည်း တဈယောကလြာခွပြေီ ။

“ အတောတ်ော့ ပူတယန်ောြ အဘ……”

“ အေးကြဲ့ မတရားပူတယလြို့ဘဲ မင်းတို့အောကသ်ားလနေဲ့ ပြောရမှာဘဲ …။ ဒါပမေဲ့ ဆရာလေးရယ် တတန်ိုငသ်လောကတ်ော့ နပေေးပါ …။ ကနွောတ်ို့ရှာမှာက ကြောင်းကြီးသာရှိပြီး သငမြဲ့ဆရာမရှိဘူး …။ တတတ်ဲ့လူတွကတေော့ သငပြှပေးပါရဲ့… ဒါပမေဲ့ … ဆရာတဈဆူလိုတော့ ဘယသ်ူဖြစ်နိုငပြါ့မလဲ …”

“ ဘကြီး … ကြှနတ်ောန်ဖေို့ရော …”

“ အင်း … ကြုပအြိမမြှာဘဲ နပေါလေ … ကယွလြည်းကယွြ အေးလည်းအေးခမွြးတယ်။ ကြုပရြယ်၊ ကြုပမြိန်းမရယ်၊ သမီးရယ်၊ သားရယဘြဲရှိတယ်။ သားကတော့ အိမထြောငန်ဲ့မို့ ခွံထဲမှာ တဲအိမတ်ဈလုံး ဆောကန်တယ်ေ။ ကြုပတ်ို့အိမ် အကယွကြှီးပါဗွာ …။ ဆရာလေးတဈယောကြ ပိုလာလို့ ဘာမှ ဒုကျခများပါဘူး .. အားနားစရာမလိုဘူး …။ ကိုယထြူကိုယထြလိုဘဲ နပေေါ့လကြော…”

“ ဒါဆို အဆငပြှတောပေါ့ အဘရယ် …။ ကြှနတ်ောကြ ဒီကို တမငလြာခဲ့ပမေဲ့ အသိအကြှမ်းရှိတာ မဟုတဘြူး ”

“ ခငရြာဆှမွေိုးပေါ့လကြော …”

ဦးကြှကန်ီက ရှာလူကြီးတို့ထုံးစံ သူ့အိမမြှာသာ ဆရာကိုထားချင်မြှန်း ဆရာကိုနနှယ်ေ ရိပမြိသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း နားလှည့ပြှီးပါးရိုကခြှင်းပေ။ ကိုနနှယေမြှာ ရနကြုနသ်ားပီပီ ရုပရြညကြ သားနားသည်။ အရပအြမောင်း ကောင်းသည်။ အသားဖြူသည်။ ဒါကို ကာလသားခေါင်း ကိုဘဒငတ်ဈယောကြ မနာလိုမရှုဆိတ် ဖြစ်နမေိသည်။ ရှာမှ ကြမ်းတောငကြိုင် ပန်းတောငကြိုငတ်ို့အဖို့ အန်တရာယမြွားလှသည်။ တဈပါးသူနှင့ြ ငှိစွန်းခွင်းကို လကခြံရနမြလှယပြါ။ အထူးသဖြင့ြ သူမကြစြိကနွသေော ဦးကြှကန်ီသမီး နှင်းဖြေးကို လုံးဝစိတမြခနွိုင် …

“ ဦးလေး … ”

“ ဟလကြော …”

“ ဆရာ့ကို ကြှနတ်ော့အြိမမြှာ ထားပါလား။ ဘယသ်ူမှရှိတာမှ မဟုတတ်ာ …။ ပြီးတော့ ဟိုဘကခြန်း လေးမှာ ထားရငလြည်း ရသားဘဲ…။ ဆရာ လှတလြှတလြပလြပ် နရတောပေါ့”

“ အိုကြာ … ငါ့ဆီမှာဘဲ နပေါစေ …။ မင်းနှယ် ဘာများလဲလို့”

ဦးကြှကန်ီ နားလညသ်ည် …။ ဒီသနော ပါးစပဟြသညန်ှင့ြ အူဘယန်ှဈခွရှေိသညကြို သိသည်။ မရ … ဘယတ်ော့မှ သဘောမတူ မပေးစားနိုင် …။ ဒီကောငလြိုဂလနေဲ့ သမီးကို သဘောမတူနိုင်.. စဉြးစားရင်းဖြင့ြ ဦးကြှကန်ီ နှုတခြမ်းမှှေးကြီးမှာ ကင်းမလကမြဲကြီးများလို ထောငထြလာသည်။ သုံးဦးသား တိတဆြိတစြှာ လှည်း၏ခေါဆြောငရြာသို့ လိုကပြါလာကြ၏။ နအတေောစြောင်းမှ ရှာသို့ဝငမြိ၏ …။ ဦးကြှကန်ီအိမသ်ည် ရှာလယတ်ှင် ထညထြညကြှီး ရှိလသည်ေ။

“ လာ … ဆရာလေး…. ဒါ … ကြုပအြိမဘြဲ …”

ဂုဏယ်ူဝင့ကြှှားဟနတ်ို့ ထိန်းမရအောင် လသေံတွပေါနေ၏။ သူကပင် ဆရာကိုနနှယ်ေ၏ အဝတသ်တ်ေတာကို မကာ အိမပြေါတ်ကသ်ှားလသည်ေ။ ဆရာမှာ အိပယ်ာလိပကြလေးပိုကရြင်း နောကကြလိုကလြာ၏။ ကိုဘဒငကြတော့ မကြမနေပန်ှင့ြ ကနွခြဲသည်။

“ ဟဲ့ … သမီးရေ … သမီး ”

“ ရှင် … အဘ … လာပါပြီ …”

ခွိုသာယဉကြွေးသော အသံနှင့အြတူ တောအရပန်ှင့ြ မလိုကအြောင် ခစွစြရာကောင်းလှသော မိန်းကလေးတဈယောကြ ထွကလြာ၏ …။ တဈကိုယလြုံး သနပခြါးဖြေးနအေောင် လိမ်းထားပြီး အရပမြှင့မြှင့န်ှင့မြို့ မှနမြာပီသစွာ လှပနသည်ေ။ ဆရာကိုနနှယေကြို တဈခကြဝြေ့ကြည့်လြိုကရြာ မကြလြုံးစူးစူးကြီးများကို တွေ့လိုကရြသဖြင့ြ အသာမကြလြှှာခသွှားရှာသည်။

“ သမီး … ဒါ ဆရာကိုနနှယေတ်ဲ့…။ အဘအိမမြှာနမယ်ေ”

“ ဆရာလေး … ဒါကြုပရြဲ့သမီးလေး မနှင်းဖြေးတဲ့ဗွာ… မချောဘူးလား ”

“ အို … အဘကလည်း ဘာမှန်းလဲမသိဘူး …”

“ ကဲ … ညည်းအမကေော ”

“ အမေ အဈကိုတို့အိမမြှာ အဘရဲ့ ”

“ သှားခေါခြွေ … တဈခါထဲ မိတဆြကပြေးရအောင် ”

“ ညည်းအဈကိုမိန်းမကို ခေါခြဲ့ခွေ …”

“ ဟုတကြဲ့ …”

ယို့ယို့လေး ထိုငန်ရောမှ အသာထကာ နောကလြှည့ထြှကသ်ှားသော မနှင်းဖြေးကို မကြလြုံးထောင့ကြပခြါ အသာခိုးကြည့်လြိုကသ်ည်။ စွင့ကြားသော တငပြါးမှာ ခွတဈေလှမ်းတိုင်း အိအိတုနန်သည်ေ။ သေးကဉွြးသော ခါးလေးမှာ ခွလှမြေးအလိုကြ နှဲ့နသည်ေ။ ကစွဆြံမှီးတုတတ်ုတကြှီးသည် ဒူးဆဈထိနေ၏။

“ ကြုပသ်ားတော့မရှိဘူး ဆရာလေးရဲ့ …။ အိန်ဒိယနယစြပ် ကုနကြူးသှားနတယ်ေ …။ အင်း … ဒါပမေဲ့ မရဘူးဗွာ သှားလိုကရြင် တဈလနှစ်လကြာတယ်။ လူငယဆြိုတော့လည်း တိုးတကခြငွတ်ာပေါ့ ဆရာလေးရယ်”

“ ဒါပေါ့ … ဒါပေါ့ … သမာဇီဝနဲ့ကြီးပြားရင် ပိုကောင်းတာပေါ့ အဘရယ် ”

“ အင်း … ပြောရခကသ်ားလားဗွာ ”

“ ကိုကြှကန်ီ … ရှင့ဆြရာကို ဘာမှမကြှေးဘူးလား …”

“ ကြည့်စြမ်းပါဦးတောြ … ကထဲမှ ထိုငပြှီးစကားပြောနတော”

“ ရနှေေးအိုးတောငမြခဘွူး … ရှင့ဟြာလေ …”

“ အို … အမကလေည်း … သမီးလုပလြိုကပြါ့မယ်…။ ဆရာနဲ့အဘ စကားမပြတလြို့ပါ …”

မနှင်းဖြေးက လိမျမာစွာဝငပြှီး ပြပြဈေအောင် လုပလြိုကြ၍သာ တောတ်ော့သည် …။ မနှင်းဖြေးအမလည်ေး အတောခြွောသည် … အမတေူ သမီးထငပြါ့ … နှုတခြမ်းနီရဲရဲ ဆိုးထားသည် …။

“ အင်း … မိန်းမကတော့ …”

“ ဘာမိန်းမကလဲ … ရှင်ဧည့ဝြတမြကြလေို့ ပြောနရတော …”

“ ကဲပါ ဆရာလေးရယ်… ဒါ … ကြုပမြိန်းမ မခငည်ိုတဲ့ …။ ဒါက ကြုပခြွှေးမ မလှမတေဲ့ဗွာ …။ နငတ်ို့ဆရာလေးကို ကောင်းကောင်းမှနမြှန် ဆကဆြံကြနောြ …။ ငါ့မကြန်ှာ အိုးမည်းမသုတကြှနဲ့ …”

ဦးကြှကန်ီတဈယောကြ မှှပြေေးကို ခါးပိုကပျိုကမြိခွင်းကို ထိုအခွိနကြ လုံးဝမရိပမြိပါပေ …။ ထိုညကို ညစာစားပြဲဖြင့ြ အဆုံးသတကြာ အိပယ်ာဝငကြှတော့သည်။ ရှာမှ မီးမလင်း လမိုကည်ဖြစ်၍ တဈရှာလုံး တိတဆြိတန်ေ၏။

မနကတ်ှင် မနှင်းဖြေးမှအပ အားလုံးကိုယစြီ အပြငထြှကန်လသေည်ေ။ ကိုယလြကသ်ုတသ်ငရြာ၌ပင် မပြတမြလပ် ဖြစ်မိသည် …။ သူမ ကြှေးသော ပဲပြုတန်ှင့ြ ထမင်းစားပြီး ကြောင်းသို့ထွကခြဲ့သည် …။ တဈနကေုန် အလုပတ်ို့ဖြင့ရြှုပပြှီး ညနေ(၆)နာရီ အိမပြှနရြောကြ၏ …။

“ ဆရာ သိပန်ောကကြတွာဘဲ …”

စောင့န်သေော မနှင်းဖြေးက အပြဈတငသ်ံလေးဖြင့ြ ဆိုလိုကသ်ည်။

“ ဟုတတ်ယ် … မနှင်းဖြေးရယ်…။ အလုပတ်ှေ ကြုံးလုပန်ရလေို့။ နောကန်ေ့ဆိုရငတ်ော့ ဒီလောကန်ောကမြကပြါဘူး …။ အဘနဲ့အဒေါတ်ို့ ထမင်းစားပြီးကြပြီလား ”

“ အင်း…. စားပြီးပြီ …။ ကမွတို့ဆီမှာ စောစောစားတယရြှင့ြ ”

“ မနှင်းဖြေးရော ”

“ ကမ် ဆရာပြီးမှစားမယ် ”

“ အာ … တဈခါတည်း စားလိုကလြေ ”

“ မသင့ပြါဘူး ဆရာရယ် …”

“ အင်း … ဒုကျခဘဲ…။ ကြှနတ်ောြ ရလေေးခွိုးချင်တ်ယ်၊ ခဏစောင့န်ောြ”

“ ရတယ် … ရတယ် …”

ကိုနနှယ်ေ ထမင်းစားနစဉြေ မနှင်းဖြေး ဘေးမှထိုငကြှည့န်သည်ေ။ မီးခွကအြလင်းရောငအြောကမြှာ သိပခြစွဖြို့ကောင်းနသည်ေ။ ဦးကြှကန်ီက ရဒေီယိုကို ကလိနပြေီး ဒေါခြငည်ိုကတော့ ခွှေးမနှင့ြ သှားအိပသ်ည်။ ကိုနနှယေပြှီးတော့ မနှင်းဖြေး ထမင်းစားသည်။

ဘာလိုလိုနှင့ြ ဆရာကိုနနှယ်ေ ဤရှာကိုရောကသ်ညမြှာ နှစ်လကြောပြှီ …။ အိမသ်ားတို့နှင့သ်ာမက ရှာသူရှာသားတို့နှင့ပြါ ရငန်ှီးကြှမ်းဝငမြိ၏ …။ စာအသငကြောင်းမှုကြောင့ြ ကလေးတို့ကလည်း ခစွကြှသည်။ မိဘတို့ကလည်း လေးစားသည် ။ စနေ တနင်ျဂနှေ အိမတ်ှင် အခွိနပျိုသင်၏။ ထိုအခါ မနှင်းဖြေးပါ စာကူပြပေးလသည်ေ ။

ဤတဈအိမလြုံးတွင် ဆရာကိုနနှယေမြှာ ရှာကိဈစ၊ လယကြိဈစ၊ အရောင်းအဝယကြိဈစတိုနှင့ြ ရှုပန်သည်ေ။ ဒေါခြငည်ိုလည်း မှပေဲခင်းကို ဦးစီးနရေ၍မအား၊ မလှမကတေော့ ဒီဘကသ်ိပမြလာ၊ အနမွေားလာတော့ သံယောဇဉတ်ှေ ဖြစ်လာသည်။ ထမင်း လကဆြုံစားဖြစ်သည်။ ဘုရားသှားကြောင်းတကြ အတူတူဖြစ်လာသည်။ နောကဆြုံးတော့ ရနကြုနသ်ား ကိုလူလည် ဆရာကိုနနှယေတ်ဈယောကြ မနှင်းဖြေးကို ခစွရြေးဆိုတော့သည်။ ဟိုကလည်း တဈပတန်ှဈပတ် အိန်ဒွဆညေန်ပြေီးမှ လိုချင်သ်ော အဖြကေို ပေးခဲ့သည် ။

“ ဆရာ … ဆရာလို့မခေါန်ဲ့ ဖြေးရယ် …။ ကိုကိုလို့ ခေါကြှည့စြမ်း …”

“ ဟင့အြင်း … ရှကပြါတယ် ရှင် ”

“ မရဘူး … ခစွရြငခြေါရြမယ် …”

“ ကိုကို …”

တဈခုတော့ရှိသည်။ မနှင်းဖြေးမှာ ငယသ်ူမို့ သူ့မိဘတွေ မရိပမြိခွေ။ ပြီးတော့ အလဈခိုးနမ်းရုံမှလှဲ၍ ဘာမှလုပမြရ။ ဒီတော့ နဂိုက မရိုးတော့ ကိုနနှယေတ်ဈ‌ယောကြ ရိုးတိုးရှတ ဖြစ်လာသည်။ မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် မရှုနိုငမြကယန်ိုငန်ှင့ြ အလဈကို ချောင်းနတေော့၏။ သို့သောြ မနှင်းဖြေးက ပါးနပစြှာ ရှောငရြှားနိုငခြဲသညခြညွြးသာ။

“ ဆရာလေး ကြုပဒြီနေ့ ဟိုဘကရြှာ ခဏသှားလိုကြဦးမယ်…။ ညအိပပြေါ့ဗွာ … လိုကခြငွလြား ”

“ မလိုကတ်ော့ပါဘူး အဘရယ် …။ ကြှနတ်ောြ စာနည်းနည်း ဖကြစြရာရှိလို့”

“ ကောင်းပြီလေ … နည်းနည်းတော့ သတိနဲ့အိပန်ောြ …။ ဆရာလေး မလိုကတ်ာပဲ ကြုပ် ဝမ်းသာလှပြီ …။ အခုတလော သူခိုးပူနတယ်ေ ”

“ စိတခြပြါ အဘရယ် …”

“ အင်း … သားကလည်းမရှိတော့ ဆရာလေးကိုဘဲ သားလိုသဘောထားပြီး အားကိုနရတေော့မှာဘဲ …

“ ဟုတကြဲ (ယောကျခမကြီးရယ်) ဟုတကြဲ့ … ကြှနတ်ောကြလည်း အဘကို ကိုယ့မြိဘလို သဘောထားပါတယ် ခငဗြွာ ”

“ ကိုကြှကြ … အနှေးထညယ်ူသှားခညွန်ောြ။ ပြီးတော့ ဓါတမြီးလည်းယူသှား”

“ အေးပါဟ … ငါ့နှယ် ဘဝကူးတော့မှာကြနတောပဲ ကောင်းတယ် ”

“ တောဘြဝမှနမြှနကြူး ကြုပန်ောကလြငယ်ူဘို့ ”

“ တယ် … ဒီမိန်းမ သှားခါနီးလာခါနီး နိမိတမြရှိ နမာမရှိ”

“ ကဲပါ အဈမရယ် … အဘ သှားခါနီးလာခါနီး စိတတ်ိုအောင် သှားမစနဲ့”

“ ကဲ အဘ ရော့ … ဒီထဲလိုတာတွေ သမီးထည့ထြားတယ် ”

“ အေး သမီး အေး … နင့အြမသော နင့တ်ဈဝကလြောကြ လိမျမာရင် ငါဒီတဈသကြ မအိုတော့ဘူး …”

လူတကာကိုနိုငန်ှင်းသော သူကြီးကို ဒေါခြငည်ိုတဈရောကြ ဗွောတငတ်ော့သည်။ သူကြီးမှာ တဟားဟားရယရြင်း အသင့စြောင့န်သေော လှည်းဆီသို့ သုတခြွတငေလြပြေီ။ ကိုနနှယေရြငထြဲမှာ ဘုရားပြဲလှည့န်မှော အမှနပြါပဲ။ ဦးကြှကန်ီ ခရီးထွကသ်ည်။ဒေါခြငည်ို ခွှေးမနှင့ြ အိပမြည်။ ဤသို့ဆိုလွှင် မနှင်းဖြေးတဈယောကသ်ာ မိမိနှင့ကြနွရြဈပမည်ေ။ တဈခုတော့ရှိသည် မလှမကေို ဤအိမကြှီးတွင် လာအိပမြခိုင်းဖို့ ဆုတောင်းရမည်။ ဒါဆိုရငတ်ော့ ရခဲတဲ့ အခွင့အြရေးလေး လကလြှတရြပမည်ေ။

ရငတ်ထိတထြိတန်ှင့စြောင့ရြင်း အခွိနတ်ို့ ကုနလြှနလြာလသည်ေ။ ညစာစားပြီး အလျလာပသလျလာပ အနည်းငယပြှောပြီး အိပရြာဝငဖြို့ ဟနပြှငသ်ည်။ ခဏနတေော့ ဒေါခြငည်ို ဆင်းသှားပြနသ်ည်။ ပြီးတော့ ပြနတ်ကလြာပြီး မနှင်းဖြေးအခန်းဆီမှ တိုးတိုးသံတွေ ကြားနရသေည်။ ဘာတွဖြစ်ေနပေါလိမ့ြ။ ကိုနနှယ်ေ မီးမှိတပြှီး အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်သည်ေ ။ရငတ်ှင်းမှကြိတ်၍ ဆုတောင်းနသညေကြား ……..

“ နှင်းဖြေးတဈယောကထြဲ ကနွရြဈပါစေ …”

ခဏကြာတော့ ဒေါခြငည်ိုဆင်းသှားသည်။ မနှင်းဖြေး တံခါးလာပိတသ်ညကြို တွေ့ရသည်။ ဟေး … ဟု ကလေးတဈယောကလြို မအောမြစရန်ေ မနည်းထိန်းထားရသည် …။ မနှင်းဖြေး အခန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ နောကဖြေးတံခါးဖြင့သ်ံ ကြားရသည်။ အင်း … အိမသ်ာတွဘောတွေ သှားတကန်တော ဖြစ်မှာပေါ့ဟု ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် တွေးနမေိသည်။

မနှင်းဖြေး အိမသ်ာတကသ်ည့အြကြောင်း စဉြးစားရင်း ရငတ်ှပေူလာသည်။ အတောကြှာသညအြထိ မလာသေး။ နောကဆြုံးတော့ တံခါးပြနပြိတသ်ံ ကြားသည်။ ထို့နောကြ … မနှင်းဖြေးအခန်းမှ မီးခွကင်ှိမ်းသံ အဝတခြငွြးပြတသ်ံ ကြားရသည်။ ဟနဆြောငဖြုံးအုပထြားခဲ့ရသော ပညာတို့ကို ပြရမညဆြိုတော့ကြောင့ြ စိတတ်ကကြှှနမေိသည်။

နာရီဝကလြောကြ အောင့အြည်းစောင့န်သည်ေ။ ပြီးတော့မှ အသာထကာ သူခိုးလို ခွဖြေားထောကပြှီး မနှင်းဖြေးအခန်းတွင်း ဝငလြိုကသ်ည်။ တံခါးသည် ဟင်းလင်းပြင့န်ေ၍ မိမိကို မွှောလြင့န်သညေဟြု ကြိန်းသတွကေလြိုကမြိ၏။ သှ … သူလည်းလေ လောကီသားပဘေဲ …..။ အမှောငထြဲတွင် စမ်းတဝါးဝါးနှင့ြ ခွငထြောငကြှိုးကို ဝငတ်ိုကမြိရာမှ အသာဖမ်းရင်း ခွငထြောငလြှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ သင်းပြံသော သနပခြါးမှေးမှေးလေးကို ရှုရှိုကရြင်း မနှင်းဖြေးဘေးမှာ အသာဝငထြိုငပြှီး လကန်ှင့ြ လွှောကပြှီး မရဲတရဲ စမ်းမိသည်။ မတောလြို့ အောမြှာ ကြောကရြသေး ။ သို့သောြ မချောက တုတတ်ုတမြွှမလှုပပြဲ အိပပြွောန်သညေလြား …. နှိုးရခကမြည့ြ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ခွင်ေးလား … အသကရြှူသံကတော့ မှနလြို့ …။

လကကြ တဖြည်းဖြည်းစမ်းသှားရာ ရှံသားအင်ျကြီပါးအောကမြှ နို့အုံကြီးနှစ်ခုကို အထိတတ်လန့ြ တွေ့ရသည်။ နို့အုံပေါြ လကတ်ငထြားပမေဲ့ ဘာမှမတုန့ပြှန်။ ဧကန်တတော့ မှေးချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ရှကရြှာလှန်းလို့ ဘာမှမတုန့ပြှနသ်ညဘြဲ ဖြစ်ရမည်။ မကြန်ှာတောန်ုနုကို အသာလိုကစြမ်းပြီး မေးကိုကိုငကြာ ခွလှညေ့လြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အသကတ်ဈဝကန်ီးပါး အလေ့ကငွ့လြုပယ်ူခဲ့သည့ြ နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းခွင်းကို စတငပြှုလုပပြါတော့သည်။

“ ပြှတ် … ”

“ ဟင် … ”

ခေါင်းမှှေးတို့ ထောငထြကုနသ်လား မသိ။ မနှင်းဖြေးနှုတခြမ်းသည် နှုတခြမ်းနီတို့ဖြင့ြ စေးကပကြာ မှှေးပြံနသည်ေ။ ဒါ … ဒါဆို … နောကကြသွှားခဲ့ပြီ။ သနမြာသော လကန်ှဈဖကသ်ည် ကိုနနှယေကြို ယိုငလြှဲသိုင်းဖကလြာသည်။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းကို ရမျမကပြှင်းစွာ စုပယ်ူနတေော့သည်။ ကိုနနှယ်ေ ထောငခြွောကမြိလပြေီ။ ဤသညမြှာ မနှင်းဖြေးမဟုတ်။ မနှင်းဖြေးသည် နှုတခြမ်းနီ ဘယတ်ော့မှမဆိုး။ သဘာဝ သန်တာရောင် နှုတခြမ်းနှင့သ်ာ နသည်ေ။ နှုတခြမ်းနီဆိုးသညဆြိုတော့ နှငဖြှေးအမေ ဦးကြှကန်ီမိန်းမ ဒေါခြငည်ိုပေ။ အခုမှရုန်းလည်း ထအောခြဲ့သောြ … မခကလြား။ ဒါကြောင့ြ မီးစငကြှည့ကြရုံ။

မနှင်းဖြေးမဟုတတ်ော့ သိပအြားမနာတော့ပဲ မို့မောကန်သေော ရငသ်ားအစုံကို လကန်ှင့ည်ှဈကာ သူမ၏နှုတခြမ်းကို ရနကြုနအြရသာပေး၍ စုပပြဈလိုကသ်ည်။ ဘယလြောကြ ခတ်ဆေနသ်ညပြှောပြော ရနကြုနသ်ူတွကေို လိုကမြမှီ။ ရနကြုနသ်ားတွကေို လိုကမြမှီ ။ ထို့ကြောင့ြ ရနကြုနသ်ားတို့နှင့တ်ှေ့လွှင် နောကကြောကကြရွမညသ်ာ။ ယခုလည်းကြည့်ြ ဒေါခြငည်ိုသည် နှုတခြမ်းစုပရြုံမွှဖြင့ြ အသကရြှူမှနလြာကာ ဆန်ဒတကကြှှလာသည်။ အလိုးခံဖို့ နားလညသ်ည်။ ဒီလိုပဲ ဘဝတဈလွှောကြ နခေဲ့တာပဲ၊ ကာမသွှတ်တရပညာကမွြးကို နားမလည်၊ အလိုးခံခွင်းသာ နားလညသ်ည်။ ဒါပဲ အရသာရှိသည်။ အရသာကို ပြားစည်းအောင် မလုပတ်တ်။

ပြီးတော့ … ကလေးလီးလှဲ၍ အရှယရြောကြ လူကြီးလီးကို မမှငဖြူး ..။ လငရြသညန်ှင့ြ မီးခွကင်ှိမ်း ထမီလှန်၊ ပုဆိုးလှန် လုပခြှင်းသာ နားလညသ်ည်။ အခုတော့ … နနှယ်ေ အကိုငအြတွယတ်ှကေ သိပင်ှငသ်ာသည်။ သသပေသ်ည်…။ ဒေါခြငည်ို၏ ရမျမကကြို ဟုန်းဟုန်းတောကစြသည်ေ။

“ ဟင်း … ဟင်း …”

စကားမပြောရဲ။ ထို့ကြောင့ြ အောသ်ံလိုလို အသံမွိုး လညမြှိုမှထုတပြှီး အခကြပြှသည်။ သို့သောြ ဆရာကိုနနှယေကြတော့ ခပတ်ညတ်ည် သူများကို ထားရဈပြီး ငုတတ်ုတထြိုငန်သည်ေ။ ဒီကောင် ဘာတွလေုပန်တောလဲ…၊ ဪ အဝတခြွှတန်တောပဲ၊ ဟင်း မှို့သားတွေ အရှကကြိုမရှိဘူး။ ခဏချင်ြး ကိုနနှယ်ေ မိမှေးတိုင်း၊ ဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားသည်။

“ ဒေါခြငည်ို …”

“ ဘာတုန်းတော့ …

“ ကြှနတ်ောြ မီးထွန်းလိုကမြယ်”

“ အမလေး မလုပလြိုကပြါနဲ့။ ကြုပရြှကလြှန်းလို့ပါ ”

“ မရဘူး ထွန်းမယ် ”

“ ဒုက်ခပါပဲ …”

ဒေါခြငည်ို စကားအဆုံးမှာ ဖယောင်းတိုငန်ှဈတိုငပြါ ကပထြှန်းသှားပါတယ်။ မီးခွကပြါမကဘူး … ဖယောင်းတိုငပြါထွန်းတာကိုး။ ဒေါခြငည်ိုကတော့ မှောကရြကကြှီးအိပကြာ မကြန်ှာကို ခေါင်းအုံးနှင့ကြပပြှီး ဝှကထြားသည်။ ကိုနနှယ်ေ ခွငထြောငဖြှုတပြှီး လုံးပစ်လိုကသ်ည်။ လှပလြပသ်ှားပြီ။ အခုမှ ဒေါခြငည်ိုအလှကို သချောကြည့်မြိသည်။ အရပမြှင့မြှင့မြို့ ကိုယခြန်တာအဆကအြပေါကြ ကြည့်ကြောင်းလှသည်။ မှောကအြိပန်လေို့ ဧရာမဖငကြှီးတွေ ကော့ပြံနသည်ေ။ ခါးနည်းနည်းလေးတုတပြမေဲ့ ပုံမပကြြ ပိုလို့တောင် ခန့န်သေေးသည်။ ပေါငတ်ံတွကတေော့ ရှှဘေိုမင်းအကြိုကပြပေဲ။ အသားနည်းနည်းညိုသည် ဆံပငကြတော့ ကောင်းလှသည်။

“ဒေါခြငည်ို …”

“ဘာတုန်းတော့ …”

“ဒီဘကလြှည့ပြါဦး …”

“ကြုပရြှကတ်ယ် …”

ဒီလောကပြှောရခကတ်ာ ဆတကြနဲ ထဘီကိုကိုငပြှီး ဆောင့ဆြှဲလိုကသ်ည်။ ပြလွေော့လွော့ထဘီသည် လွှောကနဲ ကြင်းလုံးကြှတသ်ှားလတေော့သည်။ ဒေါခြငည်ိုတဈယောကြ ဘယလြောကရြှကသ်လဲဆိုရင် ဖငတ်ှတေောင် တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ ကိုနနှယေသ်ည် သူမပေါငတ်ံမှတမြှတတ်လွှောကြ လကဖြှင့ြ အသာပြတ်၍ တဖြေးဖြေးနှင့ြ ဖငကြှီးကို ပြတပြေးနသည်ေ။ ထိုမှတဆင့ြ ဖငကြှားကို လကခြလယန်ှင့ြ ပြတန်ပြနေသ်ည်။ ဒေါခြငည်ိုခငမြွာ ဖငကြှီးကို ကော့ပြံနရှောသည်။ စောကမြှှေးထူထပထြပလြှတော့ စောကပြတကြို သှားထိမိလသည်ေ။ အပေါကကြလေးသို့ လကခြလယဖြှင့ြ ရှေ့တိုးနောကင်င် ပြုလုပပြေးနသည်ေ။

“ဟင်း … ဟင်း ယားတယတ်ောြ”

“ယားရင် ဒီဘကလြှည့ြ လိုးချင်လြှပြီ …”

အငမြတန် အလိုးခံချင်သ်ည့မြိန်းမကို ဒီလိုပဲခေါတ်ာ မဟုတလြား။ ဒေါခြငည်ို မလှည့ခြငွလြှည့ခြငွြ ပကလြကလြှနလြိုကလြသည်ေ။ အနည်းငယ် ဖြူသယောငရြှိသော ဝမ်းဗိုကအြောကမြှ စောကဖြုတအြမှှေးကြမ်းတို့ဖြင့ြ အရိုင်းသဘာဝကို လှဈဟပြနသည်ေ။ နို့နှစ်လုံးမှာ သားကောင်းမိခင် ပီသကြောင်း ပြသနသည်ေ။ အင်ျကြီကြယသ်ီးများကို ဖြုတခြလွိုကကြာ နို့အုံကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ ဒေါခြငည်ိုခငမြွာတော့ ရှကလြှန်း၍ မကြန်ှာကို လကဖြှင့အြုပထြားလသည်ေ။

ကိုနနှယေသ်ည် ဒေါခြငည်ိုမကြန်ှာပေါမြှ သနပခြါးကို လွှာဖြင့ယ်ကန်သည်ေ။ ခါးသကင်ံကြိသော အရသာကို သဘောတွေ့နသည်ေ။ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ နို့အုံကိုကိုငပြှီး နို့သီးကို ခွပေေးနသည်ေ။ တစတစနှင့ြ နို့သီးများ ထောငထြလသည်။ လကတ်ဆဈစာလောကြ ရှိသည်။ နို့အုံထိပတ်ှင် မိုငတ်ိုငတ်ဈခုလို မားမားမတမြတကြှီး ထောငန်သည်ေ။

ကိုနနှယ်ေ မနနေိုငတ်ော့။ ဒီလောကကြှီးမားသည့ြ နို့ကြီးတွကေို အားရပါးရ စို့ခပြဈလိုကသ်ည်။ ဖြစ်နိုငရြင် ကိုကစြားပစ်လိုကခြငွသ်ည်။ အမြဲတမ်း အလုပန်ှင့လြကြ မပြတသ်ူမို့ အသားအရညကြ အရှယန်ှင့အြတူ ကမွသှား၊ တင်းရင်းပြီး ငယသ်ှေးကို ထိန်းထားနိုငဆြဲ။ နို့သီးကို ပထမဆုံး နှုတခြမ်းနှင့ြ ဖိညှဈပစ်လိုကသ်ည်။

“အို … ဘာတွလေုပန်မှန်ေး မသိပါဘူးနောြ … ဒုကျခပါပဲ”

ရှကရြှှံစွာ ဆိုလသည်ေ။ သို့သောြ မခံစားမှီကပင် အရသာကို တောင့တ်နသေူ မဟုတပြါလား ။ နို့အုံကြီးမှာ ဘောလုံးကြီးလို ဖောင်းတင်းလာသည်။ နို့သီးထိပမြှ နို့ရညကြှညတ်ို့ တစိမ့စြိမ့ြ ထွကလြာသည် ။ ရငဘြတကြှီးကို ကော့ကော့ပေးလာသည်။

“ဟင်း … ဟင်း … ဆရာရယ်… ဘယလြိုလုပန်တောလဲတော့..။ ဒီကလူ သတေော့မယ်”

ဒေါခြငည်ို နှညလေယမြှာ ငှကဖြွားတကန်ရှောသည်။ မိမိကိုယကြို မသိလိုကမြှီမှာပင် ကနွန်ို့တဈဖကကြို လကဖြှင့ြ ပြတသ်တန်မေိသည်။ ဆရာ့လကတ်ို့သည် မှငန်ှင့စြောကဖြုတ် အပခြစွရာ နရောမရှိအောင် ပြတသ်တန်လသေည်ေ။ စောကဖြုတကြိုအုပပြှီး အမှှေးကြမ်းတို့ကို ထိုးဖြကစားနသည်ေ။ အခွိနကြ အပိုအလိုမရှိပဲ နောကန်ို့တဈဖကကြို ပြောင်းစို့လသည်ေ။ ဒေါခြငည်ိုစိတတ်ှင်း၌ ဆရာ့ကို လငသ်ားဖြစ်လိုကပြါတော့ဟု လိုလိုလားလား တောင့တ်မိသည်။ သူ့ပေါငကြှီးသည် သူမပေါငကြို ခွထားသောကြောင့ြ ငပဲကြီးက ဒေါခြငည်ိုကို ပြတသ်ပမြှူဆှယန်သည်ေ။

နနှယေကြ ဒေါခြငည်ိုလကကြို ယူပြီး သူ့လီးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ ကြမ်းတမ်းသောလကသ်ည် နူးညံ့ပြီး ကတ်တီပါသားလို လီးကြီးကို ဆုပကြိုငမြိလသည်ေ။ ဆုပမြိသော မလှတတ်ော့၊ တဈခါမှ ဒါမွိုးမကိုငဖြူးဘူး။ လငန်ှင့မြယားသာ နှစ် ၂၀ ကြောြ ဖြစ်ခဲ့သည်။ လီးကို သချောမကြည့်ခြဲ့ …။ စိတရြိုင်းတို့ ထာဝရရှိသောလြည်း အခွအနေကြေောင့ြ ခွှန်းအုပခြဲ့ရသည်။ ယခုတော့ …

“ဒေါခြငည်ို …”

“ဘာတုန်းတော့ …”

“လီးစုပရြမယ် …”

“ဘာ… ဘာပြောတယ်”

ကိုယ့န်ားကိုယ် မယုံနိုငလြောကအြောင် အံ့သှသှားမိသလို၊ ဒီလောကြ အသကြ ၁၅ နှစ်လောကြ ကြာနတောကို အားမနာပါးမနာ ပြောရဲလခွင်ေး၊ ဒေါသထွကသ်ှားမိသည်။

“လီးစုပပြေးရမယလြို့ …။ ဒါမှ … ဒေါခြငည်ိုကို ကြာကြာလိုးပေးနိုငမြှာပေါ့။ အခုခကြခြငွြး လိုးရင် မှနမြှနပြှီးသှားမယ် …”

“အို … ကြုပမြစုပတ်တပြါဘူး …”

“စုပကြှည့ပြါဦး …”

“ရှံ့စရာကြီးတော့ …”

“အာဟား… မရှံ့ပေါင်။ ကြှနတ်ောတ်ောင် ဒေါခြငည်ိုစောကဖြုတကြို လွှာနဲ့ယကပြေးဦးမှာ …”

“အို… ဘာတွလွှေောကပြှောနတောလဲ၊ နားရှကစြရာတွေ …”

“နားရှကရြင် ခိုင်းတာလုပပြေးလေ …”

ဘာသံမှမထွကပြဲ ငှိမန်လေို့ သဘောတူပြီဆိုတာ သိလိုကသ်ည်။

“အမလေး ကြီးလိုကတ်ဲ့လီးကြီး …”

မရဲတရဲ ပါးစပအြရင်းကို အဝငခြံလိုကြ၍ နှေးပြီးနူးညံ့သည့ြ အတွေ့သည် သူမကို လွှပစြဈဓါတန်ှင့ြ တို့လိုကသ်လို တွန့သ်ှားစသည်ေ။

“စုပပြါ … ဒေါခြငည်ိုရဲ့…။ လွှာနဲ့ယကပြေး… ဟုတပြှီ…”

သူ့အလိုကြ လီးကို ပါးခွိုင့အြောငစြုပရြင်း လွှာဖြင့် ဒဈကို ယကပြေးနမေိသည်။ မိမိယောကြွားပင် မကိုငခြဲ့သည့ြ ခေါင်းကို ကိုနနှယေကြိုငပြှီး အသာပြတပြေးနသည်ေ။ ဒေါခြငည်ိုလည်း အရသာတွေ့လာပြီး လီးကို အားရပါးရ စုပတ်ော့သည်။ ဂွေးဥတွကေ သူမမေးစိပေါမြှာ ခွိနသ်ီးနှစ်လုံးလို ရိုကခြတန်သည်ေ။

“အား … ရှီး …ကြှတ် … ကြှတ် … ဟုတပြှီး… ဟုတပြှီ”

ကိုနနှယ်ေ ကြောင်းသားဘဝတုန်းက ကြိုကကြုန်းတွေ ဖာသယတ်ှေ နောကဆြုံးရည်းစားတွနေဲ့ သောင်းကနွြးခဲ့တာ ဒီတောက ဒေါခြငည်ိုနဲ့ပြောတ်ာ အရသာတွေ့နသည်ေ။

“အား … အား… အား…”

“ဝေါ့… ထွီး ….”

တဝကလြောကြ ဝမ်းထဲပန်းဝငသ်ှားပြီးမှ ကမန်းကတန်း အနထြုတလြိုကသ်ည်။ ဒေါခြငည်ို မကြစြိမကြန်ှာပကြြ ဖြစ်နရှောသည်။

“ကြှနတ်ောြ ဒေါခြငည်ိုစောကဖြုတကြို ဖြဲပြီး လွှာနဲ့ယကပြေးမယန်ောြ …။ ကဲ ဖငကြှှပြီး ခေါင်းအုံး အောကခြုလိုကြ …”

စောကဖြုတတ်ဈအုံလုံး ကြှတကလြာပြီး ဖောင်းမို့နသည်ေ။ ကိုနနှယေသ်ည် သူမပေါငကြို ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး နီညိုရောင် စောကဖြုတသ်ည် ပြဲကနဲ ဟသှားသည်။ စောကစြေ့သည် လကသ်န်းတဈဆဈခန့ရြှိပြီး တောင့တ်င်းနသည်ေ။ အတွင်းသားနှစ်လှှာသည် ညိုမဲတွန့ခြေါကန်သည်ေ။ စောကခြေါင်းမှာ မဆုံးနိုငသ်ည့ြ အတွင်းတဈခုအလား။

“ဟင်း … ပဲငံပြာရညန်ံ့ နံလိုကတ်ာ …’

“အလိုတောြ ကြုပရြချိုးတိုင်း ဆပပြှာတိုကပြါတယ် … မှှေးနဲ့တော့ မှှေးနဲ့…”

“နောကတ်ာပါဗွာ …”

သူမစောကဖြုတကြို နံသညပြှောတော့ မကြိုကန်ိုင် ဖြစ်သှားသည်။ မနံပါ သန့ရြှင်းမှုကို ဂရုစိုကပြုံရသည်။ ဒါကြောင့လြည်း ကြကြနေပေန်ပကြှီး စောကဖြုတကြို ယကပြဈလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုလေးတွကေို နရောအနှံ့ လွှောကယ်ကဖြစ်သည်။ ဒေါခြငည်ိုမှာ ဖငကြှီးကော့ပြံပြီး ငရုတသ်ီးစပန်ရှောသည်။ စောကရြညတ်ို့မှာ စောကပြတထြဲမှ အစကကြလေးများ တဈစကခြငွြး စိမ့ယ်ိုလာသညအြထိ တဏှာသှေးတွေ ထကြှနမေိသည်။ တဈဘကမြှာ ဒီလိုလုပဖြို့ စိတကြူးထဲတောငမြကူးခဲ့။ ရနကြုနသ်ားတွေ ကြံကြံဖနဖြန် လုပတ်တကြှသည်။ သမီးကို စိတမြခလွို့ ပြောင်းအိပရြကြိုးနပသ်ည်။ ကိုယတ်ိုငကြလည်း ကြှားကြှားယားယား ယောင်ျကြားပီသသည့ြ ဆရာကို ကြိတပြှီး သဘောကနွခေဲ့သည် မဟုတလြား။

ကြှကန်ီဆိုတာ အလကား။ ကလေးနှစ်ယောကတ်ောင် မှေးခဲ့သည်။ အိမဘြယန်ားမှာရှိသည် ဆိုတာတောငမြသိ။ အသကြ (၃၁) နောကပျိုင်း အရငကြလို ဆကဆြံမှုမနိုငတ်ော့ ဖြစ်လာသည်။ ယခုအသကြ (၄၂) ရှိပြီး တဈလတဈခါတောင် မဆကဆြံတော့ခွေ။

ပေါငကြိုဖြဲပေးလိုကသ်ည်။ စောကပြတတ်ဈပြငလြုံး အရညတ်ှေ ရှှမ်းနသည်ေ။ ဘယအြရသာနှင့မြှမတူ။

“ရှီး … ကြှတ် … ကြှတ် … ဆရာရယ် ကြုပစြောကပြတ် ယားလာပြီးတော့.. လိုး.. လိုးပါတော့”

ဒေါခြငည်ိုတဈယောကြ ခွတွလေကေတ်ှေ ကြေးကောကဆြန့င်ငသ်ှားပြီး အရညပြစွမြွား စောကခြေါင်းထဲမှ ယိုဆင်းလာတော့သည်။ ခွပစ်ေလကပြဈ လှဲနလေိုကသ်ညမြှာ အသကပြငမြရှိသယောင်။

“အိုး …. သိပကြောင်းတာပဲနောြ”

သူ့ဘေးဝငလြှဲနသေော ဆရာ့ပေါငကြိုခွရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတန်ှင့လြီးကို မရဲတရဲ ပြတပြေးနမေိသည်။ မှနမြာအမွိုးသမီးတို့သဘာဝ မူနချင်ေသ်ေး၏။ ခံချင်သ်ောလြည်း …

“ဒေါခြငည်ို…”

“ဘာတုန်းတော့ …”

“ကောင်းကောင်းခံချင်တ်ယ် မဟုတလြား …”

“အင်း …”

“ဒါဆိုပကလြကလြှန်”

ပကလြကလြှနပြေးသော ဒေါခြငည်ိုခါးအောကသ်ို့ ခေါင်းအုံးတဈလုံး ခုပေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူမ၏ ခွထေောကတ်ို့ကို မကာ မိုးပေါသ်ို့မှှောကပြှီး သူမ၏ခေါင်းနှင့ြ ညိုသကညွြး ထိမိသညအြထိ ဖိခလွိုကသ်ည်။ စောကဖြုတမြှာ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှ ပြူးထွကကြာ မိုးသို့မွှောန်ေ၏။ ကိုနနှယေကြ ဒေါခြငည်ို၏ မိုးမွှောန်သေော ဖငကြှီးကို ဆိုငကြယလြိုခွကာ လီးကြီးကို စောကဖြုတန်ှင့ြ ခွိနဆြနသည်ေ။

“ဒေါခြငည်ို ခွထေောကတ်ှကေို ကိုငပြှီး ထိန်းထားနောြ…”

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့ြ စောကဖြုတန်ှဈလှှာကြားထဲ ဒဈထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ပေါင်းနှစ်ချောင်း စေ့ထားသဖြင့ြ နဂိုကကဉွြးသော စောကဖြုတမြှာ ပို၍စေ့ကပန်လသေည်ေ။ ကားစွင့ပြှောငလြကန်သေော ဖငန်ှဈလုံးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ စုံကိုငကြာ လီးကြီးကို အဆုံးတိုင် ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

“အား … အား…. အမလေး သပေါပြီ ဆရာရဲ့”

စောကခြေါင်းကို ကလောကြာ တောကလြွှောကြ ဒဈနှင့ထြိုးသှားသဖြင့ြ ဒေါခြငည်ိုတဈယောကြ ငိုကြီးခကြမ် ဖြစ်သှားရှာသည်။ ဆရာကတော့ စကားမဆိုတော့ခွေ။ အံကြီးကိုသာကြိတကြာ ဖငန်ှဈလုံးကိုကိုငပြှီး တဈခကြခြငွြး ဆောင့န်တေော့သည်။

“ဒုတ်…ပြှတပြှှတ်”

“အမေ့ ..အား … သပေါပြီ”

ခွှေးမအိမမြှာ အတောလြှမ်းသဖြင့ြ ဒေါခြငည်ို တဏှာသံကို မကြားနိုငပြါ။ ထို့ကြောင့ြ နာကငွမြှု အရသာကို အားရပါးရကြီး ဟဈကာကြှေးကြောန်ေ၏။ စောကရြညတ်ို့သည် ယိုစီးကာ ဝမ်းဗိုကမြှတဈဆင့ြ သူမ၏နို့နှစ်လုံးကြားတွင် အိုငထြှန်းနလသေည်ေ။ တဈသကတ်ှင် တဈကြိမ် အပျိုပြနဖြစ်ရသကဲ့သို့ ခံစားမိလသည်ေ။ တဈခါမွှ မခံစားရသော အရသာထူးပေ။

“ပြှတ် …. အမေ့ … ဒုတ် … အ… အင့ျ”

ဂွေးဥသည် သူမ၏ပေါငတ်ံကို မှနမြှနကြှီး ရိုကခြတန်လသေည်ေ။ ဒေါခြငည်ိုတဈယောကြ ခန်ဓာကိုယကြှီးနှင့လြိုကအြောင် ရမျမကထြနသ်လို အရညလြည်းများစွာ ထွကသ်ဖြင့ြ သူမကိုယအြပေါပျိုင်း၌ အိုငထြှန်းနလသေည်ေ။ အကြိမကြှိမ် ပြီးနသေောလြည်း အားရပုံမပေါြ အတွင်း၌ တဈစုံတဈရာကို တောင့တ်နမေိသည်။

“ပြှတ် … ဒုတ် … အမေ့ … အား … ဒုတ် … ဖြတ် …”

“ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာလေးရယ် … ဒုတ် .. အား .. အား…”

ဆရာကိုနနှယေတ်ဈယောကြ ခွှေးသီးခွှေးပေါကတ်ို့ဖြင့ြ ဆကတ်ိုကဆြောင့ကြာနသည်ေ။ တဈကိုယလြုံး မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို တုနတ်ကသ်ှားသည်။ ဒေါခြငည်ိုစောကဖြုတထြဲ လီးကို တဆုံးသှင်းကာ အားရပါးရ ဆောင့လြိုကသ်ည်။ သုတရြညတ်ို့သည် တားမနိုငဆြီးမနိုင် စောကခြေါင်းထဲ စီးဝငသ်ှားလေ၏။ ဒေါခြငည်ိုကလည်း စောကခြေါငထြဲ သုတရြညဝြငသ်ညန်ှင့ြ လီးကို အတွင်းမှ စုပမြိလတေော့သည်။ ဆရာခငမြွာ မခွိမဆန့န်ှင့ြ တုနရြီစွာ ငှီးတွားနရေ၏။ သုတရြညကြုနမြှ စောကပြတကြ လီးကိုပြန်၍ ဖြလှတေပြေးတော့သည်။

“အား … အား.. ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ်။ ကြုပတ်ဈသကမြှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ညတိုင်း ဆရာ့ဆီကို လာခဲ့မယန်ောြ …”

“ဟုတရြပါတယ် … ဦးကြှကန်ီသာ မရိပမြိစနေဲ့….”

ထိုညတဈညလုံး ဆရာကိုနနှယေတ်ဈယောကြ မအိပရြတော့ပဲ ဒေါခြငည်ိုမှာ သောကလြသေောကလြေ ငတမြပြပေေ။ ကာမအမှိုကရြညကြို တဈညတာလုံး မှိနမြှိနကြှီး သောကကြှလသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား အရှကကြုနစြှာဖြင့ြ အစွမ်းကုန် သောင်းကနွြးနကြလေသည်ေ။

ဤသို့ ဆရာကိုနနှယေန်ှင့ြ ဒေါခြငည်ိုသည် လဈရငလြဈသလို ခွကပြုန်းခုတန်ကြလေတေော့သည်။ မနှင်းဖြေးကိုလည်း ကပမြရသေးသဖြင့ြ ဆရာမှ သဈမရခင် ဝါးပေါင်းကြပထြားလေ၏။ နှင်းဖြေးကိုတော့ ဘယလြိုမှ အငိုကဖြမ်းမရသေး။ သို့သောြ … လိုတာမရ၊ ရတာမလိုဆိုသည့စြကားမှာ ဆရာကိုနနှယေအြတွကမြွား ဖြစ်လာရော့သလား မသိ။

တဈခုသော တနင်ျဂနှတဈေရကြ ဆရာကိုနနှယေသ်ည် အပြငမြသှားပဲ အိမတ်ှင်းနားနလေေ၏။ အမှတခြှဈစရာရှိသော စာအုပ်၊ ပြငစြရာရှိသော စာအုပတ်ို့ကို ပြုပြငပြှီးသကာလ နေ့လညကြ စားထားသော ဒညင်းသီးနှင့ကြှကသ်ား ငါးသလောကတ်ို့သည် စုပေါင်း၍ အငအြားပြလတေော့သည်။ တဝါးဝါးသမ်းပြီး အိပခြငွလြာသညန်ှင့ြ ကြောင်းစာအုပမြွားကိုပင် ခေါင်းအုံးလုပကြာ အိပမြိတော့သည်။

ဒီနေ့ ဦးကြှကန်ီနှင့ြ ဒေါခြငည်ိုသည် တဈဖကရြှာသို့ မင်ျဂလာဆောငသ်ှားကြသည်။ အဖနှငေ့အြမေ မရှိသညန်ှင့ြ မနှင်းဖြေးကလည်း ပါးနပစြှာဖြင့ြ အကြောင်းပြပြီး လဈထွကသ်ှားသည်။ ခစွသ်ူဆရာကိုနနှယ်ေ သူမကိုချောင်းနမှန်ေး သိသည်။ အပျိုစင် အိန်ဒွရှငေမြို့ ရငဖြိုမိသည်။ ပြီးတော့ ခစွသ်ူ၏ စမ်းလိုသည်။ ဒီတော့ ဆရာကိုနနှယေတ်ဈယောကသ်ာ အိမ်၌ကနွရြဈခဲ့သည်။ စားထားသော အစာတို့သည် ဆငတ်ဈကောငပြင် တုံးကနဲ လဲသှားစမညေထြင်။ ဆရာကိုနနှယ်ေ ပိုးလိုးပကလြကြ အိပပြွောသ်ှားခွသည်ေ။ အိပမြကထြဲမှာ ဘောလုံးကနရြင်း ခုနပြွံကြောလြှှားနသည်ေ။ တစတစ ပုဆိုးသည် အပေါသ်ို့ လနတ်ကလြာသည်။

“ဖြေးဖြေးရေ … ဟေး .. ဖြေးဖြေး ..”

နောကဖြေးမှဝငလြာသော မလှမေ ဒီလိုနှင့ြ တဖြည်းဖြည်း အိမရြှေ့ဆီသို့ ရောကလြာသည်။ ဆရာကိုနနှယေကြို တွေ့ရသညန်ှင့ြ အားတုန့အြားနာ ဖြစ်သှားရှာသည်။ သူမမကြလြုံးအစုံက နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်သေော ဆရာမကြန်ှာမှတဆင့ြ အောကဆြင်းသှားရာ … ဟင်း … ဟင်း .. သကပြှင်းရှညကြှီးခမွိလေ၏။ တဈဝကတ်ောငန်သေော လီးကြီးမှာ လီးပြတန်သေော မလှမကေို အလှမ်းပိုစသည်ေ။ ခွလှမြေးအသာဆုတပြှီး လီးကို စူးစူးကြီးကြည့်န်မေိသည်။ စံခွိနမြှီလီးပါလား ။ မကြလြုံးမခွာဖြစ်နရှော၏။

အိမထြောငကြပြှီး ပြောရြှှငဆြဲကာလတွင် စီးပြားရှာထွကသ်ော ယောကြြားဖြစ်သူကိုလည်း ကြိနဆြဲမိသည်။ လီးကိုကြည့်ရြင်း စောကဖြုတယ်ားလာသညမြို့ လကဝြါးလေးနှင့ြ အသာအုပထြားမိသည်။ အားမရတော့သဖြင့ြ နှစ်ခွိုကစြှာအိပန်သေော ဆရာကိုနနှယေကြို လဈလွူရှူကာ အသာရှေ့တို့ တိုးကြည့်လြိုကသ်ည်။

ဒီးမှာပင် ဆန်ဒမအာရုံထဲကား အိပမြကထြဲတွင် ဗရုတသ်ုတခြကြောင့မြသိ ဆရာမကြလြုံးတို့ နည်းနည်းပြင့လြာသည်။ ဒါကို မလှမေ မမှင်။ သူမ မှငသ်ညကြိုသာ သဲသဲမဲမဲ မကြတ်ောငမြခတ် ကြည့်န်သည်ေ။ ဆရာကိုနနှယေကြ မလှမအဖြေဈကို သဘောပေါကမြိသည်။ ဒါကြောင့ြ လီးကို စအိုရှူံအားနှင့ြ တဆတဆြတ် တောငပြှလိုကသ်ညမြှာ မှှားတံတဈခုနှယ် ရှိ၏။ ဒါကိုကြည့်ကြာ မလှမေ တံတွေးအကြိမကြှိမ် မွိုခနွမေိသည်။ လကကြလည်း စောကဖြုတကြို မသိစိတန်ှင့ြ ပြတသ်တပြေးနေ၏။ ရှှရငေအြစုံမှာ နိမ့တ်ုနမြှင့တ်ုန် လှိုင်းထနပသေည်ေ။

“မလှမေ …”

“အမလေးတော့ … သောကပြလုပတ်ုတ် …”

ခိုးထုပန်ှင့လြူမိခံရသလို မလှမေ မေ့မတတ် ဖြစ်သှားရှာသည်။ ကိုနနှယေကြ သူ့ခငမြွာ မလန့စြရန်ေ ငှငသ်ာစွာပြုပြီး..

“လာထိုငလြဗွော… ဘယလြိုခံစားရတယဆြိုတာ ကြှနတ်ောန်ားလညပြါတယ် …။ ခငဗြွားလည်း ယောကြြားနဲ့ ပြတန်တော ကြာပြီမဟုတလြား ….။ ကြှနတ်ောလြည်း မိန်းမနဲ့ မတွေ့ရတာကြာပြီ။ မိန်းမဆိုတာ လကထြပမြယားကို ပြောတာမဟုတဘြူးနောြ။ ရိုးရိုးမိန်းမကို ပြောတာ …”

“အို… ကမ် နှင်းဖြေးကိုလာရှာတာ သှားမယ် …”

“ည(၁၁)နာရီကြောလြောကြ လာခဲ့မယ် … မဟုတလြား”

“အို… ကမွတော့ အိပန်မှောပဲတော့ …”

ထိုနေ့အဖို့ ဆရာကိုနနှယေသ်ည် တွေ့ကြုံမည့ြ အရသာအသဈကြောင့ြ ရှစိရှစိ ဖြစ်နမေိသည်။ သူ့ဖကကြ ဘယလြိုလာမညမြသိ…။ ဒီဘကကြတော့ သချောနသည်ေ။ ဒီလိုနှင့ြ ညနစေောင်းတော့…

“ကိုကို.. ဖြေး မလှမနေဲ့ သှားအိပမြယ်….။ အမတေို့ ဒီညရောကတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး”

“ရပါတယဗြွာ … ရပါတယ်”

ခွှရနေခြကလြှသည့ြ တောပန်းအလှ၏နောကကြိုကြည့်ရြင်း ဆရာကိုနနှယ်ေ ပြုံးနမေိသည်။ တောပြါးသေးသည် ဖြောဖြှမှေုလေးတွေ ရှိနပလေေို့။ သို့သောြ… လပြည့ည်မို့ အရာရာ ငှရေောငသ်န်းနေ၏။ တစတစနှင့ြ ည(၁၁)နာရီ ရောကလြာသည်။ ဆရာကိုနနှယ်ေ အိမတ်ံခါးဖြင့ကြာ ခွံထဲဆင်းလာရာ နေ့ခင်းအလား ထိနလြင်းနေ၏။ အဆောငလြေးသို့ တန်းသှားမိသည်။ အိမရြှေ့တံခါး ပိတထြားသည်။ ဒုကျခပဲ… ဘေးပြတင်းပေါကတ်ှေ လှုပတ်ောငလြှုပမြနေ။ အသာဆှဲဟလိုကသ်ညတ်ှင် လူကိုယတ်ဈခု ရပန်ေ၍ ထိတခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။

“ရှူး ……..”

ပမှောငထြဲမှလူက အခကြပြေးသည်။ ကိုနနှယ်ေ လရောငအြောကသ်ို့ ထွကလြာသည်။ မလှမေ ပါပေ။ စကားမပြောသေး။ သူမနောကလြိုကခြဲ့ရန် ခေါသ်ှားသည်။ အတောဝြေးသည့ြ နှားတင်းကုတဆြီ ခေါသ်ှားသည်။

“ဟင်း … ရှငသ်ိပဆြိုးတာပဲ။ သူများတွမှငေရြင် ကမွ ဒုကျခရောကမြှာ။ အခုလည်း နှင်းဖြေး နိုးသှားပြီ။ အထငလြှဲမှာစိုးလို့ ရှင့ကြိုစောင့န်ရတော။ ကဲ ပြနပြါတော့ရှင်….။ ကြုပ်.. ရှငဘြယလြိုများ နှိုးမလဲကို ရငထြိတစြောင့န်တောပဲ ..”

“ကြှနတ်ောင်တုံး မဟုတပြါဘူးဗွာ …”

ပြောပြောဆိုဆို သနပခြါးအဖြေးသားနှင့ြ စံပယပြန်း ပနထြားသော မလှမကေို ရငခြှငထြဲဆှဲသှင်းကာ မှှေး
ကြူပစ်လိုကသ်ည်။ သူမ၏ ငရံ့ကိုယလြုံးလေးမှာ ကိုနနှယေရြငခြှငထြဲတွင် ငှိမသ်ကန်သည်ေ။

“အို…မတောပြါဘူးရှင် …အို ..အို …အို”

သူမ၏နှုတခြမ်းတို့က ဆိုလိုကသ်ည်။ အင်ျကြီနှင့ထြဘီအောကတ်ှင် ဘာမှဝတမြထား။ တဈကိုယလြုံး အမှှေးနံ့တို့ဖြင့ြ ထုံနေ၏။ ဤသို့ဆိုလွှင် မလှမေ မိမိကိုငံ့လင့န်ကြေောင်း ထငရြှားသည်။ သူမရငစြေ့ကြယသ်ီးကို ဖြုတပြှီး ဟင်းလင်းဖြစ်နသေော နို့အုံကို တရှရှနယပြေးနသည်ေ။ အစက ရုန်းကနဟြနဆြောငခြဲ့သော မလှမေ ရငကြော့ကော့ကြီး ဖြစ်နရှောသည်။ အသားလတသ်ော မလှမမှော လရောငတ်ှင် လှချင်တ်ိုင်းလှနသည်ေ။ နှင်းဖြေးကို မမှီပမေဲ့ ဂွီးများသော ဒေါခြငည်ိုရှေးခဲ့သော ခွှေးမမို့ ချောလှသညလြို့တော့ အထူးတငပြှရနမြလိုပါ။

တုနရြီနသေော သူမနှုတခြမ်းကို ကောင်းကောင်းကြီး စုပပြဈလိုကသ်ည်။ လငကြိုတောင့တ်နခွေိနတ်ှင် ရောကရြှိလာသော ယောကြြားကို သူခငမြွာ ရငတ်လှိုကလြှိုကဖြှင့ြ အရသာတွေ့နရှောသည်။ ကြကသ်ီးမှှေး တဖြန်းဖြန်းထကာ နို့အုံတို့မှာ ဖောင်းလာသည်။

“လာ… ဟိုးကောကရြိုးပုံဆီသှားစို့”

သူခေါရြာ မငှင်းမဆန် လိုကလြာခဲ့သည်။ ရောကတ်ော့ ဘသားချောက အဝတအြစားအားလုံးကို ရှကရြှှံ့ခွင်းကင်းစွာ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ရနကြုနသ်ားတွေ အရှကကြိုမရှိ၊ ပြီးတော့ သူ့ပုဆိုးကို ကောကရြိုးပုံပေါတ်ှင် ဖြန့ခြင်းလိုကသ်ည်။

“အိုး …”

သူမထဘီ ရှောကနဲကြှတကြသွှားသည်။ သူမယောကြြားတောင် ဒီလိုကိုယလြုံးတီး မခွှတဖြူးခဲ့။ ပြီးတော့ သူမကို ကောကရြိုးပုံ၌ လှှားထားသောပုဆိုးပေါြ လှဲတငလြိုကသ်ည်။ သူမကိုယပြေါတ်ှင် ရဈပတန်သေော ရှနသ်ားအင်ျကြီမှတဈပါး ဘာမှမရှိတော့။ ပိုးဆိုးတာက ဒီညမှ လက ပိုသာနသလေားမသိ။ ရှကစြရာပါဘိ။ သူငပဲကြီးက ငှခွေောင်းကြီးနဲ့ တူလိုကတ်ာ။

သူက လှမဘေေးမှာ ဒူးထောကပြှီး နှုတခြမ်းကို နမ်းနပြနေသ်ည်။ လကတ်ှကတေော့ လွှောကကြိုငပြှီး ကြိုးတို့ကြဲတဲ အမှှေးပေါကန်သေော စောကဖြုတကြို လိပပြှာတဈကောငလြိုဝဲပြီး ကစားနသည်ေ။ လကတ်ဈဆုပစြာ နည်းနည်းကြောသ်ော သူမနို့အုံပေါြ ပူပူနှေးနှေး အနမ်းနှင့ြ တပျိုငတ်ည်း၊ နို့သီးကိုစုပယ်ူခွင်း ခံလိုကရြ၍ လန့သ်ှားမိသည်။

“အား …. ဟင်း…ဆရာရယ် …အို…ကမ်”

လိုလိုလားလားပင် နို့ကို လကန်ှင့ပြင့ြ၍ ဆရာ့ပါးစပသ်ို့ ထိုးပေးမိသည်။ ရငမြှာတဖြည်းဖြည်းကော့ပြီး နို့သီးမှာ ထောငထြလာသည်။

“နောကတ်ဈဖကြ စို့ပေးရဦးမလား …”

“တော့သဘောပဲ……”

ပါးစပကြတော့ ပြောသောလြည်း မကြလြုံးတို့က လိုလားဟနပြှသည်။ ပြီးတော့ မစို့ရသေးသော နောကတ်ဈဖကကြို ကော့ထားပေးသည်။ သူမနို့ကို မစို့သေးပဲ သူမနှုတခြမ်းကို တေ့ပေးလိုကတ်ော့အခါ ရိုးအလှပါသည့ြ တောသူမသည် သူနှုတခြမ်းကို မရဲတရဲ စစုပပြါလတေော့သည်။ သူမအပေါြ ပိကလွာသော သူ့ရငဘြတကြိုဖြင့ြ ပင့ြ၍ပြတပြေးနေ၏။ ကာမသွှတ်တရပညာရှိသည် လူသားတို့၏ မှေးရာပါ မဟုတပြါလော။ ယခုလည်း လညပြင်းကို လကဖြှင့ြ သိုင်းဖကြ၍ နှုတခြမ်းစုပခြှင်း အရသာကို အပြည့အြဝ ခံစားရလသည်ေ။

“ပြှတ်..မင်း…မင်း…ဟင်း…ဟင်း…”

အားရပါးရ စုပထြားသဖြင့ြ သူမခငမြွာ အသကရြှူမဝပင် ဖြစ်ရလသည်ေ ။ ကိုနနှယေသ်ည် စပါးကြီးမှှထေံမှ လှတသ်ည့ြ သားကောငပြမာ သူမထံမှ လွှောကနဲထွကြ၍ နို့ကိုစို့လတေော့သည်။

“အို…ဆရာ…ဟင့ျ…အား….အိုး……..”

မလှမသည်ေ ဒေါခြငည်ိုထကြ ပို၍ငယသ်ော အပူပိုင်းဒသမှေ မိန်းမပျိုဖြစ်၍ အထအကြှ မှနလြသည်ေ။ နို့စို့ပြီး စောကဖြုတကြို ကလိခံရသောအခါ သူ့ခငမြွာ မနတတေမြထိုငတ်တအြောငပြင် ရမကတ်ှေ ထကြှလာရရှာ၏ ။ စောကဖြုတရြှှဲအိလာခွပြေီ။

“အို…ဆရာ..အဟင့ြ… အဟင့ြ… ဒီမှာ မနတတေတ်ော့ဘူး…”

အိမထြောငကြသွညမြှာ မကြာသေး။ အိမထြောငသ်ုခကို အခွိနရြှိသ၍ တောင့တ်နသေူဖြစ်၍ ကိုနနှယ်ေ ကလိသည့ဒြဏကြို ဘယလြိုမှ သည်းငှီးမခံနိုငရြှာ၊ တကလြုပပြါတော့ဟု ဆိုရမှာကလည်း မရဲ၊ ဒီတော့ မိမိလိုပင် ထကြှမလားဟူသော အတွေးဖြင့ြ ကိုနနှယေလြီးကို မကြစြိမှိတဆြုပကြာ ဂွင်းတိုကပြေးနမေိသည်။ အဝေးရောကြ လငတ်ောမြောင် တဈခါအခစွစြမ်းသည့အြနနှငေ့ြ သူ့လီးကိုကိုငကြာ ဆှဲခိုင်းခဲ့သည် မဟုတပြါလော။ လီးကြီးသည် ရာဘာစွပထြားသည့ြ ယင်းတိုကသ်ားတမွှ မာကြောလှသည် ။ ချောမှှေ့တင်းမာနသေော လီးကြီးကို ရငဖြိုစွာ ပြတပြေးနမေိသည်။ ဒီလီးကြီးနဲ့ဆို ခွငထြောငထြဲကပင် မထွကတ်ော့ဟု စိတကြူယဉန်ပြန်ေ၏ ။

ကိုနနှယေသ်ည် တရှှေ့ရှှေ့နှင့ြ အောကလြွှောဆင်းသှားလသည်ေ ။ တဖြေးဖြေး ဗိုကြ ထိုမှတဆင့အြောကသ်ို့ သကလြွောရြာသို့

“အို… ဆရာ ဒုကျခပါပဲ… ဘာတွလွှေောကလြုပန်တောလဲလို့ .. အို”

လငရြတာမကြာသေးခွင်း သားသမီးမမှေးဖူးခွင်း ထို့ကြောင့ြ စောကဖြုတမြှာ အပျိုစောကဖြုတမြဟုတဟြု ဘယသ်ူမှ မပြောနိုငလြောကအြောင် စေ့ကပပြှီး သသပေလြှသည်။ လွှာကိုထုတပြှီး ဆီးခုံအောကမြှ စောကဖြုတထြောင့စြပကြလေးကို ယကပြေးလိုကသ်ည် ။ ကိုနနှယေတ်ဈယောကြ မကြစြိစုံမှိတကြာ မလှမေ၏ စောကဖြုတကြို စိမပြှနပြေေ ယကပြါတော့သည် ။

“အင်း…အင်း…အား… အား… ရှီး… ကြှတ်… အင့ျ.. ဆရာ.. အို..”

လရောငအြောကတ်ှင် တွန့လြိမန်သေော မလှမမှော အရိုင်းအက ကနသေူတဈယောကကြဲ့သို့ ရှိခွေ၏ ။ တငပြါးဝိုင်းကြီးများမှာ စကဝြိုင်းပုံ ပတခြှာလညန်လသေည်ေ။ တငမြွား ကော့ခညွကြုန်းခညွန်ှင့ြ သူမ၏ ရသဝဒနောကို တတစြှမ်းသမွှ ဖြရောရှာနခွသေည်ေ။ လကကြ ဘေးရှိကောကရြိုးတို့ကို အားမနာတမ်း ဆုတခြှပစ်ေနသည်ေ။ အဆုံးတွင် သူမ ရိုသလှပေသညဆြိုသော ကိုနနှယေကြွောပေါတ်ှင် ခွထေောငမြွား ခွိနတ်ာထားလိုကသ်ည် ။ ဒီတော့မှ ပေါငကြိုပြဲသှားပြီး လွှာမှာ စောကခြိုင်းတွင်းသို့ ပို၍ ဝငရြောကန်ိုငသ်ည် မဟုတလြား ။ စောကရြညကြှညမြွား တဈစိမ့စြိမ့ြ ယိုကနွလသေည်ေ ။

“အ…အ…အ…ဟ…ဟား….”

ဝမ်းခေါင်းသံနှင့ြ ညည့ကြို ချောကခြွားစပြေီး စောကဖြုတမြှ အဝါရောငသ်န်းနသညေ့ြ ခွှဲပစ်ပစ် အရညမြွား ညှဈထုတလြိုကသ်ည် ။ တဈစိမ့စြိမ့န်ှင့ြ စောကခြေါင်းတွင်းမှကပြှီး ဖငကြှားထဲသို့ စီးဆင်းလတေော့၏ ။ ထိုအခါမှ ပုဆိုးပေါသ်ို့ လရောငဆြမ်းထားသော နို့နှစ်လုံးကို ကြည့်ပြှီး ကိုနနှယ်ေ အကြံတဈခုရလသည်ေ ။ ထို့ကြောင့ြ မလှမပေေါတ်ကကြာ ဗိုကအြထကြ ရငခြေါင်းပေါတ်ှင် အသာထိုငလြိုကသ်ည် ။ သူမကို မထိမိစရနေလြည်း ကိုယကြိုဖော့ထား၏ ။

“အား … ဘာလုပ်…”

သူ့လချောင်းကို နို့နှစ်လုံးကြားတွင် ညှပလြေ၏။ ထို့နောကြ မလှမကေို နှိ့နှစ်လုံးကို ညှဈကိုငပြှီး ဆရာ့စကားကို လိုကန်ာသည့ြ တပည့လြိမျမာတဈဦးပမာ နို့ကိုလကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ညှဈတွန်းကာ စုကပလြိုကသ်ည် ။ လီးကိုတင်းကြပစြှာ ဖမ်းညှဈထားသကဲ့သို့ ရှိနပြေီး စိတကြှိုကအြနအထေားရပြီးမို့ ကိုနနှယေသ်ည် လီးကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပကြာ နို့ကြားထဲသို့ ထိုးတော့သည် ။ သူတဈမွိုးအရသာထူးသလို မလှမမှောလည်း တဆတဆြတတ်ုနအြောင် အကြိုကတ်ှေ့နမေိသည် ။ ဒါကြောင့ြ ပို၍ ညှဈပေးလသည်ေ ။

“ဗွှတ် … ပြဈ…ဗွှတ်…စွပ်…”

နို့မှာ စောကဖြုတကြဲ့သို့ အရညမြထွကြ၍ သူ့မူဘ အသားချောချောကိုပင် လိုးနရေ၍ ကြပသ်ိပကြာ အရသာစီးကပန်လသေည်ေ ။ မလှမသညေလြည်း ဉာဏန်ှင့လြူသားမို့ ရငကြို ကော့ကာ တိမ်းကာ စောင်းကာ အရသာကို ပိုထူးစသည်ေ ။

“အင်း…အ…အား…ကြှတ်…ကြှတ်..”

ရနကြုနမြှာ ဖာသညခြေါခြရွင် ပိုကဆြံပေးရမည်။ အထူးအဆန်း လုပခြငွရြင် ကြေးပိုတောင်းမည် ။ ကြိုကကြုန်းဆိုရင် ဟိုလိုမလုပခြငွဘြူး ဒီလိုမလုပခြငွဘြူး ဂွီးများမည်။ အခုတော့ အားနာစရာလည်းမလို ပိုကဆြံလည်းမကုန် သူတို့ဆီက ထမင်းစားနသည်ေ မဟုတလြား ။

“အ…အ…အား…ရှီး…ကြှတ်…ကြှတ်…”

စောကဖြုတလြိုမဟုတ် အထိန်းအကြပမြဲ့နသေော သုတရြညတ်ို့ ထိန်းမရပဲ ဝေါကနဲ ပန်းထွကကြုနသ်ည် ။ စောကခြေါင်းထဲမှာဆို တန်းစီစနဈဖြင့ြ တာထွကရြသည် မဟုတလြား။ ဒီမှာတော့ ဝှေ့ထွကသ်ဖြင့ြ ကိုနနှယေခြငမြွာ ခွယေိုငဖြစ်သှားရှာသည် ။ စောကရြညတ်ို့သည် မလှမေ၏ ရငဘြတန်ှင့လြညပြင်းတို့တွင် ပြန့ကြွဲလကြြ..။

“ကောင်းရဲ့လား …”

“ကောင်းပါတယ် …”

စကားဆကရြနမြလိုပါ …။ သူမဆန်ဒ မပြည့သ်ဖြင့ြ ကြကည်ိုနသေော လီးကို သူမလကထြဲသို့ ထည့ပြေးလိုကပြှီး

“ဂွင်းတိုကပြေးလေ..။ တောငလြာရင် ဆှမွေိုးမေ့အောင် လိုးပမယ်ေ…”

“အိုး… နားရှကစြရာတောြ…”

စောင်းခွိတရြင်း လီးကိုတောငအြောင် ဂွင်းတိုကပြေးနသည်ေ ။ ခံချင်လြှပြီ မဟုတလြား ။ လီးက တောငန်ှေးပါဘိ ၅ မိနဈလောကကြှာမှ ဖြေးဖြေးခေါင်းထောငလြာသည် ။ ဒီတော့မှ မကြဝြန်းရှှန်းလဲ့စွာနှင့ြ ကိုနနှယေကြို ကြည့်သ်ည်။

လုပပြါတော့ဟု ပါစပကြမဆိုပဲ မကြလြုံးက အငတ်ာနရှငေန်ယ် စကားကိုဆိုခွေ၏ ။ လီးမှာ ဒေါငဒြေါင် ပစ်တိုင်းထောငကြဲ့သို့ ခေါင်းတဆတဆြတန်ှင့ြ ထကြှနသည်ေ ။ ဒီလောကခြံချင်တ်ဲ့ကောငမ် နာနာလိုးမှပဲ စိတထြဲကတေးရင်း သူမပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကဝြငလြိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ မလှမကေို ခါးမှကိုငကြာ မလိုကပြှီး လီးနှင့စြောကဖြုတ် တေ့လိုကြ၏ ။

“ပြှတ် … ဗှဈ… အမေ့… သပေါပြီ… ဘယလြိုများ လုပလြိုကတ်ာလဲ ဆရာရယ်… ကြှတ်..”

ခါးအောကပျိုင်းက မှကြေီးနှင့လြှတကြာ မိုးမွှောန်သည်ေ ။ ဒီတော့ မလှမေ တံစို့ထိုးသလို ခံစားမိရှာသည်။ စောကဖြုတ် ရကရြကစြကစြကြ နာသှားသည် ။ လီးကကြီးသည် မဟုတလြား ။ ကိုနနှယေကြတော့ ဘာမှမဆိုတော့ သူမခါးကိုသာ မှဲမှဲကိုငကြာ အံကြိတရြင်း တဈခကြခြငွြး ဆောင့မြိတော့သည် ။

“ပြှတ်…ဒုတ်…အား…အမေ့…သပေါပြီအမရေဲ့…”

လီးကြီးက သူမကို မညှာမတာ စောကဖြုတထြဲ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကဖြှင့ြ မှနမြှနကြှီးလိုးနသည်ေ ။ သားအိမကြို လာဆောင့တ်ိုင်း ပါးစပဟြစိစိ ဖြစ်သှားရရှာသည်။

“အာ….အ… ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ်.. ဆောင့ြ…… အား… အ..”

“ကြ…ကမ်…အား……..အာ…….”

သူမ ပြီးသှားသောလြည်း စောကရြညတ်ို့ အပြငကြို ထွကမြကပြဲ စောကခြေါင်းထဲ ပြနလြိုးသှင်းသလိုပြည့ပြှီး လှည့ပြတန်သည်ေ ။ ကိုနနှယေသ်ည် အရညဖြှင့ရြှှဲပြီး အသှင်းအထုတ် သှကလြာသောအခါ ဆောင့အြားကို တငလြိုကသ်ည် ။

“ပြှတ်…ဒုတ်….အာ…အ…”

တဈကြိမပြှီးသှားသောလြည်း အားပြော့နခွေိနတ်ှင် လှုပခြါနသေောကြောင့ြ မလှမခငေမြွာ ကြိုးပြတအြရုပလြို ရမ်းခံနသည်ေ ။ ဆရာကိုနနှယေကြလည်း အံကြီးကြိတကြာ တဆတဆြတ် ဆောင့န်သည်ေ ။ တောပြါသေးသည် အေးမှသောလေ တဖြူးဖြူးတိုကန်ေ၍ ခွှေးမပြနပြါ ။

“ဒုတ်…အ….ဒုတ်…အင့ျ….ရှီး…”

ကိုနနှယေတ်ဈယောကြ မလှမစေောကခြေါင်း လွှံကသွှားအောင် သုတရြညမြွား ပန်းထုတထြည့လြိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား ထပရြကသ်ား ကောကရြိုးပုံပေါြ လှဲနကြေ၏ ။ အခွိနဂြရုစိုကစြရာမလို ။ နံနကြ(၄)နာရီအထိ နားလိုကြ တဈယောကကြို တဈယောကဆြှပြီး ထလာလွှင် ရမျမကလြှိုင်းတွင် ကူးခတလြိုကဖြှင့ြ (၅) ခွီ (၅) မောင်း ပြီးသှားကြလသည်ေ ။ မလှမအဖေို့ သူမယောကြြားပင် ကိုနနှယေလြောကြ မရင်းနှီးတော့ပါခွေ ။

ဒီလိုဖြင့ြ ကိုနနှယေအြဖို့ အပငွြးပြဆေော့ရန် အသှငအြရုပကြောင် ထပရြသှားလတေော့သည် ။ သို့သောြ သူလိုချင်သ်ော အရုပကြား ကြာလှမနခွေေ။ အရှောငအြတိမ်းကောင်းလွ၏ ။ ခကသ်ညကြ မနှင်းဖြေးက ခစွသ်ူအဖြစ်သာ ရောင့ရြဲကြနပေန်ေ၏ ။ ဒီကောငမြလေး လူစိတမြှရှိရဲ့လားမသိ။ မရမှန်းသိတော့ ကိုနနှယေတ်ဈယောကြ ကြားချောင်းချောင်းတော့သည် ။ ဘယလြိုပငခြွောင်းချောင်း အခွင့အြရေးသညမြရ စိတဆြင်းရဲလှသည် ။ ဒီတော့ ကိုနနှယ်ေ စိတကြို ဒုံးဒုံးခလွိုကသ်ည် ။ ဒေါခြငည်ို ၊ မလှမေ နှစ်ယောကန်ှင့သ်ာ ပြောပြွောကြှီး နပစ်ေလိုကသ်ည် ။

တဈနေ့ ကြောင်းကိဈစနှင့ြ ကိုနနှယ်ေ မှို့တကရြန် အကြောင်းပေါလြာသည် ။ ဒီတော့ မနှင်းဖြေး လိုကပျို့သည် ။ သူမကိုယတ်ိုင် ယကထြားသော စောငန်ှဈထည် အညာထွကပြဈစည်းအစုံကို လှည်းပေါတ်ငရြင်း

“ကိုကို … သတိနဲ့သှားနောျ”

“အင်းပါ… မိန်းမရယ်…”

လှည်းမောင်းမည့သ်ူ မပေါသ်ေး။ ဦးကြှကန်ီ၊ ဒေါခြငည်ိုလည်း မရှိ။ ငှသှေားရှာကြသည် ။

“ကဲ… ဒီကောင့ကြို စောင့မြနပေါနဲ့။ လာ.. ဖြေးကိုယတ်ိုင် လိုကပျို့မယ်”

“ဖြစ်ပါ့မလား”

“အို…. တဈသကလြုံး နှားနဲ့ဖကပြှီး ကြီးလာတာပါတောြ ..”

ဒီတော့လည်း ခစွသ်ူနှစ်ဦး လှည်းယာဉကြလေးနှင့ြ တမော့မော့ ရှာထဲက ထွကသ်ှားကြသည် ။ ခစွသ်ူကိုယတ်ိုင် မောင်းပို့သော လှည်းယာဉစြီးရတာ ဘယအြရသာနဲ့မှမတူ … စကားတပြောပြောနှင့ြ။

“ကိုကို… ခရီးတဈဝကကြွိုးပြီ။ ကိုကို မှနမြှနပြှနလြာနောြ…”

“အင်းပါ …”

“ဝုန်း …”

ဘယလြို ကံဆိုးမိုးမှောငကြသွညမြသိ။ လှည်းဝငရြိုး ကြိုးသှားသည် ။ မနှင်းဖြေး၏သတ်တိနှင့ြ ကြှမ်းကငွမြှုကို တွေ့ရသည် ။ လှည်းမမှောကစြပေဲ ငှငသ်ာစွာ ရပန်ိုငခြဲ့သည် ။

“ဒုက်ခပါပဲ…”

တောပြါသေးရဲ့ သဈပငဝြါးပင် အုံ့ဆိုင်းနသေော တောအုပကြလေးနား ရောကပြလေို့ ။ ကိုနနှယေကြတော့ ရနကြုနသ်ှားရနဆြိုသော ရညရြှယခြကြကြို လုံးဝမေ့လိုကတ်ော့သည် ။

“လာ… ဟိုတမာပငတ်ှအေောကြ သှားရအောင်”

တမာပငတ်ို့သည် သနစြှမ်းလှသည် ။ ပူပြင်းသော နရေောငကြို ဆန့ကြငွကြာ စိမ့န်အေောင် အေးခမွြးမှုကို ပေးသည် ။ တမာရှကကြှှတေို့နှင့ြ တမာသီးတို့က ပြန့ကြွဲနသည်ေ ။ ထိုရှကကြှှကြေောင့လြည်း သဘာဝအလှသည် ပို၍ပေါလြှငန်သယေောင် ။ ကိုနနှယေသ်ည် တမာပငကြှီးအောကမြှာ ထိုငပြှီး မနှင်းဖြေးကို သူ့ရငခြှငထြဲ မှေးစကရြန် ပြငလြိုကသ်ည်။

“”ဟင့အြင်း… ဒီမှာပဲထိုငမြယ်”

“ဖြေးက ကို့ကို တကယမြခစွဘြူးနောြ”

“ခစွတ်ာပေါ့”

“ဒါဆိုလာခဲ့”

အနိုငကြငွ့ြ အကြပကြိုငခြှင်းသည် တဈခါတဈရံ ကောင်းပါသည် ။ မနှင်းဖြေး ခစွသ်ူမငှိုငှငစြရန်ေ သူ့ရငခြှငထြဲ ခေါင်းငုံ၍ ဝငရြရှာလပြေီ ။ ဒီတော့ ဘသားချောက ထပတ်ိုးလာသည် ။ မနှင်းဖြေးပါးလေးကို နမ်းရှုပလြေ၏ ။ ဒါကရပါသည်။ အိမမြှာလဈလွှင် လဈသလို အနမ်းခံနကြေ ။ ဒါပမယေ့ြ

“ပြှတ်…. အို… ကိုကို… အင်း..”

ပူနှေးသောအနမ်း သူမနှုတခြမ်းပေါြ ကလွာသည် မဟုတပြါလား။ ဒီလိုတဈခါမှ မနမ်းခဲ့ဖူး ။ ရှာထိပကြ ဗီဒီယိုရုံမှာလို ဗိုလမြတွေ ဗိုလထြီးတွေ နမ်းနပေါလား ဇာတပြကြပြှီထငပြါ့ ။

အလန့တ်ကြား ဟသှားသော သူမနှုတခြမ်းထဲသို့ သူ့လွှာသည် လွောကနဲ တိုးဝငလြာသည် ။ ပူနှေးခွှဲကြိပြီး ခွိုရဲနသေော လွှာ၏အတွေ့ကြောင့ြ နှင်းဖြေးခငမြွာ အံခလွိုကတ်ော့မလို ဖြစ်သှားရှာ၏ ။ သို့သောြ သူမလွှာကို အသာပြတတ်ော့ သူ့အတွေ့သည် ထူးခွားလှသည် ။ အရသာဆန်းကို လေ့လာရင်း အနမ်းလှိုင်းတွင် တဖြေးဖြေး မွောစပြုလာခွပြေီ ။ ကိုနနှယေသ်ည် သူမနှုတခြမ်းကို အားရပါးရကြီး စုပန်ေ၍ နှုတခြမ်းများပင် ကြိန်းမိသည် ။ အရသာတော့ အရှိသား။ မိမိက မဝံ့မရဲ ပြနစြုပမြိသည် ။ ဟိုအင်ျဂလိပကြားထဲမှာလည်း ဗိုလမြက ပြနစြုပသ်ည် မဟုတလြား။

သူ့တံတွေးတို့ကို မနှင်းဖြေး မှိုခမွိသည် ။ အို… အနမ်းတွင် ဘယလြောကကြှာ နှစ်မှောနမေိသည် မသိ ။ သူ့လကတ်ို့သည် ရငဖြိုမွှ မသန်းဖူးသေးသော မိမိရငအြစုံကို ပယပြယန်ယန်ယကြှီး ဆုပန်ယခြွသည်ေ ။ သူကို့ မတားရကြ။ ဒါပမယေ့ြ ကြောကသ်ည် ။ အခုနေ လှည်းတဈစင်းလောကလြာရင် ဘယလြောကကြောင်းမလဲ ။ ကြည့်ြ ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတန်ပြနေသ်ည် ။

“ပြှတ်…. ဟင်း… ကိုကို… ဖြေးမကြိုကဘြူး… အဲလိုမလုပန်ဲ့”

“ခစွသ်ူချင်ြး ဘာရှကဖြို့လိုလဲ ဖြေးရယ်”

“ဒါတော့ဒါပေါ့ …။ ဒါပမယေ့ြ … လကမြထပခြင် ဘာမှကြှံမလာနဲ့”

“သိပြီလေ … ဖြေးရဲ့အခစွကြို”

“ကိုကိုနောြ ဖြေး ငိုပစ်လိုကမြှာ … သိလား ..။ ဒီက မိန်းကလေးရှင့ြ မိန်းကလေး..။ ကဲ.. ဒီလောကဖြစ်နတော.. ရော့ .. ကိုင်.. ကိုင်”

အညာသူပီပီ စိတတ်ိုပြနသ်ည် ။ မကြန်ှာလေးရဲရဲနှင့ြ ကိုနနှယ်ေ လကန်ှဈဖကကြိုယူကာ သူမ၏လှိုင်းထနသေော ရငအြုံပေါြ တငပြေးလိုကြ၏ ။ ကိုနနှယေကြလည်း ဟနမြွှမဆောင်။ သူမ၏ ဖြုတလြကစြ ကြယသ်ီးတို့ကို ဆကဖြှုတပြါတော့သည်။ မနှင်းဖြေးမှာ မကြရြညအြဝိုင်းသားနှင့ြ ကိုနနှယေကြိုသာ စိုကကြှည့န်ေ၏ ။ ဒီအကြည့်ကြို မကြည့်ရြဲ ။ ထို့ကြောင့ြ သူမနှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းရင်း အကြည့်တ်ို့ကို ရှောငန်မေိသည် ။ ခဏချင်ြးပင် ကြယသ်ီးတို့ ပြုတသ်ှား၏ ။ ထိုအခါ တောသူထုံးစံ ဘောလြီဖြေးဖြေးလေး ပေါလြာလသည်ေ ။

ကြောဘကကြို သိုင်းဖကပြှီး သူမ၏ဘောလြီကို လှနတ်ငလြိုကြ၏ ။ အဝတမြဲ့သော အသားတို့၏ အတွေ့က နှစ်ဦးလုံးကို တုနလြှုပသ်ှားစသည်ေ ။ လကထြဲမှာပင် အရညပြွောသ်ှားမလား အောကမြေ့ရလောကအြောင် ပြော့ပြောင်းနူးညံ့လှသော နို့အုံကို ယုယုယယ ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ ။

မနှင်းဖြေး သိလိုကပြါပြီ ။ ဒီညနသည်ေ သူမအပျိုစငဘြဝ၏ နဝငေခြွိနဖြစ်ကြောင်း ၊ ဒါကြောင့ြ ဝမ်းနည်းပကလြကြ သူ့ပုခုံးပေါမြှီ၍ မကြရြညတ်ို့ကို သှနခြမွိသည် ။ အပျိုစငဘြဝကို တနဖြိုးထားသူ မဟုတလြား ။ ငိုနရင်ေးမှ နို့အုံကို တဖြဖြ ဆုပန်သညေကြို အာရုံရောကသ်ှားပြနသ်ည် ။ ထိုအခါ သှေးတို့ဆူဝလောပြီး နို့အုံမှာ တင်းမာလာ၏ ။ နို့သီးထိပလြေးတွေ မာစိစိဖြစ်လာသည် ။ ကိုနနှယေသ်ည် သူမနှုတခြမ်းတို့ကို နမ်းရသညကြို အားမရဟနတ်ူ တရှရှနှင့ြ လညတ်ိုငကြို နမ်းနပြနေသ်ည် ။ ထို့နောကြ မေးရိုးအောကန်ားတို့ ဆုံရာကို စုပန်ေ၏။

“ဒါ….ဟင့ြ … ကိုကို .. သှေးခွေဥမယန်ောြ….။ သူများတွမှငေရြင် ရိပမြိကုနမြယ် အဟင့ြ…။ ယားတယ် ကိုရဲ့…”

အသံမှာ ခွိုုခွိုသာသာ ဖြစ်လာသည် ။ မိန်းမတို့သည် အတွေ့ကို ရှောငန်ိုငခြဲလှသည် ။ သူမတဈကိုယလြုံး အာရုံခံကရိယာတို့ဖြင့ြ ပြည့န်ှကန်သညေကြိုသာကြည့်ြ ။ တရှေ့ရှေ့ဆင်းလာပြီး နို့တဈဖကကြို စို့နေ၏။

“အား.. ဟား… ကိုကို ဘယလြိုလုပန်တောလဲတော့… မကြီးမငယန်ဲ့ ဒီကလူ နရခေကတ်ယရြှင့ြ …”

ပါးစပကြသာ အောန်မေိသည်။ ပြီးတော့ ရငကြတော့ တကော့ကော့နှင့မြို့ တဈဖကကြိုနို့စို့လို့ အားရတော့ ဟိုတဈဖကကြို ပြောင်းစို့သည် ။ စို့ရင်း သူမ၏ တငပြါးကားကားကြီးများကို လကန်ှင့ြ အားရပါးရ ပြတပြေးနေ၏ ။ ဒုကျခ ဒီနေ့မှ အောကခြံမဝတခြဲ့မိ။ ထုံးစံက အလကားနရင်ေး အောကခြံဝတမြနေ ။ တဈလတဈခါတော့ မှနမြှနဝြတကြှသည် ။ တဈခွို့က တဈလတဈခါတောငမြဝတ်။ မတောတ်ဆ ထဘီမှာ အနီကြကန်ှင့ြ မိန်းကလေးကိုတွေ့မိလွှင် အညာမှာ အထူးအဆန်းလို့ မယူဆသင့ပြါ ။ ဘယတ်တန်ိုင်မြလဲ တဈခွို့မိန်းကလေးတွဆေိုရင် ပစ်စည်းပစ်စယတွေ ခေါင်းပေါမြှာရှကထြားလွှင် ယောင်ျကြားလေးများလို သေးကို မတတ်ပရြပပြေါကသ်ည် ။ ဒါကို အထူးဆန်း မမှတယ်ူသင့ြ။ တဈရှာတဈပုဒဆြန်း မဟုတလြား ။ အခုလည်း ထဘီသာရှိ၍ သူမဖင်၏ ချောမှေ့မှုကို အလှယတ်ကူ ခံစားနရသေည် ။

လကသ်ည် တရှရှနှင့ြ ဖငကြှားကို နှိုကလြာလသည်ေ ။ မနှင်းဖြေး အသကရြှူမှနလြာ၏ ။ ဖငကြှားကို လကန်ှိုကလြာလသည်ေ ။ စောကဖြုတပြေါကြို လာကလိနပြနေသ်ည်။ နို့ကိုစို့လိုကြ နယလြိုကဖြှင့ြ မနှင်းဖြေးစိတကြှှလာအောင် ဆှပေးနေ၏ ။ နို့မို့ဆိုရင် အပျိုရိုင်းလေးပီပီ သောင်းကနွြးနရငေအြခကြ ။ မကြလြုံးလေးတွမှေေးပြီး အသကကြို တဈခကြခြငွြး ပြင်းပြင်းရှူတော့မှ စောကဖြုတကြို ရဲရဲတင်းတင်း နှိုကရြဲတော့သည် ။ ဒါတောင် ထဘီပေါမြှာ အသာအုပ်၍ ပြတပြေးရုံမွှသာ ခရမ်းပျိုးရဲ၏ ။ ပြီးမှ တစတစနှင့ြ ထဘီကိုဖြခပြှေီ ကတ်တီပါသီးလို အမှေးနုလေးများ ဖုံးအုပန်သညေ့ြ ဖောင်းမို့မို့စောကဖြုတကြို လကဝြါးနှင့ြ လှတလြှတလြပလြပအြုပ်၍ ပြတပြေးတော့သည် ။

“အင်း… ကိုကို… ဘယလြိုတွေ လုပန်တောလဲတော့”

နရောပြငသ်လိုနှင့ြ ပေါငကြိုအသာဖြဲပေးရင်း အရှကပြှေ အပြဈတငစြကား ဆိုလိုကသ်ည် ။ ဒီတော့ နူးညံ့လှသည့ြ စောကဖြုတကြို လကခြွောင်းလေးများနှင့ြ ဟပြီး လကခြလယကြို အကြဲကြောင်းထဲထည့ကြာ အလွားလိုကြ ပြတဆြှဲပေးနသည်ေ ။ ပထမတော့ ချောကန်ေ၍ သိပမြသှကပြါ ။ တဖြေးဖြေးနှင့ြ စောကစြေ့ကို ထိဖနမြွားတော့ အရညမြွား တစိမ့စြိမ့စြိုလာသည် ။ ဒီတော့ လကသ်ည် ပို၍ လှပလြပစြှာ လှုပရြှားနိုငပြှီ စောကပြတထြဲ တစတစတိုးဝငလြာကာ စောကခြေါင်းကို ကလိပေးနေ၏။

“ဟင်း… ဟင်း… ကိုကိုရယ်.. ဖြေး ရငမြောလိုကတ်ာကြယ်… ဟင်း.. ကြည့်ပြါလား…”

လကကြို သှင်းထုတလြုပပြေးလေ နှင်းဖြေး ပို၍အရသာတွေ့လေ ဖြစ်လာကာ စောကရြညမြွား သေးပေါကသ်လို ရကရြကရြောရောကြီး ယိုစီးလာသည် ။ ရှကပြါသည် ကြောကပြါသညဆြိုသော စိတကြိုဖြောကပြှီး ဖငကြို အလိုကသ်င့ြ လှုပပြေးနေ၏ ။ အရာရာ ဖြောင့ဖြှူးနခွပြေေီ ။ သို့ဖြစ်၍ ကိုနနှယေသ်ည် နှင်းဖြေးပေါငကြှားတွင် လေးဘကထြောကကြာ စောကဖြုတကြို မကြန်ှာအပလြိုကပြါတော့သည်။

“အို… အဈကိုရယ်”

မှို့ပြနှင့ကြင်းဝေးသော နှင်းဖြေးအဖို့ ဒီအမှုကို အခစွြ၏သင်ျကတေ အဖြစ်သာ မှငမြိလသည်ေ ။
သို့သောြ ကိုနနှယေသ်ည် သူမစောကဖြုတကြို နမ်းရုံမွှမကပါ ။

“အား… ဟား… ကိုကို.. ကိုကို.. ဘယလြိုလုပန်တောလဲ”

စောကပြတကြှားထဲ လွှာထိုးဝငလြာကတည်းက သူ့မခငမြွာ ကင်းကိုကခြံရသလို ထွန့ထြှန့လြူး နခွပြေေီ ။ တဈသကမြှာ အတွေးထဲတောင် မထည့ခြဲ့တဲ့ အရသာ ။ စောကဖြုတထြဲ ခွှဲကြိပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်း အဖုကလေးများရှိသော လွှာငှေ့ကြီးသည် အပြားလိုကြ ဝငလြာခွေ၏ ။ မနှင်းဖြေးတဈယောကြ တိမကြိုပဲစီးနရသေလို လှင့မြွောနသလေို သိပကြောင်းသည့စြွာနကြို ရရှိနလသေည်ေ။

“ဟင်း..ကိုကို..ကိုကို…ကြှတ်…ကြှတ်..ဟာ..”

မရှကန်ိုငပြဲ ဖငကြို ကော့ကော့ပေးကာ လွှာကိုအထဲပိုဝငစြေ၏ ။ အပျိုစငမြို့ အရသာကို ဆှဲ၍မခံနိုငပြါ ။

“အား…ကိုကို…အား…အား…”

သူမ၏ အသကဝြိညာဉပြါ ထွကသ်ှားပြီလားမသိ။ တဈကိုယလြုံး မောဟိုကကြနွရြဈသည် ။ စိတအြစဉသ်ည် အထီးကနွကြမျဘာမှာ ဆောကတ်ညရြာမဲ့ လှည့လြညန်သလေို ခံစားမိ၏ ။ ကယသ်ူမဲ့ နှစ်မှုပခြှင်းဖြင့ြ အဆုံးတိုငန်ဈမှုပပြှီး ဒီဝဒနောက ကင်းလှတအြောင် ကိုကိုသာ လုပပြေးနိုငသ်ည် ။ နှင်းဖြေးကို ကယန်ိုငသ်ည့ပြဈစည်း သူ့ဆီမှာသာ ရှိသည်။ စွတစြိုသောနှုတခြမ်း ရီဝသေော အကြည့်တ်ို့ကို ကိုနနှယ်ေ နားလညပြါသည် ။ ဒါကြောင့ြ မနှင်းဖြေးကို အသာရှေ့ပြီး နှစ်ခွို့တမာပငကြှီး၏ အမှဈကြောပေါြ တငလြိုကသ်ည် ။ ထဘီကိုမခွှတပြဲ ကိုယမြှာပတထြားလိုကပြှီး ဖကအြောကတ်ှငမြနာစရန်ေ စုပေးထားလိုကသ်ည်။

တမာပငကြ မှညေီဘကန်ည်းနည်းမှင့သ်ော ကုန်းမှင့ပြေါမြှာ ရှိ၍ ပငစြညကြို မှေးမှီထားသော နှင်းဖြေးစောကဖြုတန်ှင့ြ ပုဆိုးလှနထြားသော ကိုနနှယေလြီးသည် မညွြးဖြောင့ရြှိနေ၏ ။ ခကြခြငွြးမလုပသ်ေးပဲ ဆီးစပကြို ဒဈနှင့တ်ေ့ကာ နို့စို့လိုကြ ပါးကိုနမ်းလိုကဖြှင့ြ ခွိနဆြှဲနပြနေသ်ည်။ နှင်းဖြေး မရိုးမရှ ဖြစ်လာ၏ ။ လီးကို လိုသလိုကစားပြီ မှောကထြားသော ခွထေောကမြွား လှုပစြိလှုပစြိဖြစ်လာ၏ ။

“ကိုကို….”

ခေါသ်ံမှာ ငှငသ်ာလှန်း၍ သဈရှကလြှုပသ်ံလားဟု ထငယ်ောငမြှားဖြစ်စရာ ။ သို့သောြ ခစွသ်ူ၏ နှလုံးခုံသံကို ကမျဘာတဈဖကစြှန်းကပင် ကြားနိုငသ်ည် မဟုတလြား ။ သူမခွထေောကတ်ို့ကို လကန်ှဈဖကတ်ှငခြွိတပြှီး မှေးမှီကာ စောကပြတကြို လကမြနှစ်ချောင်းနှင့ြ အသာဆှဲဟလိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ မာနထြောငန်သေော ဒဈရဲရဲကြီးကို ဟစိနသေော စောကခြေါင်းမှာတေ့ပြီး ထိုးသှင်းလိုကလြတေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။