အောစာအုပ်

ကျွန်တော်နဲ့ ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်ထုလေး (အပိုင်း ၆) [ဇာတ်သိမ်း]

ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး
ရေးသားသူ – Chann Ko (ခမြျးကို)

[ဂမျဘီရအပြာဇာတလြမ်းရှညကြှီး]

🏵️အပိုင်း (၆) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

မုနတ်ိုင်းထနခြဲ့တဲ့ အခန်းကလေးက အခုတော့ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကလြှန်းနပြနေတ်ယ်။ အဝတမြဲ့တဲ့ ကိုယခြန်ဓာနှစ်ခု ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ပူးကပန်ကြတေယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြှီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ စိုကကြှည့ရြင်း ဘာစကားမှ မဆိုဖြစ်ကြသေးဘူး။ တဈယောကပြါးပြင်၊ နဖူးပြငတ်ှကေို တဈယောကကြ ဆှဲညှဈလိုကြ၊ ပြတသ်ပလြိုကန်ဲ့ ရနဖြစ်ပြီး စိတကြောကခြဲ့တဲ့ အခွိနကြာလတွအတွေကြ နောငတ်ရနကြတေယ်။

“ကနွော့ကြို!! “ခွို့”ကို!!”

“ခွိ! ဟိ!”

“ခွင့လြှှတပြါလို့ ပြောမလို့မလား”

ပျိုငတ်ူတောင် ပြောမိနကြတော အဟိ။

“ကနွောြ မှားပါတယ် ဆရာမလေးရာ …။ ကနွောြ အရမ်းရိုင်းသှားခဲ့တယန်ောြ…။ အောကတ်န်းစားလိုလို လုပလြိုကမြိတယ်..။ အမှနကြ ဆရာမလေးကို ခစွလြှန်းတော့ အူအရမ်းတိုသှားမိတာပါ..။ နောကကြိုလေ.. အုဝု!”

ကနွော့ပြါးစပကြို လကဖြဝါးလေးနဲ့ လာအုပထြားပြီး မကြရြညတ်ှရဈေဝဲနတေဲ့ အကြည့်န်ဲ့ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။

“ဟေ့အေး! တကယတ်ော့ ကိုယထြိလကရြောကြ လုပမြိတာ “ခွို”ပါ ကမွကောငလြေးရာ ..။ ခွိုလေ ညတိုင်း အဲ့ဒါကိုတွေးမိပြီး ကြိတင်ိုနတော …။ ခွိုက ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနသငေ့တ်ဲ့ သူမို့လို့ တအားရှကပြှီး လုပလြိုကမြိတာပါ..”

…. …. ….

“ဖိုးသကလြေး ကမွဆီ နောကရြကြ ရောကလြာတော့လည်း ဘယလြိုပြနခြွော့ရမှန်း မသိတော့လို့ ငှိမန်မေိတာပါ ….။ နောကရြကတ်ှပြေောကသ်ှားတော့ ငါ့ကို ပစ်ပြေးပြီထငတ်ယ် စိတန်ာသှားပါပြီဆိုပြီး ညတိုင်းငို.. ငိုဖို့အားမရှိတော့အောင် မောလာမှ အိပပြွောသ်ှားခဲ့ရတာ ညတိုင်းပဲ သိလား”

ပြောရင်း မကြရြညတ်ှေ ပိုးပိုးပေါကပြေါကြ ကလွာပြနလြို့ ကနွောကြ တကြှတကြွှတန်ဲ့ စုပသ်ပပြှီး ချော့ရင်း မကြရြညသ်ုတပြေးနရတေယ်။

…. ….. ….

“အရမ်း နာသှားသလားဟင်”

ကနွော့ဘြယဖြကပြါးကို လကန်ဲ့ ဖြဖြပြတပြေးပြီး သနားကြငန်ာဟနလြေးနဲ့ မေးနတယ်ေ။

“နာတာပေါ့ဗွ … ထမင်းတောငမြစားနိုငဘြူး…။ ဖိုးသကခြစွခြစွလြို့ မပြောရဘူး လကသ်ံပြောငခြကြကြ အိမရြောကတ်ာနဲ့ ပါးကယောငကြိုင်းလာတာ ဟားဟား …။ ဒေါကြှီးကတောင် မသာလေး ဘယမြှာရနဖြစ်လို့ အထိုးခံခဲ့ရပြနပြှီလဲတဲ့…. ခွိ”

“ဆောရီးကြာ.. ကမွကို ပြနရြိုကလြိုကြ.. ရော့ရော့”

မကြလြုံးလေး စုံမှိတပြှီး ပါးကို ထိုးပေးလာတယ်။ တမငမြလုပမြှန်း သိလို့လေ.. အမှငကြပစြရာ ဆရာမလေး ဟှန်း။

“ရိုကခြငွပြါပူး … ဒါပမယေ့ြ အပြဈတော့ ပေးရမယ်”

“ဘာအပြဈလဲဟင်”

ကနွောပြှနမြဖြပေဲ အမူအရာနဲ့ လုပပြှလိုကတ်ယ်။ သူ့လကည်ှိုးလေးကို ဆှဲယူပြီး ပါးစပန်ဲ့ ပြှတပြှှတဆြို စုပပြှလိုကတ်ယ်။ ပြုံးစိစိမကြန်ှာပေးလေးနဲ့ ဒါများ ဆိုပြီး ခကြခြငွြးဒူးထောကထြိုင် ပြယောင်းယောင်းဖြစ်နတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လကန်ဲ့သိမ်း တဈပတလြွှို ဆံထုံးဖြစ်အောင် ခပမြှနမြှနခြညွန်ှောငလြိုကပြှီး ပကလြကလြှနထြားတဲ့ ကနွော့ပြေါငကြှားထဲ မကြန်ှာလေးအပခြလွိုကပြှီး မပြော့တပြော့ဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကို နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ စုပယ်ူလိုကတ်ယ်။ ခေါင်းထောငထြကြည့်န်ရင်ေး ကနွော့ကြို ပါးစပကြစုပ်၊ လကကြလွှောတိုကပြှီး ထုပေးနတေဲ့ ဆရာမလေးကို ရယခြငွန်တေဲ့ အသံနဲ့ …..

“ဒါလောကန်ဲ့တော့ မကြဘေူးနောြ.. ဟှန်းဟှန်း …။ လယဒြီဖြစ်တာနဲ့ ဟတကြလုတ် တက္ကစီးပေးရမှာ … ဒါပဲ..”

“အှန်းးး”

ပါးစပထြဲမှာ ဟိုဟာကို ငုံထားရတော့ အဲ့လိုအသံပဲ ထွကလြာတယ်။ မကြလြုံးကလေးကတော့ ပြူးပြူးလေး လုပပြှတယ်..။ ပြီးတောမှ လကကြ ဆကထြုပေးနရင်ေး ပါးစပထြဲက လိငတ်ံကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး..

“ဒီတဈခါ “ခွို” ကြမ်းရမယ့ြ ကလှည့ပြေါ့ … အဟိ..။ အောကထြပကြ ကလေးတွေ သူတို့ဆရာမ ကြိုးခုနန်တယေလြို့ ထငမြလား ..။ ငလငွလြုပန်တယ်ေ ထငမြလားပဲနောြ..”

ပကလြကလြှနအြိပထြားရာကနေ ခေါင်းထောငထြပြီး အပေါအြောကြ တုနခြါခုနပြေါကန်တေဲ့ ဝါဝင်းစိုပြအေိထွားတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ အုပကြိုငထြားရင်း ခွမှဆေုပန်ယပြေးနမေိတယ်။ ဒီတဈခါ သူကြမ်းရမယ့ြ အလှည့ဆြိုတဲ့အတိုင်း အံကလေးတင်းတင်းကြိတလြို့ ကနွော့ကြို မှင်းတက္ကစီးနတေဲ့ ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမေ့ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးက ခွှေးသီးလေးတွနေဲ့ စိုလကလြကကြလေး။ ကနွော့ရြငဘြတကြို လကန်ဲ့ထောကထြားရင်း ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြို့ တဖန်းဖန်းဆောင့ခြရွင်း သူမအဖုတထြဲ စီးပိုငတ်င်းကြပစြှာ ထိုးခွဲဝငရြောကသ်ှားတဲ့ လိငတ်ံကိုလည်း ငုံ့ငုံ့ကြည့်န်သေေးတယ်။ နည်းနည်းလေး ဆောင့ခြလွိုကြ.. ညောင်းလာပြီဆို အဆုံးထိ ဖိသှင်းထားရင်း တဇွိဇွိနဲ့ မုန့ကြှိတဆြုံ လှည့သ်လို မှှလေိုကန်ဲ့ ကနွော့ကြို စိတရြှိလကရြှိ တကပြှီး သောင်းကနွြးနတေော့တာပဲဗွ။ ခံနရတေဲ့ ကနွော့ခြငမြွာလည်း အံကိုကြိတပြှီး ကောင်းလှန်းတဲ့ ကာမအရသာကို အပြည့အြဝရနတောပေါ့။

ဖောကျ…ဖောကျ… ဖတ်..ဖတ်..ပလှတ်

ဆကတ်ိုကဆြောင့ခြနွရောက ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ၃-၄ ခကြြ ဆောင့အြပြီး အဖုတထြဲက ကနွောြ့လိငတ်ံကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ ရငထြဲမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားပြီး လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆရာမလေး ကနွော့ကြိုယပြေါကြ ဆင်းသှားပြီး ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ လေးဖကကြလေးထောကြ.. တငကြလေးကော့ထားပေးနတော တွေ့ရလို့ ဆတကြနဲ ထထိုငလြိုကပြှီး ပြူစစဖြစ်နတေဲ့ တငပြါး ဖြေးဖြေးကြီး နှစ်ခုကြားက အရညတ်ှစေိုအိနတေဲ့ အဖုတဝြမှာ လိငတ်ံကိုတေ့ပြီး ဒူးထောကလြွှကြ ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။

“အားးးး”

တဈခကြထြဲနဲ့ အဆုံးထိဝငသ်ှားတော့ ဖငကြုန်းထားပေးတဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ ခါးကလေး ပိုညှှတကြသွှားပြီး လညတ်ိုငကြလေး မော့ကနဲ ဖြစ်သှားရှာတယ်။ နကမြှောငတ်ဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို ဆံထုံးကလေးဖြစ်သလို ကပိုကရိုထုံးဖြဲ့ထားတဲ့ ခစွသ်ူဆရာမလေးကို လေးဖကထြောကလြွှကကြလေး အနောကကြနေ ဆောင့လြိုးနရတော ဘယလြောကြ ဇိမရြှိလိမ့မြလဲဆိုတာ တွေးသာကြည့်ကြှပါတော့ဗွာ။ အားရစရာကောင်းလှန်းတဲ့ တငပြါးနှစ်ခုကို စုံကိုငထြားရင်း ဖငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲလို့ တဖောင်းဖောင်းမှညအြောင် ဆောင့ဆြောင့သ်ှင်းနမေိတာပေါ့။ အရှိနတ်ောတ်ောရြလာတော့ ကနွော့ဆြောင့ခြကြတ်ှကေ မညှာမတာဖြစ်လာပြီ။

“ဖိုးသကလြေး.. ဆောင့ြ.. ဆောင့ကြှာာာ … “ခွို” မနာတော့ဘူး မှနမြှနလြေးလုပ်… ရှီးးးး”

ဖန်း…ဖန်း…ဖြောကျ..ဖြောကျ..

“ခစွတ်ယဗြွာ… ဆရာမလေး.. ကနွောြ တအားကောင်းလာပြီ.. ကနွောြ ပန်းထုတမြိတော့မယ်.. ဖူးးးး”

“အားးး … ခြိုတအားမော ..မော လာပြီ …အားးးး”

ကနွော့ဆြောင့ခြကြြ ဘယလြောကပြှင်းသှားသလဲဆိုရင် ဆရာမလေးရဲ့ ဆံပငတ်ှေ ခညွထြုံးတာတောင် အကုနပြှကသွှေားတယ်။ ခေါင်းကလေး ငုံ့ထားရင်း ကနွောဆြောင့အြသှင်းမှာ နောကပြှနကြော့ပြီး တငပြါးနဲ့ ပြနဆြောင့လြာတာအတွေ့ ဖောင်းကနဲ.. ဖောင်းကနဲတောင် မှညသ်ှားတယ်။ ဝိုင်းစကစြကြ တင်းပြောငလြှန်းတဲ့ တငပြါးသားကြီးတွတေောင် လှိုင်းထပြီး တုနခြါသှားတဲ့အထိ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ဆောင့အြားက ပြင်းထနလြှန်းနတယ်ေ။ နောကဆြုံး မကြလြုံးထဲမှာ မီးပြင့တ်ှေ မှငလြိုကရြတဲ့အထိ အပြင်းထနဆြုံး ဆောင့လြိုးရင်း ဒုတိယအကြိမ် ပူနှေးတဲ့ သုတရြညတ်ှကေို အဖုတရြဲရဲကလေးထဲ ပန်းထုတပြဈလိုကပြှီး ဆောင့လြိုးနတောကို အရပမြှာ လေးဖကထြောကထြားတဲ့ ဆရာမလေး ကြမ်းပြငပြေါြ မှောကလြွှကြ ဝုန်းကနဲ ပစ်ကသွှားရှာတယ်။

အဖုတန်ဲ့ လိငတ်ံ ဆှဲမခွှတသ်ေးပဲ တပလြွှကတ်န်းလန်းကြီး ကနွောလြည်း အပေါကြနေ ထပလြွှကပြါသှားတော့ အောကကြ ဆရာမလေးခငမြွာ အင့ြ ကနဲနအေောင် အသံထွကြ ညည်းသှားရှာတယ်။ အဖုတထြဲက လိငတ်ံက တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဇိမယ်ူနသလေို ကနွော့အြောကကြ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်တေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ နားရှကကြလေးတွေ၊ ဂုတပျိုးလေးတွကေို ကနွောြ ဖြဖြလေး ကိုကလြိုကြ လွှာနဲ့လိုကလြကြလြိုကြ လုပပြေးနဆေဲပဲ။

ဒေါကျ..ဒေါကျ..

“ခွိုမေ… ခွိုမေ.. မိခွိုမေ … တံခါးဖြင့စြမ်း ..”

ဒေါကျ..ဒေါကျ.. ဒုံး..

…. …. ….

“တံခါး အခုဖြင့စြမ်း … ငါပြောနတယေန်ောြ”

နှစ်ယောကသ်ား ဝရုန်းသုံးကားတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယ်။ ခွှတခြထွားတဲ့ အဝတတ်ှကေို အပြေးအလှှား ဝတန်ရတေယ်။ အပြငကြ တံခါးခေါကသ်ံက ဆူညံနသလေို အောခြေါသ်ံတွကလေည်း ဒေါသသံတွပေါနတောကိုး။ နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ဆရာမ ဒေါခြငခြွိုမေ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရိုကခြံရတော့မှာ ကြောကန်ရှောတဲ့ ကလေးမလေးလို မကြလြုံးလေးဝိုင်း ငိုမဲ့မဲ့နဲ့

“အမေ့အသံ.. အမေ ဘယလြိုရောကလြာတာလဲ မသိဘူး”

လို့ ငိုသံပါလေးနဲ့ တိုးတိုးကပပြှောလာလို့ ကနွောြ ခေါင်းနပမ်းကြီးသှားတယ်။ ကနွောတ်ို့ ဘယလြိုလုပကြှမလဲ.. ပြူတင်းပေါကကြနေ သဈပငပြေါတ်ကပြှီး ဆင်းပြေးရမလား။ ဒါပမယေ့ြ အခုအောခြေါန်တေဲ့ ဒေါသသံကို နားထောငတ်ာနဲ့ ကနွောြ သိလိုကပြါပြီ။ ဆရာမလေးရဲ့ အမဟော ကနွောတ်ို့ သောင်းကနွြးတဲ့ အသံတွကေို ကြားပြီးလောကပြါပြီ။ ဒါကြောင့ြ အပြငကြနေ အသားကုန် အောဟြဈနတောပေါ့။ ဆရာမလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကူကယရြာမဲ့နတေဲ့ ရုပကြလေးနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ငုတတ်ုတကြလေး မကြရြညဝြိုင်းပြီး ကနွော့ကြို ကြည့်န်ရှောတယ်။ အသကကြို ပြင်းပြင်းတဈခကြရြှူလိုကရြင်း ကနွော့အြဝတအြစားတွကေို ပြန့ပြှန့ရြံ့ရံ့ဖြစ်သှားအောင် တဈခကြဆြှဲဆန့ပြှီးတာနဲ့ အိပခြန်းတံခါးဆီ ခွလှမြေးလိုကတ်ယ်။ ကလန့ဖြှုတလြိုကတ်ာနဲ့ အသားဖြူဖြူ ရုပသ်န့သ်န့န်ဲ့ အသကြ ၅၀ ကြောြ အနတ်ီကြီးတဈယောကြ ဘှားကနဲ ပေါလြာတယ်။

“ဘယမြလဲ.. ခွိုမေ..”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ငုတတ်ုတကြလေးထိုငန်တေဲ့ ဆရာမလေးဆီ ခွလှမြေးကြဲကြီးနဲ့ ကပသ်ှားပြီး ဆရာမဆံပငရြှညတ်ှကေို ဖမ်းဆှဲ.. ဆတကြနဲ ပါးဆှဲခလွိုကတ်ယ်။

ဖြန်း! ဖြန်း!

“အရှကမြရှိတဲ့ ဟာမ”

ဆရာမလေးခငမြွာ အံကလေးကြိတပြှီး မကြလြုံးစုံမှိတ် ခံနရှောတယ်။

…. …. …..

“ကိုယ့တ်ပည့န်ဲ့ ဒီအရှယကြှီးရောကမြှ ဖြစ်ရသလား ….။ နင့ကြို အသသတေတ်ာပဲ အေးမယ်…။ ကဲဟယ်! ကဲဟယ်!”

ဖြန်း! ဖြန်း

“အီးဟီးဟီး.. ခွိုမကေို အမသတေခြငွလြည်း သတပြါ …။ ဒါခွိုမေ့ ခစွသ်ူပါ …။ ခွိုမေ အမေ့စကား တသကလြုံး နာထောငခြဲ့ပါတယ် …။ ဒီတဈခါတော့ … အီးဟီးး”

ကနွောခြစွတ်ဲ့ မိန်းမကို ဒီလောကကြှီး ရိုကန်ှကန်တော မှငရြတော့ ရငထြဲမှာ မခွိတော့ဘူးဗွာ။ ဘယလြိုမှ မခံနိုငတ်ော့တဲ့အဆုံး အတင်းဝငပြှီး ဆရာမလေးကို ဖကထြားပေးရင်း ကနွော့ကြိုယန်ဲ့ ကာထားပေးလိုကမြိတယ်။ အဖြားကြီးက နှစ်ယောကစြလုံးကို သိမ်းကြုံးပြီး တဖြောင်းဖြောင်း ခတွယဗြွ။ ကုတငပြေါမြှာ လုံးထွေးကုနရြော။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ မှုပန်တေဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ သကသ်ာရာ နည်းနည်းရသှားရှာပမယေ့ြ ကာထားပေးတဲ့ ကနွော့ကြွောပြငကြို တအုံးအုံးနဲ့ ထုနတေဲ့ အဖြားကြီးလကဆြက ပြင်းလှန်းတယ်။ လှှဲရိုကရြင်းနဲ့ မောလာသလားမသိဘူး ရပသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောြ ခေါင်းထောငထြလာပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် စကားပြောဖို့ ဟနအြပြင် ပါးတွထေူပူသှားပြနရြော။

“နငလြား ငါ့သမီးလေးကို ဖကြဆြီးတဲ့ကောင်…”

ဖြန်း.. ဖြန်း..

“အမေ! အမေ.. သမီးကို သတခြငွသ်တလြိုကပြါ …။ သမီးကောငလြေးမှာ အပြဈမရှိပါဘူး ..။ အီးး မလုပပြေးပါနဲ့ … တောပြါတော့ အမရယ်ေ”

ဆရာမလေးက ဘယပြှနည်ာပြန် ကနွော့ကြို ပါးပိတတ်ီးနတေဲ့ သူ့အမကေို ဆှဲထားတယ်။ ကနွောကြတော့ တောင့တ်ောင့ကြှီး ရပန်ရင်ေးက တောင်းပနတ်ဲ့အကြည့်န်ဲ့ ကြည့်ပြှီး ပခေံနလေိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီနောကမြှာ အရာရာအားလုံးဟာ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကသ်ှားပြီ။ မကြရြညတ်ှသေုတန်တေဲ့ ဆရာမလေးက ခေါင်းကလေးငုံ့ပြီး ကုတငပြေါမြှာ ဒူးပေါြ မကြန်ှာအပထြားတယ်။ ကုတငစြောင်းမှာ ထိုငန်တေဲ့ အဖြားကြီးက ပြူတင်းပေါကကြနေ အပြငကြို ငေးသလိုလုပရြင်း ရှကရြှာလှန်းလို့ ကခွဲ့မိတဲ့ မကြရြညတ်ှကေို ခိုးသုတန်တယ်ေ။

“ကြ.. ကနွောြ ဆရာမလေးရဲ့တပည့ြ မဟုတပြါဘူး ဒေါဒြေါခြငဗြွ”

ကနွောြ စကားစလိုကတ်ော့ ဆတကြနဲ လှမ်းကြည့်လြာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဘာမှပြနမြပြောဘူး။

….. …… …..

“ကနွောြ မိကောင်းဖခင် သားသမီးပါခငဗြွာ …။ ဒီလိုဖြစ်တာလည်း ကနွော့အြပြဈပါ။ ဒေါဒြေါြ့သမီးလေး အပြဈ မဟုတပြါဘူး …။ ကနွော့ကြှောင့ပြါ။ သူ့ကို မရိုကပြေးပါနဲ့တော့။ ကနွော့ကြို ထပရြိုကခြငွသ်ေးရင် ရိုကပြါ ကနွောခြံပါ့မယ်..”

“အေး! မိကောင်းဖခင် သားသမီးဆိုပြီး ဘယလြိုလုပ် ငါ့သမီးအိပခြန်းထဲ ဝငန်တောလဲ …။ ငါ့သမီး အပြဈရှိမရှိ မင်းနဲ့မဆိုငပြါဘူး”

“ကြ.. ကန်ောျ ဆရာမလေးကို မိသားဖသားပီပီ လာတောင်းရမ်းပြီး ယူပါ့မယ်”

“မင်းက ဘယကြကောငမြှန်းမသိ ငါ့သမီးလေးကို ဟင်းရှကကြစွန်း မှတန်လေို့လားကြယ့ြ …။ ပြောလိုကရြမကောင်း ရှိတော့မယ်”

“ကနွော့အြဖြားက ဒေါခြငပြါခငဗြွာ”

“ဘယကြ ဒေါခြငလြဲ”

“မယမြယခြငပြါ …။ ဒေါဒြေါသ်ဘောတူရင် နကဖြှန် မနကြ အဖြားကို ကနွောကြိုယတ်ိုငခြေါပြှီး လာကြောင်းလှမ်းပါ့မယ်”

“ဒါဆို မောငရြငကြ ဒဝေီခင့မြှေးလား”

“ဟုတ်”

ကနွောတ်ို့မှို့က မဟုတပြမယေ့ြ ဒီနယတ်ဝိုကြ လူတိုင်းသိတဲ့ ကနွော့အြဖြားအကြောင်းတော့ ကြားဖူးပုံရတဲ့ ဆရာမလေးအမေ ငှိမကြသွှားပြီး မကြန်ှာမှာ အတနင်ယ် စိတသ်ကသ်ာရာ ရသှားသလို ဖြစ်သှားတယ်။ တဟင့ဟြင့ရြှိုကင်ိုနဆေဲ ဆရာမလေးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွော့ကြို အားကိုးတကြီး မကြန်ှာလေးနဲ့ ငေးနရှောတယ်။ အားပေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ကနွောြ ပြုံးပြလိုကရြင်း .. ..

“”ခွို” ဘာမှမစိုးရိမန်ဲ့နောြ။ “မောင်” နကဖြှနမြနကြ အဖြားကိုခေါပြှီး လာခဲ့မယ်။ ဘာမှကြောကစြရာမလိုဘူး သိလား”

ရည်းစားဖြစ်လာတဲ့ သကတ်မ်းတဈလွှောကြ ဆရာမနဲ့ဖိုးသကပြဲ ခေါလြာရာက သူ့အမကြေီးရှေ့မှာမှ ခွိုတွေ မောငတ်ှေ ဇွတခြေါပြဈလိုကတ်ာကို မကြလြုံးလေးပြူးပြီး အံ့သှသလို ငေးနတယ်ေ။

“ဒေါဒြေါြ ကနွော့ကြို ခွင့ပြှုပါဦး ခငဗြွ …။ လူငယတ်ှမေို့ ဒေါဒြေါစြိတအြနှောကယ်ှကဖြစ်အောင် လုပမြိခဲ့တာတွကေိုလည်း ခွင့လြှှတပြေးပါခငဗြွာ..”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါြ ဆောင့ကြှောင့လြေး ထိုငခြလွိုကပြှီး ကုတငပြေါြ တငပြါးလှှဲထိုငန်တေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ အမကေို ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ထိုငကြနတ်ော့ပစ်လိုကတ်ယ်။ ဟိုသနောကြီး ကိုရှှဘသောတွေ့ရင် အဘေေးလေး မင်းကတော့ ဖဲသမားလို့ မပြောရဘူး ဉာဏခြညွြးပဲလို့ ပြောမှာ သချောတယ်။

လကအြုပခြွီပြီး ထိုငကြနတ်ော့နတေဲ့ ကနွော့ကြို သူ့အမရေဲ့ ကိုယလြုံးနောကကြနေ ချောင်းကြည့်န်တေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာကလေးတောင် ပြုံးယောငယ်ောငလြေး ဖြစ်သှားတယ်။

………………………………………………

နကဖြှနမြနကြ အိပယ်ာထတာနဲ့ အဖြားရငခြှငထြဲ ခေါင်းခွေ့ပြီး “မိန်းမလိုကတ်ောင်းပေးတော့” လို့ ကနွောြ ပူဆာတဲ့အခါ အဖြားက မနကစြာစားပြီးလို့ လကဖြကရြညအြခွိုသောကရြင်း ဆဈကလကြ (စီးကရကြ) လေး တဖြာဖြာလုပန်ရောက “ဟေ!အဟုတလြား..” လို့ အံ့သှသှားလိမ့မြယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့ကြို ဘာမဆို အလိုလိုကတ်ဲ့ အဖြားမို့ သှားကြတာပေါ့လကြယေလြို့ ပြောမှာသချောတယ်။ ကနွော့ကြို အခုထကထြိ ဆိုးပတလေေို့ကောင်းနဆေဲ ကလေးပေါကစြလေးလို့ မှတယ်ူနကြတေဲ့ အဒေါတ်ှကေ တပြမပြှမန်ဲ့ တဈအိမလြုံး ဆူညံသှားအောင် သောင်းကနွြးလိမ့မြယ်။ ကိဈစမရှိဘူး။ ကနွော့ကြောငမြလေး ဗိုကကြှီးနပြေီဗလွို့ လိမလြိုကမြယဗြွာ။ ဒါဆို သူတို့ငှိမကြသွှားပြီး မဖြစ်မနေ အတင်းလိုကတ်ောင်းပေးတော့မှာ သချောတယ်။

ဒေါလြေးခငခြကကြတော့ သူ့သူငယခြငွြး ချောချောလှလှ အပျိုကြီးပေါကစြလေးဟာ ကနွော့ဇြနီးလောင်းဆိုတာ သိသှားရင် ဘယလြိုနမယ်ေ မသိပါဘူးဗွာ အဟီး။

————————————————

မနကခြင်း ဝလေီဝလင်ေးအခွိနမြှာ ကနွောတ်ို့ ခွံဝင်းထဲ လူတွေ ရှုပထြှေးစညကြားနပေါတယ်။ ဒီနေ့ မနကခြင်းမှာ လူမိုကကြလေးနဲ့ သူ့ဆရာမလေးတို့ရဲ့ မင်ျဂလာဆှမ်းကြှေး ရှိတယလြေ။ သတို့သမီးက ဧည့ခြံပြဲ မဟုတသ်ေးပဲ သံဃာတောတ်ှေ ဆှမ်းကြှေးမယ့ြ မနကဆြိုတော့ ခပရြိုးရိုးယဉယ်ဉလြေးပဲ ဝတစြားထားပြီး အဖြားနားမှာ ခွဆေုပလြကန်ယလြုပရြင်း ကပခြွှဲနသလေို ကနွော့အြဒေါတ်ှကတေော့ မမဝါ.. ကိုရှှဘတေို့နဲ့အတူ ခကြပြှုတရြေးမှာ ဦးစီးဦးဆောငလြုပပြှီး အလုပရြှုပန်ကြတေယ်။

ကနွောကြတော့ ခိုငမြာတဲ့ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုနဲ့ အတူ စတိုခန်းထဲက ဖြကထြားတဲ့ ဂပြစြကျကူဗူးကလေးကို သှားထုတယ်ူလာခဲ့တယ်။ ခွံထောင့ကြ လူရှင်းတဲ့ ငှကပြွောပငအြုပအြုပန်ား ရောကတ်ော့မှ ဘေးနားမှာ အသင့ရြှိထားတဲ့ ထင်းပုံထဲက ထင်းချောင်းတွကေို ယူလိုကပြှီး မီးပုံတဈခု ဖိုလိုကတ်ယ်။ မီးတောကတ်ှေ အရှိနကြောင်းလာတော့ စကျကူဗူးထဲက သဈသားရုပထြုလေးကို ထုတယ်ူလိုကပြှီး နောကဆြုံးအနနေဲ့ စူးစိုကကြှည့န်မေိတယ်။ ကံအကောင်း အကြောင်းမလှစွာနဲ့ မကြှတမြလှှတ် ဖြစ်နရှောတဲ့ ဟော့ဒီသဈသားရုပထြုလေးထဲက အမညမြသိ ပုဂျဂိုလကြှီးဟာ နှစ်ပေါင်းဘယလြောကကြှာအောင် ဝဋကြှှေးတွေ ဆပန်ခေဲ့ရသလဲ ကနွောြ မသိပါဘူး။ သို့သောြ ယခုအခါမှာတော့ ကြှတလြှှတသ်ှားစချင်ေပြါပြီ။ လူကောင်းသူကောင်း မဟုတသ်ူတွလကေထြဲ ရောကသ်ှားရင် မတောတ်ရောတ်ှေ ဖြစ်ကုနတ်ော့မယဆြိုတဲ့ အတွေးကြောင့လြည်း ကနွောြ ဒီအရုပကြလေးကို မီးရှို့ပစ်လိုကခြငွတ်ာပါ။ မကြာခင် ကြှလာမယ့ြ ရဟန်းတောတ်ှဆေီက တရားနာယူပြီး အမွှပေးဝတေဲ့အခါ ကနွောသ်ူ့ကိုလည်း အမွှပေးပါ့မယ်။ နောငသ်ံသရာ အဆကဆြကမြှာ ဒီလို ဘဝမွိုး မကြုံပါစနေဲ့တော့လို့ လူနီကြီးကို လကန်ကခြသွှားပြီဖြစ်တဲ့ လူမိုကကြလေး ဖိုးသကကြ မတ်ေတာပို့ တောင်းဆုခွှချင်ေပြါတယ်။

“ဟကောင်! အဘေေးလေး ဘာတွမေီးရှို့နတောလဲဟ။ နင့ရြည်းစားဟောင်းရဲ့စာတွေ ဖြောကဖြကြန်တောလား”

“မဟုတပြါဘူး ကိုရှှဘရေယ် …။ ဟိုးတလောက ဘုရားပြဲသှားကြတဲ့ညက ခငဗြွား ဒုကျခရောကခြဲ့ဖူးတယမြလား..။ အဲ့ဒီဇာတလြမ်းရဲ့ လကသ်ယတ်ရားခံကို အခု မီးသင်းဂွိုလန်တောဗွို့”

“ဟင်! နငအြဲ့ဒါ ဘယလြိုသိနတောလဲ ..။ ငါလည်း မပြောဖူးပါဘူး ..။ ငါက ဘာဒုကျခရောကခြဲ့တာလဲ ပြောစမ်းပါဦး”

“အတိအကတွော့ ကနွောြ ဘယသ်ိပါ့မလဲဗွ …။ ဒါပမယေ့ြ လူနီကြီး လာခေါသ်ှားတယမြလား ခွိ …။ ကိုယ့ဆြရာက တဈညထဲမှာ တဈယောကမြက လွှောကတ်ှယပြဈလိုကပြုံရတယ် …။ နောကတ်နေ့ မနကြ ခငမြွားမကြန်ှာက ချောငကြနွတောလေ ဟီဟိ”

“ဟမ်.. ဖိုးသကျ … အဲ့ဒါ.. အဲ့ဒါ”

“ဟားဟား နားထောင်.. ကနွောရြှင်းပြမယ်”

#@!$%&*!@#$%&*%$#

………………………………………………

ရုပရြှငဇြာတကြားထဲကလို စာတမ်းထိုးလိုကရြရငတ်ော့ “တဈနှစ်ခန့ကြှာသောြ” ပေါ့။

“မောငရြေ! မောင်”

…. …. ….

“မောငလြို့ … ခွို ခေါန်တယေကြှာ ..”

…. …. ….

“ဟေ့ကောင် “ငသကြ” ငါဒီလောကြ အောခြေါန်တော နားပင်းနသလေား။ ငါ နှားနို့ခွကန်ဲ့ လှမ်းထုလိုကရြ..”

“”ခွိုကြီး” မောင် အလုပရြှုပန်တော မမှငဘြူးလား …။ ဘာဖြစ်လို့ ဆူညံနရတောလဲ ခွီးတယဗြွာ”

“ဟေ့အေး! မသိပူး ငါပငွြးတယ် ဗီဒီယို ခွသှေားငှါးပေးခွေ ..။ ချောငယ်ှနဖြတ် ဇာတကြားအသဈထွကတ်ယတ်ဲ့အေ့…။ “ဖဲဘုရင်” တဲ့ …။ အရမ်းကောင်းတယလြို့ပြောတယ်။ အခုထ.. အခုထ.. အခုသှားငှါးပေး …။ မောငမြထရင် ငါ့ဖာငါ သှားငှါးမှာနောြ ဘာမှတလြဲ ဟှန်း!”

“ဖိုးသကျ!!!”

“ဗြာ.. အဖြား”

“င့ါမှေးမလေး နင့ကြို ဘာလုပခြိုင်းနသလေဲ မကြားဘူးလား .. အခု သှားငှါးပေးလိုကစြမ်း”

“ကြှတ်!”

အဖြားရဲ့ တဈခကြလြှှတအြမိန့ြ ခမွှတတ်ဲ့နောကြ ဘာမှပြနမြပြောရဲတော့ပဲ ကုနအြဝယစြာရင်း လယဂြွာ စာအုပကြို ဆတကြနဲပိတပြှီး ထထွကခြဲ့ရတယ်။ ဧည့ခြန်းထဲက ဆကတ်ီခုံရှညပြေါမြှာ ခေါင်းအုံးတွကြေားထဲ ဘုရငမြစတိုငန်ဲ့ လှဲနရင်ေးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နတေဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်န်တေဲ့ ဗိုကကြှီးသညကြှီးကို မင်းတော့ နာမယ် ဆိုတဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ဂွိုကြည့်တ်ဈခကြကြှည့ရြင်း ရပကြှကထြိပကြ ဗီဒီယိုအခွငှေါးဆိုငဆြီ ခပသ်ုတသ်ုတကြလေး လွှောကလြာခဲ့တယ်။ ဒီဟာမ ဘာဖြစ်နမှန်ေး မသိပါဘူးဗွာ။ ဗိုကကြှီးလာကတည်းက ဖဲထုပဝြယပြေးဆိုပြီး ဇာတလြမ်းစလာတာ။ နောကပျိုင်း ဖဲရိုကတ်ာပါ သငပြေးဆိုပြီး ပူဆာလာရော။ အိမထြောငကြပြှီဆိုပြီး မဆိုးမမိုကတ်ော့တဲ့ ကနွောြ အခုမှ ဝဋလြညန်ပြေီလေ။

ညအိပပြီဆိုလည်း “ဟောလီးဝုဒြ” တဈပြဲလောကြ ဆှဲဦးမယ် ဘာညာတွေ ညောငတ်ယ်။ တောပြှီလို့ ငှင်းရင် ငါ နကဖြှန် နင့အြလဈမှာ ဒီဗိုကကြှီးနဲ့ ကြိုးခုနပြဈလိုကရြမလားလို့ ခွိမ်းချောကတ်ာနဲ့ စိတကြွနပေအြောင် ဖဲတဈပြဲနှစ်ပြဲလောကြ မအိပခြင် တူတူရိုကပြေးနရတေယ်။ အဲ့လို ခွိမ်းချောကတ်ာက တဈပိုင်း၊ ကနွော့ကြို ညစာမကြှေးမှာ ကြောကတ်ာကလည်း တဈပိုင်းပေါ့လေ ဟီးဟီး။

ဗိုကကြှီးကြီးနဲ့ လုပတ်ုန်းလားလို့မေးရင် လုပပြါ့လို့ ဖြရမှောပဲ။ ခငည်ားတို့ ရူပပဒဆေရာမလေးက ဗိုကကြလေးပူလာမှ ပြည့ပြှည့လြုံးလုံး ဟာသရုပကြလေးပေါကပြှီး ပိုပိုလှလာတာကိုးဗွ။ ခွိုဗူးကြီးတွကေ ပိုဆူဖြိုးလာသလို.. ကိုယလြုံးလေးကလည်း ပိုတောင့ပျိုထွားလာသလို ဖြစ်လာတော့ (ရုပကြလေးကလည်း ကနွော့မြကြစြိထဲ ပိုလှလာတယ်) ကနွောမြလုပပြဲ မနနေိုငပြါဘူးဗွာ။ အဲ့ဒါကို ဒင်းက ဟောကသ်ေးတယ်.. မောင်! နင့ကြလေးမှေးလာမှ ဆံပငတ်ှေ ဖြေးဖြေးဖြူတာမွိုး ဖြစ်နရင်ေ နငတ်ရားခံနောြ တဲ့ ဟားဟား။

ကနွော့ြ အဒေါတ်ှကလေည်း သူ့ကိုဆို သည်းသည်းလှုပ် ခစွကြှရာကနေ (ခစွမြှာပေါ့လေ သူတို့တူလေး အပိုးကြိုးသှားတာ ဒီမိန်းမကြောင့ကြိုး) အခုလို ကိုယလြေးလကဝြနရြှိလာတော့ ပိုတောငသ်ည်းလာကြတယ်။ အဲ့လိုသည်းလာလလေေ ဒင်းက အိမမြှာ ဘုရငမြကြီး စတိုငဖြမ်းလာလလမေေို့ စပမြှငတ်ောင် ကပလြာတယ်။ ခုနက အဖြစ်အပကြပြဲ ကြည့်တ်ော့လေ။

“ဟဲ့! ဒါကဘယတ်ုန်း ရေးကြီးသုတပြွာနဲ့”

“မမဝါ.. မပြောချင်တ်ော့ပါဘူးဗွာ …။ အိမကြ “ကိုဝင်းကြည်” က ဖဲခတွဲ့ဗီဒီယို ကြည့်ခြငွပြါတယဆြိုလို့ အခွသှေားငှါးမလို့ဗွ”

“ဟာဟ.. နငတ်ော့ သားလေးမှေးလာရင် ဝဋလြည်ဦးမှာ မှငယ်ောငသ်ေးတယ် ကြယ် …”

“မမဝါတို့ကော ကလေးတွဘောတွေ မယူတော့ဘူးလား ဟီးဟီး”

“ဟဲ့! နင့အြဈမကို ကလေးတွဲလောင်း မုဆိုးမဘဝနဲ့ ကနွခြဲ့စချင်ေတ်ာလား …။ ပေါကကြရတွေ လွှောကမြပြောစမ်းနဲ့ ဟှန်းး။ အမယမြယ်.. ရှငကြှီးက ဘာပြီတီတီလုပပြှီး ကလေးကို မကြစြိမှိတပြှနတောလဲ။ လာ အိမပြှနမြယ်”

မမဝါရဲ့ ဆောင့ဆြှဲမှုကြောင့ြ သူ့ယောကြြားကြီး ကနွော့ကြိုတောင် စကားလှမ်းမပြောနိုငပြဲ ဒရန့ဒြရန့န်ဲ့ ပါသှားရှာတယ်။ သူ့ယောကြာြးက သူ့ထကြ အသကအြများကြီး ကြီးတာကိုးဗွ။

အင်း! ကနွောပြှောဖို့ မေ့နလေို့။ သူ့ယောကြြားနာမညကြ … … “ဘကြီးထောင်” တဲ့ဗွား။ ချောချောလှလှ တဈခုလပကြလေး မမဝါ ဒီနှုတခြမ်းမှှေးကြီးကို ဘယလြိုလုပ် ကြိုကသ်ှားသလဲ ကနွောလြည်း နားမလညပြါဘူးဗွာ။ တဈခုတော့ရှိတယ် သဈသားရုပထြုလေးကို မီးရှို့ဖကြဆြီးပစ်လိုကတ်ဲ့နေ့က ညနစေောင်းကြီး အူယားဖားယားနဲ့ ဘကြီးထောင် ကနွော့ဆြီ ရောကလြာသေးတယ်။ ဟိုကောငရြှှဘေ မူးမူးနဲ့ ငါ့ကို အခုမှပြောလို့သိရတာ.. နဈနာလိုကတ်ာကြာတဲ့..။ ဘယမြလဲ အဲ့ဒီသဈသားရုပထြု မီးရှို့ထားတဲ့နရော ဆိုလို့ ကနွောြ လိုကပြှလိုကတ်ော့ ခကြခြငွြးပဲ အိမကြ ပေါကပြှားတောင်းပြီး မီးဖို နရော ပတခြွာလညကြ ပြာမှုနတ်ှကေို မှကြေီးပါမကနွြ ပေါကပြှားနဲ့ ပေါကယ်ူပြီး ဂုနန်ီအိတန်ဲ့ ထည့ယ်ူသှားတာပဲ။ ဒီအဘိုးကြီးက အင်းတွေ၊ ဆေးတွေ အငမြတန် လိုကစြားတာဆိုတော့ ဆေးဖောတ်ော့မယဆြိုပဲ။

သူ့ဆေးပဲ အောငသ်ှားတာလား ဘာလားတော့ မသိဘူး။ နောကထြပ် ၃-၄ လလောကန်တေော့ မမဝါနဲ့ လူကြီးတွရှေေ့ လကမြှတထြိုး လကဖြကရြညတ်ိုကပြှီး ယူပစ်လိုကတ်ော့တာပဲဗွ။ မမဝါတဈယောကြ ရပကြှကထြဲက ကုနစြုံဆိုငမြှာ အုန်းဆီဝယန်တော မှငရြင် အင်းးး သူ့ဆံပငတ်ှလေိမ်းဖို့လား… ဘကြီးထောင် နောကပြေါကဖြှင့ဖြို့လားလို့ ကနွောြ တွေးမိပြီး မရယမြိအောင် မနည်းထိန်းထားရတယ်။ ဟိုလူကြီးက နောကပြေါကဝြါသနာရှငဆြိုတော့ လုပတ်ော့လုပမြှာ သချောတယလြခွေိခွိ။

ငှါးလာတဲ့ ဗီဒီယိုအခွကေို အိမပြှနရြောကလြာတော့ ဟိုဗိုကပြူရဲ့လကထြဲ ထည့ပြေးလိုကရြင်း ညကြရင် အခွငှေါးခ တဈကြောင်းလောကလြာထား.. လို့ပြုံးစိစိနဲ့ စလိုကတ်ော့ လကန်ှဈချောင်းထောငပြှပြီး တဈကြောင်းလောကတ်ော့ မဝသေးဘူးလို့ တိုးတိုးလေး ပြနပြှောလာလို့ တဟားဟား အောရြယလြိုကမြိတယ်။ ဗီဒီယိုဇာတလြမ်းကို စိတပြါဝငစြားစွာ မော့ တောမြူနတေဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးကို ကနွောြ မှတန်ိုးစွာနဲ့ ငေးကြည့်ရြင်း သူတို့ထငသ်လို ဗိုကထြဲက ကလေးလေးဟာ သားလေးမဟုတပြဲ သမီးလေးဖြစ်ခဲ့ရငဆြိုပြီး စိတကြူးယဉန်မေိတယဗြွာ။

ကနွော့သ်မီးလေးဟာ သူ့မမလေေို ဆံပငန်ကန်ကအြိအိလေးတွေ ပိုငဆြိုငမြှာ သချောတယ်။ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း အသားဖြူဆှတဆြှတကြလေးနဲ့ ခစွစြရာလေး ဖြစ်နမှောပေါ့လို့ တွေးမိပြီး မမှငရြသေးတဲ့ ကလေးလေးကို ပုံဖောကြှည့န်မေိတယ်။ ကနွော့သ်မီးလေး သိတတတ်ဲ့အရှယ် ရောကလြာရင် ရငခြှငထြဲထည့ပြှီး ဗင်းနဈမှို့မှကုနသ်ည် ဆိုတဲ့ စာအုပမြွိုးကို ပုံပြငပြှောသလို ဖတပြှချင်တ်ယ်။ ကောင်းကငကြှီးက ဘာလို့ အပြာရောင် ဖြစ်နရတောလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြချင်တ်ယ်။ သူ မမှငဖြူးလိုကတ်ဲ့ မတရားမှုတွကေို မုန်းတီးတဲ့ သူ့အဖိုးအကြောင်း ဒဏျဍာရီဆနဆြန် ပြောပြပြီး အမှနတ်ရားကို ခစွမြှတန်ိုးတတတ်ဲ့ သမီးလိမျမာလေးဖြစ်အောင် မသိမသာလေး သှနသ်ငပြေးချင်မြိတယ်။

အရှယရြောကလြာတဲ့အခါ ဉာဏပြညာထကမြှကတ်ဲ့ အပျိုချောလေး ဖြစ်စချင်ေသ်လို … ယောကြြားတဈယောကန်ဲ့ တဈခါလောကြ အိပမြိလိုကတ်ာနဲ့ ယူစရာမလိုတဲ့အကြောင်း.. လောကမှာ အသောကအြစား လောင်းကစားကင်းတဲ့ ယောကြြားတွဟော ထုံအအ ယောကြြားတွသောဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း… ပတဆေေိုးမိုကပြမယေ့ြ သူတပါးအပေါြ နိုငထြကစြီးနင်း မလုပခြဲ့ဖူးတဲ့ သူ့ဖဖလေေို လူမွိုးကိုသာ လကထြပစြချင်ေတ်ယ် ဆိုတဲ့အကြောင်းတွပေါ ကနွောြ သှနသ်ငဆြုံးမချင်တ်ယ်။ လူ့လောကထဲ ရောကမြလာသေးတဲ့ သမီးလေးအကြောင်း ကနွောြ စိတကြူးတွယဉေန်မေိတာ များသှားပြီလား မသိပါဘူးလေ။

……………………………………………………………

နိဂုံး။

ခတ်စေနဈ ပြောင်းလာပြီဖြစ်တဲ့နောကပျိုင်း ကနွောတ်ို့မှို့မှာ အုတကြနန်ဲ့ ရစဈေကနတ်ှပေါတဲ့ အိမသ်ာတွေ တူးလာကြပါတယ်။ အများနည်းတူ အုတအြိမသ်ာဆောကဖြို့ ကနွောတ်ို့ခွံထဲမှာ ခပန်ကန်ကတ်ှင်းတဈတွင်း ခွံထောင့မြှာ ထပတ်ူးကြရပါတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း အိမသ်ာတွင်းတူးရေးတာဝနခြံ ကိုရှှဘတေဈယောကြ အနီးကပ် စီစဉည်ှှနကြှားရင်း တွင်းထဲ ခဏခဏ ဆင်းဆင်းကြည့်န်တောကို ကနွောြ သတိထားမိလိုကတ်ယ်။

“ဟာ! ဒါလေးက ဘာလေးလဲဟ။ အရုပကြလေးတဈရုပ် ထွကလြာပါလား”

“ဘယမြှာလဲ … နေဦး ငါကြည့်မြယ် ပြစမ်းပြစမ်း”

တွင်းနှုတခြမ်းကနေ လှှားကနဲ ခုနဆြင်းသှားတဲ့ ကိုရှှဘတေဈယောကြ လကထြဲမှာ အရုပကြလေးတဈရုပကြိုငပြှီး ပြနတ်ကလြာတယ်။ သဈသားရုပထြုကလေးပါလားဗွ။ ဒါပမယေ့ြ ဟိုယခငကြ သဈသားရုပထြုကလေးတော့ မဟုတဘြူး။ ကနွောင်ယင်ယကြ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးတဲ့ သဈသားနဲ့ လုပထြားတဲ့ ဗုံတီးနတေဲ့ ဝကဝြံရုပကြလေးမှန်း မှကြေီးတွကေို ဖယထြုတသ်န့စြငလြိုကမြှ သိလိုကရြတယ်။ ဒီနရောက လှနခြဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အိမသ်ာတွင်းဟောင်းကြီးလေ။ ငယင်ယကြ ဆော့ကစားရင်း ဒီအရုပကြလေးကို အိမသ်ာထဲ ပစ်ခခွဲ့မိတာကို အခုမှ သတိရတော့တယ်။ သူရှာနတေဲ့ အရုပကြလေး မဟုတပြဲ ကလေးကစားစရာ အရုပဖြစ်သှားတော့ စိတပြကြသ်ှားတဲ့ ကိုရှှဘရေဲ့မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်ရြင်း ကနွောြ ဟကဟြကပြကပြကြ ထိုငရြယလြိုကမြိတယဗြွာ။

“ဟား…ဟား…ဟား….ဟား!”

ကနွောန်ှင့ထြူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး ပုံပြင် ပြီး၏။

ပြီးပါပြီ။