အောစာအုပ်

ကာမရလဉွြေ

ကာမရလဉွြေ
ရေးသားသူ – စံနကကြွောြ

မယုံတော့မရှိနဲ့ ဟင်းတဈခွကပြေးရုံ ၊ လျဘကရြညတ်ဈခွကြ တိုကရြုံနဲ့ သူနဲ့အိပခြှင့ရြတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ သီဟတို့ရှာမှာ တကယရြှိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီမိန်းမက သီဟတို့ ရှာသူ စဈစဈတော့ မဟုတဘြူး။ သူ့ ယောကြွား ကိုစိနထြှားက ဒီရှာသား။ ကိုစိနထြှားနဲ့ညားတော့ သူလည်း ဒီရှာသူ ဖြစ်ရတော့တာပေါ့။ သူ့အသားရကေ ဖြူဝင်းနသညေ့အြတွကြ သူ့နာမညကြ မဖြူဝင်း။

မဖြူဝင်း ဒီရှာကို ရောကစြက အသကြ ၂၀ ကြောရြုံရှိဦးမှာပါ။ သူ့ယောကြွား စိနထြှားက နယလြှည့ပြှီး လကသ်မားအလုပ် လုပသ်ူဆိုတော့ အဲဒီလို နယလြှည့အြလုပလြုပရြင်း မဖြူဝင်းနဲ့ ညားခဲ့တာပါ။ ကိုစိနထြှား အသကကြ ၃၀ ပေါ့။

မဖြူဝင်းက အချောအလှကြီးမဟုတပြမေဲ့ ပလီပလာ ခရာတတတ်ဲ့ အမူအယာ ၊ ညှို့အားကောင်းပြီး ကြညလြငတ်ဲ့ မကြလြုံး ၊ ဆေးမဆိုးရပဲ အလိုလို နီမှန်းနတေဲ့ နှုတခြမ်းထူ တွဲတွဲ။ ရယလြိုကလြွှင် အနည်းငယ် ခွိုင့ခြှကသ်ှားတဲ့ ပါးခွိုင့လြေး။ ကြည့်လြိုကလြွှင် ညှို့အားပြင်းတဲ့ မကြလြုံးရှဲကြီးတွေ။ အရပအြမောင်း ခေါငကြောင်းပြီး အများပြောတဲ့ ရှှဘေိုမင်းကြီးကြိုကြ လုံးကြီးပေါကလြှ ကိုယလြုံးကိုယထြည်။ ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုး စွင့စြှင့ကြားကား ထွားထွားအိအိ တငသ်ား။ တင်းရင်းမို့မောကန်တေဲ့ ရငသ်ားအစုံ။ အားလုံးခွုံလိုကတ်ဲ့အခါ မဖြူဝင်းရဲ့ ရူပါရုံဓါတကြ ယောကြွားတွကေို ဖမ်းစားနိငစြှမ်း ရှိလှပါတယ် ။ သူ့ပုံကိုကြည့်ပြှီး လူကြီးပိုင်း လူငယပျိုင်းတွဟော စိတန်ဲ့ပြဈမှား ဖောကပြှနမြိတတကြှတာခညွြးပဲ ။ ဒါပမေဲ့ တောဆိုတော့ ဟိုငဲ့ဒီငဲ့ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ ကိုယထြိလကရြောကတ်ော့ မစရဲကြပါဘူး။ ဖောကပြှနရြင် စိတထြဲမှာပဲ ဖောကပြှနသ်ောင်းကြမ်း နကြတောပါ။

“ ကိုစိနထြှား မိန်းမရလာလို့တဲ့ ”

“ ကောငမြလေးက ဖြူဖြူချောချောလေးတော့ ”

“ အံမယ် လူပျိုကြီးက ရမဲ့ရတော့ တကယ့ျ ချောချောလှလှ”

တရှာလုံးနီးပါး ကလေးလူကြီး တရုံးရုံးနဲ့ပေါ့။ အဲဒီနေ့က ကိုစိနထြှားအိမမြှာ စညလြိုကတ်ဲ့ဖြစ်ခွင်း။ ပေ တဈရာပတလြညလြောကရြှိတဲ့ အိမဝြင်းကြီးတဈခုလုံး ကလေးလူကြီး ယောကြွားမိန်းမ အပြည့ပြါဘဲ။ သီဟ အသကကြ အဲဒီတုန်းက ၉ နဈလောကပြဲရှိဦးမှာပါ။ ကိုစိနထြှားတို့အိမန်ဲ့ သီဟတို့အိမကြ တောငဖြကမြှောကဖြကြ ကပလြကြဆြိုတော့ သီဟက အစောဆုံး ရောကသ်ှားတာပါပဲ။ ကိုစိနထြှားနဲ့ သီဟ အဖကေ ညီကိုတဝမ်းကြဲဆိုတော့ သီဟက ကိုစိနထြှားရဲ့အသဲပါပဲ။

ကိုစိနထြှားတို့က သားအမိနှစ်ယောကထြဲ နကြတော။ သူ့ညီမက အိမထြောငကြပြှီး ယောကြွားနဲ့ လိုကန်တယ်ေ။ ကိုစိနထြှား အဖကတေော့ သီဟ မမှေးခငကြတည်းက ဆုံးသှားတယ်။ ရှိတဲ့မှယောတွကေို သူ့ညီမတို့လငမြယားက လုပပြေးကြတယ်။ တခါတရံမှသာ ကိုစိနထြှားကိုယတ်ိုင် တောလိုကလြေ့ရှိတယ်။ အများအားဖြင့တ်ော့ လကသ်မားအလုပန်ဲ့ပဲ ရှာစဉလြှည့န်ရတော။ သူက လကသ်မားအဖြဲ့ခေါင်းဆောငပြါ။ ပညာလည်း တောပြါတယ်။ ရိုးသားဖြောင့မြတမြှုလည်း ရှိပါတယ်။ ကိုစိနထြှားရဲ့ ရိုးအမှု မဖြူဝင်းရဲ့ သှကလြကခြကြခြွာမှုကို ကြည့်ပြှီး တောအရပထြုံးစံအတိုင်း မဖြူဝင်းက ကိုစိနထြှားကို အပိုငဖြမ်းလိုကတ်ာလို့ ကြယရြာမှာ အတင်းပြောလိုပြော။ တခွို့ကတော့ တယစြှံတဲ့ ကိုစိနထြှားလို့ မှှောကလြိုမှှောကြ။ ကိုစိနထြှားနရောမှာနပြေီး မဖြူဝင်းရဲ့ စွဲမကစြရာ အလှကို စိတကြူးယဉလြိုယဉြ။ အို.. တဈရှာလုံး လှုပခြတသ်ှားတာတော့ အမှနပြဲ။

အဆိုးဆုံးကတော့ ရှာတောငပျိုင်းက ကိုတငအြုံးဟာ အဆိုးဆုံးပဲ။ ကိုတငအြုံးက အသကြ ၄၅ နှစ် လောကရြှိပြီ။ မိန်းမဆုံးတာလည်း ၃ နှစ်လောကရြှိပြီဆိုတော့ ကာမငတပြှတန်တေဲ့ မုဆိုးဖိုတဈယောကပြေါ့။ ရှာအနောကပျိုင်းမှာ အရကဝြိုင်းဖြဲ့မိရင်း…

“ စိနထြှားတို့ကတော့ တယကြောတ်ာပဲဟေ့…။ မိန်းမ ဆူဆူဖြိုးဖြိုး ချောချောတောင့တ်ောင့ြ အယကြယန်တောပဲ..။ မအလေိုး ဘယလြောကဆြောလြိုကမြယ် မသိဘူး”

ဤသို့ ကိုတငအြုံးက အစဖောြ ပေးလိုကတ်ော့…

“အေးကြာ.. မိန်းမကတော့ ခပမြိုကမြိုကပြဲ၊ စိနလြှမှိုငဇြာတထြဲက ပြဇာတမြင်းသမီးနဲ့ အတောတ်ူတာပဲ မောင်။ ဟင်း… တွယလြိုကရြရငတ်ော့ကြာ… ဖငလြုံးကြီးက အယန်တောပဲ .. ဟဲ…ဟဲ..”

ကိုတငအြုံး ခင်းပေးတဲ့ လမ်းပေါမြှာ ကိုမှရှိနကြ ဆကလြွှောကတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုမှရှိနမြှာ အိမ် ထောငရြှိတယ်။

“အင်း.. ချောလည်း ချောပါရဲ့။ ဒါပမယေ့ြ စိနထြှားထကြ ၁၀ နှစ်လောကြ ငယတ်ယကြှ..။ ပြီးတော့ တဏှာရာဂလည်း ကြီးမဲ့ပုံပဲ။ ဒီလို ကိုယ့ထြကင်ယတ်ဲ့ မိန်းမကို ယူထားတဲ့ ယောကြွားများ ဘယတ်ော့မှ စိတခြလွကခြွ မနရဘေူး..။ အမြဲတမ်း စိတပြူနရတေယ်။ ဘယအြခွိနမြွား လငင်ယန်မလေဲနဲ့ အမြဲတမ်း တွေးပူနရတေတတ်ယ်။ လှတာနဲ့ ညားတော့ သောကပြား.. ဗွာများရတာပေါ့ကြာ”

ကိုမှရှိန် စကားကို ကိုတငအြုံးက ထောကခြံတယ်။

“အင်း… စိနထြှားကြီး အတော့ကြို ဖြိုရလိမ့မြယမြောင်..။ ဒီကောင့င်ပဲက ခပသ်ေးသေးရယကြှ..။ မစို့မပို့လောကကြလေး ဆောန်ိုငလြို့ကတော့ ၃ လတောင် ခံမယမြထငဘြူး။ နောကမြီးသချောပေါကြ လင်းမှာ”

ဒီစကား ပြောလာသညကြ ကိုကြညစြိုး။ သူလည်း အိမထြောငန်ဲ့ပါ။ တောသ်ေးရဲ့လို့ ပြောရမှာပဲ။ သူ တို့ဝိုင်းက အရှေ့ဖြားက တမာပငကြှီးအောကမြှာမို့ ဘယသ်ူမှတော့ မကြားပါဘူး။ အရကရြှိနလြေးနဲ့ ယောကြွားသားတွပေီပီ ယောကြွားစကားတွကေို အားပါးတရ ပြောနကြတေယ်။ တကယတ်ော့ ကိုစိနထြှားလည်း မဖြူဝင်းအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိတာ မဟုတဘြူး။

မဖြူဝင်းဟာ တဏှာရာဂအားကြီးပြီး သှေးသားသောင်းကြမ်းတာ အမှနပြါ။ သူ့ရှာမှာ သူနဲ့ညိဖူးတဲ့လူတွေ အတောမြွားတယ်။ ဘယသ်ူ့မှလည်း အတညမြယူဖူး။ သူ့စိတကြလည်း အတညယ်ူဖို့ထကြ အခုလို လူပေါင်းစုံနဲ့ ကမွဥြးကြောထနရတောကိုပဲ သဘောကကြနပေန်တယ်ေ။ ဒီလို ရမ်းချင်တ်ိုင်း ရမ်းလို့ရနိုငတ်ဲ့ အခွင့အြရေးကလည်း ရထားတယကြိုး။ အဲဒါကတော့ မဖြူဝင်းဟာ သား သမီး မရနိငတ်ဲ့ အမှုံဓါတပြါနတောပါပဲ။ စောစောကတော့ မသိဘူး။ တားဆေးမစားပါဘဲ ဟိုလူနဲ့ဖြစ် ဒီလူနဲ့ဖြစ် ထငသ်လို သောင်းကြမ်းခဲ့ပမယေ့ြ ဗိုကလြုံးဝ မကြီးဘူး။ ဒါကို ကောင်းကောင်းကြီးသိတော့မဖြူဝင်း ပိုပြီးရဲတင်းလာတယ်။ ဘယသ်ူနဲ့လိုးလိုး ဗိုကမြှမကြီးနိုငဘြဲကိုး။

အခု ကိုစိနထြှားနဲ့ မဖြူဝင်းတို့ ဖူးစာဆုံးခဲ့တဲ့ရှာက မဖြူဝင်းရဲ့ အဒေါရြှာမှာပါ။ သူ့ရှာမှာ နာမညကြ ပကြလြှပြီ။ တောဆိုတော့ မှို့အရပလြိုမဟုတဘြူး။ ဘာလေးဖြစ်လိုကဖြစ်လိုကြ တဈရှာလုံးသိတော့တာပဲ။ ကလေးသိ ခွေးသိ ဆိုသလိုပေါ့။ ဒီတော့ မဖြူဝင်းတဈယောကြ ရှာမှာ အခွမလှေလို့ အဒေါရြှာကို ခတ်ေတအလညရြောကလြာခိုကြ လကသ်မားဆရာ ကိုစိနထြှားနဲ့ ငှိခဲ့ကြတာပါ။ ဒီလိုနဲ့ ရှာပါလာရော ဆိုပါတော့။

သီဟဆိုတဲ့ ကောငလြေးက တကယ့လြူရှုပလြေး။ အသကကြ ၉ နှစ် တဏှာကြောက မသေးဘူး..။ ဘယဘြဝက တဏှာပါရမီတွေ ဖြည့ဆြည်းလာတယမြသိဘူး..။ သူ့လဗှှတကြို ခွေးပေါကစြတွေ ပါးစပထြဲထည့ပြှီး စို့ခိုင်းတဲ့ကောင်။ ခွေးဖငပြူးတာကြည့်ပြှီး သူ့အိမမြှာ မှေးထားတဲ့ နီမဆိုတဲ့ ခွေးမ ဝဝတုတတ်ုတလြေးကို လူကြီးတွအလေဈမှာ ခိုးခိုးလိုးတတတ်ယ်။ ကောငလြေးက စာတောြ ညဏကြောင်းလေး။ ဒီတဏှာရာဂ အတတပြညာတွကေိုလည်း အရှယန်ဲ့မ လိုကအြောင် ဝါသနာထုံတယ်။ သီဟက ကိုစိနထြှားရဲ့အသဲဆိုတော့ ကိုစိနထြှားအိမဟြာ သီဟအတွကတ်ော့ တံခါးမရှိ ဓါးမရှိ အခွိနမြရှေး ဝငထြှကလြို့ရတဲ့အိမ်။

တနေ့ နေ့ခင်းကြောငတ်ောငကြှီး ကိုစိနထြှားတို့အိမဘြကြ သီဟ ရောကသ်ှားတယ်။ ကိုစိနထြှားအမကလေည်း နေ့ခင်းဘကမြှာ အိမလြညလြေ့ ရှိတယ်။ သီဟ အမှတတ်မဲ့နဲ့ အပေါထြပလြှမ်းကြည့်မြိတော့ အနောကခြန်းအပေါထြပဆြီက ကြှိ… ကြှလိနဲ့ ခွိုး ခွိုးခွှတခြွှတ် အသံတွေ ကြားလိုကရြတယ်။ အိမကြလည်း ဝါးကြမ်းခင်းဆိုတော့ အလှုပလြှုပန်ဲ့ပေါ့။ ဒါ… ဘာလဲဆိုတာ သီဟ ရိပမြိလိုကတ်ယလြေ။ ဦးလေးစိနထြှားတဈယောကြ မဖြူဝင်းကို လိုးနတောကလှဲလို့ ဘာများဖြစ်ရဦးမှာလဲ။ အသံတွကေ တောတ်ောလြေး မှညန်တယ်ေ။ အသကကြသာ ၉ နှစ်၊ ငယပြါက ပေါ့သေးသေးမဟုတ်။ အရှည် ၄ လကမ် အတုတကြ ၃ လကမြပတလြညရြှိတယ်။ လူကောငကြလည်း ခပထြှားထွား။

ကိုစိနထြှား သူ့အိမလြှကေားက အတွင်းဘကကြ တပထြားတာ။ အဲ့ဒီလှကေားထိပရြဲ့ ညာဘကဘြေး အခန်းမှာ အခု ကိုစိနထြှားနဲ့ မဖြူဝင်းတို့ လိုးနကြတေယလြေ။ သီဟတဈယောကြ ခွသေံဖေါ့ပြီး အပေါတ်ကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အခန်းကြမ်းပြငန်ဲ့ သူ့မကြန်ှာတည့်တည့် အရောကမြှာ ထရံပေါကကြနေ အထဲချောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အားလားလား ကိုစိနထြှားနဲ့ မဖြူဝင်းတို့ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး အားရပါးရ လိုးနကြတောကို တွေ့လိုကရြတယ်။

မဖြူဝင်းက ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီး နှစ်ချောင်းကို အထကမြှှောကထြားပြီး ကိုစိနထြှားက ပေါငကြှားထဲမှာ ဝငပြှီး အထကကြနေ ခွမှောကပြှီး အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနတယ်ေ။ မဖြူဝင်းခါးအောကမြှာလည်း ခေါင်းအုံးတဈလုံး ခုထားတယ်။ ကိုစိနထြှားက အသားညိုသူမို့ သူ့ဖငကြှီးတွကေ မဲ ပြောငန်တယ်ေ။ မီးကုနရြမ်းကုန် ဆောန်လေို့နဲ့တူပါရဲ့ ကိုစိနထြှား ဖငမြဲမဲကြီးဟာ ဆောင့တ်ိုင်းဆောင့ြ တိုင်း ဖငကြှောကြီးတွေ ရှုံ့ခွကန်တယ်ေ။

မဖြူဝင်း ဆိုတဲ့အတိုင်း အသားအရကေ ဖြူဝင်းနတောဆိုတော့ ဖငဆြုံ ပေါငတ်ံ ခွသလေုံးကစလို့ ဖြူ ဝင်းနတောပေါ့လေ။ သီဟက ဘေးတိုကအြနအထေားက ချောင်းကြည့်ရြတာမို့ စောကဖြုတတ်ှေ လီးတွတေော့ မမှငရြဘူး။ ဒါပမယေ့ြ နိ့အုံဖြေးဖြေး ဥဥကြီးကိုတော့ အထငသ်ား မှငန်ရတေယ်။ ကိုစိနထြှားက အဲဒီနို့ကြီးတွကေို ကုန်းကုန်းစို့ပေးရင်း တအား ပစ်ပစ်ဆောင့န်တယ်ေ။

“ဖြတ်… ဖြစ်… ဇွတ်… ဇွပ်.. ဖြပ်… ရှတ်.. ဖြတ်… ဖတ်.. ဖတ်… အား… အင့ျ… အင်း… အား..”

မဖြူဝင်းက သူ့ဖငဆြုံ ဖြေးဖြေးကြီးကို ကော့ကော့ခံရင်း ကိုစိနထြှားကြောပြင် မဲမဲကြီးကို တင်းနေ အောင် ဖကထြားတယ်။ အခကြပြေါင်း ၃၀ ကြောလြောကရြှိတော့ ကိုစိနထြှားတဈကိုယလြုံး ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနခြါတကသ်ှားပြီး မဖြူဝင်းရဲ့ ကိုယ် လုံးပေါြ မှောကကြသွှားတယ်။ သီဟလည်း ကြည့်ပြှီး လီးတောငန်တောပေါ့လေ။ သူ့လီးက ကလေးလီးဆိုတော့ ဒဈမမပြဲသေးဘူး။ ဒီတော့ ဒဈအရပြေားကို သူ့လကန်ဲ့ ပြတခြွပြေီး အရသာယူနတယ်ေ။ အတောလြာတဲ့ ကောငလြေး။ ကြီးလာရင် အတောကြှောကစြရာ ကောင်းမယ့အြကောင်။ ကိုစိနထြှား ဆကမြဆောင့န်ိုငတ်ော့ဘဲ မှောကရြကကြှီး မှိန်းနတယ်ေ။

“ အင်း…ဖယစြမ်းပါဦး…လေးလိုကတ်ာ”

မဖြူဝင်းက ကိုစိနထြှားကိုယလြုံးကြီးကို တွန်းဖယလြိုကတ်ယ်။ ကိုစိနထြှားက သူ့ကိုယလြုံးကြီးကို မ ဖြူဝင်းရဲ့တဖကမြှာ လှဲခလွိုကတ်ယ်။ သီဟမကြစြိမှငကြှင်းမှာ ကိုစိနထြှားရဲ့ ကိုယလြုံးကြီးကို မဖြူဝင်း ရဲ့ ကိုယလြုံးက ကြယထြားတယ်။

“ဟှန်း… ဒီအတိုင်းခည်ျးပဲ… ကြာကြာ လိုးပေးပါဆို .. ခဏလေးနဲ့ ပြီးပြီးသှားတာ အားကိုမရဘူး ”

မဖြူဝင်းက ကိုစိနထြှားဘကြ တဈစောင်းလှဲအိပ် လိုကရြင်း ကိုစိနထြှားရငဘြတကြို လကန်ှင့ြ ပြတရြင်း မကြမနေပ် ပြောလိုကတ်ယ်။

“ကြည့်ပြါဦး.. တခါလေး လိုးရုံနဲ့ လီးကလည်း ဖြစ်သှားလိုကတ်ာ”

မဖြူဝင်းက ကိုစိနထြှားပေါငကြှားက ပြော့ခွငေိုကဆြင်းနတေဲ့ လီးငုတတ်ိုကို လကဖြဝါးနဲ့ ဆုပကြိုင် ရင်း မကြမနေပ် ပြောလိုကတ်ယ်။

“လိုးပေးမှာပါကြာ… ခဏလေး စောင့ပြါဦး..”

ကိုစိနထြှားက မောဟိုကသ်ံကြီးနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။ သီဟတဈယောကြ သူ့မကြစြိတည့တ်ည့အြောကမြှာ မှငန်ရတေဲ့ မဖြူဝင်းရဲ့ ခုံးထနတေဲ့ ဖငအြုံဖြေးဖြေးကြီးကို ကြည့်ပြှီး အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာတယ်။ ဖငအြုံကြီးက ဧရာမ ဖငဆြုံကြီးကိုး။ ဒီရှာမှာတော့ မဖြူဝင်းဖငဆြုံလောကရြှိတဲ့ မိန်းမဆိုလို့ အယောကြ ၂၀ ကြောလြောကပြဲ ရှိတယ်။ အအိုထဲကပြောတာနောြ… ဒီအထဲ သီဟအမလည်ေး ပါတယလြေ။

ဒါပမယေ့ြ သီဟအမကေ မဖြူဝင်းလောကြ အသားမဖြူဘူး။ အသားဝါ အသားလတ် အမွိုးအစား။ အရပ် အမောင်းချင်ြးတော့ သိပမြကြာဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သီဟအမကေ မဖြူဝင်းထကြ သနမြာကစွလြဈတယ်။ တောငသ်ူအလုပတ်ှကေို ယောကြွားနဲ့ ရငဘြောငတ်န်းပြီး လုပရြတာကိုး။ သီဟတဈယောကြ ဖငဆြုံစဈတမ်း ပြုနလရေေဲ့။ မဖြူဝင်းလကတ်ှကေ ကိုစိနထြှား ပေါငကြှားထဲက ပြော့ခွနတေေဲ့ လီးကို ဂွင်း တိုကပြေးနတောနဲ့ တူတယ်။ တလှုပလြှုပန်ဲ့။

“လီးကလည်း ဖငွြးလိုကတ်ာ… အခုထိ မတောငသ်ေးဘူး.. ဒီက မပြီးသေးဘူး”

“အေးပါ မိန်းမရာ… တောငတ်ော့မှာပါ”

“ဘာတောငတ်ော့မှာလဲ.. ဒီမယ် ပြော့နတေုန်း ”

မဖြူဝင်းအသံတွကေ စိတမြရှညသ်ံ မကြနပေသ်ံတွေ ထွကန်ပေါတယ်။ မဖြူဝင်းက ကိုစိနထြှားလီးကြီးကို ဂွင်းတိုကပြေးနသလေို ဆှပေးနရင်ေးမှ…

“ဪ… နေဦး… မနေ့ညက တောသ်ောကတ်ဲ့ ကြကြဥနဲ့စပထြားတဲ့ အရကြ ယူလိုကမြယ်..”

“အေး..ဟုတသ်ားပဲ”

မဖြူဝင်းက တစောင်းအိပန်ရောမှ ထလိုကပြှီး ခွရင်ေးအနောကဖြကရြှိ ဗှီရိုပေါတ်ှင် တငထြားသော အရကပြုလင်းကို သှားယူလိုကတ်ယ်။ ဖငဆြုံ ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးကြီးက ထွားကားတင်းအိပြီး ဝင်းပြောင် နတယ်ေ ။ အရကပြုလင်းကို လှုပလြိုကတ်ော့ နို့အုံမို့မို့ဝင်းကြီးကလည်း လှုပရြမ်းနတယ်ေ။ မဖြူဝင်းက အရကပြုလင်းကိုယူပြီး ကိုစိနထြှားရှိရာ ပြနလြာတော့ သီဟနဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားတယ်။

ပေါငတ်ံရင်းက စောကဖြုတကြှီးက တင်းခုံးဖေါင်းကြှနပြေီး စောကမြှှေးတွကလေည်း မဲမှောငပြှောငလြကန်တယ်ေ။ စောကဖြုတကြှီးက အလိုးခံရတာ အားမရသေးတော့ ဟတတကြီးဖြစ်နပြေီး အတွင်းသားနုနုတွကေ ဟစိဟစိဖြစ်နတောကို ထငထြငရြှားရှားကြီး မှငန်ရတေယ်။ သီဟတဈယောကြ သူ့လီးတံလေးကို ခပတ်င်းတင်းလေး ညှဈဆုပလြိုကမြိတယ်။ ကိုစိနထြှားပေါငကြှားက လီးတံက အခုတော့ ဆတကြနဲ တောငန်ပေါပြီ။

ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတပြါရဲ့။ သူ့လီးက သီဟလီး ထကြ နည်းနည်းပဲကြီးပုံရတယ်။ အရှညကြ ၅ လကမြလောကပြဲ ရှိမယထြငတ်ယ်။ ၉ နှစ်သာရှိသေးတဲ့ သူ့လီးတောင် လေးလကမြလောကရြှိတာကို သီဟက ရှာရှာဖြဖြေေ ပတေံနဲ့ တိုင်းကြည့်ထြားတယ်။ ဒါတောင် လီးတောငလြာရင် နည်းနည်းရှညလြာသေးတယ်။ တဆကတ်ည်း သူ့အဖလေီးကြီးကို မကြစြိထဲ မှငယ်ောငလြာတယ်။ သူ့အဖလေီးက ၈ လကမြကြောြ ကြောရြှိတယ်။ အတုတကြလည်း အမသေောကသ်ောကန်တေဲ့ ရုပပြွိုဆေးဘူးလောကြ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အကြောကြီးတွကလေည်း ပျိုင်းပျိုင်းထနတယ်ေ။ ဒဈကြီးကလည်း ပြဲလနန်ပြေီး စဈသားတွဆေောင်းတဲ့ သံခမောကကြှီး စွပထြားသလို တင်းပြောငန်တယ်ေ။ သီဟတဈယောကြ သူ့အဖလေီးကြီးကို မဖြူဝင်းစောကဖြုတ် ပြဲပြဲကြီးထဲ စိတကြူးနဲ့ မှန်းထည့ကြှည့န်တယ်ေ။ အတောလြိုကဖြကည်ီမှာပဲ။ အခု ဦးလေးစိနထြှားလီးက စောကဖြုတန်ဲ့ မလိုကအြောင် သေးနလရေေဲ့။

ကိုစိနထြှားက ပကလြကအြိပန်ရောမှ ထထိုငလြိုကပြှီး အရကပြုလင်းကို ဆှဲယူပြီး မော့သောကလြိုကြ တယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာ မဖြူဝင်းက သီဟကို ကြောပေးပြီး ဆောင့ကြှောင့ကြှီး ထိုငန်တယ်ေ။ ကိုစိနထြှား နောကတ်ခါ မော့သောကလြိုကပြှနတ်ယ်။ မဖြူဝင်းက အရကပြုလင်းကိုယူပြီး ဘီရိုပေါြ ပြန် ထားတယ်။ သီဟ မဖြူဝင်းစောကဖြုတကြှီးကို နှစ်ခါမှငရြပြနပြှီ။ အခုမှ သချောကြည့်မြိတာက စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား ညိုညိုကြီးတွေ။ နှုတခြမ်းသားကြီးနှစ်မှှာက အပြငစြှန်းထွကန်ပြေီး ထူထူပြပြကြီး။ အသားဖြူသလောကြ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးတွကေ အညိုရောငသ်မ်းနတေဲ့အတွကြ သီဟစိတထြဲ အံ့သှနလရေေဲ့။ သူထငတ်ာက အသားဖြူရင် စောကဖြုတလြည်း ဖြူရမယပြေါ့။ အခုတော့ မဖြူဝင်း စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးတွကေ သူ့အမေ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွေ ထကတ်ောင် ညိုမဲနသေေးတယ်။

ကိုစိနထြှားက ပကလြကလြှနအြိပပြှီး ဒူးနှစ်ချောင်းထောင် ကားထားသော မဖြူဝင်းရဲ့ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ ဒူးထောကထြိုငလြိုကကြာ သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတထြဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ လီးကြီးက ဗှှတကြနဲ ဝငသ်ှားတယ်။ စောကဖြုတကြကယွပြှီး လီး ကသေးနလေို့ အခုလို လွှောကနဲ ဝငသ်ှားတာနဲ့တူပါရဲ့။ ကိုစိနထြှားလကကြ မဖြူဝင်းကို ကြောခြှပြီး ထောကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ တဈခကြခြငွြး ခပမြှနမြှန် ဆောင့န်တယ်ေ။

“ဖြတ်… ရှှတ်… ဖြတ်…. ဖြတရြှှတဖြှပ်.. ဖြတ် … ဖတ် .. ဖတ်… ဖတ် .. ဘှပ်…”

ဆောင့ခြကြတ်ှကေ တစတစနဲ့ ပြင်းထနလြာပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မဖြူဝင်းခငမြွာ အားမရဘူးနဲ့တူတယ်။

“ခဏနေဦး ”

ကိုစိနထြှား ဆောင့န်တောကို ရပခြိုင်းလိုကပြှီး ခေါင်းအုံးကို သူ့ခါးအောကြ ဆှဲခုလိုကတ်ယ်။ ဒီတော့ ဖငကြှီးက မှောကကြော့တကလြာတယ်။ ကိုစိနထြှားကလည်း အားရပါးရ ပစ်ပစ်ဆောင့တ်ယ်။ အရကန်ဲ့ ကြကြဥသတ်တိကြောင့ြ ထငပြါရဲ့။ သူ့ရဲ့ဆောင့ခြကြတ်ှကေ စောစောက တခွီလိုးတုန်းကထကြ ပိုပြီးပြင်းထနလြာတယ်။ မဖြူဝင်းကလည်း ကောင်းလာပြီနဲ့တူပါရဲ့။ သူ့ဖငဆြုံကြီးကို ဝိုကဝြိုကပြှီး ကော့ကော့ခံပါတယ်။

“ဖြပ်.. ဖြပ်.. ဖြတ်…ဘှတ်…”

“အ.. .အ.. .အင့ျ. .အင့ျ.. အ ….အင့ျ..”

မဖြူဝင်းနှုတသ်ံက နာလို့ ညီးသံမွိုးမဟုတပြဲ အားသိပမြရလို့ ညှဈညှဈပြီးတော့ ကော့ခံရင်း ထွကလြာ တဲ့ အသံမွိုး။ ဒီလို သီဟ ဘာလို့ သိနတောလဲဆိုရင် သူ့အဖနေဲ့ သူ့အမေ ညညလိုးရင် သူက မကြာမကြာ ချောင်းကြည့်ထြားတာကိုး။ သူ့အမဆေိုရင် သူ့အဖကေ အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း စုတတ်သပသ်ပန်ဲ့ အမလေး အလိုလေးတပြီး တွန့ြ လိမကြော့ထိုးအောင် ခံရတာကို သီဟက သိနတော ကိုး။ ဒါကြောင့ြ အခု မဖြူဝင်းရဲ့ အင့ြ… အ.. အသံတွကေ နာလို့ထွကလြာတဲ့ အသံတွမဟေုတဘြဲ အား မရလို့ထွကလြာတဲ့ အသံတွလေို့ သိနတောပေါ့။

ကိုစိနထြှား ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ဇောကပပြှင်းထနလြာတယ်။ အခုတော့ မဖြူဝင်းလည်း ကောင်းလာပြီနဲ့ တူပါတယ်။ ကိုစိနထြှားကို တင်းနအေောင် ဖကထြားရင်း ဖငဆြုံကြီးကို ကော့ကော့ခံတယ်။

“အား…အီး… အင်း… ဟုတပြှီ… ဟုတပြှီ…ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ… ဆောင့ြ… အား.. ကြှတ်… ရှီး… အား.. ကောင်း… ကောင်း.. ကောင်းလာပြီ… အမေ့… အင့ြ… အင်း… ဟင်း..”

အရကအြရှိန် သတ်တိကလည်း ပြနပြေီမို့ ကိုစိနထြှားရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း ကြားရိုင်းတဈကောငလြို အတင်း ပစ်ပစ်ဆောင့ပြါတော့တယ်။ မဖြူဝင်းလည်း ကြမ်းပြငပြေါြ ဆန့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ စောကဖြုတကြှီးကို မှှောကကြော့လိုကပြှီး ဟီးကနဲ ငှီးသံကြီးနဲ့အတူ ငှိမကြသွှားတယ်။ ကိုစိနထြှားလည်း လေးငါးဆယခြကြြ ဆောင့ပြှီး မဖြူဝင်း ရငဘြတလြေးပေါြ မှောကကြသွှားပါတယ်။ အဲဒီနောကြ နှစ်ယောကသ်ား အတောကြှာကြာ ဖကမြှိန်းနကြတေယ်။ ဒါကို ပြီးသှားပြီဆိုတာ သီဟက သိတာပေါ့။ ဒီတော့ လှကေားပေါကြ အသာလေး ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူ့အိမဖြကြ လဈခဲ့တယ်။

“ဟဲ့ ကောငလြေး… ထမင်း မစားသေးဘူးလား… ဟှန်း… တောတ်ောြ အဆော့မကြ ”

သူ့အမကေ အဝတလြှမ်းရင်း သီဟကို လှမ်းပြောတယ်။

“ဟုတကြဲ့….. အမေ ..”

နှုတကြ ဤသို့ပြောထွကလြိုကသ်ောလြည်း သီဟ စိတထြဲက ပြောလိုကသ်ော စကားမှာ…

“ ဆော့တာ .. သားမဟုတဘြူး .. ဦးလေး းစိနထြှားနဲ့ မဖြူဝင်းတို့ရယ်…”

ကိုစိနထြှား လကသ်မားအလုပန်ဲ့ ခရီးထွကသ်ှားပြနတ်ယ်။ သီဟကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မဖြူဝင်းတို့ အိမဖြကြ အမြဲရောကတ်ယလြေ။ သူကိုယန်ှိုကကြလည်း မဖြူဝင်းကို ကြိုကန်တောကိုး။ ကလေး ဆို ပမယေ့ြ ဏှာက မသေးတော့ သီဟမှာ မဖြူဝင်းကြီးကို သှားသှားကြည့်ရြတာ အမော။ တနေ့ အိမအြရှေ့ဖကမြှာ ဂွတလကန်ဲ့ ငှကပြဈနတေဲ့ သီဟကို မဖြူဝင်းက လှမ်းခေါတ်ယ်။

“သီဟရေ…သီဟ..ခဏ ”

မဖြူဝင်းက ထမီရငလြွားကြီးနဲ့ အဲဒီအခွိနမြှာ ကိုစိနထြှားအမကလေည်း မရှိဘူး။ အိမမြှာ သူတို့နှစ် ယောကထြဲရယ်..။ အိမအြောကထြပရြောကတ်ော့..

“လာစမ်း… မမကို ဆေးလိမ်းပေးစမ်း..”

မဖြူဝင်းက အိမအြောကထြပ် အနောကဖြကခြန်းထဲ ခေါသ်ှားပြီး ပကလြကလြှနအြိပလြွှကြ သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖောထြားတယ်။

“ အင့ြ… မမနို့တွကေို ဆေးလိမ်းပေးစမ်း… ပြီးရင် မမ မုန့ဖြိုးပေးမယ်…”

သီဟက မဖြူဝင်းပေးမှာ ထိုငလြိုကပြှီး မဖြူဝင်းပေးသော ဆေးကို လှမ်းယူလိုကသ်းတယ်။

“အဲဒီ ပုလင်းထဲက ဆီတွကေို မင်း လကဖြဝါးထဲထည့်ပြီး လကဖြဝါးချင်ြး ပြတလြိုကြ..။ ပြီးတော့မှ လိမ်းပေး…။ မမနို့တွေ ကိုကကြိုကန်လေို့..”

သီဟကလည်း မဖြူဝင်း ခိုင်းသည့အြတိုင်း လုပပြေးတယ်။ နုထွတတ်င်းအိနတေဲ့ နို့ကြီးတွကေ ပြတရြ ကိုငရြတာ အရသာ ရှိလှပါတယ်။ ဆုပဆြုပည်ှဈလိုကြ ဖိဖိပြတလြိုကြ ဆှဲဆှဲပြတလြိုကြ လုပပြေးနရော မဖြူဝင်းတဈယောကြ အရသာ တွေ့တွေ့လာပြီး စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ကြှဖောင်းလာတယ်။ ငယသ်ေးတဲ့ သီဟကိုတော့ ဘာမှ အသုံးခလွို့မရမှန်း သိနတေဲ့အတွကြ နို့ကြီးတွကေို ဆေးလူးပြီး ပြတခြိုင်း ဆုပခြိုင်းရုံမှအပ ဘာမှမခိုင်းပါ။

တကယတ်ော့ မဖြူဝင်း လိမ်းခိုင်းသညမြှာ ဆေးမဟုတဘြဲ အုန်းဆီတွသောဖြစ်ကြောင်း သီဟ ကောင်းကောင်းသိနပေါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့အဖို့လည်း အခုလို လုပပြေးနရတောကိုက အရသာ တွေ့နပေါတယ်။ မဖြူဝင်းကလည်း သီဟက နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို အုန်းဆီတွနေဲ့ ပြတပြှတလြူးပြီး ဆုပခြွပေေးနတောကိုပဲ အကြနပေကြှီး ကြနပေလြွှကြ သူ့လကမြောင်းတဈဖကကြို ပေါငကြှားထဲသှင်းပြီး ခပရြှရှလေး ပြတပြေးနမေိတယ်။ စောကဖြုတကြှီးက ရှကြှတကလြာပြီး ခုံးခုံးကြှကြှ ပြဲပြဲဟဟကြီးဖြစ်လာပါတယ်။

မဖြူဝင်းက လကခြလယကြို စောကခြေါင်းထဲ တဆုံးသှင်းပြီး ထိုးဆှမှှနှေောကန်ပေါတယ်။ စောကရြညတ်ှကလေည်း စိုရှှဲအိုငထြှန်းနပေါတယ်။ ပြီးတော့ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်း ထိပမြှာရှိတဲ့ စောကစြိ ပြူးပြူးကြီးကို လကခြလယထြိပန်ဲ့ ခပဖြိဖိလေး ပြတခြွပေေးလိုကပြါတယ်။ အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ အသံထွကသ်ှားပြီး တွန့တ်ှန့သ်ှားတာမို့..

“မမ… .နာလို့လား ဟင်..“

သီဟက သူဆေးလိမ်းပေးတာကို နာလို့ တွန့သ်ှားတာထငပြှီး စိုးရိမတ်ကြီး မေးလိုကတ်ယ်။

“မ … မဟုတဘြူးမောငလြေး… နာနာသာ ဆုပလြိမ်းပေး..”

“ဟုတကြဲ့ . . . .မမ ..”

သီဟက ခပကြှမ်းကြမ်း ဆုတဆြုတည်ှဈပြီး ပြတလြိမ်းပေးပါတယ်။ မဖြူဝင်းကလည်း သူ့စောကစြိပြူးပြူးကြီးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ပြတခြွဖေိဆှနပေါတယ်။ စောကရြညတ်ှကလေည်း အဆကမြပြတ် စိမ့ထြှကန်ပေါတယ်။ သူ့ခန်ခာကိုယကြလည်း တဆတဆြတန်ဲ့ တုနန်တော တခါတခါ ရငဘြတကြှီးကို ကော့ကော့ထိုးပြီး အီးကနဲ အီးကနဲ အသံတွေ ထွကန်ပေါတယ်။ နောကြ မကြာခငမြှာပဲ ဟင့ကြနဲ ဟင့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ဆေးလိမ်းပေးနတေဲ့ သီဟလကတ်ှကေို တင်းနအေောင် ဆုပထြားလိုကပြါ တယ်။

ဆုပထြားတဲ့ လကတ်ှကေ ပြလွေော့သှားပြီး မဖြူဝင်းတဈယောကြ ငှိမသ်ကသ်ှားပါတယ်။ သီဟလည်း ဆကမြပြတတ်ော့ပဲ ဒီအတိုင်းကြီး သူ့လကဖြဝါးကို နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးပေါြ အုပထြားရင်း ငှိမန်လေိုကတ်ယ်…။ တောတ်ောကြှာမှ မဖြူဝင်းက ခေါင်းအုံးထဲဘလကလြွှိုပြီး

“ရော့ .. မင်းအတွကြ မုန့ဖြိုး… နောကလြည်း လိမ်းပေးနောြ…”

“ဟုတကြဲ့..မမဖြူ..”

သီဟ မဖြူဝင်းပေးသော မုန့ဖြိုးကိုယူပြီး အိမပြေါကြ ပြောရြှငစြှာ ဆင်းပြေးလာခဲ့ပါတော့တယ်။

…………………………………………………………..

သီဟဆိုတဲ့ ကောငလြေးက ရှာရိုးကိုးပေါကြ အကုနလြွှောကလြညပြတန်တေဲ့ ကောငလြေး။ သူ့လကထြဲမှာ အမြဲတမ်း သားရဂွတေဈလကြ ပါတယ်။ အဖိတ်-ဥပုသ် ကြောင်းပိတရြကြ ၂ ရကမြှာ သူ့ လှတလြပရြေး ရကဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ မဖြူဝင်းတို့အိမဖြကြ မရောကတ်ော့။ ရှာအနောကပျိုင်းက တောခွုံတွမှော လှည့ပြတပြှီး ငှကပြဈနသည်ေ။ စာ သုံးကောငန်ှင့ြ ကြီးကန်းတဈကောင် ရထားပြီးဖြစ် သည်။ ဟိုး လှနခြဲ့သော တဈပတလြောကကြ စာတဈကောင် ၂ ကပြပြေးမညဟြု ဦးတငအြုံးက မှာထားသဖြင့ြ စာလိုကပြဈနရော အခု ၃ ကောင် ရပြီ။ ၆ ကပြဖြိုးရပြီမို့ သီဟ ပြောရြှငအြူမှူးနသည်ေ။ သူ့အတွကြ ကြီးကန်းတဈကောင် အပိုဆုပါ ရလိုကသ်ေးသည်။

ကြီးကန်းကိုတော့ မဖြူဝင်းကို ကြောခြိုင်းမည်။ ဦးတငအြုံးအိမကြ ရှာတောငဖြကဖြွားမှာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ ရှာအပြငဘြကလြမ်းကပတပြှီး ဦတင် အုံးအိမရြှိရာ လာခဲ့သည်။ တောငဖြကစြည်းရိုးက တိုးဝငခြဲ့ပြီး အိမဝြင်းထဲ ဝငလြာသည်။ တဈအိမလြုံး တိတဆြိတန်သည်ေ။ သီဟ အတွေ့အကြုံအရ ယခုလို တိတဆြိတန်လွှင်ေ တဈခုခုထူးခွားနတတေသ်ညကြို သဘောပေါကထြားသည်။

ယခုလည်း ဦးတငအြုံးအိမမြှာ လူမရှိသလို တိတဆြိတန်သည်ေ။ ဦးတငအြုံးက သူ့အမနှငေ့ြ မောငန်ှမတဝမ်းကြဲတောသ်ဖြင့ြ ဘကြီးတငအြုံးဟု သီဟက ခေါသ်ည်။ သူ့ဝါသနာအတိုင်း အိမအြနောကခြန်းဘကကြပတပြှီး အတွင်းကို ချောင်းကြည့်သ်ည်။ လားလား သူထငသ်ည့အြတိုင်း ဖြစ်နတော့၏။

ဦးတငအြုံးနှင့ြ မဖြူဝင်းတို့ အနောကခြန်းထဲမှာ လိုးနကြသေည်။ အဝတအြစားတော့ မခွှတကြှ။ မဖြူဝင်းက ထမီကို ခါးအထိလှနပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားဖြင့ြ အောကကြခံနသလေို ဦးတငအြုံးကလည်း သူ့ပုဆိုးကို ပင့လြှနပြှီး အပေါကြ တကြ ခွ၍ လိုးနခွင်ေးဖြစ်သည်။

သီဟ ကံကောင်းသညဟြု ဆိုရမည်။ ဦးတငအြုံးမှာ ဘကြီးဝမ်းကြဲတောသ်ောလြည်း အနဝေေးသဖြင့ြ ဦးစိနထြှားလောကြ မရင်းနှီး။ သံယောဇဉမြရှိ။ အခု ဦးစိနထြှားမိန်းမက ဦးတငအြုံးကို အလိုးခံနသေောအခါ သီဟစိတထြဲ မကြမနေပ် ဖြစ်သှားသည်။ ယောကြွားရှိပါလွှကြ တခွားယောကြွားကို အလိုးခံလွှင် လငင်ယန်ခွင်ေး နောကမြီးလင်းခွင်း ဖြစ်ကြောင်း သီဟ ကောင်းကောင်းနားလညထြား၏။

ရှာအရှေ့ပိုင်းကနေ ရှာတောငပျိုင်းအထိ ရောကြ လာပြီး အလိုးခံသညဆြိုတော့ ဦးတငအြုံးထကြ မဖြူဝင်းက ပိုအပြဈရှိသည်။ ပြီးတော့ ဦးစိနထြှားလည်း မရှိခိုကဖြစ်သည်။ သီဟက အခွအနေကေို ဆကကြှည့သ်ည်။ ဦးတငအြုံးက ဆောင့လြို့ကောင်းတုန်း.. မဖြူဝင်းကလည်း သူ့ဖငဆြုံကြီးကို ကြှကြှပြီး ကော့ကော့ခံ၏။

“ဖြတ်… ဖြတ်… ဖြပ်….ပြှတ်…ဖတ်…”

“ဖြတ်… ပြှတ်…. ဒုတ်…. ပလှတ်…. ဖတ် .. ဖတ် …ဗွဈ…”

“အင့ျ… အင့ျ… အ. .. အင့ျ.. . . အဈ . . . အီး … အ .. . အ .. . အင့ျ.. . အ. .”

မဖြူဝင်းအသံက ဦးစိနထြှားနှင့လြိုးတုန်းကလို အားမရ၍ တအင့အြင့န်ှင့ြ ကော့ကော့ခံနသေောအသံ ဖြစ်သည်။ သီဟ ချောင်းနသညေမြှာ အတောကြှာပြီဖြစ်သည်။ သူမရောကခြငထြဲက လိုးနပေုံထောကြ တော့ ဦးတငအြုံးတဈယောကြ အတောကြှာကြာ လိုး နိုငကြှောင်း သတိပြုမိသည်။ သူချောင်းနတောပင် မိနှစ် ၂၀ ကြောလြောကရြှိပြီမို့ အနည်းဆုံး နာရီဝကကြွောလြောကပြှီ။

ဒီတော့ ဦးစိနထြှား ၂ ခွီလိုးခွိနန်ှင့ြ ဦးတငအြုံး ၂ ခွီလိုးခွိနမြှာ တူမွှနသည်ေ။ ဒီအခကြကြ ဦးစိနထြှားထကြ ဦးတငအြုံးက များစွာသာနသည်ေ။ ဦးတငအြုံးက မဖြူဝင်း၏ ခွိုင်းနှစ်ဖကအြောကတ်ှင် သူ့လကန်ှဈချောင်းကို လွှိုသှင်းပြီး ပုခုံးနှစ်ဖကကြို တင်းနအေောင် ဖကထြားခွင်းဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖကထြားရင်းက အပေါအြင်ျကြီကြယသ်ီးများကို ဖြုတလြှနပြှီး အတွင်းခံ ဘရာစီယာကို အထကသ်ို့ လိပတ်ငလြွှကြ ဖေါထြားသော ဖြေးဖြေးနုနုဝင်းဝင်းအိအိ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ပါးစပဖြှင့စြို့၍ လိုးနခွင်ေးဖြစ်ရာ ဤအခကြကြလည်း ဦးစိနထြှားထကသ်ာသည်။

“ပြှတ်….ဖြတ်… ပြှတ်…ပလှတ်..”

“ပြှတ်… ပြှတ်… ပြှတ်… ဖြတ် … ပလှတ်…”

ဤသို့ နို့ကိုစို့ပေးရင်း လိုးနသညေဖြစ်ရာ မဖြူဝင်းအဖို့ အတောလြေးအရသာ တွေ့နပေုံရသည်။ အောကကြနေ ဖငဆြုံကြီးတို့ ကြှကြှပြီး ကော့ကော့ခံနရောမှ သူ့ရငဘြတကြှီးကို ကော့ကော့ပေးနေ သည်။ ဒီတော့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက အတော့ကြို ကော့တကလြာပြီး ပိုမိုတင်းရင်းလာသည်။ ဦးတငအြုံးက နို့သီးဖြားလေးတွကေို လွှာဖြင့ြ လှည့ပြတ်၍ လကြပြေးလိုကရြာ

“အား… ကြှတ် .. ကြှတ်… အားလားလား.. ရှီး… အင့ျ ”

တကိုယလြုံး ကော့ထိုးတကသ်ှားပြီး ဖပြဖြပြလြူးသှား၏။ ဦးတငအြုံး ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပိုမို၍ အရှိနပြှင်းထနလြာသည်။ အလားတူ မဖြူဝင်း၏ အောကပြေးကလည်း ကြမ်းရမ်းလာသည်။

“ဖြတ်…ဗွဈ….ဖတ်…ဘှတ်..”

“ကောင်းရဲ့လားဟ…”

“ဖြတ်… အင့ြ… အမေ့…. ကောင်း .. ကောင်းတယ်… အမေ့… ဆောင့ြ… အ .. ဆောင့ပြါ…. အမေ့…”

“ဖြတ်… ဘှတ်….. ဖတ် .. နင့ြ ယောကြွားနဲ့ ဘယသ်ူကကောင်းလဲ… ဖြတ်… ဗှဈ…. ပလှတ်…”

“တောြ.. တောကြ … ကောင်းတယ်…. အမယလြေး…အီး… ရှီး .. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ဟုတပြှီ… ဟုတပြှီ.. ဆောင့ြ.. အ…. အင့ြ.. . ဆောင့ြ. .. . အင့ြ.. အင့ြ. ..”

မဖြူဝင်းက ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားမှ သူ့ခွဖဝေါးကို ကြမ်းပေါထြောကလြိုကပြှီး ဖငဆြုံကြီး ကို အတငကြော့မှှောကထြားပြီး ဦးတငအြုံး၏ ဆောင့ခြကြကြို ရငဆြိုငအြံတု၍ ခံလိုကသ်ည်။ ၃ ခကြြ ၄ ခကြလြောကြ ဆောင့ပြှီးသည့န်ှင့ြ ဦးတငအြုံး ဖငကြှောကြီးများ ရှုံ့ခွကသ်ှားပြီး ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနသ်ှားပြီး မဖြူဝင်းကိုယပြေါြ မှောကကြသွှားသည်။ မဖြူဝင်းကလည်း ဦးတငအြုံးလညပြင်းကို တင်းနအေောင် ဖကထြား၏။ ခတ်ေတမွှ မှိန်းနကြပြေီးနောကြ ဦးတငအြုံးက ဦးစွာ မဖြူဝင်း ကိုယပြေါကြ ခွာလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူ့လီးကြီးကို ဆှဲနှုတ်၏။ လီးကြီးက အရှိနသ်သှေားပြီး ပြော့ခွေ ငိုကဆြင်းနသည်ေ။ လီးအရှညကြ ဦးစိနထြှားလီးနှင့ြ သိပမြကြာပါ။ ယောငယ်ောငလြေးပဲ ရှညပြါသည်။ အတုတကြတော့ သိသိသာသာ တုတသ်ည်။ သို့သောြ သီဟအဖလေီးကိုမှီဖို့ အပုံကြီးလိုပါသေးသည်။

မဖြူဝင်း ကြနပေအြားရသှားခွင်းမှာ ကြာကြာလိုးနိုငလြို့ဟု သီးဟက မှတခြကြခြလွိုကမြိသည်။ မဖြူဝင်းက သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အတွင်းခံအင်ျကြီနှင့ြ ဆှဲဖုံးလိုကပြှီး အပေါကြှယသ်ီးများကို အိပရြင်းတန်းလန်းမှ တပလြိုကသ်ည်။ သူ့ထမီကို ဆှဲဖုံးလိုကပြှီး လူးလဲထသည်။ ဦးတငအြုံးက သူ့အိပထြောငထြဲမှ အစိတတ်နတ်ဈရှကြ ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ မဖြူဝင်းက အစိတတ်နကြို လိပ်၍ သူ့ရငဘြတထြဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။

“နောကလြဲ … ခံဦးနောြ…”

“အင်းပါ…”

“ကောင်းတယမြဟုတလြား..”

“ကောင်းသားပဲ… တောရြော..ကောင်းလား..”

“အေး.. နင့စြောကဖြုတကြှီးက အသားထူတော့ လိုးရတာ အရသာ သိပရြှိတာပဲ…”

“တောကြလည်း ကြာကြာလိုးနိငတ်ာပဲ… အာဂလူကြီး.. ဘာဆေးတွမွေား.. စားထားလို့လဲ..”

“စာကလေးနဲ့ ပဒကန်ဲ့ ဖောထြားတဲ့ဆေးလေ..။ ဒီဆေးက အကြာကြီး စိမ်းလိုးနိုငတ်ဲ့ဆေးဟ..”

“ကြုပကြို ဆေးနည်းပေးစမ်းပါ…။ အိမကြလူက မှနလြှန်းလို့ လေးငါးဆယခြကြလြောကြ ဆောင့ရြုံနဲ့ လရညထြှကပြှီး လူက ဖလကပြှသှားပြီ…”

“ အေးပါ… နောကရြကြ လာဦးလေ..။ ဆေးနည်း ရေးပေးထားမယ်…”

“ဟုတကြဲ့…ဟုတကြဲ့..”

မဖြူဝင်းက သူ့ထမီကို ပြငဝြတသ်ည်။ ထိုအခိုကလြေးမှာပင် သီဟက အိမအြရှေ့ဖကြ ဖောင်းတဲ အောကရြှိ ခုံရှညပြေါတ်ှင် ပကလြကလြှန် အိပန်လေိုကသ်ည်။ မဖြူဝင်း သီဟကို မှငလြိုကတ်ော့ မကြြ လုံးပြူးသှားသည်။ စိတထြဲ ထူပူသှားသည်။ ဦးတငအြုံးလည်း သီးဟကို တွေ့လိုကရြာ အံ့သှသှားသည်။ သို့သောြ ဟနဆြောင်၍

“ငါ့တူကြီး… ဘယအြခွိနကြ ရောကန်တောလဲ..”

“တရေးတောငရြပြီ… ဘကြီးရ…”

“ဟေ… ဟုတလြား.. ဘကြီးကို ခေါလြိုကရြောပေါ့…”

“သိဘူးလဗွော… ဘကြီးက အိပန်တောမှတလြို့…”

ဒီတော့မှ မဖြူဝင်းမကြန်ှာ အနရေ သကသ်ာသလိုဖြစ်သှား၏။

“မမ.. ဘာလာလုပတ်ာလဲ…”

“မနကြွီးရှကြ လာခူးတာပါကြာ…”

မဖြူဝင်းက ပုဆိုးနှင့ထြုပထြားသော မနကြွီးရှကမြွားကို ပြလိုကသ်ည်။

“ဒီမယ် .. စာ သုံးကောင်..”

သီဟက သူ့ခါးပိုကထြဲက စာ သုံးကောငကြို ထုတလြိုကပြှီး စားပြဲပေါြ တငလြိုကသ်ည်။

“ဪ…အေး အေး..”

ဦးတငအြုံးက သူ့အိပထြောငထြဲမှ ငါးကပြတ်နတ်ဈရှကန်ှင့ြ ကပြတ်နတ်ဈရှကြ ထုတလြိုကပြှီး သီဟကို ပေးသည်။ သီဟက မယူ။

“မရဘူး ဘကြီး…။ အခုခွိနကြစပြီး စာ ဈေးတကသ်ှားပြီ..။ တဈကောင် တဈဆယပြဲ… မဝယခြငွန်ေ..။ ကြုပ် ဦးကြညစြိုးကို ရောင်းလိုကမြှာ…”

မဖြူဝင်းက သူ့တို့နှစ်ယောကြ အရောင်းအဝယ် လုပန်တောကို ကြည့်ရြင်း အတွေးမွိုးစုံတွေးနသည်ေ။ ဘာကြောင့ြ သီဟ စာ ဈေးတကသ်ှားသနည်း။ သူတို့နှစ်ယောကြ အခန်းထဲမှာ လိုးအပြီးတွင် စာကလေးအကြောင်း ပြောမိကြသည်။ ဒါကိုသိ၍ ဈေးတကလြိုကသ်လား။ ဒါပမယေ့ြ သီဟစကားအရ ဦးကြညစြိုးကလည်း ကြိုကဈြေးပေး၍ မှာထားလား။ ဇဝဇဝေါတော့ ဖြစ်သှားမိသည်။ ဦးတငအြုံးက သီဟ တောင်းဆိုသည့အြတိုင်း ဆယတ်န် ၃ ရှကြ ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ သီဟက ဘေးအိပထြဲ ကောကထြည့ပြှီး

“မမ…. မပြနသ်ေးဘူးလား..”

“အေး.. ပြနတ်ော့မှာ..”

“လာ.. သှားကြစို့…။ သှောြ .. ဘကြီး.. ဒီမှာ ကြီးကန်းတဈကောင် ရှိသေးတယ်….။ ဒါကတော့ ပိုကဆြံမပေးပါနဲ့…။ ကိုယ့ဘြကြီးမို့ အလကား ပေးခဲ့မယ်… ရော့…”

သီဟက ခါးပိုကထြဲမှာရှိနသေော ကြီးကန်းအသကေို စားပြဲပေါတ်ငထြားခဲ့ပြီး မဖြူဝင်းနှင့အြတူ ပြနလြာခဲ့သည်။ စာကလေး တနဘြိုးကို သူ ကောင်းကောင်းသိလိုကြ၏။ ဒီလူကြီးတွေ သူ့ကို ဘာကြောင့ြ စာကလေးရှာခိုင်းတာ ဘာကြောင့ဆြိုတာ ကြင်း ကြင်းကြကကြှကြ သိလိုကပြှီ။ သိကြသေးတာပေါ့ ကြာ သီဟတဲ့.. ဟေ့..။ သီဟနှင့ြ မဖြူဝင်းတို့ ဦးတငအြုံးခွံထဲက ထွကခြဲ့ကြသည်။ ရှာလယလြောကြ အရောကတ်ှင်

“ကြှနတ်ောကြ မမကြီးထကြ ပိုပြီး နေ့တွကကြိုကတ်ယ်။ ငါးကပြြ ပိုရတယလြေ… ဟား.. ဟား… ဟား…”

သီဟစကားကြောင့ြ မဖြူဝင်း ထိတလြန့အြံ့သှသှားသည်။ သီဟကိုလည်း မကြလြုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်န်သည်ေ။

“မကြောကပြါနဲ့ မမရ… ဘယသ်ူ့မှ မပြောပါဘူး.. တကယပြှောတာ… ဒါပမယေ့ြ…”

သီဟက စကားကို မဆကဘြဲ ရပထြားလိုကရြာ

“ဘာ..ဘာလဲ….ပြောလေ မောငလြေး..”

“မမ… ဖဖေေ့ကို အလိုးခံရမယ်…”

အလှနထြူးဆန်းသော တောင်းဆိုမှုဖြစ်သည့အြတွကြ မဖြူဝင်း အံ့သှသှားသည်။ ပြီးတော့ ပြုံးသှားသည်။ ရငထြဲက အလုံးကြီးလည်း ကသွှား၏။ သို့သောြ သီဟစိတကြူးကို သိချင်ြ၍

“ဘာလို့ မင်းအဖအလေိုးကို ခံစချင်ေတ်ာလဲ…”

“တနေ့က မမနဲ့ ဦးကြီးစိနထြှားတို့ လိုးနကြတော ချောင်းကြည့်န်တယေလြေ..။ မမက ဘီရိုပေါကြ အရကပြုလင်း ယူလာတော့ မမ စောကဖြုတကြှီးကို မှငလြိုကရြတယ်။ စောကဖြုတကြှီးက အကြီးကြီးပဲ အသနီကြီးကို ထွကလြို့..”

မဖြူဝင်းက သီဟစကားကို သဘောကသ်ှား၏။

“ဒီတော့ ဘာဖြစ်..”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ မမကြီးရ..။ ဦးကြီးစိနထြှားလီးက သေးနတေော့ မမကြီးစောကဖြုတန်ဲ့ ဘယလြိုကမြှာ တုန်း..”

“အဲဒီတော့…”

“ဖဖေေ့လီးကြီးက အကြီးကြီး..။ ဦးကြီးစိနထြှားနဲ့ ဘကြီးတငအြုံးလီး ၂ ချောင်းစာ မကဘူး..။ ပြီးတော့.. ၈ လကမြလောကရြှညတ်ယ်..။ ကြူပကြ စိတန်ဲ့မှန်းပြီး ဖဖေေ့လီးကြီးနဲ့ မမစောကဖြုတကြှီးကို ပေးစားကြည့်တ်ယ်.. တကယ် လိုကတ်ာဗွ…”

“ဟှန်း… ကိုယ့ဖြကကြိုယကတ်ဲ့ လိပကြလေး..”

“ဟာ.. ဘယကြယကရြမှာလဲ မမအတွကြဥဈစာ..”

“အလိုတောြ…ဘာဆိုငလြဲ..”

“ဆိုငတ်ာပေါ့ဗွ…။ မမက လီးသေးတော့ အားမရဘူးလေ..။ ဖဖေေ့လီးမွိုးနဲ့မှ အားရမှာမို့ အကောင်းအကြံပေးတဲ့ဥဈစာ..”

“တော့အဖနေဲ့ ကြုပန်ဲ့က ခငမြှ မခငသ်ေးဘဲ…”

“အံမယ် .. မပူနဲ့ သီဟတဈယောကလြုံး ရှိတယ်…။ မမသာ ဖီးလိမ်းပြငဆြငထြား..။ ဖဖေေ့ကို ည လှတ် လိုကမြယ်..”

“အမယ်.. ဘယသ်ူက ခံမယပြှောလို့.. လှတရြမှာလဲ… ခစ်… ခစ်… ခစ်..”

မဖြူဝင်း သဘောတွကြေ၍ တခစ်ခစ် ရယန်သည်ေ။

“ခံလိုကပြါ မမရာ… အဟုတကြိုပြောတာ… ဖဖေေ့လီးကြီးက အကြီးကြီးဗွ…”

“မမမှ မမှငဖြူးသေးဘဲ မင်းပြောတာ ယုံရမှာလား..”

“ရော့ ဟောဒီမယ် ပိုကဆြံ ၃၀ ယူထား..။ ကြုပပြှောတဲ့အတိုင်း မဟုတရြင် ပြနမြပေးနဲ့..။ ဟုတရြငတ်ော့ ၆၀ ပြနပြေးရမှာ.. ရော့…”

မဖြူဝင်းက သီဟကို မကြစြောင်းလေးထိုး၍

“တကယ် စိမပြှီနောြ…”

“အင်း…တကယ်..”

“တကယပြှောတာ…”

——————————————

“အဖေ အဖေ… မဖြူဝင်းက ညလာခဲ့ပါတဲ့..”

သီဟအဖေ ကိုထွန်းတင် မကြန်ှာမှာ သကာရတွေေ လောင်းထားသလို ပြုံးဖြီးဖြီးကြီးနှင့ြ ဖြစ်၏။ ကို ထွန်းတငလြည်း မဖြူဝင်းကို စိတဝြငစြားပါသည်။ အိမန်ီးချင်ြးမို့ အသာရှောငန်ေ၏။ စိတကြူးနှင့ြ ပြဈ မှားခဲ့သော ညတွေ မနည်းတော့။ အိမကြ မိန်းမလိုးလွှငတ်ောင် မဖြူဝင်းအမှတန်ှင့ြ စိတကြူးယဉလြိုးခဲ့သည် မဟုတလြား။

သီဟ ရှာထဲလညန်ခေိုကြ လငမြယားနှစ်ယောကြ ခစွဗြွူဟာခင်းနကြသေည်။ ဒီကောငကြ ၈ နာရီ ကြောမြှ ပြနလြာတတသ်ညမြို့ လှတလြှတလြပလြပ် ခစွစြခန်းဖြင့န်သည်ေ။ ကိုထွန်းတငကြ သူ့မိန်းမ စိတကြွနပေအြောင် လိုးပေးပြီးသောအခါ ရနှေေးကြမ်းထဲ အိပဆြေးခတတ်ိုကလြိုကြ၏။ အငအြားစိုကြ၍ ခံလိုကရြသညမြို့ သီဟအမေ ပငပြန်းသှားသည်။ ဒါ့အပြင် အိပဆြေးက သတ်တိပြလိုကသ်ောအခါ သီဟအမေ တခွိုးထဲ အိပမြောကသွှားပါတော့သည်။

၉ နာရီထိုးတော့ ကိုထွန်းတင် မဖြူဝင်းတို့အိမဖြကြ ကူးခဲ့သည်။ ဦးရနှငေ့ြ ကြကြဥစပထြားသော အရကတ်ပိုင်းခခွဲ့၏။ မဖြူဝင်းတဈယောကြ ကိုထွန်းတငကြို လညတ်ဆန့ဆြန့န်ှင့ြ မွှောန်မေိ၏။ သီဟပြောစကားအရပင် ကြကသ်ီးထစရာကြီးမို့ ကိုထွန်းတင် လီးကြီးကို စိတကြူးနှင့ြ မှန်းကြည့်ရြင်း ရာဂ စိတတ်ှေ ထကြှလာပြီး စောကဖြုတကြှီးမှာလည်း မို့မောကတ်င်းအာလာသည်။ ကိုယတ်ောခြွောက တောတ်ောန်ှင့ြ ပေါမြလာသညမြို့ လူလည်း ဂဏာမငှိမ် ဖြစ်နသည်ေ။ ရမေိုးခွိုး ဖီးလိမ်းပြငဆြငထြားသည်။ မဖြူဝင်းအလှက သန့ရြှင်းဝင်းဖန့န်ပြေီး လူကလည်း သမငလြေးလို မှူးကြှနသည်ေ။ လာခဲ လှသညမြို့ အိမန်ောကဖြေး ထွကအြမွှောြ အမှောငထြဲတွင် တရိပရြိပ် လှမ်းလာသော လူရိပကြို တွေ့လိုကရြ၏။

ကိုထွန်းတငကြလည်း အိမဒြေါင့တ်ှင် ရပန်သေော အရိပကြို အမှောငထြဲတွင် ခပရြေးရေး မှငန်ရပေါ၏။ နှစ်ယောကသ်ား နီးကပလြာ၏။ ကိုထွန်းတငကြ မဖြူဝင်းကို သိုင်းဖကလြိုကပြှီး ပါးနှစ်ဖကကြို နမ်း၏။ သနပခြါးနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့စိတကြို နှိုးဆှလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖူးရှနှေးထွေးသော နှုတခြမ်း အစုံကို စုပလြိုကသ်ည်။ မဖြူဝင်း တကိုယလြုံး ကငွစြကန်ှင့ြ အတို့ခံရသလို တုနသ်ှားသည်။ ရငကြော့ ခါးကော့၍ ကိုထွန်းတင် ရငခြှငထြဲရောကန်သေော မဖြူဝင်းစိတထြဲတွင် နေ့လညကြ သီဟစကားကို ကြားယောငလြာ၏။

“ဖဖေေ့လီးကြီးနဲ့ မမစောကဖြုတကြှီးကို ပေးစားကြည့်တ်ယ်.. ဟာ.. တကယလြိုကတ်ာဗွ…”

မဖြူဝင်း လကတ်ှကေ တောငစြပြုနသေော လီးတနကြှီးကိုစမ်းမိ၏။ နှလုံးသှေးတွေ ဒိန်းကနဲ ဆောင့ြ ခုနသ်ှားသည်။ အမယလြေး မတမိရုံတမယ် တုတလြိုကသ်ည့လြီးကြီးက လကတ်ဆုပမြက။ လီးတန် အရင်းကနေ အောကသ်ို့ ပြတဆြှဲကြည့်သ်ည်။ ဒီတခါ အမလေး တမိ၏။ သို့သောြ စိတထြဲမှာမို့ ကိုထွန်းတင် မကြားပါ။ ကိုထွန်းတငကြ မဖြူဝင်းလကကြိုဆှဲပြီး ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး မေးလိုကြ၏။

“ဘယန်ရော လုပကြှမလဲ..”

“အောကထြပ် အနောကခြန်းထဲလေ..”

“အဖြားကြီးရော…”

“သိုးနတော ကြာပေါ့..”

“စိတခြရွပါ့မလား…”

“စိတခြရွပါတယ်… သောကန်ကြဆေေးထဲ အိပဆြေးထည့ထြားတာ။ သူ့ဘေးမှာ ကပလြိုးနရငေတ်ောင် သိမှာမဟုတဘြူး.. အဟင်း… ဟင်း…”

ကိုထွန်းတငကြ မှကြေီးပေါြ ဖငခြထွိုငလြိုကပြှီး ခွနှစ်ေချောင်းကို စင်းကာ ခပကြားကား လုပထြားရင်း ပုဆိုးကို မလှနလြိုကပြှီး

“ဖြူဝင်း ထမီလှနလြိုကြ..။ ပြီးတော့ အဈကိုကြီးလီးပေါြ ခွထိုငပြှီး နင့်စောကဖြုတထြဲ အဆုံးထိရောကြ အောင် သှင်းလိုကြ..”

မဖြူဝင်းက ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်ရောမှ သူ့ထမီကို ခါးအလယအြထိ ပင့လြှနလြိုကသ်ည်။ အမှောငထြဲ မှာမို့ မကြန်ှာပူ ရှကသ်ှေးဖနွြးစရာ မလိုဘူးလေ။ ထို့နောကြ ကိုထွန်းတငပြေါငန်ှဈလုံးပေါြ ခွထိုငလြိုကြ ပြီး လီးကြီးကိုစမ်းကာ စောကဖြုတအြဝတွင် တေ့ထားလိုကသ်ည်။ ဒဈနှေးနှေးကြီးက အဖုတဝြသို့ တိုးဝငလြာသည်။ ခံချင်စြိတကြလည်းပြင်းပြ၊ အဖုတကြှီးကလည်း အလှနအြမင်းရှကြှ၊ စောကရြညတ်ှကလေည်း ဗှကထြနသဖြေင့ြ မဖြူဝင်းက တဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိဖိထိုငလြိုကရြာ လီးကြီးက တရဈချင်ြး ဝငန်သည်ေ။

“ဗွဈ…ဖြိ…ဖြတ်..ဗွဈ…ဗွဈ…ဖြိ…ဖြတ်..”

“ကြှတ်…ကြှတ်…အား…အ…ကြှတ်…ရှီး…အ..”

ဤမွှကြီးမားသော လီးမွိုး သူ့တသကြ မခံဘူးသေး။ ကောင်းလိုကသ်ည့ဖြစ်ခွင်း။ တကိုယလြုံး တဖြိုးဖြိုး တဖငွြးဖငွြး ဖြစ်နသည်ေ။ လီးကြီး အဆုံးထိ ဝငသ်ှားသောအခါ..

“ဖြူဝင်း…အဈကိုကြီးလညပြင်းကို ဖကထြား.. မတတ်ပရြပမြှာနောြ… ခွထေောကန်ှဈချောင်းကိုလည်း ခါးခွိတထြားဦး…”

မဖြူဝင်းက ကိုထွန်းတင် ပြောသည့အြတိုင်း လုပပြေးသည်။ ကိုထွန်းတငကြ ဘယလြကန်ှင့ြ ညာခွေ ထောကကြို အားယူထောကရြင်း ဆတကြနဲ မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။ လီးတံကြီးမှုပလြွှကသ်ားနှင့ြ မဖြူဝင်းတကိုယလြုံး မှောကပြါလာသည်။ ကိုထွန်းတငကြ ထိုအတိုင်းပြေ့ခွီ၍ အိမအြောကထြပ် အနောကခြန်းဆီသို့ ခပသ်ှကသ်ှကသ်ှားသည်။

ဘယတ်ုန်းကမှ မကြုံဖူးသေးသော အရသာထူးကြီးကို ခံစားရင်း မဖြူဝင်း တငှိမ့င်ှိမ့န်ှင့ြ ပါလာသည်။ အခန်းတွင်းရှိ ပုတကြှီးဘေးတွင် ဝပလြွှကခြွောင်းနသေော သီဟကို ဘယသ်ူမှ မသိကြ။

ပြီးပါပြီ။