အောစာအုပ်

မင်းလောင်းမှန်ရင် ဖုတ်သွင်းရထားဆိုက်လိမ့်မယ် (အပိုင်း ၁)

မင်းလောင်းမှနရြင် ဖုတသ်ှင်းရထားဆိုကလြိမ့မြယ်
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

🏵️ အပိုင်း (၁) 🏵️

ဒီနေ့နံနကြ (၇) နာရီခွဲလောကတ်ှင် နိုးနကြအေတိုင်း ကိုကြောအြေး အိပရြာမှ နိုးလာသည်။ အိပရြာမှနိုးသောအခါ မိမိ၏ လိငတ်န် မတမြတကြှီး တောငန်သညေကြို တွေ့ရသောအခါ ကိုကြောအြေးအတော့ကြို သဘောကသွှားသည်။ ကိုကြောအြေးသည် အသကြ (၃၀) ခန့ရြှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သူ့ထကြ အသကြ (၅) နှစ်ခန့င်ယသ်ော ဖြူဖြူတောင့တ်ောင့ကြှီးနှင့ြ မယားချောကို ရထားသည်။

ကိုကြောအြေး၏မယား တငတ်ငစြောသည် တရုတစြပ် ပရှုးသှေးအနည်းငယရြောသော မိုးမိတသ်ူ ဖြစ်သည်။ အရပအြမောင်း (၅) ပေ (၅) လကမ်၊ ရင် (၃၃)၊ ခါး (၂၄)၊ တင် (၃၄) ကိုယလြုံးအတိုင်းအထွာ ရှိသည်။ ပငကြိုရုပရြည် ချောသည့အြပြင် ဝတတ်တပြှငတ်တရြာ ကိုကြောအြေးကို မယားချောရလွှကြ အိမထြောငရြေးကံကောင်းလှသူဟု အပေါင်းအသင်းများက ထောပနာပြုကြသည်။

တငတ်ငစြောသည် ယဉကြွေးသိမမြှေ့ကာ မယားဝတ်တရားလည်း ကြပြှနေသ်ည်။ သားသမီးမထွန်းကားဘဲ လငမြယားနှစ်ယောကတ်ည်းသာ ရှိသည်။ လငမြယားနှစ်ယောကလြုံး အလုပလြုပကြှသည်။ ကိုကြောအြေးက အငယတ်န်းအရာရှိ၊ တငတ်ငစြောကတော့ ရုံးအုပ်။ ဝနထြမ်းတွဖြစ်ေကြသောလြည်း အလုပလြုပရြာ ရုံးချင်ြးကတော့ မတူကြပါ။

ကိုကြောအြေး၏ မိဘများကြယလြှန်၍ အမှရထေားသော အိမလြေးတဈလုံးရှိကာ၊ တဈခွမ်းကို အိမင်ှားထားလွှကြ၊ တဈခွမ်းတွင် သူတို့လငမြယား နကြသေည်။ ကိုကြောအြေးက အိမမြှပြေဲစားလေး ဘာလေးလည်း လုပကြာ တဈခါတလေ ပြဲကောင်းများရတတသ်ည်။ သာမာနအြားဖြင့ြ ကြည့်လြွှငတ်ော့ ပြည့စြုံသာယာသော အိမထြောငသ်ညစြုံတွဲဟု ဆိုနိုငပြသည်ေ။

တဈခုဘဲ ပြောစရာရှိသည်။ ကိုကြောအြေးသည် ကာမမှုကိဈစတွင် စိတသ်ှားတိုင်း ကိုယမြပါနိုငဘြဲ၊ စွမ်းစွမ်းဆောငဆြောင် မရှိလှပေ။ သူသည် ပန်းသနခွေင်ေးတော့ မဟုတပြါ။ သူ့လီးက တဈခါတဈလတေော့ မတတ်ောငသ်ည်။ အခွိနမြွားစွာတော့ မတောငန်ိုငဘြဲ ပြော့နသည်ေ။ သူတို့နှစ်ယောကြ အိမထြောငသ်ကကြတော့ ငါးနှစ်လောကရြှိပါပြီ။ ညားခါစအခွိနကြပင် ကိုကြောအြေးမှာ မယားငယဖြှူဖြူချောချောတောင့တ်ောင့ဖြှိုးဖြိုးလေးကို သိပမြလိုးနိုငခြဲ့ပါ။ အိမထြောငသ်ကြ နှစ်ကြာလာသညန်ှင့ြ လိုးနိုငသ်ည့အြကြိမကြ နည်းသညထြကြ နည်းလာသည်။

ရှားရှားပါးပါး ကိုကြောအြေး လီးတောငလြာသည့အြခွိနမြွားတွငသ်ာ လိုးရ ဆောရြလေ့ရလသည်ေ။ ကနွအြခွိနမြွားမှာတော့ မယားချောလေးကို ပြေ့ဖကန်မ်းစုပ် ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပလြောကသ်ာလုပ်၍ အာသာဖြရလေသည်ေ။ ရုပလြည်းချော၊ကိုယလြုံးကိုယထြညကြလည်း တောင့တ်င်းဆူဖြိုးသော မယားချောငယင်ယလြေးကို အားရပါးရ စိတရြှိလကရြှိ လိုးပစ်လိုသည့စြိတကြ ပြင်းပြထကသ်နသ်ောကြောင့ြ လီးတောငန်ိုငမြည့ြ နည်းလမ်းများ၊ ဆေးနည်းကောင်းများကို ရှာဖြကော အတတန်ိုငဆြုံး ကြိုးစားနသေောလြည်း ဘာမွှအရာမထငခြဲ့ပါ။

အခုတော့……. လီးကြီး မတတ်ောငန်သညေကြို သိသညန်ှင့ြ ကိုကြောအြေး အရငဆြုံး တွေးမိသညကြ မယားချောလေးကို လိုးဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

“တငတ်ငလြေး …. ဟေ့ တငတ်င် ”

ထို့ကြောင့ြ ကိုကြောအြေးက ဇနီးသညကြိုလှမ်းခေါလြိုကြ၏။

“ရှင်…. လာပါပြီ….. လေးလေး”

ထူးသံနှင့ြ မရှေးမနှောင်းမှာပင် တငတ်ငစြော အိပခြန်းထဲသို့ ဝငလြာသည်။ တငတ်ငစြောသည် သူ့ထကအြသကြ (၅) နှစ်လောကကြှီးသော လငတ်ောမြောငကြို လေးလေးဟု ခေါလြေ့ရှိသည်။ တငတ်ငစြောသည် ဝီရိယကောင်းသော အိမရြှငမြတဈယောကမြို့ မိုးလင်းထဲကပင် အိပရြာထ ဈေးသှားကာ ခကြပြှုတလြေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း ခကြပြှုတစြရာရှိတာ ခကြပြှုတပြှီး၍ ရမေိုးပငခြွိူးပြီးကာ ရခွေိူးခန်းမှအထွကြ ခငပြှန်းသည် လှမ်းခေါသ်ံကြောင့ြ အိပခြန်းထဲသို့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဝငလြာခဲ့ရလရော ထမီရငလြွားနှင့ြ ဖြစ်နလသေည်ေ။

“လေးလေး နိုးနပြေီကိုး”

ချောကလြကြောမြွှ လီးမတောငန်ိုငဘြဲရှိနခေဲ့ရာ၊ ယနေ့နံနကြ အိပယ်ာအထတွငမြှ ထူးထူးခွားခွား လီးတောငန်ရော မယားချောလေးအား အပြတလြိုးပစ်လိုကမြယဟြု အားခဲထားသော ကိုကြောအြေးသည် ရမေိုးခွိူးပြီးခါစ ထမီရငလြွားနှင့ြ ရှိနသေော ဇနီးလေးကို ဘာမပြော ညာမပြော အတင်းပငဆြှဲလှဲကာ ပကလြကလြှနခြလွိုကလြတေော့သည်။

“အိုး … အမေ့…”

တငတ်ငစြောသည် ရောငရြမ်းသံလေး ပါးစပမြှထွကြ၍ ကုတငပြေါလြှဲကလွာကာ ကိုကြောအြေး၏ဘေးတွင် အိပလြွှကသ်ား ဖြစ်သှားသည်။ ရငလြွားထားသောထမီလည်း လွော့တိလွော့ရဲ ဖြစ်သှားသည်။ လိုးချင်စြိတ် တအားသနန်သေော ကိုကြောအြေးသည် တငတ်ငစြော၏ထမီကို လကမြှနခြှမှနေပြင် ဆှဲလှနကြာ တကခြှသည်။ သူ၏ပုဆိုးကတော့ ပြလွှေော့၍ကသွှားခဲ့ပါပြီ။

ငနဲကြီးသည် အောကပျိုင်းဗလာကငွြးကာ လီးကြီးအငေါ့သားတောငလြွှကြ တငတ်ငစြောကိုယပြေါရြောကသ်ှားသည်။ ကိုကြောအြေး၏ လီးကြီးကတော့ သာမာနအြရှယကြလေးသာ ဖြစ်၏။ အရှည် (၅) လကမြလောကန်ှင့ြ လုံးပတကြ ငါးမူးသားလုံးသာသာလောကြ တုတသ်ည်။ မတောငစြဖူး ထူးထူးခွားခွားတောငမြတန်ကော လီးတနလြုံးပတမြှ အကြောကြီးများ ဖုထဈ၍ ထွကန်သည်ေ။

တကခြှမိသညန်ှင့ြ ကိုကြောအြေးသည် စောကပြတထြဲ လီးကြီးကို အတင်းထိုးခလွတေော့သည်။ စလိုးလိုးချင်ြးတော့ လီးကမဝင်။ ဘေးသို့ချောြ၍ ထွကသ်ည်။ ဒုတိယအကြိမ် ထိုးသှင်းရာတွငလြည်း အပေါကမြတည့ြ။ ဘေးချောထြှကသ်ှားပြနသ်ည်။ ထိုးထိမိသော အထိအတွေ့အရ ကိုကြောအြေး၏လီးကြီး တောငမြတမြာကြောနကြေောင်းကို တငတ်ငစြော သိလိုကသ်ည်။ အလိုးခံချင်သ်ည့ြ ဆန်ဒအသိတွေ ရှိပါလွှကြ မိမိ၏ကာမပိုင် လငတ်ောမြောငကြ လီးမတောငန်ိုင်၍ အလိုးမခံရဘဲရှိနသေော တငတ်ငစြောမှာ ခငပြှန်းသည်၏လီး တောငန်ပြေီမို့ များစွာ သဘောကသွှားသည်။

“ဟာ… ဘေးချောန်ပြေီ လေးလေးရဲ့ တကယဘြဲ လုပဖြို့ဘဲသိတယ်။ အပေါကတ်ည့အြောငတ်ော့ မထိုးတတဘြူး”

တငတ်ငစြောက စိတမြရှညသ်ော လသေံလေးနှင့ပြှောကာ ကိုကြောအြေး၏လီးကို လှမ်း၍ဆှဲကာ မိမိ၏စောကပြတဝြတွင် တေ့ပေးလိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြောသည် ပိပိပြားပြားနထေိုငတ်တသ်ော အခွကြေီးသည့ြ မိန်းကလေးဖြစ်သောလြည်း ကိုကြောအြေးမှာ မိမိ၏ကာမပိုင် တရားဝင် လငယ်ောကြွားဖြစ်သည့အြပြင် အလိုးကောင်းကောင်းမခံရ၍ ကာမဆိပ် မပြည့မြဝ ဖြစ်နရသေညကြလည်း ကြာမှင့လြှပြီမို့ အိန်ဒွတွေေ သိကျခာတွေ ဘေးခွိတထြားကာ မရှကန်ိုငမြကြောကန်ိုငတ်ော့ဘဲ လီးကိုလှမ်းဆှဲကာ စောကပြတတ်ှင် တေ့ပေးလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။

ကိုကြောအြေးက ခါးကို ဆတကြနဲလှုပကြာ ဖိထိုးခသွည်။ တငတ်ငစြောလကဖြှင့ြ ဆှဲကိုငတ်ေ့ပေးထားသောကြောင့ြ ဒီတဈခါတွငတ်ော့ လှဲချောထြှကမြသှားဘဲ လီးလည်း စောကပြတထြဲသို့ တန်းတန်းမတမြတပြင် အဆုံးတိုင် နဈဝငသ်ှားတော့သည်။

“အား …ကြှတကြွှတကြွှတ်”

တငတ်ငစြော စောကပြတထြဲတွင် အရညအြနည်းငယသ်ာ စိုနသေေးလွှကြ ချောကကြပန်ရော အခွာကတ်ိုကြ ထိုးသှင်းသည့ြ သဘောမွိူးမို့ စောငခြေါင်းမှာ ပူကနဲဖြစ်သှားပြီး တငတ်ငစြောမှာ စုပသ်တည်ည်းငှူလိုကရြှာသည်။

“နာသှားလား တငတ်င်…”

ဇနီးချောလေး ညည်းတော့ ကိုကြောအြေးက ကြငကြှငန်ာနာလေး မေးမိသည်။

“အရမ်းကြီး အဆုံးအထိ ဖိခတွာကိုး။ အောင့သ်ှားတာပေါ့။ ရပါတယ် .. လုပလြေ… ဆကလြုပ်”

လီးက သာမာနမြွှသာဖြစ်ပြီး တငတ်ငစြောမှာလည်း သှေးသားဆူဖြိုး ရမကပြှင်းလာသညမြို့ နာတာကို အရေးမလုပပြါ။ လီးဝငသ်ှားပြီဖြစ်၍ အရသာကိုလည်း ခံစားရပြီမို့၊ နာကငွမြှုကလည်း ခကြခြငွြးလိုပင် ပပြောကသ်ှားလပြေီ။ ကိုကြောအြေးကလည်း မယားချောလေးက မနာဟုဆိုသည့အြတွကြ စိတရြှိလကရြှိပင် အားကုနကြွူံးကာ လိုးလတေော့သည်။ ခါးနားဆီသို့ လှနတ်ကန်သေော ထမီရငလြွား၏ အပေါပျိုင်းကိုလည်း အောကသ်ို့ဆှဲခလွိုကရြာ တငတ်ငစြော၏ နုထွကတ်င်းအယန်သေော နို့အုံကြီးနှစ်ခုက အဖြေးသားပေါလြာသည်။

ကိုကြောအြေး ကောင်းကောင်းဆှဲပေးထားခဲ့သညမြို့ နို့ကြီးတွကေ အားရဖြယရြာ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ဆူဆူဖြိုးဖြိုးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ အနည်းငယတ်ော့ ပြော့အိသည်။ ကိုကြောအြေးသည် ဇနီးချော၏ နို့တွကေို သုံးရတာ ဝါသနာပါသူမို့ လီးမတောငန်ိုငသ်ည့အြခါများတွင် နို့အုံဘဲ ဆှဲနကေိုငန်ခေဲ့ရာ ယခုလီးတောင်၍ တကခြှလိုးနနေိုငသ်ော အခွိနတ်ှငတ်ော့ ပို့လို့ပင် ဆှဲနသည်ေ။

တငတ်ငစြော၏ ကြီးမားလုံးဝန်းသော နို့အုံကြီးနှစ်ခုကို ဘယည်ာ လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ စုံကိုငကြာ ဆှဲ၍ တအားကုန် ဆောင့လြိုးပစ်ရာ တငတ်ငစြော၏ စောကပြတထြဲမှ အရညစြောကရြညကြှညမြွားလည်း စို့ထွကလြာနပြေီမို့ စောကပြတထြဲ လီးဝငသ်ံ ထွကသ်ံတို့သည် တဘှပဘြှပမြှည်၍ နလသေည်ေ။ တငတ်ငစြောလည်း ဖီလငတ်ှတကေလြာကာ ကာမယမ်းအိုး ပေါကကြှဲလာသည့အြတွကြ တကခြှလိုးနသေူ လငတ်ောမြောင်၏ ရငခြှငအြောကတ်ှင် လူးလှန့ကြာ ကော့ပြံလှုပရြှားနသည်ေ။ ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပင့တ်ငပြေးရာ ဆုံကကြီး၍ ပေါငအြားကလည်းသနသ်ညမြို့ အပေါမြှတကခြှလိုးဆောင့သ်ူ ကိုကြောအြေး၏ကိုယပြင် မှှောကြ၍ ကြှ၍တကသ်ှားသည်။

ထိုသို့မှောကကြှှရာမှ အောကပြှနကြသွည့ြ အားအရှနန်ှင့ြ ကိုယလြုံးလေးကပါ ထပအြားဖြည့သ်ည့အြတွကြ စောကပြတထြဲ လီးအဝင် ပိုအရှိနပြှင်းထနလြွှကြ တငတ်ငစြောအဖို့ ပို၍ဖီလငတ်ကကြာ အရသာတွေ့သှားရသည်။

“အား အင့အြင့ြ….. ဆောင့လြေ….. ဆောင့စြမ်းပါလေးလေးရဲ့။ အင့ြ ဟင့ြ ….”

“ခပကြှမ်းကြမ်းလိုးစမ်းပါနောြ ..ဟင်း .. ”

အလိုးမခံရသညမြှာ ကြာနသညေ့အြပြင် ယခုမိမိကို တကလြိုးနသညေကြလည်း ကာမပိုင် လငယ်ောကြြားမို့ ရှကကြှောကအြားနာမနနေိုငဘြဲ၊ တငတ်ငစြော၏ပါးစပမြှ ပြင့အြံထွကလြာသည်။ မိမိကိုလိုးနသေူ လငတ်ောမြောင်၏ ကြောပြငကြှီးကိုလည်း လကကြလေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ပြတသ်ပလြိုကြ၊ သိုင်းဖကလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ မယားလေး၏ပါးစပမြှ ဒီလိုအပြောလေးတွကြေားရတော့ တကခြှလိုးနသေူ လငတ်ောမြောငအြဖို့လည်း ရမကဇြောတိုးလို့ ပြင်းထနလြာရသည်။ ရငန်ှဈခွမ်း ဖနွြးဖနွြးကြဲပါစေ အပြတကြို ဆောတ်ီးပစ်လိုကမြညဟြု တအားကြူံး၍ လိုးပစ်လိုကရြာ နောကထြပ် ဆယခြကြခြန့ြ ဆောင့ပြှီးသညန်ှင့ြ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြာ လီးကပြော့ခွသှေားသည်။

သုတရြညထြှကသ်ညဆြိုသညန်ှင့ြ စိတအြားတင်းထားသညမြွားလည်း ကသွှားရာ ပငကြိုယကြမှ ကာမအားမသနလြှသော ကိုကြောအြေးမှာ မလှုပန်ိုငမြရှားနိုငတ်ော့ဘဲ တငတ်ငစြောကိုယပြေါတ်ှင် ခွပစ်ေလကပြဈ ကားရားမှောကလြွှကြ ဖလကပြှသှားလတေော့သည်။ သူ၏လီးပြော့လေးသညလြည်း စောကပြတထြဲမှ ပြုတထြှကသ်ှားသည်။ တငတ်ငစြောမှာမူ အလိုးခံ၍ အရသာတွေ့စပြုကာ အရှိနရြမညကြှံကာရှိသေး လီးကပြော့ကြ ပြုတထြှကသ်ှားသည့အြတွကြ အလှနကြိုအနရခေကကြာ ရူးလုလုအခွပင်ေ ဆိုကသ်ှားသည်။

သူမဗိုကပြေါြ မှောကရြကသ်ားရှိနသေော ကိုကြောအြေးကို အားမလိုအားမရနှင့ြ အတင်းဖကတ်ှယ် ဖစွည်ှဈထားသည်။ သူမ၏ ပေါငကြှီးနှစ်ခုကလည်း ကိုကြောအြေး၏ခါးကို ညှပကြာခွိတ်၍ ဖငကြှီးကို ကော့ပင့လြှုပခြါနသည်ေ။ ထိုအခါ လီးနှင့စြောကပြတမြှာ ထိမိပြတမြိသည်။ ဒါပမယေ့ြ လီးသေးသေးလေးက ခွပြေော့ကနွရော တငတ်ငစြောအဖို့ ဘာအရသာမှ မတွေ့နိုငတ်ော့။ လငတ်ောမြောငကြို ဆှဲဆိတ် ထုရိုကပြဈချင်စြိတတ်ှေ ပေါလြာသည်။

သို့သောြ အသကကြိုပင် မနည်းကြီးရှူရကာ ဟောဟဲစိုကန်သေော ကိုကြောအြေး၏အဖြစ်ကို သတိပြုမိသည့အြတွကြ မိမိ၏စိတမြွားကို ခွူပတ်ည်းထားလိုကရြသည်။ အတင်းဖစွည်ှဈထားသညကြိုလည်း မချင့်မြရဲဖြင့ြ ဖြလှတေကြာ ခွကေားရားလကကြားရား သကပြှင်းရှူ၍ ငှိမန်လေိုကသ်ည်။ သူမ၏သှေးသားတွကတေော့ဖြင့ြ ဆူဝလှေုပရြှားနပြေီး ရမကဇြောကလည်း ပြနမြကသွေး။ အံကို တင်းတင်းခဲကာ စိတကြိုမနည်းပင် ထိန်းထားရသည်။ အရမ်းလည်း အလိုမကြ စိတည်ဈပြေ၍ နလသေည်ေ။ လီးအပြတမြာတောငန်ိုငလြွှကြ ကြာကြာဆှဲ၍လိုးနိုငသ်ော ယောကြွားတဈယောကမြွား ရောကလြာလွှင် ကောင်းမညဟြုပင် တွေးမိသည်။ ထိုသို့တွေးမိပြီးမှ ဒါမွိူးစိတကြူးတာ မကောင်းပါဘူးဟု ဆငခြှငမြိလွှကြ ထိုအတွေးကို ကြိုးစားဖြောကဖြကြြ ပစ်လိုကရြသည်။

အတနကြှာအောင် မယားချောလေး၏ ကိုယလြုံးဆူဆူဖြိုးဖြိုး တောင့တ်ောင့ကြှီးပေါတ်ှင် မှောကအြိပကြာမှိန်းနပြေီး ကိုကြောအြေး အသကရြှူပြနမြှနလြာသည်။ မိမိတကဖြိထားသောကြောင့ြ ဇနီးသညလြေး အသကရြှူကြပမြှာ တွေးမိနကော အသာပင် ဘေးသို့ ဖယခြဆွင်းလိုကသ်ည်။

“မောသှားလား တငတ်င်”

နဖူးလေးကိုသပ်၍ ကြငန်ာစွာမေးသည်။ တငတ်ငစြောမှာတော့ ဆှပေးသလိုမွိူးဖြစ်ကာ တကကြှှနသေော ရမကအြာသာ မပြနေိုင်၍ အလှနကြို အနရခေကန်လရေော လငတ်ောမြောင်၏ အမေးစကားကို ပြနမြဖြနေိုင်။ မကြစြိကိုသာ စုံမှတ်၍ မိမိ၏ရမကစြိတမြွားကို အတင်းဖိနှိပ် ဖြခနွေရလေသည်ေ။ ကိုကြောအြေး ဆင်းသှားသည့တ်ိုင် ပေါင်းကားရား လကကြားရားနှင့ြ ရှိမှဲနသည်ေ။ မစို့မပို့ လိုးထားသော စောကဖြုတသ်ည် မို့မို့ကြီး ဆူကြှဖောင်းတကကြာ ကိုကြောအြေး ပန်းထုတထြားသော သုတရြညမြွား ပကနွေန်သည်ေ။ ကာမဆိပတ်ှတကေန်သညေမြို့ စောကစြေ့ကြီးကလည်း မို့ဖောင်းဖုထဈနသညေ့ြ စောကပြတအြကြဲကြောင်းနှစ်ခုအကြားမှာ ငေါ့တော့ကြီး ထောငန်သည်ေ။

“အေးကြာ… လေးလေး နည်းနည်းမှနသ်လို ဖြစ်သှားတယ်..။ အသာနားနလေိုကြဦး .. ဟုတလြား”

ကိုကြောအြေးကတော့ မိမိအတင်းဆှဲခေါကြာ တကခြှ၍ လိုးပစ်လိုကမြှုကြောင့ြ ဇနီးသည် မောဟိုကန်ှမ်းလသွှားသညဟြု ထငမြှတကြာ ဖြသေိမ့ခြွော့မော့စကားပြောနသေေးသည်။ လနန်သေောထမီကို အသာဆှဲခကြာ စောကပြတကြို ဖုံးပေးလိုကသ်ည်။ ထမီအထကဆြငစြကိုလည်း ရငဘြတပြေါြ ပြနတ်ငပြေးကာ အခန်းထဲမှ အသာပငထြှကသ်ှားသည်။

အလိုမကြ၊ အာသာမပြေ၊ ရမကခြိုး တဏှာစိတတ်ှေ ဆူဝနေိုးကြှနပြေီး ဘာကိုစိတဆြိုးရမညမြှန်း မသိသလို ဒေါသဖြစ်နသေော တငတ်ငစြောမှာ ကုတငပြေါတ်ှင် ခွကေားရား လကကြားရား ပကလြကအြိပလြွှကသ်ားကြီး ကနွန်ခေဲ့တော့သည်။

……………………………………………………

လငတ်ောမြောင်၏ မစို့မပို့ လိုးပေးမှုကြောင့ြ တငတ်ငစြောတဈယောကြ စိတတ်ှမရေိုးမရှ၊ အလိုမကြ ဒေါသတွဝငေစြားကာ နအေိမမြှ ရုံးသို့အထွကြ အတောပြင် နောကကြနွသည်ေ။ ဖယရြီတော့ မမှီတော့ပါ။ ထို့ကြောင့ြ ဘတဈြကားဖြင့သ်ာ ရုံးကိုသှားရတော့သည်။ ဘတဈြကားပေါတ်ှင် လကရြဲဇကရြဲနှင့ြ ကိုငမြည့ြ နှိုကမြည့သ်ူ မတွေ့ရပါစနှငေ့ဟြု တငတ်ငစြော ဆုတောင်းမိသည်။ အနှိုကအြကိုငခြံရမှာကို မလိုလားသောကြောင့မြဟုတ်။ ထိုသို့ အနှိုကအြကိုငခြံရလွှင် မိမိ၏ အလိုမပြည့န်ိုငဘြဲ နိုးကြှနဆေဲဖြစ်သည့ြ ကာမရမကစြိတမြွား ဟုန်းဟုန်းထကာ ပေါကကြှဲကုနမြှာစိုးသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

တငတ်ငစြော၏ဆုတောင်း မပြည့ခြဲ့ပါ။ သူမ ဘတဈြကားပေါြ တိုးတကမြိသညန်ှင့ြ လူရှယတ်ဈယောကြ၏ စူးရဲသောအကြည့်ကြို ရငဆြိုငရြသည်။ ထိုအကြည့်တ်ှင် ရမကဆြှဲအားတို့ အပြည့ပြါသည်။ စူးစူးရဲရဲကြည့်လြိုကသ်ော အကြည့်သ်ည် မိမိ၏ အဝတအြစားများကို ထိုးဖောကကြာ ပငကြိုယပြကတိအလှများကို ထွင်းဖောကြ၍ ရှုမှငသ်ှားသလို တငတ်ငစြောခံစားရသည်။ တငတ်ငစြောစိတတ်ှေ ပိုလှုပရြှားလာသည်။ လူရှယကြို မကြလြုံးတဈခကြဝြင့ကြာ ပြည့ကြှည့မြိသည်။ မစို့မပို့ အလိုးခံခဲ့ရမှုကြောင့ြ အာသာမပြေ။

ဆန်ဒမပြည့ဘြဲ လောငမြှိုကန်ဆေဲဖြစ်သော အခွိနတ်ှင် ထိုလူရှယ်၏ ကာမညို့ဓါတအြား အပြည့ပြါသော စူးရဲသည့ြ အကြည့်ကြှောင့ြ တဏှာစိတမြွား နိုးကြှမှုက ထပဆြင့ပြေါင်းထားရာ တငတ်ငစြော၏ ဝင့ကြှည့လြိုကသ်ော မကြရြိပမြကြရြောငတ်ှငပြင် သူမ၏ ရမကဆြန်ဒဇောအဟုနတ်ို့က ထပဆြင့ပြါဝငသ်ှားသည်။ လူရှယန်ှင့ြ အကြည့်ခြငွြးဆုံသည်။ တငတ်ငစြောရငတ်ှင် ဖိန်းကနဲဖြစ်သည်။ မကြန်ှာပေါတ်ှင် သှေးလွှမ်းကာ ထူပူဖိန်းရှိန်းသည်။ အကြည့်ခြကြခြငွြး ပြနလြှှဲသောလြည်း ရငကြတော့ ပိုမိုခုနလြာသည်။ ထိုအခါ သူမ၏ မကြန်ှာအမူအရာမှာလည်း ခါတိုင်း ဘတဈြကားစီးသည့အြခါများတွင် လုပထြားလေ့ရှိသည့ြ မကြန်ှာထားတင်းတင်းမွိုး မဟုတတ်ော့။ ကာမစိတန်ိုးကြှ ရငခြုနလြှုပရြှားနမှေုတို့ ပြည့လြွှံထငဟြပန်သေော အလိုးခံလိုသည့ြ မိန်းမတဈယောကြ၏မကြန်ှာ အမူအယာမွိူးဖြစ်၍နသည်ေ။

အသာလေး မသိမသာ မကြလြုံးစွကော လူရှယထြံ ကြည့်မြိပြနသ်ည်။ လူရှယသ်ည် သူမနှင့ြ လူချင်ြး လေးငါးယောကလြောကြ အကြာတွင် ရှိနရောမှ၊ သူမရှိရာသို့ မသိမသာနှင့ြ ဟိုကပဒြီကပ် တိုး၍ လာနသညေကြို သတိပြုမိလိုကသ်ည်။ ဒီလိုကပလြာမှုမွိူးသည် ကောင်းသောလာခွင်း မဖြစ်နိုငကြှောင်းကို မိန်းမသားတဈယောကြ၏ သဘာဝထိုးထွင်းဉာဏဖြှင့ြ တငတ်ငစြောတဈယောကြ သိလိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြောမှာ အလိုလိုနရင်ေးပင် ကြကသ်ီးတွေ ဖြိုးကနဲ ဖနွြးကနဲ ထသည်။

တကယအြကိုငမြခံရသေးမှီ အခွိနတ်ှငပြင် ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနန်သည်ေ။ မိမိကို ကိုငရြန်၊ နှိုကရြန် လူရှယ် အသာတိုးကပလြာမှန်း ရိပမြိသည့တ်ိုငအြောင် မကြန်ှာထားတင်းတင်း မလုပန်ိုငတ်ော့။ မလိုလား၊ ရှောငဖြယသ်ည့် အရိပအြရောငလြေးပင် မပြနိုငတ်ော့။ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့၍ငှိမကြာ ရပန်မေိသည်။ လူရှယ် လာကိုငမြည့ြ အခွိနကြို အသင့ကြှိုဆိုနသညေ့ြ အသှငမြွိူး။

လူရှယသ်ည် မသိမသာ တိုးကပလြာနရောမှ သိသိသာသာ ခပမြှနမြှနပြင် လူများကြား အတင်းဝငတ်ိုးကာ တငတ်ငစြောအနားသို့ ခဉွြးကပရြောကြ၍လာသည်။ အနားကပမြိသညန်ှင့ြ တငတ်ငစြော၏ တငပြါးအိအိကြီးကို လကန်ှင့အြသာ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြောမှာ ကိုယလြေးပင် သိမ့ခြနဲတုနသ်ှားသည်။ အောကန်ှုတခြမ်းသားကို သှားဖြင့ြ မသိမသာကိုကကြာ ငှိမန်မေိသည်။ သူမ၏ စိတတ်ှကတေော့ အရမ်းကိုလှုပရြှားလို့လာပါပြီ။ သူစိမ်းယောကြွားတဈယောကြ၏ ကိုငတ်ှယတ်ာခံရမှန်း သိလွှကန်ှင့ပြင် ငှိမန်လေိုကရြသည်။ ငနဲသားက ပို၍ရဲတင်းလာသည်။

မောငမြောငစြိုးသည် ကိုထွန်းထွန်း၏ ဆကသ်ှယစြီစဉပြေးမှုဖြင့ြ အလုပအြကိုငရြခဲ့သော ရုံးသို့ ပထမဆုံးရကြ စတငရြုံးတကရြန် ဘတဈြကားစီး၍ လာခဲ့သည်။ ရုံးတွင် လူများအားလုံး အစုံရောကသ်ည့အြခွိနတ်ှငမြှ သှားရန် စိတကြူးဖြင့ြ ရုံးခွိနထြကြ အနည်းငယမြွှ နောကကြနွရန်ေ အခွိနကြိုစောင့ပြှီး လာခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ ဘတဈြကားစီးလာရင်း ခရီးသှားဟနလြှှဲ နှိုကစြရာ ကိုငစြရာ မိန်းမတဈဦးဦးများ တွေ့မလားဟု မကြစြိကစားလာသည်။

မောငမြောငစြိုးမှာ ကာမမှု အတွေ့အကြုံ အတောမြွားကာ မိန်းမကဲခတလြည်း အတောပြငကြွှမ်းကငွန်လရေော ဘတဈြကားပေါတ်ှင် အထာကြညန်ိုငမြည့ြ အမွိူးသမီးတဈယောကကြို အကဲခတရြှာဖြဖေို့ အခကမြတွေ့လှပါ။ ဒီနေ့အဖို့ကတော့ မောငမြောငစြိုး ကံကောင်းနလေား မပြောတတ်။ ဘတဈြကားပေါရြောကြ၍ နှစ်မှတတ်ိုငကြွောကြွောမြှာပင် သူ့အတွကြ အထာကြညန်ိုငစြရာရှိသော အမွိူးသမီးတဈယောကြ ကားပေါတ်ကလြာခဲ့သည်။

အမွိူးသမီးသည် အသကအြစိတခြန့ရြှိကာ အသားဖြူဖြူ ရုပခြွောချော အရပမြှင့မြှင့ြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကလြည်း လှပဆူဖြိုးသည်။ စ၍ အကဲခတလြိုကမြှုတွငပြင် ထိုအမွိူးသမီးသည် တဏှာဇောပြင်းထနသ်ော ရာဂကြှယသ်ူ ဖြစ်ရမညဟြု မောငမြောငစြိုးတဈယောကြ အကဲခတ် ကောကခြကြခြသွည်။ ထို့ကြောင့ြ အမွိူးသမီးကို တဏှာဇောအဟုန် အပြည့ပြါသော မကြလြုံးများဖြင့ြ စိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။

အမွိူးသမီးသည် အဝတအြစားများကိုသသသေပေသ်ပ် လုံလုံလဲလဲ ဝတထြားသည့တ်ိုင်၊ ဆူဖြိုးတင်းမာမို့ဝိုင်းနသညေ့ြ ရငသ်ားစိုငတ်ို့၏ အနအထေားခွီနဟနေကြို မောငမြောငစြိုး၏ စူးရဲသော အကြည့်ကြ ထိုးဖောကမြှငသ်ည်။ သူမသည် နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထိုးထောငခြွှနကြှှတကန်ကြေောင်းကို မို့မောကန်သေော ရငသ်ားကိုကြည့်ြ၍ မောငမြောငစြိုး နားလညလြိုကသ်ည်။ ဒါက တဏှာထန်၊ ရမကဇြောကြှနသေော မိန်းမတဈယောကြ၏ လကခြဏာတဈခုမို့ ဒီမိန်းမကိုကပ်၍ နှိုကလြွှင် အထာကြညမြညဟြု သချောပေါကတ်ှေးမိသည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် အမွိူးသမီးက သူ့ထံသို့ မကြလြုံးတဈခကြပြင့ကြှည့ရြာ အကြည့်ခြငွြးဆုံသည်။ အမွိူးသမီး၏ မကြရြိပ် မကြရြောငတ်ှင် ကာမခိုးတွရှေိနရော ညို့ခေါသ်ည့သ်ဘောပငရြှိသညကြို မောငမြောငစြိုးက ‘‘ဖြံ’’ ကသွူတဈယောကပြီပီ ဒကခြနဲသိသည်။

ထို့ကြောင့ြ မောငမြောငစြိုးသည် အမွိူးသမီး ရှိရာသို့ အသာပင် တိုးကပသ်ည်။ အစပိုင်းတွငတ်ော့ မသိမသာ နရောရှေ့သလိုလို ဘာလိုလိုနှင့ြ အသာလေး တိုးကပသ်ှားသည်။ အမွိူးသမီးကိုကြည့်ရြင်း ဂွငမြိနိုငမြည့ြ အခွအနေကေ ပိုထငရြှားလွှကြ၊ မောငမြောငစြိုးအနဖြငေ့လြည်း ကိုငခြငွန်ှိုကခြငွစြိတ် ပိုထနလြာသောကြောင့ြ ခပရြဲရဲခပရြှင်းရှင်းပင် အနားသို့အရောကြ တိုးကပသ်ှားသည်။ ဘတစြကားပေါတ်ှင် မကြန်ှာသိလည်းမပါ။ အားလုံး လူစိမ်းတွခညွြေးမို့ မောငမြောငစြိုးအဖို့ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပရြနလြည်း သိပမြလိုပါ။ ထို့ပြင် အမွိူးသမီးက အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားနှင့ြ မသိမသာ ကိုကကြာ ငှိမ်၍ကသွှားသညကြိုလည်း တွေ့ရသည်။ ဒီလိုအမူအရာမွိူးသည် အမွိူးသမီး စိတလြှုပရြှားနိုးကြှကာ ကိုငတ်ှယမြှုကို ဖီလငတ်ကြ အရသာတွေ့သည့သ်ဘော ထငရြှားနသညေမြို့ မောငမြောငစြိုးမှာ ရဲတင်း၍လာသည်။

အသာအယာ လုပမြနတေော့ဘဲ ခပရြဲရဲပင် အမွိူးသမီး၏ တငပြါးကြီးကို ဖစွည်ှဈလိုကသ်ည်။ ခပတ်င်းတင်းပင် ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငကြာ ဖငသ်ားအောကခြှပေိုင်းကိုပင် ခပန်ာနာလေး ဆိတလြိုကသ်ည်။ အမွိူးသမီး တဈခကြတ်ှန့သ်ည်။ သို့သောြ မနှစ်မှို့သည့ြ အရိပအြရောငမြပြ။ မကြန်ှာကိုသာ တဈဘကသ်ို့ လှှဲထားသည်။ ထိုအခါ မောငမြောငစြိုးက အမွိူးသမီးဝတထြားသည့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အနားသားရဈ၏ အပြငဖြကသ်ို့ တဈထွကန်သေော တငသ်ားအိအိကို ညာလကည်ှိုးဖြင့ြ ထိကပကြာ အသာအယာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ဒီလုပရြပမြှာ အမွိူးသမီးကို ယားကြိကြိနှင့ြ စိတလြှုပရြှားအောင် လုပလြိုကမြှုဖြစ်သည်။ ညာလကည်ှိုးဖြင့ြ ထိုသို့ပြတန်ရင်ေး အကဲခတ်၍ အမွိူးသမီး၏ ဘယဘြကဖြငသ်ားကို ဆုပကြိုငကြာ ညှဈသည်။ ဖိ၍ကိုငပြှတသ်ည်။ လကဝြါးတဈခုလုံး တငသ်ားအိအိကြီးပေါတ်ှင် ခပတ်င်းတင်း ထိမိနအေောငပြင် ပြတရြင်း တဈဘကသ်ို့ တိုးသှားသည်။ ရှေ့သို့ အသာတိုးလိုကရြာ သူ့ဘကကြွောပေးထားသော အမွိူးသမီး၏ တငပြါးကြီးကို သူ့ဆီးစပန်ှင့ြ အိကနဲနအေောင် ထိကပမြိသည်။

သူ၏မတတ်ောငန်သေော လီးချောင်းကြီးကလည်း အမွိူးသမီး၏ ဖငကြှီးကို သှားထိမိ ထိုးမိသည်။ အမွိူးသမီးက သိသိသာသာပင် တုနလြှုပသ်ှားသည်။ မောငမြောငစြိုးက ညာလကဖြှင့ြ အပြငဖြကြ တဈထွကန်သေော ဖငသ်ားကို ခပန်ာနာလေး ဆှဲဆိတလြိုကပြှနသ်ည်။ အမွိူးသမီးသည် ဖငကြှီးကိုနောကသ်ို့ မသိမသာ ထိုးတွန်းပေးသည်။ မောငမြောငစြိုးက အမွိူးသမီး ဆီးခုနအြထကန်ားပေါရြောကန်သေော မိမိ၏လကကြို အောကသ်ို့ပို့၍ တိုးရှေ့သည်။ အမွိူးသမီးပေါငကြှားကို အသာထိုးနှိုကကြာ ဖောင်းကားနသေော စောကပြတလြေးကို အုပ်၍ ပြတလြိုကသ်ည်။ လူရှယ်၏ ခပရြဲရဲ၊ ခပကြဲကဲ အကိုငအြနှိုကမြွားကြောင့ြ တငတ်ငစြောတဈယောကြ ရငတ်ဖိုဖို၊ အသည်းတအေးအေးနှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ စောကပြတထြဲတွငလြည်း အရညကြှညတ်ှေ စို့ထွကကြာ တဈခွီပြီးလုလုတောင် ဖြစ်လာရသည်။

အဝတအြစားများ ကြားခံနသညေ့တ်ိုင် လူရှယ်၏လီးကြီးသည် ကြီးမားတုတခြိုငကြာ သနမြာလှကြောင်း တငတ်ငစြော ထိတွေ့မှုအရ သိလိုကရြသည်။ သူမယောကြွား ကိုကြောအြေး၏လီးထကြ နှစ်ဆကြောအြောငပြင် ကြီးပလေိမ့မြည်။ တောငန်တောကလည်း တန်း၍မတန်သည်ေ။ ဖငကြို ထိမိထောကမြိနရော လီးကြီး၏ ပူနှေးနှေး အငှေ့အသကကြိုပင် ကူးစကခြံစားရနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ ထိုမှတဖန် စောကပြတကြို အပြကခြံလိုကရြသောအခါတွငတ်ော့ တငတ်ငစြောခငမြွာ ပါးစပမြှ ‘‘အိုး’’ ဟု အသံမထွကရြမိအောင် မနည်းပင် ကြိုးစား၍ ထိန်းလိုကရြသည်။ သူမ၏ဖောင်းကားနသေော စောကပြတကြှီးက ပို၍ဖောင်းကြှလာသည်။

လူအတကအြဆင်းများသော မှတတ်ိုငတ်ဈခုတွင် ကားကထိုးအဆိုကြ ကားပေါမြှ လူတောတ်ောမြွားများ ဆင်းသှားပြီး လူအများအပြား ပြနတ်ကလြာ၍ ဟိုရှှေ့ဒီပြောင်း လုပခြွိနတ်ှငတ်ော့ လူရှယကြ အခွင့အြခါကောင်းကို အပြတအြသုံးခကြာ တငတ်ငစြောကို ဆတခြနဲ ဆှဲကိုငလြှည့လြိုကသ်ည့အြတွကြ နှစ်ယောကသ်ား မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြကြ ဖြစ်သှားသည်။ တကလြာသည့ြ လူတွကေ အထူးများကာ ကားထဲတွင် ငါးပိသိပ် ငါးခွဥသ်ိပသ်လို ပြည့န်ှကသ်ှားသည်။ လူရှယန်ှင့ြ တငတ်ငစြောတို့မှာလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြပလြွှကြ ရငခြငွြးကပမြိသှားသည်။လီးက စောကဖြုတကြို ကကြနွန ထောကမြိသည်။ ဒီကြားထဲတွင် လူရှယကြ သူ့ကိုယကြို မသိမသာ လှုပန်ရော လီးကိုစောကဖြုတပြေါတ်ှင် ပြတသ်လိုဖြစ်လွှကြ တငတ်ငစြောတဈယောကြ တဈခွီပြီးသှားရလတေော့သည်။

စောကရြညကြှညမြွား စိုစိမ့ထြှကရြာ ဝတထြားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးရဲ့ ကြားနရောမှာ စိုစိစိ ဖြစ်သှားသည်။ တငတ်ငစြောသည် ရှကစြနိုး အမူအယာလေးနှင့ြ လူရှယကြို အသာကြည့်မြိသည်။ လူတွေ အရမ်းကြပလြာသောကြောင့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ လုပန်ကြတောကို တခွားလူများ မသိမမှငန်ိုငပြါ။လူရှယကြ ဖငကြှီးကို အပီကို ကိုငပြှတသ်ည်။ ဖစွည်ှဈသည်။ တငတ်ငစြောမှာ တဈခွီ ‘‘ပြီး’’ ခဲ့ရသည့တ်ိုင် စိတလြှုပရြှား ရမကထြနန်မှေုကတော့ ကမွသှားသေး။ ထို့ပြင် ခငပြှန်းသည်၏ အလိုးခံခဲ့ရသည့အြခွိနမြွားတွငပြင် မ ‘‘ ပြီး ’’ ခဲ့ရသော တငတ်ငစြောမှာ ယခု ဘတစြကားပေါတ်ှင် အကိုငအြနှိုကခြံရရင်း ‘‘ ပြီး ’’ သှားရသညတ်ှင် အရသာအတောတ်ှေ့လွှကြ တဈခွီ ‘‘ ပြီး’’ ရုံနှင့ြ အားမရ။ ထပ်၍ ဖီလငယ်ူလိုစိတတ်ှကသော ပြင်းထနလြာသည်။

သူမ၏ စောကပြတပြေါတ်ှင် ထောကမြိနသေော လီးကြီးသည် အပြတကြိုမာတောငန်သည်ေ။ နည်းနည်းလေးမွှ မကသွေး။ အမွိူးသမီး ရငသ်ိမ့တ်ုနသ်ည်။ အစက လီးကြီးကို အသာထိကိုငကြှည့ဖြို့ စိတကြူးထားသောလြည်း၊ ယခုမူ လီးချောင်းကြီးကိုပင် ခပတ်င်းတင်းပင် ဆုပကြိုငမြိလိုကသ်ည်။ လီးကြီးသည် တဆုတတ်ခဲ ရှိလှသည်။ ရှညလြည်းရှည် ကြီးလည်းကြီးသည်။ လူရှယကြ အသာငုံ့၍ တငတ်ငစြော၏ ဘယဘြကပြါးကိုနမ်းသည်။ တငတ်ငစြောမှာ အတောလြေး အရပမြှင့သ်ဖြင့ြ သိပကြိုအဆငပြှနသေည်ေ။ တငတ်ငစြော၏ ပါးလေး နှေးကနဲ နှေးကနဲဖြစ်သလို စောကပြတမြှ စောကရြညကြှညတ်ို့ကလည်း စိုကနဲထွကလြာသည်။ လကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငမြိသော လီးကြီးကိုလည်း ပို၍ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငမြိသည်။ လူရှယကြ စောကပြတကြို ပြတပြေးသလို တငတ်ငစြောကလည်း လူရှယ်၏လီးကြီးကို လကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ ပြတပြေးနသည်ေ။ နှစ်ယောကစြလုံး ဖီလငတ်ှေ အတော့ကြို ရနကြသေည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ……

‘‘ ဟော မမတင်၊ ရုံးဖယရြီမမှီလို့လား ’’

လှမ်းနှုတဆြကသ်ံကြောင့ြ တငတ်ငစြော လန့သ်လိုဖြစ်၍ သှားသည်။ လှမ်းကြည့်လြိုကရြာ သူမ၏ရုံးမှစာရေးမလေးတဈယောကြ ဖြစ်နသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

‘‘ အေးကြာ အိမကြထွကလြာတာ နောကကြလွို့ ဖယရြီ လှဲသှားတယလြေ ’’

တငတ်ငစြော အလိုကသ်င့ြ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။ ထိုစာရေးမလေးသည် တငတ်ငစြောတို့နှင့ြ သိပမြလှမ်း။ ကား အတကအြဆင်း အပေါကန်ားတွင် ရပန်သည်ေ။ သို့သောြ လူကြပသ်ော ကားအတွင်းဖြစ်၍ တငတ်ငစြောတဈယောကြ ဘယလြိုဖြစ်နသညေကြိုတော့ စာရေးမလေး မသိမမှငန်ိုငပြါ။

‘‘ မှတတ်ိုငရြောကပြှီလေ မမတငရြဲ့ မဆင်းတော့ဘူးလား’’

မှတတ်ိုငသ်ို့ ရောကန်ပြေီဆိုတာတောင် တငတ်ငစြော မသိတော့။ ဖီလငတ်ှေ တကန်သည်ေ။ အကယ်၍ စာရေးမလေးကသာ လှမ်း၍ သတိမပေးလွှင် ကားပေါဆြကပြါသှားမှာ သချောသည်။ ယခုတော့ ဖီလငတ်ကြ အရသာတွေ့နသေောလြည်း မဆင်းလို့မဖြစ်သည့ြ အခွအနေမေို့ တငတ်ငစြောတဈယောကြ ကားပေါမြှ ဆင်းလိုကရြတော့သည်။ သူမနှင့ြ အတူပါလာသော စာရေးမလေး မရိပမြိအောင် ကြတတလမ်းလွှောကမြှုမွိူး မဖြစ်အောင် အတော့ကြိုထိန်း၍ လွှောကလြှမ်းရင်း ပငတ်ီကို မသိမသာဆှဲ၍ ထုတယ်ူရာ ရုံးနားရောကမြှပင် စောကပြတထြဲ တိုးဝငသ်ှားသော ပငတ်ီဂွအစ ထွကလြာလတေော့သည်။ စိုစိုစိစိ စေးကပကြပ် ဖြစ်နမှေုကတော့ ကနွရြှိနဆေဲပင်။

မောငမြောငစြိုးအဖို့ကတော့ တောတ်ောြ ‘‘တန်’’ သှားခဲ့သည်။ မောငမြောငစြိုးသည် ကားမှတတ်ိုငအြနားရှိ ကြမ်းယာဆိုငတ်ှငဝြငကြာ စီးကရကတ်ဈလိပ် ဝယသ်ောကသ်ည်။ အမွိူးသမီးကို ဒီကားမှတတ်ိုင် အနီးပတဝြန်းကငွရြှိ ရုံးများတွင် လိုကစြုံစမ်းရှာဖြလွှင်ေ တွေ့နိုငဖြို့က ရှိသေးသည့အြတွကြ ယခုလောလောဆယ် နောကမြှ လိုကမြသှားခွင်း ဖြစ်သည်။

စီးကရကဝြယသ်ောကပြှီး မောငမြောငစြိုးသည် သူလုပရြမည့ရြုံးသို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ ရုံးရှိရာနရောကို အတိအကမွသိသောကြောင့ြ မေးမှန်းစုံစမ်းရသေးသည်။ အခကအြခဲတော့ သိပမြရှိလှ။ ရုံးရှိရာသို့ အရောကသ်ှားနိုငခြဲ့သည်။ မှို့နယရြုံးခွဲလေးဖြစ်သောကြောင့ြ လူသိပမြများလှပါ။ ရုံးခန်းနရောကလည်း သိပမြကယွြ။ ရုံးအဝငဝြနားတွင် တွေ့သော စာရေးတဈယောကကြို သူ၏ အလုပခြန့စြာ ထုတပြှပြီး အကြိူးအကြောင်းကို ပြောပြလိုကသ်ည်။

‘‘လာ.. ရုံးအုပဆြီမှာ သတင်းပို့ရမယ်’’

ထိုစာရေးက မောငမြောငစြိုးကို ရုံးအုပထြံသို့ ခေါသ်ှားလသည်ေ။ ရုံးအုပစြားပြဲတွင် ထိုငန်သေူကို တွေ့ရသောအခါတွငတ်ော့ မောငမြောငစြိုးမှာ မကြလြုံးမသိမသာပြူး၍ သှားရလသည်ေ။ သူသတင်းပို့ရမည့ရြုံးအုပမြှာ စောစောလေးတငကြမှ ဘတဈြကားပေါတ်ှင် သူ ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငခြဲ့နှိုကခြဲ့သော ဖြူဖြူချောချော အမွိူးသမီး ဖြစ်နပသေည်ေ။

တငတ်ငစြောမှာလည်း မိမိ၏ရုံးခန်းထဲသို့ လွှောကလြှမ်းဝငရြောကလြာသူကို မှငလြိုကရြတော့ အံ့သှတုနလြှုပသ်ှားသည်။ ဘတစြကားပေါတ်ှင် မိမိကို လကရြဲဇကရြဲဖြင့ြ ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငခြဲ့နှိုကခြဲ့သော လူရှယဖြစ်ကြောင်း ခကြခြငွြး မှတမြိသည်။ကားပေါတ်ှင် စိတကြှိုကြ ကိုငတ်ှယန်ှိုကခြဲ့ရသညကြို အားမရသေးဘဲ ဇာတလြမ်းရှညလြို၍ မိမိနောကမြှ လိုကလြာခွင်းများ ဖြစ်လမလေားဟုလည်း တွေးမိလိုကသ်ေးသည်။

‘‘ ဒါ… ရုံးအကူအသဈ မောငမြောငစြိုးပါ မမတင် ’’

လူရှယန်ှင့ြ အတူပါလာသော စာရေးလေးကပြောမှ တငတ်ငစြော အနည်းငယ် စိတအြေးသှားရသည်။ ဒါပမယေ့ြ မောငမြောငစြိုးဆိုသူ ထိုလူရှယန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငန်ရသေညကြို အတောပြင် မကြန်ှာပူ၍ နလသေည်ေ။ အရှိနမြသသေေးဘဲ တငှေ့ငှေ့လေးရှိနဆေဲဖြစ်သော ရမကဇြောအဟုနကြလည်း အားဖြည့သ်ှင်းပေးလိုကသ်ော ဘကထြရီနှယ် အပြည့အြဝပင် ပြနလြညန်ိုးထလာသည်။ ကာမစိတထြကသ်နလြာသော မိန်းမများ၏ သဘာဝအတိုင်း နို့အုံကြီးများ တင်းမာလာကာ ခပြခြပြရြပရြပရြှိသော ရငသ်ားကြီးများက ပို၍တင်းကြပသ်လို ဖြစ်လာသည်။ နို့သီးခေါင်းများလည်း တင်းမာကောင့ထြောငလြာကြလရော ဘောလီရငအြုံ ထူထူထဲ စူးမိသလို ဖြစ်နသည်ေ။ အဆိုးဆုံးကတော့ စောကပြတကြှီးကို လထေိုးထည့ပြေးလိုကသ်လို ဖောင်းမို့ ခုန်းမောကတ်ကလြာမှု ဖြစ်သည်။

ဘတစြကားပေါတ်ှင် ပယပြယန်ယန်ယ် အကိုင် အနှိုကခြံခဲ့ရစဉကြ စောကရြညကြှညတ်ှေ ရှှမ်းရှှမ်းစိုအောင် ထွကခြဲ့မှုကြောင့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီခွဆုံနရောတဈဝိုကြ စိုစိစိ စေးကပကြပဖြစ်နမှေုက ယခုအထိ မပြောကသ်ေးပရော မို့မို့ကြီး ဖောင်း၍ကြှတကလြာသော စောကဖြုတကြှီးသည် စိုစိစေးကပန်သေော အောကခြံဘောင်းဘီ ခွဆုံနရောကို ကကြနွနကြီး ကပမြိ ထိမိသှားလရော တံတွေးဆှတထြားသော လကည်ှိုးနှင့ြ စောကပြတကြို အုပကြိုင် ပြတပြေးသည့ြ အထိအတွေ့ဆနဆြနမြွိူး ဖြစ်စလွှကြေ လငရြှိလွှကန်ှင့ြ လငကြ လီးကောင်းကောင်း မတောငသ်ောကြောင့ြ ကကြနွန မလိုးနိုငသ်ည့အြတွကြ ကာမစိတမြွားကို ကြိတမြှိတမြွိုသိပ် ထိန်းခွူပထြားရလသေော တငတ်ငစြောတဈယောကြ အထူးကို စိတလြှုပရြှားနိုးကြှလွှကြ ရမကဇြောတွေ ပြင်းထနလြာရလသည်ေ။

ဒါပမယေ့ြ မိမိ၏ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ဖြစ်နသညေဟြူသော ပတဝြန်းကငွအြခွအနေကေ ထိန်းထားပေးသညမြို့ တငတ်ငစြောမှာ ကာမယမ်းအိုးပေါကကြှဲကာ အရှုးအမူးအဆင့အြထိတော့ မရောကခြဲ့ပါ။ သိစိတလြေးနှင့ြ မိမိ၏နိုးကြှနသေော ကာမရမကစြိတမြွားကို ခွိူးနှိမကြာ ထိန်းသိမ်းပြီး ဣန်ဒွဆညေန်ရလေသည်ေ။

‘‘သွောျ…သွောျ…အင်း …ထိုင်’’

တငတ်ငစြောက စိတကြိုကြိုးစားကာ ခွိူးနှိမထြိန်းသိမ်းရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြော၏ စားပြဲရှေ့တွင် လကရြမ်းမဲ့ ကုလားထိုငတ်ဈလုံးသာ ရှိသည်။ မောငမြောငစြိုးက ထိုကုလားထိုငတ်ှင် အသာဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။

‘‘ကိုမောငမြောငစြိုး.. ဒါက ကြှနတ်ောတ်ို့ရဲ့ ရုံးအုပ်…. ဒေါတ်ငတ်ငစြောပါ….’’

‘‘ မမတင်…. ဒါက သူ့အတွကြ ခန့စြာ….။ သူ့မှတတ်မ်းဖိုငလြည်း အသင့ယ်ူလာပါတယ် မမတင် ’’

စာရေးလေးက သှကလြကစြှာပြောကာ ဖိုငတ်ှဲအသဈနှင့ြ အလုပခြန့စြာတို့ကို တငတ်ငစြောထံ ကမ်းပေးသည်။ ဣန်ဒွဆညေကြာ မကြန်ှာခပတ်င်းတင်းဖြင့ြ ခပပြှတပြှတ် ပြောဆိုနသေောလြည်း ကာမမှုလိုကစြားကာ မိန်းမတွေ၏အထာကို ကြှမ်းနသေော မောငမြောငစြိုးကတော့ တငတ်ငစြော၏ အတွင်းမနော သရုပမြှနကြို ကောင်းစွာပင် အကဲခတမြိသည်။ ထို့ကြောင့ြ တငတ်ငစြော၏ စားပြဲရှေ့က ကုလားထိုငတ်ှင် ဝငထြိုငမြိသညန်ှင့ြ ညာခွကေို ဆန့ထြုတကြာ ထားလိုကသ်ည်။

ရုံးခန်းနရောက ကဉွြးသည့အြတွကြ တငတ်ငစြောတို့ရုံးထဲရှိ စားပြဲခုံများသည် ဝနကြဉွြးကဉွြးနှင့ြ ခပသ်ေးသေး ခပရြှယရြှယမြွားသာ ဖြစ်ကြသည်။ တငတ်ငစြောစားပြဲဆိုလွှင် အလွားလေးပသောသာ အနံနှစ်ပသောသာခန့သ်ာ ရှိသည်။ မောငမြောငစြိုးသည် တငတ်ငစြောနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုင်၍နသည်ေ။ထို့ကြောင့ြ ဆန့ထြုတလြိုကသ်ော သူ၏ ခွထေောကသ်ည် တငတ်ငစြော ပေါငအြလညပျိုင်းနားလောကအြထိ ရောကသ်ည်။ ခွိနဆြကာ ဆန့ထြုတလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည့အြတွကြ ခွထေောကကြ တငတ်ငစြော ပေါငန်ှဈခုကြားသို့ ရောကသ်ည်။

တငတ်ငစြောသည် ပေါငကြိုကားကားလေး ထိုငန်ရော ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ရုတတ်ရကြ ခွထေောကန်ှင့ြ အထိုးခံရမှုကြောင့ြ တငတ်ငစြောတကိုယလြုံး ဆတကြနဲ တုနသ်ှားသည်။ ပူထူဖိန်းရှိန်းကာ လုပမြိလုပရြာ လုပလြိုကရြာ ပေါငန်ှဈခုကို စုလိုကရြာ ခွထေောကကြို ပေါငန်ှဈခုနှင့ြ ညှပသ်လိုမွိူး ဖြစ်သှားသည်။ တငတ်ငစြော ဘယည်ာပေါငလြုံးသား အိအိတင်းတင်းများသည် မောငမြောငစြိုးခွထေောကန်ှင့ြ အပကြမွတကြဆွိုသလို တင်းကြပစြှာ ထိမိကြသည်။ အမွိူးသမီး ပို၍ထူပူသှားသည်။ ရုတတ်ရကြ စေ့ကပလြိုကမြိသော ပေါငကြှီးနှစ်ခုကို ခကြခြငွြးပင် ခွာလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ မောငမြောငစြိုးက သူ၏ညာခွထေောကကြို ဆန့န်ိုငသ်မွှ ဆန့ထြုတလြိုကရြာ ခွမသေည် တငတ်ငစြော၏ ပေါငရြင်းခွဆုံ စောကပြတန်ားဆီသို့ ရောကလြာသည်။ စောကပြတန်ှင့ြ ခွမေ ထိမိခွင်းတော့ မရှိသေးပါ။ ထိမိလောကအြောငလြည်း အလှမ်းမမှီပါ။ သို့သောြ စောကပြတကြှီးရှိသော ထမီရှေ့ပိုင်းနရောကိုတော့ ထိမိသည်။

ထိုသို့ထိမိ၍ ထမီသားလှုပခြါသှားမှုကြောင့ြ မောငမြောငစြိုး၏ခွထေောကြ မိမိစောကပြတရြှိရာသို့တန်း၍ ဦးတညန်ကြေောင်း တငတ်ငစြော ရိပစြားမိသည်။ ဤအတွကြ အမွိူးသမီးမှာ ရငတ်ုနပြန်းတုန် ပင် ဖြစ်၍လာသည်။ ဘတစြကားပေါတ်ှင် သူမ၏စောကပြတကြို မောငမြောငစြိုးက အားမနာတမ်းဆိုသလို ကိုငတ်ှယ် နှိုကပြှတခြဲ့သည့ြ အရသာအဟုနကြလည်း ပူပူနှေးနှေးရှိသေးရာ စောကပြတကြို မထိမိသညကြိုပင် တငတ်ငစြော အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာသည်။ တငတ်ငစြော ရမကသ်ှေးများ ဆူဝလောသည်။ စောကပြတပြေါြ ကကြနွန ထိစချင်ေသ်ည်။ စာရေးလေးကလည်း အလုပခြန့စြာနှင့ြ ဖိုငတ်ှဲကို ကမ်းပေးနရော ရငတ်ုနပြန်းတုန် စိတလြှုပရြှားနသေော တငတ်ငစြောက ကမန်းကတန်း လှမ်းယူရင်း ပါးစပမြှလည်း

‘‘အေး…ကောင်းပြီ’’

ဟု ပြောမိပြောရာ ပြောလိုကမြိသည်။ ထိုစကားကို မိမိအတွကြ အလုပဆြကလြုပစြရာ မလိုတော့။ သှားနိုငပြှီဟု စာရေးလေးက သဘောပေါကသ်ည်။

‘‘ဟုတကြဲ့….မမတင်’’

စာရေးလေးက ရိုကြိူးစွာပြောကာ တငတ်ငစြော၏ ရုံးခန်းလေးထဲမှ ထွကသ်ှားသည်။ ခပကြဉွြးကဉွြးဖြဲ့ထားသော ရုံးခန်းကဉွြးကဉွြးလေးထဲတွင် တငတ်ငစြောနှင့ြ မောငမြောငစြိုးတို့နှစ်ယောကတ်ည်း ကနွန်ခေဲ့တော့သည်။ မောငမြောငစြိုးသည် ကုလားထိုငပြေါတ်ှင် ကိုယကြိုလွှောနိုငသ်မွှ လွှောခထွိုငလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ သူ့ခွထေောကသ်ည် တငတ်ငစြောပေါငန်ှဈခုကြား ခွဆုံနရောမှ စောကပြတကြို သှား၍ထိမိလတေော့သည်။ ကကြနွန ထိကပမြိသလိုမွိူးတော့ မဟုတသ်ေးပါ။ ထိတယဆြိုရုံလေးသာ ထိမိခွင်းဖြစ်သည်။ ကြှကြှရှရှလေး ထိမိခွင်းဟုပင် ဆိုနိုငသ်ည်။ ထိုထိတွေ့မှုလေးကပငလြွှင် တငတ်ငစြောကို ကြကသ်ီးတွေ ထသှားစသည်ေ။ မိမိကိုယမြိမိ ဘယလြိုဖြစ်၍ ဘာလုပမြိသညကြိုပင် မသိဘဲ ခပမြတမြတထြိုငန်သေော တငတ်ငစြောကိုယသ်ည် ရှေ့သို့ ခပလြွှောလွှော ဖြစ်သှားသည်။

စောကပြတကြို ရှေ့ကော့ထိုးပေးလိုကသ်လိုမွိူးမို့ မောငမြောငစြိုး၏ အဆန့တ်န်းနိုငဆြုံး ဆန့တ်န်းထုတထြားသော ခွထေောကြ၏ခွမသေည် စောကပြတကြို ကကြနွန ထိမိလတေော့သည်။ ထိမိသညန်ှင့ြ မောငမြောငစြိုးက ခွမကေို လှုပရြှား၍ စောကပြတအြား ပြတကြလောပြေးလိုကသ်ည်။ ကြားတွငအြောကခြံဘောင်းဘီနှင့ြ ထမီတို့ရှိနသညေ့တ်ိုင် ထိတွေ့မှုက တငတ်ငစြောကို ဓါတလြိုကခြံရသလို လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်သှားစသည်ေ။ တကိုယလြုံးသိမ့ခြါလွှကြ ပါးစပမြှလည်း

‘‘အို’’

ဟု မှညတ်မ်းသံလေး ခပသ်ဲ့သဲ့ထွကသ်ည်။ မကြန်ှာပြငတ်ဈခုလုံး ထူပူနီမှန်းနသည်ေ။ မောငမြောငစြိုးက လေးငါးခကြမြွှ ခွမကေိုလှုပကြာ စောကပြတအြား ပြတ်၍ပြတ်၍ပေးသည်။ တငတ်ငစြောခငမြွာ ရငထြဲ ဖို၍ဖို၍ သှားသည်။ ထို့နောကမြောငမြောငစြိုးသည် သူ့ညာခွထေောကကြို အသာခွာလိုကသ်ည်။ ရငဖြိုမောဟိုကြ၍ အရသာတွေ့ ဖီလငတ်ကန်သေော တငတ်ငစြောမှာ ရငထြဲဟာတာတာကြီး ဖြစ်သှားသည်။ ဆကြ၍ ထိုးပြတ် ကလိပေးရနပြင် ပြောမိလုလု ဖြစ်သှားသည်။ သို့သောြ စောင့စြည်းနရသေော သိကျခာများက ရှိနသေေးသောကြောင့ြ အရသာတွေ့သညမြှနသ်ောလြည်း ယခုအခွအနေတွင်ေ တငတ်ငစြောအနဖြငေ့ြ ထိုမွှလောကြ နှုတမြရဲသေး။ မောငမြောငစြိုးကိုသာ ရမကခြိုးရီဝနသေေော မကြလြုံးရှဲကြီးဖြင့ြ တဈခကြပြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။

မောငမြောငစြိုးကလည်း မိမိနှင့ြ တငတ်ငစြောသာ နှစ်ယောကတ်ည်းရှိနသညေမြို့ အမွိူးသမီးကို စူးစူးရဲရဲပင် ကြည့်န်သည်ေ။ ကြည့်တ်ာမှ မိမိလိုးရတော့မည့ြ မိန်းမကို ကြည့်သ်ော ပိုငန်ိုငစြိုးမိုးသည့ြ အကြည့်မြွိူး။ ထို့နောကြ မောငမြောငစြိုးသည် ခွထေောကကြို နောကသ်ို့အသာရုတထြားရာမှ ရှေ့သို့ပြနဆြန့ထြုတ်၍ တငတ်ငစြော၏ ပေါငန်ှဈခုကြား ဂွဆုံနရောသို့ ထိုးလာပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါတွငတ်ော့ တငတ်ငစြော၏ထမီအောကမြှ ခွထေောကကြို ထိုးလွှိူကာ ဆန့ထြုတလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ထမီကြားခံမရှိသော အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအောကတ်ှင် ပေါကကြှဲလုမတတ် မို့ဖောင်းခုန်းမောကြ ကြှတကန်လသေေော စောကပြတကြှီးကို ခွမနှေင့ြ ထိုးကာပြတသ်ည်။ စောကရြညတ်ှေ စိုနသညေကြို ထိတွေ့မိသည်။ စောကစြေ့လေးက ခွှန်၍ ကော့တကန်ကြေောင်း အထိအတွေ့အရ သိလိုကသ်ည်။ ပညာသားပါပါ လှုပကြစားနသေော ခွမသေည် စောကစြေ့လေးကို ထိမိနရော တငတ်ငစြောတဈယောကမြှာ ကြကသ်ီးတွေ ထပြီးရင်းထ၍ နသည်ေ။

မောငမြောငစြိုးက အတွင်းခံဘောင်းဘီ ခွဆုံနရောကို ခွမခွေညှေိုးတို့ဖြင့ြ ညှပကြာ အောကသ်ို့ဆှဲ၍ ဆှဲ၍ ခသွည်။ အစတွငတ်ော့ ဆှဲ၍မရ။ တငတ်ငစြောကဖငကြှီးကို ကော့ကြှပေးသည်။ အနည်းငယ် လွှော့ကလွာသည်။ မောငမြောငစြိုးက အားစိုကကြာ ဆှဲခသွည်။ ထိုအခါ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး ခပလြွှောလွှောကလွာသည်။ လွှောကသွှားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီခွအောကသ်ို့ မောငမြောငစြိုးက ခွမထေိုးသှင်းသည်။ ခွမေ ဝငလြာနိုငအြောင် တငတ်ငစြောကလည်း ခါးယိမ်းကာ တငထြောငကြာ လုပပြေးသည်။ အကာအကြယမြရှိ၊ ပကတိစောကပြတကြှီးပေါြ ခွမရေောကသ်ည်။ ခွမကေို လှုပရြှားကာ စောကပြတအြကြဲကြောင်းကို ထိုးပြတသ်ည်။ အရညတ်ှေ ရှှမ်းရှှမ်းစိုအောင် ထွကသ်ည်။ တငတ်ငစြော တငကြှီးတကြှကြှ ဖြစ်လာသည်။ ‘‘ ပြီး ’’ လုလု အခွအနေပင်ေ ဆိုကလြာရပြီ။ အသကရြှူသံတွေ အရမ်းပြင်းလာသည်။ တဈကိုယလြုံး သိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်သည်ေ။

ထိုအခွိနမြှာပင် မောငမြောငစြိုးက သူ့ခွထေောကကြို အသာပြနရြုတလြိုကပြှနသ်ည်။ တငတ်ငစြော ဆန့တ်ငံ့င့ကြီး ဖြစ်ကနွခြဲ့ကာ မောငမြောငစြိုးကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ ဆကလြကလြုပပြေးရန် မှူဆှယသ်ော အကြည့်ြ။ ဒါပမယေ့ြ မောငမြောငစြိုးက ထပမြလုပတ်ော့ဘဲ..

‘‘ သူများတွမလောခင် ကြှနတ်ောြ ပြနထြှကတ်ော့မယ်.. နောကမြှ ဟုတပြှီလား .. ’’

မောငမြောငစြိုးက စူးရဲပိုငန်ိုင် လှှမ်းမိုးသော အကြည့်ဖြှင့ကြှည့ကြာ တငတ်ငစြောကို ပြောလိုကသ်ည်။တငတ်ငစြောမှာ မချင့်မြရဲ ဆန့တ်ငံ့ငံ့ကြီးဖြစ်၍ စိတလြှုပရြှားနကော ယခုထိတွေ့မှုများကို စွဲမကလြွှကြ ရှိနပလေေိမ့မြည်။ မောငမြောငစြိုးသည် အခန်းထဲမှ တန်းမထွကသ်ှားပါ။ တငတ်ငစြောအနီးသို့ ဖြတဆြို ထိုးကပသ်ည်။ ညာဘကရြငသ်ားကြီးကို ခပန်ာနာ တဈခကြည်ှဈကိုငသ်ည်။ ပြီးတော့မှ လှဈခနဲ ပြနခြှာကာ ဟနမြပကြြ အခန်းပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားသည်။

တငတ်ငစြောမှာသာ ခွမဖြေင့ြ ထိုးပြတကြလိခံခဲ့ရသော စောကပြတကြှီး အရညတ်ှစေိုရှှမ်းကာ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငည်ှဈကိုငခြံလိုကရြသည့ြ ညာဘကရြငသ်ားဆိုငကြှီး ကြိန်းစပစြပ် နာကငွကြာ ‘‘ ပြီး ’’ လုပြီးခင် အခွအနေတွင်ေ ဆန့တ်င့ငံ့ကြီးနှင့ြ ငေးငေးငိုငင်ိုငကြှီးဖြစ်ကာ ကနွန်ခေဲ့လတေော့သည်။

တငတ်ငစြော မိမိစိတကြို ခွိူးနှိမကြာ အဝတအြစားများ သသသေပေသ်ပ် ပြနဝြတပြှီးသည့အြခွိနမြှာပင် ရုံးအလုပန်ှင့ ပတသ်တသ်ည့ြ ဧည့သ်ညတ်ှေ ရောကလြာသည်။ ထို့နောကြ ရုံးဝနထြမ်းများ အဝငအြထွကရြှိလာသည်။ တငတ်ငစြောသည် ဟနမြပကြြ လုပစြရာရှိသညမြွားကို လုပန်သည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီ လွှော့ရဲရဲဖြစ်နမှေုနှင့ြ စောကရြညတ်ှေ စိုနမှေုကြောင့ြ နရထေိုငရြ ပိုခကန်သည်ေ။ တငတ်ငစြောနှင့ြ စာရေးမလေးတဈဦးတို့ ရုံးအလုပအြတွကြ ပြောဆိုနမေိကြသည်။ တငတ်ငစြောမှာ အလိုလို စိတလြှုပရြှားရငဖြိုလွှကြ စောကပြတမြို့ဖောင်းကာ အရညစြိုလွှကြ ပို၍ အနခကေန်လရေသေဖြင့ြ ဒီအတိုင်းဆို မိမိ ဣန်ဒွပကြေရြမညကြို စိုးရိမန်လရေော ဒီနေ့တော့ နေ့တဝကခြှင့ယ်ူ၍ အိမပြှနအြနားယူနလေိုကရြန် စိတကြူးပေါလြာလသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ မိမိ နေ့တဝကခြှင့ယ်ူကာ အိမသ်ို့ပြနမြညဟြု စာရေးမလေးအား ပြောလိုကသ်ည်။

အလုပကြိဈစ ပြောဆိုပြီးနောကြ စာရေးမလေး ပြနထြှကသ်ှားကာ ခကြခြငွြးဆိုသလိုပင် တငတ်ငစြောအတွကြ နေ့တဝကခြှင့စြာကို ယူလာပေးရာ တငတ်ငစြော လကမြှတထြိုးပေးလိုကလြသည်ေ။ မောငမြောငစြိုးက မိတဆြကသ်ည့အြနဖြငေ့ြ တိုကကြွှေးသညဆြိုသော လကဘြကရြညကြိုလည်းအသာ ယူသောကလြိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြော လကဘြကရြညသ်ောကပြှီးခွိနတ်ှင် ရုံးခန်းထဲသို့ မောငမြောငစြိုး ဝငရြောကလြာပြနရြာ တငတ်ငစြောမှာ ရငခြုနလြွှကြ မကြန်ှာ ပူကနဲ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားရလသည်ေ။

မောငမြောငစြိုးက လကထြဲမှ အမှုတွဲများကို တငတ်ငစြော၏ စားပြဲပေါတ်ှင် သသပေစြှာ တငပြေးသည်။ ထို့နောကြ အမှုတွဲများအောကတ်ှင် ဖိုငန်ဲ့ကြယကြာ ယူဆောငလြာသော စကျကူအိတလြေး တဈခုကို တငတ်ငစြောအား ဖြတကြနဲပေးလိုကသ်ည်။

‘‘ ပငတ်ီအသဈ ဝယလြာပေးတာ။ မမ ဝတထြားတဲ့ ပငတ်ီ စိုစိစိဖြစ်နတယ်ေ မဟုတလြား။ လဲဝတန်ိုငတ်ာပေါ့ ’’

ဤသို့ပြောပြီးနောကြ မောငမြောငစြိုးသည် အခန်းထဲမှ ပြန်၍ထွကသ်ှားလသည်ေ။ တငတ်ငစြောမှာ မောငမြောငစြိုးပေးသှားသော စကျကူအိတကြိုကိုငလြွှကြ ငေးငေးငိုငင်ိုင် ကနွန်ခေဲ့လသည်ေ။ သူမအတွကြ သူစိမ်းယောကြွား လူရှယတ်ဈယောကကြ အတွင်းခံ ပငတ်ီဘောင်းဘီ ဝယလြာပေးသည် ဆိုခွင်းမှာ ပိပိပြားပြား နထေိုငလြာခဲ့သော တငတ်ငစြောတဈယောကအြတွကြ အရှကပျို၍ စိတလြှုပရြှား၊ မကြန်ှာပူစရာ ဖြစ်နသည်ေ။ သို့ပမယေ့ြ နောကဆြုံးတော့ ခံစားနရမှေု သကသ်ာစရနေအြတွကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ လဲလှယဝြတဆြငရြန် တငတ်ငစြော စိတပျိုင်းဖြတလြိုကသ်ည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီထည့ထြားသော အိတကြိုကိုငလြွှကြ အိမသ်ာဆီသို့ သှားရမည့ြ အရေးကို တွေးမိပြနတ်ော့ တငတ်ငစြော မကြန်ှာပူလာရပြနသ်ည်။

လူမမှငအြောင် အသာ ဖိုငတ်ဈခုနှင့ကြှယပြှီး ရအေိမထြဲသို့ တငတ်ငစြော အသာလှမ်းလာခဲ့လိုကြ၏။ အိတထြဲမှ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို အသာဆှဲထုတကြာ ယူလိုကသ်ည်။ ခတ်ပေေါပြငတ်ီ ခပတ်ိုတို ခပပြါးပါး ပြော့ပြော့လေးဖြစ်သည်။ အရောငကြတော့ အနကရြောင် ။ ပြီးတော့ ခွဆုံနရောတွင် ဇာပြင့လြေးသုံးပြင့ဆြိုင်၍ ကပထြားသေးသည်။ တငတ်ငစြောသည် ခတ်ပေေါပြုံဆန်း အတွင်းခံဘောင်းဘီများ ဝတလြေ့မရှိပါ။ ခပရြိုးရိုးဆပစြပိုငဒြါပုံစံ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အဖြူရောငမြွားကိုသာ ဝတဆြငခြဲ့သည်။ သူမထံတွငရြှိသော အတွင်းခံဘောင်းဘီများသည် အဖြူရောငတ်ှသော ဖြစ်သည်။ အနကရြောင် အတွင်းခံ မဝတဖြူးပေ။ ယခုမူ မောငမြောငစြိုး ဝယယ်ူလာပေးသော အတွင်းခံဘောင်းဘီအနကရြောငကြို ဝတဆြငရြလတေော့မည်။ ဘောင်းဘီလေးသည် တင်းရင်းလွှကြ ပုံစံကကြ ခွုပလြုပထြားလသည်ေ။

တငတ်ငစြော ပေါငရြင်းခွဆုံတွင် ခပြခြပြရြပရြပ် ဖြစ်သှားသည်။ နူးညံ့ဖောင်းအိသော ပငတ်ီဂွဆုံသားနှင့ြ စောကပြတထြိတွေ့မှုသညလြည်း အတော့ကြို ခံရတာကောင်း၍ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ ရှိသည်။ သို့သောြ ပငတ်ီကပင် သေးလို့လား၊ သူမကပင် ဖငကြှီးလို့လား မပြောတတ်။ ပငတ်ီသည် သူမ၏ ကားကားအိအိ တငပြါးသားနှစ်ခုလုံးကို လုံအောငမြဖုံးနိုင်။ ဖငသ်ားအောကဘြကပျိုင်း လကသ်ုံးလုံးသာသာခန့သ်ည် ပငတ်ီအပြငဖြကသ်ို့ တဈပြူထွကန်သည်ေ။

ရုံးတွင် အတွင်းခံဘောင်းဘီ ခွှတလြဲဝတဆြငရြင်း စောကရြညတ်ှေ ပကနွေန်သညေမြွားကို သန့စြငရြမှုတို့သည် တငတ်ငစြော အိမမြကမြွှပင် မမကဖြူး စိတပြငမြကူးမိဖူးသော တကယ့အြတွေ့အကြုံ အသဈအဆန်းများဖြစ်ရာ တဈမွိူးတော့ စိတလြှုပရြှားစရာ ကောင်းနသည်ေ။ အားလုံးသသသေပေသ်ပ် လုပပြှီးနောကြ တငတ်ငစြောက ရုံးခန်းထဲသို့ အသာအယာ ပြနဝြငလြာသည်။ ဒီနောကပျိုင်းတွငတ်ော့ သာမနလြုပရြိုးလုပစြဉြ လုပင်န်းများကိုသာ တငတ်ငစြော လုပကြိုငန်သည်ေ။ နေ့တဝကခြှင့ြ ယူထားပြီးဖြစ်သည့အြတိုင်း တငတ်ငစြော ရုံးမှ ထွကခြှာလာခဲ့လတေော့သည်။

………………………………………………………..

‘‘ အိုး .. ဟင့ြ။ မိုကကြယကြလည်းကြာ .. ကြည့်ပြါလား။ တို့ ထွကပြှေးသှားမှာ ကြနတောဘဲ။ ကဲကိုကဲတယ်… ခစ်ခစ်’’

တဈဘကအြိပခြန်းထဲမှ စကားသံကို တငတ်ငစြော ကြားရလသည်ေ။ အိမခြပင်ယင်ယကြို အလညခြေါငမြှ သုံးထပသ်ား ထရံကာ၍ နှစ်ခွမ်းဝိုင်းထားလရော တငတ်ငစြောတို့ လငမြယားအိပခြန်းနှင့ြ ကိုအောငအြောငတ်ို့ လငမြယားအိပခြန်းတို့မှာ ယှဉလြွှကရြှိကာ သုံးထပသ်ားထရံသာ ကာရံ၍ထားသည်။ ဒီတော့ တဈဘကခြန်းထဲမှ စကားသံတို့ကို ဒီဘကြ အခန်းထဲရှိ တငတ်ငစြောတဈယောကြ အတိုင်းသားကြားနိုငသ်ည်။ တငတ်ငစြောမှာလည်း အိမထြောငသ်ည် မိန်းမတဈယောကဖြစ်ရာ ကြားလိုကရြသော အသံကိုထောကြ၍ တဈဘကအြိပခြန်းထဲတွင် ဖြစ်ပေါန်သညေ့ြ အခွအနေကေို ခကြခြငွြးပင် အထာပေါကြ နားလညသ်ည်။

ကိုအောငအြောငတ်ို့ လငမြယားကို အိမင်ှားထားတာ ချောကလြသာ ကြာခဲ့သည်။ အိပခြန်းချင်ြး ကပလြွှကရြှိသည့တ်ိုငအြောင် တဈဘကအြိပခြန်းထဲမှ ကာမစပယ်ှကသ်ည့ြ အသံဟူ၍ တဈခကြတ်လမွှေ တငတ်ငစြောတို့ မကြားခဲ့ကြရ။ သူတို့လငမြယား အတူတူမှ အိပကြှရဲ့လား။ ကာမစပယ်ှကမြှုမှ ပြုကြရဲ့လားဟုပင် တငတ်ငစြော တွေးမိသညအြထိ ဖြစ်သည်။ ဟော… ဒီနေ့မှ နေ့လညကြှောငတ်ောငကြှီး တဈဘကအြိပခြန်းထဲမှ ရမကဇြောလှှမ်းသည့ြ စကားသံတို့ကို ကြားနရပြေီ။

‘‘ မမကလည်းဗွာ … တဈပတမြှ တဈခါ။ တဈနာရီ၊ နှစ်နာရီလောကလြေးတွေ့ပြီး ခကြှရတာ အားရပါးရ လုပပြါရစနေောြ’’

ယောကြြားသံပေါလြာသည်။ ကိုအောငအြောင်၏ အသံ မဟုတသ်ည့အြတွကြ တငတ်ငစြော မကြလြုံးပြူး၍သှားသည်။

‘‘ သိပါတယကြှ… မင်းက ကဲကိုကဲလို့ ပြောတာ။ အို.. ကြာ .. ကြည့်လြေ အရမ်းကဲတယ် မိုကကြယရြာ။ ဟင့ြ.. ဟင့ြ … ယားတယကြှ.. အို .. အို…’’

မှစပယ်၏ ရမကယ်ဈမူးသော အသံလေးများ ထွကပြေါလြာသည်။

‘‘မိုကကြယ်’’ ဆိုတာ မညသ်ူနည်းဟု တငတ်ငစြော စိတဝြငစြားလာသည်။ ကိုအောငအြောင် မဟုတတ်ာကတော့ သိပကြိုသချောသည်။ တငတ်ငစြော ပို၍စိတဝြငစြားလာသည်။ ဘယလြိုတွေ လုပန်ကြသေညကြို ကြည့်လြိုမှငလြိုလာသည်။ ထို့ကြောင့ြ ကုတငပြေါြ လှဲအိပန်ရောမှထကာ တဈဘကအြိပခြန်းထဲသို့ ချောင်းနိုငဖြို့ အပေါကရြှာလတေော့သည်။

သီးသီးခွားခွား ရှိနစရေန်ေ ထရံကို ကကြနွနလုံလုံခွုံခွုံ ဂရုစိုကြ ကာရံထားခဲ့သောကြောင့ြ ချောင်းကြည့်စြရာအပေါကဆြို၍ သေးသေးလေးမွှ မတွေ့ပေ။ ထိုသို့ချောင်းကြည့်ရြန် အပေါကရြှာနဆေဲတွင် တဈဘကအြိပခြန်းထဲမှ အခွီအခွ ပြောဆိုနသေော စကားသံတို့ကို ကြားနရလေရော မိုကကြယဆြိုသောလူနှင့ြ မှစပယတ်ို့ နှစ်ယောကြ မညသ်ို့မညပြုံ ပြုမူလုပဆြောငန်သညေကြို စိတကြူးဖြင့ြ ပုံဖေါမြှငယ်ောငန်လသေေော တငတ်ငစြော၏ စိတဇြောအဟုနသ်ညလြည်း တဈမွိူးဆန်းပြားသော နိုးကြှမှုဖြင့ြ မကြုံဖူးအောင် လှုပရြှား၍ နလသေည်ေ။

‘‘ ဟေ့ .. ဖြေးဖြေးကြ။ တအားဆှဲခွှတတ်ော့ အင်ျကြီ စုတပြှတသ်ှားလိမ့မြယ်။ ကြယသ်ီးတွကေုနအြောငတ်ောင် မဖြုတရြသေးဘဲ ဆှဲခွှတလြို့ ရမလားကြ ..’’

‘‘ မမကလည်း… အင်ျကြီစုတပြှတသ်ှားမှာ နှမှောနလေို့လား။ ဒီလို ဆှဲဆုတဖြှဲပစ်ရတာ တဈမွိူး ဖီလငကြောင်းတယ်…’’

‘‘ ဟင့အြင်းကြာ … အိုး…. ’’

ထို့နောကြ ‘‘ ဗှိ ’’ ကနဲ ‘‘ ဗှိ ’’ ကနဲ အဝတအြစားစုတပြှဲသှားသော အသံများကို ကြားရသည်။ မှစပယ် ဝတထြားသော အင်ျကြီကို မိုကကြယကြ ခပကြှမ်းကြမ်း စုတဖြှဲပစ်လိုကပြှီဖြစ်ကြောင်း တငတ်ငစြော နားလညလြိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြောအနဖြငေ့ြ မိမိဝတထြားသော အဝတအြစားများကို စုတဖြှဲခံလိုကရြရငဟြူသော အတွေးဖြင့ြ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနလြာသည်။ ချောင်းကြည့်ဖြို့ အပေါကကြိုလည်း မရမက လိုကရြှာသည်။ အပေါကရြှာမရ။ တငတ်ငစြော ပို၍စိတလြောကြီးလာသည်။ တဈဘကအြိပခြန်းထဲရှိ မှငကြှင်းကို အရမ်းကြည့်ခြငွြ တွေ့ချင်န်ပြေီ။

‘‘ ဟိတ် .. ဆရာ .. တောတ်ော့ ဆုတဖြှဲမပစ်နဲ့ကြာ..။ တို့ ခွှတပြေးမယ်…. ခစ်ခစ်ခစ် မိလည်းမမိဘူး… ဟော ဒီမှာ .. ကြှတသ်ှားပြီ…. ကဲ …. နို့စို့ပေးကြာ… ’’

‘‘ မမ နို့သီးတွကေို ကြည့်စြမ်း။ စို့တောင် မစို့ပေးရသေးဘူး။ တောငပြှီး ခွှနထြှကြ နကြပြေီ။ အဲဒါ အင်ျကြီ ဆုတဖြှဲလိုကလြို့ စိတထြလာတာကြောင့ြ မဟုတလြား’’

‘‘ သိပေါင် ’’

ထို့နောကြ တပြှတပြှှတ် တပပြပြပြြ အသံများ၊ မှစပယ်၏ တခစ်ခစ် ရယသ်ံလေးများက ဆကတ်ိုကပြေါလြာသည်။

‘‘ အောငမြာ… တို့ အင်ျကြီကတွော့ ဆုတဖြှဲပစ်ပြီး သူ့အလှည့ကြှတော့ တွန့တ်ိုနတယ်ေ … ဟှန်း ’’

‘‘ တွန့တ်ိုတာ မဟုတပြါဘူး..။ ကြှနတ်ောကြ ဒီဘောင်းဘီကိုဝတပြှီး ပြနသ်ှားရမှာ။ ဇဈပြုတထြှကပြှီး ဒီဘောင်းဘီခွကြား ဟပြဲကြီး ဖြစ်နရင်ေ မောကြောဗွ…’’

‘‘ ခစ်ခစ်ခစ်… ဟုတသ်ားဘဲ…။ ကဲ… ခွှတမြှာဖြင့ြ မှနမြှနခြွှတကြှာ….. ခွှတ်…. မင်းက အတွင်းခံဝတလြာရသေးတယ် … ’’

‘‘ လုပပြှနပြှီ.. အတွင်းခံဘောင်းဘီမပါဘဲ .. လမ်းထွကလြို့မလား မမရဲ့ ’’

‘‘ ဟော..ကြည့်ြ… ကိုယ့ဟြာကိုယ် ညှဈတာမဟုတဘြူး။ လကကြ ဘာလို့ ဒီဘကြ ရောကလြာတာလဲ..’’

‘‘ ကြှနတ်ော့ကြိုကြတော့ ပြောတယ်..။ မမကကော ပငတ်ီကြီး ဝတထြားရကကြှီးပါလား။ ထမီဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ာတောင် စောကပြတကြ ပေါမြလာသေးဘူး ’’

‘‘ ခစ်ခစ်ခစ်.. မင်း.. ဆှဲခွှတန်ိုငအြောင် တမငဝြတထြားတာလေ။ လာ… ခွှတပြေး’’

‘‘ နေဦး။ ဝတထြားဦး။ လိုးခါနီးကြမှ အဲဒီပငတ်ီကို ခွှတမြယ်’’

‘‘ ဟေ့ … မယကပြေးတော့ဘူးလား’’

‘‘ ယကပြေးမှာပေါ့ .. မမ ရဲ့’’

‘‘ လိုးခါနီးကြမှ ပငတ်ီခွှတမြယဆြို။ ပငတ်ီဝတထြားရကကြှီးနဲ့ စောကပြတကြို ဘယလြိုလုပ် ယကမြှာလဲ။ ပငတ်ီပေါကြနေ ယကရြင် ဖီလငသ်ိပရြမှာ မဟုတဘြူးကြ’’

‘‘ ဒါလေးများ… မမရာ.. ပငတ်ီခွကြားနရောကို ဘေးဆှဲဖယလြိုကရြင် စောကပြတကြှီး ပြူးပြီး ထွကလြာတာဘဲဟာ’’

‘‘ မင်းရဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီတော့ ခွှတလြိုကကြှာ။ တို့က မင်းလီးကြီးကို မှငခြငွလြှပြီ’’

‘‘ စုပကြော မစုပခြငွဘြူးလား’’

‘‘ ဒါများ .. မေးနစရောလိုသေးလို့လား။ ခစ်ခစ်ခစ် ဟင့ြ’’

တငတ်ငစြောသည် ထောကဆြူးဖြင့ြ သုံးထပသ်ားနံရံကို ထိုးကာ အပေါကတ်ဈခု အမှနပြင် ဖောကန်လသေည်ေ။ အပေါကဖြောကန်ရင်ေး ကြားရသော စကားသံများက တငတ်ငစြောကို ပို၍စိတလြှုပရြှားစသည်ေ။

‘‘ ဟာ… မင်းလီးကြီးက အပြတကြို တောငန်ပြေီကိုး ’’

‘‘ ဒီနေ့ မမကိုလိုးရမယ် မဟုတလြား။ အဲဒါကိုတွေးပြီး မနကကြတည်းက လီးကတောငခြငွန်တော။ အခု ဒီအိပခြန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ တဈခါတည်းကို ထောငတ်ကလြာတော့တာဘဲ’’

‘‘ အဟုတဘြဲလားကြ’’

‘‘ အဟုတပြေါ့။ ဒီမှာ လီးကြီးတောငန်တော မမ မကြမြှင် မဟုတဘြူးလားဗွာ’’

‘‘ အခုတော့ ဟုတတ်ာပေါ့။ မနကကြတည်းက လီးတောငခြငွန်တယေဆြိုတာကိုပြောတာ ’’

‘‘ အဟုတပြေါ့ မမရ။ ဒီနေ့ ကြှနတ်ောန်ဲ့တွေ့ရမှာကို တွေးပြီး မနကကြစဉြးစားရင်း စောကပြတစြိုမနဘေူးလား’’

‘‘ သှားစမ်းပါ.. တောကျ… မင်းလီးကြီးက ပိုကြီးလာသလိုဘဲ’’

‘‘ မကြီးပါဘူး မမရာ။ အရငအြတိုင်းပါဘဲ..။ အရှညကြ ချောကလြကမြခွဲ၊ လုံးပတကြ ကပြလြုံး။’’

‘‘ ပိုကြီးမလာဘူးလို့ မင်းက အတိအကြ ပြောနိုငလြို့လား’’

‘‘ ပြောနိုငတ်ာပေါ့.. မနေ့ညကဘဲ တိုင်းကြည့်ခြဲ့တာကိုး’’

နံရံပေါကြ ထိုးဖောကန်သေော တငတ်ငစြောမှာ မိုကကြယပြှောနသေော လီးအတိုင်းအတာကို ကြားရသောအခါ တကယကြှီးတဲ့ လီးကြီးပါလားဟု စိတထြဲမှ ကြိတကြာ ပြောမိသည်။ မိမိယောကြွား၏ လီးသေးသေး ညှပည်ှပဖြှင့ြ ယှဉကြှည့မြိသလို မောငမြောငစြိုး၏ လီးကြီးနှင့လြည်း ယှဉကြှည့န်မေိသည်။ တငတ်ငစြောဖောကလြိုကသ်ော အပေါကသ်ည် မှစပယတ်ို့ စုံတွဲရှိနရော နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငကြှီးနှင့ြ တည့တ်ည့ကြှီး တန်းနသည်ေ။ အပေါကမြှ ချောင်းကြည့်သ်ောအခါ ကုတငပြေါတ်ှင် ဖြစ်ပကြန်မှေုကို ကြကကြှကကြှင်းကြင်း မှငရြလသည်ေ။ အိမခြန်းတံခါးများကို ပိတထြားသောလြည်း အိပခြန်းထဲရှိ လေးပမေီးချောင်းကို ဖြင့ထြားသောကြောင့ြ အလင်းရောငအြားကလည်း ကောင်းသည်။

မှငလြိုကရြသည့ြ မှငကြှင်းကတော့ ရမကသ်ှေးကြှစရာကြီးပါ။ တငတ်ငစြောမှာ အပေါကမြှ မကြစြေ့မခွာနိုငတ်ော့။ အားရပါးရကြီးကို ချောင်း၍ ကြည့်န်မေိသည်။ မှစပယ်၏ ကိုယပြေါတ်ှင် အနကရြောငအြတွင်းခံဘောင်းဘီလေးမှလှဲ၍ မညသ်ည့အြဝတအြစားမွှ မရှိ။ ဆူဖြိုးတောင့တ်င်းနသေော ဟဲဗီးဆိုကကြှီး၊ ကိုယလြုံးထွားထွားကြီးမှာ ဝတလြဈစလဈ မဖြစ်ရုံတမယ် အနအထေားတွင် ရှိနသည်ေ။ နို့သီးများ စူထွကန်သညေကြို တငတ်ငစြော သတိပြုမိသည်။ မိမိနို့သီးထကြ မှစပယ်၏ နို့သီးများက ပိုရှညသ်ညဟြုလည်း နှိုင်းယှဉကြှည့မြိသည်။ မှစပယမြှာ ရှမ်းတရုတမြဖြစ်ရာ အသားကဖြူ၍ ပန်းနုရောင် ပြေး၍နသည်ေ။ ကိုယလြုံးကြီးပေါတ်ှင် ကနွန်သေေးသော ပငတ်ီအနကရြောငလြေးက ဖြေးဥနသေော အသားရောငန်ှင့ြ လိုကဖြကလြှန်း၍ ရမကသ်ှေးကစွရာ တဈမွိူးဖြစ်နတေော့သည်။

တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုငဆြိုသလိုပင် မိမိမှာလည်း မှစပယလြိုပင် အနကရြောင် ပငတ်ီအတွင်းခံဘောင်းဘီတိုလေး ဝတထြားလွှကရြှိသညကြို တငတ်ငစြော တွေးမိသည်။ မိမိ၏အသားအရကလေည်း မှစပယလြို ပန်းနုရောငမြပြေးသောလြည်း အဝါရောငသ်န်းသော ဖြူဖြေးမှုမွိူးရှိနရော အကယ်၍ မှစပယန်ရောမှာ မိမိဆိုလွှငလြည်း သူ့အတိုင်းပင် ဖြစ်နပမေညေဟြု တွေးနမေိသည်။

မတတ်ောငန်သေော လီးကြီးမှာ ကြည့်ရြတာပင် အားရစရာကြီးပါ။ တငတ်ငစြော ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းခုနလြာသည်။ ကုလားဒိန် မိုကကြယ်၏ လီးကြီးမို့ ထိပပျိုင်းအရပြေား လှီးဖြတထြားရာ ဒဈကြီးက ပြဲ၍ လနန်သည်ေ။ ညိုမောင်းသော လီးတန်းကြီး၏ ထိပတ်ှင် နီရဲသော ဒဈကြီးရှိနပေုံနှင့ြ လီးတနလြုံးပတတ်ှင် အကြောကြီးများ စူတဈကြှရှနဟနေတ်ို့သည် တငတ်ငစြောကို ကောင်းကောင်းကြီး စိတလြှုပရြှားရငဖြိုစသည်ေ။ ဒီလီးကြီးနှင့မြွား အလိုးခံလိုကရြရငဟြူသော အတွေးလည်းဝငလြာကာ ကြကသ်ီးတွေ ဖနွြးကနဲ ထလာသည်။ စောကပြတထြဲမှလည်း စိုကနဲ ဖြစ်လာသည်။ အာခေါငတ်ှေ ချောကကြာ ရငခြုနမြိပြနသ်ည်။

မိုကကြယ် နှင့ြ မှစပယတ်ို့သည် ကုတငပြေါတ်ှင် ထိုငကြာနကြရော တငတ်ငစြော ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည့အြခွိနမြှာပင် မှစပယခြေါင်းသည် မိုကကြယ့ပြေါငရြင်း ခွကြားဆီသို့ ကိုင်းကလွာသည်။

‘‘ ဒီမိန်းမ လီးစုပတ်ော့မှာပါလား။ ရှံလည်း မရှံဘူး။ ဘယလြိုကြီးလဲ ’’

တငတ်ငစြော စိတထြဲမှ အံ့သှထိန့လြန့စြှာ ကြိတ်၍ ရရှတေမြိသည်။ တငတ်ငစြောလည်း လငရြှိမယားတဈယောကဖြစ်သည်။ သာမနရြိုးရိုးတန်းတန်း ကာမစပယ်ှကမြှု သဘောလောကကြိုသာ နားလညသ်ည်။ လီးစုပခြှင်း၊ စောကပြတယ်ကခြှင်း၊ ဖငလြိုးခွင်း စသော ရမကထြနသ်ော ကာမမှုများကို မသိသေးပါ။ စောစောက နားနှင့ကြှားခဲ့ရသညကြပင် ကြကသ်ီးထ စိတလြှုပရြှားနခေဲ့ရပရော ယခု လီးစုပပြေးတာကို မကြဝြါးထငထြင် ကြကကြှကကြှင်းကြင်း တွေ့မှငကြှည့ရြှုရတော့မညဖြစ်ရာ တငတ်ငစြောတဈယောကြ ရမကဇြော မညမြွှပြင်းထန် စိတလြှုပရြှားနမညေဆြိုသညကြိုပင် ပြောပြဖို့ခကပြါသည်။ စိတထြဲက ဒီလိုလုပတ်ာ ရှံစရာ ကောင်းသညဟြု တွေးနသေောလြည်း မှစပယကြို အားကသွလိုလို ခံစားရမိကာ တငတ်ငစြောမှာ ပါးစပတ်ပြငပြှင် တံတွေးတကြှင့ကြှှင့ပြင် ဖြစ်နသည်ေ။

လီးထိပန်ှင့ြ တဈလကမြသာသာလောကြ အကြာတွင် မှစပယ်၏မကြန်ှာ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ နှုတခြမ်းနီ မပြယ့တ်ပြယဖြစ်နသေော နှုတခြမ်းလေးကို ခပစြူစူလေးပြုကာ လအေေးတဈခကြြ ဖူးကနဲပင် လီးထိပကြို မှုတထြုတလြိုကသ်ည်။ ကြည့်န်သေော တငတ်ငစြောစိတထြဲတွင် အရပြေားလှီးဖြတထြား၍ နီရဲပြဲအာလနန်သေော လီးဒဈကြီးသည် တင်းကနဲ တဈခကြဖြစ်သှားသညဟြုပင် ထငလြိုကမြိသည်။

မှစပယကြ ညာလကကြို အသာဆန့ကြာ ဖြူဖြေးသှယပြွောင်းသော လကခြွောင်းကလေးများဖြင့ြ လီးတန်းကြီး၏ အလညန်ရောလောကကြို အသာဆုပကြိုငသ်ည်။ လီးချောင်းတုတတ်ုတကြှီး ငေါ့ကနဲ တဈခကြလြှုပသ်ည်။ ချောင်းကြည့်န်သေော တငတ်ငစြော ရငထြဲတွငလြည်း ဒိန်းကနဲ တဈခကြခြုနသ်ည်။ မှစပယသ်ည် လီးကို ဆုပကြိုငထြားရာမှ လကမြဖြင့ြ လီးဒဈအောကန်ရောပိုင်းကို အသာလှမ်းဆုပလြိုကသ်ည်။

‘ အားပါး… မမရာ… စုပလြဗွော… လီးစုပပြေးစမ်းပါ… ဟင်း.. ဟင်း.. ဟင်း ’

မိုကကြယကြ အံကြိတကြာ ပြောလိုကသ်ည်။ မှစပယသ်ည် လွှာလေးတဈလဈထုတကြာ လီးဒဈကို အသာအယာ ယကပြေးလိုကပြှနသ်ည်။

‘ပလပ် ပလပ်’

ဟူသော လီးယကသ်ံကို တငတ်ငစြော အတိုင်းသား ကြားလိုကရြသည်။ ထို့ပြင် မိုကကြယ်၏ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းကြီးကိုလည်း ကြားရသည်။ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း ရငတ်ဒိန်းဒိန်း ခုနလြို့နပေါပြီ။ လွှာနှင့ြ လှည့ပြတယ်ကပြေးမှုကြောင့ြ လီးဒဈထိပတ်ှင် တံတွေးများစိုကာ လကလြကပြှောင်၍ လာသည်။လီးကိုယကန်သေော မှစပယကြတော့ ဘယလြိုနမညေမြသိ။ ချောင်းကြည့်န်ရသေော တငတ်ငစြောမှာတော့ မိမိနှုတခြမ်းကို မိမိလွှာနှင့ြ ပြနယ်ကပြေးလိုကမြိသညအြထိပင် စိတတ်ှလှေုပရြှားပြီးရင်း လှုပရြှားနသည်ေ။ ထို့နောကြ မှစပယလြည်း လီးကို ပါးစပဖြှင့ြ ငုံကာစုပသ်ည်။ စစချင်ြး လီးဒဈကြီးကိုသာ ငုံလွှကြ ပါးကလေးများ ပိနလြိုကဖြောင်းလိုကြ ဖြစ်အောင် အားရပါးရ စုပသ်ည်။

‘‘ အားပါးပါး….. မမရာ… ဘယလြိုများ လုပလြိုကတ်ာလဲဗွာ… ကောင်းလိုကတ်ာ… အား ရှီး … ရှီး ….. စုပ်… စုပ်… အိုး……. အား … ’’

မိုကကြယတ်ဈယောကြ ထိုးထိုးတွန့တ်ှန့ဖြစ်လွှကြ လှုပရြမ်းကာ ပါးစပမြှ တတွတတ်ှတပြှောသည်။ သူ့လကတ်ဈဖကကြ မှစပယပြေါငကြှားသို့ ထိုးလိုကြ နှိုကလြိုကြ လုပန်တော တွေ့ရသည်။ ကုတငပြေါတ်ှင် ထိုငန်ပြေီး မိုကကြယ့လြီးကို ကုန်းစုပန်သညေ့အြတွကြ မှစပယမြှာ ဖငထြောငလြေးဘကကြုန်းရကသ်ား အနအထေားမွိူးတွင် ရှိနသည်ေ။ မှစပယကြ ပေါငန်ှဈခုကို အသာခပကြှကြ လုပကြာ ထားပေးသည်။ မိုကကြယကြ ပေါငကြှားရှိ စောကပြတကြှီးကို ပငတ်ီအတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးအပေါမြှ အသာအုပကြိုငပြှတပြေးသည်။ ရမကဇြောပြင်းထနန်ခွေိနမြို့ စောကပြတကြှီးသည် မို့မို့ကြီး ဖောင်းကြှနသည်ေ။ ပငတ်ီရှိနသေေးသောလြည်း အဖုတအြငှေ့ ပူနှေးနှေးကိုပင် မိုကကြယထြိတွေ့ခံစားရသည်။

မိုကကြယကြ စောကပြတကြို ခပရြှရှလေးပြတပြေး၊ စောကစြေ့ကို လကခြွောင်းထိပဖြှင့ြ ကုတကြလိပေးလိုကရြာ မှစပယမြှာ ရမကပျိုထလာကာ လီးကြီးကို အငမ်းမရပင် စုပလြတေော့သည်။ မှစပယခြေါင်း နောကသ်ို့ လန်၍လန်၍သှားသညကြို အသဲယားစဖြယ် တွေ့မှငန်ရေ လသည်ေ။

မှစပယ် လီးစုပပြေးနသညေကြိုကြည့်ရြင်း တငတ်ငစြော စောကပြတထြဲတွင် ရှစိစိ လှုပရြှားလာသည်။ မိုကကြယသ်ည် လီးကုန်းစုပန်သေော မှစပယ်၏ ဖငကြိုကိုငကြာ ခပဖြှည်းဖြည်း ဆှဲမလိုကသ်ည်။ မှစပယ်၏ပါးစပမြှ လီးချောင်းကြီး ‘‘ပြှတ်’’ ဆို ကြှတထြှကသ်ည်။ စုပပြေးထား၍ တံတွေးများလကလြကပြှောငန်သေော လီးချောင်းကြီးမှာ ပါးစပမြှ ထွကသ်ည့အြရှိနဖြှင့ြ တငေါ့ငေါ့လှုပန်သည်ေ။

မိုကကြယသ်ည် မှစပယကြို ဆံပငဆြှဲလွှကြ ကုတငပြေါသ်ို့ ပကလြကလြနကြသွှားအောင် ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ဆြှဲတွန်းလှဲခသွည်။ မိုကကြယ်၏ ခပကြှမ်းကြမ်း ခပရြမ်းရမ်း ပြုမူလိုကပြုံကို မှစပယကြ ဘယလြိုမှ ဆန့ကြငွြ ပြနလြှနပြှောဆိုခွင်းမရှိပေ။ အမွိူးသမီးကို ကြည့်ရြသညမြှာ ဒီလို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ခပကြှမ်းကြမ်း လုပကြိုငမြှုကို သဘောကြ နှစ်ခွိုကန်ပေုံရသည်။ မှစပယကြ သူမ၏ကိုယပြေါတ်ှင် နောကဆြုံးကနွန်သေော ပငတ်ီလေးကို ခပသ်ှကသ်ှကြ ခွှတပြဈကာ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကို ကား၍ အလိုးခံရန် အသင့ပြှငပြေးလိုကသ်ညကြိုလည်း တွေ့ရပြနသ်ည်။

တငတ်ငစြော ချောင်းကြည့်န်သေော အပေါကဖြကသ်ို့ မှစပယကြ ခွထေောကပြေးထားရာ ပေါငကြှီးများကားလိုကသ်ောအခါ မှစပယ်၏ စောကပြတကြှီးကို ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကြီး မှငရြတော့သည်။ တငတ်ငစြောမှာ မိမိစောကပြတကြိုပင် သသခွေောခွာ ကုန်းကြည့်ဖြူးသူမဟုတ်။ အခွားမိန်းမတဈယောကြ၏ စောကပြတကြို မှငဖြူးဖို့ဆိုတာတော့ ဝေးရော။ ယခုတော့ မှစပယ်၏ စောကပြတကြှီးကို ကကြနွနကို တွေ့မှငန်ပြေီ။ မှစပယမြှာ ဟဲဗီးဆိုကကြှီး။ လူကောငကြထွားသလို စောကပြတကြလည်း ကြီးသည်။ ခုန်းခုန်းမောကမြောကန်ှင့ြ ဖူးဖူးကြီး ကြှနလသေေော စောကပြတကြှီးကို ကြည့်ရြသညမြှာ မိန်းမချင်ြးဖြစ်ရသည့တ်ိုင် တငတ်ငစြောကိုစိတလြှုပရြှားသှားစသည်ေ။ ဒီစောကပြတကြှီးအား တကဖြိကြိတလြိုးလိုကရြ ဟူသော စိတပြင် ပေါမြိသည်။ မိန်းမချင်ြး ဘာကြောင့ြ ဒီလိုပင် ပြဈမှားမိသညကြိုတော့ တငတ်ငစြော နားမလညခြဲ့ပါ။ မိန်းမက အလိုးခံချင်လြှခညွရြဲ့ဟု မရှကမြကြောကထြုတဖြောပြှလွှကြ စောကပြတကြှီး အသင့ပြှငပြေးထားသည့တ်ိုင် ငနဲသား ကုလားဒိန် မိုကကြယကြ တကမြခသွေးပါ။ စောကပြတကြို ကုန်း၍သာ ယကပြေးသည်။ ယကပြေးတာမှ မှစပယ်၏ ရငဘြတပြေါြ ခွထိုငကြာ ပေါငကြှီးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲမပင့ယ်ူပြီး အပေါမြှခွကာ ယကပြေးခွင်းဖြစ်သည်။

ပေါငကြှီးနှစ်ချောင်းကို အသားကုန် မှှောကပြင့ထြူထားခွင်းကြောင့ြ မှစပယမြှာ ခါးဆဈအထကပျိုင်း သာ မှေ့ရာကို ထိနလွှကြေ၊ ကားကားအိအိ တငပြဆုံတဈခုလုံးသည် မှေ့ရာအထကတ်ှင် မှောကလြနမြကြှကာ မှင့တ်ကန်သည်ေ။ ပေါငဖြှဲထား၍ ဖငကြှားလည်း ပြဲကားနရောမှ စအိုဝစူတူတူ အာတာတာကြီးကို အထင်းသား မှငတ်ှေ့နရလေသည်ေ။ ဖငဝြသညလြည်း အာနသည်ေ။ မိုကကြယကြ အပေါမြှနေ၍ လွှာဆန့ထြုတပြှီး ကုန်းယကလြိုကြ၊ ပါးစပခြငွြးတေ့ ကပစြုပန်မ်းသလိုလုပလြိုကြ၊ စောကပြတကြှီးပေါြ ဖိကပစြုပပြေးလိုကြ၊ လုပန်ပေုံများသညလြည်း အပြာကားဗှီဒီယို ပြကြကတ်ှနှယ်ေ တငတ်ငစြော ကကြနွနကို တွေ့မှငန်ရသေည်။

မိုကကြယကြတော့ ကောငမြကြီးရဲ့စိတကြို အရမ်းထနအေောင် စောကပြတကြို ပယပြယန်ယပြင် ယကပြေး စုပပြေးနသည်ေ။ စောကပြတယ်ကပြေးမှုသည် မိန်းမများ အစွဲမကဆြုံးသော ကာမမှုဖြစ်သညကြို မိုကကြယ် ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် ကာမအရသာ အပြည့အြ၀ မခံစားရ၍ အာသာမပြသေော လငရြှိမယားများကို ရှာဖြကော အကြံအဖနလြုပန်သေော ကြာကူလီတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ လငင်ုတတ်ုတရြှိလွှကန်ှင့ြ ကာမအရသာ ကောင်းကောင်း မခံစားရဘဲရှိနကော လငရြှိမယားများကို အပိုငကြိုငထြားရာတွင် စောကပြတကြို မရှံမရှာနှင့ြ စုပပြေးခွင်းသည် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သညဟြု အတွေ့ကြုံအရ မိုကကြယ် သိရှိထားလသည်ေ။ မိုကကြယသ်ည် စောကပြတကြို ယကရြုံသာမက မှစပယ်၏ စောကစြေ့ကိုပါ သရကစြေ့စုပ် သလို မွှင်း၍စုပပြေးလိုကရြာ မှစပယမြှာ ပါးစပမြှ

‘‘ အားပါးပါး .. ထိလိုကတ်ာကြာ။ စောကစြေ့ကို စုပပြေးတာ အရမ်းထိတာဘဲ .. အမယလြေးလေး .. အားအား….. ထွကကြုနတ်ော့မယ် … မိုကကြယရြဲ့၊ တို့အရညတ်ှေ ထွကတ်ော့မယ် သိလား.. အား…… အီး……. အား.. အား’’

ဟု မှညတ်မ်းရရှတေရြင်း ခေါင်းကို ဘယည်ာခါရမ်းလွှကြ မိုကကြယ်၏ ဖငပြှောငပြှောငကြှီးကို လကဝြါးနှင့ြ တဖနွြးဖနွြး ရိုကန်လသေည်ေ။ မိုကကြယ်၏ ကြှမ်းကငွပျိုငန်ိုငသ်ော ယကစြုပပြေးမှုကြောင့ြ ရာဂကြှယသ်ူ မှစပယတ်ဈယောကြ တဈခွီပြီးသှားရလသည်ေ။ လီးနှင့ြ အလိုးမခံရသေးသောကြောင့ြ မှစပယမြှာ တဈခွီပြီးသှားသောလြည်း ကာမစိတကြ လွှော့မသှားသေးပေ။ အားမရနိုငသ်ေး။ မိုကကြယကြလည်း စောကပြတအြကြဲကြောင်းတည့တ်ည့ပြေါြ လွှာကို အပြားလိုကကြပ်၍ ကကြနွန ဖိရကပြေးလိုကရြာ တဈခွီပြီးခဲ့သည့ြ မှစပယ် ရမကဇြော ထလာရပြနသ်ည်။

‘‘အား… တောပြှီ ဆကမြယကန်ဲ့တော့ကြာ။ တို့မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ တကခြပြါတော့။ မိုကကြယရြဲ့ တို့စောကပြတထြဲကို မင်းလီးကြီး ထိုးသှင်းလိုကပြါတော့။ လုပပြါ။ ခပြေးစမ်းပါ။ လိုးစမ်းပါ .. အမယလြေးနောြ…. ဟင်း… ဟင်း.. ဟင်း’’

ထိုအခါတွငမြှ မိုကကြယကြ စောကပြတကြုန်းယကန်ရောမှ ခေါင်းကိုခွာလိုကသ်ည်။ စောကရြညကြှညမြွား တံတွေးများစိုကာ လကပြှောငန်သေော မှစပယ်၏ စောကပြတကြိုကြည့်ရြင်း တငတ်ငစြောမှာလည်း တဈခွီပြီးသှားခဲ့ရသည်။ သူမမှာလည်း မှစပယန်ှင့ြ မထူးခွားပါ။ တဈခွီ ပြီးမှုကို အားမရနိုင်။ မိုကကြယန်ှင့ြ မှစပယတ်ို့ လိုးကြမှာကို စောင့ကြှည့ရြင်း ရမကဇြောတွေ ပြင်းထနမြှဲ ပြင်းထနဆြဲပင်။

‘‘ ကုန်းလိုကကြှာ ’’

စောကပြတယ်ကပြေးမှုကို ရပကြာ မှစပယ်၏ ရငဘြတပြေါြ ခွထိုငန်ရောမှ ထရင်း မိုကကြယကြပြောလိုကသ်ည်။ ပကလြကလြှနလြွှကရြှိနသေော မှစပယ် ခကြခြငွြးပငထြကာ ဒူးတုတ်၍ ဖငပြူးထောင်း ထောငကြုန်းပေးသည်။ ထိုအခါတွင် တငတ်ငစြော ချောင်းကြည့်န်သေော အပေါကရြှိရာသို့ မကြန်ှာမူရကသ်ား ဖြစ်သှားသည်။ ဆံပငမြွား အပြပြေေ အလွှောလွှောဖြစ်ကာ ရမကဇြောပြင်းထနန်သေော မှစပယ်၏ မကြန်ှာအမူအရာကိုပါ တငတ်ငစြော အထငအြရှား မှငလြိုကရြသည်။

ကော့ထောင် ကားတကသ်ှားသော တငပြါးသား ဝတဈတဈကြီးနောကတ်ှင် မိုကကြယကြ အသာတိုးကပန်ရောယူသည်။ ရှေ့တည့တ်ည့မြှချောင်းကြည့်န်ရသေည့ြ အခွအနေမေို့ တငတ်ငစြောမှာ လီးနှင့စြောကပြတတ်ို့၏ အခွအနေကေိုတော့ မမှငန်ိုငပြါ။ ဒါပမယေ့ြ တငတ်ငစြောက မှစပယ် စောကပြတတ်ှင် မိုကကြယကြ လီးတည့ထြောကလြိုကသ်ညကြိုတော့ နားလညသ်ိရှိလိုကသ်ည်။

‘‘အိုး .. ဟင့ြ… ဟင့ြ.. ထိုးသှင်းလကြော။ ဘာလို့ အဝမှာဘဲ တေ့ပြီး ပြတပြေးနတောလဲ…။ တို့ အလိုးခံချင်န်ပြေီလို့ ပြောပြီးမှကြာ ..။ မင်းလီးကြီးကို တို့စောကပြတထြဲ အဆုံးဝငအြောင် ထိုးခလွိုကစြမ်းပါကြ ’’

မှစပယ်၏ အားမလိုအားမရ ပြောလိုကသ်ံကြောင့ြ မိုကကြယ် ဘာလုပန်ကြေောင်းကို တငတ်ငစြော နားလညလြိုကရြသည်။ ထို့နောကြ မိုကကြယ်၏ခါး ဆတခြနဲ လှုပသ်ှားသညကြို တွေ့ရသည်။ မှစပယ်၏ တငပြဆုံကြီး လှုပခြါရမ်းသှားသညကြိုလည်း မှငရြသည်။

‘ ဘှပဘြု ’

ဟူသော အသံနှင့အြတူ မှစပယ်၏

‘‘အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်… ဝငသ်ှားပြီ.. ပြည့သ်ိပန်တောဘဲ’’

ဟူသော အံကြိတကြာ ရရှတေသ်ံများ ဆကတ်ိုကကြှားရသည်။ မိုကကြယကြ မှစပယ်၏ပါးကို ဘယည်ာညှပကြိုငကြာ ဆတကြနဲ ရှေ့သို့ ဖိထိုးလိုကသ်ညကြို မှငရြပြန်၏။

‘‘အား… ကြှတ်.. ကြှတ်… ကြမ်းလှခွလေားကြာ…. အားး’’

‘‘မမ…. နာသှားလား။ နာရင် လီးပြနထြုတလြိုကမြယလြနေောြ…’’

‘‘မထုတပြါနဲ့။ နည်းနည်းအောင့သ်ှားတာပါ။ ရတယ်’’

‘‘ဒါဆို ဆောင့မြယန်ောြ’’

‘‘အင်း… စစချင်ြးတော့ အရမ်းမဆောင့န်ဲ့ဦး။ အရညခြှူပေးပါဦးနောြ’’

‘‘သိပါတယ်.. မမရ… လိုးနကြေ လူတွဘေဲဟာ’’

‘‘ဟှန့ြ… မင်းက လီးထိုးသှင်းပြီးရင် အရမ်းဆောင့လြိုးတတလြို့ ပြောထားရတာ’’

‘‘ဆောင့လြိုးတာ ခံလို့မကောင်းဘူးလား မမရဲ့’’

‘‘ကောင်းပါတယ်… ဒါပမယေ့ြ စစချင်ြး တအားဆောင့ရြငတ်ော့ နာတယကြှ။ မင်းဟာကြီးကလည်း နည်းတာကြီးမှ မဟုတတ်ာ’’

မိုကကြယကြ ခပဖြှည်းဖြည်းနှင့ြ တဈခကြခြငွြး မှနမြှန် ဆောင့ပြေးသည်။ မိုကကြယ် တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း မှစပယ်၏ကိုယ် လှုပခြါ၍ မကြန်ှာမဲ့ကနဲ ဖြစ်သှားသညကြို တငတ်ငစြော တွေ့ရသည်။ အမွိူးသမီး၏ ပါးစပမြှ

‘‘အင့ျ’’

ဟူသော အသံများလည်း ပေါထြှကလြာသည်။ မကြာပါ မှစပယ် မဲ့သှားခွင်း မရှိတော့။ မကြလြုံးများ မှေးစင်းလာသည်။

‘‘ဆောင့လြကြော…ရပြီ…မနာတော့ဘူး..’’

‘‘ဘှပ်..ဘှပ်…ဘု…ဘှပဘြှပ်..’’

မိုကကြယ်၏ ဆောင့လြိုးခကြမြွား ပို၍မှနဆြနလြာသည်။ အားလည်းပြင်းလာသည်။ မှစပယသ်ည် ဖငကြှီးကို ပို၍ ပို၍ ကုန်းကော့ပေးလာသညကြိုလည်း တငတ်ငစြော မှငန်ရသေည်။ မှစပယ်၏ ဖငဆြုံ ၀၀တဈတဈကြီးကို နောကမြှခွကာ ဆောင့လြိုးနရောမှ မိုကကြယသ်ည် ကိုယကြိုကိုင်းခကြာ မှစပယကြွောပေါြ အလွားလိုကြ မှောကသ်လိုပြု၍ ဖငကြှီးကိုကြှပြီး ဆောင့လြိုးပေးနသညေကြို တွေ့ရသည်။ စောကပြတထြဲ လီးချောင်းကြီး တိုးဝငလြှုပရြှားနပေုံကို မမှငန်ိုငသ်ောလြည်း နို့အုံကြီးနှစ်ခုအား ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငည်ှဈနမှေုကိုတော့ ရငတ်ုနပြန်းတုနဖြစ်အောင် မှငရြသည်။ မိုကကြယ် နို့စုံပုံမှာလည်း ကြမ်းတမ်းသည်။ ကြီးထွားမို့ဝန်းသော နို့ကြီးများကို ဂွူံနယသ်လိုပင် အားရပါးရ ကိုငည်ှဈ ဆုပန်ယခြှင်း ဖြစ်သည်။

ဖြူဖြေးနုနယသ်ော ရငသ်ားပေါတ်ှင် မိုကကြယ်၏ လကခြွောင်းရာ အညိုအမည်းများ ထငသ်ှားသညကြိုပင် တငတ်ငစြော မှငလြိုကရြသည်။ တငတ်ငစြောသည် မိုကကြယန်ို့ညှဈပုံကို အတုယူကာ မိမိ၏နို့အုံများကို တအားပင် ဆုပန်ယန်မေိသည်။ တဈဘကခြန်းကစုံတွဲ အလိုးကြမ်းနသလေို ဒီဘကခြန်းရှိ တငတ်ငစြောလည်း အပြတဟြော့နသည်ေ။

တငတ်ငစြောသည် ပြလွှေော့နသေော ထမီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အင်ျကြီရငဘြတကြို ဖြင့သ်ည်။ ဘောလီနောကကြွောခွိတမြွားကို ဖြုတပြဈလိုကရြာ နို့ကြီးများ ပြူး၍ပေါလြာသည်။ ကိုယလြုံးတီး မဟုတသ်ေးသည့တ်ိုငအြောင် သူမ ဖုံးကြယအြပသ်ော အသားဆိုင် အသားခဲတို့သညကြား ထငထြငရြှားရှားပေါလြှငလြို့နကြသေည်။ တငတ်ငစြော တတိယအကြိမမြှှောကြ ‘‘ပြီး’’ လုလုတွင် မိုကကြယသ်ည် မှစပယကြို ဖငကြုန်းပေးလွှကြ ခွလိုးနရောမှ ရငဘြတကြို သိုင်းဖကကြာ နောကဘြကဆြှဲလှဲ့၍ သူကိုယတ်ိုငလြည်း ပကလြကလြှန် အိပခြလွိုကသ်ည်။

သူတို့နှစ်ယောကြ လိုးနကြသေည့ြ အနအထေားသညလြည်း တဈမွိူးပြောင်းသှားသည်။ ဖငကြုန်းပေးထားသော မှစပယကြို မိုကကြယကြ နောကမြှ ခွလိုးနရောမှ ယခုတော့ ပကလြကလြှနအြိပန်သေော မိုကကြယ်၏ကိုယပြေါတ်ှင် မှစပယကြ ပြောင်းပြနခြှထိုငကြာ လိုးနသေော အနအထေားသို့ ပြောင်း၍ သှားသည်။ နောကသ်ို့လှနအြခတွှင် လီးကို စောကပြတထြဲ ဖိကပထြိုးထည့ကြာ ထားခဲ့သောကြောင့ြ အနအထေားအပြောင်းတွင် စောကပြတန်ှင့လြီးကတော့ တပလြကြကြှီး ရှိနဆေဲပင်။ တငတ်ငစြော အဖို့လည်း မှစပယ်၏ စောကပြတကြှီးထဲသို့ မိုကကြယ်၏ လီးချောင်းကြီး တနင့တ်ပိုး တိုးဝငန်ပေုံကို ကြည့်ကြာ တဈကိုယလြုံး တုနခြါအောငပြင် တတိယအကြိမ် ‘‘ပြီး’’ သှားရလတေော့သည်။

မှစပယကြို ကြည့်ရြသညမြှာ ဒီအနအထေားနှင့လြည်း အလိုးခံဖူးသည့ြ အတွေ့အကြုံ ကောင်းကောင်းရှိပုံရသည်။ ခကြခြငွြးပင် အနအထေားမှနအြောငပြှငသ်ည်။ မိုကကြယ်၏ မကြန်ှာဘကြ ဖငပြေးကာ (တငတ်ငစြော ချောင်းကြည့်န်သေော နရောသို့ မကြန်ှာမူလွှကြ) ဆောင့ကြှောင့ြ မကတွကြ ထိုငသ်ည်။ မိုကကြယ် ဒူးခေါင်းနှစ်ခုအပေါြ တကထြောကကြာ ဖငဆြုံကြီး ကြှလိုကန်ိမ့လြိုကြ လုပသ်ည်။ ထိုအခါ လီးချောင်းကြီးသည် စောကပြတထြဲ တိုးဝငပြှနထြှကလြှုပရြှားနသေော ရမကထြနစြရာ မှငကြှင်းကို တငတ်ငစြော မှငရြသည်။

‘‘မမ… ဖငပြေါကဝြထဲ ပြောင်းထည့ပြေးဗွာ။ ဖငဆြောမြယ်’’

မိုကကြယပြှောစကားကြောင့ြ တငတ်ငစြော မကြလြုံးပြူးသှားရသည်။ ဖငခြမွယဆြိုပါလား။ ဘယလြိုကြီးလဲ။ မှစပယကြတော့ ဒါမွိူးနဲ့ အထာကနွဟနေတ်ူသည်။ ဖငကြှီးကိုပို၍ ကြှတငကြာ စောကပြတထြဲမှ လီးကြှတထြှကအြောငပြှုသည်။ ထို့နောကြ လီးကို ညာဘကလြကဖြှင့ဆြှဲကိုငကြာ စအိုဝတွင် တေ့သည်။ ပြီးတော့ ဖငဆြုံကြီးကို အောကသ်ို့ဖိခသွည်။

စောကရြညကြှညမြွား စိုရှှဲကာ ဆီသုတလြိမ်းထားသလိုရှိနသေော လီးချောင်းကြီးသည် ဖငပြေါကထြဲသို့ တဈ၍တဈ၍ တိုးဝငန်မှေုကို တငတ်ငစြောသည် ရငတ်ုနပြန်းတုန် ဖြစ်ရလောကအြောငကြို တွေ့ရသည်။ တိုးဝငမြှုနှင့အြတူ စအိုဝပြဲတင်းသှားမှု၊ မှစပယ်၏ မကြန်ှာရှုံ့မဲ့အံကြိတမြှု၊ ဝဒနောခံစားရပုံ၊ တကြှတကြွှတ် စုတသ်ပည်ဉြးလိုကသ်ံတို့ကိုပါ ကြားနရသေည်။ တငတ်ငစြောသည် မိမိ၏ စအိုပေါကကြို ရှုံ့ထားမိသည်။ မိမိဖငဝြတွင် တင်းကြပသ်လိုလို ဆို့နင့သ်လိုလိုလည်း ခံစားရသည်။

လီးကြီးဖငပြေါကထြဲ အဆုံးဝငပြှီးသှားသောအခါ မှစပယသ်ည် လကန်ှဈဘကကြို နောကပြဈကာ မိုကကြယ်၏ ပခုန်းဘေးတွင် လကထြောကခြလွှကြ တငကြှီးကြှလိုကြ နိမ့လြိုကန်ှင့ြ ဆောင့ပြေးသည်။ မိုကကြယကြ အောကမြှလီးကို ကော့ကော့ထိုးကာ ဖငပြေါကထြဲ စီးနင့စြှာ ဝငအြောင် သှင်းပေးသည်။ လကဆြန့တ်န်း၍ နို့အုံကြီးများကိုလည်း ကိုငည်ှဈသည်။ ထိုဖငလြိုးပြဲကို ကြည့်ရြင်း တငတ်ငစြောမှာလည်း အလိုလိုပင် ဖငယ်ားလာလွှကြ ကိုယ့ဖြငပြေါကြ ကိုယ့လြကလြှမ်းကာ ပြတန်မေိတော့သည်။

🏵️ မင်းလောင်းမှနရြင် ဖုတသ်ှင်းရထားဆိုကလြိမ့မြယ် (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️