အောစာအုပ်

ကျွန်တော်နဲ့ ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်ထုလေး (အပိုင်း ၅)

ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး
ရေးသားသူ – Chann Ko (ခမြျးကို)

[ဂမျဘီရအပြာဇာတလြမ်းရှညကြှီး]

🏵️အပိုင်း (၅)🏵️

တောငတ်ှေးမှောကတ်ှေးနဲ့ မှေးကနဲ တဈခကြအြဖြစ်မှာ ကနွော့ကြုတင် သိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားသလို ခံစားလိုကရြလို့ မကြလြုံးကို အတင်းဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ မတွေ့တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ လူနီကြီးကို ဝိုးတဝါး မှငလြိုကရြတယ်။ ပငပြန်းထားတဲ့အရှိနန်ဲ့ လူက မူးတူးဝတကြေေီး။ သသခွေောခွာ မမှငရြသလိုလို ဖြစ်နတယ်ေ။ ရောငထြုံးကြီးနဲ့ လူနီကြီးရဲ့ မကြန်ှာက အခါတိုင်းနဲ့ မတူသလိုလို။ တဈခုခုကို ပူပနန်သလေိုလို ဘာလိုလိုကြီးဗွ။

“ဟေ့လူ! ဘာမှထပပြှီး ဒုကျခမပေးပါနဲ့တော့ဗွာ တောလြောကပြါပြီ”

…. …. ….

“ဒီမယ်.. အခုနောကပျိုင်း ကြုပ် ဘယမြိန်းကလေးကိုမှ စိတထြဲက မပစ်မှားရဲဘူး..။ ခငဗြွားရောကလြာပြီး အတင်းခေါသ်ှားမှာ ကြောကလြှန်းလို့ ဘယမြိန်းမဖငကြိုမှ မကြစြိမကစားရဲတာကြာပါပြီ..။ ကြုပဖြာသာကြုပ် အိပပြါရစဗွော..တောင်းပနပြါတယ်..”

….. …. ….

“အခု ဒီအရုပကြို စတိုထဲက ပြနထြုတလြာတာကလည်း မနကမြိုးလင်းတာနဲ့ မီးရှို့ပစ်လိုကဖြို့ တွေးမိလို့ဗွ..။ ခငဗြွားကိုလည်း လှတရြာကြှတရြာ သှားနိုငအြောင် ဆှမ်းသှပပြေးပါ့မယဗြွာ..”

ကနွောြ ဘယလြောကပြဲ တောင်းပနတ်ောင်းပန် မရဘူးဗွ။ ရုတတ်ရကြ ပကလြကအြိပန်ရောက ဆတကြနဲ ထထိုငမြိပြီး ထုံးစံအတိုင်း လူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သှကလြကဖြစ်စပြုလာပြနပြှီ။ အသိစိတကြ လုံးဝမလှှတပြမယေ့ြ ကိုယ့စြိတန်ဲ့ ကိုယ့ကြိုယ် မဟုတတ်ော့ဘူး။

“ဟိုင်းရားး”

ပါးစပကြ အကယွကြှီး မအောမြိပမယေ့ြ နှုတခြမ်းလှုပရြုံကလေး အောရြင်း အိမပြှူတင်းပေါကကြနေ ကနွောြ ဂွှမ်းပစ်ပြီး ခုနထြှကသ်ှားပြနပြှီ။ မိုးရတွစေေိုစွတန်ဆေဲ ကတ်တရာလမ်းမပေါမြှာ ဖိနပမြပါ ခွဗလောနဲ့ လပြတေဈေခုလို ရှှတကြနဲ ရှှတကြနဲ ကနွောပြှေးနတယ်ေ။ ကနွောြ ဘယကြိုသှားနမှန်ေး ကနွောမြသိဘူး။ ဒါပမယေ့ြ မကောင်းမှုတဈခုကို ဆကပြှီး ကြူးလှနရြတော့မယဆြိုတာတော့ သချောနပြနေပြှီ။ ငှင်းဆနလြို့လည်း မရ၊ ရုန်းကနလြို့လည်း မရတဲ့ အခွအနေမှော ဒီဂွိုဟမြှှတေဲ့အရုပကြို စတိုထဲက ပြနထြုတပြှီး ကြည့်လြိုကမြိတဲ့ ကိုယ့ကြိုယကြိုသာ အပြဈတငန်မေိတယ်။

ကတုတကြငွြးတွေ.. သံဆူးကြိုးတွကေို လှှားကနဲလှှားကနဲ ပြံဝဲခုနကြွောန်မေိတာကိုတော့ သတိထားမိပမယေ့ြ ဘယရြောကန်လေဲ သသခွေောခွာ မသိဘူးဗွ။ တောငကြုန်းတဈခုကို လမ်းလိမလြိမကြလေးတွေ ပတထြားတဲ့နရောဆိုတာ သတိထားလိုကမြိမှ ဟိုကကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဒါမှို့အစွနကြ စဈတပကြှီးဗွ။ မှဈကမ်းပါးအစွန်း ချောကကြမ်းပါးမှာ မှေးတငထြားတဲ့ နှစ်ထပအြဆောကအြအုံမည်းမည်းကြီး ရှေ့ ရောကတ်ော့ အလိုလိုရပလြိုကမြိတယ်။ အထပထြပခြထွားတဲ့ ကင်းတွကေို ကနွောြ ဘယလြိုဖြတခြဲ့မိတာလဲ နားမလညတ်ော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီအထဲကို လူနီကြီးက ကနွော့ကြိုဘာဖြစ်လို့ ခေါလြာပြနတ်ာလဲ စဉြးစားလို့မရဘူးဗွ။

နှစ်ထပအြဆောကအြဦးကြီးပေါကြို ဘေးဖကကြ လှကေားအတိုင်း ကနွောြ ပြေးတကသ်ှားမိတယ်။ တံခါးမကြီးက စေ့ရုံစေ့ထားတော့ အသာအယာ တွန်းဖြင့လြိုကတ်ာနဲ့ ပြင့သ်ှားတယ်။ ဝါကငွ့ကြငွ့ြ ၄၀ အား မီးရောငအြောကမြှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နတေဲ့ အိမအြပေါထြပ်။ အဲ့ဒီအလယတ်ည့တ်ည့မြှာ ဧည့ခြန်းတွမှော ထားလေ့ထားထရှိတဲ့ ၃ ချောင်းထောကြ ပီယာနိုကြီးတဈလုံး။

🎵🎵စိတ်တဇညများ.. ကုနဆြုံး လှနမြှှောကပြါစကြယေဟြယ်.. စိတ်တဇညများ ကုနဆြုံးလှနမြှှောကပြါစကြယ်ေ..🎵🎵

ဆှဲငငတ်ဲ့ ဆှေးရီရီလသေံနဲ့ သီချင်ြးအောဆြိုနတေဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ပီယာနိုကြီးဘေးမှာရပလြို့။ ပီယာနိုတီးနတောကလည်း မိန်းမတဈယောကပြဲဗွ။ နှစ်ယောကစြလုံး အနကရြောငဝြမ်းဆကတ်ှေ ဝတထြားကြပြီး ဆံပငတ်ှကေ ပုခုံးကြောရြုံလေးတွေ ဖားလွားခလွို့။ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာလုပလြို့ လုပန်မှန်ေးမသိတဲ့ ကနွောြ အဲ့ဒီမိန်းမနှစ်ယောကအြနားကို တိုးကပသ်ှားမိတယ်။ ကနွောလြာနတောကို သိနတေဲ့အတိုင်းပဲ ပြုံးခွိုနတေဲ့ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးတွနေဲ့ ဝိုင်းကြည့်လြာကြတယ်။ အံ့သှစရာကောင်းလှန်းနတောက နှစ်ယောကစြလုံးက တဈထရောထဲ တူနတောပဲ။

အလုံးတူ အရပတ်ူ ဝတပြုံစားပုံတူနသလေို ခေါင်းမှာ ပနထြားတဲ့ ပန်းပြင့အြစိမ်းရောငလြေးပါတဲ့ ဘီးကုတအြနီလေးတွကအေစ အားလုံးတူတူပဲဗွ။ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့မကြန်ှာကို ကြည့်ရြတာ လှနရြောကြှံရော အသကြ ၂၁ နှစ်လောကပြဲ ရှိမယထြငတ်ယ်။ နုနယပြွိုမစွတ်ဲ့ ရူပကာလေးတွအပြေင် ရှိုကကြှီးဖိုငယ် အသှယသ်ှယလြေးတွေ အဝေ့အဝန်းလေးတွကအေစ ပုံတူပတတ်ူလေးတွဗွေ။ အသားအရညကြ ညိုစိမ့စြိမ့လြေးတွေ၊ မကြဝြန်းမကြဆြံလေးတွကေ အောကအြရပကြ ဗမာပြညသ်ူမှန်း သိသာနတယ်ေ။

ရုတတ်ရကြ ပီယာနိုသံ ရပသ်ှားသလို ညှို့မှှူနတေဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ စိုကကြှည့ရြင်း နှစ်ယောကစြလုံး ကနွော့လြကတ်ှကေို ပျိုငတ်ူဆှဲကိုငလြာကြတယ်။ အနီးကပမြှငလြိုကရြမှ တောတ်ောလြှတဲ့ ကောငမြလေးတွမှန်ေး သတိထားမိတယ်။ သူတို့ဆီက ရနတေဲ့ စံပယပြန်း လတလြတဆြတဆြတ် အနံ့လို ရနံ့က ကနွော့ကြို ပိုလို့တောင် တိမ်းမူးစလောပြီ။ တဈယောကကြ ကနွော့ကြို ကြောဖကကြ သိုင်းဖကလြာသလို၊ နောကတ်ဈယောကကြလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အတင်းရငခြှငထြဲတိုးဝငလြာတယ်။ အသားချင်ြးထိမိတာနဲ့ ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး အိထွေးတဲ့ အထိအတွေ့အာရုံနောကကြို လိုကသ်ှားမိပြီ။

ကနွော့ဂြုတပျိုးကို အနောကကြ သိုင်းဖကထြားရင်း နှုတခြမ်းနဲ့ဖိကပပြှီး နမ်းရှုံ့နသလေို.. အရှေ့ဖကကြ တဈယောကကြလည်း ကနွောဝြတထြားတဲ့ ရှပအြင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတခြပြှီး ကနွော့ရြငအြုံကို လကဖြဝါးနုနုလေးတွနေဲ့ ပြတသ်ပကြစားနတယ်ေ။ ညိုစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ခစွစြဖြယ် မိန်းကလေးနှစ်ယောကရြဲ့ အထိအဆှတွကေို ခံနရတေော့ လူကို တဈကိုယလြုံး နတပြူးသလို တုနတ်ုနရြီရီကြီး ဖြစ်လာနပြေီဗွ။ မကြလြုံးကို စုံမှိတထြားရင်း သာယာတဲ့ အထိအတွေ့နောကြ လိုကန်မေိတဲ့ ကနွောြ.. လိငတ်ံကိုပါ ခပဖြှဖြ အကိုငခြံလိုကရြတော့ ခွဖြေားတောင် ထောကထြားမိပြီ။

နောကကြွောဖကကြ တဈယောကကြ အဝတတ်ှကေို ခွှတခြလွိုကပြှီး နို့နှစ်လုံးနဲ့ ကနွော့ကြွောပြငကြို ပြတရြင်း ကစားလာသလို၊ အရှေ့ဖကကြ တဈယောကကြလည်း ကိုယလြုံးတီးဖြစ်အောင် ခွှတခြလွိုကတ်ာ မှငန်ရတေယ်။ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားတော့မှ ဆံပငန်ကန်ကပြုခုံးကြောရြုံ၊ ဝိုင်းစကတ်ဲ့ နို့ညိုညိုကြီးနှစ်လုံး၊ ခါးကငွကြငွလြေးအောကကြ အမှှေးနကန်ကတ်ှဖေုံးထားတဲ့ အဖုတ်.. ကားဆင်းသှားတဲ့ တငပြဆုံအိအိကြီးတွကေို ကနွောြ သသခွေောခွာ ကြည့်န်မေိတယ်။ ခွိကနဲ တဈခကြရြယပြှရင်း.. ကနွော့အြောကကြ ဘောင်းဘီတိုကို ခွှတခြနွပြနေတ်ယ်။ မီးရောင် ဝါကငွ့ကြငွ့အြောကမြှာ ဖြောင်းကနဲ ထွကကြလွာတဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကြီးကလည်း မာတောင့တ်ောင့ြ ဖြစ်နတေဲ့အပြင် အစာငတန်တေဲ့ ငန်းမှှကြေီးတဈကောငလြို တဈရမ်းရမ်းဖြစ်လို့ပေါ့။

အနောကမြှာ ရပန်တေဲ့ ကောငမြလေးက ကနွော့ကြွောတွကေို နို့နဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်း ကပပြှတန်သလေို.. ကနွော့ဂြုတပျိုးတွေ လကပြှငတ်ှကေို နှုတခြမ်းအိအိလေးနဲ့ လွှောကန်မ်းနတေော့ လူကို တဈကိုယလြုံး တရှရှဖြစ်လာနပြေီ။ ဒီကြားထဲ အရှေ့ ကတဈယောကကြလည်း တောငမြတန်တေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကြီးကို ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပကြိုငရြင်းရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ကစားလိုကြ၊ ကနွော့ရြငအြုံကို သှားစွယလြေးတွနေဲ့ မနာအောင် တဆတဆြတလြိုကကြိုကလြိုကြ လုပန်ပြနေတ်ော့ လိငဆြကဆြံချင်တ်ဲ့ စိတကြ ပေါကကြှဲခါနီး မီးတောငတ်ဈခုလိုပဲ။ ဘယလြိုမှ မခံနိုငတ်ော့တဲ့အဆုံး ကနွော့ရြငခြှငထြဲက ကောငမြလေးကို ဆတကြနဲ ဆှဲပြေ့ပြီး မလှမ်းမကမ်းက ပီယာနိုကြီးပေါြ ပကလြကလြှနအြနအထေားနဲ့ ဆှဲတငလြိုကတ်ယ်။ လိငစြိတကြှှလှန်းလို့ ကနွော့ဆြီက တရှူးရှူးနှာမှုတသ်ံက တိတဆြိတတ်ဲ့ ညဉ့ယ်ံမှာ ဆူညံနတယ်ေ။

ညိုစိမ့စြိမ့ြ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့န်ဲ့ ကောငမြလေး ခငမြွာ ပကလြကကြလေး လှနထြားရင်း ကနွောသ်ူ့ကို ခပကြှမ်းကြမ်း လိုးတော့မယဆြိုတာ သိနတေဲ့အလား အောကန်ှုတခြမ်းထူထူလေးကို တင်းတင်းကိုကရြင်း ငံ့လင့န်ရှောတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ တိုငကြပန်ာရီအိုကြီးဆီက လေးနာရီထိုးတဲ့ ဒင်!!!! ဒင်!!!! ဒင်!!!!! ဒင်!!!! ဆိုတဲ့ ခေါင်းလောင်းမှညသ်ံ အကယွကြှီးထွကလြာတယ်။

“ဒိုင်း… ဒကြ.. ဒကြ.. ဝုန်း… သူပုနတ်ှဟေေ့.. ရနသ်ူ ရနသ်ူ”

@#$%&*#$@ &*^%$$#@!

ဘာတွဖြစ်ေသှားမှန်းမသိပဲ နားကြဲမတတ် ပေါကကြှဲသံ.. သနတေပြဈသံ.. အောဟြဈသံတွေ ဆကတ်ိုကကြှားလိုကရြပြီး မီးရောငလြည်းပြောကြ.. အမှောငတ်ိကသွှားတယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ဝမ်းလွားမှောကလြွှကကြှီး ဖြစ်နတယ်ေ။ အရာရာအားလုံးဟာ မှောငမြိုကန်တောပဲဗွ။ အဲ့ဒီနောကမြှာ ကနွောြ ဘာမှမသိတော့ဘူး။

………………………………………………

“ဗွူဟာကုန်းနားကို တောရြုံလူ ဘယသ်ူမှ မသှားရဲကြဘူးကြ”

… … …..

“ဗကပနဲ့ တိုင်းရင်းသားသူပုန် နှစ်ဖြဲ့ပေါင်းပြီး တကတ်ိုကသ်ှားတာ။ အစိုးရဖကကြ တဈယောကမြှ မကနွသ်လို ဟိုကောငတ်ှလည်ေး တောတ်ောသ်ကေုနတ်ာပေါ့”

… … …..

“ဗွုဟာမှူးပါ မလှှတသ်ှားဘူး.. ဗမာစဈသားတဈယောကကြတော့ မှဈကမ်းပါးချောကကြနေ မှဈထဲခုနခြပြှေးတာ လှှတသ်ှားတယကြှားတာပဲ…။ သနားစရာကောင်းတာက ဗွူဟာမှူးသမီး အပျိုမလေး နှစ်ယောကကြှာ.. အမှှှာညီအဈမ.. ကိုယလြုံးလှလှ အသားညိုစိမ့စြိမ့လြေးတွနေဲ့ ငါတို့ကာလသားတွကြေားမှာ စူပါစတားလေးတွပေေါ့..။ သူတို့နှစ်ယောကပြါ တိုကပြှဲဖြစ်တဲ့အထဲ သကေုနရြှာတယဟြ..။ အိပလြို့ကောင်းတုန်း မနကဝြလေီဝလင်ေးကြီး ခကြှနှကကြှတာဟ

… ….. …..

“ငါတို့မှို့ကနဆေို အဲ့ဒီနရောက အမှင့ပျိုင်းဆိုတော့ လှမ်းမှငန်ရတောဆရာ..။ မောတ်ာတွထေု၊ သူပုနတ်ှသနေတေကြ မီးတအားပြင့တ်ဲ့ အမွိုးဆိုတော့ မီးရောင် တလကလြကန်ဲ့ ဟိုဖကဒြီဖကြ ပစ်နခတေန်ကြတော.. အောသ်ံဟဈသံတွကအေစ ကြားနရတောပေါ့”

…. …. …..

“စဈကူလာတဲ့အခွိန် သူပုနတ်ှကေ ပြနဆြုတသ်ှားတာဟ…။ ဒါပမယေ့ြ အစိုးရဖကကြ အကုနန်ီးပါး သတယ်ေ…။ ဗွူဟာကုန်းလည်း မှမှကြသှေားရော…။ အဲ့ဒီနောကပျိုင်း ဖုန်းဆိုးမှကြေီးလိုဖြစ်ပြီး တပကြလည်း စခန်းမထိုငတ်ော့သလို.. လူတွကလေည်း သိပမြသှားရဲကြတော့လို့ ကတွကြုန်းလိုလို ဖြစ်သှားတာပေါ့..။ နစမြေးပါဦး ဖိုးသကြ မင်းက အဲ့ဒီနရောအကြောင်း ဘာလို့လာမေးနတောလဲ”

“ဘာမှမဟုတပြါဘူး.. ကိုရှှဘရော..။ ရှုခင်းလည်းကောင်း လူလည်းပြတတ်ော့ ကနွော့ဆြရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမနေဲ့ အဲ့ဒီနရောမှာ သှားခွိန်းတွေ့ရငကြောင်းမလား တွေးမိလို့ အဟီး”

“ခွီး! ခငခြွိုမနေဲ့ တခွားခွိန်းစရာလားကြ.. သူ့အိမသ်ှားတကပြေါ့..။ အဆငပြှရင်ေ မင်းနဲ့သူနဲ့ အုပန်တောကို သူ့တပည့မြလေးတွကေ ချောင်းပြီး ဖီးလတ်ကြ..။ ရတနာဝင်းထိနဝြတ်ထုထဲကလို .. တပည့မြလေးတွပေါ ဆှဲစား..။ နငစြားရရင် ငါ့လည်းခေါြ ဟိဟိ”

“ဒီတဏှာရူးကလည်း တဈမှောင့ဗြွာ!”

ကိုရှှဘေ ပြောပုံအရဆို ကနွောြ မနေ့ညက ကြုံခဲ့တာ သသှေားတဲ့ ဗွူဟာမှူးသမီး အမှှှာညီအဈမဆိုတာ သချောတယဗြွ။ စိတထြဲမှာ မသကမြသာဖြစ်စပြုလာလို့ စီးကရကကြို တဈလိပပြှီးတဈလိပ် ဖိဖြာနမေိတယ်။ မနေ့ညက အသိစိတပြွောကသ်ှားပြီး မိုကကြနဲ ဖြစ်သှားလိုကတ်ာ မိုးစငစြငလြင်းလို့ ကိုရှှဘေ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုင် လာခေါတ်ော့မှ ကိုယ့အြိပယ်ာပေါြ ကိုယပြှနရြောကန်မှန်ေး သိလိုကတ်ာဗွ။ ဘာတွဖြစ်ေခဲ့မှန်းမသိ ဖြစ်နလေို့ လကဖြကရြညသ်ောကရြင်း ကိုရှှဘကေို ဟိုမေးဒီမေး မေးကြည့်လြိုကမြှ လှနခြဲ့တဲ့နှစ်အတနကြှာ ကနွောကြလေးဘဝက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီဇာတလြမ်းကို အပြည့အြစုံ သိရတော့တာကိုးဗွ။ ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းထသလို ဖြစ်သှားပမယေ့ြ ခပရြှတရြှတစြိတကြှောင့ြ သိပတ်ော့ မတုနလြှုပပြါဘူးလေ။

လကဖြကရြညဆြိုငကြ ထလာတော့.. ဒီနေ့ အိမမြှာ ဘာအလုပမြှ မရှိမှန်း သတိရသှားလို့ ထုံးစံအတိုင်း အလလေိုကခြငွစြိတကြ ပေါလြာပြနတ်ယ်။ ကိုရှှဘကေို ကနွောြ ဒီနေ့အားတယ် လို့ ယောငကြန်းပြီး ပြောလိုကမြိတာနဲ့ နှစ်ကောငသ်ား မှို့ပြငဖြကြ အလိုလို ခွေဦးလှည့သ်ှားမိတယ်။ ဝကသ်ားဖုတ် (မှကြေီးထဲ တဈကောငလြုံးထည့ဖြုတတ်ာ) နဲ့ ခေါငရြညတ်ှဲရောင်းတဲ့ ခွံဝင်းနဲ့ဆိုငထြဲ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး စားလိုကသ်ောကလြိုကြ အာလူးဖုတလြိုကန်ဲ့ မိုးခွုပလြို့ခွုပမြှန်းမသိ ဖြစ်သှားတယ်။ အိမပြှနဖြို့ကောင်းပြီဆိုပြီး နှစ်ကောငသ်ား ဒရီးဒယိုငန်ဲ့ မှို့ထဲဖကြ ပြနလြာကြတယ်။ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးဆီ မရောကဖြစ်တာကြာပြီဆိုတဲ့ အတွေးဝငလြာတာနဲ့ တောြ၏မတောြ၏ မတွေးတော့ပဲ မှို့ထဲမှာ ကြကသ်ားဆနပြှုတ် တူတူဝငသ်ောကရြင်းတန်းလန်းက ကိုရှှဘကေို ကနွောြ သှားစရာရှိသေးတယလြို့ ခနွပြဈထားခဲ့ပြီး ရူပဗဒေ ဆရာမလေးဆီကို စကဘြီးမှနမြှနန်င်းပြီး ဒိုးလာခဲ့တယ်။

………………………………………………

ထောင်းကနဲ ဒေါသစိတကြ ထွကကြလွာတယ်။ ခွံဝင်းထဲမှာ အခါတိုင်းလို ကြောင်းသူကြောင်းသားတွေ ရှုပမြနလေို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရြင်း စကဘြီးကို ဒေါကထြောကထြားခဲ့ပြီး အိမအြနောကဖြကြ မီးဖိုဆောငဖြကြ လွှောကလြာခဲ့တော့ ကနွောြ ဆရာမလေးကို ပထမဆုံး ဖကန်မ်းမိခဲ့တဲ့ စကားပငလြေးအောကမြှာ လူတဈယောကန်ဲ့ ဆရာမလေး ရယမြောပြုံးရှှငလြို့ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့နတယ်ေ။ လယဂြတုံးရှပအြဖြူ၊ ယောလုံခညွန်ဲ့ အလှူသှားမလို ဂိုကန်ဲ့ ဘဲကြီးတဈပြေ (ဆရာမလေးနဲ့ အသကအြရှယတ်ူလောကြ) က စကားပြောရင်း ခွပေုတခြေါင်းပုတ် လုပန်တယ်ေ။ ကနွောကြတော့ ခပတ်ညတ်ည် ခါးထောကပြှီး မလှမ်းမကမ်းကနေ ခပစြောင်းစောင်း ကြည့်န်လေိုကတ်ယ်။ ကနွော့ကြို ကြောပေးထားတဲ့ ဟိုကောငကြ မမှငပြမယေ့ြ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမကေ အရငမြှငသ်ှားတယ်။

“သှော! ဖိုးသကြ … လာလေ..။ ဒီမှာ ဆရာမသူငယခြငွြး ရောကန်တော.. သား ဘာလာလုပတ်ာလဲ”

ဟိုလူနဲ့ပြုံးခွိုနရောက ကနွော့ကြို မှငသ်ှားတာနဲ့ ခပတ်ညတ်ည် ဆရာမရုပဖြမ်းပြီး စကားလှမ်းပြောတယဗြွ။ ဟိုလူလည်း ကနွော့ဖြကြ လှည့ကြှည့လြာပြီး ခွာတိတကြွောင်းသားလေးဆိုတဲ့ အကြည့်န်ဲ့ အထကစြီးက ကြည့်န်တယ်ေ။

“ဗိုကဆြာလို့ ထမင်းလာစားတာ ဆရာမ!”

လသေံမာမာနဲ့ ပါးစပထြဲတွေ့ရာ လွှောကပြှောရင်း ခွလှမြေးမယိုငသ်ှားအောင် ထိန်းပြီး မီးဖိုဆောငထြဲ ခပတ်ညတ်ည် ဝငလြာခဲ့တယ်။ အိုးတွခွကေတ်ှကေို ဂလုံဂလှမမြှညအြောင် လှနလျှောရင်း တွေ့တဲ့ ထမင်းတွေ ဟင်းတွကေို ခူးခပပြှီး ဇလုံတဈလုံးထဲထည့ြ နယဖြတပြှီး စားနမေိတယ်။ ခေါငရြညကြ မူး၊ ဒေါသကထွကသ်လိုဖြစ်နတေော့ ထမင်းက စားလို့ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ဗိုကကြိုကားထွကသ်ှားတာပဲ။ စားသောကပြှီးသှားတော့မှ ဘစငေမြှာ ပန်းကနဆြေး၊ လကဆြေး၊ ပလုတကြငွြး သန့စြငန်မေိတယ်။

“အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လာတာလဲ ပြောစမ်းပါဦး”

…. ….. …..

“အမူးသမားရုပန်ဲ့ ကမွဆီ လာရဲသလား …။ ဧည့သ်ညကြ “ခွို့”ကို တဈမွိုးမထငသ်ှားဘူးလား ပြောလေ”

“ခငဗြွားက ကြုပကြို ခငဗြွားတပည့လြိုလို လုပပြှနတောပါဗွာ … မသိတာလိုကလြို့ ဟာဟ”

“ဖိုးသကလြေးးးး ရှငလြေး မူးနတောမလား … အိမပြှနရြငကြောင်းမယ်…”

“မပြနဘြူးဗွာ! ခငဗြွားဘာလုပမြလဲ.. ကဲ … ဟိုကောင့ကြိုလည်း တဈခါထဲ ပြောပြထားလိုကြ။ နောကတ်ဈခါ ခငခြွိုမေ့ကို ဟိုတို့ဒီထိလုပရြင် လုပတ်ဲ့လကတ်ှေ ကြိုးအောင် အခွိုးခံရမယလြို့ ဟုတပြှီလား”

“ဖိုးသကျ!!!!!!!!!”

“ဘာတုန်းးးးးးးးးး”

ကနွောြ အာခေါငခြှဈပီး အောဟြဈလိုကသ်ံကြောင့ြ တဈကိုယလြုံးတုနသ်ှားပြီး ကြောကလြန့သ်ှားဟနန်ဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ ပြူးကြောငကြှောင် မကြလြုံးဝိုင်းကလေးတွနေဲ့ မှငတ်ကပြှီး ငေးငိုငသ်ှားတယ်။ ကိုယခြစွတ်ဲ့ ဆရာမလေး လန့သ်ှားရှာတာ မှငလြိုကရြတော့ သနားစိတကြလေး လှိုကကြနဲ ဖြစ်လာပမယေ့ြ သဝနတ်ိုနတေဲ့ ဒေါသစိတကြ ဖုံးလှှမ်းသှားတာကြောင့ြ မသိဟနဆြောငလြိုကမြိတယ်။

“အေးလေ.. ငါက မင်းလို လူဆိုးကို ရည်းစားတောမြိတာကိုး .. ငါ့အပြဈတွပေါ”

မကြရြညတ်ှရဈေဝဲနတေဲ့ မကြလြုံးတွကေ ကနွော့ကြို မကြည့်ပြဲ အဝေးကိုငေးထားတယ်။

“ဘာလဲ.. နောငတ်ရတယပြေါ့ .. ဟားဟား .. ကနွောကြ လူရမ်းကား လူမိုကြ ဟုတပြါ့… ခငဗြွား အခု အားကိုးရှိသှားပြီကိုးဗွ ပြောပြီပေါ့”

“”ခွို” စိတတ်အားတိုလာပြီ ရှငတ်ောလြိုကတ်ော့ .. ထပပြှောရှင် ကမွကို အဆိုးမဆိုနဲ့နောြ…”

ကနွောဘြာမှ ထပမြပြောတော့ပဲ အိမန်ရင်ေးဝတထြားတဲ့ ဘလောကဈြလကပြှတကြလေးအောကကြ ပုခုံးသားဝင်းဝင်းလေးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငထြားရင်း စိုကကြှည့လြိုကတ်ော့ အံကြိတပြှီး မကြန်ှာကို လှှဲထားတယ်။

“အရကမြူးပြီးတော့များ ဒီကိုလာရဲသေးတယ်..။ မိတဆြှသေူငယခြငွြးအရှေ့မှာ အရှကလြာခွဲတယ်..။ ငါက သိကျခာနဲ့နရတေဲ့ ဆရာမတဈယောကဆြိုတာ မစဉြးစားမိဘူးလား”

“သှောြ! သိကျခာရှိတဲ့သူက ထိပပြုတ် ခေါင်းပုတ် အလုပခြံနတယေပြေါ့ ဟာဟ”

“ဖိုးသကြ! နင် အရှကမြရှိဘူးလား…. အဲ့ဒါ ငါ့ငယသ်ူငယခြငွြး.. ပြီးတော့ သူက..”

“မလိုချင်ဘြူးဗွာ.. ကြုပရြည်းစားကို ဘယသ်ူမှ ထိတာ ကိုငတ်ာ လာမလုပန်ဲ့…. အကုနရြိုကခြှဲပစ်မယ်.. တောကြ!”

အဲ့ဒီလို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြွှကန်ဲ့ အခွီအခွ အောဟြဈရနဖြစ် ပြူနာတကန်တေဲ့အခွိန် မီးဖိုခန်းထဲ လူတဈယောကြ ရိပကြနဲဝငလြာတာကို ကြောပေးထားပမယေ့ြ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမရေဲ့ မကြန်ှာအမူအရာရယ်.. ဖတွကြနဲ သူ့ပုခုံးကို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကတ်ှကေို ပုတခြသွှားတာရယကြှောင့ြ ခကြခြငွြးသိလိုကပြမယေ့ြ လှည့မြကြည့်ဖြစ်ဘူး။

“ခြိုမေ! ဘာဖြစ်တာလဲဟ”

ယောကြြားတဈယောကအြသံ ဆိုတော့ ခုနက သူတောင်းစားမှန်း သိလိုကပြမယေ့ြ ကနွောြ ကြောပေးထားဆဲပဲ။

“ဘာ.. ဘာမှမဖြစ်ဘူး ကိုထွန်း.. နင် မပြနသ်ေးဘူးလား”

“မဟုတသ်ေးပါဘူးဟာ … ဒီခွာတိတကြ ဘယသ်ူလဲ… နငန်ဲ့အခု ဘာဖြစ်နကြတောလဲ”

“ကိုထွန်း.. ငါ့ပြူနာ ငါရှင်းမယ်… နငပြှနတ်ော့ဟာ.. ငါစိတည်ဈလာပြီ.. သှားတော့”

“နငကြသာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ပြောနတယ်ေ.. ဒီခွာတိတကြ အတောမြိုကရြိုင်းနတော ငါကြားပါတယ် …။ ဟေ့ကောင် မင်းက ဘာကောင် … အာ့အာ့!!”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကနွော့ကြို နောကကြွောဖကကြနေ ပုခုံးတဈဖကကြို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ဲ့ အဲ့ဒီပုဂျဂိုလ် ခကြခြငွြးနောငတ်ရသှားတယ်။ အကငွ့ပြါနတေဲ့ ကနွော့လြကကြ ပုခုံးကိုလာကိုငတ်ဲ့ သူ့လကကြို ခကြခြငွြးလိမယ်ူလိုကပြှီး ကိုယကြို အသာရို့ပြီး ဘေးကိုထွကြ၊ သူ့ခွဒခေေါကကြှေးကို အသာနင်းလိုကပြှီးသား ဖြစ်သှားတော့ သကောင့သ်ားခငမြွာ လကပြှနအြလိမခြံထားရရုံတငမြက သံမံသလင်းပေါြ ဒူးကလေးထောကလြွှကသ်ား ဖြစ်သှားရှာတယ်။ မူးယဈရီဝနတေေဲ့ စိတကြှောင့ြ အလိုလို သှေးဆူသလို ဖြစ်နရတေဲ့အထဲ ကနွော့ခြစွသ်ူကို ဟိုတို့ဒီထိ လုပထြားတာကို မှငထြားတဲ့ ဒေါသစိတအြခံကြောင့ြ နံဘေးနားက ထမင်းစား စားပြဲပေါမြှာတငထြားတဲ့ ဘိလပရြညပြုလင်းကို အလိုလိုဆတကြနဲ ဆှဲယူမိသှားတယ်။ လကကြို နောကပြှန် အလိမခြွိုးခံထားရပြီး သံမံတလင်းပေါြ ဒူးထောကလြွှကြ အခွုပခြံထားရတဲ့ အဲ့ဒီကောင့ြ မကြခြှကကြို ဖြတရြိုကခြလွိုကဖြို့ ပုလင်းကိုငလြကကြ အလိုလို မှှောကတ်ကသ်ှားပြီ။

“ဖိုးသကျ!!!!!!!”

ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေးရဲ့ ငယသ်ံပါအောင် အောလြိုကသ်ံကြောင့ြ ကနွော့လြကကြ လထေဲမှာတန့သ်ှားတယ်။ ဒေါသစိတရြယ်၊ အမူးစိတရြယကြှောင့ြ ကနွော့လြကတ်ှကေ တဆတဆြတ် တုနခြါပြီး သှေးဆာနတောတော့ အမှနပြဲဗွ။

“ဟေ့ကောင်! မင်းမှတထြား… ငါ့နာမည် ဖိုးသကြ.. ဒေါခြငခြွိုမေ့ကို အသကပြုံပေးပြီး ခစွတ်ဲ့ကောင်..။ မင်းခုနက သူ့ကို ဟိုတို့ဒီဆိတလြုပတ်ာမွိုး ထပလြုပရြင် မင်းမေးရိုးကို ငါခွိုးပစ်မယ်..။ ငါပြောတာကြားလား ဟေ့ကောင်…”

“ဖိုးသကြ.. နင့လြကထြဲက ပုလင်းကို အခုခလွိုကစြမ်း ….”

ဂလောကျ…ဂလောကျ!!

ဟိုကောင့ကြို ခွုပထြားရာက လှှတပြေးလိုကသ်လို လကထြဲက ဘိလပရြညပြုလင်းကိုလည်း သံမံတလင်းပေါြ လှှတခြလွိုကတ်ော့ မကြဲသှားပဲ ဂလောကဂြလောကြ မှညပြှီး လှိမ့သ်ှားတယ်။ ဂမူးရှူးတိုးပုံစံနဲ့ ကိုထွန်းဆိုတဲ့ကောင် မတတ်ပထြရပလြာတာကို ကနွောြ သတိနဲ့ ကြည့်န်ဆေဲမှာပဲ ဖြန်းကနဲ မှညသ်ံနဲ့အတူ ကနွော့ြ ဘယဖြကပြါးပြငတ်ဈခုလုံး ပူထူသှားတယ်။ အံ့သှတကြီး လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေး ကနွော့ကြို ပါးလှမ်းရိုကလြိုကတ်ာမှန်း သိလိုကရြတယ်။ ရငဘြတထြဲမှာ ကဉွတ်ကသ်ှားတဲ့ ဝဒနောက ကြီးစိုးသှားပြီဗွာ။ အောကန်ှုတခြမ်းကို ပြတထြှကမြတတ် ကိုကထြားရင်း မီးဝင်းဝင်းတောကန်တေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေး။ ကနွော့ကြို ရှှံရှာစကဆြုတသ်ှားပြီလို့တောင် ထငမြှတမြှားရပြီ။

“သှား… သှား.. အခု ငါ့အိမကြနထွကေသ်ှား …။ နင့မြကြန်ှာ တဈသကမြမှငခြငွဘြူး ..။ ကိုထွန်း နငလြည်းသှားတော့…။ နှစ်ယောကစြလုံး ငါ့ရှေ့က ထွကသ်ှား..။ ငါတော့ ရှကလြှန်းလို့ သချင်ေလြာပြီ အီးဟီးဟီး”

အဲ့ဒီလို ဗလုံးဗထွေးတွေ အောဟြဈပြီး မကြန်ှာကို လကဝြါးနဲ့အုပရြင်း ဆရာမလေး မီးဖိုခန်းထဲက ပြေးထွကသ်ှားရှာတယ်။ ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့တဲ့ ကနွောြ ရအေိုးစငကြ ရတဈေခွကခြပသ်ောကရြင်း ဟိုကောင့ကြို အကဲခတလြိုကတ်ော့ ကုပခြွောင်းချောင်းနဲ့ အသာလေး လဈသှားတာ တွေ့လိုကရြတယ်။ ပုဆိုးပြငဝြတရြင်း မီးဖိုခန်းထဲက ထွကလြိုကတ်ော့ အပြငမြှာ မိုးအတောခြွုပန်တောကို သတိထားလိုကမြိတယ်။ ဒေါခြငခြွိုမေ့အိမမြှာ ဘောဒြါဆောငန်တေဲ့ ကြောင်းသူကောငမြလေးတွကေ စူးစမ်းတဲ့အကြည့်တ်ှနေဲ့ ဝိုင်းကြည့်န်ကြတောကို မမှငဟြနပြှုလို့ စကဘြီးကို ဒေါကဖြှုတပြှီး ခွံအပြငဖြကကြို လဈထွကခြဲ့တယ်။ သချောတယ် ကနွော့ခြစွသ်ူ ကနွော့ကြို တောတ်ောလြေး မုန်းတီးသှားပြီနမယေဗြွာ။

……………………………………………

“ခွီး! မင်းလည်း ဒီလောကြ စာတွပတွေေေ ဖတဖြတပြှီးတော့ ဦးဏှောကကြ ခွေးစားတဲ့ဦးဏှောကြ အဆင့ကြနေ တကမြလာပါလား”

….. ….. …..

“ပြူနာတကတ်ဲ့အခွိနကြ မင်းမူးနတောလေ.. ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအမှားပဲ ဖိုးသကြ”

“ဟိုကောင် လုပန်တေဲ့ လုပပြေါကကြ ကနွော့ရြည်းစားကို ပါးကိုငန်ားကိုငဗြွ ..။ ခငဗြွားမှ မမှငတ်ာ ကိုရှှဘကေလည်း”

“ဟ! အဲ့ဒါ ဒီလိုလုပစြရာမှမလိုတာ..။ မင်းမကြနပေရြင် အသာလေးလွှိုပြီး မှတထြားခဲ့ …။ ပြီးမှ အပြငမြှာ အဲ့ကောငကြို ဂုတဆြှဲပြီး… နောကြ မင်းဆရာမနားမကပဖြို့ ငါကိုယတ်ိုင် လိုကရြှင်းပေးလို့ မရဘူးလား”

“ဒါကတော့ ကနွောလြည်း ခကြခြငွြးဆိုတော့ သှေးဆူမိတာလေ.. အဲ့လိုဘယတ်ှေးမိမလဲဗွ”

“အေးလေ.. ဖြစ်ပြီးမှတော့ ငါမပြောချင်တ်ော့ပါဘူး …။ အခု ခငခြွိုမကေ အရှကကြှဲရပြီ …။ နဂိုက မာနက ခပကြှီးကြီးရယ် ..။ မင်းဘယလြို ပြနခြွော့မလဲ အခု”

“မချော့ပါဘူး.. ကနွောသ်ူ့ကို ဘယလြောကခြစွလြဲ သူသိသားပဲ..။ အိမကြိုနောကန်ေ့သှားတာ ကနွော့ကြို စကားလည်းပြနမြပြောဘူး။ မကြန်ှာချင်ြးလည်း မဆိုငဘြူး…။ ကိဈစမရှိဘူး နပေါစေ။ ပါးအခခွံရတာ ကနွောဗြွ..။ ဒါတောင် သူက မလွှော့ချင်ဘြူး… ကနွောြ ဂရုမစိုကဘြူးဗွာ..”

ရပကြှကထြိပ် ကြကခြှပပြငကြှီးတွေ အောကကြ မီးကင်းတဲအမိုးအောကကြ ကြပပြစွပြေါြ ပကလြကလြှနလြှဲရင်း ဆေးပေါ့လိပကြိုယစြီဖြာလို့ ဟိုတနေ့က ဖြစ်တဲ့အကြောင်း ကိုရှှဘကေို တိုငပြငန်မေိတော့ အဲ့ဒီလို အပြဈတငခြံ အဟောကခြံလိုကရြတယ်။ မိုးကုနခြါနီး ညဆိုတော့ ခွခင်ေးလကခြင်းသာစပြုလာလို့ မီးကင်းတဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း စကားဝိုင်းဖြဲ့ကြရင်း ကနွော့ပြှူနာဆီ ရောကသ်ှားကြတာပေါ့။ ခွာတိတ် ၃-၄ ကောငရြယ်၊ ကနွောရြယ်၊ ကိုရှှဘရေယအြပြင် ထူးထူးခွားခွား ဦးရဲထောင် (မောငမြောငရြဲ) ခေါြ ဘကြီးထောငပြါ မီးကင်းတဲက ကနွောတ်ို့ စကားဝိုင်းဘေးမှာ ကြမ်းတမှုံ့မှုံ့လုပရြင်း လာဝငထြိုငန်တောဗွ။ အဲ့ဒီဘိုးတောကြှီးက ကနွော့အြသည်းကြဲဇာတလြမ်းကို ပြီတီတီမကြန်ှာပေးနဲ့ ဝငန်ားထောငရြင်း ကြမ်းသှေးတဈပစွြ ထွေးထုတလြိုကရြင်း စကားဝငရြောလာတယ်။

“မထူးပါဘူး ငါ့တူဖိုးသကရြာ …။ နင့ရြည်းစား ဆရာမလေးကို ချော့မရရငလြည်း လူရှင်းတဲ့အခွိန် ချောင်းပြီး အတင်း တဈခွီလောကြ ဝငဆြှဲပစ်လိုကပြါလား ဟီးဟီး။ အဆငပြှနပြှချင်ြေ ပြသှေားမှာပေါ့”

“အာ! ဘကြီးထောငကြ တဈမွိုး …။ ခငမြွား ကုနစြိမ်းသမလေးတွကေ မုန့ဖြိုးရတော့ အဲ့လိုအလုပခြံချင်ခြံမယ်… ဟိုဟာက ဆရာမဗွ..။ ပြီးတော့ ကနွော့ထြကကြှီးတယ်..။ မဟုတတ်ရုတတ်ှေ လာပြောနတယ်ေ …။ ကနွောြ ဂွေးအောင်းသှားအောင် လာ “မ” နပြနေပြီ”

“ဟီးဟီး! ငါက ငါ့တူလေး အသည်းကြဲနတော သနားလို့ပါကြာ …။ ဒါမှမဟုတ် ဒူးထောကပြှီး တောင်းပနသ်လို သှားလုပခြွေ..။ လဈပြီဆိုမှ ထမီ ဆှဲခွှတပြှီး ဘာဂွာဆှဲမှုတပြဈ ..။ ခကြခြငွြး စိတဆြိုးမပြရင်ေ ငါ့ပါးလာခွ”

“ရည်းစားကိုပြနခြွော့တာ ဘာဂွာမှုတပြှီးချော့ရတယတ်ဲ့ … မဟုတကြဟုတကြတွေ”

“ငါတော့ ငါ့ကြောင်းအဈမကြီး မသခငေကြ ငါနဲ့ နောငဂြွိနခြပြှီး စိတကြောကတ်ိုင်း ဒီနည်းပဲသုံးတယမြောင် …။ ရလညေအြဆငပြှတော..။ နောကပျိုင်း ကြောင်းအဈမကြီးက အမှုတခြံချင်ပြှီဆို ငါ့ရနရြှာတော့တာဟေ့ ခွိခွိ”

အဆီပြနန်တေဲ့ ပြုံးဖြီးဖြီး မကြခြှကကြှီးနဲ့ ပေါကကြရတွေ လွှောကပြှောနတေဲ့ နှုတခြမ်းမှှေးကော့ကော့နဲ့ ဘကြီးထောငကြို ဘေးနားက ခွာတိတတ်ှကေ ဂွာကြီးထောင်.. ဂွာကြီးထောငလြို့ ဝိုင်းသှဘာပေးကြတော့ တဝါးဝါးနဲ့ ပြဲကကြုနပြှနတ်ယ်။ ကိုရှှဘကေတော့ ဘကြီးထောငကြို စပမြှငကြပတ်ဲ့ အကြည့်န်ဲ့ကြည့်ရြင်း မနိုငဘြူးဆိုတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြနတယ်ေ။ ဘကြီးထောငကြ ကြမ်းသှေးတဈပစွလြောကြ လှမ်းထွေးရင်း ဆကပြှောတယ်..

“ဒါထကြ နင့ဆြရာမလေးကို နငန်ောကပြေါကြ ဖြင့ဖြူးလား ဖိုးသကြ”

“ဟာ! ယုတယ်ုတပြတပြတတ်ှဗွော … အော့အော့ကြီး ကနွောမြလုပခြငွပြါဘူး”

“အေး.. ဒါကြောင့ြ နငတ်ို့လူငယတ်ှေ ခကတ်ာပေါ့ …။ နောကပြေါကဆြိုတာ လုပတ်တရြင် သိပကြောင်းတာနော့ြ ..။ နောကပြေါကအြဖြင့ခြံထားရတဲ့ ဆောတ်ှကေ ဘယတ်ော့မှ စိတမြကောကတ်ော့ပဲ ကိုယမြှကိုယဖြစ်သှားတာ ငါ့ကိုယတ်ှေ့ ဟီးဟီး”

“အဲ့ဒါတော့ နည်းနည်းမှနတ်ယဟြ ဟီးဟီး” (ကိုရှှဘရေဲ့ စကားသံ)

“တွေ့လား နင့ဆြရာရှှဘတေောင် ထောကခြံတယ်..။ စမ်းကြည့်စြမ်းပါ ဖိုးသကရြာ…။ ငါက မဟုတပြဲ မပြောပါဘူး …။ အုန်းဆီလေးဘာလေးသုံးပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြးလုပကြှည့ြ။ ဖငအြဆောခြံထားဖူးတဲ့နောကြ ကိုယ့ကြိုတန်းတန်းစွဲဆိုတာ ဘကြီးအသိဆုံး ဟဲဟဲ”

“တောပြှီဗွာ! ရည်းစားနဲ့ကြဲသလိုဖြစ်လို့ စိတည်ဈနပေါတယဆြို ခငဗြွားတို့ မဟုတတ်ရုတတ်ှေ နားထောငရြတာ အော့နှလုံးနာလိုကတ်ာ.. အိမပြှနတ်ော့မယ်..။ ကိုရှှဘေ နကဖြှန် မှို့သဈဖကမြှာ ဖဲဝိုင်းခွိန်းပြဲရှိတယတ်ဲ့။ အဲ့ဒါသှားခမွယ် လာခေါြ ဒါပဲ”

ဘကြီးထောငရြဲ့ နောကပြေါကဇြာတလြမ်းစုံတွေ လာတော့မယဆြိုတာ သိလို့ ခကြခြငွြးထပြီး အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ မီးကင်းတဲ ကြပပြစွပြေါမြှာတော့ ဘကြီးထောငရြဲ့ လိငဇြာတလြမ်းစုံကို ရငတ်ဖိုဖိုနဲ့ ကိုရှှဘအေပါအဝင် ခွာတိတတ်ှတဈေအုပကြှီး စိတဝြငတ်စား နားထောငန်ကြတေုန်းပဲ။

ကနွောတ်ို့မှို့နဲ့ မိုင်၂၀ လောကဝြေးတဲ့ မှဈကမ်းနံဘေးမှာ သကကြယမြိုး ဗလာတဲကလေးတွေ ၃-၄ လုံးထိုးထားတာ တွေ့ရတယ်။ မနကစြောစော ထ၊ ဗိုကဖြှည့ပြှီးတာနဲ့ စကဘြီးတဈစီးနဲ့ ကိုရှှဘနေဲ့ကနွောြ အင်ျဂလိပခြတ်ကေ ဖောကသ်ှားခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း စကဘြီးတဈစီး နှစ်ယောကတ်ကစြီးပြီး ထွကလြာခဲ့တာ နတအေားမမှင့ခြင် ရောကလြာကြတာလေ။ ဒီနရောအထိအောင် ကမှင်းကြောထပြီး လာခဲ့ရခွင်းအကြောင်းရင်းက ဖဲဝိုင်းခွိန်းဝိုင်းတွေ အကြီးအကယွြ ဖြစ်နတောကြားလို့ဗွ။ ကြောကတ်ုံးတွကြေားထဲ ရစေီးသံတဝေါဝေါမှညန်တေဲ့ ရှမ်းနဲ့ကချင်န်ယစြပကြ ဟော့ဒီမှဈနံဘေးမှာ ရှာနီးခွုံစပကြ နာမညကြွောဖြဲသမားတွေ အကုနစြုပြုံပြီး သူသကေိုယသ်ေ ပိုကဆြံထုပတ်ှနေဲ့ ဆောန်ကြတေယကြှားလို့ အခွိနမြှီ ရောကလြာတာပေါ့။

ဟိုဖကတ်ောငန်ဲ့ ဒီဖကတ်ောငကြို ဆကထြားတဲ့ ကြိုးတံတားအကြီးကြီး အောကတ်ည့တ်ည့ြ မှဈကမ်းနားမှာ တဲလေးတွထေိုးလို့ ဝိုင်းအကြီးအကယွြ ဖြစ်နတယ်ေ။ ရဲတွဘောတွလေား… အင်း! ခငဗြွားတို့ နားလညအြောငပြှောရရင် ဒီနယမြှကေ အစိုးရကော သူပုနကြော အရမ်းကရော ဝငမြလာရဲတဲ့ နယမြှဆေိုတော့ လှတလြှတလြပလြပကြှီးကိုးဗွ။ အရငခြတ်ကေ ဗကပနဲ့ တိုင်းရင်းသားသူပုနတ်ှေ မကြဲခင် သူတို့ကြီးစိုးတဲ့ နယမြှပေဲ။ နောကပျိုင်း အချင်ြးချင်ြး အကြဲအပြဲတွဖြစ်ေတော့ ဒီနယမြှကေ ၃ ဖြဲ့စလုံး မသိမ်းနိုငတ်ော့ပဲ ကြားခံနယသ်ကသ်ကလြို ဖြစ်သှားတာမွိုးပေါ့။ အတောအြန်တရာယမြွားတဲ့ နရောပါ။ သို့သောြ အတောလြည်း လှတလြပတ်ယလြို့ ပြောရမယလြေ။ အခုလည်းကြည့်ြ ဖဲဝိုင်းလာတဲ့လူတွေ အကုနလြုံး ကြောမှာ ဓားရှညတ်ှေ လှယထြားကြတယ်။ အနကရြောငန်ယမြှဆေိုတော့ ကိုယ့အြသကြ ကိုယကြာကြယဖြို့ လိုမယလြေ။

ကိုရှှဘနေဲ့ ကနွော့ပြုံစံကိုလည်း ကြည့်ြဦး …။ အောကကြ ကြနမြငဒြိုပြောကကြှား ဘောင်းဘီရှည်၊ကင်းဘတဖြိနပကြိုယစြီ၊ အပေါကြ ဖရီးဂကြကြကစြဈစိမ်းရောင် ကိုယစြီနဲ့။ မသိရင် ရှမ်းသူပုနတ်ှလေိုလို ဘာလိုလို။ ဒီကြားထဲ ကိုရှှဘကေ နကောမကြမြှန် အမဲရောငကြှီးတပလြို့ မသိရင် နွူးယော့ခမြှအေောကလြောကက နာမညကြှီးမာဖီးယားဂိုဏြးခွုပ် မယောလန်းစကီးလ် ကြနတောပဲ အဟီး။ သူက မယောလန်းစကီးလ် ဆိုတော့လည်း ကနွောကြ လပကြီးလူစီယာနို ပေါ့ဗွာ။ ဖဲသမားတွကေ ကုန်းအမှင့ကြှီးဆီက ဆင်းခလွာတဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကကြို အသာအယာ အကဲခတန်ကြသေေးတယ်။ အနားရောကမြှ ၄ မှို့နယ် အိပဖြနစြောင့ည်ီနောငဆြိုပြီး အသိအမှတပြှုတဲ့အနနေဲ့ အားလုံးက မေးဆတပြှပြီး သူတို့ဖဲဝိုင်းကို ဆကဆြော့နကြတေယ်။ ဖဲဝိုင်းတွကေ စုစုပေါင်း ၇-၈ ဝိုင်းလောကြ ဖြစ်နတောဗွ။

ကနွော့ကြွောပေါကြ လှယလြာတဲ့ စဈကြောပိုးအိတကြို ဖြလေိုကပြှီး ယူလာတဲ့ ပိုကဆြံ ၈ သောင်းထဲက တဈဝကကြို ကိုရှှဘလေကထြဲ လှှဲပေးလိုကတ်ယ်။ တဈယောကတ်ဈဝကြ လူခွဲပြီး ကြိုကတ်ဲ့ဝိုင်း ဝငဆြော့ကြမယပြေါ့။ တဈခွို့ဝိုင်းတွေ ဝငအြကဲခတကြှည့လြိုကတ်ော့ ပိုကဆြံတွကတေော့ ဖြေးဖြေးလှုပန်ပမေယေ့ြ ရိုကန်တောက ဘူကြီးဖြစ်နတယ်ေ။ ဂဏန်းပေါင်းတဲ့ကလေး ကစားနည်းတွေ ကနွောမြကြိုကဘြူးဗွ။ ရိုကန်တေဲ့လူတွကလေည်း တောသူဌေးရုပတ်ှနေဲ့မို့ စိတမြဝငစြားပဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကကြှည့န်လေိုကမြိတယ်။ ပိုကကြွူး(ဖိုကကြွိုး) ဝိုင်းနှစ်ဝိုင်းတော့ တွေ့ပမယေ့ြ တဈဝိုင်းကို လူလေးယောကစြီပဲမို့ ဝငရြိုကဖြို့ မအားသေးဘူးဆိုတာနဲ့ ထပရြှာရပြနတ်ယ်။ နောကဆြုံး တဈခပြမြှောကြ(ရှိုး) ရိုကန်တေဲ့ ဝိုင်းတဈခုမှာ တဈယောကလြှှတန်တောနဲ့ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။

“ဘယလြောကကြုတလြဲဗွ”

“၁၀၀၀! ဒါပမယေ့ြ မင်းအခုဝငခြငွရြင် ၅၀၀၀ ခရွိုကမြှရတော့မယ်။ အရှိနတ်ကန်ပြေီ ကောငလြေး”

“အိုကလေေ ခတ်ာပေါ့”

ကြောပိုးအိတထြဲက ကိုးဆယတ်နတ်ဈအုပကြို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ဝါးကြပပြစွလြေးပေါြ တကထြိုငရြင်း တငပြလငခြှထေိုငပြှီး နရောယူလိုကတ်ယ်။ အသာလေး အကဲခတလြိုကတ်ော့ တဈဖကမြှို့နယကြ သဈတောဝနထြောကြ ဘိုးတောရြယ်၊ မုတဆြိတမြှှေးရှညရြှညန်ဲ့ တရုတအြဖိုးကြီး တဈယောကရြယ်၊ အသားမဲမဲအောကသ်ား (ဗမာပြညသ်ား) မကြန်ှာစိမ်း နှစ်ယောကရြယဗြွ။ ဖဲကစားတဲ့နည်းအမွိုးမွိုးထဲက အခုရိုကမြယ့ြ တဈခပြမြှောကကြစားနည်းက ကနွော့ဖြေးဘရိတ်။ ကံသကသ်ကမြဟုတပြဲ ဉာဏကြစားရတာ။ တဖကလြူ ကိုယ့ကြိုလိမမြလိမ် ကိုယန်ှုတအြမူအရာကြည့်ပြှီး ခန့မြှန်းယူရတာ..။ ရှင်းရှင်းပြောရရငတ်ော့ ဆိုကကြိုတွေ အများကြီးပါတဲ့ ဖဲကစားနည်းပေါ့။

မကြန်ှာစိမ်း ၂ ယောကကြို ကနွောြ သတိထားမှရမယ် ဆိုတာကိုတော့ စိတထြဲမှာ အလိုလိုသိလိုကတ်ယ်။ နယလြှည့ဖြဲသမား နယကြွောလြာတဲ့ ကောငတ်ှကေ “အလုပသ်မား” (ဖဲဝိဇျဇာ) တွကေ ခပမြွားများရယ်။ လတဖြေူးဖြူးတိုကန်တေဲ့ မှဈပြငဘြေးမှာ မှနထြရီ စီးကရကတ်ှေ တဈဖြာဖြာလုပရြင်း ဝါးကြပပြစွပြေါြ ဖဲရိုကရြတဲ့ အရသာက အတောဇြိမရြှိတာ။ တခွားဝိုင်းတွကေ တဟေးဟေး တဟားဟား ဆူညံနသလေောကြ ကနွောတ်ို့ဝိုင်းကတော့ တိတဆြိတန်တောပဲဗွ။ ကနွောကြတော့ ဒီတဈခေါကြ ဖဲရိုကရြတာ အရငအြခေါကတ်ှထကြေ ပိုပြီး စိတတ်ကကြှှနတယ်ေ။

ခငဗြွားတို့ ထငသ်လိုပါပဲ။ ကနွော့ဂြကြကြငအြိတထြောငထြဲမှာ ဟို သဈသားရုပထြုလေး ပါလာတာပေါ့။ အဲ့ဒီအတွကြ ကနွောြ ရှူံးကိုမရှူံးဘူးဆိုတာ သချောတယ်။ လူနီကြီးက ကနွော့ဖြကမြှာပဲ။ ဘယသ်ူ့ကို ကြောကရြဦးမှာလဲပေါ့။ စစချင်ြးကတော့ တိတတ်ိတဆြိတဆြိတ် ပုံမှနလြေး ရိုကန်ကြပေမယေ့ြ နည်းနည်းဝိုင်းအရှိနတ်ကလြာတော့ ကနွော့ဗြီဇက ပြပြလာတယ်။

ဥပမာ.. တဈယောကခြငွြးတွေ့လို့ ကနွောကြ ပိုကဆြံအများကြီးနဲ့ ဟောကခြေါခြေါလြိုကတ်ယ်..။ အဲ့ဒီမှာ တဈဖကလြူက ကနွော့အြမှငဖြဲကို ကြည့်ပြှီး သူ့ထကသ်ာလောကတ်ယထြငပြှီး မလိုကတ်ော့ဘူးလို့ ရှောငပြှေးသှားရင် ကနွောကြ မှောကထြားတဲ့အောကဖြဲကို လှနပြှပြီး.. ဟာ.. ကနွော့အြောကဖြဲက A ပါလား အပေါဖြဲလေးခပြကြ 9,J,Q,K ဆိုတော့ A,9,J,Q,K ဖဲအပကြကြှီးပဲ … ခငဗြွာ့ဖဲက J,J,Q,Q,10 ဆိုတော့ တူးပဲ ၂ ပူးလေ… ဘာဖြစ်လို့ ထွကပြှေးတာတုန်း.. ကနွောအြလကား လိမစြားသလို မဖြစ်ဘူးလားဗွာ.. အားနာလိုကတ်ာ ဘာညာဆိုပြီး ရိသဲ့သဲ့တွေ စပြောတော့တာကိုး။

ကနွောအြဲ့လို စိတဓြာတစြဈဆငရြေးလုပလြလေေ တဈဖကလြူက ဒေါသထွကပြှီး အယောငယ်ောင် အမှားမှားတွေ လုပလြလေေ ဖြစ်လာတယ်။ နောကတ်ဈကြိမ် လိမမြယထြငပြှီး လိုကလြာပြနတ်ော့လည်း ကနွော့ဖြဲက အမှနအြကနဖြစ်နပြေီး အလှည့တ်ိုင်း ဘယလြိမမြှာတုန်းဗွ.. မိုကလြိုကတ်ဲ့လူပဲ ဆိုပြီး ပိုကဆြံတွေ ဆှဲစားလိုကပြှနတ်ယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဝိုင်းက တောတ်ောကြှမ်းသလို.. ဆူဆူပူပူတွပေါ ဖြစ်စပြုလာပြီ။ နံဘေးမှာခထွားတဲ့ လှယအြိတတ်ှထေဲက နေ ပိုကဆြံအကပလြိုကတ်ှေ တဖုံးဖုံး ဝါးကြမ်းခင်းပေါြ ပစ်တငပြှီး အထုပလြိုကဆြောကြှတော့ ဖဲဝိုင်းထဲမှာ ငှစကျေကူတွေ ဖြေးဖြေးလှုပန်တောပဲ။

ကနွော့ြ ပိုကဆြံအပုံကလည်း တောတ်ောလြေးများလာသလို တဈနာရီချင်ြးရိုကတ်ဲ့ ဆကရြှငတ်ှကေို ၂ နာရီစီပြောင်းပြီး ဆကဆြော့ကြတာ ညနတေောငစြောင်းစပြုလာတယ်။ တရုတအြဖိုးကြီးကတော့ ပါသမွှပြောငပြှီဆိုပြီး ဘေးထွကထြိုငန်တယ်ေ။ မှဈဘေးမှာ ဝကတ်ဈကောငပြေါပြှီး ခကြပြှုတထြားတဲ့ဆီက ဝကကြလီစာခကြန်ဲ့ နံကငတ်ခွို့ .. လာပို့ထားတော့ ဂါလံပုံးနဲ့ ထောငထြားပေးတဲ့ ရှမ်းမီးတောကအြရကတ်ှနေဲ့ အားလုံးသောကစြားနကြတေယ်။ ကနွောကြတော့ ဖဲရိုကန်ရင်ေ အရကသ်ောကလြေ့သောကထြ မရှိတဲ့အတွကြ အမှည်းလေး နည်းနည်းယူစားပြီး စီးကရကပြဲ ဖြာနလေိုကတ်ယ်။

သဈတောဝနထြောကကြှီးက တောတ်ောထြိနပမေယေ့ြ ဟိုလူစိမ်းနှစ်ယောကကြ သိပမြရှူံးသလို ပုံမှနလြေးပဲ ဆကကြစားနကြတေယဗြွ။ ကနွတ်ဲ့လူတွလေို သိပပြှီး ပြာယာခတမြနဘေူး။ ကနွောလြည်း သူတို့နှစ်ယောကကြိုပဲ သတိထားနရတေယ်။ တခကြတ်ခကြြ ဇွတပြှီး ဖိန့ရြမှာကို နည်းနည်းလန့လြာတယ်။ သူတို့အချင်ြးချင်ြး အခကြပြှပြီး ပင်းရိုကမြလားဆိုတဲ့ အတွေးက ဖိစီးလာလို့ မကြလြုံးဒေါကထြောကပြှီး အသာအကဲခတန်ရတေယ်။

“ဖိုးသကရြေ! အခွအနေဘယေလြိုလဲ.. ငါတော့ တောခြဲ့ပြီ.. ပြနမြယလြဟေ မိုးခွုပတ်ော့မယ်”

“ဒီဆကရြှငပြှည့ရြင် ပြနတ်ာပေါ့ဗွာ.. အခွအနေကတေော့ ဒီအပုံကိုကြည့်လြေ”

“ဟ! မနည်းပါလား”

ကနွော့ဘြေးနား ကိုရှှဘကေ ဝငထြိုငလြိုကရြင်း ကနွောတ်ို့ ကြောပိုးအိတထြဲ ပိုကဆြံတွေ ထည့န်တယ်ေ။ သူလည်း နိုငလြာပုံပေါတ်ယဗြွ။ သူဘယလြောကြ နိုငလြာသလဲတော့ မသိဘူး ကနွော့အြပုံထဲက ပိုကဆြံကတော့ သိန်းခွီနပြေီဆိုတာ သချောတယ်။

“ကဲ! အခွိနစြေ့ပြီ နောကဆြုံးဝမန်င် ၃ လကြ ရိုကကြှမယ်”

ကနွော့စြကားသံအဆုံးမှာ ကနွတ်ဲ့လူတွေ အကုနလြုံး ပိုကဆြံတွထပေထြုပပြှီး သူတို့အပုံထဲ ထပဖြှည့ကြှတယ်။ နောကဆြုံး ၃ လကမြို့ သူပြုတကြိုယပြှုတ် ဆောဖြို့ပြငကြှပြီ။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ ကိုရှှဘကေ ကနွော့ကြို အသာလေး လကကြုတလြာတယ်။ အဓိပျပါယကြ တောပြှီ မလုပန်ဲ့တော့လို့ ပြောချင်တ်ာ။ တဈခပြမြှောကဖြဲက တဈခွိနလြုံး ဘယလြောကန်ိုငခြဲ့နိုငခြဲ့ ဝိုင်းသိမ်းခါနီး တဈခကြမြှားလိုကရြင် အပုံလိုကကြှီးလည်း ပြုတသ်ှားနိုငတ်ာကိုး။ ဒါကြောင့ြ ကနွော့ကြို လွှော့လိုကဖြို့ ပြောနတော။ ဆိုလိုတာက တဈဖကလြူ ဘယလြောကခြေါခြေါြ မလိုကဘြူးဆိုပြီး ပြေးခိုင်းတာ။ ဥပဒအေရ ဖဲမကောင်းလို့ မလိုကဘြူးဆိုလည်း နလေို့ရနတောကိုးဗွ။

ပထမတဈလကြ ဖဲစဝကတေည်းက တဝုံးဝုံးနဲ့ ပိုကဆြံတွေ အလယပြုံကို ပစ်သှင်းပြီး ခေါကြှတယ်။ ကနွောမြလိုကဘြူး။ ရူးချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ပြေးလိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒါကို ဟိုလူစိမ်းနှစ်ယောကထြဲက တဈကောငကြ မဲ့သလိုလို လုပပြှတယ်။ ဇ မရှိတဲ့ စကြောကပြေါ့။ အဲ့ဒီမှာ ဗီဇကပြလာတယ်။ ဒုတိယအလှည့ြ ဖဲဝလေိုကတ်ော့ ကနွော့အြပေါဖြဲက စပိတ် A။ မှောကထြားတဲ့ အောကဖြဲကို လှနမြကြည့်ရြသေးပဲ ပိုကဆြံတဈသောင်းအုပ် အလယကြို ပစ်သှင်းလိုကတ်ယ်။

“ဇ ရှိရင် လိုကကြှည့လြိုကြ တဈသောင်း!”

တဈသောင်းစီ အားလုံးပစ်ထည့လြိုကကြှတယ်။ တတိယဖဲတဈခပြစြီ ထပဝြတယ်ေ။ ကနွော့မြကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြကောင် အမှငမြှာ J,J ဖြစ်သှားပြီ။ ဝနထြောကကြှီးက 9,9။ နောကတ်ဈယောကကြ Q,9။

“၅ သောင်းခေါတ်ယကြှာ”

“လိုကတ်ယ်.. လိုကတ်ယ်.. ခတွယ်.. ဖုန်း.. ဖုန်း… ဖုန်း”

J ပူးထားတဲ့ကောငကြ ၅ သောင်းဆိုတာကို ကနွောအြပါအဝင် အားလုံးက ပိုကဆြံအုပတ်ှေ ပစ်ထည့လြိုကကြှတယ်။ စတ်ထုထဖဲခပြြ ဆကဝြကြပြေနတ်ယ်။ ကနွောအြခုထိ မှောကထြားတဲ့ဖဲခပြကြို မကြည့်ရြသေးဘူး။ အပေါမြှာ လှနထြားတာက A,Q,10။ ခုနက J,J ဖြစ်နတေဲ့ကောငဆြီ 9 တကသ်ှားလို့ တဈခကြပြှုံးလိုကတ်ယ်။ ဝနထြောကဘြိုးတောကြ 9,9,10။ ကနွတ်ဲ့ တဈယောကကြ Q,9,10။

“တဈသိန်း!!”

ကနွော့မြှောကဖြဲကို ကနွောလြုံး၀ ပြတမြကြည့်သ်ေးတာ သူတို့မှငထြားတော့ တဈသိန်းဆိုပြီး ပစ်ထည့လြိုကတ်ာကို နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ ကြည့်န်ကြတေယ်။ ဝနထြောကန်ဲ့ ဟိုတဈကောငကြတော့ မလိုကတ်ော့ဘူး ပြေးတယဆြိုပြီး ရပသ်ှားတယ်။

J,J,9 ကထွားတဲ့ လူစိမ်းက စီးကရကတ်ဈလိပ် မီးငှှိသလိုလုပရြင်း သူ့ပိုကဆြံအပုံကို ကိုငလြိုကြ၊ သူ့အောကဖြဲ မှောကထြားတာကို ကြည့်လြိုကလြုပန်တယ်ေ။ ပြီးမှ ဆတကြနဲ ပိုကဆြံတဈသိန်းအုပကြို ပစ်ထည့လြာတယ်။ လိုကတ်ယပြေါ့လေ။ ပဉျစမမှှောကဖြဲခပြကြို ဆကဝြလေိုကကြှတယ်။ တဈယောကခြငွြး ရငဆြိုငရြပြီ။

“ဟာ! ဟင်! ဟယ်!”

တခွားဝိုင်းတွဆေီ လူတွလည်ေး ဝိုင်းသိမ်းသှားပြီး ကနွောတ်ို့အနားမှာ လာရပကြှည့န်ကြတောမို့ အောဟြဈသံတွေ ဆူညံသှားတယ်။ ဟိုကောင့ဖြဲက အမှငမြှာ ထရှိုင် ဖြစ်သှားပြီကိုး။ J,J,9,J နဲ့ အောကကြမှောကဖြဲ။ ကနွော့ဟြာက အမှငမြှာ A,Q,10,K။

ပြဲက အတောလြှနပြေီ။ လုံးဝမကြည့်ရြသေးတဲ့ အောကဖြဲကို ကနွောြ အသာအယာ ပြတကြှည့ဖြို့ပြငတ်ယ်။ မပြတခြင် ဂွာကငအြိတကြပထြဲက သဈသားရုပထြုလေးကို အသာအယာ လကန်ဲ့ဖြဖြလေး ပြတလြိုကသ်ေးတယ်။ စိတကြိုလွှော့ခထွားရင်း ကနွော့အြောကဖြဲကို အသာလေး ပြတကြှည့လြိုကတ်ော့ J ဖြစ်နတယ်ေ။ အပေါကြ ဖဲတွနေဲ့ပေါင်းလိုကရြင် A,K,Q,J,10 စီနီယာ။ သူ့ဖဲ J ၃ လုံး ထရှိုငထြကသ်ာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့အောကဖြဲရှိသေးတယ်။ သူ့အောကဖြဲက 9 ဖြစ်နရင်ေ J,J,J,9,9 ဟောကဈြ။ အဲ့လိုဖြစ်နရင်ေ ကနွောရြှူံးမယ်။

ဒါပမယေ့ြ ထွကပြှေးသှားတဲ့ ဟိုလူနှစ်ယောကဆြီမှာ 9 သုံးခပြပြါသှားပြီ.. သူ့ဆီက 9 တဈခပြြ ပေါင်းလိုကရြင် 9 လေးခပြကြုနပြှီ။ ဖဲတဈထုပမြှာ ဂဏန်းတဈခုကို ၄ ခပြစြီပဲ ပါတာမလား။ ဒါဆိုသူ့အောကကြ 9 မဟုတတ်ော့ဘူး။ သူ့အောကဖြဲ J ဆိုရငတ်ော့ J,J,J,J,9 ၄ ခု တကထြရာဖြစ်ပြီး ကနွော့ကြိုနိုငမြယ်။

ဒါပမယေ့ြ နောကဆြုံးကနွတ်ဲ့ J က ကနွော့မြှောကဖြဲဖြစ်နပြေီ။ ဒီထကပြီတာ ဘာရှိဦးမလဲဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ လောလောဆယ် လူတွအမှေငမြှာ သူ့ဖဲက အမှငသ်ာနတယ်ေ။ ကနွောြ မထီတရီပြုံးပြီး ခွိကနဲ တဈခကြရြယလြိုကမြိသေးတယ်။

“ဖြောင်း! ရှိုးးး အပုံပြောင်းးး”

တဈဖကလြူက ရှိတဲ့ပိုကဆြံတွေ အကုနလြုံးကို လကဖြဝါးနဲ့ ပုတလြိုကရြင်း ခေါလြိုကပြှီ။ အလယပြုံက ပိုကဆြံတွအပေါအဝင် သူကောကိုယကြော ရှိတာ အကုနရြိုကမြယတ်ဲ့။ သနားစရာသတ်တဝါပပေဲ ဟာဟ။ ကနွော့အြောကကြ ဘာဖဲမှောကထြားမှန်း မသိပဲ ဇွတစြိမခြေါတ်ော့တာကိုးကြယ်။ ကနွောြ ဘာမှပြနမြပြောသေးပဲ အလယပြုံထဲက ပိုကဆြံတွကေို အစီအရီလေးဖြစ်အောင် ထပန်မေိသေးတယ်။ ပြီးမှ ပြုံးစိစိကြည့်ရြင်း..

“လိုကတ်ယဗြွာ! အပုံတိုကြ”

“အေးး လိုကရြင် …ငါစားတယ် အကုန်”

“အမယ်.. ဘာကိဈစ စားမှာလဲ။ ခငဗြွာ့အောကဖြဲက ဘာမှမကနွတ်ော့တာလေ”

“ဟော့ဒီမှာ… ဒါနဲ့စားတာကြာာာ”

ပိုကဆြံအပုံကို သိမ်းယူဖို့ပြငန်တေဲ့ အဲ့ဒီလူက မှောကထြားတဲ့ သူ့ဖဲကို လှနပြှ လိုကတ်ော့ J။ J,J,J,J,9 J ၄လုံး တကထြရာ။

ဖဲတဈထုပမြှာ J က ၄ ခပြပြဲရှိတာ။ အခု ကနွော့အြောကဖြဲတဈခပြန်ဲ့ဆို ၅ ခပြြ ဖြစ်နပေါပေါ့လား။ သဘောပေါကသ်ှားတဲ့ကနွောြ အောကဖြဲကို ခကြခြငွြးလှနပြှလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ဖြဲက A,K,Q,J,10 စီနီယာ။

“ကနွော့အြောကကြလည်း J ပဲဗွ.. J ၅ ခပြြ ဖြစ်နတယ်ေ.. ကဲ ရော့ရော့”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကနွော့ခြှသလေုံးမှာ သားရညကြှိုးနဲ့စည်းပြီး ဖြကယ်ူလာတဲ့ ဆငစြှယရြိုးတပ် မောင်းခဓွားနဲ့ ပိုကဆြံအပုံကို လှမ်းယူဟနပြှငန်တေဲ့ အဲ့ဒီလူရဲ့လကကြို လှမ်းတွကလြိုကတ်ယ်။ လကကြို ဓားနဲ့အခွဲခံလိုကရြလို့ နောကပြှနဆြုတသ်ှားတာနဲ့ တဈပျိုငန်ကြ ကနွောြ နောကပြှနလြှဲအိပပြှီး သူ့ မကြခြှကကြို တည့တ်ည့ြ ဆောင့ကြနခြလွိုကတ်ော့ အင့ကြနဲ ကြပပြစွပြေါကြနေ ပြုတကြသွှားတယ်။ ကနွော့လြှုပရြှားမှုတွကေ ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ဖြစ်နခွေိနမြှာပဲ ဘေးက ကိုရှှဘကေ ပိုကဆြံအထပလြိုကကြို လုယူပြီး ကြောပိုးအိတထြဲ ထည့ပြှီးသှားပြီ။

ရုတရြုတသ်ဲသဲ ဖြစ်ကုနတ်ဲ့ အခွအနေမှော အသားမဲမဲနောကတ်ဈကောငကြို ကိုရှှဘေ အရကပြုလင်းနဲ့ ရိုကခြလွိုကတ်ာ မှငလြိုကရြတယ်။ ကနွောကြ ဝါးကြမ်းခင်းပေါကြနေ မှကြေီးပေါြ နောကပြှနလြိမ့ခြလွိုကပြှီ။ နဝငေရြီတယောမှာ လူရိပတ်ှေ ရှုပထြှေးသှားသလို

ဖုံး..ဒိုင်း..ခွပ်.. ကြား..အား

အသံတွေ ဆူညံကုနတ်ယ်။ ဟိုကောငတ်ှကေ အုပစြု တောတ်ောြ တောင့တ်ယဗြွ။ တခွားဝိုင်းကနေ ထလာတဲ့ လူတွထေဲမှာ သူတို့လူတွေ အများကြီးပါလာမှန်း အခုမှသိရတယ်။ အရပမြှင့ပြှီး ဗလတောင့တ်ဲ့ ကိုရှှဘရေဲ့ တခွပခြှပထြိုးခကြြ၊ တွေ့ကရာ ရအေိုး၊ ဝါးဆဈပိတတ်ှနေဲ့ ဆှဲရိုကတ်ာတောင် လူတွကေ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ အုံလာတုန်းပဲ။ ဒီထကပျိုဆိုးတာက ဓားလှှတကြိုငထြားတဲ့ ကောငတ်ှပေါ ဝိုင်းလာပြီ။ ကနွောတ်ို့နဲ့ မကြမြှန်းတန်းမိတဲ့ လူတခွို့လည်း ပြေးကုနပြီဗွ။

“ဖိုးသကြ ငါ့အနားက မခွာနဲ့ ကြောချင်ြးကပထြား”

သူတို့အုပစြုက တဖြေးဖြေး ဝိုင်းလာတယဗြွ။ ကြောချင်ြးကပထြားတဲ့ ကိုရှှဘနေဲ့ ကနွောြ ခံဆုတဆြုတလြာကြရင်း နောကထြပဆြုတလြို့ မရတော့ဘူး။ အနောကမြှာ ရတဝေေါဝေါစီးနတေဲ့ ရှှလေီမှဈ။ ဘေးပတပြတလြညမြှာက ထွကပြေါကမြရှိအောင် ဝိုင်းထားတဲ့ ဓားရှညတ်ှေ တလကလြကန်ဲ့ လူအုပ်။ သချောတာကတော့ ဒီအခွအနေေ ရောကန်တောတောင် ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံးက ကြောကစြိတန်ည်းနည်းကလေးတောင် မရှိဘူးဆရာ။

ဒိုင်း..ဒိုင်း.. ဖောကျ.. ဖောကျ!

သနတေသ်ံနှစ်ခကြဆြကြ ကြားလိုကရြပြီး ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကန်ဲ့ ဓားလှှတကြိုင် လူအုပကြှားထဲက သဲနဲ့ကြောကစြရဈ ရောနတေဲ့ မှသေားပြပြတွေ ဖောကကြနဲ ဖောကကြနဲ ဖြာတကသ်ှားလို့ အားလုံး ငှိမကြသွှားတယ်။ မှဈအောကခြှကနေေ ကမ်းစပန်ားအတိုင်း လူ ၃ ယောကြ တကလြာတဲ့အထဲက လှမ်းပစ်တာဗွ။ သူပုနတ်ှထငေပြှီး နှစ်ဖကစြလုံး တဈယောကမြှ တုတတ်ုတမြလှုပရြဲတော့ဘူး။ အနားရောကလြာလို့ မသိမသာ အကဲခတလြိုကတ်ော့မှ ခေါင်းဆောငဖြစ်ဟနတ်ူတဲ့လူက သားရညတ်ုဂွာကငန်ီညိုရောင် ဝတထြားတဲ့ လူဝကြီး၊ ပုဆိုးတိုတိုဝတလြို့ ခါးမှာ စဈခါးပတန်ဲ့ ဓားမှှောငတ်ဈလကန်ဲ့ သနတေအြိတကြိုပတထြားလို့ လကထြဲမှာတော့ စဈသုံးပစ်စတို တဈလကြ။ တပည့ဖြစ်ဟနတ်ူတဲ့ ခပပြိနပြိန် လူနှစ်ယောကရြဲ့လကထြဲမှာ ဗလခွိုကသ်နတေလြို့ ခေါတ်ဲ့ တောမြီဂန်းတွကေိုငလြို့။

“ဓားတွအကေုန် ပစ်ခလွိုကစြမ်း.. အကုနသ်ကေုနမြယ်.. ဒူးထောကထြား ခေါင်းပေါလြကတ်ှတငေထြား ခွေးမသားတွေ”

…. ….. …..

“မင်းတို့နှစ်ကောငကြိုလည်း ငါနားရင်းအုပမြိတော့မယ်.. ဒီနရောအထိ လာကမှင်းကြောထတယ် … ဟုတလြား”

“ဟာ! ကိုပန်းရိုင်း (အဲလေ.. ရောကုနပြှီ ခွိခွိ မှားလို့ ပန်းရိုင်းမဟုတဘြူး) ဟာ! ကိုမှင့အြောငကြှီး … ဟီးဟီး.. လေးမှင့အြောငပြါလား”

ကဲ! နည်းနည်းတော့ ရှင်းပြမှရတော့မယဗြွ။ အခု အဲ့ဒီမှင့အြောငဆြိုတဲ့လူက သူပုနလြည်းမဟုတဘြူး။ စဈဖကကြလည်း မဟုတဘြူး။ ဘာလဲဆိုတော့ ဓားပြ ပါခငဗြွ။ ဟုတပြါတယ် ကနွောတ်ို့နယမြှာ အငမြတန် ဖိန့ဖြိန့တ်ုနရြတဲ့ ဓားပြကြီးပါ။ ဟိုအရငတ်ဈခါက ကနွောြ အာလူးဖုတဖြူးတဲ့ ဗကပ ကြားကြီးရဲ့ တပည့ကြွောပြေါ့။ ရငကြှဲတောငတ်ိုကပြှဲမှာ ဗကပတွေ ပျိုကြဲသှားတော့ သူက ဟိုဖကကြိုလည်း ထွကမြပြေး၊ လကန်ကလြည်းမခပြဲ ရူးသလိုပေါသလိုလုပ်၊ လကန်ကတ်ှေ တဈနရောမှာ ဖြကခြဲ့ပြီး ကနွောတ်ို့မှို့ထဲ ပြနဝြငလြာပြီး ခပတ်ညတ်ည် လာနတောဗွ။ နဂိုကတည်းကလည်း ကနွောတ်ို့ရပကြှကကြ သူ့ခကြမြှုပကြိုး။ ဘယသ်ူမှလည်း သူ့ကို ဒုကျခမပေးကြတော့ အေးဆေးပဲ။ ဒါပမယေ့ြ နောကပျိုင်း ခနွထြားခဲ့တဲ့ လကန်ကတ်ှေ သှားသှားယူပြီး တခွားနယတ်ှမှော ဓားပြပတတ်ိုကတ်ော့တာပဲဗွ။ ကိုယ့မြှို့ကိုယ့ရြှာတဈခုပဲ ခမွြးသာပေးတယ်။ ကနွတ်ဲ့နရောတွေ လှည့ပြှီးတိုကန်တေော့တာ။ သူ အဲ့လိုလုပန်မှန်ေး လူတောတ်ောမြွားများက ရိပမြိပမယေ့ြ ဒဲ့တော့ ဘယသ်ူမှမပြောရဲဘူး။ ရဲဆိုတဲ့ ကောငတ်ှကလေည်း ကနွောတ်ို့လို မငှိမ်းခမွြးတဲ့ဒသမွေိုးမှာ ဘာမှ အာဏာစကပြှရဲတာမှ မဟုတတ်ာကိုး။ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး မကြန်ာခွိုသှေးနကြတောမွိုးလေ။

ကနွောန်ဲ့ ကိုရှှဘကေိုတော့ တောတ်ောခြစွပြှီး အလိုလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ကြိုတော့ အဘိုးမကြန်ှာနဲ့ ပစားပေးရှာတာပါ။ ရယစြရာပြောရရင် ကနွော့အြဘိုးအသုဘမှာ အလောင်းမှခတွေော့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ လူတွကြေားထဲ “အလေးနီ” ပြုရင်း ရဲဘောကြှီး သှားလိုရာသို့သှားနိုငပြှီလို့ အောြ၊ ခါးကြားထဲက ဖြကယ်ူလာတဲ့ သနတေကြို မိုးပေါထြောငဖြောကြ ပစ်လိုကတ်ာ ရုတရြုတသ်ဲသဲကို ဖြစ်ဖူးတယ်။ နည်းနည်း ဂေါကတ်ောကတ်ောကရြယဗြွ။ ကနွော့အြဘိုးခငမြွာ သတောတောင် ဓားပြတွကေ လာအလေးပြုတာခံရရှာမှန်း မသိသှားရရှာဘူး ဟီးဟီး။

ဧရာဝတီမှဈဖြားကနေ စကလြှတဈေစင်းကိုလုပြီး မှဈကြောင်းအတိုင်း စုနဆြင်းသှားရင်း မှဈရိုးတဈလွှောကရြှာတွေ ဓားပြဝငတ်ိုကသ်ှားတာ မန်းလေးရောကသ်ှားတယ်။ မန်းလေးရောကတ်ော့ သင်ျကြနတ်ှင်းကြီးဆိုပဲ။ အဲ့မှာ ဓားပြမှင့အြောငကြှီး သင်ျကြနမြှာ မူးကြောငကြှောငန်ဲ့ ဝငကြဲရင်း အမူးလှနပြှီး မဏျဍပပြေါတ်ကကြတာ ခါးကြားထဲက သနတေကြို လူမှငပြှီး အဖမ်းခံလိုကရြတယ်။ သူ့ကိုဖမ်းသှားတာတောင် အမူးပြမှေ သိတယဆြိုပဲ။ အမှုတွကေ များလှန်းလို့ အမှုစဈတာတောင် နှစ်ခွီတယ်။ ထောငကြတွော့လည်း အားလုံးပေါင်းလိုကရြင် အနှစ်တဈရာလောကရြှိမလား မသိဘူး။ ပြနကြို မလှှတတ်ော့ဘူး ထငန်တော။ ကံကောင်းချင်တ်ော့ အာဏာသိမ်းပြီး တကလြာတဲ့ အစိုးရလကထြကမြှာ လှှတင်ှိမ်းခမွြးသာခွင့န်ဲ့ ပြနထြှကလြာတာဗွ။

တခါတလေ အရကမြူးရင် ဗိုလခြွုပကြှီးနာမည် တတပီး ဒီမအလေိုးကြီးက ငါ့ကြေးဇူးရှငပြါကြာလို့ မတ်ေတာပို့တတတ်ယ် ဟီးဟီး။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒီပြနလြှှတလြာတဲ့နောကပျိုင်း ကနွောတ်ို့မှို့မှာ မနတေော့ဘူး။ ဘယတ်ှရေောကန်မှန်ေးလဲ သချောမသိရပမယေ့ြ တခါတလကြတေော့ ပြနပြှနပြေါခြငွြ ပေါလြာတတတ်ယ်။ သူလုပလြို့ ကနွောန်ဲ့ ကိုရှှဘေ ဒုကျခရောကဖြူးသေးတယဗြွ။

အသုဘတဈခုမှာ ကနွောတ်ို့ ဖဲခနွတေုန်း ညဖကကြှီး ဘှားကနဲပေါလြာပြီး သူ့ပစ်စည်းတွသေိမ်းထားပေးဖို့ လာညောငတ်ယ်။ ကနွောတ်ို့ကလည်း ဖဲအရှိနတ်ကန်တေော့ အင်းအင်း အိမမြှာဝငထြားသှားလိုကလြို့ အလှယပြှောလိုကတ်ာပေါ့။ နှစ်ယောကသ်ား ဖဲဝိုင်းသိမ်းလို့ ဝလေီဝလင်ေး အိမပြှနလြာတော့ ကိုရှှဘကေ လကဖြကရြညဆြိုငဖြှင့န်ပြေီမို့ ထုံးစံအတိုင်း နံပြားရိုကဖြို့ မီးမှှေးမယဆြိုပြီး နံပြားဖိုကိုဖြင့လြိုကတ်ော့ သောကကြွိုးနဲ! ဂုနန်ီအိတန်ဲ့ထုပထြားတဲ့ စဈသုံးရိုငဖြယ် ၄ လကရြယ်၊ လကပြဈဗုံး ၅ လုံး၊ ကညွဆြံတွဖြစ်ေနလေို့ နှစ်ယောကသ်ား ထိတထြိတပြွာပြာဖြစ်ပြီး ဖြကလြိုကရြတာဗွာ။ သူ့ပစ်စည်းတွေ ပြနလြာမယူမချင်ြး ညဖကြ နှစ်ယောကလြုံး အိပလြို့ကိုမပြောတ်ာ။ မတောြ စဈထောကလြှမ်းရေးက သတင်းရလို့လိုကလြာရင် နရင်ေးထိုငရြင်း ဂွေးအောင်းရမယ့ြ အပေါကဗြွ။

တသကလြုံး ဓားပြတိုကစြားနပမေယေ့ြ ခမွြးလည်းမခမွြးသာပါဘူး။ လူကသာ ဝတုတတ်ုတ် ပုံဆိုးဆိုးကြီးနဲ့ ကပြသ်ိပမြပြည့တ်ာ .. ဖြနကြ အသကြေောငတ်ာကိုး။ မိန်းမတွေ အတောမြွားများယူပြီး အကုနလြုံးကို ပံ့ပိုးနရတေယလြို့လည်း ကြားဖူးတယ်။ ကဲ.. ကနွောလြည်း လကြေောရှညသ်ှားပြီ ဇာတလြမ်းပြနဆြကရြအောင် ဟီး။

ဖဲဝိဇျဖာများအဖြဲ့က အဖြဲ့သားတွေ အခု မှဈကမ်းဘေးမှာ ဒူးကလေးတွထေောကပြှီး ခေါင်းပေါလြကကြလေးတွတငေလြို့ မကြန်ှာငယလြေးတွနေဲ့ ဖြစ်နရှောပြီ။ ခုနက ခုတကြှထဈကြ ဆောကြှပြီဆိုပြီး ထွကပြှေးသှားတဲ့ ကနွောတ်ို့နယသ်ား ဖဲသမားတွကလေည်း အခုမှ အနားပြနကြပလြာပြီး အခွအနေေ ကြည့်န်ကြတေယ်။ ကနွောကြတော့ စိတလြွှော့ခလွိုကလြို့ မောမောနဲ့ ကြောကစြရဈခဲတွအပေေါြ ဖငခြထွိုငပြှီး ခွှေးသုတရြင်း မှနထြရီတဈလိပလြောကြ ဖြာနလေိုကတ်ယ်။ ဟိုကောငတ်ှရေဲ့ နောကကြွောကနေ ဓားပြမှင့အြောငကြှီးရဲ့ တပည့န်ှဈယောကကြ ဗလခွိုကြ သနတေတ်ှနေဲ့ ခွိနထြားတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ကြောဟြိန်းဂိုကဖြမ်းထားတဲ့ ကိုမှင့အြောငကြ သူတို့အရှေ့မှာ ခါးထောကပြှီး တဈယောကခြငွြး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် စေ့စေ့လိုကကြှည့န်တယ်ေ။

“မင်းတို့ကောငတ်ှေ အောကပြှညအြောကရြှာကနေ ဒီနရောအထိ တကလြာပြီး လူပါးလာဝတယ် …။ အေး.. ဒီနရော မင်းတို့ သင်ျခွိုင်းလို့သာ မှတပြတေော့”

“ကနွောြ.. ကနွောတ်ို့ မသိလို့ပါ ဗိုလလြုံ”

“လီး ဗိုလလြုံလား… ရဲဘောမြှင့အြောငကြှ.. ဗမာပြည် ကြနမြှူနဈပါတီကကြ …။ မင်းတို့ အပြောကရြှင်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူတွကေ ငါ့ညီနဲ့ငါ့တူပဲ။ လူလူချင်ြး ခေါင်းပုံဖြတ် လှည့စြား၊ နိုင့ထြကစြီးနင်းလုပတ်ဲ့ မင်းတို့ကောငတ်ှကေို ငါသဒဏေပြေးမယ်”

ဟီး! ကိုမှင့အြောငပြှောတာလည်း ဟုတသ်လိုလိုပဲနောလြို့ တွေးမိပြီး ရယခြငွလြာလို့ မနည်းအောင့ထြားရသေးတယ်။

“မလုပပြါနဲ့ ရဲဘောကြှီး …။ ကနွောတ်ို့ နောငတ်ရပါပြီ။ နောကမြလုပရြဲတော့ပါဘူးဗွာ .. အီးဟီးဟီး”

သူတို့အဖြဲ့ထဲက တဈကောငကြ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ အောင်ိုလိုကတ်ယ်။ အနောကကြ ကိုမှင့အြောင် တပည့န်ှဈယောကကြလည်း သနတေမြောင်းတွေ တဖြောင်းဖြောင်း ဆှဲတငလြိုကပြှီ။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ လကပျိုကပြှီး ရပကြှည့န်တေဲ့ ကိုရှှဘကေ တဈစခန်းထပြနတ်ယ်။

ဟိုကောငတ်ှပစ်ေခထွားတဲ့ ဓားရှညတ်ဈလကကြို ကောကကြိုငလြိုကပြှီး ဒူးထောကန်တေဲ့ လူအုပရြှေ့ကို သှားရပလြိုကတ်ယ်။ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနန်တေဲ့ ကိုရှှဘကေို သတိထားလိုကမြိတယ်။ ကနွောသ်ိတယ် ဒီလူ ဒေါသတအားထွကန်တယ်ေ။ ဒေါသထွကရြင် ဘာဖြစ်တတလြဲဆိုတာ ကနွောကြ ဆရာတပည့မြို့ သချောသိတယဗြွ။

“လူအုပန်ဲ့များ ငါတို့ကို ဝိုင်းလုပခြငွသ်ေးတယ် ဟုတလြား…. မအပေေး အောကသ်ားတွေ.. မင်းတို့ လုပခြငွတ်ိုင်း လုပလြို့ရမယ် ထငန်လေား … ဒီမှာကြည့်စြမ်း.. တွေ့လား .. ဒီမှာ.. ဒီမှာ”

“ဟာ! ဟင်! ဟယ်!”

ဘေးကရပကြှည့န်တေဲ့ လူတွဆေီက အာမဋေိတသ်ံတွေ ဆူညံသှားတယ်။ ဒူးထောကထြားတဲ့ လူအုပကြလည်း မကြလြုံးပြူးပြီး ကိုရှှဘကေို မော့ကြည့်န်ကြတေယ်။ ကိုရှှဘတေဈယောကြ တရှူးရှူးတရှားရှားဖြစ်ရင်း ကိုယ့လြကကြိုယကြို ဓားရှညန်ဲ့ ခုတပြှ လှီးပြနတောကိုးဗွ။ ရာဘာတုံးကို လှီးနတေဲ့အတိုင်း ဘာမှကို မဖြစ်တာဗွ။ ဒီထကပျိုဆိုးတာက ဓားကို ပြောင်းပြနကြိုင်၊ ဓားဦးအခွှနန်ဲ့ ကိုယ့ပြေါငကြိုယ် ပြနထြိုးဆှပြလိုကြ၊ ဗိုကပြေါမြှာ လှှဆှဲသလို အသှားနဲ့ အင်ျကြီလှနပြှီး ဆှဲပြနတော။ ခွဈရာကလေးတောင် မထငဘြူးလေ။ ဒီနယသ်ားမဟုတတ်ဲ့ လူတွကတေော့ နားမလညတ်ဲ့ မကြန်ှာလေးတွနေဲ့ ကြောကလြန့တ်ကြား ကြည့်န်ပမေယေ့ြ ရပကြှည့န်တေဲ့ လူတွဆေီက ဝကကြုန်းဟေ့.. ဝကကြုန်းဆိုတဲ့ အောသ်ံတွေ ထွကလြာတယ်။

ဟုတတ်ယဗြွ! အဲ့ဒါ ဝကကြုန်းထတယလြို့ ကနွောတ်ို့နယမြှာခေါတ်ယ်။ လှယလြှယပြှောရရင် ကာယသိဒျဓိ ပြီးတာပါပဲ။ အဲ့ဒီဟာကို ဝကကြုန်းဆေးထိုးထားတယလြို့ ခေါတ်ယဗြွ။ ဒါပမယေ့ြ တခွိနလြုံး ဖြစ်နတောမွိုးမဟုတပြဲ ဒေါသထွကလြာပြီဆို ဘာနဲ့ခုတခြုတ် ဘာနဲ့ရိုကရြိုကြ ဘာမှကိုမဖြစ်တော့ဘူး။ ကိုရှှဘေ လူပျိုဘဝက ရှမ်းဘုန်းကြီးတဈပါးဆီမှာ အဲ့ဒီအင်းကို ကြေးစုတကြှီးနဲ့ ကြောမှာထိုးပြီး တငထြားတယလြို့ ပြောဖူးတယ်။ ထိုးတဲ့လူ စုစုပေါင်း ၃ ယောကမြှာ ကနွတ်ဲ့လူ ၂ ယောကကြ ဆကမြထိုးနိုငပြဲ ဆေးမအောငခြင် ရပလြိုကရြတယ်။ ခပရြှတရြှတ် ကိုရှှဘကေတော့ ပြီးအောငဆြကထြိုးလိုကတ်ာ ဝကကြုန်းမှောအြောငတ်ယလြို့ ပြောတာပဲ။

အဲ့ဒီနောကပျိုင်း ဒီလိုမွိုး ဝကကြုန်းထလာရင် အားလုံးဝေးဝေးက ရှောငရြတော့တာပေါ့။ ကနွော့မြကြစြိရှေ့တင် အဲ့လိုထထဖြစ်တာ ၃-၄ ခါလောကြ မှငဖြူးတာကိုး။ ဒါပမယေ့ြ ပုံမှနအြခွိန် အလဈချောင်းပြီး တွယအြပန်ဲ့ ထိုးကြည့်တ်ာ နာလို့ အဆဲခံရဖူးတယ်။ သူ့ဟာက ဒေါသထွကမြှ စွမ်းတာမွိုးကြီး။ ဘယလြိုမှန်းမသိပါဘူး။

ဝကကြုန်းဆေး စွမ်းမစွမ်းတော့ မသိဘူး။ နောကပျိုင်း ဦးဇင်းဝတကြှီးနဲ့ မန်းလေးမှာ ဆေးရုံတငရြသေးတယ်။ ဆရာဝနတ်ှကေ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမကုပေးလို့ဆိုပြီး ဒေါသထွကန်တော၊ လူကဖြင့ြ အိပယ်ာပေါမြှာ ပကလြကကြလေး။ နာ့ဈမတွေ သူ့အသားထဲအပထြိုးတာ အပ် ၃-၄ ချောင်းကုနသ်ှားတယ် ထိုးလို့ကိုမရဘူး။ ဘေးနားကနေ ဦးဇင်းစိတလြွှော့ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘုရားသားတောဖြစ်နပြေီဆိုတာလေး နှလုံးသှင်းဆိုတော့မှ အေးး တဲ့။ အဲ့ဒီတော့မှ အပကြ ပလှတဆြို ဝငသ်ှားတယ် ဟီး။

“ကိုရှှဘေ.. တောတ်ော့ဗွာ”

ကနွောပြှောပြောဆိုဆိုနဲ့ ထရပလြိုကရြင်း ကိုရှှဘေ လကထြဲက ဓားရှညကြိုလုပြီး လှှင့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ခုနက ဒီလောကစြိတမြညဈဘူး။ အခုမှ ခေါင်းပူလာတယ်။ ဟိုဓားပြမှင့အြောငကြ စိတသ်ိပမြှနတ်ာ မဟုတဘြူး။ အကုနလြုံး ပစ်သတပြဈတော့မလို လုပန်ပြေီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယကြှောင့ြ လူ့အသကသ်မှောကိုတော့ မဖြစ်စချင်ေဘြူး။ ကိုရှှဘကေို အတင်း ရစပေန်ားကို ဆှဲခေါလြာပြီး

“တောပြှီ ဆရာသမား.. လဈကြစို့”

လို့ အတင်းဖြောင်းဖြနရတေယ်။

“ဟိုဘိုးတောကြိုလည်း ကြည့်ကြကြပြှောဦး အကုနသ်တပြဈတော့မှာလား မသိဘူး”

ကနွော့စြကားကို အရေးမစိုကသ်လိုလုပပြှီး ပိုကဆြံထည့ထြားတဲ့ စဈကြောပိုးအိတကြို ပစ်ပေးရင်း ကိုရှှဘတေဈယောကြ မှဈရနေဲ့ မကြန်ှာသဈ ခွလကေဆြေးနတယ်ေ။

“ပီအောင်း အောကသ်ားများ နားမလညဝြေး သှားပစတေော့”

စိတလြွှော့လိုကဟြနတ်ူတဲ့ ကိုရှှဘကေ

“ကိုအောင် ဗမာပြညကြ လူတွမေို့ နားလညပြါးမလည် လာလုပတ်ာပါ။ လှှတပြေးလိုကပြါ။”

လို့ လှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။

“ထ..ထ.. အကုနထြှကသ်ှား ..။ နောကန်ောင် ဒီနယတ်ဈဝိုကြ ထပတ်ှေ့ရင် အသသတေပြဈမယ် ကြားလား”

“ဟုတကြဲ့ပါ.. ကြေးဇူးကြီးပါပတယ်ေ ဆရာကြီး”

အခုမှ သတ်တိပြချင်တ်ဲ့ ရပကြှည့န်တေဲ့ လူအုပကြှီးထဲက ကနွောတ်ို့နယသ်ား ဖဲသမားတွကေ တုနတ်ုနရြီရီထလာတဲ့ ကောငတ်ှကေို သကေုနမြယ်.. ဘာမှတသ်လဲ ဘာညာနဲ့ နားရင်းဝငအြုပ်၊ ဖငပြိတကြန် ဝငလြုပလြိုကကြှသေးတာ မှငရြလို့ ရယခြငွစြိတကြို မနည်းမွိုသိပလြိုကရြသေးတယ်။ အားလုံးရှင်းသှားတော့မှ ကနွော့ကြွောပိုးအိတထြဲက ၂ ရာတနအြုပတ်ခွို့ထုတပြှီး ပိုကဆြံ ၅ သောင်းလောကယ်ူ၊ ကိုမှင့အြောငကြှီးကို လှမ်းပေးလိုကတ်ယ်။

“ရော့! လေးမှင့အြောင် ဟီးဟီး”

“အမယ်.. ငါက မင်းပိုကဆြံ ဘာလုပရြမှာလဲ”

“ပါတီရံပုံငှလေို့ သဘောထားလိုကျ ဟီးဟီး ယူပါဗြ”

“အေး.. ငါလည်း လုပင်န်းသိပမြကောင်းတာ ကြာပြီ… ပေးကြာ..။ အဘေေး မင်းတို့နှစ်ကောင် နောကထြပ် ဒီဖကလြာပြီး မကမှင်းနဲ့။ ထပတ်ှေ့ရင် နားရင်းတီးခံရမယ်။ အခုတောင် ငါနဲ့တွေ့လို့ ကံကောင်းတယမြှတ် ဟှန်း”

“လာတော့ပါဘူးဗွာ… တာ့တာ မိုးခွုပန်ပြေီ ပြနတ်ော့မယ်”

အပြနလြမ်းမှာ ခုနက ကနွောန်ဲ့တဈဝိုင်းထဲ ရိုကခြဲ့တဲ့ သဈတောဝနထြောကကြှီးရဲ့ ဂစွကြားနဲ့ လမ်းကြုံနလေို့ စကဘြီးပါတငပြှီး ကိုရှှဘနေဲ့ ကနွောြ လိုကလြာခဲ့တယ်။ တခွားလမ်းကြုံလိုကလြာတဲ့ ဖဲသမားတွလည်ေး ပါလာလို့ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့လာကြတာပေါ့လေ။ ဓားပြမှင့အြောငကြှီး အကြောင်း ဝိုင်းမေးနကြလေို့ သူနဲ့ရင်းနှီးတဲ့ ကိုရှှဘကေ အတိတဇြာတကြှောင်းတွေ ပြနပြှောပြနတောကို အားလုံးက စိတဝြငတ်စား နားထောငန်ကြတေယ်။

တခါက ကြောကသ်ှားတူးရင်း (အမှနကြတော့ ကြောကတ်ှင်းမှောထြဲ ဂပျိုးသှားထိုးတာပါ) အပြနမြှာ (တဈပတလြွှောကြ ခွလငွေလြွှောကရြတဲ့ခတ်ေ) စားရိတပြှတလြို့ စားစရာမရှိတဲ့ ကိုရှှဘတေဈယောကြ မမွှောလြင့ပြဲ ဓားပြမှင့အြောငန်ဲ့ လမ်းမှာတွေ့တဲ့အကြောင်း၊ အားကိုးတကြီး အကူအညီ တောင်းလိုကတ်ော့ သူ့မှာလည်း ပိုကဆြံတဈပြားမှ မရှိဘူး၊ ဒါပမယေ့ြ မပူနဲ့ကြာ ဆိုပြီး စားရိတပြေးရနအြလို့ငှာ ကားလမ်းမပေါတ်ကပြှီး ဖြတလြာတဲ့ကားကို သနတေဖြောကပြှီး ဓားပြတိုကဖြို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ .. တားမိတဲ့ကားက ညနမေိုးခွုပစြဆိုတော့ စဈကားဖြစ်နမှန်ေးမသိ ဖြစ်နတေော့ ကားပေါကြနေ သနတေတ်ှနေဲ့ လှမ်းဆောတ်ော့ နှစ်ကောငသ်ား ခွေးပြေးဝကပြှေး ပြေးခဲ့ရကြောင်း အစရှိသဖြင့ြ ဟာသလေးတွဖေောကပြှီး အာလူးဖုတတ်ော့ တဈကားလုံး တဝါးဝါးနဲ့ပေါ့ဗွာ။

စွန့စြားမှုနဲ့ စိတလြှုပရြှားမှုကို ငယကြတည်းက အလိုလိုနရင်ေး ကြိုကမြိခဲ့ပြီး လူဆိုးလူမိုကဖြစ်လာရတဲ့ ကနွောကြတော့ ဖဲသိန်းခွီနိုငလြာပမယေ့ြ ပြောမြနပေဲ.. စိတကြောကပြှီး အတွေ့မခံတော့တဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးဆီကိုပဲ စိတရြောကန်မေိတော့ သူတို့ပြောနတောတွေ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြပြဲ။ အိမမြှနမြှန် ပြနရြောကခြငွန်ပြေီဗွာ။ ကနွော့ဆြရာမလေးကို လှမ်းလှပြီဗွ။

နဝငေမြိုးခွုပလြို့ ည ၈ နာရီစွန်းစွန်းလောကမြှာ ကနွောြ အိမကြနေ တိတတ်ိတကြလေး လဈထွကလြာခဲ့တယ်။ ကနွော့ခြှလှမြေးတွေ ဦးတညရြာက ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမရေဲ့ ခွံဖကဆြီကိုဆိုတာ ခငဗြွားတို့ ရိပမြိမှာပါလေ။ မှဈနံဘေးမှာ ခုတကြှထဈကြတဲ့ ဇာတလြမ်းက ပြနရြောကပြှီး နောကတ်နေ့ မနကမြှာပဲ အလိုလို သတင်းပြံ့နှံ့ကုနတ်ော့ ဇာတလြိုကကြွောြ နှစ်ယောကမြှာ ဒုကျခတွမွေားကုနတ်ာပေါ့။ ကိုရှှဘအေဖေ တရုတကြှီးကိုယတ်ိုင် ကနွော့အြဖြားဆီ လိုကလြာပြီး သူကြားထားသမွှတွေ လာတိုငတ်ာကိုးဗွ။ အဒေါတ်ှကေော၊ အဖြားကော၊ ကိုရှှဘအေဖကေော ဝိုင်းပြီး ဆူပစ်လိုကတ်ာ ရဆေူမှတကြွောသ်ှားသလား မှတရြတယ်။ ငုတတ်ုတကြလေး တရားခံထိုင် ထိုငပြှီး မကြလြှှာလေးတွခထွေားတဲ့ ကိုရှှဘနေဲ့ ကနွောခြငမြွာ အမှီးလေးကုပလြို့ ဟီးဟီး။

ကိုရှှဘအေဈကို ကိုရှှတငေကြလည်း လမ်းကြုံသလိုလို ဘာလိုလို ဝငလြာပြီး နှစ်ယောကစြလုံးကို နားရင်းတဈခကြစြီ ဝငတ်ီးသှားသေးတယ်။ လကသ်ံပြောငခြကြကြတော့ နှစ်ယောကစြလုံး ကြေးစညထြုတဲ့ ဝီဝီ ဝီဝီ အသံတွေ ၅ မိနဈလောကြ ဆကတ်ိုကကြှားလိုကရြတယ်။

“မီးမရေိုး.. မင်းတို့နှစ်ကောင် တပတ်ပစြီနေ (တတွဲတွဲမနနေဲ့) အရေိုးတွေ”

လို့ကြိမ်းပြီး တရုတကြှီးက သူ့သားလိမျမာ ရှှဘလေေးကို ဝါးဆဈပိတန်ဲ့ ကြောကို ၃ ခကြလြောကဗြငွြးပြီး ကြှဲမောင်းသလို အိမကြိုမောင်းခေါသ်ှားတယ်။ အမယ်.. ဒီအခွိနမြှာကြတော့ သူ့ဝကကြုန်းဆေးက မထဘူးဆရာ။ အားရိုးရိုး! အတယ်.. ကိုယ့သ်ားသမီး မတောကြွိုးပဲ့သှားမှဖြင့ြ.. အရမ်းကြီးရိုကရြလား .. ဘာညာတွအေောရြင်း တွန့လြိမကြောကကြှေးပြီး ပါသှားရှာတယ် ဟီးဟီး။ ကနွခြဲ့တဲ့ ဖိုးသကလြည်း သကသ်ာမယမြထငန်ဲ့။ အဒေါအြပျိုကြီးတွရေဲ့ လကသ်ီးဆုပတ်ှကေ ကြောတွကေော နဖူးတွကေော (တဈယောကကြဆို စီးထားတဲ့ ခုံဖိနပန်ဲ့ခတွာဗွ ) ထူပူနအေောင် အဗငွြးခံနရတော။ ဒီကြားထဲ ရပကြှကထြဲက ကလေးတွကေော ခွေးတွကေောက ခွံဝမှာ ပြူတဈပြူတဈနဲ့ လူသတပြှဲ ကငွြးပနတောကို အားရဝမ်းသာတဲ့ မကြန်ှာတွနေဲ့ ဝိုင်းကြည့်န်ကြတောလေ။ မမဝါတဈယောကလြည်း သူတို့အိမရြှေ့ ဝရနတ်ာကနေ လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ လာပြီးများ ဆှဲပေးမလားမှတတ်ာ ဒီလောကဆြိုးတဲ့ကလေး တဈခါထဲ အသသတေဆြိုပြီး လှမ်းအောလြိုကသ်ေးတယ် အဟင့ြ ။

ကိုရှှဘနေဲ့ ဖိုးသကရြဲ့ ရာဇဝငကြိုလည်း တဈရပကြှကလြုံးက သိပြီးသားမလား။ စထဲကကို ယဉသ်ကို ဆိုသလိုဗွ။ ကနွောကြလေးဘဝ.. အင်း.. တောတ်ော့ကြို ငယ်ဦးမယဗြွ။ ကြောင်းသှားခါနီး ပါးကြကကြွားလေး ကြောင်းစိမ်းလေးဝတထြားတဲ့ ဖိုးသကြ.. အမှိုကပြဈစရာ ဟင်းရှကတ်ောင်းက ပြည့န်ပေါတယလြို့ အဒေါတ်ှေ လှမ်းအောတ်ော့ သားပစ်ပေးမယ် ဆိုပြီး ( အိမအြရှေ့ လမ်းမတဈဖကခြှမ်းက မှဈ) အမှိုကတ်ောင်းကလေးယူပြီး လှဈကနဲ ပြေးသှားလိုကတ်ယ်။ ရစပေန်ားရောကတ်ော့ အမှိုကသ်ှနန်တေုန်း ကြနပြဈနတေဲ့ လူတဈယောကကြို သှားတွေ့တယ်။ ဆယတ်န်းတဖုံးဖုံးကပြှီး ကြောင်းထွကသ်ှားတဲ့ လူပျိုဖြစ်စ ကိုရှှဘပေါပဲ။

တဈခကြတ်ဈခကြြ ကြနပြဈပြီး ဆှဲယူလိုကရြင် ပါလာတာက ငါးတဈထွေးကြီး၊ အားရစရာကောင်းလိုကတ်ယဗြွာ။ ရလာတဲ့ ငါးတွကေို နှီးနဲ့သီ၊ ပိုကကြှနကြ လကတ်ဈဖကကြနဲ့ ကသီလငတ်ဖြစ်နတေော့..

“ကိုခွှဘေ.. အနောြ ငါးကိုငပြေးရမရား”

(အဲ့တုန်းက ရှေ့သှားတွေ အကုနကြွိုးထားတယ် ဟီး) ဆိုပြီး သူကြနပြဈတဲ့နောကြ မှဈရိုးအတိုင်း လိုကသ်ှားမိတယ်။ ငါးတွကလေည်း ရလိုကတ်ာမှ ဖိုးသကတ်ဈကိုယလြုံး ရမဘြိုဇာတကြားထဲကလို ငါးတွကေို ကညွဆြံတွလေိုသီပြီး ပတထြားရတာပေါ့။ မှဈကြောင်းအတိုင်း ပြနစြုနဆြင်းလာကြတဲ့ အခွိနကြှတော့ နေ့လညထြမင်းစားခွိနတ်ောင် ကြောသ်ှားပြီဗွ။ အမှိုကသ်ှားပစ်တာက မနကခြင်း ကြောင်းမသှားခငကြလေးကိုး။ ကနွောတ်ို့အိမရြှေ့က မှဈဆိပမြယ် လူတွဘောလုပန်ကြတေယ် ထငသ်လဲ ဟီဟိ..။ ရငေုတသ်မားတွေ ငါးဖမ်းပိုကြ အကြီးကြီးတွေ စကလြှတွနေေဲ့ သဲ့ပြီး မနကကြ ရနဈေသသှေားရှာတဲ့ ဖိုးသကကြလေးရဲ့ အလောင်းကို ရှာနကြတောလေ။ အမှိုကတ်ောင်းကလေးနဲ့ ဆငကြှယဖြိနပကြလေးပဲ ရှာတွေ့ကြတာကိုး။ ရဆင်ေးအဆော့မှာ လှိုင်းပုတပြှီး ပါသှားရှာတယပြေါ့။

အဒေါတ်ှဆေို အမလေး.. ကမွတို့တူလေ ကိုယကြွိုးနည်းသှားရှာပါပေါ့လား .. အလောင်းတောင် ပြနမြရတဲ့အဖြစ် … ကလေးက လိမျမာရှာတာ.. အမှိုကကြလေးပစ်ကူ၊ လူကြီးတွကေို ကူချင်လြှန်းလို့ အခုလို အဖြစ်ဆိုးရပါတယ် ဆိုပြီး မှဈကမ်းဘေးမှာ မပဋာမှလေူးနတောပေါ့ ခွိ။ အဲ့လိုအခွအနေဆေိုးကြီး ဖြစ်နတေုန်း မှဈအထကဖြကကြနေ ငါးတွအမွေားကြီး လှယထြားတဲ့ ပြုံးစိစိ ဖိုးသကြ (ငါ့ကို ကိုရှှဘကေ တဈဝကယ်ူလို့ ပြောထားတာ ဒေါကြှီးဒေါလြေးတို့ကို ဒီငါးတွေ ပေးမယဆြိုပြီး ပြောန်တော) နဲ့ ကြနကြလေးလှယထြားတဲ့ ရှှဘတေို့ ဘှားကနဲ ပေါလြာရော။

အင်းးးးး

ပြနတ်ောငမြပြောချင်တ်ော့ပါဘူး။ ကနွောပြှောတာကိုတော့ ယုံ …။ အမွိုးတွတငေမြကဘူး ရပကြှကထြဲက လူကြီးတွပေါ ကနွော့ကြို ဝိုင်းအုပတ်ာ အိမကြို လမ်းမလွှောကလြိုကရြပဲ ပြနရြောကသ်ှားတယ်။ ပိတ် ပိတပြှီး လှိမ့ကြနတ်ာကိုး။ ကိုရှှဘလေည်း ခေါင်းပေါကသ်ှားတယဗြွ။ သူ့အမေ တရုတမြကြီး ခုံဖိနပန်ဲ့ခုတပြဈတာ သှေးတွကေို ဖြာသှားတာပေါ့။

အဲ့ဒီနောကပျိုင်း အရှယရြောကလြာတဲ့အခါ နှစ်ယောကပြေါင်းမိတဲ့အခါတိုင်း အခုလိုမွိုး တဈခုမဟုတ် တဈခု ထထသောင်းကနွြးတော့တာပါပဲဗွာ။ ရပကြှကကြလည်း ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကကြို နှစ်အိမစြလုံးက လူကြီးတွသတေပြှီဆို ပြနကြှားရေး ရုပရြှငပြှသလိုပဲ အုံပြီးကို လာကြည့်ကြှတော့တာ အဟိ။

အခု ဒီကိဈစတွဖြစ်ေပြီး နောကပျိုင်း အိမထြဲက အိမပြှငတ်ောင် မထွကရြတော့တာ တဈပတလြောကြ ကြာသှားတယဗြွ။ ကိုရှှဘတေို့ လကဖြကရြညဆြိုငသ်ှားပြီး အဖြားအတွကြ နံပြားနဲ့ လကဖြကရြည် သှားဝယတ်ာတောင် သူ့အဖကေ ကနွောတ်ို့ ဘာပြောမလဲ လာရပပြှီး နားထောငန်တော။ ဒီတော့ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကကြလည်း … ရုပတ်ညကြှီးတွနေဲ့

“အကို! ဒေါခြငကြ နံပြားကြှပကြှှပကြလေးလို့ မှာတယ်..”

“အေး ညီလေး! ဘယန်ားက ဒေါခြငကြို ပြောတာလဲ”

ဘာညာနဲ့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ တဈခါမှ မမှငဖြူးသလို လွှောကပြှောနကြတော အတိုငအြဖောကည်ီပါ့ ဟိဟိ။ ကနွောန်ဲ့ကိုရှှဘေ တမငလြွှောကပြှောနတောကို အူလညလြညဖြစ်သှားတဲ့ တရုတကြှီးက နဝတေိမတ်ောင် ကြည့်န်ရင်ေး သဘောပေါကသ်ှားတော့မှ

“မီးမရေိုးလေးတွေ!”

ဆိုပြီး ကလောဆြဲတော့တာဗွ။ ကိဈစမရှိပါဘူး။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ခဏခွငှေိမလြိုကရြင် တဈလလောကဆြို လူကြီးတွေ စိတပြှသှေားမှာပါ။ အဲ့ဒီတော့မှ နှစ်ယောကပြေါင်းပြီး ရှုပကြှသေးတာပေါ့။ လောလောဆယတ်ော့ နအေိမအြကယွခြွုပကြနွကြတောပေါ့လေ။

ရကန်ည်းနည်းကြာလာတော့ ကနွောြ မခံနိုငတ်ော့ဘူးဗွ။ ဘာလဲ ကိုရှှဘနေဲ့ မပေါင်းရလို့ ထငန်ကြလေား။ ဟုတဘြူးရယ်။ (အဲ့ဒီသောကခြှကကြှီး မမှငရြလေ ထမင်းစားဝငလြေ) ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေးကို လှန်းတာ (လှမ်းတာ) ဗွ။ သူ့ဆံနှယရြှညရြှညလြေးတွဆေီက ရတဲ့ မှှေးပြံ့ပြံ့ တရောကြငပြှန်းနံ့ကလေးတွေ၊ ရှငမြတောငသ်နပခြါးနဲ့ ခွှေးရောထားတဲ့ ကိုယန်ံ့ကလေးတွကေို လှမ်းလှန်းလို့ ရူးချင်လြာတယ်။ ကနွော့န်ဖူးပေါဝြဲကနွတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လကခြွောင်းပြော့ပြော့လေးတွနေဲ့ သပတ်ငပြေးရင်း ဖိုးသကလြေး… လူဆိုး … “ခွို့”ကိုခစွရြင် လိမျမာရမယကြှာလို့ မူနှဲ့နှဲ့လေး မကြန်ှာနားကပပြှီး ခွှဲတာလေးတွေ။ ကနွော့ကြို ပါးရိုကလြိုကတ်ုန်းက ဒေါသစိတတ်ဈဝကြ ခစွတ်ဲ့သူကို နာကငွအြောင် လုပလြိုကမြိပြီဆိုပြီး နောငတ်နဲ့ ဝမ်းနည်းသှားတဲ့စိတကြ တဈဖကန်ဲ့ ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်သှားရှာတဲ့ မကြန်ှာငယင်ယကြလေးကို ကနွောတ်ခွိနလြုံး ပြနပြှနမြှငန်မေိတယ်။ အင်းလေ.. မညာတမ်း ဝနခြံရရင် အိပယ်ာပေါကြ အခစွဇြာတကြှမ်း၊ ဇာတန်ု၊ ဇာတမြနုမကြမ်းလေးတွကေိုပါ အရမ်းသတိရနတောလည်းပါပါရဲ့။

ဒါကြောင့ြ ဒီနေ့ည မိုးခွုပတ်ော့ လူကြီးတွရှေေ့မှာ အဖြားကို ဇကကြှောလေးဘာလေးဆှဲ၊ တရားစာအုပလြေးဘာလေး ဆှေးနှေးပြပြီးတော့ နောငတ် တရား အတောရြနသလေိုလို ဂိုကဖြမ်းပြီး စောစောအိပတ်ော့မလိုလုပ်.. ဒီဖကအြိမထြဲ ဝငလြာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့မှ လူအလဈမှာ ခွံစည်းရိုးကြောပြှီး လဈထွကလြာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါရြောကတ်ာနဲ့ ဒေါခြငခြွိုမေ့အိမဖြကကြို ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ခွလငွေလြဈလာခဲ့တာပေါ့။

“သချောကြည့်ထြား … ဒီပုဈဆာမှာ လှည့ကြှကကြလေးတွပေါတယ်..။ အကယလြို့.. ဒီနရောကို သတိမထားလိုကမြိရင်…..”

အသံလေးတစာစာနဲ့ စာသငန်တေဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးက ချောလိုကတ်ာဗွာ။ လေးပမေီးချောင်းအောကကြ ကြောကသ်ငပြုန်းပေါြ မှဖြေူခဲနဲ့ တဈဒေါကဒြေါကခြေါကရြင်း ကြောင်းသားကြောင်းသူတွကေို စာရှင်းပြနတေဲ့ ဟနလြေးက မာနပြါပါလေး။ တငကြလေးက ကော့၊ ရငကြလေးခွီလို့ မကြန်ှာထား တင်းတင်းကလေး။ အောကကြ အဝါရောငဖြွော့ဖြော့မှာ အဖြူရောင် စပေါ့လေးတွပေါတဲ့ ထမီကိုဝတထြားပြီး ၊ အပေါကြ နကပြှာရောငခြါးတို အင်ျကြီလေးနဲ့။ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို လကကြိုငပြုဝါလေးနဲ့ စည်းနှောငပြှီး နောကကြွောဖကကြိုခထွားတော့ တရမ်းရမ်းလေးနဲ့ စိတယ်ားစရာဗွာ။

စာသငခြုံတွရေဲ့ အနောကန်ားက တိုငတ်ဈတိုငကြို မှီတွယထြားရင်း ကနွောြ သတိလကလြှှတ် ငေးကြည့်န်မေိတာပေါ့။ ကနွောရြောကန်တောကို ကြောင်းသားကြောင်းသူတွေ အပါအဝင် ဆရာမလေးကော သတိမထားမိဘူး ထငပြါတယ်။ ရကတ်ှအကြောကြီး ခွဲထားရတာကြောင့မြို့လား မသိဘူး ပြေးပြီး ဆှဲပြေ့ချင်စြိတကြ ဖြစ်လာလို့ မနည်းအောင့ထြားရတယဗြွာ။ ကြောကသ်ငပြုန်းဖကလြှည့ပြှီး စာတွကပြှနရောက ကြောင်းသားတွဖကေကြို ဆတကြနဲ လှည့လြာရင်း အမှောငရြိပမြကတွကမွှာ တိုငကြိုမှီပြီး ရပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းမှငသ်ှားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြောင်းသားတွေ ရိပမြိသှားမှာ စိုးတဲ့အလား ခကြခြငွြး မမှငဟြနဆြောငသ်ှားတယ်။

“အခု ဆရာမ တွကပြှသှားတာ ရှင်းတယန်ောြ”

“ဟုတ်! ရှင်းပါတယ်”

“အင်း စာမေးပြဲမှာလည်း ဒီအတိုင်းတွကပြှီး ဖြပေါ..။ အခုပုဈဆာ အဖြထွကေတ်ဲ့အထိ တဈမကြန်ှာလောကြ ရှညမြယ်…။ တခါက ဆရာမတပည့တ်ဈယောကြ ဒီပုဈဆာမွိုးကို ၃-၄ ကြောင်းလောကန်ဲ့ အဖြထွကေအြောင် တွကပြှသှားဖူးတယကြှဲ့”

…. ….. …..

“အဲ့ဒီကြောင်းသားက သူ့အဖိုးရဲ့ ဗီရိုထဲက ရူပဗဒ အခွခေံဆိုတဲ့ စာအုပမြွိုးကို အလှှတန်ီးပါး ဖတဖြူးထားတာဆိုပဲ…။ ကမျဘာကြောြ အဏုမှူဗုံး လုပပြုံလုပန်ည်းကိုတောင် ဆရာမကို ပြောပြသှားဖူးသေးတယ်..”

“ဟယ်.. ဟာ.. အဲ့ဒီကြောင်းသား ဘာဖြစ်သှားလဲ ဆရာမ”

“ဖဲသမားလေး ဖြစ်သှားရှာတယ် …”

“ဝါး..ဟား..ဟား”

“သူအသိ သူအတတလြုပပြှီး ဆရာကို အာခံတာကိုး..။ တပည့တ်ို့လည်း ဆရာကို မပစ်မှားကြနဲ့ ဟုတပြှီလား..”

ကနွော့ကြို လှမ်းဗငွြးလိုကတ်ာဗွ။ ရယခြငွစြိတကြို မနည်းမွိုသိပထြားပြီး အမှောငဖြကအြခွမ်းကို ရှှေ့ပြီး ရပလြိုကရြတယ်။ အောရြယမြိတော့မှာစိုးလို့။ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးက ဒီလိုကြတော့လည်း ခစွစြရာလေးဗွာ။ ကနွောြ အမှောငထြဲကနေ ချောင်းနမှန်ေး သူသိပါတယဆြိုတာကို အခကြလြှမ်းပြတာပေါ့။

“ကဲ.. ဒီပုဈဆာတွကပြှီးရင် ပြနလြို့ရပါပြီ..။ အဆောငကြ ကြောင်းသူတွလည်ေး ရချိုးထမင်းစားနားလို့ ရပါပြီ …။ ဆရာမ ခေါင်းနည်းနည်းနောကလြာလို့ သှားနားလိုကြဦးမယကြှယ်..”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကြောင်းသားတွအရှေေ့ကနေ လှဈကနဲ ပြောကသ်ှားတဲ့ ဆရာမလေး အိမအြပေါထြပကြို လဈသှားမှာ သချောတယ်။ ကနွောလြည်း အမှောငထြုကို အကာအကြယပြှုပြီး အိမအြနောကဖြကကြို ပတပြှီး နောကဖြေးလှကေားကနေ အိမအြပေါထြပကြို တကဖြို့ပြငတ်ယ်။ လှကေားရင်းမှာ ဝပန်တေဲ့ ခွေးသမငကြှီးတွကေ ကနွော့ကြို မှငတ်ော့ အမှှီးနှံ့ပြတယ်။ ကြှတကြွှတ်.. ဆိုပြီး စုပသ်ပရြင်း သူတို့ကိုကြောခြှလို့ လှကေားအတိုင်း အိမအြပေါထြပကြို တကလြာခဲ့တယ်။

အိမပြေါထြပကြ ဆရာမလေး အခန်းပေါကဝြကိုရောကတ်ော့ ရငတ်ှတအေားခုနလြာတယဗြွာ။ စိတကြောကန်တေုန်းလား၊ ပါးပဲထပခြွဦးမလားဆိုတာ ကနွောြ စိုးထိတန်တောကိုးဗွ။ ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ စေ့ထားတဲ့ အိပခြန်းတံခါးကို တွန်းဖြင့လြိုကတ်ော့ မှနတ်ငခြုံအရှေ့မှာ ထမီရငခြေါင်းလွားလေးနဲ့ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို ခေါကပြှီး ကလဈနဲ့ ခေါင်းပေါတ်ငပြှီး ညှပန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို တွေ့လိုကရြတယ်။ မှနထြဲကနေ ကနွောဝြငလြာတာကို လှမ်းမှငဟြနတ်ူပမယေ့ြ အရေးမလုပသ်လို ခပတ်ညတ်ညပြဲဗွ။

လှမ်းဆှတတ်ဲ့စိတ် ကြီးစိုးနတေဲ့ ကနွောြ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ နောကကြွောဖကကြနေ ကိုယလြုံးပုံ့ပုံ့ အိထွေးထွေးလေးကို တအားပြေ့ဖကလြိုကမြိတယ်။ တောင့တ်ောင့ကြလေး ရပန်ရင်ေး တံတောငန်ဲ့ ကနွော့ကြို နောကပြှနတ်ှန်းထုတတ်ယ်။ ကနွောကြ အတင်းပဲ ခွုပထြားရင်း ဆံပငတ်ှေ ကလဈနဲ့ညှပလြိုကလြို့ ပြောငရြှင်းနတေဲ့ လညတ်ိုငန်ဲ့ ဂုတပျိုးလေးတွကေို တရှှတရြှှတမြှညအြောင် မှှေးမှှေးပေးနမေိတယ်။

“ဘာဖြစ်နတောလဲ..ကြှတ်!”

“ဘာဖြစ်နတောလဲ မသိဘူးလားဗြာ… ဒီမယ် လှမ်းလို့ သတေော့မယ်… ရှှတ်..ပြှတ်..ရှှတ်”

“ခွှေးတွသေံတွနေဲ့ သူများရချိုးမလို့ဟာ… လှှတစြမ်းကြာ”

“ဟင့အြင်း .. လှှတပြူး … ဒီကိုယန်ံ့လေးကို လှမ်းလို့.. ငှိမင်ှိမန်ပေါဗွာ..”

“ဟေ့ … ပြောလို့မရဘူးလား အာကြာ”

နောကကြွောဖကကြနေ သိုင်းဖကထြားရင်း အနမ်းစကသ်နတေန်ဲ့ တရစပပြဈခတန်ရောက ကိုယလြုံးကလေးကို ဆှဲလှည့ပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြိုကတ်ော့ မကြန်ှာထားတင်းတင်းလေးက ပိနည်ှောငည်ှောငရြုပ် နည်းနည်းပေါကန်တေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကိုကြည့်ပြှီး ခကြခြငွြး သနားဟနပြေါကသ်ှားတယ်။ တင်းနတေဲ့မကြန်ှာလေးက နည်းနည်းပြော့သှားတာနဲ့ ကနွောလြည်း ဆရာမလေးနဲ့ နှုတခြမ်းနီစွေးစွေးလေးကို အတင်းစုပပြေးလိုကမြိတယ်။ အသကရြှူမှားသှားအောင် နှစ်ယောကစြလုံး ခပကြှမ်းကြမ်း အပြနအြလှန် နမ်းစုပပြဈလိုကမြိတာ တဈမိနဈမကလောကဘြူးဗွ။ ရုတတ်ရကြ ဆရာမလေးက ကနွော့ကြို နမ်းနရောက တွန်းခွာလိုကရြင်း ခပမြာမာလသေံလေးနဲ့ ပြောလာတယ်။

“တံခါးကို ကလန့သ်ှားထိုးခွေ ..”

တဲ့။ တုနတ်ုနရြီရီဖြစ်နတေဲ့ လကအြစုံနဲ့ တံခါးကလန့ကြို မနည်းထိုးလိုကရြတယ်။ တံခါးပိတပြှီးတာနဲ့ ရီဝဝေေ‌လေး ငေးကြည့်န်တေဲ့ ဆရာမလေးဆီကို လရေဲ့အလွှငန်ဲ့အတူ အပြေးလေး တိုးကပသ်ှားမိတော့တာပေါ့ဗွာ။ ကနွော့ကြို လကန်ှဈဖကဆြန့တ်န်းလို့ ဆီးကြိုနတေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ရငခြှငထြဲကို အတင်းတိုးဝငမြိပြီး လှှတထြှကသ်ှားမှာစိုးတဲ့အလား အားကုနဆြှဲဖကထြားမိတယ်။ လူချင်ြးကပလြိုကမြိတော့မှ ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမလည်ေး ကနွော့လြိုပဲ တဈကိုယလြုံးတုနခြါပြီး ဒိန်းဒလိန်းနတ် ပူးကပန်ရှောတယဆြိုတာ ခံစားသိရှိလိုကရြပြီ။ ခွှေးနဲ့ သနပခြါးသင်းသင်းအနံ့လေး ရောနတေဲ့ သူ့ကိုယန်ံ့လေးကို ရှူရှိုကရြင်း လညတ်ိုငန်ုနုလေးတဈလွှောကြ ကနွောြ စုနခြညွဆြနခြညွြ နမ်းနမေိတယ်။ ကနွောြ ဒီအနံ့လေးကို လှမ်းလှန်းလို့ ရူးမတတခြံခဲ့ရသမွှ အတိုးခနွတောလေ။ ခါးကငွကြငွလြေးကိုလည်း အတင်းသိုင်းဖကထြားမိတာပေါ့။

သောင်းကနွြးလှန်းတဲ့ ကနွော့ြ အနမ်းမိုးတွကြေောင့ြ ဆရာမလေးခငမြွာ တဟင်းဟင်းညည်းတွားရင်း ခွဖြေားလေးထောကြ ခေါင်းကလေးမော့လို့ မကြလြုံးစုံမှိတထြားရှာတယ်။ လညတ်ိုငလြေးကို နမ်းလို့ဝသှားမှ နှုတခြမ်းချင်ြး ဂဟဆကေပြှီး တပြှှတပြှှှတမြှညအြောင် နမ်းစုပလြိုကတ်ော့၊ ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွကေို သူ့နှုတခြမ်း အိထွေးထွေးလေးတွနေဲ့ အတင်းပြနင်ုံဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ မကြန်ှာနှစ်ခုဟာ ဘယည်ာယိမ်းနှဲ့ရင်း သူ့နှုတခြမ်း၊ ကိုယ့န်ှုတခြမ်း အပြနအြလှနင်ုံစုပဖြို့ ကြိုးစားနကြရေင်း တဈယောကန်ဲ့တဈယောကလြည်း အောကပျိုင်းမှာ လကဆြော့ကုနပြှီဗွ။ ကနွော့ပြုဆိုးက ဘယလြိုကြှတသ်ှားမှန်းမသိပဲ အိပခြါနီး အောကခြံဘောင်းဘီဝတဖြို့ မေ့လာတော့ ဆငစြှယကြှီးလို ငေါငေါထွကန်တေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကို လကဖြဝါးလေးနဲ့ ပင့ကြိုငထြားရင်း လွှောတိုကကြစားပေးနသလေို… ကနွော့ြ လကအြစုံကလည်း တငပြါးအိအိပေါမြှာ တဈဖကြ၊ နို့သီးခေါင်းတွေ မာတောင့စြူထွကစြပြုလာတဲ့ သူမ နို့ထွားထွားကြီးပေါမြှာ တဈဖကြ အလုပတ်ှရှေုပပြှီး ခွမှပြေတသ်ပပြေးနခေဲ့ပြီ။

“ဟင်းးးး …. ပြှတ်… ခစွတ်ယကြှာ.. အရမ်းခစွတ်ယကြှာ”

ဆရာမလေး ကယောငကြတမ်းတွေ မှညတ်မ်းနတယ်ေ။

“ကြ..ကနွောြ အရမ်း လုပခြငွြ လာပြီ … ထည့စြို့နောြ.. ဆ.. ဆရာမလေး”

“”ခွို့” ဟာလေးလည်း အရမ်းရှ.. ရှလာပြီ … ပြေ့ … ပြေ့ပြီး လုပကြှာ”

နှစ်ယောကသ်ား တွန်းထိုး ပြေ့ဖကြ လကတ်ှရှေုပရြင်း အခန်းနံရံနားကို အလိုလို တိုးကပသ်ှားမိကြတယ်။ အင့ကြနဲမှညသ်ှားအောင် ဆရာမလေးကို နံရံနဲ့ ကြောထိမိတဲ့အထိ တွန်းကပလြိုကတ်ော့ ဆံနှယအြရှညကြှီးတွကေ ထွေးကနဲ ပြကသွှေားပြီး ကပိုကရိုပုံစံလေး ဖြစ်သှားရှာတယ်။ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို ပြနစြည်းနှောငဖြို့ အခွိနမြရတော့ဘူး။ ဝါဝင်းစိုပြလှန်ေးတဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တပြတပြှတမြှညအြောင် ကနွောြ လွှာနဲ့ အပြားလိုကြ လကြလြိုကတ်ာကို မခံနိုငတ်ော့တဲ့ အလား ကနွော့ကြို အတင်းဆှဲမနတယ်ေ။ ဘယလြိုမှ အဆှမခံတော့ပဲ လိုးစချင်ေန်ပြေီဆိုတာ သဘောပေါကသ်ှားတဲ့ ကနွောြ ဆရာမရဲ့ပေါငတ်ံရှညသ်ှယသ်ှယလြေး တဈချောင်းကို ဆှဲမယူပြီး ကနွော့ဒြူးတွကေို ကြေး၊ အဖုတဝြမှာ ကနွော့လြိငတ်ံကိုတေ့ထားရင်း ခါးတဈဖကကြို အသာလေးလကန်ဲ့ ထိန်းထားရင်း ကော့သှင်းလိုကတ်ယ်။

“အာ့… အာ့… ရှီးးးး ဖြေးဖြေးကြာ … ဒီလောကြ အရညတ်ှေ ရှှဲနတောတောင် ပြည့သ်ိပန်တောာပဲ… ကြှတကြွှတ်!”

နံရံကပ် မတတ်ပရြပလြွှကြ ပေါငတ်ဈချောင်းဆှဲမပြီး ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးကို ကနွောြ ဖြေးဖြေးချင်ြး ကော့ကော့သှင်းပြီး လိုးနပြေီ။ နကမြှောငရြှညလြွားတဲ့ ဆံနှယတ်ှကေ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံးကို ဖုံးလှှမ်းထားသလို ဖြစ်နတယ်ေ။ ဆံနှယတ်ှကြေားထဲက မကြလြုံးလေးမှေးစင်းပြီး ဖီးလတ်ကန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို စိုကစြိုကကြှည့န်ရင်ေး ခစွမြှတန်ိုးကြငန်ာစွာနဲ့ လိုးနရတေဲ့အရသာ ဘယလြောကကြောင်းမလဲ ခငဗြွားတို့ တွေးကြည့်ကြှစမ်းပါဗွာ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရှိနရြလာတော့ မညှာမတာ ခပကြှမ်းကြမ်းကို ကနွောြ ပစ်ဆောင့န်မေိပြီ။ မတတ်ပရြပထြားတော့ တွဲမနပေဲ တင်းရင်းနတေဲ့ ရငသ်ားနှစ်မှှှာက ကနွောန်ဲ့ ကိုယလြုံးချင်ြးရိုကမြိတိုင်း ခုနခြုနတ်ကသ်ှားတာကို မှငန်ရတောလည်း ဖီလငတ်ဈမွိုးပေါ့။

“အမေ့..ဟာာ… ရှီးးး”

ဆရာမလေး အထိတတ်လန့ြ အောသ်ံနဲ့အတူ ကနွော့ဂြုတပျိုးကို ဟီးလေးခိုလာရှာတယ်။ ပေါငတ်ဈချောင်း ဆှဲမထားရာကနေ တဈကိုယလြုံးကို ဆှဲပြေ့ခွီမလိုကတ်ာ အဖုတန်ဲ့လိငတ်ံကို မခွှတပြဲ လုပလြိုကမြိတော့ ဇွိကနဲ ဖြစ်သှားတယလြေ။ တင်းပြောငန်တေဲ့ တငပြါးနှစ်ဖကကြို ပင့ကြိုငထြားရင်း ပြေ့လိုးလေး ကနွောြ ဆကလြိုးနမေိပြီ။ ဖငန်ဲ့တင် ကြီးသလောကြ ပိနသ်ှယသ်ှယလြေးမို့ ကနွောြ ပေါ့ပေါ့ကလေး ဆှဲပြေ့ပြီး စိတရြှိလကရြှိ တဖောကဖြောကမြှညအြောင် မှှောကတ်ငလြိုကြ .. အောကအြကမွှာ ဆောင့ဆြောင့ပြှီး လိုးလိုကန်ဲ့ အသားကုနသ်ောင်းကနွြးလို့ ရနတောပေါ့။ ပိုပြီး စိတကြှှစရာကောင်းတာက မလှမ်းမကမ်းက မှနကြှီးထဲမှာ သူ့ကို ကနွောပြှေ့ပြီး လိုးနတောကို လှမ်းမှငန်ရတောကိုး။ ဆရာမ ဆံပငရြှညကြှီးတွေ လှိုင်းထသလို တွန့တ်ှန့ြ တွန့တ်ှန့ြ ဖြစ်နတော၊ တငပြါးဖြေးဖြေးအောကကြ ကနွော့ြ မာတင်းပြောငလြကပြှီး အရညတ်ှစေိုနတေဲ့ လိငတ်ံကြီး ကော့ကော့ပြီး ဝငသ်ှားတာတွကေို မှငမြှငန်ရတေော့ ပိုပြီး စိတကြှှလာလို့ ပိုပြီး ကြမ်းလာမိတယ်။

“ဖောကျ..ဖောကျ.. အင့ျ.. အင့ျ… အို အို အို ဟင့ျ အင့ျ အင့ျ”

“ဖူးးးး … ခစွလြား ဆရာမလေး … ရှီးး”

“ခစွတ်ယလြေ … အခုတောင် ခစွလြှန်းလို့ သတေော့မလို ဖြစ်နေ… အားးး … “ခွို” ဆကတ်ိုကဖြစ်ဖြစ်သှားတာ ၃ ခါလောကရြှိ… အားးး ရှီးးး”

“ဖြောကျ ဖြောကျ … ဖောကျ… အင့ျ”

“အာ အာ အာ မရတော့ဘူးးး ဖြစ်လာပြနပြှီ.. ဟားးးးးးးးးးးးး မရပန်ဲ့တအား… တအား လုပပြေး… မှနမြှန် မှနမြှန်.. အားးး အမေ့ မရဘူးးးးးးး”

ကယောငကြတမ်းတွေ ဆကတ်ိုကအြောပြှီး ပေါကကြှဲပြင့ထြှကတ်ဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆရာမလေး ကာမပန်းတိုင် ရောကသ်ှားတယဆြိုတာ ကနွောပြှေ့ပြီး လိုးနလွှကေန်ဲ့ အတင်းဖကပြှီး ကနွော့ခြါးပေါမြှာ စီးဆော ဆော့သလို ကော့ကော့ထိုးရင်း တွန့လြိမသ်ှားတာကို ကြည့်တ်ာနဲ့ သိလိုကရြတယ်။ အတနင်ယမြောလာတဲ့ ကနွောလြည်း ဆရာမလေးကို ကြမ်းပြငပြေါြ အသာအယာခလွို့ ပေါငန်ှဈလုံးနဲ့ သူမ ရငဘြတ် ထိသှားအောင် တွန်းကပထြားလိုကရြင်း အသားကုနဆြောင့ခြွ ဖိလိုးနလေိုကတ်ာ ၁၀ ခကြလြောကပြဲ ဆောင့ရြသေးတယ် ။ ထပပြှီး မအောင့ထြားနိုငတ်ော့ပဲ တာတမံကြိုးသလို ပန်းထွကလြာတဲ့ သုတရြညတ်ှကေို အမှှေးပါးပါးလေးတွအေောကကြ ဖောင်းကြှနတေဲ့ အဖုတန်ီရဲရဲလေးထဲ ငုံ့ကြည့်န်ရင်ေး အားရပါးရ ပန်းထည့ပြဈလိုကမြိတယဗြွာ။ နားထဲကနေ လတွေေ တဝူးဝူးထွကလြာတဲ့အထိ တဈစကမြှမကနွအြောင် သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတတ်ာ ကုနသ်ှားတော့မှ ဆရာမလေးရငခြှငထြဲ ဝုန်းကနဲ ပစ်သှင်းလိုကပြှီး အားရပါးရ ဖကထြားမိတော့တယ်။ ပြနဆြှဲမထုတရြသေးတဲ့ အဖုတကြလေးက ကနွော့ြ လိငတ်ံကို တဇွိဇွိနဲ့ ဆှဲညှဈနတောကို ဇိမခြံရင်း မှိန်းနလေိုကမြိတာပေါ့။

🏵️ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး (အပိုင်း ၆) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️