အောစာအုပ်

ကိုကိုနှင့ျ ကြှန်မ၏ ဖြစ်ရပျများ (အပိုင်း ၁+၂)

အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁+၂) ၊ အပိုင်း (၃+၄) ၊ အပိုင်း (၅+၆) ၊ အပိုင်း (၇+၈)[ဇာတသ်ိမ်း]

ကိုကိုနှင့ြ ကြှနမ်၏ ဖြစ်ရပမြွား
🏵️အပိုင်း (၁+၂)🏵️
ရေးသားသူ – ဇာခွည်

(မှတခြကြြ … ကိုကို့နရောမှ စိတကြူးပုံဖောခြံစားရေးသားသည့ြ ၉၈% ဖြစ်ရပမြှနဖြစ်ပြီး… ကြှနမြတို့ ဇနီးမောငန်ှံတို့၏ သီးသန့ြ ဖြစ်ရပမြွားသာ ဖြစ်ပါသည်။)

🏵️🏵️🏵️အပိုင်း (၁)🏵️🏵️🏵️

အထကတ်န်းကြောင်း အပြီး ပန်းခွီပညာကို စပြီးဆည်းပူးသည့န်ှဈက ကြှနတ်ော့ကြံကြမျမာ ဆန်းကယွစြှာ ခွိုးကြေ့ပြောင်းလဲသှားခဲ့သောနှစ်။ ခွံချင်ြးကပလြွှကြ အိမကြမမမှာ သူ့အဖဆေုံးပြီး တဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့လသည်ေ။ ငယစြဉကြတည်းက ကြှနတ်ော့ကို အဈမတဈယောကလြိုလည်း စောင့ရြှောကပြေးခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ကိုခငမြငသ်ည်။

သူ့ခစွသ်ူနှင့ြ အိမထြောငပြှုတော့မည့ဆြဲဆဲ ရနဈေသသှေားရာ သူ့မှာ ကိုယဝြနန်ှင့ကြနွခြဲ့သညကြို ပြောပြတိုငပြငကြာ စိတဓြါတအြလှန် ကနွသညေ့ြ ကာလ။ ကြှနတ်ောြ ဘာကူညီရ မှန်းမသိ ဖြစ်နခေိုကြ။ မမကို ကြှနတ်ောြ လကထြပယ်ူမညဟြု ဆုံးဖြတကြာ ကြှနတ်ော့ သဘောထားကို မမအား ရူးရူးမိုကမြိုကြ ဖြင့ဟြလိုကသ်ည်။

မမက သူ့ကိဈစသိသော ကြှနတ်ော့ကို နောကသ်ညထြငမြှတကြာရယသ်ည် ဇွတအြတင်း ပြောတော့မှ အသကခြငွြးကြာဟလှန်းသည်၊ ကြှနတ်ောန်ဈနာရမည့အြဖြစ်ကို လကမြခံနိုငဆြိုကာ အတင်းငှင်းသည်။ ကြှနတ်ောကြလည်း တဇွတထြိုး ဒါခညွြးပဲ ထပကြာတလဲလဲပြောတော့ စကားတဈခုခံသည်၊ မမ အစီအစဉကြ ကလေးမှေးပြီးမှပဲ ရုံးတကလြကထြပမြည် လကခြံနိုငသ်လား ? ဒါကြားတော့ ကြှနတ်ောြ နောကဆြုတသ်ှားမည် ထင်၍ ပြောခွင်းဖြစ်မညထြငသ်ည်။

လူတို့သည် တဈခါတဈလေ သူတို့မှားမှန်းသိသှားသောလြည်း ကိုယတ်ိုငမြှားတာကို ဝနခြံလိုခွင်းမရှိ တတပြေ။ ထိုအတိုင်း ဇွတပြကော မှနသ်ညဟြု ခုခံငှင်းဆိုတတကြှသည်။

ကြှနတ်ော့ အခွအနေလည်ေး ထိုအတိုင်းပင် ကြှနတ်ောြ သူ့ကိုယဝြနကြိဈစကို လူမသိစရနေလြကထြပခြငွတ်ာ ဖြစ်သောလြည်း ပြောပြီး လကစြနှင့ြ မမကိုခစွကြှောင်း ဘာဖြစ်ဖြစ် လကထြပန်ိုငမြညကြို ပြလိုသဖြင့ြ သူရဲကောင်းဆနစြှာ သဘောတူ သညပြှော၏၊ ကြှနတ်ော့ဘကကြ ဘာအကြောင်းကြောင့ဖြစ်ဖြစ် နောကဆြုတဖြို့လုံးဝမရှိ ဆိုတော့မှ သူလည်း စိတလြကလြွှော့ကာ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ ရောမှားလိုကကြှတော့သည်။

ကြှနတ်ောကြိဈစကိုလကမြခံ အပြတအြသတ် ကန့ကြှကသ်ူက ဒေါဒြေါြ မအပစြပ် ပြောသည်။ မိဘတို့ လကင်ုတလြကရြင်း ဈေးဆိုငကြို ကြှနတ်ောမြလုပ် ပန်းခွီပညာပဲ လိုကစြားကာ အသကမြှေးမည် ဆိုတုန်း ကတည်းက ကြှနတ်ောလြုပခြငွသ်ညကြို ဖြောင်းဖမွရတတသ်ော ကြှနတ်ော့အကငွ့ကြို သိသူဖြစ်ရာ ကြှနတ်ောြ ငယသ်ေးသည်။

လကမြထပသ်င့သ်ေး၊ ဒီထကခြွောလှတာနှင့ြ ရှာပေးစားချင်သ်ည်၊ နှစ်နှစ်သုံးနှစ်စောင့ပြါအုံး၊ အမွိုးမွိုးတားနသညေ့ကြှားက ပြောမရတော့သည့အြဆုံး အဆိုးထဲကအကောင်း လုပင်န်းအတွကတ်ော့ စိတခြွ သည်၊ သူလည်းအသကကြှီးပြီ သူ့အရပ် ပြနန်ားချင်သ်ည့ဆြန်ဒ ကိုပြောရင်း လကခြံခေါင်းညိတ်၍ စီစဉြ တော့သည်။

သူ့အစီအစဉြ ပထမပိုင်းက ဆိုငကြိုမမနှင့လြှှဲအပခြှင်းကို အကောငအြထညဖြေါသ်ည်။ ဒေါဒြေါကြ ကြားထဲက မမကိုရောကြှနတ်ော့ကိုပါ ဖြောင်းဖပြှောဆိုမရ၊ မမကလေးမှေးသည့ကြိဈစကို ကူပေးလိုကသ်ည်။ မမမှေးသော ဇာခွညလြေးအား သူ့ခစွသ်ူကို ဖခငအြမညတ်ပကြာ မှေးစားရင်းရေးသည်။

မှေးပြီးတဈပတ် အကြာ မမကြှနတ်ောတ်ို့အိမ် ပြောင်းလာသည် ရုံးတကလြကထြပကြှသည်။ ဒေါဒြေါြ စိတထြဲမကြခမွြေး သောြ လည်း အပြငတ်ော့ထုတမြပြ၊ သူ့အရပ် ပြနသ်ှားသည်။ ဒေါဒြေါပြှနတ်ော့မှ မမက ပြောမရဆိုမရ။ သမီးလေး မှေးပြီးမှ သိသိသာသာပြောင်းလဲလာသည်၊ အရငန်ှင့လြည်း လုံးဝမတူတော့ပေ။

ဇာခွည့ကြိုနို့မတိုကြ၊ ပြုစုဖို့ လည်းစိတမြပါ၊ ငယင်ယလြေးနှင့ပြဈထားကာ အလုပပြှနစြလုပသ်ည်။ ဒီလိုနှင့ြ ဇာခွညလြေးမှာ ငယစြဉကြ တည်းက ကြှနတ်ော့တာဝနဖြစ်သှားသည်။ ကြှနတ်ောြ ဇာခွညလြေးကို စောင့လြွှောကရြင်း ပန်းခွီပညာကို ဆကလြကြ ဆည်းပူးသည်။

မမမှာလုပင်န်းတော့ အစီအမံကောင်းသည် ဆိုငကြို နှစ်ဆိုငတ်ဈဆိုင် ပေါင်းလိုကပြှီး စီးပြားရေးတိုးခွဲ့ လိုကသ်ည်။ မောလြမှိုငမြှ သူ့အမွိုးထဲက တူမနှစ်ယောကကြို ဆိုငအြကူလုပသ်ား အဖြစ်ခေါကြာ သူ့ အိမဟြောင်း မှာနစရောပေးသည်။ အိမထြောငမြှုကိဈစနှင့ြ ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနသည်ေ။

ဇာခွညလြေး ဝဝကဈကဈကလေး အလှနခြစွစြရာကောင်းသည်။ ငယစြဉကြ သိပအြေးသည် သိပမြငို တတ်၊ ကြှနတ်ော့ကိုခစွသ်ည်။ သူငိုလွှငလြည်း ကြှနတ်ောခြွော့မှ မမချော့၍မရတတ်။ မမကလည်း အစကတည်းက အမအခေေါမြခံ… သူ့ကိုသူ မမခေါခြိုင်းသည်။

ဇာခွည့ကြို ထိန်းကြောင်းရင်း အိမမြှအခန်း တဈခန်းကို ပန်းခွီခန်းလုပကြာ ပန်းခွီဆှဲခွင်း၌ ဘဝကိုမှုတန်ှံ လိုကလြသည်ေ။ ဇာခွညလြည်း သူ့အမကေို ကြှနတ်ော့လိုပင် မမ ခေါသ်ည်… ကြှနတ်ော့ကို သူ့အမသငေပြေးသလို ကိုကိုခေါသ်ည်။

အိမထြောငအြစဦးတော့ အဆငပြှသလေိုလို ရှိခဲ့သောလြည်း နောကပျိုင်း အိမထြောငမြှုကိဈစဆို သူလုံးဝ စိတမြဝငစြားတော့၊ စီးပြားရေးမှ စီးပြားရေးဖြစ်လာသည်။ ဆိုငတ်ဈခွမ်း၌ ကြှနတ်ောဆြှဲသော ပန်းခွီတို့ကို တင် ရောင်းသည်။ မမပုံစံတဈမွိုးပြောင်းလာပြနသ်ည်၊ တဈအိမတ်ည်း နဖြစ်ေသောလြည်း ကြှနတ်ော့ပန်းခွီ ရောင်းရ သမွှငှမှနေသ်မွှကို သပသ်ပခြှဲ စာရင်းလုပကြာ စီးပြားခွဲလိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ကြိုအပသ်ည်။

ကြှနတ်ော့ကို လကထြပခြဲ့မိတာ သူ့အတွကြ အမှားကြီးတဈခုလိုမွိုး သဘောထားပြုမူလာသည်။ စကား သိပမြပြောတော့ ဘယန်ရောသှားဖို့ရှိရှိ ကြှနတ်ောန်ှင့လြှဲအောငရြှောငသ်ည်၊ ကြှနတ်ော့ကို သူ့အမွိုးသားမှန်း အသိမခံချင်ြ၊ ကြှနတ်ော့အသကင်ယခြှင်း ကိဈစကိုပဲ အမြဲတမ်း အကြောင်းပြသည်။

ဘယလြိုဖြစ်ဖြစ် လငခြန်း မယားခန်းတော့ မပြတစြဲ။ ဘယလြိုမှပြုပြငမြရတော့ သည့ကြိဈစဖြစ်နတေော့ ကြှနတ်ော့ပန်းခွီနှင့ြ ဇာခွညလြေး ဖြင့သ်ာ ပြောတ်တလြာပြီး ကြှနတ်ောြ သူလုပသ်မွှကို ဥပကျေခာပြုထားလိုကသ်ည်။

ဇာခွညလြေးသည် ကြှနတ်ောြ နှင့ြ သိပတ်ူတာဆိုလွှင် ကနွြးမာရေး လိုကစြားခွင်း၊ ပန်းခွီဆှဲ၊ စာဖတခြှင်း၊ ကြနပြွူတာသုံးခွင်းတို့မှာ သိပအြဆငပြှသည်ေ။ ကြှနတ်ော့ကို အထူးခစွခြငကြာ၊ ခွှဲတတသ်ည်၊ ဆရာလုပ် အမိန့ပြေးတတသ်ည်။ စိတရြှင်းရှင်း နသည်ေ၊ လကတ်ှေ့ကသွည်၊ တည့တ်ိုးပြောတတသ်ည်။

မိခငန်ှင့ြ ကင်းကြာပြီး ကြီးပြငလြာသူဖြစ်ရာ တဈခါတလတေော့ အားငယတ်တသ်ောလြည်း စိတဓြါတ် အလှနကြှံ့ခိုငသ်ည်။ ငယင်ယကြတည်းက စည်းကမ်းကြီးပြီး အဘကဘြကကြ ပြောစရာမရှိ၊ ဆုံးမခဲ့ရသည် ဆိုတာ မရှိခဲ့သလောကြ၊ စကားဖြင့ြ ရှင်းပြပြောဆိုလိုကလြွှင် သိလှယတ်တလြှယဖြစ်ခဲ့သည်။ စာလည်း ထူးခွှန် ခဲ့သည်။ ကြောင်းစာထကြ အပြငစြာကို ပိုအဖတမြွားသည်။

TV မုန်းသည်… စာဖတ် ဝါသနာကြီးသော သူ့အတွကြ သူနှစ်သကမြညထြငထြားကာ iPad ဝယပြေး မည့ကြိဈစကို နှစ်မွိုး စလုံးသုံးဖူးသည့သ်ူက ကြည့်လြှတာပဲရှိသည်၊ ဈေးလည်းမတန် ဘကစြုံသုံးနိုငသ်ည့ြ Laptop ပဲဝယယ်ူသည်။ ကောကခြကြခြသွည်။

အဝတအြစားမမကြ၊ ပစ်စည်းမမကြ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတစြား ဆငယ်င် နထေိုငတ်တသ်ည်။ စကားသိပတ်တသ်ည်၊ အမြဲတမ်း ကလေးဆနဆြန် နသေောလြည်း ရှားရှားပါးပါး သူလေးနကပြှီ ဆိုလွှငတ်ော့ မလှယ်။ အတွေးအခေါြ ကောင်းသည်။

ဒီလိုနှင့ြ ဇာခွည် ကြောင်းပထမနှစ်ပြီးကာစ၌ မမနှင့ြ ကြှနတ်ော့ အဆုံးသတဘြယအြထိ ဖြစ်လာသလဲ ဆိုလွှင် ဘာပြူနာမှမရှိဘဲ အိမခြှဲအိပခြငွသ်ညဆြိုကာ သူ့အိမဟြောငသ်ို့ ပြောင်းနတေော့သည်။

ပြောင်းပြီး တဈပတအြကြာ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ကြာရှင်းပြတစြဲလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည် ဘာမှ မထူးခွားသည့အြတွကြ ကြှနတ်ောြ လကမြှတထြိုးပေးလိုကသ်ည်။ ကြာရှင်းတာက တကယ့အြေးအေးဆေးဆေး။ ကြာရှင်းတော့ ဇာခွည့ကြို တာဝနကြွေ ခေါကြှည့သ်ည်၊ ခေါမြရတော့ သူနှင့လြုံးဝမဆိုငသ်လို သဘောထားသည်။

ဇာခွညပြန်းခွီဆှဲတာ အလှနဝြါသနာထုံသည် ကောကကြှောင်းနှင့ဆြီဆေးကို သူသိပန်ိုငသ်ည်။ သူကြောင်းပြီးလွှင် ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ပန်းခွီဆှဲမညကြို ကြညောထားသည့အြတိုင်း ယခုကြှနတ်ောန်ှင့ြ အတူ ပန်းခွီဆှဲခွင်း သာမက အိမဖြေါမြလိုတော့ဟု အမိန့ထြုတကြာ။

မီးဖိုချောငတ်ဈခုလုံးကို သူ အပိုငစြီးလိုကသ်ည်။ တကယ့အြိမရြှငမြကြီးလို တဈအိမလြုံးကိုစီမံသည်။ ကြှနတ်ော့ငှကေို သူ့လကအြပလြိုကသ်ည်၊ လကမြဖြာ အသုံး စိစဈသည်။ အခွိနစြီမံခန့ခြှဲတာ သိပတ်ောသ်ည် သူဆှဲပေးသော အခွိနဇြယားအတိုင်း လုပကြိုငပြေးရသည်။

Interior Decoration အကြောင်း သူ ဖိဖိစီးစီး လေ့လာသည်။ လေ့လာပြီးမှ အသအချောစုံစမ်းပြီး သဘောကသွော Interior Decoration အဖြဲ့တဈဖြဲ့အား လိုကလြံရှာဖြေ ငှားရမ်းလိုကပြှီး အိမခြှံတဈခုလုံး ဆငခြငွသ်လို အလှဆငသ်ည်။ တနင်ျဂနှနေေ့တိုင်း သူ့ကို ကူညီရှင်းလင်း ပေးရသည်။

နှစ်လ လောကကြှာတော့ ပန်းခွီအဆှဲမပကြြ၊ အခကြအြပြုတ် မလဈဟင်းဘဲ အိမတ်ဈအိမလြုံး အလှဆင်၍ ပြီးစီး သှားသည်။ တဈအိမလြုံး သူ့ခွသေူ့လကြ၊ အခကြအြပြုတ် တောသ်ည်။ ဝယစြရာမှနသ်မွှ သူတာဝနခြံကာဝယသ်ည်။

အခွား မိန်းကလေးများလို အလှပစ်စည်း မကတ်ာမွိုးသူ့မှာ လုံးဝမရှိ။ အဝတအြစား သိပရြှေးသည် သသပေလြှပပြီး တကယကြကြသ်ရရှသေော အဝတတ်ို့ကို ရှာဝယတ်တသ်ည်။ လကဝြတလြကစြား မမကြ။ လကပြတန်ာရီတဈလကြ၊ နားတောင်း တဈစုံ၊ ခေါင်းစည်း အနည်းငယကြ သူ့မှာရှိတာအကုနပြင်။

အလှပြုပြင် စရာမလိုဘဲ ပငကြိုယလြှသည်။ အလှအလှနပြှငတ်တသ်ော မိန်းလေးများပင် သူ့ရှေ့ရောကလြွှင် မှေးမှိနသ်ှား တတသ်ည်။ ဇာခွညကြား ရိုးရှင်းစွာလှသူ။ မိန်းကလေး အချင်ြးချင်ြးပင် သူလှတာကို မနာလိုဖြစ်ရသည့အြထိ။

ဇာခွညမြှာ ဖြံ့ထွားလာပြီး ယခု အပျိုဖားဖားဖြစ်သည့အြထိ ဖကလြှဲတင်းနကငွေ့ကြို မဖြောကသ်ေးပေ၊ ကြှနတ်ောန်ှင့ဆြို သူငယခြငွြးလို တိုငတ်ိုငပြငပြငရြှိသည်။ တဈခါကတွော့ ပြူနာ တဈခုတကသ်ည်။ သူဈေးမှ အပြန် အတင်းလိုကပြှောသူကို လကသ်ီးနှင့ထြိုးပစ်သည်… ကိဈစက အဲဒီမှာပငမြပြတ် သကဆြိုငရြာကို ဝငတ်ိုင် ခဲ့သေးသည်။

အိမပြှနရြောကမြှ သူအရငကြ ပြောပြခဲ့သော သူ့ကို အတင်းလိုကကြှိုကန်သေော သူငယ် ဖြစ် ကြောင်း သိရသည်။ ထိုသူငယကြို ပြနမြကြိုကန်ိုငကြှောင်း ပြပြလေညေလြညပြှောခဲ့ ပြတပြှတသ်ားသား ငှင်းထားခဲ့ သည့ကြှားက သူ့လကဆြှဲသောကြောင့ြ ဒီအထိဖြစ်ရကြောင်း သိလိုကရြသည်။ သိပရြငမြော ရသည်။

………………………………………………………….

🌻မမ၏ အစီအစဉျ🌻

မမသည် ကြဲပြီးခွိနမြှစပြီး…တွေ့လွှငလြည်း သူ့ကိုသူ ဟိုး..အရငကြလို “အဈမ”“အဈမ” နှင့ြ ကြှနတ်ော့ ကို “မောငလြေး”“မောငလြေး” နှင့တ်ပခြေါကြာ လင်းမယားတုန်းကထကြ လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ နှေးနှေး ထွေးထွေး တရင်းတနှီး ဆကဆြံလာတာကတော့ ထူးခွားလှသည်။ ဟိုး…လကမြထပမြီကလို… အဈမရင်း သကဲ့သို့ ဆကဆြံခွင်း။ ခွဲပြီး သူ့ပြောင်းလဲသှားသော ဆကဆြံရေးကို နားလည်၍မရ… ဒါပမယေ့ြ ကြနပေသ်ည်။

တဈခါ ဆေးဝယရြနဈြေးသှာခိုကြ သူနှင့ဆြုံတော့ ကောဖြီဆိုငတ်ဈဆိုငမြှာ အေးအေးဆေးဆေး သူစကား ပြောချင်သ်ည်။ ဆိုငထြဲရောကကြောဖြီသောကပြှီးသည့ြ အထိ ဘာမှ မပြောသေး။ သူတို့ သားအမိမှာ တူတာတဈခုတည်းရှိသည် ထိုအရာကား သူတို့စကားပြောလွှင် ဖြတပြှောဖို့ဆိုတာလုံးဝမဖြစ် ဖြတပြှောလွှင် လည်း စိတဆြိုးတတကြှသည်။ သူဘာပြောမညကြို ကြှနတ်ောစြိတဝြငစြားနသည်ေ။ သူ့ စကာားစပြောတော့ သည်….

“ဟယ်… မောငလြေး…နငန်ဲ့ စကားပြောချင်န်တောဟယ်… ပြောမှာ ဆိုတာထကန်င့ဆြီက လကဖြှန့ြ တောင်းတယလြို့ သဘောထားပါဟယ်…ငါ အပြောမတတရြငလြည်း ငါ့မောငကြို ခစွလြို့ပြောတာနောြ စိတမြဆိုးရဘူးနောြ… ငါပြောမယ့စြကားအတွကြ နင့မြာနကို ကြားထဲဆှဲမထည့လြိုကပြါနဲ့… နင့ြ သောကကြငွ့ြ သိလို့ကြိုပြောထားတာ…”

“နင့ကြိုယကြငွ့တ်ရား၊ သန့ရြှင်းတညကြှညမြှုကိုလည်း ငါအငမြတနလြေးစားတယ်… နင့လြို ယောကြွား ဆိုတာရှားပါတယ်… နင့မြှာ သူများနဲ့မတူအောင် ကောင်းတာတွေ အများကြီးရှိပမယေ့ြ… ဆိုးတာလေး တဈခုတဈလလည်ေး ရှိတယ်…။

ငါလည်း ငါ့ကိုငါ ကောင်းတယလြို့ ပြောတာ မဟုတပြါဘူး… ငါဆိုးတာ လည်း နငသ်ိပါတယဟြယ် နငင်ါ့အပေါြ ကောင်းခဲ့သလောကြ နင့ပြေါင်ါ ဘာကောင်းခဲ့လို့လဲ? ငါ့ကြောင့ြ နင့ဘြဝပကြစြီးခဲ့ရတယ်…နငဆြိုးတာက…တမွိုးငါ့မောငရြဲ့…နငမြပြင့လြင်းဘူး…အရမ်းသိုသိပတ်ယ်… တွန့ဆြုတတ်ှန့ဆြုတ်…အေးတိအေးစကန်ဲ့…လုပပြှီဆိုလည်းဇွတ်…ပြမရေဆိုမရ…”

“ငါပြောတာတွေ ဘယတ်ှရေောကကြုနမြှန်း မသိပါဘူးဟယ်… ခုဟာက… ဒါတွပြေောဖို့မဟုတဘြူး… ငါပြောတာကို အဓိပျပယကြောကလြှဲရင် ငါ့မောငအြမှားကြီးမှားမယဆြိုတာ ကြိုပြောထားချင်တ်ယ်… နင် တလှဲတော့ မကောကန်ဲ့နောြ… နင့ဘြဝအတွကြ အလွှောအြစားလို ပြောတာမဟုတပြါဘူး… နင့ရြှေ့ဒူး ထောကပြှီး တောင်းဆိုချင်တ်ာပါ…”

“ငါ့မောင် အငယလြေးရှိသေးတယ်… ပန်းခွီရဲ့အပြင်… ဘဝကို ထွကကြှည့ပြါအုံးဟယ်… နင် ဒီလိုမနေ သင့ပြါဘူး… ခေါင်းမမာချင်စြမ်းပါနဲ့ ငါ့မောငရြယ်..”

“ငါ့သမီး နင့ကြိုခစွန်တယ်ေ ဒါကိုငါသိတယ် နငမြသိသေးဘူး မဟုတလြား? ဒါပြောတာ မိန်းမ အကြောင်း နင့ထြကင်ါပိုသိတယဆြိုတာ… သမီးကို နင့ထြကြ ပိုခစွန်ိုငမြယ့သ်ူဆိုတာ မရှိနိုငဘြူး… သူ့ အခစွကြို နငလြကခြံသင့ပြါတယ်… အဈမပြောစကား နားထောငင်ါ့မောငရြယ်… ငါ့သမီး ဘယလြိုပါ ဆိုတာ နငထြကသ်ိတဲ့လူလည်း မရှိပါဘူး… နငသ်ူ့ကို ယူလိုကပြါနောြ နငန်ဲဆိုဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး… ငါ့တို့ အရငကြားအဟောင်းကို ရောင်းပစ်ကြရအောငဟြယ်… ငါကားသဈတဈစီး လကဖြှဲ့ချင်လြို့ ငှစေု ထားတယ်… …………………….”

“နောင်ါ့မောငန်ောြ… ဟုတလြား ငါလာခဲ့မယ်…”

သူပြောသော စကားတို့မှာ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြြ ဖြစ်သှားသည်။ ထူပူသှားသည်။ သူက တော့ ငါလာခဲ့မယ်… ပြောကာ အေးအေးဆေးဆေး ထသှားသည်။ ကြှနတ်ောြ ဘာခံစားသလဲ ဆိုတာပင် မေးမ သှားပါ။ ကြှနတ်ောအြိပမြကထြဲမှလန့န်ိုးသလို ဖြစ်သှားသည်။

သူကြာရှင်းတာ ဘာကြောင့လြဲ? ဒါအတွကလြား? သူပြောသလိုဆိုတာ တကယပြဲ ဟုတပြါသလား?…ကြှနတ်ော့ခြေါင်း ခွာခွာလညသ်ှားသည်… သိပရြငမြော သှားသည်။

ဇာခွည့ကြို ကလေးလိုပင် သဘောထားခဲ့ရိုးအမှနပြါ။ သူပြောသလို ဖြစ်သင့ပြါသလား စိတကြူး ထဲမွှပင် ထည့မြကူးဖူးပါ။ သူပြောတာကိုလည်း ကြှနတ်ောမြယုံကြညခြငွြ။ မမပြောမှ သိရသည့ြ အဖြစ်ကိုလည်း မခံချင်ြ။

ယခုတလော တခုခုကို အလိုမကသွလိုမွိုး၊ ရှှငရြှှငပြပြ နတတေသ်ော ဇာခွညမြှာ အခုတဈလော မလန်းဆန်း။ တဈနကေုန် သူ့အသံဖြင့ည်ံနတတေသ်ော အိမမြှာ ခုတလော တိတဆြိတန်သည်ေ။ တလော ကဆိုလွှင် ကြှနတ်ော့ရငခြှငထြဲမှီကာ ငိုသည် ဘာမှလည်းမေးမရ။

ကြာတော့ကြာပြီ ကြှနတ်ောြ ရပတ်ညရြ အလှနခြကလြာသည်။ မမပြောသလိုဆိုတာ မှနန်ပြေီလာ? ရငမြောလာသည်။ ကိုယ့ကြိုယ် ကိုလည်း သံသယ ဖြစ်လာသည်။ ငါကော…? အိုး…ကိုယ့ကြိုယကြို လန့သ်ှားသည်… မဖြစ်သင့ပြါ…

အမှနဝြနခြံရလွှင် မမပြောလိုကသ်ည့ြ နေ့မှစပြီး ကြှနတ်ော့ အတွေးလမ်းကြောင်း ယိမ်းယိုင် လာ ခဲ့သည်။ တဈကယ့တ်ဈတယ် မှာတော့ “ဖြစ်သင့ြ” “မဖြစ်သင့ြ” ကြားတိုကပြှဲမှာ “မဖြစ်သင့ြ” က “ဖြစ်သင့ြ” ကို အလဲထိုးပစ်လိုကတ်ာများသည်။ စိတထြဲကလကလြည်းခံချင်သ်ည် လကခြံဖို့လည်း ခကသ်ည်။ ကြှနတ်ောြ သူ့ကို မသိမသာရှောငရြှောငလြေး နဖြစ်ေတော့သည်။ ကြှနတ်ောြ၏ “မဖြစ်သင့ြ” ဆိုတာကို သူခံနိုငရြည် ရှိပါမညလြား? ဇာခွည့စြိတဓြါတကြ မလှယ်… တွေးပူရငမြောရသည်။

ဒီလိုနရင်ေး တဈနေ့တော့ မမ အိမကြိုရောကလြာသည်။ ဘာမပြောညာမပြော ဇာခွညန်ှင့ြ ကြှနတ်ော့ ကိုခေါကြာ သုံးယောကဆြုံ၍… ဟိုစကားဒီ စကားနည်းနည်း ပြောပြီး… လကထြပရြနကြိဈစကို အလှနပြါးနပစြှာ ထိန်းကာ ပြောတော့သည်။ ဇာခွည့ရြှေ့ ကြှနတ်ော့ကိုစတင် မေးသည်။ သချင်ေသ်ှားသည်။ ကြှနတ်ောဘြာမှ အဆုံးသတအြဖြေ မရှာရသေးသောကိဈစ…။ ငှင်းဖို့ဆိုတာ ဒီအခွအနေမှော လုံးဝမဖြစ်နိုင်၊ ကြှနတ်ောြ ခေါင်းညိတလြိုကသ်ည်။ ဇာခွည့ကြိုမေးတော့ သူလည်း ခေါင်းညိတသ်ည်။

စကားဝိုင်းက အေးစကစြကြ နိုငလြှန်းသည့ြ အခွအနေမှေ ရုတတ်ရကြ လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်သှားရ သည်။ “ဒါဆို ဘာလိုသေးသလဲ…ကြာတယ်…” ပြောကာ ခကြခြငွြးပင် သှေးပူတုန်းထကာ ရုံးခေါတ်ကြ လကထြပပြေးသည်။ အပြနမြှာ သူပြောသောကားကို အိမမြှာ လာထိုးပေးလိုကသ်ည်။

ကိဈစမှာ ချောမောစွာ ပြီးစီးသှားသလို ရှိသောလြည်း…တဈအိမတ်ည်းနလောခဲ့သော ဒီနှစ်ယောကမြှာ သူစိမ်းပြငပြှငလြို ဖြစ်သှားရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးဘကကြ ရုတတ်ရကဖြစ်သှားသော ကိဈစကို ရငဆြိုငရြခကန်သည်ေ။ တဈပတကြှာပြီ… ပို၍ပင် စကားမပြောတော့…။

အေးစကစြကြ၊ စကားကို လိုမှပြောဖြစ်သည်။ တဈနကေုနန်မှေ တဈယောကကြိုတဈယောကြ မှငတ်ှေ့ရခွိန် အလှနရြှားပါးသှားသည်။ သူနှင့ကြွှနတ်ောြ ဆကဆြံရေးမှာ “ပြူနာ”တဈရပလြို ဖြစ်လာသည်။

“စကာနည်း ရနစြဲ” ဆိုသော အဆိုကား အခါခတသ်ိမ်း မမှနပြေ။ စကားမပြောခွင်းဖြင့ြ “ပြူနာ” အခွို့ကို ရှောငရြှားနိုငသ်ောလြည်း စကားပြောမှပဲ ဖြရှင်ေးနိုငသ်ော “ပြူနာ” တို့မှာအများစု ဖြစ်သည်။

ကမျဘာပေါရြှိ အကြီးမားဆုံး “ပြူနာ”တို့၏ အဖြကေား စကားပြောခွင်း(အပြနအြလှန် ဆှေးနှေးခွင်း) တွငရြှိတတသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ “Dialogue” လိုအပတ်ယ်… ဆိုတာ ကြားဖူးပလေိမ့မြည်။ အဲဒီ “Dialogue” (အပြန် အလှန် ဆှေးနှေးရေး) ပြောပြော တွေ့ဆုံဆှေးနှေးရေးပြောပြော… အဲဒါ မဖြစ်နိုငမြှုကြောင့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့ မှာ ဘာတွရငေဆြိုငန်ရခွေင်းကို အကယွမြပြောလို… ယခု “Dialogue” ၏အရေးပါပုံကိုသာ ညှှန်းလိုရင်း ဖြစ် သည်…

“ဆိတဆြိတန်ေ ဝနခြံခွင်းမည်၏” ဆိုသောစကားမှာ ရှားရှားပါးပါး တခွို့သော အခွအနေတေို့တွင် မှနန်ိုငသ်ောလြည်း “ဆိတဆြိတန်ခွင်ေး” တွင် အဓိပူပါယပြေါင်း မှောကမြွားစွာ ကိန်းအောငန်တတေသ်ည်။ ယခု “ဆိတဆြိတန်ခွင်ေး” က အေးစကတ်င်းမာမှု၏ အဓိက အကြောင်းအရင်း။

လူဆိုတာ မှနသ်ညထြငလြွှင် ပြောရမှာ ဝနမြလေးတတသ်ောလြည်း အမှနကြို ဇဝဇဝေါဖြစ် နေ လွှငကြား နှုတဆြိတခြှင်းက ရလဒအြဖြစ် ထွကလြာတတသ်ည်။ ယခုဝနလြေးနသညေမြှာ ကြှနတ်ော့ အတွင်း တိုကပြှဲ။ “ဆိတဆြိတန်ခွင်ေး” ဆိုတာမှာ ဘာကစရမှန်းမသိ၍ မပြောဖြစ်ခွင်းက အများဆုံး ဖြစ်တတသ်ော အကြောင်းအရင်း။ စပြောဖို့ဆိုတာက ကြှနတ်ော့အတွင်း ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နခွင်ေးက ပိတဆြို့တားဆီးနသညေ့ြ အဓိက “ပြူနာ”…

နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှဈတွယလြာသော သဈပငကြို ဖြိုလှဲရ ခကခြဲသလို… နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှဈတွယ် နသေော စိတဓြါတကြို ပြောင်းလဲရနဆြိုသညမြှာ ပို၍ခကခြဲတတကြှောင်း ပြောစရာပင် မလိုထငသ်ည်။

“ပြူနာ”ဆိုသညမြှာ ရငဆြိုငမြဖြရှင်ေးဘဲ အခွိနကြှာကြာ လစွလြွူရှုထားလွှင် မှေးမှိနကြာ ပြောကြ ကြယသ်ှားရတာ ရှိသလို တခွို့“ပြူနာ”တို့မှာ ရငဆြိုငမြဖြရှင်ေးလွှင် ပို၍ကြီးထွားလာတတကြှသည်။ ထိုသို့ ကြီးထွားလာသော “ပြူနာ”ကို လစွလြွူရှုပြနလြွှင်… တခွိနခြွိနမြှာ ပေါကကြှဲမှုနှင့ြ ရငဆြိုငရြတတသ်ည်။ ထိုသို့ ပေါကကြှဲပြနလြွှငလြည်း ပေါကကြှဲမှုပြင်းထနတ်တသ်ည်…။

……………………………………………………………..

🌻ပေါကကြှဲခွင်း၏ နိဒါန်း🌻

ဆောင်း နံနကခြင်းလေးမှာ လှပပြီး သာယာသည်။ လမ်းလွှောကပြှီး အပြန် နံနကစြာ စားသောကကြာ အိပအြပေါထြပ် ပန်းခွီခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့သည်။ ပန်းခွီကား တဈခပြအြား အဆုံးသပရြနရြှိသည့အြတွကြ ဆေး စပကြာ ပန်းခွီကာထဲ နဈမွောသှားသည်။

၁၁နာရီခန့ထြိုးသောြ ပြီးသှားသဖြင့ြ ထိုငကြှည့န်ခေိုကြ ပန်းခွီ ခန်းထဲ ပန်းခွီထိုငဆြှဲနခေိုကြ ပြေးပြေးလှှားလှှားကလေး ဇာခွညဝြငလြာကာ နောကကြွော မှနေ၍ တင်းကပြစြှာ သိုင်းဖကြ လိုကသ်ည်။ သူ့ခေါင်းကို ကြှနတ်ော့ ပခုံးပေါတ်ငကြာ တခွုံ့ခွုံ့ရှိုကကြာ အသံမထွကမြိအောင် ငိုတော့မှ… ကြှနတ်ော့စိတထြဲ ထင့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်…။ရငဆြိုငရြမည်…

“ဟေ… ဇာခွညလြေး… ဘာဖြစ်လို့လဲကြယ်…”

“ကိုကို ဇာခွည့ကြို ခစွလြို့ယူတာလား? မှနမြှနပြှောပါနောြ… ”

“ခစွလြို့ယူတာပေါ့ ဇာခွညရြ…”

“ခစွဖြူး” ဟု ကြှနတ်ော့ကို ဆှဲခါရင်း ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီး အောလြသည်ေ။

“ခစွပြါတယဇြာခွညရြ… နပေါအုံးကြယ် ဇာခွညကြ ဘာလို့ဒီလိုထငရြတာလဲကြယ်…? မှန်းစမ်း ဇာခွည် ဘာလို့ ငိုရတာတုန်း? ကိုကို့ကိုပြော တိတတ်ော့နောြ…”

ပြောရင်း မတတ်တထြလိုကရြာ ဇာခွညကြ ကြှနတ်ော့ရငဘြတကြို ခေါင်းတိုးဝှေ့ရင်း ရှေ့မှဖကလြေ သည်။ သူ့ကြောလေးကို သပပြေးရင်းချော့သည်။ ခေါင်းမော့ ကြည့်ကြာ…

“ဇာခွည် ငယင်ယတ်ုန်းကတော့ ဇာခွည့ကြို ကိုကိုခစွတ်ယ်၊ အခု မခစွတ်ော့ဘူး၊ ဇာခွညတ်ို့ လကထြပပြှီးကတည်းက ကိုကိုဇာခွည့ကြို ရှောငန်တော ဇာခွညသ်ိတာပေါ့…အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… ဇာခွည့ကြို ဖကရြငလြည်း အရငတ်ုန်းကလို အားရပါးရမဟုတဘြူး စိတမြပါလကမြပါနဲ့ ဖကတ်ာ…အီးး”

“မဟုတရြပါဘူးကြယ်…”

“ကိုကို မှနမြှနပြှောပါနောြ…အီး…ဟင့ြ…မမအတင်း ပေးစားလို့ ဇာခွည့ကြိုယူတာ…မဟုတလြား?

“မဟုတပြါဘူးဆိုကြယ်…”

“ဇာခွညကြတော့ ဒီကမျဘာပေါမြှာ ဘယသ်ူ့ထကမြဆို ကိုကို့ကို ခစွလြိုကရြတာ… ကိုကို ဒီလိုဖြစ်သှား တာ အဲဒီလကထြပတ်ဲ့ အခွိနကြတည်းကပါ ကိုကိုရယ်… မခစွရြင် ကြာလိုကပြါ…ကိုကိုရယ်… အီးး… ဇာခွညတ်ို့ အရငအြတိုင်း နရအေောငပြါ…အဟင့ြ အဟင့ြ၊ ဟီး”

“မဟုတတ်ာကြယ်… ခစွပြါတယ် ဇာခွညလြေးရ…”

ယခု ရှိုကကြာရှိုကကြာ ပေါကကြှဲရင်း မကြရြညပြေါကပြေါကြ ကနွေ သညတ်ောရြုံကိဈစကို ငိုတတသ်ူ မဟုတယ်ခုကလည်း တောရြုံကိဈစလည်း မဟုတ်။ စိတထြဲ အလှနထြိခိုကသ်ှားသည်။ သူ့ပါးပြငပြေါကြ မကြရြည် စများကို သုတပြေးလိုကရြင်း…

“မခစွဘြူး မခစွဘြူး… ဟင့ြ…အီး… အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… သူများကို…မခစွဘြဲနဲ့…ယူပြီးတော့…အီး… ဇာခွညကြတော့ ခစွလြိုကရြတာ…..ဟင့ြ… ဟင့ြ…အီး..”

ဆူဆောင့ကြာ ပြောတော့သည်။ မကြနပေစြိတကြလည်း သူ့မကြဝြန်းတို့တွင် အထငအြရှား။

“ဇာခွညလြေးရယ်…ခစွပြါတယဆြိုကြယ်…မဟုတသ်ေးပါဘူး ကလေးရယ်”

“အဲဒါပဲ…အဲဒါပဲ ကိုကိုဇာခွည့ကြို ကလေးထငန်တော အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… ဇာခွည် ကလေး မဟုတတ်ော့ဘူး…အီး…ဒါကလေးလား ကိုကိုရယ်၊ အီး ဟင့ြ…”

လူချင်ြးခွာလိုကကြာ ကြှနတ်ော့လကကြို ခပကြှမ်းကြမ်းဆှဲပြီး တီရှပပြေါမြှ သူ၏ရငသ်ားပေါြ တငပြေး သည်။ ကြှနတ်ော့လကကြိုရုန်းတော့ ခကြခြငွြးလှှတပြေးကာ။ မကြရြညကြလည်း ပေါကပြေါကကြနွသည်ေ။

“တွေ့လားခုပဲ ဇာခွည်…ကိုကို့အတွကရြှံစရာကြီး…ဖြစ်နတယ်ေ မဟုတလြား၊ ကိုကို ဇာခွည့ကြို မထိချင်ဘြူးမဟုတလြား…ကိုကိုမခစွတ်ာ…အီး… ဇာခွညကြတော့…ခစွလြိုကရြတာ…အီး…ဟင့ြ…ဟင်.. အီး… ရော့ဟယ်…မထိချင်အြုံး…ဒီလကြ…”

ရှကရြှကန်ှင့ြ လကကြိုဆှဲကာ ကိုကခြဲပစ်မညလြုပပြှီး သှားနှင့ထြိတော့ …သူ့ဘာသာသူ့ လန့ကြာလှှတ် လိုကသ်ည်… သူ့ မကြန်ှာမှာ ကရုဏာစိတ် လွှပကြနဲဖြတပြှေးသှားတာကို တွေ့လိုကရြသည်…

“…အီး…မလုပရြကဘြူး…ကိုကိုနာမှာ…အီး…ဟင့ြ…”

“တိတပြါဇာခွညရြယ်၊ မရှံပါဘူး၊ ခစွပြါတယဆြိုကြယ်၊ ဇာခွညလြေးလိမျမာတယ်…တိတတ်ော့နောြ…”

“ကိုကို…ဇာခွည့ကြို အဲလို…မခစွဘြူးမဟုတလြားဟင်…? ဇာခွညသ်ချင်ေတ်ယ်.. ကိုကိုရယ်…ဇာခွည် သချင်ေတ်ယ်…အီး…ဟင့ြ ဟင့ြ” ကြှနတ်ော့အပေါြ လဲပျိုကလွာတော့ ပြနဖြကလြိုကသ်ည်။

“ဟာ၊ အဲလိုမပြောပါနဲ့ ဇာခွညလြေးရယ်…. ဇာခွည့ကြို ခစွပြါတယ်…ခစွလြို့ယူတာပါကြယ်…”

“ဟုတဖြူး…ဟုတဖြူး…မမပေးစားလို့ယူတာ…မခစွဘြူး မဟုတလြား…ဝနခြံလိုကြ”

“အဲလိုမပြောပါနဲ ဇာခွညရြယ်…ခစွခြဲ့ပြီးသားပါ…ရုတတ်ရကြ…ဆိုတော့…”

“…ကိုကို…မခစွတ်ာ…ဝနမြခံချင်တ်ာ…အီး…”

“ကိုကိုရယ် ဇာခွညကြိုကို့ကို ဒီလောကခြစွန်တော၊ ကိုကိုကမသိသလိုလိုနဲ၊ ဇာခွညခြစွတ်ာ… ပြုစုယုယတာကို ကိုကိုမှမလိုချင်ဘြဲ…ဟီး… အင့ြ အင့ြ…ဟီး…”

“ဇာခွညလြေးရယ်…ကိုကို ဇာခွည့ကြို သိပခြစွပြါတယကြှယ်…” ပြောကာ၊ သူ့ကြောပြငလြေးကို သပပြေးနရော။

“ဇာခွည် ခစွသ်လိုမွိုးလာဟင်… ပြောပါကိုကိုရယ်…?”

“အင်း”

“တကယပြှောနတောလား ကိုကိုရယ်? တကယခြစွလြားဟင်?”

“တကယခြစွတ်ာပေါ့…”

“ဒါဆို ဘာလို့မွိုသိပထြားတာလဲဟင်…ကိုကိုသိပဆြိုးတာပဲ…ဇာခွညသ်ိပခြစွတ်ယ်…”

ပြောလည်းပြော ကြှနတ်ော့ရငဘြတကြို ထုလိုကင်ိုလိုကလြုပန်သည်ေ။

“ဇာခွညလြေးကို သိပခြစွလြှန်းလို့ပါကြယ်… မထိရကြ မကိုငရြကလြောကအြောင် အများကြီး ခစွသ်ှားလို့ပါ ဇာခွညလြေးရ…”

သူ့မကြန်ှာ ကြညလြငသ်ှားသည်။ တင်းကပြစြှာဖကလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ထပကြာတလဲလဲ မေးပြန် သည်…

“ကိုကို ဇာခွည့ကြို ဟို…ဟို…လေ… ကိုကို့မိန်းမလို…အင်း…အဲလို… ခစွတ်ာပါနောြ..”

“ဟုတပြါတယ်..ကြယ်..မိန်းမလို…ကိုကို့မယားလို…ခစွတ်ယ်…ကဲ ကြနပေပြှီလား?”

“ဇာခွညလြည်း…ခစွတ်ယ်…မကြနပေဘြူး…နမ်းမယဟြယ်…နမ်းပစ်မယ်…”

……………………………………………………..

🌻အနမ်းထဲစီးမြောခွင်း🌻

စကားဆုံးတော့…သူ ကြှနတ်ော့ပါးကို တရှှတရြှှတန်မ်းပြီး ကြှနတ်ောန်ှင့ြ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ကာ နမ်း တော့သည်။ ထိုသို့နမ်းပြီး ခဏအကြာ… နီစိုစို ထူပြည့သ်ောနှုတခြမ်းဖြင့ြ ကြှနတ်ော့ အောကန်ှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းတော့သည်။ အနမ်းများ ကြမ်းလာသည်။

လကန်ှဈဘကကြလည်း ကြှနတ်ော့ကို တင်းကပြစြှာသိုင်းဖကြ ပြီး အငမ်းမရနမ်းတော့သည်။ ကြှနတ်ောလြည်း စိတလြွှော့ထားလိုကကြာ သူ့အနမ်းကို တုန့ပြှနလြိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့အင်ျဂါတဖြည်းဖြည်း လူးလှန့လြာ၍ မာကြောကာ သူ့ဗိုကသ်ားပြငကြို ဖိမိနသည်ေ။ ထိုအထိအတွေ့ ကို သတိထားမိသှားပြီး ရုတတ်ရကြ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ကိုယလြုံးချင်ြး ခွာလိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောလြည်း လန့သ်ှားသည်။

မယုံကြညန်ိုငစြရာ တဈစုံတရာကို တွေ့သှားသည့အြခိုကြ အံ့အာသင့ပြှီး ထိုအရာ ရုတတ်ရကြ ပြောကသ်ှားသကဲ့သို့သော မကြဝြန်းတို့ဖြင့ြ သူ့ဗိုကသ်ားပြငကြို ထိလိုကသ်ောအရာကို လိုကရြှာသည်၊ သူ့လကဖြှင့ြ ကြှနတ်ော့ရှေ့ပိုင်းကို အဝတအြစားပေါမြှပင် ခပမြှနမြှနစြမ်းတော့သည်။ အတွင်းခံထဲမှာ မာတင်းနသေော အရာကိုစမ်းမိဖြင့ြ သူ့လကမြွား ထိုနရောရပသ်ှားသည်။ သတိဝငလြာသလို ယုယုယယ ပြတသ်ပတ်ော့သည် ပို၍တင်းလာလေ သူ့မကြလြုံးကယွလြာလေ… အပြည့အြဝနီးနီး တောင့လြာရာ…

“အို… ဒီလိုဖြစ်တာ ဇာခွည့ကြို လိုချင်လြို့ပါနောြ…ဒါ…ဒါ၊ ဇာခွည့ကြို ဟိုလို..ခစွလြို့နောြ..နောကြိုကိုနောြ”

“အင်းပေါ့… ဇာခွညလြေးရဲ့”

“ဟယ်…စမ်းကြည့်မြယ်…စမ်းကြည့်မြယ်…နောြ”

တတွတတ်ှတပြှောရင်၊ သူ့လကမြွားဖြင့ြ တယုတယ သူထပပြှတန်တေုန်း ပုဆိုးထဲ လကထြည့သ်ှင်းလိုကရြာ ပုဆိုးစ ကြှတထြှကလြာပြီး ကြှနတ်ော့ ပုဆိုးကြှတသ်ှားသည်။ ဒါကို သူ့လကဖြယပြှီး ပုဆိုးကိုခွှတခြပြှီး အနကရြောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပြူးကယွဝြိုင်းစကန်သေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။ ဘာမှမကြာလိုကြ အတွင်းခံပေါြ လကတ်ငကြာ တယုတယ ပြတန်တေော့သည်။ ကြှနတ်ောလြည်း စိတကြိုလှှတထြား လိုကတ်ော့သည်။ သူ အားမရတော့…

“ဇာခွည်၊ က…ကိုငကြှည့မြယန်ောြ…”

“အင်း”

အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲ အပေါမြှ ကပြတ်ည်းစွာ သူ့လကကြိုထည့န်ှိုကကြာ၊ စမ်းလရော သူ့လကန်ုနု၏ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ပိုတင်းမာလာပြနသ်ည်။

“ဟယ်…သနားပါတယ် ကိုကိုရယ်…သူ့မှာ အတွင်းခံထဲ ကပြည်ှပန်တောပဲ၊ သူနာနမှောပေါ့ ကိုကိုရ ဒီအတွင်းခံကလည်း တင်းလိုကတ်ာ…ဒီလောကကြှပတ်ာကြီး ဘာလို့ဝတတ်ာလဲ၊ ဂရုစိုကမြှပေါ့၊ ကိုကို နောကဆြို ချောငတ်ာဝတန်ောြ၊ အခု သူ့မှာ ကြပပြိနပြေီ…ဇာခွည် ခွှတပြေးမယန်ောြ …”

“ဇာခွည့ျ ဆန်ဒအတိုင်းပါကြယ်”

——————————————

🏵️🏵️🏵️အပိုင်း (၂)🏵️🏵️🏵️

ဒူးထောကကြာ လီးကို လကတ်ဈဘကဖြှင့ြ ဂရုတစိုကကြိုငကြာ ကနွလြကတ်ဈဘကဖြှင့ြ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ဆှဲခသွည်။ လီးအပြင် ရောကမြှ ကိုငထြားသောလကကြိုလှှတကြာ လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို အောကသ်ို့ဆှဲကာ ခွှတပြှီးအမော့တွင် တရမ်းရမ်း ဖြစ်နသေောလီးက ဇာခွညပြါးသို့ ထိသှားရာ မကြရြညစြိုနသေော သူ့ပါးဖြင့ကြပထြားပြီး ပြုံးပြုံးလေးပြောသည်… ကြှနတ်ောကြား အံ့သှ၍ မဆုံး။

“အဲတော့ြ၊ ဇာခွညပြါးကို သူနမ်းနတယ်ေ၊ သူ့ကို ပြောလိုကကြိုကို ဇာခွည့ကြိုမခစွဘြဲ မနမ်းရဘူးလို့”

“ဇာခွည့ကြို ခစွလြို့နမ်းတာပေါ့”

“ဇာခွည့ပြါးကိုနမ်းတဲ့ဟာကြီး၊ သူ့ပြနန်မ်းပစ်မယ်…”

ပြောရင်း ကြှနတ်ော့အင်ျဂါကို ကတုနကြယငလြကမြွားဖြင့ြ ကိုငကြာသူ့ နှုတခြမ်းများဖြင့ြ တေ့ကာ တရှှတရြှှတ် နမ်းသည်။ သူ့နှာခေါင်းကို ကပတ်ေ့ကာ ရှူတော့သည်။ လကဖြှင့ြ အသာလေး ညှဈကြည့်ြ ပြတ် ကြည့်သ်ည်။ အမွိုးမွိုး စူးစမ်းနတေော့သည်…

“အယ်၊ အနံ့က…တမွိုးလေး ဇာခွညကြှိုကတ်ယ်…ကိုကိုရယ်…”

လကဖြှင့ြ ကိုငပြှတရြင်းထိပမြှ အရပြေားကို လှနခြလွိုကသ်လို ဖြစ်သှားတော့ လီးဒဈထွကပြှူ လာ သည်၊ အလန့တ်ကြား သူ့လကကြို လှှတလြိုကပြှီး…

“အို့၊ ကိုကိုနာသှားလား ကြည့်စြမ်းကြည့်စြမ်း ကိုကို့မကြန်ှာလည်း ခွုံ့မည်းလို့၊ တ…တောင်းပန်…”

“အဲဒါက အဲဒီလိုပဲ…လှနခြလွိုကရြတာ၊ နာလို့မဟုတပြါဘူးဇာခွညရြ…ကောင်းလို့ပါ”

သူပြနကြိုငကြာ အပေါမြှ လီးအရပြေားကို ရှေ့တိုးကြည့်ပြှီး ဂရုတစိုကဖြှည်းဖြည်းလေး မရဲတရဲ နောကြ သို့ ပြနဆြှဲသည်။ ဒဈပေါသ်ှားပြနသ်ည်။ ကြှနတ်ော့မကြန်ှာကို ကြည့်ရြင်း ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပကြှည့န်ေ သည်… ထိုသို့လုပရြတာကို သဘောကသွှားသည်။ သူ့လကန်ုနုကြောင့ြ နရခေကလြှသည်…

“အပေါခြှံလေးက နူးအိအိလေး အတွင်းထဲမှာတော့ မာတောငတ်ောငကြှီးနောြ၊ သှေးကြောတွလည်ေး ဖုဖောင်းလို့၊ ထိပကြပြောငခြွောနတော ခစွစြရာလေး…ခုလိုလုပတ်ော့ တကယကြောင်းလားဟင်?”

“တကယကြောင်းတာပေါ့”

“ဟယ်…ဟုတလြား၊ ဒါဆိုလုပပြေးမယ်… အနံ့က ပိုစူးလာသလိုပဲ…ဇာခွညကြှိုကတ်ယ် အောကကြဟာ ဘာခေါလြဲ ဟင်”

“ဥ”

“ဟယ် ဟုတပြါ့…အထဲမှာ လုံးလုံးလေး… ဥ ကိုငတ်ော့ကော နာလာဟင်”

“သူ့ကို ဖြဖြပဲ ကိုငရြတယ်”

“အင်း…ဖြဖြပဲကိုငမြယ်…ဒါကကတွော့ ကိုကို့လီးနောြ…”

“ဟုတတ်ယ်…ဇာခွညကြိုငရြတာ ဘယလြိုနလေဲ”

“ကောင်းတယ်…ကိုငရြတာနှေးတယ်၊ ပြီးတော့ အနံ့ကမှှေးတယ်၊ ကိုကို့လီးကို… မမအရသာခံပြီး အားရပါးရ စုပန်တော မှငကြတည်းက ဇာခွညစြုပကြှည့ခြငွန်တော… စုပကြှည့မြယန်ောြ…”

ပြောကာ အဖြကေိုမစောင့တ်ော့ဘဲ လီးအရင်းကို ညာလကဖြှင့ကြိုငကြာ၊ ဒဈကို နီစိုစိုပြည့တ်င်း နသေော နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးဖြင့ြ ပြှတကြနဲနအေောင် ငုံလိုကရြာ ချောမှတစြှာပြတတ်ိုကကြာ ဝငသ်ှားသညမြှာ အလှနထြိလှသည်။ ပူနှေးစိုစွတသ်ော သူ့ပါးစပ် အထိအတွေ့က ပိုတင်းမာစသည်ေ။

နို့ငတသ်ည့ြ ကလေး ငယကြဲ့သို့ အားပါတရ တပြှတပြှှတ် စုပန်သည်ေ။ သူ့နှုတခြမ်းတို့ ရဈသိုင်းထားသလိုပြတဆြှဲ နသညေ့ကြှားက လွှာဖြင့လြည်း ပြတတ်ိုကန်သညေဖြစ်ရာ မခံနိုငတ်ော့သလိုဖြစ်လာသည်။ မမ စုပပြေးတာကို မှငထြားသည့ြ အတိုင်း အတတန်ိုငဆြုံး လုပကြိုငန်သည်ေ။

သူ့မကြလြုံးအစုံက ကြှနတ်ော့ကို စူးစမ်းရင်း မော့ကြည့်ရြင်း စောင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။ ကြှနတ်ောြ စိတထြကာ ကော့လာသညကြို မှငသ်ောြ သူ့မှာ အားရကာ၊ ခပသ်ှကသ်ှကြ ထုပခြညွြ သှင်းခညွလြုပကြာ စုပန်သည်ေ။

“အဲ… ဇာခွည် မမ စုပတ်ာ ဘယတ်ုန်းက မှငလြိုကလြဲ”

လီးကို ပါးစပထြဲ မှ ပြှတကြနဲမှညအြောင် ထုတလြိုကပြှီး…

“သုံးနှစ်ရှိပြီ…မကြာခငကြ ပြောပြှဲစားထွကတ်ုန်းကလေ၊ အခန်းထဲမှာ ဇာခွညမြရှိဘူးထငပြှီး မမလေ ကိုကို့ကိုဆှဲလာပြီး စုပတ်ာလေ၊ တံခါးနားမှာဆိုတော့ ဇာခွညလြည်း အပြငပြှနထြှကလြို့ မရလိုကတ်ော့ ဘူး၊ တမငခြွောင်းကြည့်တ်ာ မဟုတပြါဘူး၊ ကိုကိုရ”

“အခုစုပကြှည့တ်ော့ကော…”

“စုပလြို့ကောင်းတယ်၊ စုပတ်ော့ ပိုပိုစုပခြငွလြာတယ်၊ ပါးစပထြဲကကိုး မထုတခြငွဘြူး၊ ပူပြီးတော့ နှေးနှေးနဲ့ လီးထိပကြ ပြော့သလိုလို မာသလိုပဲ.. တင်းပြီးတော့ ပြောငခြွောနတောကလည်း ခစွစြရာ ကြီး၊ အရသာကလည်းတမွိုးပဲ ဇာခွညကြှိုကတ်ယ်၊ နောကလြည်း ပေးစုပရြမယ်၊ နောကြိုကိုနောြ”

“စုပပြေါ့ ဇာခွညရြဲ့”

လီးထိပကြို လွှာလေးဖြင့ြ လကြကြှည့န်သည်ေ…သဘောကသွလိုဖြစ်ကာ လီတံတချောင်းလုံးကို လိုကလြကြကြှည့သ်ည်။ ကြနပေမြှ နှုတခြမ်းလေးဟကာ…ပါးစပထြဲ သှင်းယူလိုကကြာ ဆကစြုပန်သည်ေ။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ခေါင်းမှ ဆံပငတ်ို့အား သာသာလေးထိုးဖြနလေိုကသ်ည်။

“အားပါးပါး ကောင်းလိုကတ်ာ”

နှစ်မိနဈခန့ြ အားရပါးရစုပပြှီး၊ ပြှတကြနဲ အပြငထြုတကြာ…

“ဇာခွညစြုပပြေးတာ၊ ကိုကို့လီး တကယကြောင်းနလေားဟင်”

“တကယပြေါ့ ဇာခွညရြ…”

“ဒါဆိုရငလြေ ကိုကို၊ ဇာခွည့ကြို သိပစြကားများတယလြို့ ပြောပြောနတော မဟုတလြား နောကဆြို ကိုကို နားငှီးရင် သိလား၊ ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ ကိုကို့လီး ထိုးထည့လြိုကြ ဒါမှ၊ ကိုကို နားလည်းမငှီး လီးလည်းကောင်း ဇာခွညလြည်း လီးစုပရြနဲ့ ဟနကြနွမှော”

“ဇာခွည် စကားသံနဲ့ ကိုကိုနားမငှီးပါဘူး ဇာခွညရြ…”

“အို…ကိုကိုကလဲ ဇာခွည် အဲလို အလုပခြံချင်လြို့ပါဆို၊ လုပ်၊ အခုထိုးထည့ြ… ထိုးထည့ပြါဆို…”

“ကဲ ထိုးထည့ပြှီဗွာ…ကဲရော့၊ ပြှတ်”

ဝမ်းသာသှားပြီး၊ ပိုအားရစွာ စုပပြေးနသည်ေ…

မမ လီးစုပခြုနမြငခြဲ့ဖူးသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူစုပခြဲ့သညမြှာ သူ့အတွကြ အဓိက။ တဈဘကသ်ား ခံစားခကြကြ သူ့အတွကြ ပဓာနမဟုတ်။ သူစုပလြို့ကြနပေသ်ှားလွှင် ပြီးပြီ။ ကာမဆကဆြံရာလည်း ထိုအတိုင်း သူလိုချင်မြှ၊ သူ့သှေးသားတောင့တ်မှ ကာယလိုအငသ်ကသ်ကလြိုယူဆပြီး တဘကသ်ားမှာလည်း လိုအင် ရှိနိုငသ်ညကြို သူစိတထြဲမှာပင် ထည့တ်ှကသ်ူမဟုတ်။

စားသောကပြှီးနောကြ မဆာမချင်ြး ပြနလြှည့ကြှည့ဖြို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်။ တဈခါတဈခါတော့ မိန်းမဆိုတာ နားလညရြသိပခြကသ်ည်။ ဇာခွညမြှငခြဲ့သညဆြိုတာ သူအငမြတန် စိတအြလာဆုံးနေ့နှင့ြ တိုကဆြိုငခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။

သူခဏအကြာ စုပပြေးပြီး မကြလြုံးမှေးစင်းနသေော ကြှနတ်ော့ကို လီးလှုပကြာ မေးသည်…

“ကိုကို ဇာခွညစြုပပြေးတာ ကောင်းရဲ့လားဟင်၊ ဇာခွညစြုပကြောင်းသလို စုပန်တော၊ ဇာခွညကြ ခုမှကိုငဖြူး စုပဖြူးတာ ဆိုတော့၊ ကိုကို မကောင်းရင် သငပြေးနောြ…”

“တကယကြောင်းတာပါကြယ်…ကောင်းလှန်းလိုခကန်တော…”

“တကယ်? ဟုတပ်..ပိုကြီးလာတယ်… ကိုကို့လီး ပြောန်လေို့ ပိုတင်းလာတာဖြစ်မယ် နောကြိုကိုနောြ”

“ဟုတတ်ာပေါ့”

ပြောကာ တပြှတပြှှတ် အသံစုံမှညန်အေောင် စုပတ်ော့သည်။ မမစုပတ်ာ ခံကငွ့ြ ရှိခဲ့သောလြည်း အထိအတွေ့နှင့ကြင်းတာ ကြာခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့ကြ တဈကြောင်း၊ သူအလှန် စိတပြါလကပြါ စုပန်သေောကြောင့ြ က တဈကြောင်း ပြီးချင်ခြငွြ ဖြစ်လာသည်…

“ဇာခွည်…ရပလြိုကတ်ော့”

ပြောကာ သူ့ပါးစပထြဲပြီးမှာစိုး၍ ကြှနတ်ောအြခွိနမြီ ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်။

“အို့ …ဘာလို့ထုတလြိုကတ်ာလဲ…”

ခပသ်ှကသ်ှကြ မကြမနေပ် မေးသည်…

“ဇာခွညစြုပပြေးတာ မကောင်းလို့လားဟင် မမကတွော့ ကိုကို့လီးပြော့တဲ့အထိ စုပခြငွသ်လောကြ စုပရြတယ်…”

စိတမြကောင်း ဝမ်းနည်းသှားကာ မကြရြညဝြဲသှားသည် …ငိုမဲ့မဲ့ သနားစရာမေးရှာသည်။

“ဇာခွညစြုပတ်ာ မကောင်းလို့ မဟုတပြါဘူးကြယ်၊ ထပစြုပရြင် ကိုကို့လီးက လရညတ်ှထွကေကြုနပြှီး ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ ဝငကြုနမြှာ ဇာခွညရြဲ့၊ လရညကြ ညှီစို့စို့နဲ့ ဇာခွည့ကြို အားနာတယ်..”

“ဇာခွည့ကြို အားနာတယ် ဟုတလြား? ကိုကို အဲဒီစကားက ဇာခွည့ကြို မုန်းလို့ရိုကတ်ာထကြ နာတယ်… မမကို ကတွော့ ခစွပြှီးတော့…ခစွလြို့ယူတာလည်း ပြောပြီးတော့… အဲဒါကိုကို ဇာခွည့ကြို မခစွတ်ာပဲ အဟင့ြ၊ အဟင့ြ…”

မကြရြည် ပေါကပြေါကကြလွာသည်…ငိုတော့သည်။

“ဇာခွညရြယ်..၊ အဲလိုမဟုတဘြူး…”

နားမထောငတ်ော့…

“ဘာမဟုတတ်ာလဲ၊ မမ…မမ…စုပ်…စုပ်…တုန်းက ကိုကို့လီးပြော့ခါနီး “ကောင်းလိုကတ်ာ.. ကောင်းလိုကတ်ာ..မိန်းမရယ်”လို့ပြောပြောပြီးတော့…ကိုကို့…ခွုံ့ထားတဲ့မကြန်ှာ…ကြညန်ူးပြီးတော့… ကြနပေသ်ှားတာ…မမက…ကိုကို့လီးပြော့သှားတဲ့အထိ…စုပပြေးနခေဲ့တာ…ဇာခွညမြေ့မရဘူး..။

ဇာခွည် ကိုကို့ကို အဲလိုကောင်းအောင် လုပပြေးချင်တ်ာပေါ့… ကိုကိုမလိုချင်တ်ာ… ဇာခွည့ကြိုကိုကိုမလိုချင်ြ တာ… အဟင့ြ… အဟင့ြ… အီး… ပြီး… ပြီးတော့ လ…လရည် ဟုတလြား? အဲဒါ… ဇာခွညသ်ိပခြစွြ တဲ့ကိုကို့လီးက ထွကတ်ဲ့ဟာပဲ…ဝငဝြငပြေါ့…ဇာခွညပြါးစပထြဲ ရောကတ်ော့ရော ဘာဖြစ်လဲ…မစငမြှ မဟုတတ်ာ… အီး…”

“မဟုတပြါဘူး ဇာခွညရြယ်… အဲလို…” ပြောလို့မရတော့…

“ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ ကိုကို့လီးထိုးထည့ပြှီး သေးပေါကခြလွိုကကြှည့ြ ဇာခွည် အမှတတ်နိုး မွိုခလွိုကြ မှာပဲ…ဇာခွည့မြကြန်ှာပေါြ ကိုကို သေးပန်းခရွငတ်ောင် ကြညကြှညန်ူးနူး ခံယူပြီးတော့ ဆုခတွယ် မှတပြှီး ဝမ်းသာမှာပါ… ကိုကိုရယ်… ကိုကို့ကို ဇာခွညခြစွတ်ာ မယုံဘူးကိုး၊ ဇ..ဇ..ဇာခွည် ကိုကို့ကို အရမ်းခစွတ်ယ်၊ သမတေတခြစွတ်ယ်… အသသော သတလြိုကပြါတော့ကိုကိုရယ်… အီး ဟင့ြ ဟင့ြ”

ကြှနတ်ော့တဈသကြ မကြားဖူးသော စကားတို့ကို သိပစြိတထြိခိုကစြှာ နင့န်င့န်ဲနဲ၊ ရှိုကကြှီးတငင် ငိုနရင်ေး ရပကေမြဝငပြှောနသည်ေ။ သူ့ခေါင်းသပကြာချော့သည်…

“အဲလိုမပြောပါနဲ့…မငိုပါနဲ့ဇာခွညရြယ်…ကိုကိုလည်း ဇာခွည့ကြိုခစွပြါတယ်… ဇာခွညခြစွတ်ာလည်း ယုံပါတယ် ကိုကိုပြောတာက ဇာခွညမြကြိုကမြှာ စိုးရိမသ်ှားလို့ပါ…သိပခြစွလြှန်းလို့ ပြောလိုကတ်ာ ပါကြယ်၊ ကဲ စုပစြုပ် ဆကစြုပပြါကြယ်၊ မငိုနဲ့တော့နောြ တိတတ်ိတ်…”

ပြောလိုကတ်ော့မှ နှပခြွေးညှဈကာ ကြှနတ်ော့အတွင်းခံနှင့ြ သူ့လကကြို ကပြာကရာလကသ်ုတလြိုကပြှီး မကြရြညဝြဲနရောမှ အရှိုကရြပ်၍ ခေါင်းကိုဆတကြနဲမော့ကာ၊ သူစကားပြောတုန်း အနည်းငယပြွော့သှား သော လီးကို ပြနကြိုငပြှီး သူ့ပါးစပထြဲ ပြနတ်ပလြိုကလြသည်ေ။

ပြီးတော့ အားရပါးရ စုပန်သည်ေ။ လီးပြနတ်င်းသှားပြီး အတောကြလေး ကြာအောင် စုပပြေးနသည်ေ။ ကြှနတ်ောြ သိပကြောင်းလာပြီး ပြီးခါနီးလာသည်။ မထိန်း နိုငတ်ော့ဘဲ ကြှနတ်ော့ခါးများ ကော့လာသည်။

“အား၊ သိပကြောင်း၊ ကောင်းတာပဲကြယ်…ဇာခွညလြေးရယ်၊အား၊ အား၊ ထွကကြုနပြှီ၊ ကိုကိုပြီးပြီ…”

ကြှနတ်ော့လရညမြွား သူ့ပါးစပထြဲ ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။ သူ့လကတ်ဈဘကဖြှင့ြ လီးအရင်းကို ကိုငထြားပြီး လကတ်ဈဘကဖြှင့ြ သူ့ပါးစပထြဲမှဆှဲထုတမြညကြို စိုးရိမကြာ ကြှနတ်ော့ခါးကို အတင်းဆှဲဖကထြား သည်။ လီးကို နှုတခြမ်းများဖြင့ြ တင်းကပြစြှာဖိစုပကြာ လရညမြွားကိုလည်း မွိုခနွသည်ေ။

အပြငထြှကကြုနမြှာ စိုးသဖြင့ြ အထူးသဖြင့ြ လီးဒဈကိုအလှတမြခံ။ သူ့မကြလြုံးများတောကပြကာ ကြညန်ူးနသညေကြို ထငရြှားစွာ မှငလြိုကရြသည်။ ပို၍ပင် အားရပါးရစုပပြေးနသည်ေ…ပြီးသညဆြိုတာကို သူသိမညမြဟုတ် ။ လရညကြုနကြာ ကြှနတ်ော့လီးပြော့ကာ မခံနိုငတ်ော့မှ သူ့ခေါင်းကိုတွန်းကာ ပါးစပထြဲမှ အတင်းဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ စိုးရိမ် တကြီး မော့ကြည့်ြ လိုကသ်ည်။ သူ့မကြလြုံးထဲမှ သံသယတို့ မကင်းစငသ်ေး…

“ကောင်းလိုကတ်ာကြယ်၊ တဈခါမှ ဒီလောကမြကောင်းဖူးဘူး ဇာခွညစြုပပြေးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ”

“ကောင်းနရင်ေ ဇာခွည့ပြါးစပထြဲထည့ထြားလေ၊ ဘာလို့ထုတလြိုကပြှနတ်ာလဲ ကိုကိုရယ်…”

“အခုလို လီးပြော့သှားပြီးရင်း ခဏအကြာထိ အထိမခံတော့ဘူး ဇာခွညရြဲ့၊ ဒါကြောင့ြ ဇာခွည့ပြါးစပ် ထဲက ထုတလြိုကတ်ာပါ”

“အဲလိုလား မသိပါဘူးကိုကိုရယ် ဇာခွညကြနှုတခြမ်းနဲ့ အတင်းဖိစုပလြိုကလြို့ ကိုကို့လီးနာသှား တယ် ထငလြိုကတ်ာ”

“မနာပါဘူး ပိုတောငကြောင်းသှားတာ…ပြီးတော့၊ အခုလို ကောင်းလှန်းပြီးတော့ လရညထြှကသ်ှား တာကို “ပြီးတယ်” လို့ ခေါတ်ယဇြာခွညရြ၊ ဒီလို “ပြီး” သှားတော့ လီးက အကောင်းဆုံး ခံစားမှုကို ရလိုကတ်ာ၊ အဲဒီ ခံစားမှုကို ဇာခွညကြ ကိုကို့ကို ပေးလိုကတ်ာ…”

“ဇာခွညစြုပပြေးလို့ ကိုကို့လီး အဲလိုကောင်းတဲ့ ခံစားမှုရသှားတော့ ဇာခွညပြွောလြိုကတ်ာ ကိုကိုရယ် ပြီးတော့…ကိုကို့လီးကထွကတ်ဲ့ လရညကြိုလည်း ဇာခွညခြစွတ်ယ် ပူပူလေး ခွှဲကြိကြိနဲ့ ဂယွလြီလိုပဲ အယ်..လီးထိပမြှာ တဈစကထြှကကြလွာပြီ..ဟယ်..အဖြူရောငလြေးနောကြိုကို၊ ကဲရော့”

လီးထိပကြို ဂရုတစိုကလြေး လွှာဖြင့သ်ပကြာ လကြလြိုကပြှီး ခေါင်းမော့လိုကပြှီး မကြလြုံးလေးမှိတ် လိုကပြှီး အငမြတန် အရသာရှိသောအရာကို မွိုခသွကဲ့သို့လုပသ်ည်။ မကြလြုံးပြနဖြှင့ကြာ လီးထိပကြို ပြှတကြနဲနအေောင် အမှတတ်နိုး နမ်းသည်။

မတို့မညသ်ည်…ပုံမှနအြားဖြင့ြ လီးဖြင့ကြာမဆကဆြံပြီးမှ သိပကြောင်းသောအရသာ ရလိုကပြှီးမှ လီးကို ခစွသ်ှားတတသ်ည်။ တဈကြိမတ်ဈခါ အဝေးမှမှငဖြူးရုံသကသ်ကြ…ယခုမှထိတွေ့ရုံဖြင့ြ ဒီလောကအြထိ မှတန်ိုး ခွင်းအဖြစ်က…။

လရညကြို အနံ့အသကဖြစ်စေ၊ အရသာဖြစ်စေ သူတို့မနဈသကတ်တဟြု ကြှနတ်ောြ ယုံကြည် ထားသည်။ ယခင် အတွေ့အကြုံကလည်း အထငအြရှား ရှိပြီးသား။ ယခုအဖြစ်က အံ့သှမဆုံး ဖြစ်စကော ကြှနတ်ော့ စိတကြိုဆှဲလှုပခြါပစ်သည်။

မမ လီးစုပခြဲ့သလောကြ လရညကြိုတော့ အရသာကညှီစို့စို့နဲ့ ဆိုပြီးမကြိုကြ။ ပြီးကာနီးပြီဆိုလွှင် သူ့ပါးစပထြဲမှ ရှံရှာသလို ထုတပြဈတတသ်ည်။ မတောတ်ဆ သူ့ပါးစပ်းထဲ ပြီးသှားလွှင် အငမြတန် စိတဆြိုး တတပြှီး သူ့မှာ ထွေးခလွို့ကိုမပြီးတော့ ပါးစပကြိုလေးငါးခါ ဆေးရမှ။

ဇာခွညကြတော့ အကနွတ်ဈစကကြလေး ထွကကြလွာတာကိုပင် အမှတတ်နိုးလကြယ်ူသည်။ လိုလား စွာလုပကြိုငပြေးမှု၊ အကြငန်ာပိုမှုကြောင့ြ ကြှနတ်ော့ရငထြဲ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ နင့ကြနဲ လှိုကကြနဲ ဖြစ်ကာ မကြရြညဝြဲသှားသည်။

“အို၊ ဘာလို့ မကြရြညဝြဲရတာလဲ ကိုကိုရယ်”

“ခစွလြိုကတ်ာ ဇာခွညရြယ်…”

“ဇာခွညလြည်း ကိုကို့ကို သိပခြစွတ်ယ်…”

……………………………………………………….

🌻တိမစြိုငမြွားနှင့ြ ထိတွေ့ခွင်း🌻

“ကိုကို… ဇာခွည် စုပကြောင်းကောင်းနဲ့ စုပပြှီးတော့ ဇကည်ောင်းတာ ခုမှပဲသိတော့တယ်…”

“လာ ကိုကိုနှိပပြေးမယ်”

“အို…နှိပပြေးနဲ့၊ နည်းနည်းလေးပါ ခဏနားလိုကရြင် ကောင်းသှားမှာ လှဲပြီးနားချင်တ်ယ် ကိုကိုရယ်…လာ လာ ကိုကိုလည်းလိုကခြဲ့၊ နားရင်းနဲ့၊ ဇာခွညကြိုကို့ကိုလည်း ဖကထြားချင်တ်ယ်… ကိုကို့အိပခြန်း ထဲပဲ သှားမယလြေ.. ကိုကို ဒါကြီး ပြနမြဝတန်ဲ့၊ ဇာခွညယ်ူခဲ့မယ်…”

ပြောရင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သူကောကယ်ူလိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောလြည်း ပုဆိုးကို ကောကဝြတ် လိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့ လကမြောင်းကို ဆှဲခေါကြာ ကြှနတ်ော့အိပခြန်းထဲ ရောကသ်ှားကြသည်။ သူတံခါးကို လုံအောငပြိတသ်ည်။ အိပခြန်းမှာ အသံလုံခန်းဖြစ်သည်။

မကြန်ှာကကြတ်ှင် ကြည့်မြှန် အကြီးကြီးတပထြား သည်။ စွပကြယွလြေးရှိပြီး အောကပျိုင်း ပုဆိုးဖြင့ြ ကြှနတ်ောအြိပယ်ာပေါြ ခွဆနေ့လြှဲအိပကြာ သူလုပတ်ာကို ကြည့်န်သည်ေ။ ကြှနတ်ော့ အတွငခြံဘောင်းဘီကို အသအချော ခေါကကြာ စားပြဲပေါတ်ငထြားလိုကသ်ည်။

တီရှပအြဖြူလေးနှင့ြ ခွမကြေစြိနား အထိကနွသေော ပန်းနုရောင် စကတဖြားဖားလေး ဝတထြား သောကြောင့ြ ဖြေးဖြူဖြူ အသားရောငန်ှင့ြ လိုကဖြကလြှသည်။ ခေါင်းမှဆံပငကြို နှစ်ဘကခြှဲ စည်းထားသည်။ သူ့တဈကိုယလြုံး မှငရြတာဆို သူ့ဖြေးဖြူရှင်းသန့သ်ော လညတ်ိုငလြေးနှင့ြ လုံးဝန်း ပြည့တ်င်းနသေော လကမြောင်းအိုးလေး။ အခန်းထဲက ခဏထွကသ်ှားသည် ပြနဝြငလြာတော့ ဆံပငန်ှဈဘကခြှဲ စည်းမထားတော့ ဘဲ ဆံထုံး ထုံးထားသညကြို သတိထားမိလိုကသ်ည် ကြှနတ်ောဘြေး ဝငလြှဲလိုကကြာ ကြှနတ်ော့ကို တင်းကပြြ စွာ ဖကလြိုကသ်ည်။

“ကိုကိုမှတမြိလား…မယူခငကြလေ…ကိုကို ဇာခွည့ဗြိုကကြို လကဝြါးနဲ့ထိပြီးတော့ ဝလာတယလြို့ ပြောခဲ့ တာလေ…”

“အဲဒါ ဇာခွည် ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုး ဖြစ်လာတယလြို့ ဆိုလိုတာပါ ဇာခွညရြဲ့”

“ဆုံးအောငန်ားထောငပြါအုံး ကိုကိုရ…ဇာခွညစြိတဆြိုးလို့ ပြောတာမဟုတပြါဘူး ဇာခွည် ပြောချင်တ်ာ က တခွား…”

“ပြော ပြော ဇာခွည်”

“အဲဒီည ဇာခွညတ်ောတ်ောန်ဲ့ အိပမြပြောခြဲ့ဘူး သိလား..ကိုကို၊ ကိုကို အဝတပြေါကြနထေိခဲ့တာ၊ အသားကို ထိခဲ့တာမဟုတဘြူး၊ ဇာခွညတ်ော့ ကိုကို ထိခဲ့တဲ့နရောလေးကို ပြတပြှတပြှီး အရသာရှိ နခေဲ့လိုကတ်ာ…”

ပြောကာ တီရှပကြို ရငဘြတန်ား ရောကသ်ည့အြထိ ဆှဲတငကြာ သူ့ဗိုကသ်ား စူစူကစွကြစွြ နူးနူးညံ့ညံ့ လေးပေါတ်ငပြေးပြီး ကြှနတ်ော့လြကကြို သူ့လကန်ှင့ကြိုငကြာ ဗိုကသ်ားကို လိုကပြှတန်သည်ေ။ သူ့ဗိုကသ်ားမှာ နူးညံ့အိစကပြှီး အေးသလိုနှေးသလို အလှနပြှတရြကိုငရြ ကောင်းသည်။ အကြကသ်ီးထကာ အိပယ်ာပေါြ လူးလှန့ြ နရော ကိုယခြငွြး ပူးလိုကခြှာလိုကြ ဖြစ်နသည်ေ…

“ဟုတတ်ယကြိုကို ဗိုကသ်ားလေးဟုတတ်ယ် ဇာခွညခြံလို့ကောင်းတယ်…အို့ ကောင်းလိုကတ်ာ…”

“ကိုကို၊ ဇာခွညဒြီနေ့ ကိုကို့လီး စုပရြတာ သိပပြွောတ်ယ်၊ သိလား၊ ကိုကိုကော ပြောလြားဟင်”

“ပြောတ်ာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့…”

“ပြောရအုံးမယ်၊ ဇာခွညလြီးစုပန်တေုန်းလေ…ဇာခွည့အြထဲမှာ တမွိုးဖြစ်နတယ်ေ…သိလား…ကိုကို”

“ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ ဇာခွညရြဲ့”

“မပြောပြတတဖြူး၊ ဒါပမယေ့ြ ကောင်းတယ်…”

“အခုလေ…ကိုကို၊ ကိုကို့လီး ကိုငကြှည့ခြငွန်တယ်ေ…ကိုငရြင် စိတဆြိုးမှာလား..ဟင်”

“စိတမြဆိုးပါဘူး ဇာခွညရြ… ကိုငကြှည့လြေ…”

“ပုဆိုးဖယလြိုကမြယန်ောြ…ခုမှ ဒီလို အနီးကပမြှငဖြူးတာ၊ ကြည့်လြို့လည်း မဝသေးဘူး…”

ပြောကာ လကဖြှင့စြမ်းပြီး ကိုငကြှည့လြသည်ေ။

“သိပကြိုငလြို့ကောင်းတယ် လကထြဲမှာအပြည့ပြဲ၊ ဇာခွညလြေ..ကိုကိုနဲ့ တဈအိပယ်ာထဲ ဒီလိုနရေ တော့ စိတထြဲပြောတ်ယ်…ဟိုလေ…ခုမှ လငမြယားဖြစ်သှာသလိုပဲ”

“ကိုကို ဇာခွညတ်ဈခု တောင်းဆိုချင်တ်ယ်…လုပပြေးမှာ လားဟင်…”

“ပြောလေ ဇာခွညရြဲ့”

“ကိုကို…မမကို ခေါခြဲ့သလိုမွိုး “မိန်းမရေ” အဲလို အခေါခြံချင်တ်ယ်… ယူပြီးသားပဲ ခေါရြတော့ မှာပဲဆိုပြီးတော့…မခေါပြါနဲ့နောြ… ကိုကို့ရငထြဲက တကယခြေါခြငွမြှ ခေါန်ောြ…”

“မိန်းမရေ”

“ရှင် ယောကြြား၊ ဟယ်၊ ကြားရခေါရြတာ အရသာရှိလိုကတ်ာ…ဇာခွညသ်ိပရြငခြုနတ်ာပဲ ကိုကိုရယ်”

သူ့ခေါင်းကို ကြှနတ်ော့ဘကြ တိုးလိုကသ်ည်။ ဆံထုံး ဖြညပြေးစလေိုသညကြို မပြောဘဲ သိလိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောလြည်း ထထိုငကြာ ဘယလြိုစည်းထားသညကြို မသိသောကြောင့ြ ဆံထုံးဖြညရြတာ နည်းနည်းကြာ သှားသည်။ သူ စိတရြှညစြှာစောင့သ်ည်။

ဆံပငဖြားလွား ကသွှားတော့ သူ့ခေါင်းလေးကို ဘယည်ာယမ်းခါ လိုကတ်ော့ ဖြာကနဲဖြာကနဲ ကပိုကရို ပြန့ကြလွာသော ဆံစများ သူ့ပခုံးကိုကြောကြာ ရငဘြတအြောကခြှနေား အထိ ဖုံးလှှမ်းသှားသည်… မိန်းမပီသသည့သ်ူ့ရုပသ်ှင်၊ လှလိုကသ်ည့ဖြစ်ချင်ြး၊ ကြှနတ်ောြ မငသ်ကစြှာ ငေးမော နမေိသည်။ သူဒီလောကလြှတာကို တကယပြင် သတိမထားမိခဲ့။ ဒီနေ့အထိ နှစ်ဘကခြှဲစည်း လာခဲ့သည်၊ ဘယတ်ုန်းကမှ ဆံပငဖြားလွားခထွားတာ မမှငဖြူးသေးပါ၊ ခုမှဒီလိုမှငတ်ော့ ကြည့်လြို့မဝ။ သူ ကြညန်ူးနေ သည်။ မကြန်ှာလေးပြုံးနသည်ေ။

“ဘာကြည့်တ်ာလဲ…ကိုကိုရဲ့”

“လှလိုကတ်ာကြယ်၊ အခုဟာက မိန်းမတဈယောကလြို လှနတော…”

“ဇာခွည့ဆြံပငကြို ဇာခွညမြိန်းမဖြစ်မှဘဲ ကိုကို့ရှေ့မှာ ဖားလွားခမွယလြို့ စိတထြဲထားခဲ့တာ…”

သူနင့န်င့န်ဲနဲ ပြောလိုကသ်ောတုနရြီလှိုကမြောသော အသံကြောင့ြ ကြှနတ်ော့ရငထြဲ ခံစားလိုကရြသည်။ ကြှနတ်ော့နှုတမြှ အလိုအလွှောကြ အသံတုနစြှာ ထွကသ်ှားသည်…

“မိန်းမရယ်…”

သူကြှနတ်ော့ကို ထိုငရြကပြင် ကြသှေားမတတ် ဖကလြိုကပြှီး ရှိုကန်သည်ေ၊ သူ့မကြရြညတ်ို့ ကြှနတ်ော့ ပခုံးပေါြ ပေါကပြေါကကြနွသည်ေ…

“ပြနခြေါပြါအုံး ကိုကိုရယ်၊ ဒီတဈခွန်းဟာ၊ နားထဲမှာ အခွိုမှိနဆြုံး စကားလုံး…ကိုကို့ဆီက ကြားလည်း ကြားချင်ဆြုံး တဈခွန်းပါ…”

“ကို့ မိန်းမ ပြနကြှားချင်သ်လားဟင်… ခစွလြိုကတ်ာ မိန်းမရယ်…”

“ခစွတ်ယ် ကြှနမြယောကြွားရယ် ကြှနမြရဲ့ကိုကို…ကြှနမြလင် …ကြှနမြရဲ့အသည်း…”

သူ တခွန်းပြီးတဈခွန်း လေးလေးနကန်ကြ ခံစားကာခေါဆြိုနသည်ေ။ သူ့ကို ရှေ့ဆှဲပြီး သူ့ပါးတွင် ခိုတွဲနသေော မကြရြည်ဥတို့ကို နှုတခြမ်းဖြင့ြ နမ်းပေးလိုကသ်ည်။ သူဖကပြှနသ်ည်။

“ဒီတဈခွန်း အခေါခြံရတာနဲ့တင် တဈသကစြာ… လုံလောကပြှီကိုကိုရယ် ဒီကမျဘာပေါမြှာ အပြောဆြုံး လူဟာ ကိုကို့မိန်းမပါ။သိပန်ှမွောတယ် ကိုကိုရယ် ခနွထြားမယ် သိပကြှားချင်မြှခေါခြိုင်းမယ်… ဇာခွည် တော့ ကိုကို့ကို ကိုကိုတော့အရငလြိုပဲ… ကိုကိုလို့ပဲ ခေါမြယန်ောြ…အခုခေါတ်ာ ဟိုလေ… ယောကြွား ကို ကိုကိုခေါသ်လိုခေါတ်ာလေ…ကြိုကလြားဟင်… မကြိုကရြင် ကြိုကတ်ာခေါခြိုင်း ခေါမြယ်”

“ခေါခြငွသ်လိုသာ ခေါပြါ… မိန်းမရယ်”

“အယ်…ကိုကိုရယ်…နှမွောပါတယဆြို”

ပြောရင်း နှစ်ယောကသ်ား ဖကထြားကြပြီး နမ်းနကြရော ခဏကြာတော့ ဖကအြိပန်လေိုကကြှသည်။ ကြှနတ်ော့ဘကစြောင်းပြီး လကမြောင်းကို ခေါင်းအုံးကာဖကလြိုကပြှီး လီးကို တပမြကစြှာကိုငကြာ ပြတဆြော့ သည်။ သူ့ကို ဒီလိုရဲတင်းပြင့လြင်းတာ မှငတ်ော့မအံ့သှမိ… သူသိပရြှင်းရှငန်တတေသ်ည်။ ဟနဆြောငရြ တာကိုလည်း မုန်းတတသ်ည်။

“အဲလို အခေါခြံပြီးတော့…ရငခြုနလြိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်… ဒီမှာ စမ်းကြည့်ြ”

ကြှနတ်ော့ညာလကကြို သူ့ဘယလြကဖြှင့ြ ဆှဲယူကာ တီရှပအြောကကြိုလွှိုသှင်းပြီး အတွင်းခံ ဝတမြထားသော ဘယဘြကရြငအြုံပေါြ တငပြေးကာ သူ့လကမြွားဖြင့ြ ဖိထားလိုကသ်ည်။

“တွေ့လားကိုကို… ဒိန်း ဒိန်း ဒိန်းနဲ့”

သူ့ရငသ်ားမှာ အလှနတ်ရာနူးညံ့သော အထိအတွေ့ကိုပေးနသည်ေ။ ကိုငရြတာလည်း တင်းရင်းပြီး အိနသည်ေ။ တယုတယ ဆုပကြိုငပြှတသ်ပပြေးရင်း နို့ထိပမြှ စူကြှနသေော နို့သီးခေါင်း လေးကို စမ်းလိုကရြာ သူတွန့ကြနဲဖြစ်သှားသည်။ ညာလကကြလည်း ကြှနတ်ော့ကိုဖကလြာသည်။ လကည်ှိုးထိပလြေးဖြင့ြ ပြတလြိုကြ သောအခါ တွန့ကြနဲ၊ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။

“အား…အားး… ကိုကို လုပပြေးတာ၊ ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်…”

“ကိုကိုလည်း ပြတလြို့ကောင်းတယ်၊ ဇာခွညရြ…”

“ဒါဆို ဇာခွညတ်ီရှပ် ခွှတပြေးမယန်ောြ၊ ဒါမှ ကိုကို့စိတကြှိုကပြှတ်၊ ဇာခွညလြည်း နို့ပြတခြံရတာ သိပကြောင်းတာပဲ”

လကကြိုအသာအရာ ဖယကြာ တီရှပကြိုဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ သူ့အပေါပျိုင်း အဝတကြင်းမဲ့သှားသည်။ တင်းရင်းအိစကပြှီး ထွားစို့လှသော ရငသ်ားမှာ ဖြေးဖြူလုံးကစွမြို့ဖောင်းနသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းတို့မှာ သေးသေး နှင့ြ ပန်းရောငကြိုအနီဘကလြုပြီး တင်းပြည့န်သည်ေ။ ပကလြကပြှနလြှဲကာ သူ့နို့ကိုကြည့်လြိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ ဘကြ လှည့ကြှည့ကြာ…

“ဇာခွည့န်ို့တွကေ မမလောကြ မကြီးဘူးနောြ…အဲဒါ ကိုကို မုန်းမှာလားဟင်”

“မမုန်းပါဘူးကြယ်၊ ကြီးပါတယ်၊ ထွားစို့စို့နဲ့ လုံးကစွပြှီး ကိုငလြို့ကောင်းတယ်…”

“ဟင် ကိုကို တကယလြား? ဒါဆို ဇာခွည့န်ို့ ကိုကို ကိုငခြငွတ်ဲ့အခွိနကြိုင်၊ ကိုကိုကိုငတ်ာ ဇာခွညလြည်း ကောင်းတယ်…”

ညာလကန်ှင့ြ ဘယဘြကန်ို့အုံကိုကိုငကြာ ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေးရင်း၊ ညာဘကရြငအြုံသားများကို လွှာ ဖြင့လြကြပြေးသည်။ ထိုသို့ နို့သီးခေါင်းကိုရှောငကြာ လကြစြုပန်တောကြာတော့ ကြှနတ်ော့ခေါင်းကို ကိုငကြာ အတင်းတေ့ပေးတော့မှပဲ နို့သီးခေါင်းလေးကို စုပစြို့လိုကပြှီး လွှာနှင့လြည်း ထိုးမှှပေေးလိုကသ်ည်။

ညာဘကန်ို့ အတနကြှာ စို့ပေးလိုကရြာ သူ့လကဖြှင့ြ ကြှနတ်ော့ခေါင်းကိုဆှဲကာ ဘယဘြကန်ို့ပေါြ ရှှေ့ပေးလိုကသ်ည်။ ရှှေ့ပေးသော ဘယဘြကြ ရငအြုံကို ယခငအြတိုင်းလုပသ်ည်… ပြီးမှနို့သီးခေါင်းကို စုပပြေးရင်း… ညာရငအြုံကို လကဖြှင့ပြှတသ်ပဆြုပန်ယ် ပေးနတေော့သည်…။ တဈခကြတ်ဈခကြတ်ှင် သူ၏ ကားစွင့သ်ော တငပြါးတို့ ကော့တကလြာသည်။

“…စို့ စို့…ကိုကို…ဟင်း…ဟင်း…ဟင်း…နို့စို့ခံရတာ သိပကြောင်းတာပဲ၊ ကိုကိုရယ်၊ ဒီနေ့လေ၊ ဇာခွညန်ို့ တွေ တအား တင်းနတယ်ေ…”

သူသတိကင်းလှတ် နသလေို…ကြှနတ်ော့ခေါင်းကို ကိုငဖြိကာ ကြှနတ်ော့ဆံပငကြှား လကဖြှင့ြ သပပြေးနသည်ေ…

စို့လကြလြိုကြ လွှာဖြင့ထြိုးမှှလေိုကြ လုပပြေးနတေော့သည်။

“အို့၊ သိပကြောင်းတာပဲ…ကိုကိုရယ်၊ စို့ စို့၊ အားးးးးးးးးးးးး ကောင်းလှန်းမက ကောင်းတယ်…”

တငပြါး ကော့ပကကြော့ပကြ ဖြစ်လာသည်။ သူ့ခါးမှာ အိပယ်ာပေါမြှ မှောကတ်ကသ်ှားလိုကြ ပြနကြလွိုကန်ှင့ြ တငပြါးကော့တာ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ အကော့ပိုမှနလြာသည်။ တအင် အငလြည်း ညည်းနသည်ေ။ အသကရြှူပြင်းနသည်ေ။ အသားဖြူသောကြောင့ြ မကြန်ှာရဲတွတလြာတာ သိသာသည်။ တကိုယလြုံး ကော့တကြ တွန့လြိမကြာ ဘုံးကနဲ့ ခွပစ်ေလကပြဈ ကသွှားကာ ငှိမသ်ှားသည်။

“အား၊ အား၊ အား…ဟင်း ဟင်း ဟင်း၊ ဟင်း၊ ဟင်း…ဇာခွညမြောတယ်၊ ဘယလြိုတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာလဲ ကိုကိုရယ်၊ ကောင်းတယ်…”

“ဇာခွည်…ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး ကောင်းလှန်းတာ ဇာခွညတ်ကိုယလြုံး ရှိမ်းတိန်းဖိန်းတိန်းနဲ့ လှိုင်းတွေ ပြေးသလို ဓါတလြိုကသ်လိုနဲ့ တဈကိုယလြုံးလည်း ထိန်းမရသိမ်းမရ ဖြစ်ပြီးတော့…ပြီးတော့… ပြီးတော့ လေ…ဇာခွည်…ဇာခွည်…ဟိုဟာ…ဟိုလေ…စောကပြတထြဲက လှုပတ်ုတလြှုပတ်ုတ် ဖြစ်လာပြီး အရည် တွေ ထွကလြာတာ…ဇာခွည့ပြငတ်ီ ရှှဲနဈနပြေီ…ဇာခွည့စြောကပြတထြဲလည်း တအားကောင်းတာပဲ…အီဆိမ့န်တောပဲ ကိုကိုရယ်… အဲဒါ… အဲဒါ… ဘယလြို ကောင်းမှန်းကို မပြောပြတတဘြူး ဇာခွည် ဒီလိုတဈခါမှ မကောင်းဖူးဘူး”

“အဲဒါ ဇာခွည့စြောကပြတ် ပြီးသှားတာ… ဇာခွညရြ… ဇာခွညကြောင်းတော့ ကိုကိုပြောတ်ယ်”

“ဟုတလြား? ကိုကို့လီးပြီးသလိုဆိုတာလား?”

“ဟုတတ်ာပေါ့ဇာခွညရြ…ကိုကို့လီးပြီးသလိုပေါ့”

“ကိုကိုပြီးတော့ကော ဒီလောကတ်ောင် ကောင်းတာပဲလား ဟင်?”

“ကောင်းတာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့”

“ဒါဆိုဇာခွည် ကိုကို့လီး နေ့တိုင်း စုပပြေးမယ်…ဇာခွည့ကြို ပြီးအောငလြုပပြေးတာ သိပဝြမ်းသာတာပဲ ကိုကိုရယ် ကိုကို…သိလား…လီးစုပတ်ုန်းကလည်း နဲနဲတော့ လှုပန်တော…သိပမြသိလိုကဘြူး အခု လည်း ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ လှုပန်တယ်ေ၊ အရမ်းကောင်းနတယ်ေ…ဒီမှာ ဒီမှာ…ကိုကိုကိုငကြှည့ြ”

ခွမကြေစြိအထိ ဖုံးနသေော ပန်းနုရောင် စကတရြှညဖြားဖားအောကြ သူ့ဆီးခုံတဈနရောအား လကည်ှိုးထိုးပြသည်။ စကတပြေါမြှနေ၍ သူ့ဆီးခုံကို ကြှနတ်ော့လကကြိုငကြာ ကပပြေးသည်။ သူ့တငပြါးကော့ တကသ်ှားသည်။ အောကဆြင်းကာ သူ့ပေါငတ်ံပြည့တ်င်းတင်းကို စကတပြေါမြှ ပြတသ်ပလြိုကရြင်း ဆီးခုံပေါြ အရောကြ ရပလြိုကသ်ည် ။ ကြှနတ်ော့ လကပြေါသ်ူ့လကတ်ငကြာ ဖိထားလိုကသ်ည်…

“ကိုကိုလကန်ဲ့ ဘယန်ားပဲ ပြတလြိုကပြှတလြိုကြ သိပခြံလို့ကောင်းတာပဲ ကိုကိုရယ်၊ ဇာခွည် စောကပြတထြဲ အရညတ်ှထွကေလြာ ပြနပြှီ၊ အရမ်းပဲ”

“ဟုတလြားကြယ်…ကောင်းရငပြှတပြေးမှာပေါ့…အရညတ်ှထွကေတ်ာ တောတ်ောမြွားသလား?”

“များတယ် ကိုကိုရ ထွကတ်ာမှ ဇာခွညပြငတ်ီ၊ ပေါငခြှံ၊ တငပြါးတွကေော ရှှဲစိုနပြေီ၊ တဈခါမှ ဒီလို မထွကဖြူးဘူး….အခုလည်း ဇာခွည့စြောကပြတထြဲမှာ လှုပစြိလှုပစြိနဲ့ ဖြစ်နတယ်ေ၊ ကြည့်မြလားကိုကို… ဇာခွညပြှမယ်”

“ကြည့်ခြငွတ်ာပေါ့…ပြလေ…”

“ဇာခွညပြှမယ်…ဇာခွည့စြကတကြိုတော့ ကိုကို အောကကြလှနပြေးနောြ…စကတကြို ဖြည်းဖြည်းလေး လှနန်ောြ ကိုကို… ဇာခွညပြှောသလိုလေး လုပပြေးပါနောြ…”

သနားစဖြယ် ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာဖြင့ြ မကြရြညလြေးသီကာ…တောင်းပနစြှာ ခခယယပြောနသည်ေ…

“ဘာဖြစ်တာလဲ ဇာခွညရြယ် ငိုပြနပြှီ…”

“ဇာခွည် ကြညန်ူးလို့ပါကိုကိုရယ်…လုပပြါ….လှနပြေးပါ ကိုကိုရယ်… ဇာခွညတ်ောင်းပနပြါတယ်… ကိုကို့လကန်ဲ့ ဇာခွည့စြကတ် အလှနခြံချင်လြှန်းလို့ပါ…လုပပြါနောြ… လှနပြေးပါနောြ… အီး.. ဟီး ဟီး”

တငိုငိုတရီရီ ပြောနရင်ေး သူ့လကမြွားဖြင့ြ ကြှနတ်ော့ကြို အောကဘြကတ်ှန်းလသည်ေ။ ကြှနတ်ောြ လည်း အောကြ ဘကရြောကသ်ှားပြီး ခွသလေုံးအလယအြထိ ဖုံးနသေော သူ့စကတအြောကခြှေ ဇာအနားစကို လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ အသာအယာ ကိုငလြိုကသ်ည်။

စကတကြို အနည်းငယကြှှလိုကပြှီ ခဏနကော တဖြည်း ဖြည်း လှနတ်ငရြာ ဒူးအထိအရောကြ အမှေးအမငကြင်းစငကြာ ချောမှတလြုံးတဈ ပြည့တ်င်းနသေော ခွသလေုံး တဈခုလုံးကို တွေ့လိုကရြသည်။ ဆကလြှနလြိုကရြာ အသားကစွကြာ၊ လုံးဝန်းပြည့တ်င်းဖြေးဖြူ ဝင်းမှတ် နသေော ပေါငသ်ားများပေါလြာ လသည်ေ ပေါငလြယရြောကတ်ော့ ခဏရပသ်ည်။

“အိုး… ကိုကိုရယ်…လုပ်…လုပ်…ဆကလြုပ်”

ပြောသည်။ ဆကလြှနရြာ ပေါငအြထကြ ရောကလြေ အလုံးကြီးလေ၊ အိထွေးထွေး ပေါငတ်ှင်းသား များမှငရြသည်… ပေါငရြင်းခွဆုံနား ရောကတ်ော့ လှနရြမှာ နှမွောသလို ဖြစ်လာသည်…

“ကိုကိုရယ်…ဇာခွည့ရြင် အရမ်းရငခြုနတ်ာပဲ ရူးသှားလိမ့မြယ်…လှနခြလွိုကပြါတော့…”

ဆကလြှနသ်ည်၊ ပြော့ပြောင်းသောပန်းနုရောင် ပငတ်ီလေးသည် စောကရြညဖြှင့ရြှှဲနဈကာ အသားဖြင့ြ ကပန်သည်ေ၊ ပငတ်ီအနားရဈအပြငသ်ို့ စောကမြှေး ကောကကြှေးကြေးလေး တခွို့စွန်းထွကန်သည်ေ။ ဆကြ လှနရြာ မောကလြှန်း သညလြည်းမဟုတ်၊ ပြနတောလည်းမဟုတ်၊ အလှနအြခွိုးကကြ မို့ဖောင်းနသေော ဆီးခုံ တွေ့လိုကရြသည်။

လှနထြားသောစကတကြို သူ့ဗိုကပြေါြ ပုံတငထြားလိုကသ်ည်။ သူ့တဈကိုယလြုံး နူးညံ့ ချောမှတန်ေ၏။ ဆီးခုံ အောကတ်ဈပိုင်းလုံး အဝတကြင်းမဲ့ သှားသည်။ ဗိုကကြလည်း အသကရြှူမှနန်သဖြေင့ြ ရှပလြိုကြ ပြနတ်ကြ လိုကြ ဖြစ်နသညေကြို စကတပြုံပေါမြှ မှငန်ရသေည်။

သူ့လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ခါးတဈဘကတ်ဈခကြမြှ ပငတ်ီကိုကိုငကြာ သူတငပြါးကို ကြှလိုကပြှီး ပေါငလြယ် လောကအြထိ ဆှဲခပြှီး ဒူးထောငကြာဆှဲတငရြာ ဒူးကိုကြောပြှီး အောကဘြကဆြှဲခွှတကြာ ဘေးနားခလွိုကြ သည်။ ပငတ်ီခွှတအြပြီး ထောငထြားသော ပေါငကြို ဖြည်းဖြည်းလေးချင်ြး ကားနသည်ေ။ ပေါငမြွား ဘေးသို့ ပြန့ကြားသှားသည်။ မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းသည် ရငကြို သိမ့သ်ိမ့တ်ုန် လှုပရြှားစသည်ေ။

လကဝြါးတဈပြားစာ၊ မို့ဖောင်းကာ တပြငလြုံးစိုရှှဲကာလကန်ေ စောကပြတတ်ဈခုလုံး ဘှားကနဲ ပေါလြာ သည်။ ဖြေးဖြူဖြူဆီးခုံမှာ တင်းပြည့မြို့မောကကြာ ဖောင်းဖောင်းကလေး။ အခုန ခွှတလြိုကသ်ော ပငတ်ီ အနားရဈအရာပင် မပြောကသ်ေး။ မမအတိုင်း စောကမြှေး ကောကကြောကကြလေးတွေ နကမြှောင် ထူထဲစွာ ပေါကရြောကဖြုံးလှှမ်းနသည်ေ။

တဈကိုယလြုံး အမှေးအမငကြင်းသလောကြ စောကမြှေးတော့ ထူသည်။ ဖြေးဖြူ ဖောင်းအိနသေော နှုတခြမ်းသားနှစ်ဘကကြှားမှာ ပန်းရောငသ်မ်းနသညေ့ြ စေ့နသေော အကြဲကြောင်းလေးမှာ မသိမသာ အာနသည်ေ။ စောကပြတကြှဲကြောင်း ပန်းရောငလြေးမှာ တုတလြှုပတ်ုတ် ဖြစ်နကော စောကရြည် များ တစဈစဈထွကန်သည်ေ။ သူ့ခေါင်းကို ငုံ့လိုကကြာ သူ့စောကပြတကြိုသူ ပြနကြှည့ကြာ အံ့သှကာ မကြလြုံးပြူးကယွသ်ှားသည်။

“အယ်…ဇာခွည့စြောကပြတ် ဘယလြိုကြီးဖြစ်နလေဲ၊ ခုမှ အကြီးကြီးဖြစ်နတယ်ေ၊ ကြှတကန်တောလဲ တင်းလို့၊ အရငကြ ဒီလောကမြကြီးပါဘူး ကိုကိုရယ်…”

“ပြီးလို့ပါ ဇာခွညရြ…သှေးတွစေုနတောပါ ပြီးရင် ဒီအတိုင်းပဲ ဖောင်းတင်းနတတေတ်ယ်…”

“မဟုတဘြူး ကိုကိုရ… ကြီးကိုကြီးနတော၊ အရငကြသေးသေးလေးဟာ ခုမှဒီလောကကြှီးဖောင်းနတော အဲ…ဟစိဟစိ ဖြစ်ပြနပြှီ… အရညတ်ှေ.. ထွကလြာပြနပြှီ… အဲမှာ…အဲမှာ… တွေ့လားကိုကို… ဟယ်… အထဲမှာလဲ တဆတဆြတန်ဲ့ လှုပန်ပြနေပြှီ၊ ကိုငကြှည့ကြိုကို တအားလှုပန်တယ်ေ…ဒီမှာ…ဒီမှာ..”

လကကြို လှမ်းကိုငလြိုကကြာ ကြှနတ်ော့လကဝြါးဖြင့ြ သူ့စောကပြတကြို အပြားလိုကြ ကပပြေးလိုကြ သည်၊ သူကော့သှားသည်။ လကဝြါးဖြင့ြ စောကပြတတ်ပြငလြုံးကို ပြတပြေးလိုကရြာ သူပကလြကလြန် ကသွှား ကာ မကြလြုံးတွေ စင်းကသွှားသည်။ စောကရြညရြှှဲနသဖြေင့ြ ပြတရြချောလှသည်။

“အားး …ကိုကိုရယ်…အင်း…အင်း… သိပကြောင်းတာပဲ…”

လကဖြယလြိုကကြာ ဒူးမှစပြီး ဘယဘြကြ ပေါငတ်ှင်းသားနုနုလေးကို လကဝြါးတဈပြငလြုံးဖြင့ြ ပြတပြေး လိုကရြင်း ပေါငခြှံနားရောကရြာ၊ သူ့တငကြို ကော့တငသ်ည်။ ကြှနတ်ော့လကကြို ရုပကြာ ညာဘကဒြူး မှစပြီး ပေါငတ်ှင်းသားမွာကို ပြတပြေးရင်း ပေါငခြှံနားရောကတ်ော့ လကခြွောင်းလေးဖြင့ြ စောကပြတရြဲ့ ညာဘကြ အခွမ်း ပေါင်းခွံခွဆုံလေးကို ပြတပြေးလိုကသ်ည်။

သူညာဘကြ ဆတကြနဲရှေ့လိုကရြာ၊ ဘယဘြကြ ပေါင်းခွံ ခွဆုံလေးကို ပြတလြိုကပြှနသ်ည်။ စောကပြတ် ကော့တငတ်ော့ ကြှနတ်ော့လကကြို ဆီးခုံပေါပျို့လိုကပြှီး စောကမြှေးများအကြား ကစားနလေိုကသ်ည်။ တငပြါး ကော့ပကကြော့ပကဖြစ်လာရာ လကဖြှင့ြ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားများကို ဆင်းကာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်…

“ကောင်း…လိုကျ…တာ…”

လကခြလယဖြှင့ြ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းလေးတဈလွှောကြ အထကအြောကြ တကဆြင်း ပြတသ်ပ် ပေးနရော၊ မကြလြုံးများ မှေးစင်းကာ မှိတထြားပြီး၊ တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲ ခါးကော့လာကာ၊ တငပြါး တယမ်းယမ်း ဖြစ်နတေော့သည်။ ရုတတ်ရကမြကြလြုံး ဖြင့ပြှီး တမ်းတမ်းတတ…

“လီးစုပခြငွတ်ယ်..လီးစုပခြငွတ်ယ်….ကိုကို့လီးကြီးပေးပါ….လီးပေးပါနောြ…ကိုကို့လီးပါးစပထြဲထိုးထည့ြ ထားပြီး…ဇာခွည်..ဇာခွည်….လီးစုပန်ရင်ေးနဲ့မှ…လုပပြေးပါနောြ…ကိုကို…စောကပြတဝြမှာယားလှန်း လို့ပါ ကိုကိုရယ်… ပြတပြေးပါနောြ”

🏵️ ကိုကိုနှင့ြ ကြှနမ်၏ ဖြစ်ရပမြွား (အပိုင်း ၃+၄) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️