အောစာအုပ်

မိုးရေချိုးရင်း လှဈဟသှားတဲ့ အလှတရား

မိုးရေချိုးရင်း လှဈဟသှားတဲ့ အလှတရား
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

အိပယ်ာကနိုးတာနဲ့ စံပယပြန်းရနံ့တွကေ မှှေးလှန်းလှသည်။ မမေေ ဘုရားပန်းတငထြားတာပဲ ဖြစ်မည်။ မမရေေဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်း ကြားနရသေည်။ ဒါပမယေ့ြ မသင်ေး မထချင်သ်ေး။ ဆကအြိပန်ချင်ေသ်ေးသည်။ မိုးအေးအေးနဲ့ အိပယ်ာထဲ ကြေးနချင်ေသ်ေးသည်။

“ဟဲ့ မသင်ေး မထသေးဘူးလား။ ဒီကလေးမ ကြောင်းနောကကြတွော့မှာပဲ”

ဟု မမလှေမြေးပြောမှ အိပယ်ာက လူလဲထပြီး အခန်းအပြင် ထွကလြိုကသ်ည်။ မမကေေ မသင်ေးကို ပြူးကြည့်န်သည်ေ။ ပြီးတော့

“ဟာ ဒီဟာမ ကိုယ့ဟြာကိုယလြည်း ပြနကြှည့ြဦး။ အပျိုဖြစ်နပြေီ အခုထိ ဖငတ်ုန်းလုံးနဲ့ ငါလာရိုကလြိုကရြ”

လို့ပြောမှ ကိုယ့ဘြာသာ ငုံ့ကြည့်မြိသည်။ အိပခြငွမြူးတူး ဖြစ်နတောပါ ဘယရြောကသ်ှားလဲမသိ။ ရှကလြိုကတ်ာလေ။ တောသ်ေးတာပေါ့ သားအမိနှစ်ယောကထြဲ နတေဲ့အိမမြို့လို့။ မမေေ့ကို ဘာမှပြနပြှောမနတော့ပဲ အိပခြန်းထဲသို့ ပြနပြှေးဝငလြိုကမြိသည်။ အိပန်ရင်ေး ကြှတကြထွားတဲ့ ထဘီက ခွငထြောငခြှရင်ေးမှာ ပုံရကသ်ား။ ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့ တဈကိုယလြုံး ခွှတခြလွိုကပြှီး အဝတတ်ှကေို လွှောပြုံးထဲထည့သ်ည်။ ကိုယ့ကြိုယကြို အဝတဗြလာ ကိုယလြုံးတီးမှငရြတိုင်း မသင်ေး ရငဖြိုမိသည်။ ဘာကြောင့ရြယလြို့တော့ အတိအကြ မပြောတတ်။ မသင်ေး ရငဖြိုသည်။

ပြီးတော့ ဆပပြှာတိုကရြင်း နို့နှစ်လုံးကို အပေါသ်ို့ ပင့ဆြကြည့်သ်ည်။ နို့တွကကြေီးလှန်းလို့ ကိုယ့ဘြာသာ ပြနကြိုငရြတာကိုပင် အားရစရာကောင်းလှသည်။ ကလေးအရှယဝြတ် အတွင်းခံတွေ မသင်ေးနဲ့မတောတ်ော့။ အကြီးဆိုဒတ်ှပေဲ ရှေးဝယရြသည်။ ပြီးတော့ အောကခြံဘောင်းဘီလည်း ဆိုဒကြှီးမှ မသင်ေးနဲ့တောသ်ည်။ အမဆေို “ညီးလည်း ငါနဲ့တူလို့လားမသိ ထွားလိုကတ်ာအေ” လို့ မကြာခဏ ပြောတတသ်ည်။

စောကဖြုတလြေးကို ငုံ့ကြည့်သ်ည်။ ဆီးစပန်ားမှာ အမှှေးစိမ်းလေးတွကေ အစီအရီ။ အခုလို အမှှေးစိမ်းနုနုလေးတွကေို မသင်ေး သဘောကသွည်။ မသသေင်းသူငယခြငွြး တင့တ်င့ထြှေးဆိုရင် သူ့အမှှေးတွကေ မည်းပြီးအရှညကြှီးတွတေဲ့။ ခဏခဏရိတလြို့ အမှှေးကြမ်းတွေ ထွကလြာတာလို့ ပြောတယ်။ မသင်ေးတော့ မရိတပြေါင်။ ဒီလိုစိမ်းနုနုလေးကိုပဲ သဘောကသွည်။ အောကကြို နည်းနည်းငုံ့ပြီး စောကဖြုတလြေးကို အသအချော ကြည့်မြိသည်။ ပန်းနီရောင် ဖောင်းကြှကြှလေး။ မသင်ေး ခစွလြိုကတ်ာလေ။ ဒါပမယေ့ြ အသကကြှီးလာရင် မသင်ေးစောကဖြုတလြေး မဲသှားမှာကိုတော့ စိတပြူသည်။

မသင်ေး မမေေ့စောကဖြုတကြှီးကို မှငဖြူးသည်။ မမလေည်ေး မသင်ေးလိုပဲ အိပရြင် ထဘီတခွား လူတခွား ဖြစ်တတသ်ည်။ မသင်ေးနဲ့မတူတာက ပေါငန်ှဈလုံးကို ဖြဲကားပြီး အိပတ်တခြှင်းဖြစ်သည်။ မသင်ေးကတော့ အိပရြင် ငှိမင်ှိမလြေး အိပတ်တသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ မမေေ့စောကဖြုတကြှီးကို ခဏခဏ မှငဖြူးသည်။ စောကဖြုတကြှီးမှာ မသင်ေးလကဝြါးထကပြင် ကြီးချင်သ်ေးသည်။ ပြီးတော့ မဲတူးပြီး ဖောင်းကားနတော။ မသင်ေးလည်း ဒီအမကေ မှေးလာတာမို့ အသကင်ယသ်ေးပမယေ့ြ စောကဖြုတကြတော့ လကတ်ဈဝါးရှိသည်။ ဒါပမယေ့ြ မမလေေိုတော့ စောကဖြုတကြှီး မမဲချင်ြ။ အခုလို နီရဲရဲ ဖောင်းကြှကြှလေးပဲ လိုချင်သ်ည်။

“သမီး မသင်ေး ရမှနေမြှနခြွိုးစမ်း။ ဒီကောငမြလေး ကြောင်းနောကကြတွော့မှာပဲ”

လို့ မမလှေမြေးအောမြှ မသင်ေး အတွေးလှနန်မေိတာကို သတိရသည်။ ကိုယ့ဘြာသာ ရှကပြှုံးကလေး ပြုံးမိပြီး ရအမှေနခြွိုးရတော့သည်။

“မသင်ေး ကြာလိုကတ်ာဟယ်”

လို့ အိမရြှေ့ခန်းမှာ ထိုငစြောင့ရြင်း မကြစြောင်းထိုးနတေဲ့ တင့တ်င့ထြှေးလကကြိုဆှဲပြီး မသင်ေးတို့ ကြောင်းအမှီ ခွကေုနသ်ုတရြပါတော့သည်။ ဇွနလြသည် မိုးဖြိုငဖြှိုငကြတွဲ့လဟု ဆိုတဲ့အတိုင်း မိုးက ရှာလှန်း သည်းလှန်းလှသည်။ ညက စိတတ်ိုင်းကြ ရှာခထွားတဲ့ မိုးကြောင့ြ လမ်းတဈလွှောကြ စိုစွတန်သည်ေ။ သဈပင် သဈရှကတ်ို့သညလြည်း သူတို့ကိုယပြေါကြ မိုးရေးစကတ်ှကေို ခါခပြှီး စိမ်းစိုလဲ့မှုနန်တေော့သည်။

မသင်ေးတို့ ကြောင်းသှားခွိန် မိုးတိတန်လေို့ တောသ်ေးသည်။ ကြောင်းအဝငလြမ်းမမှာ စိနပြန်းပြင့ြ နီရဲရဲတို့သည် မှပြငေပြေါြ အတုံးအရုန်း လဲကနွကြသေည်။ ညတုန်းက လရေောမိုးရော ကထွားတာကြောင့ြ ကြှကေုနတ်ာပဲ ဖြစ်ရမည်။ စိနပြန်းပြင့န်ီရဲရဲတွကေို ကြောပြှီး ငုဝါပင် တရုတစြကားပငတ်ှကေို ကြောလြိုကတ်ာနဲ့ မသင်ေးတို့အတန်း ၉ တန်း B ခန်းကို ရောကသ်ည်။ မသင်ေးတို့ အတန်းထဲ ခွခမွေိတာနဲ့ ကြောင်းတကခြေါင်းလောင်းထိုးသံ မှညတ်ော့တာပဲ။

“တောသ်ေးတယ် မဟုတရြင် ဆရာမကြိမလြုံးနဲ့ နင့ဖြငကြောကကြှီးနဲ့ တိုးပြီ”

လို့ ပြောပြီး တင့တ်င့ထြှေး ရယန်သည်ေ။ နိုငင်ံတောသ်ီချင်ြးဆို ဘုရားရှိခိုးပြီးတာနဲ့ အတန်းခေါင်းဆောငရြဲ့အသံက ဟိန်းထွကလြာသည်။

“ဒီနေ့ ဆရာမ မလာဘူး၊ ခွင့ယ်ူထားတယတ်ဲ့”

ပြောလြိုကတ်ာလေ။ ပထမဆုံး စာသငခြွိနကြိုတော့ မသင်ေးတို့ အေးဆေးနလေို့ရပြီ။ မသင်ေးတို့လည်း ဖြူဖြူတို့ရှိရာ နောကတ်န်းဘကလြှည့ပြှီး စကားဖောငဖြှဲ့မိကြသည်။ ဖြူဖြူက မပြတကြွှတလြို့ ခေါရြလောကအြောင် သတင်းစုံသည်။ တဈကြောင်းလုံး သူမသိတာမရှိ။ အခုလည်း ဖြူဖြူက သတင်းတဈခု ဖောကသ်ညခြဖြို့ ပြငန်သည်ေ။

“C ခန်းက အောငကြိုတို့အဖြဲ့ သိတယမြလား။ အရပရြှညရြှည် မကြလြုံးပြူးပြူးနဲ့ မကြန်ာရူးလေ။ အေး အဲ့ကောငတ်ှအဖြေဲ့ မနေ့က အတန်းထဲမှာ ဖုန်းယူလာပြီး အောကားကြည့်လြို့တဲ့။ ဒီနေ့ မိဘခေါထြားတယ်။ ဆရာကြီးက မိဘတွရှေေ့မှာ ဒီကောငတ်ှကေို ဆောပြလောတ်ီးမာတဲ့”

ဖြူဖြူပြောတာကို နားထောငပြှီး မသင်ေးတို့မှာ ရငတ်ှပန်ေးတွေ တုန်းလိုကတ်ာ။ အောကားတဲ့ အောကားဆိုတာ ယောကြွားနဲ့မိန်းမ ဟိုဟာလုပတ်ဲ့ကား။ အဲ့ထဲက ယောကြွားလီးကြီးတွကေ အကြီးကြီးတွလေို့ ဖြူဖြူ တဈခါပြောဖူးတယ်။ မသင်ေးမှာ ရငတ်ှတေုန် နှလုံးတွတေုန် လိုကတ်ာဆိုတာ။ တင့တ်င့ထြှေးကတော့ ဘာမှမသိသလို နားမလညသ်လိုနဲ့ မကြလြုံးလေး ပြူးကြောငလြကြသ်ား နားထောငန်သည်ေ။ ကြောင်းဆင်းတော့ မိုးအုံ့လာတာကြောင့ြ မသင်ေးတို့အိမကြို သုတခြှတငေပြှနရြသည်။

လမ်းမှာ တင့တ်င့ထြှေးက မသင်ေးကို ဒီည အိမလြိုကအြိပဖြို့ ပြောသည်။ မသင်ေးလည်း မနကဖြှနကြွောင်းပိတတ်ာမို့ တင့တ်င့ထြှေးတို့အိမကြို လိုကအြိပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကလြသည်ေ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ မမဆေေီခွင့တ်ောင်းပြီး အဝတအြစားလဲကာ တင့တ်င့ထြှေးတို့အိမ် တဈခါတည်း လိုကသ်ှားလိုကသ်ည်။ တင့တ်င့ထြှေးတို့အိမကြ အဝေးကြီးမဟုတ် ငုဝါတို့ နောကတ်ဈလမ်းကြောလြေးတင်။ တင့တ်င့ထြှေးအမေ ရှာပြနန်တောကြောင့ြ အိမမြှာ တင့တ်င့ထြှေးနဲ့ သူ့အဖသောရှိသည်။

တင့တ်င့ထြှေးကလည်း မသင်ေးလို တဈဦးတည်းသော သမီး။ တင့တ်င့ထြှေးနဲ့ မတူတာက မသင်ေးမှာ အဖမရှေိတော့ အဖဆေုံးတာ ဆယန်ှဈတင်းတင်း ပြည့တ်ော့မယ်။ တင့တ်င့ထြှေးရဲ့ အဖနေဲ့အမကေ မသင်ေးကို ခစွကြှပါသည်။ ငယင်ယလြေးထဲက ပေါင်းလာတဲ့ သူငယခြငွြးတွမေို့ မိဘတွနေဲ့လည်း ရင်းနှီးနကြသေည်။ မသင်ေးမှာ အဖမရှေိတာကြောင့ပြဲလားမသိ တင့တ်င့ထြှေးအဖကေိုတော့ မသင်ေး အတောလြေးခငသ်ည်။ ဦးလို့ပဲ ရင်းရင်းနှီးနှီးခေါသ်ည်။ မသင်ေးကိုမှငတ်ော့ တင့တ်င့ထြှေးအဖကေ ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတဆြတသ်ည်။

“လာ လာသမီး၊ အိမထြဲမှာ လှတလြှတလြပလြပန်ေ၊ တင့တ်င့ထြှေးအမကတေော့ ပြနမြရောကသ်ေးဘူးကြ…..။ အထွေး သမီးသူငယခြငွြးကို မုန့တ်ှေ ထုတကြှှေးလိုကန်ောြ”

ဟုပြောသည်။ တင့တ်င့ထြှေး အဖနေဲ့ အမကေ တင့တ်င့ထြှေးကို အထွေးလို့ပဲ ခေါကြှသည်။ ပြီးတော့ မသင်ေးဆံပငတ်ှကေို လကန်ဲ့ အသာကလေး ထိုးဖြပြီး အိပခြန်းထဲဝငသ်ှားသည်။ မသင်ေးလည်း လွှာထုတပြှီး

“ဟုတ် ဦး”

လို့ ပြနန်ှုတဆြကလြိုကသ်ည်။ မသင်ေးတို့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ စကားပြောနစဉေမြှာ မိုးက ဒလဟော ရှာခလွာသည်။ ဒီညတော့ အိပကြောင်းပြီဟု မသင်ေး တွေးလိုကမြိသည်။ မိုးရှာသံကြားတာနဲ့ အထွေးအဖကေ ဘောင်းဘီတို ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ထွကလြာသည်။ အထွေးက

“ဖဖေေ သမီးတို့လည်း မိုးရေချိုးမယ်”

လို့ပြောပြီး မသင်ေးလကကြိုဆှဲကာ အထွေးဖဖနေေဲ့အတူ အိမအြပြငကြို လိုကထြှကသ်ည်။ အထွေးဖဖေေ ဘာမှမပြော မသင်ေးတို့ကို ပြုံးပြီးကြည့်န်သည်ေ။ မမသေောဆို မသင်ေးကို အောလြိုကဆြူလိုကမြယ် ဖြစ်ခွင်း။ တဈကိုယလြုံး မိုးရရှေှဲရှှဲစိုတော့မှ မသင်ေးသတိထားမိသည်။ မသင်ေး အတွင်းခံဘောလြီရော အောကခြံဘောင်းဘီရော ဘာတဈခုမှ ဝတမြထားမိ။ ညအိပဂြါဝနပြါးပါးလေးကိုသာ ဝတထြားမိခွင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဂါဝနကြလည်း တငပြါးဖုံးရုံလောကလြေး။ မသင်ေး လကမြှှောကလြိုကရြငတ်ောင် စောကဖြုတလြေး ပေါန်ပြေီ။ တင့တ်င့ထြှေးကတော့ ထဘီနဲ့ အင်ျကြီလကရြှညန်ဲ့မို့ ဘာမှ မသိသာ။ မသင်ေးမှာတော့ နဂိုကတည်းက နို့တွေ ဖငတ်ှကေ ကြီးပါတယဆြိုမှ ဂါဝနအြပါးလေးကို မိုးရစေိုရှှဲနတေော့ တဈကိုယလြုံး ရစရာမရှိအောင် ပါပဲ။ နို့တွဆေိုတာလည်း အင်ျကြီအပြင် ပေါကထြှကတ်ော့မလား ထငရြတယ်။ စောကဖြုတမြှှေးလေးတွတေောင် မှငန်ရပြေီလားမသိ။ မသင်ေးရဲ့ ဖငကြှီးဆိုတာ ဂါဝနပြါးပါး တိုတိုအောကမြှာ စွင့ကြားပြီး အိုးး မသင်ေး မတွေးချင်တ်ော့ပါဘူး။ ရှကလြိုကတ်ာဖြင့ြ ပြောမနနေဲ့တော့။

ညဘကြ လမ်းပေါမြှာ လူရှင်းနလေို့ တောသ်ေးသည်။ မဟုတရြင် မသင်ေး ရှကတ်ာနဲ့ သမှောပဲ။ လမ်းပေါမြှာ လူမရှိပမယေ့ြ အထွေးအဖေ ရှိသေးတာပဲလို့ ပြနတ်ှေးမိတော့ မသင်ေး ရှကရြပြနသ်ည်။ အထွေးအဖကေ မသင်ေးတို့နဲ့ ခွငေါးလှမ်းလောကမြှာ ရပန်တယ်ေ။ အို အထွေးအဖေ မသင်ေးကို စိုကကြှည့န်ပေါလား။ မသင်ေး လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး ရငဘြတကြို ခွေးတွန်းနတယ်ေ။ အထွေးအဖေ ရငဘြကကြှီးတွကေ အကယွကြှီးတွေ၊ လကမြောင်းတွဆေိုတာလည်း ကြှကသ်ား အမှောင်းမှောင်းနဲ့ ပြီးတော့ဗိုကမြှာလည်း ဘောဒြီကစားထားလို့ ကြှကသ်ားအဖုအထဈတွနေဲ့။ ပြီးတော့ မိုးရစေိုနတေဲ့ ဘောင်းဘီအပြငကြို ပေါကထြှကလြာတော့မလား ထငရြတဲ့ လီးကြီး။ အို မသင်ေး ရှကလြိုကတ်ာ ခကြခြငွြးဆိုသလို လူကို တခွားဘကြ လှည့လြိုကရြသည်။

ငါကြည့်လြိုကတ်ာ အထွေးအဖေ မှငသ်ှားပြီလားဆိုပြီး မသင်ေးရှကလြိုကတ်ာ။ ပြီးတော့ စောနက အထွေးအဖေ မသင်ေးကို စိုကကြှည့န်တော သတိရမိသည်။ မသင်ေးရဲ့ နို့ကြီးတွေ စောကဖြုတတ်ှကေို မှငသ်ှားပြီလားမသိဘူးလို့ တွေးရင် မသင်ေး ရှကန်သည်ေ။ ရငတ်ှလည်ေး ခုနလြှန်းလို့ မောဟိုကခြငွသ်လိုလို။ ပြီးတော့ အထွေးအဖရေဲ့ တုတခြိုငသ်နစြှမ်းတဲ့ ကြှကသ်ားကြီးတွေ ဘောင်းဘီအပြင် ဖောကထြှကလြုနီးပါးဖြစ်နတေဲ့ လီးကြီး၊ အို…. မသင်ေး ရှကတ်ာရော ရငခြုနတ်ာရောပေါင်းပြီး မောဟိုကကြှီး ဖြစ်နတေော့သည်။

မသင်ေး ဒီဘကကြို လှည့န်တေော့မှ သတိထားမိသည်။ ဟင် မသင်ေးရဲ့ ဖငကြှီး။ ရစေိုပြီးကပန်တေဲ့ မသင်ေးရဲ့တငပြါး ပေါလြုပေါခြငဖြစ်နပြေီး စွင့ကြားထွကန်တေဲ့ သူမရဲ့ဖငကြှီးတွကေို အထွေးအဖေ ကြည့်န်မလေား။ အို… မသင်ေး ဒီဘကလြှည့ပြှီး မသင်ေးရဲ့ဖငကြှီးကို ထိုးပြနသလေို ဖြစ်နပြေီလား။ မသင်ေးသိချင်စြိတကြို ထိန်းမထားနိုငတ်ော့။ အထွေးအဖဘကြေ လှည့ကြှည့မြိသည်။ အို…သချောတာပေါ့ အထွေးအဖေ မသင်ေးရဲ့ဖငကြို ကြည့်န်တောပေါ့။

မသင်ေး လှမ်းကြည့်တ်ာမှငတ်ော့ မသင်ေးကို ပြုံးပြပြီး အထွေးအဖေ ခေါင်းငုံ့ပြီး လကပျိုကလြွှကသ်ားရပန်သည်ေ။ အထွေးအဖရေဲ့ လကမြောင်းကြှကသ်ားကြီတွကေို မသင်ေး ကြည့်မြိပြနသ်ည်။ ပြီးတော့ ဘောင်းဘီအပြငဘြကြ ဖုဖောင်းထွကန်တေဲ့ လီးကြီး၊ ဟင်… ခုနကထကတ်ောင် ပိုကြီးလာပါလား။ ဖြူဖြူပြောတဲ့ အောကားထဲက လီးကြီးတွကေို သှားသတိရမိသည်။ မသင်ေး ရငတ်ှတေုန် မောဟိုကကြှီး ဖြစ်ရပြနသ်ည်။ ခဏနတေော့ အထွေးက

“ငါတောပြှီ မသင်ေး၊ တကတ်ော့မယ် ခမွြးလာပြီ ဟ”

ဟုပြောသည်။ မသင်ေးလည်း အထွေးနဲ့အတူ အိမထြဲလိုကဝြငလြိုကသ်ည်။ အထွေးအဖလည်ေး မသင်ေးတို့နဲ့အတူ အိမထြဲဝငလြာသည်။

“ခေါင်းတွေ သချောသုတကြှနောြ သမီးတို့”

ဟု လှမ်းပြောသည်။

“သမီးက ဆံပငတ်ိုတယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ မသင်ေးက ဆံပငကြ ရှညလြည်းရှည် အုံလည်းအထူကြီး၊ ဖဖေေ လာသုတပြေးလိုကြ”

ဟုပြောပြီး အထွေး အခန်းထဲဝငသ်ှားသည်။ မသင်ေးမှာသာ အခန်းဝမှာ ရစေိုဂါဝနကြှီးနဲ့ ကြောငပြှီးရပန်မေိသည်။ အထွေးအဖလည်ေး သူ့အခန်းထဲဝငဖြို့ လုပပြှီးမှ မသင်ေးဆီ တည့တ်ည့ပြှနလြွှောကလြာသည်။ မသင်ေး ခေါင်းကို ခကြခြငွြးငုံ့လိုကသ်ည်။ အထွေးအဖကေ လူချင်ြးထိလုထိခငအြထိ တိုးကပလြာပြီး သူ့ပခုံးပေါတ်ငထြားတဲ့ သဘကန်ဲ့ မသင်ေး ဆံပငတ်ှကေို ခပဖြှဖြသုတပြေးသည်။ သနစြှမ်းတဲ့လကမြောင်းကြီးတွကေ မသင်ေးပါးပြငန်ားမှာ ဝေ့ကာ ဝေ့ကာနဲ့။ မသင်ေးမကြန်ှာက အထွေးအဖရေဲ့ မို့မောကမြောကြ ရငဘြတန်ဲ့ ထိလုထိခင် ဖြစ်နပြေီ။ မသင်ေးရဲ့ အသကရြှူသံ ငှေ့ငှေ့လေးက အထွေးအဖရေဲ့ ရငဘြတအြမှှေးတွကြေားမှာ ဖြတပြှေးလို့။ မသင်ေးရဲ့နို့တွကလေည်း အထွေးအဖေ ဗိုကအြပေါန်ားမှာ ထိလိုကြ ပြနကြှာသှားလိုကန်ဲ့။ မသင်ေး ရှကဖြို့ မေ့လွော့သှားသည်။ အထွေးအဖရေဲ့ အထိအတွေ့မှာ သာယာလာသည်။ ရငခြုနတ်ိမ်းမူးလာသည်။ အထွေးအဖဗေိုကန်ဲ့ ပြတတ်ိုကြ ထိတွေ့နတေဲ့ နိုးသီးခေါင်းလေးတွေ မာတင်းလာသည်။

မသင်ေး ခေါင်းငုံ့ထားတာကြောင့ြ အထွေးအဖရေဲ့ လီးကြီးကိုလည်း အတိုင်းသား မှငန်ရသေည်။ အဲ့ဒီလီးကြီး ဘောင်းဘီအပြင် ထွကလြာပါစလေို့တောင် မသင်ေး ဆုတောင်းမိသည်။ ရငထြဲမှာလည်း လှိုကဖြိုနတေော့သည်။ မသင်ေးရဲ့ဆံပငတ်ှကေို သုတပြေးပြီးတော့ အထွေးအဖကေ မသင်ေးနဖူးလေးကို ဖြဖြကလေး ငုံ့နမ်းသည်။ ပြီးတော့

“အဝတမြှနမြှနလြဲလိုကြ သမီး၊ ဖြားနေဦးမယ်”

ဟုပြောသည်။ မသင်ေးလည်း

“ဟုတ် ဦး “

လို့ပြောပြီး အထွေးရှိရာအခန်းထဲ ပြေးဝငခြဲ့လိုကသ်ည်။ မသင်ေး မကြလြုံးကြောငန်သည်ေ။ ဘယလြိုမှအိပမြရ။ အထွေးကတော့ ဟောကတ်ောငဟြောကန်ပြေီ။ ဒီမိန်းမ ခေါင်းခတွာနဲ့ အိပပြွောတ်ော့တာပဲလို့ မသင်ေး စိတထြဲက ပြောမိသည်။ မသင်ေး ဘယအြိပပြွောန်ိုငပြါ့မလဲ။ စောနက အဖြစ်အပကြတ်ှကေ မသင်ေးစိတထြဲမှာ အခုထိရှိနတေုန်း၊ အခုထိ မှငယ်ောငန်မေိသည်။ အပျိုဖောဝြငစြ ဘယလြိုမိန်းကလေးကများ အိပပြွောန်ိုငပြါ့မလဲ ရှငရြယ်။

အထွေးအဖကေို မကြလြုံးထဲမှငယ်ောငရြင်း မသင်ေး‌စောကဖြုတထြဲမှာ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတောကို သတိထားမိသည်။ စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရညတ်ှကေ ဖငကြှားတွအထေိ စီးကနွသည်ေ။ မသင်ေး စိတထြဲမှာ ဘယလြိုကြီးဖြစ်နတယေမြသိ။ ဖြူဖြူ ပြောသလို မသင်ေး အလိုးခံချင်န်တောများလား။ အိုးးး မသင်ေး ဘာမှ မလုပတ်တတ်ော့ဘူး။ စိတပြှလေိုပြငှေား စောကဖြုတကြိုရဆေေးရင်း သေးပေါကမြညဟြု ဆုံးဖြတကြာ မသင်ေး အိပယ်ာက ထသည်။

အခန်းအပြငထြှကလြာတော့ အထွေးအဖေ မအိပသ်ေး။ ဆိုဖာဆတတ်ီပေါထြိုငပြှီး သတင်းစာဖတန်သည်ေ။ မသင်ေးကိုမှငတ်ော့

“သမီး မအိပသ်ေးဘူးလားကြ”

ဟုပြောပြီး မသင်ေးကို ကြည့်န်ပြနေသ်ည်။ ဒီတဈကြိမလြည်း မသင်ေး စောနကလို ညဝတဂြါဝနလြေးပဲ ဝတထြားတာလေ။ အထွေးအဖကေ မသင်ေးတဈကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးကြည့်န်ပြနေသ်ည်။

“ဟုတ် ဦး… သမီးသေးပေါကခြငွတ်ာနဲ့ အိပမြပြောဘြူးဖြစ်နလေို့”

ဟုပြောပြီး အိမသ်ာဆီ လှည့ထြှကသ်ှားလိုကသ်ည်။ အထွေးအဖသည်ေ မသင်ေးရဲ့ မလုံ့တလုံ တငပြါးမပေါရြုံတမယ် ဂါဝနအြောကမြှာ စွန့ကြားထွကန်တေဲ့ မသင်ေးဖငလြုံးကြီးတွကေို ကြည့်န်မှော သချောသည်။ အဲ့လိုတွေးမိပြနတ်ော့ မသင်ေးစောကဖြုတထြဲက အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာပြနသ်ည်။ “အောြ ဒုကျခပါပဲ နငအြဲ့လို အရညတ်ှထွကေန်တေော့ ငါနရခေကတ်ယဟြဲ့” လို့ကိုယ့ဘြာသာ စိတထြဲကပြောမိသည်။

အိမသ်ာထဲ ထိုငရြုံရှိသေးသည်၊ သေးရော အရညအြခွှဲတွရေော ဒလဟော ထွကကြလွာသည်။ စောကဖြုတကြို အသအချော ရနေဲ့ဆေးပြီး မသင်ေး အိမသ်ာထဲက ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ဧည့ခြန်းထဲရောကတ်ော့ အထွေးအဖကေ

“သမီး အိပမြပြောရြင် TV လာကြည့်လြေ”

ဟု ပြောသည်။ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ မသင်ေး မငှင်းမိ။ အထွေးအဖဘေေးနား ဆိုဖာပေါမြှာပင် ထိုငပြှီး TV ထိုငကြှည့လြိုကသ်ည်။ ထိုငခြလွိုကတ်ော့ စောကဖြုတလြေးပေါသ်ှားတာကြောင့ြ ဂါဝနကြို လကန်ဲ့ပြနဆြှဲခရွသေးသည်။ မသင်ေးထိုငပြှီး ဘယလြောကမြှ မကြာလိုကဘြူး။ ရုတတ်ရကဆြိုသလို အထွေးအဖကေ မသင်ေးကို ထိုငလြကြပြဲ ဂွိုင်းက ခွီမပြီး သူ့ပေါငပြေါြ တငလြိုကသ်ည်။ မသင်ေးလည်း ကြောငလြကြသ်ား၊ ပြီးတော့ အထွေးအဖေ ပေါငပြေါမြှာ ခွထိုငမြိလကြသ်ား။

ပေါငကြားပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ာကြောင့ြ ဂါဝနကြ အပေါလြိပတ်တသ်ှားပြီး ဖငကြှီးရော စောကဖြုတကြှီးရော ဘာအဖုံးအအုပမြှ မရှိတော့။ နောကမြှာ ဖငကြှီးက ကားစွင့န်သလေို ရှေ့မှာလည်း မသင်ေးစောကဖြုတကြှီးက အထွေးအဖအပေေါမြှာ ဖြဲကားထားသလို ဖြစ်နသည်ေ။ အထွေးအဖလည်ေး ဘယအြခွိနတ်ည်းက ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတထြားမှန်း မသိ။ မသင်ေးစောကဖြုတကြှီးနားမှာ ထောကပြှီး တေ့ထားသလို ဖြစ်နသည်ေ။

မသင်ေး ဘာမှပြငဆြငခြွိန် မရလိုကြ။ အထွေးအဖကေ မသင်ေးကို ပေါငပြေါတ်ငပြှီးတာနဲ့ မသင်ေးနှုတခြမ်းတွကေို အားရပါးရ စုပန်မ်းသည်။ မသင်ေးရဲ့ဂါဝနအြောကကြနေ လကလြွှိုပြီး မသင်ေးဖငကြှီးကို သူ့လကခြွောင်းကြီးတွနေဲ့ ဆုပကြိုငသ်ည်။ ပြီးတော့ ဂါဝနကြိုလှနတ်ငပြှီး မသင်ေးရဲ့နို့ကြီးတွကေို စို့နပြနေသ်ည်။ အိုးးး မသင်ေး မကြစြိကိုမှတပြှီး တအင်းအင်းနဲ့ ငှီးနမေိသည်။ မသင်ေး ဘာမှမတတန်ိုငတ်ော့၊ အထွေးအဖရေဲ့ အကိုငအြတွယအြောကမြှာ ရဈမူးသှားပြီ။ အထွေးအဖေ မသင်ေးကို ဆကမြလုပတ်ော့မှာကိုတောင် စိုးရိမစြိတကြလေး ဝငမြိသေးသည်။

အထွေးအဖကေ သူမဂါဝနကြို ခေါင်းကနေ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ မသင်ေး ကိုယလြုံးတီးလေး ဖြစ်သှားသည်။ မသင်ေး မရှကအြားတော့ပါ ရငဖြိုပြီး အထွေးအဖေ စိတတ်ိုင်းကြ လုပတ်ာကိုပဲ မကမြောတောင့တ်နမေိတော့သည်။

မသင်ေးရဲ့ စောကဖြုတထြဲမှာ အရညတ်ှဆေိုတာလည်း ဘယကြနဘယေလြိုတွေ ထွကလြာတယမြသိ။ များလိုကတ်ာဆိုတာ ကိုယ့ဟြာကိုယတ်ောင် အံ့သှမိတယ်။ မသင်ေးစောကဖြုတကြ ကလွာတဲ့ အရညတ်ှကေ မသင်ေးစောကဖြုတန်ားမှာ ထောငမြတန်တေဲ့ အထွေးအဖရေဲ့ လီးကြီးပေါကြိုတောင် စီးကနွလကြေသ်ား။ အထွေးအဖကေ မသင်ေးစောကဖြုတလြေးကို လကန်ဲ့စမ်းပြီး စောကဖြုတတ်ဈလွှောကြ ပြတသ်တန်သည်ေ။ အထွေးအဖေ လကကြှီးတွကေ ဖောငကြားနတေဲ့ မသင်ေးစောကဖြုတ် တဈခုလုံးကို ပြတဖြှဲနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ အဲ့ဒီအရှိနကြှောင့ြ မသင်ေးစောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး အရညတ်ှနေဲ့ စိုရှှဲနတေဲ့အပြင် အရငကြထကြ စောကဖြုတကြှီး ပိုပြဲ ပိုကြီးလာသလားတောင် ထငရြသည်။ မသင်ေးလည်း အစွမ်းကုန် ဖြဲထားပေးတာ ပါမှာပေါ့လေ။

အထွေးအဖကေ သူ့လီးကြီးကို ကိုငပြှီး မသင်ေးစောကဖြုတ် အဝမှာ တေ့လိုကသ်ည်။

“ထိုငခြလွိုကြ သမီး ဖြည်းဖြည်းလေး မဟုတရြင် သမီးနာလိမ့မြယ်”

ဟုပြောသည်။ မသင်ေးလည်း သူမစောကဖြုတအြဝမှာ တေ့ထားတဲ့ အထွေးအဖလေီးကြီးကို တဈခကြင်ုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဟင် နည်းတဲ့လီးကြီး မဟုတပြါလား။ မသင်ေး လကကြောကဝြတထြကပြင် ကြီးဦးမည်။ မသင်ေး နာမှာကိုလည်း မကြောကတ်ော့။ အထွေးအဖလေီးကြီးကို မသင်ေးစောကဖြုတကြှီးနဲ့ လိုးဖိခလွိုကခြငွတ်ာပဲ သိတော့သည်။

အထွေးအဖကေ မသင်ေးခါးလေးကို ကိုငထြားသည်။ မသင်ေး ခါးကော့ထားတာကြောင့ြ ဖငလြုံးကြီးတွကေ စွင့ကြားပြီး အနောကမြှာ ကော့နသည်ေ။ ပြီးတော့ အထွေးအဖေ လီးကြီးအပေါြ တဖြည်းဖြည်း ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ လီးကြီးက မသင်ေးစောကဖြုတထြဲ တဖြည်းဖြည်း ဝငလြာသည်။ မသင်ေးလည်း တိုး၍တိုး၍ ထိုငပြှီး ဖိသှင်းသည်။ အထွေးအဖကေ မသင်ေးခါးကို ဖကရြင်း ခေါင်းမော့ကာ မသင်ေးရဲ့နို့တွကေို စို့နသည်ေ။ မသင်ေး မနနေိုငတ်ော့ လီးတဈချောင်းလုံး ဆုံးအောင် ထိုငခြွ လိုကမြိသည်။ အထွေးအဖလေီးက မသင်ေးစောကဖြုတအြခေါင်းထဲ ပြည့တ်င်းနသည်ေ။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွနေဲ့ လီးတဈချောင်းလုံး ပြတတ်ိုကဆြှဲနတေဲ့အသံကို မသင်ေး ကြားမိသလိုတောင် ထငမြိသည်။

အပျိုစငလြေးဆိုပမယေ့ြ မသင်ေးစောကဖြုတကြ ကြီးသည်။ ပြီးတော့ အလိုခံချင်လြှန်းလို့ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွေ ပြဲလနန်တောရော၊ စောကရြညတ်ှေ ဒလဟော ထွကန်တောရောကြောင့ြ အထွေးအဖလေီးကြီးက မသင်ေးအတွကြ အနတေောပြင် ဖြစ်နသည်ေ။ မသင်ေး အသကရြှူသံတွေ မှနလြာသည်။ အထွေးအဖရေဲ့ အပေါကြနေ လိုးဆောင့ခြကြတ်ှေ ပိုပြင်းလာသည်။ အထွေးအဖကလေည်း မသင်ေးခါးလေးကိုကိုငပြှီး အောကကြနေ ကော့ပင့ပြှီး လိုးပေးနသည်ေ။ အိုးးး မသင်ေး စောကခြေါင်းထဲက မနနေိုငတ်ော့ အားရပါးရကို လိုးချင်လြာသည်။ လီးတွေ တဈချောင်းပြီး တဈချောင်း ထည့အြလိုးခံချင်လြာသည်။ မသင်ေး မနနေိုငတ်ော့

“ဦးရေ သမီးကို လိုးပေးပါ လိုးပေးပါ လီးအကြီးကြီးနဲ့ လိုးပေးပါ”

ဟု ပြောရင်း မသင်ေးဖငကြှီးတွနေဲ့ အားကုနလြိုးဆောင့န်သည်ေ။ စောကဖြုတထြဲ လီးဝငသ်ံ တဖစွဖြစွြ၊ မသင်ေးဖငကြှီးနဲ့ အထွေးအဖေ ပေါငကြှှကသ်ားတွေ ရိုကသ်ံ တဘုနဘြုန်းက မသင်ေးကို ပိုပြီး ထနလြာစသည်ေ။ အိုးးး မသင်ေးစောကဖြုတ် ဟိုးအတွင်းပိုင်းထဲက အရညတ်ှေ ဒလဟောစီးကလွာပြီး အထွေးအဖလေီးကြီးနဲ့ ပြည့ကြှပန်တေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို အားရးပါးရ ညှဈကာညှဈကာနဲ့ မသင်ေး နုံးခညွ့ပြွော့ကသွှားတော့သည်။ အထွေးအဖလည်ေး မသင်ေးစောကဖြုတကြ ညှဈတဲ့အားကြောင့ြ လီးရညတ်ှေ မသင်ေးစောကဖြုတထြဲ ပန်းထုတပြှီး

“ခစွတ်ယ် သမီးလေးရယ်”

ဟုပြောပြီး မသင်ေးနဖူးလေးကို တဖြဖြ နမ်းနသည်ေ။ မသင်ေး အိပပြွောသ်ှားလိုကတ်ာ မနကြ မိုးစငစြငလြင်းမှပဲ နိုးတော့သည်။ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့ အထွေးအဖေ လကမြောင်းပေါမြှာ အိပလြကြသ်ား၊ နှစ်ယောကလြုံး အဝတအြစားမရှိ။ အထွေးအဖလေီးကြီးကို မသင်ေး ကိုငကြှည့သ်ည်။ ပြီးတော့ ဖြဖြလေး ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။ အထွေးအဖေ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ပြှီး မသင်ေးခေါင်းကို ငုံ့နမ်းသည်။

“ထပလြုပြဦးမလို့လား”

ဟုမေးသည်။

“မိုးတောငလြင်းနပြေီ၊ တောကြှာ အထွေးနိုးလာမှ တွေ့သှားဦးမယ်။ နောကတ်ဈပတကြှ သမီး ထပလြာခဲ့မယလြေ”

ဟုပြောပြီး အထွေးအဖရေဲ့ လီးကြီးကို ငုံစုပလြိုကသ်ည်။

“အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးရယ်”

ဟု ငှီးသည်။ မသင်ေးလည်း လီးကြီးကိုပါးစပန်ဲ့ အားရပါးရစုပပြှီး လကကြလည်း မသင်ေးစောကစြိလေးကို ပြတန်မေိသည်။ ခဏနတေော့ အထွေးအဖရေဲ့ လရညတ်ှေ မသင်ေးပါးစပထြဲ ထွကကြလွာပြီး ပါးစပတ်ဈခုလုံး လရညတ်ှနေဲ့ ပြည့လြွှံသှားတော့သည်။ လရညတ်ှကေို ပါးစပထြဲမှိုခပြှီး မသင်ေးစောကစြိလေးကို အရှိနန်ဲ့ပြတရြင်း ဦးကလည်း နို့လေးကို စို့ရင်းပေါ့။

“ဦးရယ် သမီးကို အမြဲတမ်းလိုးပေးနောြ၊ ဦးရဲ့ လီးအကြီးကြီးနဲ့ လိုးပေးနောြ၊ သမီး လီးကြီးကြီးနဲ့ပဲ လိုးတာခံချင်တ်ယ်၊ လီးကြီးတွေ အများကြီးနဲ့ သမီးကို ဝိုင်းလိုးကြပါ”

ဟုပြောပြီး စောကစြိလေးကို ပြတန်ရောကနေ စောကဖြုတထြဲက အရညတ်ှေ ဒလဟော စီးကလွာပြီး ပြီးဆုံးချင်ြးဆီ ရောကသ်ှားလသည်ေ။ ပြီးတော့မောမောနဲ့ ဦးရဲ့ပါးကို မော့နမ်းပြီး အထွေးရှိရာ အခန်းထဲကို ပြေးဝငသ်ှားမိသည်။

မသင်ေး အိမပြှနဖြို့ အဝတအြစားလဲနရင်ေး ဦးနဲ့လိုးတာတွေ ပြနတ်ှေးမိတော့ ရှကပြှုံးကလေးပြုံးမိကာ အထွေး အိပယ်ာနိုးတာကိုပင် မစောငတ်ော့ပဲ အိမကြိုအပြေးကလေး ပြနန်မေိပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။