အောစာအုပ်

ကိုကိုနှင့ျ ကြှန်မ၏ ဖြစ်ရပျများ (အပိုင်း ၃+၄)

အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁+၂) ၊ အပိုင်း (၃+၄) ၊ အပိုင်း (၅+၆) ၊ အပိုင်း (၇+၈)[ဇာတသ်ိမ်း]

ကိုကိုနှင့ြ ကြှနမ်၏ ဖြစ်ရပမြွား
🏵️အပိုင်း (၃+၄)🏵️
ရေးသားသူ – ဇာခွည်

🏵️🏵️🏵️🏵️ အပိုင်း (၃) 🏵️🏵️🏵️

ကြှနတ်ောြ အိပယ်ာခေါင်းရင်းဘကြ ရှှေ့တကလြိုကကြာ ဒူးထောကလြိုကသ်ည်။ သူလည်း လီးကို သူ့မကြန်ှာနှင့မြှီအောင် သှကသ်ှကကြလေး လိုကရြှှေ့လိုကပြှီး သူ့ညာလကဖြှင့ြ ကြှနတ်ော့ခါးကို ကမန်းကတမ်း ဆှဲဖကကြာ ပိုကပသ်ှားအောင် သူ့မကြန်ာနား ဆှဲယူသည်။ သူ့ပါးစပန်ား ရောကန်သေော တင်းစပြုနသညေ့ြ ကြှနတ်ော့လီးကို သူ့ပါးစပထြဲ ဆတကြနဲ ထိုးသှင်းယူလိုကရြာ လီးတဈချောင်းလုံးဝငသ်ှားပြီး သူ့ပါးစပပြှည့သ်ှား သည်။

သူ့မကြန်ှာမှာ ကြှနတ်ော့ဆီးခုံနှင့ြ ကပသ်ှားကာ လီးမှေးများ သူ့မကြန်ှာကို ထိုးပြတသ်ှားသည်။ ဘယ် လကဖြှင့ြ ဥကို တယုတယကိုငကြာ ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ။ ပေါငကြိုကားပေးပြီး စောကပြတကြိုကော့လိုကြ သည်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့စောကပြတပြေါြ လကတ်ငကြာ ပြတသ်ပပြေးနတေော့သည်။ လီးကို တပြှတပြှှတ် နှင့ြ အငမ်းမရ စုပန်သည်ေ…။

ကြနတ်ောလြည်း အထကမြှ နေ၍ပင်၊ လကခြလယဖြှင့ြ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းလေးကို မှနမြှန် ပြတပြေးနရင်ေး ခဏကြာမှ၊ စောကပြတအြကြဲကြောင်းထဲ ဖိကြည့်လြိုကရြာ ချောအိတင်းရင်းနသေော အကြဲ ကြောင်းကြား ညှပသ်ှားသည်၊ စောကခြေါင်းထဲ မထိုးသေးဘဲ စောကစြေ့လေးကို ထိလိုကရြာ တအငအြင် ညည်းကာ၊ တငပြါး မှောကတ်ကလြာသည်။ လီးကိုလည်း ပို၍ အားပြင်းပြင်းနှင့ြ စုပလြာသည်။ လကခြွောင်းကို အကြဲကြောင်းထဲ ပြတမြှှနတေေော့သည်။ အတောကြှာအထိ ထိုအတိုင်းမှှပေေးလိုကသ်ည်။

စောကစြေ့လေးကို လကည်ှိုးနှင့ြ လကမြကြား တကယ့ည်ငသ်ာစွာ ကိုငလြိုကကြာ လှည့ပြတပြှတ် ပေး လိုကကြာ လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့စောကပြတ် မှေ့ယမ်းခါနသည်ေ၊ အင်း အင်း နှင့ြ အညည်းစိတလြာသည်၊ တင်းနပြေီ ဖြစ်သော လီးကို ပိုပိုစုပပြေးနသည်ေ။

လကခြလယကြို အောကဆြင်းလိုကပြှီး သူ့စောကခြေါင်းဝ လေးကို လကခြလယထြိပလြေး စမ်းကာထိုးသှင်းကြည့်ရြာ လကတ်ဈဆဈခန့ြ ချောကနဲ တိုးဝငသ်ှားသည်။ အင့ကြနဲ ညည်းသည်။ ဆကစြမ်းကာ လကခြလယကြိုပို၍ဖိထိုးသည်။ တဈဝကရြောကတ်ော့ ပြနထြုတ် ပြနသ်ှင်း လုပပြေးသည်။ စောကပြတကြို ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရ မှေ့ယမ်းကော့တကြ လာသဖြင့ြ ငှိမသ်ှားအောင် လကဝြါးဖြင့ြ ဆီးခုံကို ဖိခလွိုကပြှီး သှင်းထုတကြို ဆကလြုပပြေးနတေော့သည်။ သူ့ပါးစပမြှ လီးကိုထုတကြာ ကြှနတ်ော့ကို မော့ကြည့်ပြှီး…

“ကောင်း …လိုကြ …တာ…ကိုကိုရယ်…လ..လ..လီးစုပရြတာကော စောကပြတကြော…”

“ဇာခွညစြုပပြေးတာ…ကိုကိုလည်း တအား…ကောင်းတယ်…ဇာခွညလြေးရယ်…”

အမောတကော ပြောပြီး ပြနမြဖြတေော့ဘဲ လီးကို သူ့ပါးစပထြဲ ပြှတကြနဲမှညအြောင် ထိုးတပလြိုကကြာ ဆကစြုပန်သည်ေ။ လီးတင်းကာ ကြှနတ်ောခြါးကော့လာသညကြို သူသတိထားမိရာ ကြှနတ်ော့ခါးကို တင်းတင်း ဖကကြာ ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပကြာ ခပပြှင်းပြင်း စုပပြေးလာသည်။ သူ့ စုပအြားသနသ်နန်ှင့ြ စုပပြေးမှုကြောင့ြ ကြှနတ်ောြ ပြီးခါနီးလာသည်။

အားသော လကတ်ဈဘကဖြှင့ြ သူ့နို့နှစ်ဘကကြိုတလှည့စြီ ဆုပန်ယ် ပေးနရင်ေး နို့သီးခေါင်း ထိပလြေးအား မထိတထိ ပြတပြှတပြေးလိုကသ်ည်။ သူ တအင်းအင်း ညည်းတွားနသည်ေ။ စောကပြတထြဲ လကခြလယတ်ဈချောင်းလုံး သှင်းလိုကသ်ည်။ သူ အင့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ လယခြလယ် တဈချောင်းလုံး အသှင်းအထုတကြို ဖြည်းဖြည်းစကာ ခဏအကြာ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လုပပြေးမိသည်။ စောကရြညမြွားများ ပန်းထွကလြာသဖြင့ြ ကြှနတ်ော့လကြ စိုရှှဲလာကာ စောကမြှေးတို့လည်း စိုကပကြုနသ်ည်။

လီးကို ပါးစပမြှထုတကြာ ကြှနတ်ော့ကို နှမ်းနယမြောဟိုကန်သလေို မော့ကာကြည့်လြိုကပြှီး

“အားးးး စောကပြတထြဲ ကောင်းလှခညွလြား ကိုကိုရယ်၊ ဟင်းးးးးး”

“ကိုကို့လီးလည်း ဇာခွညလြီးစုပပြေးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ အားးး”

ပြောကာ လီးကို ဟတယ်ူလိုကပြှနကြာ သူ့မကြန်ှာ ကြှနတ်ော့ဆီးခုံကို ထိုးကပလြိုကသ်ဖြင့ြ တင်းနေ ပြီဖြစ်သော လီးသည်၊ အာခေါငကြို ကြောသ်ှားကာ လညခြွောင်းထဲအထိ တိုးဝငသ်ှားသည်။ ပြနထြုတကြာ ထို အတိုင်း နောကန်ှဈခါသုံးခါ ဟတယ်ူလိုကပြှနသ်ည်။ ကြှနတ်ောြ ဒီလိုအစုပမြခံဖူးသေးပါ။

အလှနထြိသော ကြောင့ြ သူ့ပါးစပထြဲ လရညမြွားတစဈစဈ ပန်းထုတရြင်း ပြီးသှားသည်။ သူလည်း အကော့၊ အမှေ့၊ အယမ်း ကြမ်းလာကာ ပြီးသှားသည်။ သူ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးဖြင့စြုပရြင်း လကဖြှင့လြည်း နို့ညှဈယူသကဲ့သို့ လရည် မကနွြ အောင် စုပယ်ူမွိုခနွသည်ေ လီးပြော့လာရာ အပြငထြုတကြာ၊ သူ့မကြန်ှာတဈပြငလြုံးကို လီးဖြင့အြငမ်းမရ ပြတလြိုကတ်ော့သည်။

သူယခုလိုလုပခြှင်းမှာ ကြှနတ်ော့တဈသကြ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခွင်းဖြစ်ရာ အ သည်းခိုကသ်ှားသည်။ သူ့မကြန်ှာကို ကြှနတ်ော့ဆီးခုံပေါြ လီးမှေးများကြား တင်းကပြစြှာ ဖိကပလြိုကရြင်း၊ သကပြှင်းခကြာ

“အားးး…အရမ်းပဲ… လုပ်..တတ်..လိုကြ..တာ…ကိုကိုရာ…ဇာခွညပြှီးသှားပြနပြှီ… ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ကိုကိုရယ်…ကောင်းလိုကတ်ာမှ…ပါးစပထြဲမှာ လီးအရသာ၊ ဇာခွည့စြောကပြတထြဲရော နို့၊ နို့တွေ ရော၊ တပျိုငတ်ည်းကောင်းပြီး ဇာခွညပြှီးသှားတာ၊ ကိုကိုလည်း ဇာခွညန်ဲ့အတူပြီးတယန်ောြ…”

သူကြှနတ်ော့ကို ကြည့်ရြင်း လှိုကမြောသံနှင့ြ ပြောနရော သတိထားလိုကမြှ… သူ့မကြန်ှာနီကာ ရဲတွတ် နသည်ေ၊ ကြနပေကြှညန်ူးမှုအပြည့ဖြှင့ြ သူ့မကြန်ှာရှှငလြန်းနသည်ေ။ သူဆှဲပြတတ်ုန်းက လရညပြကြေံ နပြေီး လီးမှေးတဈပင် ကပန်သည်ေ။

“ဟုတပြါ့ကြယ်… ဒီတဈခါလီးစုပတ်ာ…အရမ်းကောင်းတာပဲ…ကိုကို ဒီလို တဈခါမှ မကောင်းဖူးဘူး”

“ဟုတလြားဟင်…ဇာခွညလြေ လီးစုပရြတာကိုကော ကိုကိုနဲ့နှစ်ယောကအြတူ ပြီးရတာ…ပိုပြောတ်ယ် ကိုကိုရယ်…နောကလြည်း ဒီလို လုပကြှမယန်ောြ…”

သူ့မကြန်ှာတွင် ကပန်သေောလီးမှေးကို လကဖြှင့ခြှာယူကာ ပြလိုကတ်ော့ ကြညန်ူးစွာပြုံးသည်။ လရညကြို လကထြိပဖြှင့ဆြှဲရာ အမွှငတ်န်းကာပါလာတော့ လကခြွောင်းကို ပြှတကြနဲစုပယ်ူကာ လကြလြိုကပြှီး မကြခြုံးလေးပင့ခြွီ၍ မေးလေးငေါ့ကာ “ဘာဖြစ်သေးလဲ” ဆိုသည့ြ အမူအရာလေး လုပပြှကာ ပြုံးနသည်ေ။

“ဘယမြှာလဲ ကိုကို၊ အဲဒီလကခြွောင်းလေး ကြည့်ခြငွလြိုကတ်ာ၊ ဟယ်…ဇာခွညစြောကရြညတ်ှလေဲ ရှှဲလို့၊ ဇာခွညလြေ၊ စောကပြတအြပေါယ်ံပဲ ပြတဖြူးတာ ကိုကိုရ၊ ဒီလိုတဈခါမှ မကောင်းဖူးဘူး အခု ကိုကို့ လကခြွောင်းထည့ပြှတတ်ော့ ဘယလြိုကောင်းလို့ကောင်းမှန်းကို မသိတာ…သိပကြို အရသာ ပေးနိုငတ်ဲ့ လကခြွောင်းလေးနောြ၊ ပေး အင့ြ ပြှတ်”

ဆိုကာ ကြှနတ်ော့လကခြလယလြေးကို သူ့ပါးစပထြဲ အဆုံးထည့ပြှီး သူ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးဖြင့ြ စုပခြကြာ အပြငထြုတကြာ သူ့ပါးဖောင်းဖောင်းလေးပေါြ ကပလြိုကသ်ည်။ သူ့ပါးမှာ ရှိနသညေ့ြ လရညန်ှင့ြ လကကြ စောကရြညတ်ှေ ရောကုနသ်ည်။ လကကြိုမကြန်ှာတဈခုလုံး ဆှဲပြတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ တခုခုကို သတိရ လိုကသ်လိုလို…အိပယ်ာခင်းစကိုဆှဲကာ သူ့မကြန်ှာ ပြောငစြငသ်ှားအောငသ်ုတလြိုကသ်ည်။

“လာကိုကို၊ တင်းတင်းလေးဖကခြငွတ်ယ် အယ် ကိုကို့ စွတကြယွြ.. စွတကြယွခြွှတလြိုကပြါနောြ… လာ..ဇာခွညပြေါတ်ကြ…ဇာခွည့ကြိုယလြုံးထဲ ဝငသ်ှားလောကအြောင် ရငခြငွြးအပ် ဖကခြငွတ်ယ်..”

ပြောကာ ပေါငစြေ့ကာ ခွဆနေ့ပြှီး ပကလြကအြိပခြလွိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့ကြိုလည်း သူ့ကိုယလြုံးပေါြ ဆှဲယူသည်။ ကြှနတ်ော့ကို တင်းတင်းဖကလြိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့ရငဘြတန်ှင့ြ သူ့ဖြံ့ထွားသောနို့တို့ အသား ချင်ြး ထိကပကြာ သူ့နို့ပြားပိနသည်ေ။ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ကာ နမ်းတော့သည်။ နမ်းလို့ အားရမှ ပြီးတော့ အနမ်း ရပကြာ ကြညန်ူးကြနပြေ အားရနသေော မကြန်ှာဖြင့ြ…

“ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ကိုကို့လကခြွောင်းလဲ ထည့ပြှတရြော၊ ဇာခွညလြေ၊ ဘယလြိုဖြစ်မှန်းကို မသိ ဘူး လီးစုပခြငွလြာတာ အရမ်းပဲ၊ ဇာခွညပြါးစပထြဲလဲ လီးရောကရြော၊ စုပလြို့ကောင်းလိုကတ်ာမှ အဲဒီ အရသာကို ပြောပြလို့ကိုး မရနိုငဘြူး၊ စုပရြုံတငမြကဘူး လီးကြီးကို မွိုခပြဈလိုကခြငွတ်ာ ကိုကိုရာ… ဇာခွညတ်ော့ ကိုကို့လီးအရသာ စွဲသှားပြီ… မစုပရြရင် မနနေိုငတ်ော့ဘူး… နို့စို့ပေးတုန်းတဈခါ ခုတဈခါဆို နှစ်ခါတောငပြှီးသှားပြီနောြ၊ ဒီတဈခါပြီးတာ ပိုပြင်းတယ် ကိုကိုရ၊ ရူးသှားမတတပြဲ…”

“ဇာခွညကြောင်းရင် ကိုကိုလည်း ပြောတ်ယ်…နောကလြည်း ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးမယ်…”

“နအေုံး ကိုကို့ကို ပြောရအုံးမယ်၊ နောကဆြို ကိုကို အဲလိုကပြတ်ဲ့ အတွင်းခံ မဝတရြတော့ဘူးနောြ”

“ဘာဖြစ်လို့လည်း ဇာခွညရြဲ့ အဆငပြှပေါတယ်…”

“ဘာအဆငပြှတောလဲ ကိုကိုက ဇာခွညပြှောရင် နားမထောငခြငွဘြူး။ ကိုကို့လီးက အပြငထြှကြ နတေဲ့ ဟာလေ၊ ပြီးတော့ အောကမြှာလည်း အဲ..ဥရှိသေးတယ် လီးအရပြေားတွဖြငေ့ြ နုနုလေး၊ အတွင်းခံကြီး ကပြန်တေော့ လီးနာမှာပေါ့… ကိုကို လီးကိုနှိပစြကတ်ာပဲ ဂရုမစိုကဘြူး”

“ပုံမှနအြတိုင်းက ပြော့နရင်ေ လီးက သေးသေးလေး၊ အဲဒီအခွိနဆြို ဝတရြတာ အနတေောပြဲ ဇာခွညရြ”

“အိုး ခကတ်ာပဲ၊ တင်းလာတော့ရော ဘယ့န်ှယလြုပမြလဲ ကပြပြိမှာပဲလေ..ကိုကို့လီးကို ဂရုစိုကမြှပေါ့… ဇာခွည် ကိုကို့လီးနာကငွတ်ာ မဖြစ်စချင်ေဘြူး… ဖြစ်နိုငရြင် ဇာခွညပြါးစပထြဲ အမြဲငုံထားပေးချင်တ်ာ…”

“ဇာခွည့ြ တဈကိုယလြုံးလည်း ခွှေးတွပြနေန်တယေန်ောြ…ကိုကို… ခွှေးစောန်ံနပြေီနောြ…”

“မှှေးတာပါ ဇာခွညရြ၊ ကိုယသ်င်းနံ့မှှေးတာပါ…”

“ဟုတလြို့လားကိုကိုရယ် ဇာခွည့စြောကပြတလြည်း စောကရြညတ်ှေ ထွကထြားတာ ပပြနေပြေီ၊ ခွှေး တိတသ်ှားရင်…ဇာခွညတ်ို့ ရချိုးရအောငန်ောြ၊ အတူတူနောြ…”

“ခြိုးတာပေါ့…”

“ကိုကို့ကိုကော ကိုကို့လီးကိုကော ဇာခွညရြချိုး ပေးမယလြေ…ခွိုးမှာလားဟင်…”

“ခွိုးမှာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့”

သူ တတွတတ်ှတ် ပြောနရင်ေး သူ့အပေါဆြှဲဖကထြားသော ကြှနတ်ော့ကို လှှတပြေးတော့ ကြှနတ်ောြ သူ့ဘေးနား ကပလြှဲအိပလြိုကသ်ည်…။ ခဏအကြာ ခွှေးတိတသ်ှားတော့…။ ကြှနတ်ော့ကို ဆှဲထူရင်းလီးကို ကိုငကြှည့သ်ည် ထိုသို့ကိုငထြားရင်း ကြှနတ်ော့ဘကလြှည့ကြာ၊ နား နား တိုးကပကြာ လသေံလေးဖြင့ြ ပြော သည်…

“ဟယ် ကိုကို့လီးအိပပြွောန်တယ်ေ အသံမထွကစြနေဲ့၊ သူအိပန်တေုန်း ဇာခွညတ်ို့ ရချိုးရအောင် နောြ၊ အသံကြားလို့ သူနိုးသှားရင်၊ ဇာခွည့ကြိုရူးအောငလြုပမြှာ…အယ် လူးနပြေီ ထတော့ ကိုကို”

“အိပယ်ာခင်းလဲ လွှောဖြို့ယူရမယ်၊ ဇာခွညစြောကရြညတ်ှနေဲ့ စိုနပြေီ၊ ရချိုးပြီးမှ အသဈလဲမယ်…”

………………………………………………

🌻ရမှေုနရြမှှေား ဆော့ကစား🌻

ကြှနတ်ော့ကို ဆှဲထူကာ အိပခြန်းနှင့တ်ှဲထားသော ရချိုးခန်းထဲ ရောကသ်ှားကြတော့သည်။ ရချိုးခန်း ထဲရောကမြှ၊ ကြှနတ်ော့ကိုယပြေါကြ ပုဆိုးကို သူခွှတပြေးသည်။ ပြီးတော့ဖကလြိုကပြှီး မော့ကာတိုးလွှစွာ…

“ကိုကို ဇာခွည့စြကတ် ခွှတပြေးနောြ… ကိုကို့လကန်ဲ အခွှတခြံချင်လြို့ပါနောြ…”

သူ့ရှေ့ ဒူးထောကြ ထိုငခြလွိုကကြာ သူ့စကတကြို ခါးမှနေ၍ ကိုငကြာ ဖြည်းဖြည်းခွင်း ဆှဲခပြေးနရော ဝင်းနသေော ဗိုကသ်ားအောကြ ဆီးစပမြှ စောကမြှေးတဈပငစြနှစ်ပငစြ ပေါလြာသည်။ သူ့ခစွစြရာ ဗိုကသ်ား လေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ စကတကြို ဆီးခုံတဈဝကြ ပေါလြာသည့အြထိ တဖြည်းဖြည်းလေး ဆကဆြှဲခသွည်… စောကမြှေး အခွအလေိပကြလေးများ တွန့တ်ှန့န်ှင့ြ ထွကလြာသည်… စောကမြှေးများကို နှုတခြမ်းကြားညှပကြာ ဆှဲလိုကသ်ည်။

ခဏရပကြာ ပေါငခြှဆုံအထိဆှဲခကြာ ရပလြိုကသ်ည်။ သူ့ ဆီးခုံးပေါြ ပါးအပလြိုကကြာ စောကရြညန်ံ့တို့က ရှူရှိုကလြိုကသ်ည်။ အပြီးဆှဲခလွိုကပြှီး ခါးသိမသ်ိမအြောကြ ကားစွင့န်သေော တငသ်ား လုံးလုံးလေးတို့အား ကိုငကြာ ဆီးခုံမှအမို့ဖောင်းဆုံး နရောလေးမှ စောကရြညတ်ို့ဖြင့ြ စိုကပန်သေော စောကမြှေး များကြား ဖိနမ်းလိုကသ်ည်။ ပေါငခြှဆုံကြား မကြန်ှာထိုးအပကြာ တဈခကြန်မ်းလိုကသ်ည်။ သူရုန်း သည် လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ လှိုကမြော သံလေးဖြင့ြ…

“ရငခြုနလြိုကတ်ာကိုကိုရယ်…အဲလိုမနမ်းပါနဲ့နောြ… ဇာခွည့စြကတ် လှနပြေးတုန်းကလည်း အဲလိုပဲ…”

“နမ်းမှာပဲ၊ ဇာခွညန်မ်းတာကတွော့ တားလို့လား”

ဆကခြွှတခြွ ပေးလိုကကြာ သူ့ပေါငမြွားကို တဈခကြစြီနမ်းပေးလိုကြ သည်။ စကတကြိုရချိုးခန်းထောင့ြ၊ အဝတခြှင်းထဲသို့ထည့လြိုကသ်ည်။ သူ့ဘကြ ကြည့်ြ နသညေကြို မှငလြိုကရြာ…

“ဘာကြည့်န်တောလဲ ကိုကိုရဲ့၊ ဇာခွညတ်ဈကိုယလြုံး ကိုကိုမမှငဖြူးတာ မှ မရှိတော့တာ…”

“အခုလို အဝတမြပါဘဲ ကြည့်ရြတာ၊ လှလှန်းလို့ပါ ဇာခွညရြ…ဟို ပန်းပု Aphrodite Crouching ထကတ်ောင် အခွိုးအဆဈကပြှီး လှတယ်”

“ဟုတလြို့လား ကိုကိုရယ်…”

“ဟုတတ်ာပေါ့…ဇာခွညရြ..ဇာခွညလြည်းသိသားနဲ့”

“ပန်းပုပြောလို့….ကိုကိုကမှ တကယခြန့တ်ာ Michelangelo ရဲ့ပန်းပု David လိုနဲ့ လူကကတွော့ ပိုခစွစြရာကောင်းတယ်…David က ဒီနရောမှာ ကိုကို့လောကြ မလှ မခန့ဘြူး…”

ကြှနတ်ော့ဆီးခုံကို အုပကြိုငကြာ ပြောရင်း၊ ရပန်ေးပိုကကြိုကိုငကြာ ရအပေူ ခွိနကြို သူ့ပေါငပြေါလြောင်းရင်း သိပမြပူလှန်း တာသချောမှ ကြှနတ်ော့ကို တဈကိုယလြုံး တယုတယ ခွိုးပေးနသည်ေ။ တဈကိုယလြုံး ရဝမှေ ဒူးထောကလြိုကပြှီး သူ့လကထြဲ ဆပပြှာရညန်ည်းနည်း ထည့လြိုကပြှီး ဒူထောကြ ထိုငခြလွိုကကြာ…

“ကိုကို့လီးကို ရချိုးပေးတော့မယန်ောြ”

လီးကို တယုတယကိုငကြာ လီးဒဈပေါအြောင် ဆှဲလှနကြာ ဆပပြှာရညတ်ိုကပြေးသည်။ ထိုသို့ ပြတ် တိုကပြေးနရင်ေး တင်းလာရာ…

“အယ်၊ ကိုကို၊ ကိုကို့လီးရထေိလို့ စိတဆြိုးနပြေီ၊ ရလေောင်းပြီးတာနဲ့ ချော့ပေးမယ်…”

ပြောကာ ရအပေူကို သူ့နို့အပေါြ အရငပြန်းကြည့်သ်ည်၊ ခံနိုငမြှ လီးကို ရပန်ေးဖြင့ြ အားရပါးရဆေးပြီး၊ အမှတတ်နိုး နမ်းကာ၊ ပြှတကြနဲနအေောင် ပါးစပထြဲ၊ ထိုးထည့ယ်ူကာ၊ တဈမိနဈခန့ြ စုပလြိုကပြှီး၊ မထုတ် ချင်ထြုတခြငွြ ပြနထြုတလြိုကကြာ မတတ်ပရြပလြိုကလြသည်ေ။

“အခု ဒီလောကန်ဲ့ ကြနပေတ်ော့နောြ…ပြီးမှ အဝစုပပြေးမယန်ောြ… ဇာခွညခြွိုးတော့မယ်…နောကြိုကို”

“ကိုကို ခြိုးပေးမယ်…လာ”

“ဇာခွည့ဘြာသာ ခွိုးပါ့မယကြိုကိုရ…”

“လာစမ်းပါ…ကိုကိုခြိုးပေးမယ်”

စခွိုးပေးလိုကသ်ည်၊ တဈကိုယလြုံးရဝမှေ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ရစေိုနသေောသူ့အလှမှာ ယဈမူးစရာ၊ ဆပပြှာရညယ်ူကာ ကြော၊ တငပြါး၊ လကမြောင်း တို့ကို တိုကပြေးနရော သူ့အသားပြည့တ်င်းနပြေီး အလှန် နူးညံ့ချောမှတပြှီး အထိအတွေ့အလှနကြောင်းသည်။

ရှေ့ဘကလြှည့ကြာ လညပြင်းမှစတိုကကြာ ပခုံးမှအဆင်း နို့တို့ကို ပြတတ်ိုကပြေးလိုကသ်ည်။ သူကော့နသည်ေ။ သှကသ်ှကလြကလြကြ တိုကပြေးရင် ဗိုကကြို ရောကသ်ှားသည်… ပြီးတော့ ဆီးခုံ၊ စောကမြှေး၊ စောကပြတကြို တိုကပြေးမညပြှုရာ၊ ကြှနတ်ော့လကကြိုကိုင် လိုကပြှီး…

“ကိုကိုမှတမြိလား ဇာခွည့ကြို ငယင်ယတ်ုန်းက၊ ငုတတ်ုတထြိုငပြှီး အဲဒီမှာစုနတေဲ့ ဆပပြှာစင် အောင် ရမွေားများနဲ့ပကပြှီး ဆေးကြောဖို့ ကိုကို သငပြေးခဲ့တာလေ၊ အဲဒီကတည်းက ဇာခွည် ရချိုးတိုင်း ကိုကိုသငပြေးတာ သတိရပြီးတော့ ဇာခွည့စြောကပြတကြို သန့အြောငဆြေးတယ်၊ ဇာခွည့စြောကပြတတ်ော့ မတိုကပြေးပါနဲ့ ကိုကို ရာ ဇာခွညဘြာသာ တိုကပြါ့မယ်..”

“ကိုကိုတိုကပြေးမယ်…ဘောငပြေါထြိုငလြိုကြ…”

ရစေိမကြနထြောင့ပြေါြ ထိုငခြလွိုကကြာ ပေါင် ကားလိုကသ်ည်။ ဆီးခုံမှစပြီး ပေါငခြှံ၊ ပြည့မြောကြ နသေော စောကပြတတ်ဈပြငလြုံး၊ စအိုပေါကလြေး ကိုပါ… ကောင်းမှနစြှာ ယုယုယယ ပြတတ်ိုကဆြေး ကြောပေးလိုကသ်ည်။ သူ့မကြန်ှာ ရှှငလြန်းနသည်ေ။ ဆပပြှာရညစြငအြောင် ရလေောင်းပေးနရော စောကပြတ် လေး အသအချော ဖြဲပေးသည် ရပန်ေးမှရဖြေားတို့ သူမခံနိုငတ်ော့မှ သူလကဖြှင့ြ ကာလိုကသ်ည်။

ရလေောင်းလို့ပြီးစီးသှာမှ သူ့စောကပြတကြို တယုတယပြတပြေးနရင်ေး ဗိုကသ်ားလေးကို နမ်းပေး သည်။ သူခါးကော့လာပြီး ကြှနတ်ော့ကိုဆှဲထူကာ ကြှနတ်ော့လီးကို ကိုငလြိုကကြွှနတ်ော့ မကြလြုံးထဲရီဝစွော ကြည့်န်သည်ေ။ ခဏအကြာအထိ အပြနအြလှန် ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။

ရပြေောငအြောင် အပြနအြလှန် သုတပြေးလိုကကြှသည်။ သဘကြ ကိုယစြီပတကြာ အိပခြနထြဲရောကတ်ော့ ကြှနတ်ော့ကိုယပြေါမြှရော သူ့ သဘကကြိုပါ ခွာယူကာ ကြှနတ်ော့ သဘကကြို လှန်းထားလိုကသ်ည်။ သူ့သဘကကြို လကထြဲကိုင်းထားရင်း

“ဇာခွညလြည်း ဘာမှ မဝတသ်ေးဘူးနောြ၊ ကိုကိုလည်း ဒီတိုင်းလေးပဲ နပေေးလနေောြ၊ ဇာခွည် ဝအောင် ကြည့်ခြငွလြို့ပါနောြ၊ စားဖို့ အိပခြန်းထဲပဲ ယူခဲ့တော့မယန်ောြ၊ ဇာခွညသ်ှာခူးခဲ့မယ်…”

“ကောင်းပါပြီဗွာ၊ အမိန့တ်ောအြတိုင်းပါ”

သူ့သဘကလြေးကို ပြနပြတကြာ မီးဖိုခန်းထဲဝငသ်ှားသည်။ ခဏအကြာ ဗန်းထဲ စားစရာ တို့ကို ယူကာ ပြနဝြငလြာသည်။ ဗန်းကို အိပယ်ာပေါြ ခထွားလိုကကြာ သူ့သဘကကြို ခွာလှန်းလိုကသ်ည်။

“ကိုကို့ကို ဇာခွညခြှံ့ကြှေးချင်တ်ယ် စားမှာလားဟင်…”

“စားမှာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့၊ ဇာခွည့ကြိုလည်း ကိုကိုခွံ့ပေးမယ်…”

ကြှနတ်ော့ တဈသကတ်ာတွင် ဤကဲ့သို့ ထမင်းစားခွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမဖြစ်သည်။ စားသောကပြှီး ကြသောအခါ…

“ကိုကို… နောကဒြီလိုပဲ စားကြရအောငန်ောြ…ကိုကိုဝရဲ့လားဟင်…မဝသေးရင်…”

“ကိုကို…မဝသေးဘူးကဲ…”

“ဒါဆိုဝသှားအောင်… နို့တိုကမြှာပေါ့”

ဆိုလိုကကြာ ကြှနတ်ောြ ကုတငပြေါြ ခွခထွေိုငန်သည်ေ ဖြစ်ရာ သူကမတတ်တရြပလြွှကြ၊ ကြှနတ်ော့ ဘကလြှမ်းလာပြီး သူ့နို့ကိုကိုငကြာ နို့သီးခေါင်းလေးကို ကြှနတ်ော့ပါးစပကြိုတေ့ပေးသည်။ စို့နရော၊ ကြှနတ်ော့ ခေါင်းမှနေ၍ ကြောအထိ ကလေးငယကြို ယုယသလို သပပြေးနသည်ေ။ သပပြေးရင်း

“စို့ကိုကို ဝအောငစြို့၊ ဟယ်…ဒီဘကခြှမ်းက နို့ကုနပြှီ၊ ဒီဘကပြှောင်းစို့နောြ၊ ဝအောငစြို့နောြ…”

ခဏအကြာစို့ပေးလိုကပြှီး၊ ပါးစပထြဲမှထုတကြာ ထိုငလြွှကကြပင် သူ့ကို ခါးမှနေ၍ ဆှဲဖကလြိုကပြှီး တင်းရင်းနသေော ရငန်ှဈမှှာကြား ဖိနမ်းလိုကသ်ည်။ ဗိုကသ်ားနှင့ြ ဆီးခုံမှာ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ကပသ်ှားသည်။ ကားစွင့ဖြှံ့ထွားတင်းအိ နသေော တငသ်ားလေးများကို ဆုပန်ယပြှတသ်ပ် ပေးနတေော့သည်။ ကြှနတ်ော့ကို ဖကလြို့ရသလောကြ ဆှဲဖကကြာ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။

အားမလိုအားမရဖြစ်ကာ ကြှနတ်ော့ကို ဆှဲထူတော့ အလိုကသ်င့လြေး ထပေးလိုကရြာ သူ့နို့နှစ်လုံး ပြားကပသ်ှားအောင် တင်းတင်းဖကလြသည်ေ။ နှစ်ဦးစလုံး အဝတမြပါသဖြင့ြ တဈကိုယလြုံး အသားချင်ြးထိကာ ဆီးခုံချင်ြး ဖိကပန်သည်ေ။

ထိုအတိုင်း စကားတခွန်းမွှ မပြောကြဘဲ အတောကြှာအထိ ဖကထြားကြသည်။ ကိုယလြုံးချင်ြးနည်းနည်း ခွာလိုကပြှီး သူ့ညာလကကြိုအောကခြပြှီး လီးကိုကိုငကြာ တယုတယ ပြတသ်ပ် နသည်ေ။ ဖကထြားရင်း ဘယလြကြ ဖြင့ြ သူ့ညာဘကန်ို့အား အုပကြိုင် ပြတသ်ပပြေးနတေော့သည်။ ကြှနတ်ော့ နှုတခြမ်းကိုနမ်းပြီး ရီဝသေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ကြည့်ရြင်း ခွှှဲတဲတဲလေး ပြောသည်…

“မလှှတခြငွဘြူး…ခစွလြိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်…ဒီအတိုင်းပဲဖကထြားချင်တ်ယ်…”

“အတူတူ…ပါပဲကြယ်…”

“ကိုကိုတော့ ဝပြီ ဇာခွည့ကြိုကတွော့ မမေးတော့ဘူးလား ဟင်”

“ဟုတသ်ားပဲ ဇာခွညကြော ဝရဲ့လားကြယ်…”

ရီဝဝမေကြေလြုံးဖြင့ြ ကြည့်န်ရင်ေး… လကည်ှိုးကို သူ့ပါးစပထြဲ ထည့စြုပလြိုကကြာ ပြှတကြနဲ ဟနပြါပါ ပြနထြုတလြိုကကြာ…လကကြို ကြှနတ်ော့ရငဘြတပြေါမြှ ပြတဆြှဲရင်း အောကသ်ို့လှမ်း…လီးကို ကြငကြှငန်ာနာ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်၊ အရခွေံကို အသာလေးဆှဲလှနလြိုကပြှီး ဒဈမှအရင်းအထိ ပြတဆြှဲခရွင်း ကြှနတ်ော့ မကြလြုံးထဲ ကြည့်ကြာ တမ်းတမ်းတတ၊ တိုးတိုးလေး

“မဝသေးဘူး ကိုကိုရယ်…စုပခြငွသ်ေးတယ်…”

“ကိုကို့လီး ဇာခွည့ကြို အပိုငပြေးတယ်… စုပခြငွသ်လောကစြုပ်…”

“ပါးစပသ်န့အြောင် ဆေးပြီးမှစုပမြယလြေ၊ ကိုကိုသိလား ဇာခွညလြေ၊ ထမင်းစားနတေုန်းလေ ကိုကို့ လီး မှငန်ရတေော့ ထစုပခြငွန်တော ပမှောစိုးလို့သာ၊ ကိုကိုလှှတတ်ော့နောြ ဖကထြားချင်သ်ေး လားဟင်…ဒါဆိုခဏဆကဖြကထြားလေ…ဇာခွညလြည်း လှှတခြငွလြို့ ပြောတာမဟုတဘြူးနောြ ခဏ လေး ပါနောြ ခဏဆို တကယ့ခြဏလေး…ခုပဲပြနလြာခဲ့မယ်၊ အဲ ဇာခွညသ်ှားတုန်း ကိုကိုလှဲလို့ရအောင် အိပယ်ာခင်း လဲခင်းခဲ့မယ်…”

……………………………………………..

🌻ဗိုကပြှည့သ်ောလြည်း🌻

အိပယ်ာကို သသသေပေသ်ပခြင်းထားခဲ့ကာ ပန်းကနမြွားကို သိမဆြည်းပြီး ထွကသ်ှားရာ ခဏကြာမှ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာသည်။ တံခါးကို ပိတခြဲ့ပြီး လှဲအိပန်သေော ကြှနတ်ော့ဘေး တစောင်းလေး ဝငလြှဲကာ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ကာ စုပန်မ်းရင်း လကကြို လီးမှေးကြားထိုးကာ ပြတသ်ပန်လေိုကြ လီး ကိုငလြိုကြ အောကဆြင်းပြီး ဥကို ကိုငပြှတလြိုကြ လီးဒဈကိုဖောလြိုကန်ှင့ြ ဆော့နသည်ေ။

ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ စောကမြှေးများကြား လကထြိုးကာ ဆီးခုံကို ပြတပြေးလိုကြ၊ သူကြိုကတ်တသ်ော ဗိုကကြို ပြတလြိုကြ၊ နို့ကို ပြတလြိုကြ၊ ပေါငမြွားကိုပြတလြိုကြ လုပပြေးနသည်ေ။ အနမ်းရပလြိုကကြာ…

“ကိုကို သိလား၊ ဇာခွညလြေ…ကိုကို့ကို ညစာကောင်းကောင်း ခကြကြွှေးချင်တ်ယ်…”

“ဇာခွညပြဲ ခကြပြှုတကြွှေးနတောပဲ ဇာခွညခြကြတ်ာလဲ ကောင်းပြီးသားပဲ…ဇာခွညရြဲ့”

“အရငကြ၊ ခကြစြရာရှိတာ အလိုလို ခကြပြှုတတ်ာ၊ စတနောမပါဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတဘြူးနောြ အခုဟာက ကိုကို့ကို တမငတ်ကာ ကောင်းကောင်းမှနမြှန် ခကြကြွှေးချင်တ်ဲ့စိတ် ရငထြဲမှာ တဖြားဖြား ပေါလြာတာ၊ တဈမွိုးပဲ သိပခြှားနားတယ်၊ ဒီစိတစြတနောကို ဇာခွညစြိတထြဲမှာ ဝငကြှည့မြှပဲ သိနိုငမြှာ …သိဘူး…ယောကြွားကို ခစွတ်ဲ့စိတလြားမသိဘူ… မပြောပြတတဘြူး…”

“ကိုကိုရယ်… လီးကို ခုမှကိုငဖြူးစုပဖြူးတော့လေ…သိပကြို ကိုငခြငွစြုပခြငွတ်ာပဲ…ပြီးတော့လေ… ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ကိုကိုလကခြွောင်း ထည့တ်ာလေ…အဲလိုပြတပြေးတာ ကောင်းမှကောင်း”

“ပြောရင်းနဲ့တောင်..ဇာခွည့စြောကပြတထြဲမှာ..စောကရြညတ်ှေ ရှှဲလာပြီ…ဇာခွည့စြောကပြတကြလည်း နောြ….ဒီနေ့မှ စောကရြညတ်ှေ ထွကန်တောမှ အရမ်းပဲကိုကိုရယ်… ”

“ဇာခွည့စြောကပြတ် ပြတသ်ာပြတလြိုကရြတာ လီးစုပခြငွတ်ယဆြိုပြီး ဇာခွညခြေါလြို့ အသအချော တောင် ဝအောင် မကြည့်လြိုကရြဘူး”

“ဟယ်…ဟုတသ်ားပဲ ဇာခွညလြီးငမ်းတာနဲ့ ကိုကိုစိတဖြှောင့အြောင် မကြည့်လြိုကရြဘူး… လီးသိပင်တ် တဲ့ဒီပါးစပ်..သူမွိုဆို့နတောနဲ့..ကိုကိုမကြည့်လြိုကရြတာ..အခုကြည့်လြကေိုကို…လာ ဇာခွညပြှမယ်”

စိတပြါလကပြါ ဒူးထောငပြေါငကြားလိုကလြသည်ေ သူ့ကိုလှမ်းကြည့်ရြာ ပြနကြှည့န်သည်ေ။ ကြှနတ်ောြ အောကဘြကဆြင်းပြီး စောကပြတကြို အသအချော ကြည့်န်သညေကြို မှငတ်ော့… ကြည့်လြို့အဆငပြှအေောင် ပေါငအြစွမ်းကုနကြားပေးကာ သူ့လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားနှစ်ဘကကြို ဖြဲကားပေးရာ ပန်းရောငရြဲနသညေ့ြ အတွင်းပိုင်းမှ ခဲတံလုံးခန့ြ စောကခြေါင်းပေါကြ ကဉွြးကဉွြးလေးကို တွေ့လိုကသ်ည်။

“အမှေးတွေ မကြိုကရြင် ရိတထြားပေးမယလြေ၊ ကိုကို့လီးမှေးတော့ ဇာခွညကြှိုကတ်ယ်”

“မရိတန်ဲ့၊ ဒီအတိုင်းက ပိုလှတယ်…”

“ဇာခွည့စြောကပြတ် သန့ပြါတယန်ောြ ကိုကို၊ စောကရြည် ပပြနေတောကြီး မဟုတတ်ော့ဘူးနောြ၊ အယ်၊ ပြောရင်းနဲ့ စောကရြညတ်ှေ၊ စိမ့ထြှကလြာပြီ၊ နေ နေ သန့သ်န့လြဖြစ်ေအောင် သုတပြှီး ပြနပြှမယ်…”

“သန့ပြါတယ် ဇာခွညရြ၊ စောကရြညတ်ှကလေည်း ကြညန်တောပဲ…မသုတန်ဲ့ ဇာခွည့စြောကပြတကြ အပြားကြီးကြီး နုအိဖောင်းစိုပြီးတော့ စောကရြညတ်ှေ စိုရှှဲနတောလေးကလည်း သိပလြှတာပဲ ခစွစြရာလေး”

“တဈကယလြား…ဟင်…ဇာခွည့စြောကပြတ် တကယလြှလား၊ ကိုကိုကြိုကလြား?”

“တကယပြေါ့ဇာခွညရြဲ့ လှတာပေါ့…ကြိုကတ်ာပေါ့”

“ကြိုကရြင် ဇာခွည့စြောကပြတ် ကိုကိုယူလိုကြ…ယူပြီးမှ အသအချော ကြည့်ပြါနောြ…ယူလေ…ကိုကို၊ ကိုငလြေ…”

ပြောကာ သူ့လကဖြယကြာ စောကပြတလြေးကို ပေးသလိုမွိုး ကော့လိုကသ်ည်။ ထိုအတိုင်း ကော့ထား ကာ စိုးရိမတ်ကြီး မကြဝြန်းများဖြင့ြ ကြှနတ်ော့ကို လှမ်းကြည့်န်သည်ေ။ ကြှနတ်ော့ လကဖြှင့ြ သူ့စောကပြတကြို အပြားလိုကြ အုပကြိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ တဈပျိုငတ်ည်း သကပြှင်းခကြာ မကြန်ှာလေး ခကြခြငွြး ကြညလြငဝြင်းပ သှားသည်…

“အခုကိုကို့လကန်ဲ့ ကိုငထြားတဲ့စောကပြတ် ဘယသ်ူ့ပိုငစြောကပြတလြဲ ကိုကို ဇာခွည့ကြို ပြောပြ…”

“ကိုယ့မြိန်းမရဲ့စောကပြတပြေါ့…”

“ဟှန်း…ယောကြွားကိုပေးလိုကပြှီလေ…အခု ယောကြွားပိုငတ်ဲ့စောကပြတပြေါ့… ပြနပြှောနောြ…”

“ကိုကို့ပိုငစြောကပြတပြေါ့ မိန်းမရဲ့… ပြတကြှည့မြယန်ောြ…”

“ကိုကိုနောြ၊ အခုကိုကို့ပိုငစြောကပြတပြါဆို၊ ပြတခြငွရြငလြည်းပြတ် စောကပြတန်ှဈခွမ်း ကြဲသှားအောင် ဖြဲချင်ရြငလြည်း ဆှဲဖြဲလိုကပြေါ့…ကိုကိုသဘောပေါ့”

“အဲ…မေ့နလေိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်…ဇာခွညစြောကရြညန်ံ့ကလည်း တခန်းလုံး စူးနတောပဲ၊ ထွကပြဲ ထွကန်ိုငလြှန်းတယ်…ကြည့်ြ..ကိုကို့လကမြှာလည်း ပကေုနပြှီ… ဇာခွည် သုတလြိုကအြုံးမယန်ောြ ကိုကို ခဏလေးရယ်…”

“မသုတန်ဲ့… ကိုကို့လီးနံ့ကို ဇာခွညကြှိုကသ်လိုမွိုး ဇာခွည့စြောကပြတန်ံ့ကို ကိုကိုကြိုကတ်ယ်၊ စောကရြညရြှှဲနတေော့ ပိုကြည့်လြှပိုပြတလြို့ ကောင်းတယ်…”

ပြီးတော့ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ အနီးကပကြှည့သ်ည်… ဖောင်းတင်းနသေော စောကပြတလြေးမှ စောကရြညန်ံ့ စူးရှစွာ ထွကန်ရော ကြှနတ်ော့ခေါင်းကို ဆှဲယူနသလေိုမွိုးခံစားရသည်။ ကြှနတ်ောကြ ရုတတ်ရကြ ထူထဲသော စောကမြှေးများ ကြားမှ ဆီးခုံကို ဖိနမ်းပစ်လိုကရြာ…

“အို ကိုကို အဲလို မလုပပြါနဲ့…ကိုကိုက အကြီးလေ….အားးးးးး”

ပြောရင်း ခေါင်းကိုလည်း တွန်းဖယန်သည်ေ။ ခေါင်းကို မော့ပြီး ပြည့တ်င်းသော ပေါငတ်ှင်းသားနုနုများ တဈလွှောကကြို ဒူးနားမှနေ၍ လွှာဖြင့လြကြရြင်း ဆင်းသည်၊ ပေါငခြှံရောကတ်ော့မှ ရပလြိုကသ်ည်။ နောကြ ပေါငတ်ဈချောင်းကိုပါ ထိုအတိုင်း လကြရြင်း ပေါငရြင်းနားရောကတ်ော့ ခါးကော့လာသည်။ စောကပြတကြို ထိလုမတတ် ဖြစ်သှားရာမှ၊ သှကလြကစြှာ တိမ်းရှောငလြိုကသ်ည်။

“အိုး ကိုကိုရယ်၊ ဇာခွညရြူးတော့မယ်…”

ပြောကာ ကော့ပကကြော့ပကြ ဖြစ်နသညေ့ြ ဆီးခုံပေါြ စောကမြှေးများကြား လွှာကိုထိုးကာ မှှေ့လကြပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကို ကိုငထြားကာ၊ ပေါငရြင်းခွဆုံ ပေါငခြှံသားများပတလြညကြို စောကပြတ် လုံးမထိစဘေဲ လှည့လြကြလြိုကသ်ည်။ တအင့အြင့ည်ည်းရင်း တငတ်ှေ တအားကော့လာသည်။

မို့ဖောင်းနသေော စောကပြတဘြေး နှုတခြမ်းသားထူထူနှစ်ဘကကြို တဈဘကစြီကို အောကမြှ အထကသ်ို့ ဖိဖိလေး လကြတ်ငလြိုကသ်ည်။ စောကပြတကြို စအိုဝမှ နေ၍ အပေါအြထိ အပြားလိုကလြကြလြိုကသ်ည်။ လုံးကစွြ နသေော တငသ်ားများကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ လကမြနှစ်ဘကဖြှင့ြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများကို ဖြဲ လိုကကြာ နှုတခြမ်းသားပါးပါး တဈလွှောကကြို လွှာဖြားဖြင့ြ လိုကလြကြသ်ည်။

“ကိုကို အဲလို လုပန်ဲ့၊ အား.. အင်း… ဟင်း ဟင်း…အိုးးး…ကိုကိုရယ်၊ အား၊ ဟင်း ဟင်း ဟင်း…”

နှုတခြမ်းသားတို့ဆုံရာ အထကတ်ှင် ပြူထွကန်သေောစောကစြိလေးကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ထိလိုကရြာ သူရုတတ်ရကြ တွန့ကြနဲဖြစ်ကာ ကော့လိုကသ်ဖြင့ြ သူ့စောကပြတန်ှင့ြ ကြှနတ်ော့မကြန်ှာကို ပြတလြိုကသ်လို ဖြစ်သှားသည်။

“အို..ကနတ်ော့ ကနတ်ော့ ကိုကို… လုပပြါနဲ့ဆို…ကြည့်စြမ်း ကိုကို့မကြန်ှာမှာ ပကေုနပြှီ…လာလာလာ…ဇာခွည် သုတပြေးမယ်…”

ပြောသောလြည်း ကြှနတ်ောကြတော့ ဆကလြကလြကြမြှဲ။ သူ့စောကစြိ ပတပြတလြညကြို၊ လွှာဖြား ဖြင့ြ အဝိုင်းလိုကြ လှည့လြကြပြေးလိုကရြာ ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်သှားသည်။ စောကစြိကို နှုတခြမ်းနှစ်လှှာဖြင့ြ ဖိကာ…စုပရြင်း လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ထိုးထိုးပေးလိုကသ်ည်။

“အား၊ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ကိုကို့ကို၊ ကိုကို့..ကို၊ ဇ..ဇ…ဇာခွညခြစွြ…အားးးးးးးး သပြေီ…”

ဖြဲထားသော သူ့စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားထဲ လွှာကိုစုခွှနကြာ စောကခြေါင်းထဲ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ထိုအတိုင်း စောကခြေါင်းထဲ လွှာကိုသှင်းထုတ် လုပပြေးနရော စောကပြတကြို ကော့ကာ ကော့ကာ၊ ထွန့ထြှန့ြ လူးနသဖြေင့ြ ကြှနတ်ော့မကြန်ှာ တဈပြငလြုံး စောကပြတန်ှင့ြ လိုကပြှတသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။ ပြီးတော့မညကြို ကြိုသိလိုကပြှီး သူ့စောကခြေါင်းဝကို ပါးစပကြို သှကသ်ှကြ တေ့ကပထြား လိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့ပါးစပထြဲ စောကရြညမြွား တဗစွဗြစွြ ပန်းထွကလြာကာ သူပြီးသှားသည်။

စောကရြည် ကုနစြငသ်ည့အြထိ ပါးစပကြို မဖယဘြဲ စုပယ်ူ သောကမြွိုပစ်လိုကသ်ည်။ စောကခြေါင်းထဲ သို့လည်း လွှာဖြင့ြ ထိုးကောကြာ စောကရြညကြနွမြွားကို လကြယ်ူနလေိုကသ်ည်။ တွန့ကြနဲ တွနကြနဲ လေးငါး ခါလောကြ ဖြစ်ကာ သူငှိမကြသွှားမှ၊ နဂိုကတည်းက သူ့စောကပြတမြှာ ရှှဲနသည်ေ စောကရြညတ်ို့ကိုလည်း စောကပြတ် တဈပြငလြုံး ရကရြကရြောရော လကြပြေးနရော ကြှနတ်ော့မကြန်ှာ စောကရြညမြွား စိုရှှဲသှားသည်။

“အို၊ ဇာခွညသ်ပြေီ၊ အင်းးးးး၊ အားးးးးးးး ကိုကို၊ ကိုကို ဇာခွညပြှီးသှားပြီ၊ ဘယလြိုလုပလြိုကြ တာလဲ ကိုကိုရယ်၊ ဇာခွည့ဘြဝမှာ ဒီလောကအြရသာရှိတာ တဈခါမှ မကြုံဖူးသေးဘူး”

သူ့လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ကြှနတ်ော့ကို သူ့အပေါြ အတင်းဆှဲတော့သည်။

“ဇာခွည့န်ှုတခြမ်းနမ်းပေးနောြ…ဇာခွညအြရမ်းနမ်းချင်တ်ယ် အားးးး…ဇာခွညန်ှုတခြမ်း နမ်းပါနောြ…ကိုကိုလာလေ…ကိုကိုရယ်… လာပါဆို…အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ…”

ကားထားသည့ြ ပေါငကြှားထဲ မှနေ၍ အထကကြိုတကလြိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့မကြလြုံးထဲ ကြည့်ကြာ၊ အားနာ စိုးရှံ့သည့ြ မကြလြုံးဖြင့ြ ငိုသံလို…တုနခြါနသေော အသံဖြင့ြ

“ကြည့်စြမ်း ကိုကို့မကြန်ှာမှာလည်း ပလေို့…အီး…ဘာလို့မွိုခလွိုကတ်ာလဲ ကိုကိုရယ်…ဟင့ြ…ဟင့ြ”

ငိုမဲ့မဲ့ပြောကာ မကြရြညဝြဲသှားသည်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့မကြန်ှာအနှံကို လွှာဖြင့လြိုကလြကြန်သည်ေ။

“မိန်းမ စောကရြညတ်ှကြေိုကလြို့ပေါ့… ကိုကို့မိန်းမ..ဇာခွညလြေးကိုခစွလြို့ပေါ့ကြယ်…”

“ဒီလောကတ်ောငပြဲလား ကိုကိုရယ်…မိန်းမလေ…”

“ဒီထကတ်ောငပျိုခစွသ်ေးတယ်…”

“ဇာခွည့ကြိုတော့ ကောင်းအောင် လုပပြေးပြီး ကိုကိုမပြီးတာ စိတထြဲမကောင်းဘူး.. ကိုကိုရယ်… ပြီးတော့ ကိုကိုလုပပြေးတာ ခံလို့အရမ်းကောင်းပမယေ့ြ နောကအြခုလိုမလုပပြေးပါနဲ့နောြ…”

“ဒါဆို မိန်းမလည်း ကိုကို့လီး မစုပမြှဘဲ ဖြစ်နိုငမြယ်…”

“ဘာဆိုငလြို့လဲ…ကိုကိုရယ်… ကိုကို့လီးမစုပရြရင်…မနနေိုငဘြူး…စုပမြှာပဲ…စုပမြှာပဲ…ကိုကို့လီး ဇာခွည် စုပရြမယပြှနပြှော..လို့…အီး… ဇာ…ခွည့ြ…ကို…မ…ညှင်း…ပါ…နဲ့..ကို…ကို..ရယ်…အီးးး…”

“ဟာ မငိုနဲ့လေ…ဇာခွညစြုပလြို့ကောင်းသလိုပဲပေါ့…ကိုကိုလည်းယကလြို့ကောင်းတယ်…မိန်းမရ”

“သိဘူး..ဇာခွည့ကြိုလီးပေးနောြ…လီးကြီးပေးစုပန်ောြ..အီး..ဟင့ြ..ဟင့ြ…အပိုငပြေးတယ်..ပြောပြီးတော့”

“ကိုကို့လီး ဇာခွည့ကြို အပိုငပြေးတာဟုတတ်ယ်… စုပခြငွသ်လောကြ ပေးစုပမြယ်… ဇာခွညလြည်း ဇာခွည့စြောကပြတ် ကိုကို့ကို ပေးပြီးသားလေ…ဒါဆို ကိုကိုလည်း လကြခြငွသ်လောကလြကြမြှာပေါ့..”

“ဇာခွည့စြောကပြတ် ကိုကိုလကြပြေးတာ.. သိပကြောင်းတယ်… ကိုကိုပတော… မဖြစ်ချင်တ်ာပါဆို… ဇာခွည် တမငတ်ကာလုပတ်ာမဟုတပြါဘူး..အီးး..စောကပြတကြ သူ့အလိုလိုအရမ်းပဲ ကော့ကော့ ပြီးတော့… ထိန်းမှမရတာ…အီးး…အဲဒါ..အဲဒါ…ကိုကို့မကြန်ှာ…အီးးးးးးး…”

“အဲလို အားရပါးရ စိတလြှှတပြှီးအယကခြံတာ… ပိုသဘောကတွယဇြာခွညရြဲ့… ဇာခွညအြောတ်ော့ လကြရြတာပိုတောငအြားရှိတယ်… ပြီးတော့ ဇာခွည့စြောကပြတကြ အဆီတဈထပ် အသား တဈထပ် ဖုထဈဖောင်းအိနတေော့ လကြရြတာ ကောင်းပြီးတော့ ဇာခွည့စြောကရြညကြ ကြညလြို့… သိပအြရသာ ရှိတယ် ဇာခွညရြ…”

“ကိုကိုရယ်…ပေ…ပတော…အီးး..ကိုကိုကြိုကလြား…အီးး…ပြောတ်ယ်…”

“သိပကြှိုကတ်ာပေါ့…ကိုကိုခစွတ်ဲ့ မိန်းမရဲ့…စောကပြတကြ ပတောပဲ၊ ပပပေေေါ့… ပြောတ်ောင် ပြောသ်ေးတယ် …”

“ကိုကိုရယ်…အဲလောကမြခစွန်ဲ့…အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ…ဇာခွညပြွောလြို့ သမှောနောြ…”

“ခစွလြိုကတ်ာ မိန်းမရယ်…မသနေဲ့…ဇာခွညလြေး…ဇာခွညသ်ရင်ေ ကိုကိုဘယသ်ူ့ခစွရြမှာလဲ?”

` “ဇာခွည့ကြိုပဲခစွြ… သဘေူး…”

ရှိုကကြာ ရှိုကကြာငိုနသညေ့ကြှားက… မကြန်ှာမှာလည်း ပြုံးနသည်ေ။ ကြှနတ်ော့ကို အားရအောင် ဖကလြိုကသ်ည်။  

……………………………………………..

🌻ပြောဝြငခြှင်း ( ၁ )🌻

လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ကြောကိုဆှဲဖကလြိုကတ်ော့….သူ့ရငသ်ားများ ပြားကပသ်ှားသည် …ခွထေောကြ နှစ်ဘကဖြှင့ပြါ ကြှနတ်ော့ခါးကို တင်းကပြန်အေောင် သိမ်းကြုံးသိုင်းဖကလြိုကကြာ အားရပါးရ နမ်းတော့သည်။ နမ်းအပြီး ဖကထြားတာကို မလှှတသ်ေးဘဲ…

“မိန်းမလည်း ကိုကို့ကို ဦးနှောကထြဲကရော နှလုံးသားထဲကရော ပြီးတော့ ဟောဒီ စောကပြတထြဲ ကရော ခစွတ်ယ်၊ သမတေတခြစွတ်ယ်…အီး ဟင့ြ ဟင့ြ…ပြောလြိုကတ်ာ၊ ကိုကိုရယ်…”

ကြှနတ်ော့ကို ဖကကြထားကာ ရှိုကန်ရော၊ အောကမြှာ လီးက သူဆီးခုံကို ဟိုပြတဒြီပြတ် လုပသ်လို ဖြစ်ပြီး သူ့စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားနှင့ြ ထိလိုကြ စောကစြေ့ကို ထိုးကလောလြိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ ဖကထြားသော သူ့လကတ်ဈဘကကြို ဖယကြာ၊ အောကသ်ို့ နှိုကပြှီး ကြှနတ်ော့လီးကို ဖမ်းကိုငလြသည်ေ။

“အယ်…ကိုကို့လီးတင်းနတောပဲ..ဇာခွည့လြကထြဲမှာအပြည့ပြဲ…သူမပြီးသေးဘူး..ခုနသူတရမ်းရမ်းနဲ့ သူ ‘ပြီးချင်တ်ယ်’ တဲ့ ဇာခွည့စြောကပြတကြို နမ်းနမ်းပြီး လာပြောနတယ်ေ… သူအစုပခြံချင်န်ပြေီ၊ ကိုကိုလာ ပေး..ပေး ဇာခွညသ်ူ့ကိုပြီးအောင် စုပပြေးမယ်…”

“မဟုတဘြူးဇာခွညရြဲ့၊ ဇာခွည့စြောကပြတန်ဲ့ ထိပြတန်တော ကောင်းလို့ပိုတင်းလာတာ…”

“အဲလို ဇာခွည့စြောကပြတပြှတတ်ာ ကိုကို့လီး ကောင်းနလေားဟင်…”

“သိပကြောင်းတာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့”

“ဟယ်…ဇာခွညလြည်း ကောင်းနတယ်ေ…ဒါဆို ဇာခွညပြှတပြေးမယ် သူပြီးအောင် ပြတပြေးမယ်…”

“ကိုကိုကိုယတ်ိုငပြှတမြယ်”

“ရော့ကိုကို ပြတ် ကိုကို့လီး ကောင်းအောငပြှတ်… ဇာခွညသ်ူ့ကို ပြီးစချင်ေတ်ယ်…”

ကြှနတ်ောြ ကိုယကြိုနည်းနည်းကြှလိုကသ်ည်။ လီးကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ စိုရှှဲနသေော စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားကို လီးထိပဖြှင့ြ အထကအြောကြ စုနဆြန် ပြတတ်ိုကပြေးနလေိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့လီးထိပလြည်း စောကရြညရြှှဲသှားသည့ြ အတွကြ ပို၍ ပြတရြချောလာသည်။ ကော့ယမ်းလိုကသ်ဖြင့ြ စောကစြိလေးကို ထိုးမိရာ ကော့ကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အသကရြှူမှနန်ကော တ အင် အင် ညည်းလာသည်။

“ကောင်းလိုကတ်ာ၊ အား…ပြတပြှတကြိုကို ဇာခွည့စြောကပြတ် သိပကြောင်းနတယ်ေ…”

“ဇာခွညရြေ၊ ဇာခွည့စြောကပြတကြို ကိုကို့လီးနဲ့…တအား..လိုးချင်န်ပြေီ…”

“ဟင်? အခုဟာလိုးနတော မဟုတဘြူးလား ကိုကိုရ”

“အခုဟာက ပြတတ်ာပဲ ရှိသေးတယလြေ ဇာခွညရြ…”

“အတူတူပဲပေါ့…လိုးတာပဲပေါ့…နပေါအုံး…ကိုကိုက ဘယလြိုမွိုး လိုးချင်သ်ေးလို့တုန်း”

“လကခြွောင်းနဲ့လုပတ်ုန်းကလိုလေ… စောကပြတအြထဲလီးကို ဝငအြောင် သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပ် တာမှ လိုးတာဇာခွညရြ…”

“အယ်…အဲလိုလိုးလို့ရသလား? ဇာခွည့စြောကပြတကြ ကိုကို့လီး ဆန့လြို့လား ကိုကိုရ…”

“ဆန့တ်ာပေါ့…ဇာခွညရြဲ့…”

“ဟယ်…ဒါဆို နအေုံး…နအေုံး၊ ဒီဘဝမှာ လီးဆိုတာ ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ပထမဆုံးအကြိမဝြငမြှာ ဇာခွည့စြောကပြတကြို လီးမဝငခြင် အဝကြည့်လြိုကအြုံးမယ်၊ ဝငမြယ့လြီးကလည်း ဇာခွညခြစွတ်ဲ့ ကိုကိုရဲ့လီး… သူ့ကိုလည်း တဈခါလောကြ အဝကြည့်လြိုကအြုံးမယ် သိပရြငခြုနတ်ာပဲ…”

ပြောကာ သူ့စောကပြတကြို ငုံ့ကြည့်သ်ည် ပြီးတော့ လီးကိုကိုငကြာ ကြငကြှငန်ာနာလေး ပြတသ်ပပြေး သည်။ ပြီးတော့ ရှေ့တိုးကာ လီးထိပကြို သူအမှတတ်နိုးနမ်းသည်။ သူ့စောကပြတကြိုလည်း ဖြဲကြည့်လြိုကြ စုကြည့်လြိုကြ လုပသ်ည်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့ကို ရီဝစွောကြည့်သ်ည်…သူမကြရြညဝြဲလာသည်။

ကြှနတ်ော့ လကကြိုယူကာ သူ့ဘယဘြကရြငအြုံပေါြ တငပြေးသည်။ သူသိပရြငခြုနန်သည်ေ။ ပြီးတော့လကကြို သူ့ စောကပြတလြေးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ မေးငေါ့လိုကကြာ ရပြီ ယူပါပြောနသလေို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့လကကြိုဖယကြာ၊ သူ့လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ဘကကြို ကိုငကြာ အသအချောလေး ဖြဲပေးသည်…

“ယ..ယူကိုကို…ပြောလြို့ပါနောြ…သှင်းတော့..လ..လီးဝငရြအဆငပြှအေောင် ဇာခွညဖြှဲပေးထားမယ်…”

လီးကို အရင်းမှကိုငကြာ ဖြဲပေးထားသော စောကပြတ် နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြား တေ့ဖိကာ သှင်းလိုကရြာ၊ ကပြပြငကြပြသ်ောလြည်း၊ စောကရြညရြှှဲနသဖြေင့ြ လီးဒဈတဈခုလုံး ဝငသ်ှားသည်။ ဝငန်သေောလီးကို အံ့သှ နပေုံ မကြဝြန်းတို့ဖြင့ြ၊ စူးစိုကကြာ စိတဝြငတ်စား ကြည့်န်သည်ေ။

“ဝငတ်ယ်..ဝငတ်ယ်…ဇာခွည့စြောကပြတပြေါကကြ အကြီးကြီးပဲ..ကြည့်စြမ်း..မထငထြားဘူး… ဟယ်… ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ကိုကို့လီး…ဝငလြာပြီ၊ အိုးးး…အရမ်းကောင်းတာပဲ…ထည့ကြိုကို…ထည့ြ”

“ဆကသ်ှင်းလေ…ကိုကို၊ ကိုကိုပြောသလို လိုးလေ…ကောင်းလှန်းလို့ပါ…”

“ဆကသ်ှင်းတော့မယန်ောြ…”

“သှင်းလေ ကိုကို …လိုး…ဇာခွည့စြောကပြတထြဲမှာ အရမ်းပဲ၊ ကောင်းလှန်းနတယ်ေ…အိုး…”

တဖြည်းဖြည်း နဲ့သှင်းရာ ချောမှတကြပြသ်ိပစြှာ ထဈထဈရဈရဈနှင့ြ ဝငသ်ှားပြီး တဈဝကခြန့တ်ှင် ထောကန်သည်ေ။ တဝကအြထိပဲ သှင်းထုတလြုပကြာ ကငွ့ပြေးသည်၊ စောကရြညရြှှဲနတေော့ စီးစီးလေး ဖြစ် နသည်ေ။ စောကပြတထြဲ ဝငထြှကန်သေော လီးကို အံ့ဩဖြယရြာတဈခုကို ကြည့်န်သကေဲ့သို့ သူကြည့်ြ နသည်ေ။ မကြလြုံးမှေးစင်းလိုကြ … အတင်းပြနဖြှင့ကြှည့လြိုကြ…နှင့ြ သူ့မကြန်ှာမှာ သာယာမှုကို တွေ့ရသည်။

“အယ်…ဝင်…ဝင်…လိုးနပြေီ…အင်း…အိုးးးးး…ပယပြယန်ယန်ယ် ကောင်းတာပဲ ကိုကိုရယ်… အို့အိုအိုး… ကောင်းလိုကတ်ာ…”

“အခုဟာ တဈဝကပြဲရှိသေးတယ်…မိန်းမရ…စောကပြတထြဲကို တဈဆုံးသှင်း တဈဆုံးထုတလြုပတ်ာမှ လိုး တယ် ခေါတ်ာ… အဲဒါမှ… စောကပြတကြော လီးကော အရသာအပြည့ရြတာ ဇာခွညရြဲ့”

“ဟယ်…မမစောကပြတကြ လီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားတာပဲလားဟင် ကိုကို အဲလိုလုပလြို့ရလား”

“ဝငတ်ာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့…သူ့စောကပြတထြဲက ဇာခွညထြှကလြာတာလေ…”

“မမစောကပြတကြ အကြီးကြီးလား ဟင်? ပြောပါ ကိုကိုရယ်… ဇာခွညလြည်း စောကပြတကြှီး ချင်တ်ယ်… ဇာခွည့စြောကပြတကြ လီးတဈဝကပြဲဆန့တ်ာ စိတည်ဈလိုကတ်ာ… ကိုကို တဈချောင်းလုံး သှင်းပြီး မမလိုမွိုး လိုး လို့ မရတော့ဘူး…အီးးးးး…. ”

ခကြခြငွြး…စိတဓြါတကြသွှားသလိုမွိုး မကြန်ာညှိုးငယစြှာဖြင့ြ တရစပပြှောကာငိုတော့သည်…

“ဇာခွည့စြောကပြတကြ သေးလို့မဟုတပြါဘူး ဇာခွညရြဲ့၊ အပျိုမှေးထောကန်တောပါ၊ အဲဒီအပျိုမှေး ပေါကသ်ှားရင် လီးတဈချောင်းလုံး သှင်းပြီးလိုးလို့ ရသှားမှာပါ ဇာခွညရြ”

“စိတည်ဈလိုကတ်ာ…အဲဒါကြီး ဘယတ်ော့ပေါကမြလဲမှမသိတာ.အီးးး…ကလေးမှေးမှ ပေါကတ်ာလား? အီးး… ဟင့ြ… ဟင့ြ… ကိုကိုက… အခုလိုးချင်န်တော… ဇာခွည် ဘာလုပပြေးရမလဲဟင်? ဇာခွည့ြ စောကပြတကြို စိတည်ဈသှားပြီလားဟင်…? ဖြပေါအုံး… ကိုကိုရယ်”

အလှနအြမင်း ထိတလြန့န်ပြေီး၊ မရပမြနား စိုးရိမတ်ကြီးမေးရှာသည်…

“စိတမြညဈပါဘူး ဇာခွညရြဲ့…ဇာခွညဆြုံးအောငမြှ နားမထောငတ်ာ… အပျိုမှေးကို ကိုကို့လီးနဲ့ ထိုးခွ လိုကရြင် ပေါကသ်ှားမှာပါဇာခွညရြ…”

“အဲဆို ထိုးခလွေ…ကိုကိုရ… အဲလိုထိုးခရွင်… ကိုကို့လီး နာမှာလားဟင်?”

“ကိုကို့လီးမနာဘူး ဇာခွည့စြောကပြတထြဲတော့ နာလိမ့မြယဇြာခွညရြဲ့”

“အို…နာနာပေါ့ကိုကိုရယ်… လိုး ရဖို့ပဲ၊ ဇာခွညအြောင့ခြံမှာပေါ့၊ ထိုးခလွိုကကြိုကို သိပရြှုပတ်ဲ့ဟာ…”

တဈဝကခြန့တ်ှင် တဈနသေော လီးကို အဝသို့ထုတလြိုကပြှီး အတင်းဆောင့ထြိုးသှင်း လိုကသ်ည်။ အပျိုမှေးကိုဖောကကြာ အဆုံးဝငသ်ှားတော့မှ မထုတဘြဲ ဖိထားလိုကသ်ည်။ သူ့မကြန်ှာမှာ ခွုံ့မည်းနပြေီး၊ မကြရြညမြွားစီးကနွသည်ေ။ အသံတော့ လုံးဝမထွကအြောင် အံကြိတထြားသည်။ နာသည့ကြှားမှ စိတသ်ကြ သာရာ ရသှားသော မကြန်ှာကို မှငရြတော့ အံ့အားသင့ရြသည်။

“ဇာခွည် သိပန်ာသှားလားကြယ်၊ ဇာခွည့အြပျိုမှေး ပေါကသ်ှားပြီ…ဇာခွညလြေး…”

“ဇာခွည် ကိုကို့ကိုခစွတ်ယ် အီး…”

“ကိုကို့လီးနဲ့ ထိုးခတွာပဲ၊ ဒီထကန်ာရငလြည်း ဇာခွညခြံမှာပဲ၊ နာတာတော့ မှနပြမယေ့ြ… လိုး မရတာ ထကစြာရင်…ခံသာတယ်…ဇာခွည့စြောကပြတ်…အခု ကိုကိုလိုး လို့ရတဲ့စောကပြတ် ဖြစ်သှားပြီ…”

“အီး… ဇာခွည် ကိုကို့မိန်းမ ဖြစ်သှားပြီ…အီး…ပြောျ…လိုကျ…တာ…ကို..ကို…ရယ်…အီး….ဟင့ျ…ဟင့ျ..”

“ကိုကိုလည်း ပြောမပြတတအြောင် ပြောပြါတယ် ဇာခွညလြေးရ…”

“ကိုကို့လီးလည်း နာနမှောပဲ ဒါကြီးကို ထိုးဖောကရြတာ သကသ်ာတာမှ မဟုတတ်ာ”

သူနာနသညေ့ြ ကြားက ကြှနတ်ော့အတွကြ လှည့ပြူနသည်ေ။ တဈဘကသ်ား အဆငပြှဖေို့ ဦးစားပေး တတသ်ော သူ့စိတဓြါတကြို ကြှနတ်ောြ အံ့သှလေးစားသှားသည်။

“အို…ဇာခွညလြေးရယ်၊ ကိုကို့လီးမနာပါဘူးကြယ်…”

“ကိုကို…ဇာခွည့ကြို မညာနဲ့နောြ၊ ထုတပြှပါအုံး ကိုကိုရယ်၊ သချောအောင် ဇာခွညကြှည့ပြါအုံးမယ်.. ဇာခွညစြုပထြားတာ ဇာခွညသ်ိတာပေါ့၊ လီးထိပကြ သိပန်ုတာနောြ…”

သူ့ ဝဒနောကို မေ့ပြောကကြာ ကြှနတ်ော့အတွကြ ပူပနသ်ောက ဖြစ်နသေော သူ့သဘောထားကြီးမှုကို စိတထြဲ အလှနပြငထြိထိခိုကခြိုကြ ခံစားလိုကရြသည်။ ရငထြဲလှိုကကြနဲဖြစ်လာပြီး အခုမိနဈပိုင်းလေးကမှ စိတ် ထဲကြီးစိုးနခေဲ့သော ကာမစိတမြွား ပြယလြှင့သ်ှားသည်။

သူ့ရှေ့ ကိုယ့ကြိုယကြို တောတ်ောသ်ေးသိမသ်လို ခံစားလိုကရြသည်။ သူ့အပေါလြည်း ယခင့ယ်ခငန်ှင့ြ မတူသော ခွဲခွားပြောပြရခကသ်ော လေးစားတနဖြိုထား အကြငန်ာခစွစြိတမြွား အဆမတနကြှီးသှားသည်။ စိတကြို မနည်းထိန်းလိုကကြာ သူမနာအောင် တဖြည်းဖြည် ချင်ြး သတိဖြင့ဆြှဲထုတလြိုကတ်ော့ လီးထိပတ်ှင် သှေးစများ ပနရေော၊ သူမကြလြုံးပြူးသှားသည်…။

သူ့သှေးစ ဖြစ်ကြောင်း ဒီလိုဖြစ်တတကြှောင်း ရှင်းပြလိုကမြှ မယုံသလို သှေးများကိုပြောငစြငအြောင် အသအချောသုတ် ကြည့်သ်ည် သူစိတခြသွှားမှ “တောသ်ေးတာပေါ့” ဆိုသည့ပြုံစံကြည့်ကြာ သကပြှင်းရှညကြှီးခွ၊ လီးကို သူ့ပါး၌ကပလြိုကသ်ည်…ပြီးမှ…ကြှနတ်ော့လီးကို လှှတပြေးကာ နဂိုအတိုင် ပကလြကလြှဲကာ ပေါငကြားသည်…

“အယ် ဘာစဉြးစားနတောလဲ… ဘယလြိုဖြစ်ရတာလဲ…ကိုကိုရယ်…”

——————————————-

🏵️🏵️🏵️ အပိုင်း (၄) 🏵️🏵️🏵️

“ဒီလောကြ မခစွန်ဲ့ကြယ်၊ ကိုကို့မှာ မခံနိုငရြည် အဲလောကမြရှိဘူး၊ ဇာခွညန်ာတာကတွော့…အဲလောကပြဲ ပြောရသေးသည် သူ့လကဖြှင့ြ ကြှနတ်ော့ပါးစပကြို ပိတလြိုကပြှီး…

“ကိုကိုရယ်…ဇာခွညန်ာတာက…ဘယအြခွိနန်ာနာ…နာမယ့ြဥဈစာပဲ… ခုဖောကလြိုကတ်ော့… ပြီးသှား ပြီလေ…ကိုကိုထိခိုကန်ာကငွတ်ာဆိုလုံးဝ…မနတတေလြို့ပါနောြ…”

“No pain no gain လိုပေါ့… အခုကိုကို့လီး ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ အပြည့ရြပြီ…ကိုကိုရဲ့”

“အယ်…ကိုကို့လီး ပြော့လာပြီ…လာဇာခွညခြဏ စုပပြေးမယန်ောြ…မာလာရင်…လိုး ကြရအောငန်ောြ…”

ပြောကာ ခကြခြငွြးထလာပြီး ကြှနတ်ော့ခါးကို အတင်းဖကထြားကာ ကြှနတ်ော့လီးကိုကိုငကြာ စုပ် တော့သည်၊ ခဏအကြာအထိ မာမလာသေးဘဲ ရှိနရော သူစိုးရိမတ်ကြီး မော့ကြည့်န်ရင်ေး အားပါးတရ စုပ် သည်၊ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး မာလာသည်၊ သူအားတကလြာသည်၊ ဆကစြုပသ်ည်၊ သုံးလေးမိနဈခန့ြ ကြာသော အခါ တောင့တ်င်းသှားသည်…။

သူ့မကြန်ှာ ကြညန်ူးသှားသည်။ ကြှနတ်ော့လကကြို ကိုငထြားကာ သူလဲှအိပလြိုကသ်ည် နဂိုအနေ အထားလေး ပြနန်ပေေးသည်။ သူ့ပေါငကြှားထဲခေါင်းအပကြာ စောကပြတကြို စိတပြါလကပြါလကြပြေး နေ တော့သည်။ သူတွန်းသည်၊ အားတော့မပါ၊ သူ့စောကပြတ် စောကရြညပြှနရြှှငလြာသည်၊ စောကစြေ့လေး စူကြှကာ တင်းလာသည်၊ ထိုအခါ သူ့ပေါငကြှားပြနဝြငကြာ စောကပြတဝြ လီးတေ့လိုကတ်ော့ အားပေးပြုံး လေးဖြင့ကြှိုသည်…

“ဇာခွည်…နဲနဲနာမယန်ောြ၊ ဒီအစနာတာလေး အောင့ခြံလိုကရြင်၊ နောကပျိုင်း ဇာခွညခြံလို့ကောင်းလာ မယန်ောြ၊ ပေါကခြါစက နဲနဲနာတတတ်ယန်ောြ…ကိုကို ဖြည်းဖြည်း သှင်းထုတ် လုပကြှည့မြယ် နောြ၊ သိပန်ာရင် ပြောနောြ…”

“ဇာခွည့ဘြကကြ စိတခြွ… လုပကြိုကို…”

……………………………………………….

🌻ပြောဝြငခြှင်း ( ၂ )🌻

ကြှနတ်ောကြလည်း တဖြည်းဖြည်း သှင်းထည့ြ ပြနထြုတ် လုပသ်ည်။ သူအောင့ခြံနသည်ေ၊ တဖြည်း ဖြည်း သူ့မကြန်ှာပေါမြှ အရေးအကြောင်းများ လွှော့ပါးလာသည်…။ စောကပြတထြဲမှလည်း စောကရြည် လိုကလြာသည်။ လီးအဝင် ပိုချောလာသည်။ အောကမြှ တဈခကြတ်ဈခကြတ်ော့ ကော့ပင့လြာသည်။ အရှိန် ထိုအတိုင်း မှေးလုပသ်ည်၊ အဝငပြှပြဈေညကည်ောလာသည် ၊ အရှိနန်ည်းနည်း မှှင့ကြှည့ရြာ…

“ခံနိုငလြားဇာခွညလြေး…နာနသေေးလား”

“အဲဒီအတိုင်း ခဏ ချော့လိုး ကိုကို ဇာခွညန်ာလည်းနာ ခံလို့လည်း အရမ်းကောင်းနတယ်ေ”

လေးငါးမိနဈခန့ြ ချော့လိုးလိုကရြာ၊ သူလည်း လီးအဝငကြို အောကမြှစည်းခကြကြကြ ကော့ပေး လာသည်…

“ကိုကိုလိုး တာ ကောင်းလိုကတ်ာ ဇာခွညခြံနိုငပြှီကိုကို၊လိုးတော့နောြ… ကိုကိုကော ဇာခွည့ြ စောကပြတ် –ိုးလို့ကောင်းလား ဟင်…”

“ဇာခွည့စြောကပြတ် သိပလြိုးကာင်းတာပဲ ဇာခွညရြယ်…လိုး သှင်းရတာ ထဈထဈရဈရဈရှိပြီးတော့ စေးစေးပိုငပျိုငရြှိလိုကတ်ာ…ကိုကို့လီး ဒီလို အရသာ ဒါ ပထမဆုံးခံစားဖူးတာ…”

“လိုးလိုး ကိုကို ဇာခွည့ကြို ကိုကို လိုး ချင်သ်လို လိုးတော့…”

“ဟယ်… ကြည့်စြမ်း…မကြန်ှာကကြကြ ကြည့်မြှနကြ ခုမှသတိထားမိတယ်၊ ဇာခွည့ကြို–ိုးနတော အပေါစြီးက မှငန်ရတေယ်၊ ကိုကို စိတကြူး ကောင်းလိုကတ်ာ…”

“ကိုကို…ဇာခွညလြေ…လီးနဲ့စောကပြတကြို ပြတတ်ာကိုပဲလိုး တာလို့ထငခြဲ့တာ၊ ဒါကြောင့ြ ဇာခွည့ြ စောကပြတ် ကိုကို့လီးနဲ့ ပြတတ်ော့ ဇာခွညန်ဲ့ကိုကိုလိုးနပြေီလို့ ထငန်တော…သိလား”

“ဟုတလြားကြယ်…”

“ဟုတပြါ့ ကိုကိုရယ်…ကိုကို့မိန်း လငရြပြီးတော့…လိုး တာတောငမြသိဘူး…ကြောငလြိုကတ်ာနောြ…”

ကြှနတ်ော့ခြါးကို ဆှဲယူကာ သူလည်း အောကကြ အကြမ်းပတမ်း ကော့ကာကော့ကာ ဟပယ်ူပြကာ…

“ခုဟာက၊ စောကပြတထြဲလီးနဲ့ ဟောသလို ဟောသလို၊ ခံတာကို လိုး တာဆိုတာ ခုမှ၊ ကိုကိုလိုးပေးမှ သိတယ်…”

လေးငါးမိနဈခန့ြ ဆောင့လြိုးပေးတော့ သူအားရပါးရ ကော့ပစ်ကာ တုန့ပြှနလြာသည်။ အရှိနတ်ကြ လာသည်။ တဈကိုယလြုံး ခွှေးများ တဒီးဒီးစီးကလွာသည်။ အသကရြှူ မှနလြာသည်။

“ကိုကို…ကိုကိုလို့း ဆို”

“အင်း”

“ကိုကို့လီး ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ အဆုံးသှင်းပြီး ခဏမထုတဘြဲ ဖိထားပေးပါလားနောြ…”

“ဇာခွညလြေး နာနလေားကြယ်… ကိုကိုထုတလြိုကတ်ော့မယ်…”

“နာဘူး ထုတန်ဲ့…ဖိပဲဖိထား…”

ခွှဲတဲတဲအသံလေးဖြင့ြ ပြောကာ ပါးလေးဖောင်းလိုကပြှီး နှုတခြမ်းလေးစူကာ ခစွစြရာ မကြစြောင်းလေး ထိုးလိုကသ်ည်။ ပါးချင်ြးကပလြိုကကြာ ပြှတကြနဲနအေောင် ကြှနတ်ော့ကို ကြငကြှငန်ာနာ နမ်းသည်။

“ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ လီးပြည့န်တော ခံစားကြည့်ခြငွလြို့ပါ ကိုကိုရ၊ အင်း အဲဒီအတိုင်း၊ ကိုကို့ အမှေးတွေ ဇာခွည့စြောကမြှေးနဲ့ ရောနပြေီ…ခွဲလို့တောငမြရတော့ဘူး၊ ကပဖြိ ဖိကိုကို…”

“ကိုကို၊ ဒီမှာ ဇာခွည့ကြိုကြည့်ပြါအုံး၊ ဇာခွည့စြောကပြတထြဲလိုး ရတာ ကိုကိုကော ဇာခွညကြောင်းနေ သလောကြ ကောင်းလားဟင်…”

“ကောင်းတာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့ ကောင်းတာမှ သိပကြိုကောင်း၊ လီးထည့ထြားရတာလည်း ပူပြီး စိုစိုလေး သိပကြောင်းတယ်…”

“မမကို လိုး ရတာလောကြ အဆငပြှလေားဟင်…”

“ဇာခွည့စြောကပြတကြ အပျိုစောကပြတ်… ကပြစြီးစီးလေးဆိုတော့ ပိုလိုး လို့ကောင်းတာပေါ့…”

“ကိုကိုကလည်း အပျိုစောကပြတ် အရငမြလိုးဖူးဘူးလား…ကိုကို မိန်းမ ဘယန်ှယောကလြိုးဖူးလဲ ဟင်?”

“မမနဲ့ ဇာခွည်… နှစ်ယောကြ… အခု အပျိုစောကပြတလြိုး ဖူးပြီ…”

“ဟယ်…ကိုကိုရယ်…အီး…ဟင့ြ…မမစောကပြတကြ ဇာခွည့ကြှောင့ြ…အို…ကိုကို ဇာခွည့စြောကပြတ် ရပြီပဲ…အီး…ကိုကိုရယ်…ဇာခွည့ကြို အတိုးခလွိုးပစ်နောြ… ကိုကိုရယ် လိုးမှာလား?”

“လိုးမှာပေါ့ ဇာခွညလြေးရယ်…”

“မမနဲ့မနတောလည်း သုံးနှစ်ကြောပြှီ… ဒီကြားထဲမလိုးရဘဲ ဘယလြိုနနေိုငခြဲ့တာလဲ…ကိုကိုရယ်?”

“ဒီအတိုင်းပဲပေါ့…ဇာခွညလြေးရဲ့”

“ကြည့်စြမ်း မနကကြလည်း တမနကခြင်းလုံး ဇာခွည့စြောကပြတမြှငန်ရတေော့ ကိုကိုလိုးချင်ြ နမှောပဲ… ဇာခွညလြည်း အလိုကကြမ်းဆိုးမသိ လီးစုပစြုပပြှီး ဆှပေးသလိုတောင် ဖြစ်နမှောပေါ့…”

“ရပါတယ် ဇာခွညရြ… အခုလိုးပီပဲ…”

“ဘာ အခုလိုး တာလဲ… ကိုကိုရယ်…ကိုကို့မှာ လိုး စရာစောကပြတ် မရှိတဲ့အခွိန် ဇာခွည့ကြို မယားဖြစ် တဲ့အထိ စောင့ရြမှာလား?… ဇာခွညတ်ခွိနလြုံး ကိုကို့အနားရှိနခေဲ့တာပဲ… ကိုကိုရယ်.. ကိုကို့ အိပခြန်း ထဲခေါပြှီး… ဇာခွည့ကြို ကိုကို့မယားလုပပြဈပေါ့… ပန်းခွီးခန်းထဲလည်း ဇာခွည့စြကတလြှနပြှီး ဆှဲလိုး ပစ်ရောပေါ့… အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… အနည်းဆုံး လီးတော့စုပခြိုင်းရောပေါ့… စုပပြေးခဲ့မှာပေါ့…”

“အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ…ဇာခွညန်ဲ့ ယူပြီးတော့လည်း အောင့ထြားသေးတယ်… ဟီးးး… ကိုကိုမကောင်း ဘူး… ဇာခွညမြှ မလိုး တတခြဲ့သေးတာ… ကိုကိုက သိသားနဲ့… အောင့ထြားတယ်… ဇာခွညအြစက သိခဲ့ရင် ကိုကို့ကို မယူခငကြတည်းက အတင်းတကလြိုး ပစ်ခဲ့ပါတယ်…ကိုကိုရယ်…”

“ဇာခွညကြိုကို့မယား ဖြစ်ပြီပဲ ကြိုကတ်ဲ့အခွိန် လိုး လို့ရပြီလေ…”

“တိတတ်ော့…တိတတ်ော့… အခုဆို လိုး ပါတော့မယ်…ဇာခွညရြ… နေ့တိုင်း လိုး မယ်…စိတခြွ”

“ကိုကို…စောကပြတ် လိုး တော့လေ လီးတဈချောင်းလုံးသှင်း လိုး မှ ကောင်းတယ် မဟုတလြား”

“အင်းလေ၊ ဇာခွညကြကော အဲလို မကြိုကလြို့လား”

“ဇာခွညမြေးတာ အရငဖြှပေါအုံး ကိုကိုရ…”

“ဟုတတ်ာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့… လီးတဈချောင်းလုံးဝငမြှ အရသာအပြည့ရြတာပေါ့”

“အင်း… အဲဆို ဇာခွည် ရာသီလာနရငေလြေ…ညဈပတတ်ယ်…လီးပမယ်ေ…စောကပြတမြလိုး နဲ့နောြ”

“အင်း”

“အဲကရွင် ကိုကို လိုး ချင်ရြငလြေ လိုး စရာမရှိ မဖြစ်စရဘေူး။ ရာသီလာနရင်ေ ဇာခွည့ပြါးစပကြို လိုး ရ မယန်ောြ၊ ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ လီးတဈချောင်းလုံးသှင်းပြီး စောကပြတလြိုးသလိုပဲလိုး ကိုကို ဇာခွညခြံမယ် ခုခွိနကြစပြီး ကိုကို့လီးကို ဇာခွညအြမှဲတမ်း ကောင်းတဲ့အရသာ ပေးတော့မယ်…ကိုကိုရယ်…”

“ရာသီလာနတေုန်း မဟုတရြင် ဇာခွည့ပြါးစပကြို မလိုး ရဘူးလို့ ပြောတာမဟုတဘြူးနောြ ကိုကို၊ တခွား အခွိနလြည်း ကိုကို့သဘော၊ ဇာခွည့ပြါးစပကြော စောကပြတကြော ကိုကိုလိုးချင်ြ တဲ့အခွိန် လိုးချင်တ်ဲ့ ဟာကို လိုး၊ နှစ်မွိုးလုံး၊ ဇာခွညကြှိုကတ်ယ်… အခုလည်းလိုး”

“အခု လိုးနပြေီပဲ ဇာခွညရြဲ့… ဇာခွညကြော ကိုကိုလိုးပေးတာ ခံလို့ကောင်းလား?”

“သိပကြောင်း အားကြီးကောင်း အရမ်းကောင်း… ကိုကို့လီးက ဇာခွည့စြောကပြတထြဲမှာ ပြည့ကြပြြ ပြီး… နှေးနှေးလေး မာတင်းပြီး စီးနတောပဲ ကောင်းတာမှ၊ အို၊ ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငဘြူး…”

“ကိုကိုဆကလြိုးတော့နောြ…ကိုကိုမောမှာစိုးလို့ ခဏနားရအောင် ဇာခွညစြကားပြောနတော ကိုကိုရ…”

“သိတတလြိုကတ်ာ မိန်းမရယ်၊ ခစွလြိုကတ်ာ…ဒီလိုသိတတတ်ော့ ပိုပိုလိုး ချင်လြာတယ်…”

“ဟယ်…အဲလိုပြောတော့ ပိုတောင် အလိုး ခံချင်လြာပြီ၊ ခစွလြို့ လိုးတာပဲလိုးပေါ့၊ ကိုကို မညှာနဲ့နောြ…ဆကလြိုး…”

“ကဲ လိုးပြီနောျ…”

“လိုး ကိုကို လိုး…”

သူ့နှုတခြမ်းကိုနမ်းတော့၊ အတင်းဖယလြိုကကြာ…

“ကိုကို့လီး စောကပြတထြဲလိုးနလေို့ ဇာခွည့ပြါးစပပြိတမြရတော့ နမ်းပြီးပိတခြငွန်တော မဟုတလြား… လီးနဲ့ပဲပိတရြမယ်…ဒါပဲ…”

“မဟုတပြါဘူး ဇာခွညရြ…နမ်းချင်လြို့ပါကြ…”

“အဲလိုဆို ဇာခွည့ပြါးဖြစ်ဖြစ် နို့ဖြစ်ဖြစ်၊ နမ်းပါနောြ…”

“ကိုကိုနဲ့ လိုးနရင်ေး “အခုလိုစကားတွေ” ပြောရတာ သိပအြရသာရှိနလေို့ပါ ကိုကိုရယ်…လိုး တုန်း ဇာခွညဝြအောင် ပြောချင်တ်ယ်…ကနွတ်ဲ့အခွိန် ကိုကိုနားငှီးရင် ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ ကိုကို့လီးတပထြား လို့ ဇာခွညပြှောထားပြီပဲ…”

“အို့…ကိုကို…အားးး လိုး ဇာခွညမြနနေိုငတ်ော့ဘူး၊ ကိုကို့…လီးကြီးနဲ့ ဆောင့လြိုးတော့…”

တဈဆုံးသှင်း တဈဆုံးထုတန်ှင့ြ ခဏကြာ ဆောင့လြိုးပေးလိုကလြိုးနတေော့သည်…

“ကိုကိုရယ်… တကယ်…တကယ်… ဒီလို–ိုးတာလေးက စောကပြတအြပြည့အြသိပ် အရသာရှိ တယ် …လီးကြီးကို ခစွလြိုကတ်ာ…”

ဖြေးဖြေးမှနမြှနန်ှင့ြ လိုး လိုကြ ဆီးခုံချင်ြး ဖိကပထြားပြီး တဈလကမြလောကပြဲ ထုတသ်ှင်းလုပကြာ လေးငါးမိနဈလောကြ ညှောင့ြ လိုးပေးနသည်ေ…

“အ…အ…အ… အ…အဲလို ညှောင့ျ လိုး တာ အားးး…ထိလှန်းတယ်…အို့အို့..အားးး…”

ဆယ့င်ါးမိနဈခန့ြ ကြာသှားတော့ ပြီးချင်လြာသည်။ သိပလြိုးကောင်းနသေောကြောင့ြ ဆကလြိုး ချင်ြ နသည်ေ။ ဒါကြောင့ြ တဈဆုံးသှင်းကာ အလိုးရပလြိုကပြှီး သူ့ပေါကြိုယလြုံးဖိခလွိုကကြာ သူ့ကို ဖကထြားရင်း ထပလြိုးဖို့ အားယူနလေိုကသ်ည်။ သူ့ ဆံနှယတ်ို့မှာ ခေါင်းအုံးပေါြ ပြန့ကြွဲနပြေီး… ထိုနကမြှောငသ်ောဆံနှယ် ကြားထဲ သူ့မကြန်ှာမှာ အလှနပြင် ကြည့်ရြကောင်း လှသည်…။

သူကြှနတ်ော့ ဆံပငမြွားကို သပပြေးလိုကြ၊ ကြောပြငကြို တယုတယပြတလြိုကြ လုပပြေးနသည်ေ။ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ပါးချင်ြးကပလြိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့ခါးကို ခွနှစ်ေဘကဖြှင့ြ အတင်းကုပကြပ် ထားကာ လကန်ှဈဖြင့လြည်း သူ့နို့ပြားသည့အြထိ ဆှဲဖကသ်ည်။ စကားတဈလုံးမှမပါသော သူ့အကြငန်ာတို့မှာ ရငထြဲ စိမ့ဝြငလြာသည်။ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကစြလုံး ခွှေးဖြင့ရြှှဲနသေောကြောင့ြ ကြည့်ရြတာလည်း တဈမွိုး ကောင်းနပြေီး ဖကရြတာလည်း ချောချောလေးဖြစ်နသည်ေ။

………………………………………………….

🌻နားနားနနေေ🌻

“ကိုကို ဇာခွည့ကြို–ိုးတာ သိပပြငပြမ်းသှားပြီလာဟင်၊ ကိုကိုဆင်း ဇာခွညတ်ဈလှည့ြ တကြ–ိုးပေးမယ် လနေောြ…”

“ပငပြမ်းလို့ မဟုတပြါဘူးကြယ်၊ ဇာခွည့စြောကပြတ် သိပ်–ိုးလို့ကောင်းနလေို့ ပြီးချင်လြာတာ အဲဒါ ကြာကြာ–ိုးရဖို့ အားယူတာပါကြယ်…”

“အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ…ကိုကိုဇာခွည့ကြို အဲလိုပြောတာ…အားရှိလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ် ပြီးရင်–ိုးချင်သ် လောကြ –ိုးနောြ…”

“အင်း ဇာခွညလြေးရယ်… –ိုးမှာပေါ့…”

ကြှနတ်ောြ ကိုယကြိုနဲနဲမတပြှီး လကတ်ဈဘကဖြှင့ြ သူ့နို့များကို ပြတပြေးနပြေီး ကနွလြကတ်ဈ ဘကြ ဖြင့ြ ဗိုကသ်ား၊ ဆီးခုံ နှင့ြ ပေါင်းတံတို့ကို ပြတပြေးနရင်ေး တဈယောကကြိုတဈယောကြ အကြငန်ာ မကြဝြန်းများဖြင့ြ တစိမ့စြမ့ြ ကြည့်န်ကြသေည်။ ပြတပြေးနသေော ကြှနတ်ော့လကကြိုကိုငကြာ သူ့ မကြဝြန်းများမှာ မကြရြညဝြဲပြနသ်ည်…

“ဘာဖြစ်တာလဲ ဇာခွညရြ၊ ဇာခွည့မြကြန်ှာ တဈမွိုးပဲ နာလို့လားကြယ်…”

“ကောင်းလှန်းလို့ပါ ကိုကိုရ…အီး… ရငထြဲ…နင့န်င့န်ဲနဲ ခံစားနရလေို့ပါ ပြောချင်န်တယ်ေ…”

“ကလေးလိမ်မာတယ်…မငိုနဲနောျ…”

“အင်း…ငိုဘူး… ခစွတ်ယ်…”

“ကိုကိုလည်း ခစွတ်ယ်…ကိုကို နားထောငန်ပေါတယ် ပြောလကြယ်ေ…”

“သိလား ကိုကို…ကိုကို့လီးက ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ပြည့ကြပြန်ပြေီးတော့ တကယ့ြ သီးသန့ြ တကယ့ြ အတွင်းကဆွုံးနရောကို ရောကန်တော… အဲဒါ ကိုကိုက ဇာခွညရြဲ့အနကရြှိုင်းဆုံးနရောထဲ ရောကန်ေ ပြီးတော့… အခုဇာခွညထြဲကိုကို ပြောဝြငန်သလေိုလို…နှစ်ယောကမြဟုတဘြဲ တဈသားတည်း ဖြစ်သှား သလိုပဲနောြ၊ နှစ်ယောကပြေါင်းလိုကတ်ော့မှ ပြည့စြုံသှားတာနောြ”

“ဟို…ဇာခွညတ်ို့ ဆေးစပတ်ော့ အဝါနဲ့အနီ စပလြိုကရြင် လိမျမောတ်ဈရောငတ်ည်း ထွကလြာသလိုပေါ့။ ခန်ဓာနှစ်ခုကြားမှာ အပြနအြလှန် ပေးနိုငတ်ဲ့ထဲမှာ လိုးတာထကြ ကောင်းတဲ့အရသာဆိုတာ မရှိနိုငတ်ော့ သလိုပဲနောြ… ဒီထကြ နကရြှိုင်းတဲ့ ကာယိကဆကစြပမြှုဆိုတာ မရှိနိုငတ်ော့ဘူး ထငတ်ယန်ောြ…”

“ဟုတတ်ာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့၊ ခုလိုစိတတ်ူကိုယတ်ူဆိုရင် လူနှစ်ယောကကြှား အနကရြှိုင်းဆုံး ရင်းနှီးမှုပေါ့”

“ဘယသ်ူက ဘယသ်ူ့ကို အရသာပေးနလေဲ… ဘယသ်ူက ဘယသ်ူ့ဆီက အရသာယူနလေဲဆိုတာ မဟုတတ်ော့ဘဲ တဈပျိုငန်ကတ်ည်းမှာ ဇာခွညတ်ို့ကိုယစြီဟာ ပေးတဲ့သူကော ယူတဲ့သူကော ဖြစ်သှား ပြီးတော့ ပေးတယ် ယူတယ် ဆိုတာရဲ့ ကြားနယစြပ် ပြောကသ်ှားသလိုပဲနောြ။”

“ဇာခွည့တ်ဈကိုယလြုံး ပြောကန်ပြေီးတော့ ကိုကိုနဲ့အတူ တိမခြိုးနှစ်ခု ပေါင်းစပသ်ှားသလိုပဲ.. ခုနေ ကိုကို့လီး ဇာခွည့စြောကပြတထြဲက နှုတသ်ှားရင် လီးနဲ့အတူ ဇာခွည့အြသကပြါ ပါသှားမယလြို့ စိတထြဲ ခံစားရတယ်၊ ကိုကိုဟာ ဇာခွည့ခြန်ဓာရဲ့ အခွားတဈပိုင်းလိုလို…ခံစားရတယ်…ဟိုလေ…ဇာခွည့လြကြ ကို အရှငလြတလြတ် ဆှဲဖြှုတခြံလိုကရြင် ခံစားရမှာလိုပြောတာလေ… မပြောပြတတဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ ကိုကိုရယ်…”

“ဇာခွညတ်ော့ကိုကို့ မိန်းမဖြစ်ရမှ ရူးပြီထငပြါတယ်… ရှကရြမှာကိုလည်း လုံးဝမသိတော့တာ.. ဇာခွည့ြ အရှကတ်ှေ ကိုကို့ကို အကုနပြေးပစ်လိုကခြငွတ်ယ်… ပေးလည်းပေးလိုကပြှီပဲ… ကနွသ်ေးရငလြည်း ကိုကိုယူပစ်လိုကြ…သိလား… ဟိုလေ အရငကြဇာခွညအြဲလိုမှ မဟုတတ်ာနောြ.. ကိုကို့ကြောင့ရြူးတာ… လွောပြေး…အခုလွောပြေးဆို”

“အဲဗွာ… ဘယလြိုလျှော်မှာလဲ… ဇာခွညရြဲ့…”

“ကိုကို့လီးဆှဲထုတပြှီး ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ တဈခါဆောင့လြိုးသှင်း”

သူပြောသလိုလုပလြိုကရြာ…

“အား…အင့ြ..ဟုတတ်ယ် အလွောပြှနရြတာ သိပကြောင်းတာပဲ…ပြနဖြိထားနောြ…မကြသေေးဘူးနောြ”

“ဇာခွညလြေ..ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ကိုကို့လီးကို ဒီလိုပဲတဈသကလြုံး တပထြားချင်လြိုကတ်ာ၊ ဇာခွည် တို့ဒီလိုပဲ ခစွကြှမယန်ောြ၊ –ိုးကြမယန်ောြ…ကိုကို ဇာခွည့ကြို ပစ်မထားရဘူးနောြ၊ နောကြိုကိုနောြ…”

“ကိုကိုလည်း ဇာခွညန်ဲ့မှ…ဒီလိုခံစားဖူးတာပါကြယ်…ခစွမြှာပေါ့…လိုးမှာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့…”

“ဇာခွည့န်ို့တွေ ခွှှေးရှှဲနတောပဲကိုကိုရယ်…ကိုကိုညှဈပေးပါလားနောြ… နာနာလေးညှဈနောြ…”

“နာတယ်.. နည်းနည်းလေးပဲလျှော့… အင်း အဲလောကျ အားးးကောင်းတယ်….”

“ဇာခွညလြေးရဲ့…ကိုကိုနားလို့ပြီးပြီ…”

“လိုး..လိုး…လိုးလိုကပြါ…ဝအောငလြိုးလိုကပြါ… ဆောင့ြ…ဆောင့ြ…ဆောင့လြိုကပြါ… စောကပြတကြှီး လည်းပြား”

ဆကလြိုးကြတော့သည်။ လီးကို ကော့ထိုးပေးလိုကြ မှှေ့ထိုးပေးလိုကြ လိုးနရောအောကမြှ သူ ကော့တာ ကြမ်းလာသည်။ သုံလေးမိနဈခန့ြ–ိုးပြီး စ–ိုးကတည်းက ခုမှပဲ လီးကို အပြငထြုတလြိုကသ်ည်။ ရုတတ်ရကြ ထုတလြိုကသ်ဖြင့ြ ဘာဖြစ်သလဲဆိုတာ သိဖို့ကြှနတ်ော့ကို ကြည့်သ်ည်။

ကြှနတ်ော့ကိုယကြို အောကသ်ို့ လွှောဆင်းလိုကကြာ မကြန်ှာကို သူ့စောကပြတန်ှင့ြ ကပလြိုကကြာ စောကပြတကြို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လကြပြေးလိုကသ်ည်။ သူ ကြကြနေပြေ အလကြခြံရင်း ထွန့ထြှန့လြူးသှား သည် စောကစြေ့လေးကို လွှာဖြင့လြကြလြိုကပြှီး နှုတခြမ်းကြားညပကြာ အားရပါးရစုပပြေးရင်း လွှာဖြားလေးနှင့ြ မရပမြနား ထိုးထိုးပေးလိုကသ်ည်။ စောကခြေါင်းထဲ ထိုးထိုးပေးတော့ သူ အရမ်းကော့လာသည်။

“အားးး… အား…အားး…အို့….ဇာခွညပြှီးးးးးပြီး…အို့…ကိုကို ပြီးသေးဘူး…အို့…”

သူ့ပေါငကြှားထဲဝငတ်ော့ ကြှနတ်ော့လီးကို သူ့လကဖြှင့ြ ကပြာကယာ ကိုငကြာ စောကပြတဝြသို့ အမှနတ်ေ့ပေးသည်။ မသှင်းသေးဘဲ တအောင့ကြှာ စောကပြတဝြကို လီးထိတဖြှင့ြ ပြတန်လေိုကသ်ည်။ တ အင်း အင်း ညည်းနသည်ေ။

ကြှနတ်ော့ကို ပြနကြှည့န်ကော ငိုတော့မလိုလို မကြန်ှာလေးဖြင့ြ သူ့လကန်ှဈဘကကြိုလှမ်းကာ လာပါ တော့ –ိုးပါတော့ ပြောနသကေဲ့သို့ ငံ့လင့န်သည်ေ။ ကြှနတ်ော့လီးကို တေ့ပေးထားသော စောကပြတထြဲ တရှိနထြိုး သှင်းခလွိုကသ်ည်။ သကပြှင်းရှည် ခလွိုကသ်ည်။

ကြနပေကြာ မကြတ်ောငလြေး စင်းကသွှားသည်။ သှကသ်ှကကြလေး ဆောင့ြ–ိုးပေးလိုကသ်ည် သူလည်း၊ –ိုးခကြတ်ိုင်းကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပင့ကြော့ကာ တုန့ပြှနလြာသည်။ ဆီးစပခြငွြး တဖတဖြတရြိုကန်သေံ၊ ပြှတ် ဘှတ်၊ –ိုးနသေံ၊ ကောင်း၍ ညည်းသံ အောသ်ံ များဖြင့ြ တဈခန်းလုံး လှှမ်းနသည်ေ။ ထိုအတိုင်း ငါးမိနဈခန့ြ –ိုးလိုကရြာ…

“အား၊ အင့ြ ပြှတ် ၊ အိုးးးးးးး ဇ ဇ…ဇာခွညပြှီးတော့မယ်…ကိုကို…–ိုး…–ိုး…–ိုး…–ိုး…”

“အားးးးး…. ကိုကိုလဲ ပြီးလိုကတ်ော့မယန်ောြ…”

“ဟုတ် ကိုကို…ပြီး… အားးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ…အားးးး အ… အ… အ…အ…အိုးးးးးးးးးး”

“အား…လရည်… လရည်…အို့…ဝငလြာပြီ….အားးးးးးး”

“ထွကကြုနပြှီ…ပြီးပြနပြှီ…ကိုကိုရယ်….ဇာခွည်… ပိုးစိုးပကစြကကြို ပြီးသှားတာ ကိုကို့လရညတ်ှေ လည်း စောကပြတထြဲ ပူကနဲ ပူကနဲ…ပန်းထည့တ်ာ…အိုးးး…အရမ်းထိတာပဲ…”

ကြှနတ်ောလြည်း စိတကြိုလှှတလြိုကကြာ ဇာခွည့စြောကပြတထြဲတွငပြဲ လရညတ်ှေ တဗနွြးဗနွြး ပန်း ထွကကြာ ပြီးသှားတော့သည်..သူ ကြှနတ်ော့ကို အတင်းအကပြြ ဆှဲဖကထြားသည်… ခါးကိုဖကကြာ ခွဖြငေ့ြ လည်း ဆှဲကုပယ်ူကာ လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးရိမသ်လိုမွိုး တင်းကပြစြှာ ရဈသိုင်းထားသည်။

သူ့နို့တွကေို ကိုငပြှတပြေးရင်း သုတလြှှတအြပြီး လီးကို စောကပြတထြဲမှာပင် သိပထြားလိုကသ်ည်။ သူ့မကြန်ှာ ကြညလြငဝြင်းပ ကြနပေအြားရ နသညေ့အြသှင် ပြုံးယောငသ်မ်းနသည်ေ။ တကိုယလြုံး ခွှေးပြနန်ကော မကြန်ှာ မှာ ခွှေးသီးခွှေးပေါကမြွား သီးနသည်ေ။ အသကရြှူ တဖြည်းဖြည်းမှနလြာသည်။ ရုတတ်ရကြ သတိဝငလြာ သလို ကြှနတ်ော့မကြန်ှာ အနှံ့နမ်းတော့သည်၊ ဒီအနမ်းက တခွားအနမ်းများနှင့ြ မတူ… ကြှနတ်ောလြည်း သူ့အနမ်းကို ထပတ်ူ တုန့ပြှနပြေးနမေိတော့သည်။

“ကိုကိုရယ် အ–ိုးခံရတာ မပြောပြတတလြောကအြောငပြဲ ကောင်းပါလား… ဇာခွညန်ှဈခါတောငပြှီး တယ်… –ိုးပေးတဲ့ ကိုကို့ကိုရော ကိုကို့လီးကိုရော ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာ…”

“ဇာခွည် ကိုကို့ကို ဒီလောကခြစွတ်ာအတွကြ ကိုကိုက ကြေးဇူးပြနတ်ငရြမှာပါ ဇာခွညရြ”

“ဇာခွည့ကြိုတော့ ကိုကို ကြေးဇူးမတငန်ဲ့ ဇာခွညင်ိုလိုကမြှာ… ဇာခွညကြိုကို့ကိုခစွတ်ာ သိသားနဲ့… ကိုကို မေးအုံးမယ်၊ အခု–ိုးတာလေ၊ ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ကောင်းနခေဲ့သလောကြ ကိုကို့လီးကော ကောင်းလားဟင်”

“ကောင်းတာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့”

“ဒီကြီးလီးကို နောကတ်ဈမွိုးခစွသ်ှားပြီ၊ အစက စုပရြတာကောင်းတာကိုခစွတ်ာ၊ အခု အ–ိုးကောင်း တာကိုလည်း ခစွတ်ယ်။ တောတ်ောလြည်းတတန်ိုငတ်ဲ့ လီးပဲနောကြိုကို… ပါးစပထြဲဝငရြငလြည်း မခွှတခြငွလြောကအြောင် အရသာရှိတယ် စောကပြတထြဲ–ိုးတော့လည်း သတိလဈမတတ် အရသာ၊ လရညပြန်းထုတတ်ာက အစ ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ၊ အရမ်းကောင်းတယ်…”

“ကိုကို့လီး ဇာခွညထြဲမှာ ပူနှေးနတောပဲ၊ ဇာခွည့စြောကပြတကြ သူ့ကို ညှပည်ှပဆြှဲနတယ်ေ၊ ကြည့်စြမ်း ကြည့်စြမ်း သူတို့ချင်ြး ခစွန်လေိုကကြှတာ၊ –ိုးပြီးလို့ သိပကြောင်းပြီးလို့ ထငတ်ယပြွော့လာပြီနောြ…အဲလို ပြီးသှားရင် အထိမခံဘူးဆို၊ အယ်…ဘာလို့ အောင့ခြံနတောလဲ ကိုကိုရယ်၊ ထုတလြိုကလြေ”

“ထုတမြှာပေါ့၊ ဇာခွညပြှောသလို…ဇာခွည့စြောကပြတကြ သူ့ကိုခစွန်လေို့လေ…”

“ထုတလြိုကပြါ ကိုကိုရ၊ ဇာခွည့စြောကပြတ် အီဆိမ့န်အေောင် အ–ိုးဝသှားပြီ၊ လီးဝပြီ”

“လာ ဇာခွည့ရြငခြှငထြဲမှီပြီး အမောဖြေ…ဇာခွည့ကြိုကို့ကိုဖကထြားချင်တ်ယ်..ခွှေးတွလည်ေး တဈကိုယလြုံးရှှဲနတောပဲ၊ ဇာခွညလြည်း ဘာထူးလဲနောြ ရှှဲနတောပဲ ဒါပမယေ့ဖြကလြို့ကောင်းတယ်၊ ကိုကိုကခညွြး –ိုးပေးရတာဆိုတော့ ပငပြမ်းမှာပဲ၊ နောကဆြိုကိုကိုခညွြး မ–ိုးပေးနဲ့၊

ဇာခွညလြည်း ကိုကို့ပေါတ်ကပြှီး လှုပပြေးဆောင့ပြေးပြီး အ–ိုးခံမယန်ောြ၊ ကိုကိုပငပြမ်းတာ ဇာခွညမြကြည့်ြ ရကဘြူး…”

“မပငပြမ်းပါဘူးကြယ်၊ ကောင်းတာပါ”

“ဘာမပငပြမ်းတာလဲ ကိုကိုရဲ့… ခွှေးတွေ ဒီလောကထြှကန်တော… ရမွေားများသောကမြှ ဖြစ်မယ်… ကိုကိုခေါင်းက ဇာခွညန်ို့ပေါမြှီလိုကလြေ…အင်း အဲလို…

…ခဏနားပြီးမှ ရသေောကရြအောငန်ောြ…”

………………………………………………………..

🌻ရငထြဲကစကားတွေ🌻

(ဇာခွည်၏ အကငွ့တ်ဈခုရှိသည်… ကတိတညတ်ာကို အလှနအြလေးထားသည်။ ကတိကို လှယ် လှယမြပေးတတသ်လို… ပေးပြီးကတိပကြခြဲသည်။ ကတိနှင့ပြတသ်ကလြွှင် သူ့ကို သိပလြေးစားရ သည်။ အောကပြါ စကားတို့ကို မပြောမီ ကြှနတ်ောြ ဝငမြပြောရန် အလေးအနကြ ကတိတောင်းသည်။ သူပြောသမွှမှာ…နားလိုကပြှောလိုကြ တောတ်ောကြှာသည် မှတမြိသမွှ ပြနလြညရြေးသားခွင်း ဖြစ်ပါ သည်..)

“ကိုကို့ကို ဇာခွည် ပြောစရာတွရှေိတယ်…”

“ပြောလကြယ်ေ၊ ဇာခွညရြဲ့”

“ဇာခွည် စပြောပြီဆိုရင် ကိုကို တဈခွန်းဖြစ်ဖြစ် လုံးဝဖြတမြပြောပါဘူး၊ အင် တောငမြထောကပြါဘူး လုံးဝ ဝငမြပြောဘဲ နားထောငပြါ့မယလြို့ လေးလေးနကန်ကြ ကတိပေးမှ ပြောမယ်…”

“အဲ၊ ဘာပြောချင်လြို့လဲဇာခွညရြဲ့၊ ကတိတွတေောင်းနတော၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် ဇာခွညပြှောသလို နား ထောငန်မယ်ေ၊ ကတိပေးတယ်.. ကဲပြော”

“ပြောချင်တ်ာက အများကြီး ကိုကိုရဲ့… အဆကအြစပမြရှိတာလဲပါမယ်… စိတရြှညရြှညထြားပြီး နားထောငပြေးနောြ…”

“ကဲ၊ ဇာခွည် ဘာကစရမလဲ ဆိုတော့၊ ဒီမနကကြ ကိဈစနဲ့စမယ်၊ မနကကြ၊ ဇာခွည် ကိုကို့ကို အောမြိ တယ် အဲဒါအတွကြ ခွင့လြှှတပြေးဖို့ အနူးအညှတကြို တောင်းပနပြါတယ်…ကိုကိုရယ်…”

“ကိုယ့စြိတထြဲမှာ ပိုခစွန်တေော့ ကိုကို ပုံမှနခြစွန်တောကို ဇာခွည့ကြို ဇာခွညခြစွသ်လောကြ မခစွြ တာ ဆိုပြီး သံသယဝငခြဲ့မိပါတယ်၊ အဲဒါအတွကလြည်း တောင်းပနပြါရစေ”

“မမကို နားလညရြသိပခြကတ်ယ်… ငယင်ယကြတည်းကတော့ ဇာခွည့ကြို ကင်းအောငန်တယ်ေ… ဇာခွညကြိုကို့ကို စပြီးစိတဝြငစြားတဲ့အခွိနမြှာ သူ ကိုကို့ကိုကြာရှင်းတယ်… ဇာခွည့စြိတထြဲ ကိုကိုကို့ တိတတ်ခိုးကြိုကန်တော သူသိသှားလား မသိဘူး… ကိုကိုနဲ့လည်း မောငန်ှမလိုမွိုး ဆကဆြံပြီးတော့… အခုကိုကိုနဲ့ ဇာခွည့ကြို လကထြပပြေးတယ်… မမဖာသိဖာသာ နခေဲ့သသောကြ သိပသ်ဘောထားကြီး တာပဲ”

“ကိုယ့သ်ှေးသား မဟုတတ်ာတောင် ဒီကမျဘာပေါမြှာ ဘယသ်ူကမှ ဘယသ်ူ့ကိုမှ ဒီလောကအြထိ ခစွန်ိုင် မှာမဟုတတ်ဲ့ ကိုကို့ရဲ့ အခစွမြတ်ေတာ တနဖြိုးထားလေးစားပြီး အရငကြလည်း တွယတ်ာခဲ့ခစွခြဲ့သလို ကိုကိုလိုကော…အဈကိုလိုကော…ယောကြွားလိုကော..ဘယသ်ူနဲ့မှ မတူတဲ့အခစွန်ဲ့ ခစွမြိလာပါတယ်”

“ဇာခွညဟြာ မိန်းမသား ဖြစ်တော့၊ ဇာခွညစြိတထြဲမှာဖြစ်တာကိုပဲပြောမယ်၊ ကနွတ်ဲ့မိန်းမသားတွနေဲ့ ဆိုငမြဆိုငတ်ော့ မသိဘူး”

“မိန်းမသားတဈယောကရြဲ့စိတမြှာ… ကိုယမြှီတွယဖြို့ ရငခြှငတ်ဈခုကို တောင့တ်တဲ့စိတ် ရှိတတသ်လို ကိုယ့ရြငခြှငထြဲ မှီတွယမြယ့သ်ူကိုလည်း လိုချင်တ်ောင့တ်မိတတပြါတယ်… ကိုယ့မြှာ ရှိရှိသမွှအရာ အားလုံးကို အလုံးစုံ မခွှင်းမခနွြ ပေးအပခြငွတ်ဲ့စိတလြည်း တဖြားဖြားပေါလြာတတပြါတယ်… အဲသလို ပေးအပ် လိုကတ်ဲ့အတွကြ… အရှိကိုအရှိအတိုင်း ခွှင်းခကြမြရှိ လကခြံတနဖြိုးထားနိုငမြယ့သ်ူလည်း ဖြစ်နတောမွိုး လိုလားတောင့တ် မိတတပြါတယ်”

“လကထြပခြှင်းဆိုတဲ့ ဓလေ့ဟာ အဲဒီကြကလြပကြို ဖြည့ဖြို့ ကြိုးစားကြည့်ခြှင်းလို့ ဇာခွညထြငတ်ယ်… ဟိုလေ… လကထြပပြှီးသူ နှစ်ဦးကြားမှာ… ခွှင်းခကြမြရှိ အလုံးစုံပေးအပခြှင်းရှိမှသာ… ပြည့စြုံမယ် ထင် တယ်”

“နှစ်ဦးကြားမှာ ဘာအတားအဆီး “တံတိုင်း” မရှိတော့ဘဲ…ရှိရငလြည်း ရှိရှိသမွှ “တံတိုင်း”ကို ဖြိုခွ ပစ်လိုကမြှ… အဲဒီ ခွှင်းခကြမြရှိ အလုံးစုံပေးအပခြှင်း ဖြစ်လာနိုငမြယ် ထငတ်ယ်…”

“ပြီးတော့ နှစ်ဦးကြားမှာ “တံတိုင်း”မရှိမှတော့… သူ့ဟာ ငါ့ဟာဆိုတာ ဘယရြှိတော့မလဲပေါ့နောြ… ဟိုလေ…အတ်တဆိုတာ အတိုင်းအတာတဈရပအြထိ ကြယပြွောကသ်ှားတာပေါ့ ဟို ကိုကိုတို့ ယောကြွား တွကေိုတော့ မဆိုလိုဘူးပေါ့… ဇာခွညတ်ို့ မိန်းမဆိုတာ လငရြဲ့အတ်တထဲ ပြောဝြငပြေါင်းစပ် သှားတာ ပဲ… ဟိုလေ…သူများတွတေော့ မသိဘူး… ဇာခွညတ်ော့ ကိုကို ဇာခွည့ကြို လှှမ်းမိုးတာခံချင်တ်ယ်… အဲဒါ အတ်တရှိရင် အဲလို ဘယခြံစားရမလဲနောြ…”

“အခု ကိုကိုနဲ့ ဇာခွညဟြာ ကြားမှာဘာအဆီးအတားမှ မရှိတော့ဘဲ၊ ဘာတံတိုင်းမှ မရှိတော့ဘဲ ပေါင်းစည်းသှားပါပြီ…”

“ပြီးတော့လေ.. ကိုကို့ရှေ့မှာ ရှကရြမှာကို သိပကြှောကမြိတယ်… ဒါကြောင့ြ ဇာခွည့အြရှကတ်ှေ ကုနအြာင် ကိုကို့ကိုပေးလိုကတ်ာ… ကိုကိုရှေ့မှာ ဇာခွည် ဟနဆြောငမြိရငသ်ာ ရှကမြှာ… –ိုးနတေုန်း လည်းပြောပြီးပြီ… ခုလည်း ပြောမယ်… ဇာခွည့ြ အရှကတ်ှေ ကနွသ်ေးရင် ကိုကိုယူပစ်နောြ…”

“ကိုကို့ကိုရှကလြို့ အရငကြ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဇာခွည့စြိတထြဲ တိတတ်ခိုး ခံစားခဲ့တာတွပေါ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဝနခြံပါရစေ ကိုကိုရယ်…

မိန်းမ တဈယောကအြနနေဲ့ ပြောဖို့ခကတ်ဲ့ စကားတွပေါကိုကိုရယ်

…ဒါပမယေ့ြ ဇာခွည် ထိနခြနွမြထားချင်ဘြူး… အဲဒါတွပေါ ဆကပြှောပြမယန်ောြ…အကုနတ်ော့မဟုတဘြူးပေါ့…

ပြောလို့ကုနမြှာမှ မဟုတတ်ာ…

“ဇာခွည် ဟိုငယင်ယကြတည်းက ကိုကို့ကို ခစွခြဲ့လေးစားခဲ့ပြီးသားပါ… ခစွလြို့ပဲ ဇာခွည့ရြငထြဲ ကိုကို ကလှဲရင် ဘယသ်ူမှ နရောမယူနိုငခြဲ့ဘူး… မရှိခဲ့ဘူး ဒါကြောင့လြဲ ရည်းစားဆိုတာ သူများတွေ ထားတာ မှငတ်ော့ အိမပြှနရြင် အားရပါးရ ဖကလြိုကမြိတာပဲ ဟို.. ခစွတ်ာနှစ်မွိုး လုံးရောနတော… ကိုကိုရှိတယ် ဆိုတဲ့အသိနဲ့တင် ဇာခွည့မြှာ အရာရာပြည့စြုံသှားတာပဲ…”

“ကိုကိုဟာ…ဇာခွည့အြတွကြ အမလည်ေး ဖြစ်ခဲ့သလို ဖကြေီးဆိုလည်း ဟုတတ်ယ်…အဈကိုဆိုလည်း ဟုတတ်ယ်… ကိုကိုဆိုလည်း ဟုတတ်ယ်… ဇာခွည့အြတွကြ ကိုကိုဟာ အရာအားလုံးပဲ ကိုကို့ကို အဲလို ခစွခြဲ့တယ်… ဇာခွည့လြိုပဲ တဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နခေဲ့ရတဲ့ ကိုကို့အတွကလြည်း ဇာခွည် သမီးလို ကော၊ ညီမလိုကော… ဂွီကခဲ့ဆိုးခဲ့တယ်… အဈမလိုလည်း ဆရာလုပခြဲ့တယ်..

အမလေိုလည်း တတ် နိုငသ်လောကြ ကြငန်ာခဲ့တယ်… ခစွသ်ူလိုက တိတတ်ခိုးပဲခစွခြဲ့တယ်… အငှင်းခံရမှာကို သမတေတ် ကြောကလြို့ မဖြငဟြနိုငခြဲ့ဘူး… ဇာခွည့ရြငထြဲက ရှိသမွှ အခစွမြွိုးစုံနဲ့ ကိုကို့ကိုပုံခစွခြဲ့တယ်… အခု အသှေးအသားချင်ြး နှီးနှောပြီးပြီဆိုတော့ မယားလိုခစွတ်ာ တဈမွိုးထပတ်ိုးသှားပြီ…ပြညစြုံသှားပြီ”

“ဒါပမယေ့ြ ကိုကိုခစွခြဲ့တာလောကတ်ော့ တဈသကလြုံးမမှီနိုငဘြူး ကိုကိုရယ်… အရှုံးတော့ မပေးဘူး ဇာခွည် ခစွန်ိုငသ်လောကြ အစွမ်းကုနခြစွမြှာပဲ…”

“ဇာခွညလြေ… ဇာခွညန်ဲ့ ပတသ်ကပြှီးတော့များ တဈခုခုပါမလားလို့ စာကြည့်ခြန်းထဲက ကိုကို့ စာရှကြ အပိုင်းအစတွထေဲမှာ ခဏခဏ ရှာဖူးတယ်…ဘာတဈခုမှမတွေ့တော့ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုဖူးတယ်… ဇာခွည် နဲ့ ပတသ်ကပြှီး ကိုကို့စိတထြဲမှာဘာတွေ ခံစားနသလေဲဆိုတာ သိပသ်ိချင်ခြဲ့တယ်…”

“ကိုကို့ကြယရြာမှာ ကိုကို့ အင်ျကြီ၊ တီရှပ်၊ လကပြှတစြှပကြယွြ၊ ပုဆိုး အတွင်းခံ… အကုန် ခိုးဝတဖြူး တယ်… ဘာကြောင့လြဲတော့ မသိဘူး… ကိုကို့ အဝတအြစားတွေ တအားဝတကြှည့ခြငွတ်ာပဲ… ကိုကို မကြနပေရြင် ဇာခွည့ကြိုရိုကပြါနောြ… ခံမယ်…”

“ဟိုး အရငကြတည်းက ကိုကိုလကကြို မှငရြင် ရငခြုနတ်ယ်…”

“အမှောငည်မှာလည်း ဇာခွည့ဘြေးမှာ ကိုကို့ကို ရှိနစခေငွေခြဲ့တယ်… ဖကအြိပခြငွခြဲ့တယ်… တီးတိုး စကားတွေ တဝကြီး ပြောချင်ခြဲ့တယ်… ကိုကိုအထငမြလှဲနဲ့နောြ… လငန်ဲ့မယား ဒီလိုနရတေယ် ဆိုတာ မသိခငကြတည်းကပါ…ကိုကိုရယ်…”

“ဇာခွညင်ယင်ယကြတည်းက ကိုကို့ကိုပေါငခြှဖကတ်ာ၊ ကိုကို့ပေါတ်ကခြှပြီး အိပခြဲ့တာတွေ မှတမြိလား အဲဒါလေ ကို့ကိုကို ဇာခွည့ပြေါငကြှားထဲ လိုချင်ခြဲ့ပါတယ်.. ဖြူဖြူစငစြငပြါ ကိုကိုရယ်… –ိုးတယဆြိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိခငကြတည်းကပါ… ဇာခွညည်ာပြောရင် လီးနဲ့တဈသကလြုံးဝေးပါစေ… ကြိနပြှော ပါတယ်..”

“မမစုပတ်ာ မှငပြှီးမှ… ဇာခွည့စြိတထြဲ ကိုကို့လီး ဘယလြိုစွဲသှားမှန်းကိုး မသိတာ… ဇာခွည် ကိုကို့ လီးစုပရြတာကို မကြာမကြာ အိပမြကြ မကဖြူးတယ်… အိပမြကထြဲမှာ လီးစုပပြှီဆိုရင် မကြာဘူး စိတတ်ှတအေားလှုပရြှား…မောပြီးတော့ နိုးသှားတာပဲ… လကခြွောင်းစုပရြင်းနဲ့… စိတဖြှညခြဲ့တယ်…”

“တဈခါကဆို… ကိုကို နေ့ခင်းမှာ တဈရေးတမော အိပန်တေုန်း ကိုကို့လီးခိုးစုပမြယ် ဆိုပြီး ကိုကို့ အနား သှားပြီးတော့… တအားကြောကတ်ာနဲ့… ခွှေးတွပြနေလြာတာ… မစုပခြဲ့ဘူး ပြနပြှေးထွကလြာခဲ့တာ… သိလား… အခုတော့… ကိုကို့လီး တဈရကမြစုပရြရင် မနနေိုငတ်ော့ဘူး…”

“နောကတ်ော့ ဇာခွညသ်ိသလို –ိုးတယဆြိုတာမွိုးလေ… ဟို စောကပြတ် ပြတတ်ာလေ… အဲလိုလည်း ကိုကိုနဲ့ –ိုးရတယလြို့လည်းတဈခါ အိပမြကြ မကဖြူးတယ်… အဲကတွော့ ဇာခွည့ပြေါငကြှားထဲ ကိုကို့ကို ပိုလို ချင်ရြော… အဲလိုလည်းမကပြှီးရော အဲဒီနေ့ကတည်းက ကိုကို့ကို ပေါငခြှပြီး မဖကတ်ော့တာ…”

“တဈခါ…အိပမြကထြဲမှာ ဇာခွည့စြကတကြို ကိုကိုလှနန်တယ်ေ ဆိုတာမကပြှီးတော့ ရငခြုနလြိုကတ်ာ… ကိုကို့လကန်ဲ့ စကတအြလှနခြံချင်ခြဲ့တယ်… ဒါကြောင့န်ခင်ေးက ကိုကို့လကန်ဲ့လှနပြါလို့ ပြောတာပါ..”

“ကိုကို မကမြကမြောမောနဲ့ ဇာခွည့စြကတလြှနတ်ာလေ… ရငခြုနလြိုကတ်ာ… ပြင့ထြှကသ်ှားမတတပြဲ ကိုကိုရယ်…အရမ်းစိတလြှုပရြှားစရာ ကောင်းတယ်…ပငတ်ီပါ အဲလိုခွှတရြင် ခံနိုငတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး ဆိုတာသိလို့ ဇာခွည့ကြိုယတ်ိုင် ခွှတလြိုကတ်ာ… ဇာခွည့စြောကပြတ် တအားပြချင်န်တော…”

“စောကပြတပြှတာဆိုလို့… တဈခါကအဖြစ် လုံးဝမေ့လို့မရဘူး… ဇာခွည် အပျိုဖြစ်ကာစ စောကပြတမြှာ အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီးတော့ ရာသီစလာတဲ့နကကေော…ကိုကို့ကို ပြောပြတော့ ကိုကို Pad သှားဝယ် ပေးတာလေ… ကိုကိုအကုနရြှင်းပြပေးတာလေ…

ကိုကို့ကို ကြည့်ပြေးပါအုံးလို့လည်း တဖြဖြပြော နတေဲ့ကြားက… စကပလြှနတ်ော့မယလြုပတ်ော့… ကိုကို တဈခကြမြှတောင် လှည့မြကြည့်တ်ော့ဘဲ ထွကသ်ှားလိုကတ်ာ… အဲဒီနေ့က ကိုကို့ကို ဇာခွည့စြောကပြတ် တအားပြချင်န်ခေဲ့တာ… ကိုကိုရယ်… ဇာခွည့မြှာ မကြရြညတ်ှဝေဲပြီး ကနွခြဲ့တယ်… အဲဒီည…တဈယောကတ်ည်း ကြိတင်ိုခဲ့တယ်… ကိုကိုနဲ့ စည်းခွားသှားပြီလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်…”

“ဘာခံစားခကြလြည်းတော့ မသိဘူး… –ိုးတာ မ–ိုးတာနဲ့လည်း လုံးဝမဆိုငဘြူး…ကိုကိုရယ်… ကိုကို့ ရှေ့မှာပေါငကြားပြီး… ဇာခွည့စြောကပြတပြှရတာ တအားပြောတ်ယ်… ကိုကိုကြည့်န်ရငေကြိုး ဇာခွည့ြ စောကပြတထြဲ တမွိုးဖြစ်ပြီးတော့ ပြောန်တော..သိလား… ကိုကို့မကြလြုံးအစွမ်းကို ကိုကိုမသိဘူးနောြ …မယုံရင် ကိုကိုစမ်းကြည့်ြ… တဈခကြမြှ ထိစရာ တို့စရာ မလိုဘူး… ကိုကို့မကြလြုံးနဲ့ ကြာကြာကြည့်ြ လိုကရြငကြိုး ဇာခွညပြှီးသှားမယ်…”

“စောကပြတကြို သဘာဝအတိုင်းလေး ထားချင်လြို့… များများပြတလြိုကရြင် ပုံပကြမြှာကြောကလြို့… ကိုကို့ကိုမှန်းပြီး စောကပြတပြှတတ်ာကလေ… အားလုံးပေါင်း လေးခါပဲရှိတယ်… ရချိုးရငတ်ောင် ဖြဖြ လေးပဲတိုကခြဲ့တာ၊ ပငတ်ီလည်း အသားနုတာမှ ရှေးဝတခြဲ့တယ်… ကိုကို့အတွကြ ဂရုတစိုကြ ခနွထြား တာကိုကိုရ…”

“ကိုကို့ရှေ့ ပေါငကြားပြတဲ့ အခိုကအြတန့မြှာ ကိုကိုဘာပြောမလဲ ရငမြောမောနဲ့ စောင့န်တော… မကမြကမြောမောကြည့်ပြှီးတော့ “လှတယ်”လို့ တဈခွန်းပြောလိုကတ်ာနဲ့တင် ဇာခွညအြရမ်း ပြောသ်ှား တယကြိုကိုရယ်… မပြောပြတတဘြူး……ဟိုလေ… အခု ပုံပကြမြှာ မကြောကဖြူးနောြ… အခုပေးလိုကပြှီ လေ… အခုဆို ကြိုကသ်လို–ိုးတော့နောြ… ကိုကို–ိုးကောင်းလို့ –ိုးလို့ကတော့ ဇာခွည့စြောကပြတ် စုတပြှတသ်တသ်ှားရင် ဂုဏယ်ူမှာ…”

“ဇာခွညရြဲ့ စောကပြတလြေးကို ကိုကို..ယုယပေးတာလေ…ဟိုလေ..ပါးစပန်ဲ့ခစွပြေးတာလေ… ဘာနဲ့မှ မတူအောငပြွောတ်ယ်… သိလား… ဟိုလေ…လီးနဲ့ဆိုတာ လိုးနိူငတ်ာပဲ…ကိုကို ပါးစပန်ဲ့ ခစွပြေးတယ် ဆိုတာ ဇာခွည့ကြို အတိုင်းအဆမရှိ မှတန်ိုးလှန်းလို့ပဲ… အဲဒီအခွိနမြွိုးဆို ပြောလြှန်းလို့ ငိုချင်တ်ယ်…”

“ကိုကိုစလိုးတော့လေ… ဇာခွည့စြောကပြတ် ကိုကိုလိုးမရမှာကို အရမ်းစိတပြူသှားတာ… ရူးမတတပြဲ..”

“ဘယသ်ူ့နဲ့မှ မဆိုငတ်ဲ့ကိုကို့ရဲ့လီးကို ဇာခွညထြိခွင့ြ ကိုငခြှင့စြုပခြှင့ြ ရတာဆိုတာ ဘယသ်ူ့ထကမြဆို ဇာခွညကြ ကိုကိုနဲ့ ပိုပြီးရင်းနှီးနှေးထွေးတယဆြိုတာ ခံစားရတယ်…ဒါ ငါ့လငရြဲ့လီး ငါ့ကိုကိုရဲ့လီး ငါပိုငတ်ဲ့လီး ဆိုတာ စဉြးစားလိုကရြငကြို ရငထြဲ သိမ့ကြနဲ့ဖြစ်ပြီး ပြောတ်ယ်…”

“ပြီးတော့လေ…ဟို…ဇာခွည့ကြို ခိုင်းတာခံချင်တ်ယ်… ဟိုဟာခိုင်း ဒီဟာခိုင်းပေါ့… ကိုကို ဇာခွည့ပြေါြ ဆိုးတာ… ဂွီကတွာ ခံချင်တ်ယ်… အမိန့ပြေးတာလည်း တအားခံချင်တ်ယ်… အဲလိုမွိုးဆို ကိုကို့ အတွကြ ဇာခွည် အသုံးဝငတ်ယပြေါ့… ကိုကိုလည်း ဇာခွည့ကြိုလိုချင်တ်ယပြေါ့… သေးသေးမှှားမှှား လေး တွပေါကိုကိုရယ်… ကိုကို့ကိုအပြဈပြောတာ မဟုတပြါဘူး…”

“ဇာခွည် စာဘယလြောကပြဲ ဖတဖြတ်… ဘာကြီးပဲ သိနသေိနေ ဒါပမယေ့ြ… ကိုကို့ ရငထြဲက တကယ် ခွီးမှန်းတာ ခံရရင် ဇာခွည့ရြငထြဲသိပပြွောတ်ယ်…ကိုကိုရ… ဇာခွည့ကြို “လှတယ်” “ချောတယ်”နဲ့ သူများတွဆေီက ကြားနခေဲ့တာ ရိုးအီနပြေီ…ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်းသိတယ်… မှနရြှိတာပဲ မှငန်ရတောပဲ ဒါပမယေ့ြ ကိုကို့ပါးစပကြ “လှတယ်” တဈခွန်းပြောရင် လူဖြစ်ရကြိုးနပသ်ှားသလိုပဲ…”

“ကိုကို ဇာခွည့ကြို “ခစွတ်ယ်”“ခစွတ်ယ်”လို့ ပြောတာ ဘယန်ှခါပြောပြော မရိုးဘူး… ကြားတိုင်း ကြားတိုင်း ရငမြှာပီတိဖြစ်ရတယ်… ကိုကိုရယ်… အစွန်းအဆုံး ပြောမယကြိုကိုရယ်… ကိုကို့ရငထြဲက ထွကလြာတဲ့အသံနဲ့ “ခစွတ်ယ်” ဆိုတာ ဇာခွညကြှားနရမေယဆြိုရင်… ကိုကို့လီးပေးမစုပရြငလြည်း နနေိုငတ်ယ်… –ိုးမပေးရငလြည်း နနေိုငတ်ယလြို့ ဇာခွညထြငတ်ယ်…

ဒီအထငဟြာ တခွိနခြွိနမြှာ မှားရငလြည်းမှားနိုငတ်ာပေါ့… ဒါပမယေ့ြ… ဒီနှစ်ခုထဲက တဈခုပဲရှေးခယွခြှင့ပြေးမယ် ဆိုပါတော့ ဒါဆို ရင် ဇာခွညတ်ော့ “ခစွတ်ယ်” ဆိုတဲ့ တဈခွန်းကို ရှေးမိမှာအမှနပြဲ… ကိုကို့လီးကို သအေောငတ်မ်းတမှာ မှနပြမယေ့ြ ဇာခွည့ရြှေးခယွမြှုကိုတော့ ဇာခွည် နောငတ်ရမှာ မဟုတဘြူးလို့ထငတ်ယ်…”

“ပြီးတော့လေ ကိုကိုက ယောကြွားမပီသဘူး… ဟိုလေ… နတောသိပသ်သပေတ်ယ်၊ အဲဒါကိုပြောတာ အဲဒါ မကောင်းဘူး… ဇာခွညကြ ကိုကို ပစ်စလကခြတ် ဖြထားတာလေးတွေ ရှင်းပေး၊ ကိုကို့ ဝယောဝဈစ တိုတိုထွာထွာ အကုနလြုပပြေးချင်တ်ာ… ကိုကိုသိပသ်သပေတ်ော့ ဇာခွည့ကြို မလိုချင်ဘြူးလို့ စိတထြဲ ခံစားရတယ်…ဝမ်းနည်းမိတယ်…”

“ပြီတော့…ဇာခွညကြိုကို့ကို အရမ်းနှိပပြေးချင်တ်ာပဲ… ဟိုလေ ဇာခွညန်ှိပပြေး နတေုန်း ကိုကိုမကြလြုံး လေးမှိတပြှီး ဇိမယ်ူနတောလေး…ကိုကိုကောင်းနတောလေး… တအားမှငခြငွတ်ယ် ကိုကိုရယ်… ကိုကို မိန်းမစိတကြို မသိဘူးနောြ… လငကြိုပြုစုရတာ၊ ကိုယပြှုစုတုန်း ကိုယ့လြင် ကြနပေန်တောမှငရြင် ရငထြဲ တအားပီတိဖြစ်တာနောြ…အဲဒီပီတိက အခွားဘာနဲ့မှ မတူဘူး ကိုကိုရဲ့”

“ကဲ ကိုကိုရေ့… ဇာခွညပြှောလိုကရြတာ…ရငထြဲပေါ့သှားပြီ… ဇာခွညပြှောလို့ ပြီးသှားပြီ… ကိုကို.. ကိုကို့က ပါးစပပြိတပြှီး နားထောငရြမှာပဲ ဇာခွညပြှောထားတာနောြ… ဇာခွညပြှောတဲ့ထဲမှာ ဇာခွည့ပြါးစပ် မပိတရြဘူး ဆိုတာတဈလုံးမှ မပါဘူးနောြ…”

ပြောကာ ကြှနတ်ော့ဆီးခုံနားသို့ သူဆင်းသှားသည်… လီးကို မကမြကမြောမော ကြည့်န်သည်ေ။

သူ့ခေါင်းကိုကိုငကြာ သူ့ပါးစပထြဲ လီးကိုထိုးထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ သူပြောသ်ှားသည်။ ခဏ စုပပြှီး လီးပြနတ်င်းလာတော့ ပြနထြုတကြာ…

“ကိုကို –ိုးချင်န်လေား ဟင်…?”

“ဒီနေ့ ကိုကို့တဈသကြ –ိုးကောင်းဆုံး အ–ိုး –ိုးလိုကရြတာ ဇာခွညရြဲ့…တကယဝြတယ်… ဇာခွည် လိုချင်န်ရင်ေ –ိုးတာပေါ့…”

“ဇာခွည့တ်ဈသကမြှာ ပထမဆုံးအ–ိုးကို ဇာခွညဝြအောင် ပေးတာကို ကြေးဇူးတငပြါတယရြှင်… ဇာခွညပြှီးတာ အခေါကခြေါကအြခါခါ ကိုကိုပြီးတာခုမှ သုံးခါတည်း လီးတန်းလန်းကြီးနဲ့တော့ မထားခဲ့ ရကပြါဘူး ပြီးအောငစြုပလြိုကအြုံးမယန်ောြ…စုပပြှီးရင်…ကိုကိုရယ်… ဇာခွညတ်ို့ ရထပေခြွိုးလိုကရြ အောငန်ောြ… ရချိုးပြီးရင် ဇာခွည် မီးဖိုချောငဝြငလြိုကအြုံးမယ်၊ ညစာကောင်းကောင်းလေး ခကြကြွှေး မယ်… လငမြယားဖြစ်ပြီးကတည်းက လမ်းမလွှောကခြဲ့ရတာ ဒီနေ့အထိပဲ ညစာခကြပြှီးရင် လမ်း လွှောကထြှကရြအောငန်ောြ… ဒီနေ့ လုပစြရာတွေ အများကြီးပဲ ဟူး…..”

ဈေးဝယပြှီးတော့…

ကြှနတ်ောတ်ို့ ရချိုးကာ မနကကြတည်းက ခုမှ အဝတအြစား ဝတဖြစ်ကြတော့သည်။ လမ်း လွှောကထြှကသ်ည်။ ဇာခွည် အညိုရင့ရြင့ြ စကတရြှညဖြားဖားနှင့ြ အဖြူရောင် လကဖြောင်းအင်ျကြီ ဝတထြား သည် ။ ဆံပငကြို နှစ်ဘကခြှဲစည်းထားသည်။ သူ့နှုတခြမ်းတို့မှာလည်း သဘာဝ အနီရောင်။ ထူးထူးခွားခွား ပိုကဆြံအိတထြူထူ ယူလာသည်။ ပြီးတော့ ပစ်စည်းထည့စြရာ အိပအြများကြီး ပါလာသည်။ သူပစ်စည်းဝယလြွှင် ဆိုငမြှပေးသောအိတတ်ို့ကို ယူခဲသည်။ Recycle လုပရြတာကို သိပတ်နဘြိုးထားတတသ်ည်။

ဖြုန်းတတသ်ူ မဟုတသ်ဖြင့ြ ပူစရာမလို။ ဘာဝယမြလဲဆိုတာသာ စိတဝြငစြားစွာ စောင့ကြှည့လြိုကြ တော့မည်။ သူ သိပပြွောန်သည်ေ။ စကားလည်း ရှှငန်သည်ေ။ သူ့မကြန်ှာ ဘယတ်ုန်းကနှင့မြှ မတူအောင် ရှှငလြန်းပြီး လူကလည်း တကကြှှနသည်ေ။

“ဒီနေ့ဟာလေ၊ ဇာခွည့ဘြဝမှာ အထူးခွားဆုံး၊ ရငအြခုနဆြုံး၊ စိတလြှုပရြှားဆုံး အပြောဆြုံး နေ့တဈ နေ့ဖြစ်သှားပြီ ဇာခွညကြိုကို့မိန်းမ ဖြစ်သှားပြီ…ကိုကိုက ဇာခွည့ယ်ောကြြား အဲ… ပြောတာနဲ့တင် ရငခြုနတ်ယ်…”

“ကိုကို ဇာခွည့အြကြောင်းလည်း သိတာပဲ ဇာခွည် မကြရြညလြှယတ်တတ်ာ မဟုတဘြူး ၊ ဒါပမယေ့ြ လေ ဒီနေ့ ဘယလြိုဖြစ်မှန်းကိုးမသိတာ ဇာခွညဘြဝမှာ ဒီနေ့လောကြ မကြရြညထြှကတ်ာ ငိုတာ မဖြစ် ဖူးဘူးနောြ…ကိုကို စိတည်ဈသှားလား? ပြောလြို့ထွကလြာတဲ့ မကြရြညပြါ ကိုကိုရ… ဇာခွည် ဒီနေ့ လောကမြှတခါမှမှာမပြောဖြူးတာ”

“ဟိုဟာဖောကြ လိုကတ်ော့လည်း မကြရြညကြတွာက နာလို့တဈဝကြ၊ ပြောလြို့တဈဝကြ…”

“ဟိုဟာလည်း စုပဖြူးပြီ၊ ဇာခွည့ဟြိုဟာထဲလည်း ကိုကို့ဟိုဟာဝငအြောငထြည့ပြှီး လုပဖြူးပြီ၊ နောကြ ကိုကို သိလား ဇာခွညရြူးသှားပြီ ကိုကိုရယ်…”

ပြီးတော့ အနားနားကပကြာ၊ တိုးတိုးလေးပြောသည်…

“ဒီနေ့မှ ကိုကို့ရှေ့မှာ အဝတအြစားမဝတဘြဲ နဖေူးတာ အဲဒါလည်း တဈသကမြှာ အကြာဆုံးပဲ၊ ပြီးတော့ ကိုကို့ကို အဲလိုမှငရြတာလည်း သိပစြိတလြှုပရြှားစရာကောင်းတယ်၊ ဇာခွည် တဈယောကတ်ည်း အိပတ်ုန်းက တဈခါတဈခါ နကြညေ့ဖြူးတယ်၊ ခဏပဲ၊ ပြီးရငပြှနဝြတတ်ာပဲ၊ ဒီည ဇာခွည့ကြို အဝတ် ပေးဝတမြှာလား ဟင်၊ ဇာခွညတ်ော့ကိုကို့ကို ပေးမဝတဘြူး ဒါပဲ…”

လမ်းမှာ လူပြတသ်ော နရောရောကတ်ော့ ဘေးဝဲယာကို ခပသ်ှကသ်ှကြ လှည့ကြှည့လြိုကပြှီး လူမ တွေ့တော့မှ၊ ကြှနတ်ော့ကို လှမ်းဖကသ်ည်။ တဈခကြန်မ်းလိုကပြှီး ခကြခြငွြးပြနလြှှတပြေးသည်။ သူ နှုတခြမ်း ကိုလည်း သုတလြိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့လကကြလေး ပြနကြိုငလြိုကကြာ ပခုံးကိုမှီပြီး၊ ဆကလြွှောကရြင်း ဈေးဝယစြရာအစီအစဉကြို ပြောလာသည်… ကားပြနယ်ူဖို့လည်း လကမြခံ။

“ကိုကိုနဲ တွဲသှားရတာ ပြောလြို့ပါဆို” စူဆောင့ဆြောင့ပြှောသည်။

တဈဆိုငဝြင် တဈဆိုငထြှကြ ဈေးဝယတ်ော့သည်။ သူဝယတ်ာကို ကြှနတ်ောလြုံးဝ ဝငမြပြောပါ သူ့ သဘောအတိုင်း လိုကပြေးသည်။ သူ့တဈသကမြှာဘယတ်ုန်းကမှ မဝတဖြူးသည့ြ၊ သူဝဖနေရြေးလုပခြဲ့သည့ြ အဝတအြစား သူ့အတွကဝြယသ်ည်၊ သချောသညကြ အိမအြပြငမြှာ ဘယတ်ော့မှ ဝတမြညမြဟုတသ်ည့ြ အဝတအြစား။

ကြှနတ်ော့အတွကြ လွှာထိုးဦးထုတ်၊ ပုံသှကပြှီးယဉသ်ည့ြ အင်ျကြီအဝတအြစားများ ပြီးတော့ သူလုံးဝသုံးလေ့မရှိသည့ြ အလှကုနတ်ခွို့တို့လည်းပါသည်။ ရောင်းရတာ သိပပြွောန်သညေ့ြ ဈေးသည် မိန်းကလေးက မမွှောလြင့သ်ော အခွိနမြှာ…

“ညီမ သိပသ်ဘောကောင်းနတယ်ေ ထငတ်ယ်… ဒီလိုမွိုးအခွိနမြှာ ဝယခြငွတ်ာ မှနသ်မွှ… အကုနသ်ာ ဝယလြိုကန်ောြ တောကြှာနောကမြှ…”

သူဟနမြပကြြ… ရငကြော့ခေါင်းမော့ကာ ပြောခလွိုကသ်ည်

“ညီမအမွိုးသားက ခုမှမဟုတဘြူးမမရဲ့ ဟိုးငယင်ယလြေး..ပိစိလေး ကတည်းက ညီမဘာ ဝယဝြယ်၊ ဘယလြောကဝြယ်”

“သှောြ… ငယခြစွတ်ှကေိုး…ညီမသိပကြံကောင်းတာပဲ…”

“မမလည်း ညီမလို ကံကောင်းပါစလေို့ ဆုတောင်းပေးတယ်..”

“ကိုကို… ဒီမှာသူများ အတွင်းခံရှေးရခကန်တယ်ေ… ကိုကိုကြိုကတ်တတ်ာမွိုး လာရှေးပေးနောြ…

ပြီးကမွှ ကိုကိုမကြိုကရြင် ပစ်ရမှာ နှမွောစရာကြီး…”

ရုတတ်ရကြ သူ့ဆီမှသောစကားကို အံ့သှသှားသည်။ ကြှနတ်ော့ အခွအနေကေို အကဲခတမြိသော ဈေးသည် မိန်းကလေးကကြှနတ်ော့ ပြုံးစေ့စေ့ကြည့်ကြာ လိုကရြှေးပေးလိုကသ်ည်…။ အပြနကြို အငှားယဉပြေါြ ပြည့အြောငတ်ငကြာ ကြှနတ်ောတ်ို့ အိမပြှနလြာခဲ့သည်။

တဈသကတ်ှင် သူဒီလောကမြွားများစားစား ဈေးမဝယဖြူး။ ဒီနေ့မှ သိပပြွောန်သည်ေ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အိမထြဲဝငတ်ာနှင့ြ နှစ်ယောကမြတိုငပြင် ထားဘဲ ပစ်စည်းခပြှီး သူရတဈေခွကခြပလြာသည် သောကလြိုကပြှီး တဈယောကကြိုတဈယောကြ မကမြကြ မောမော ဖကလြိုကြ မိကြလသည်ေ။

နှစ်ယောကသ်ား စကားတဈခွန်းမှ မပြောမိကြ၊ မှတသ်ိပစြှာ နမ်းကြသည်။ ဆယမြိနဈခန့ြ ကြာမည် ထငသ်ည်။ ပြီးတော့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ လှှတလြိုကကြှပြီး ကြငန်ာစွာနမ်းကာ မီးဖိုချောငဝြငသ်ှား သည်…။ ကြှနတ်ောလြည်း ဆိုဖာပေါခြဏ လှဲနလေိုကသ်ည်။

မှေးကနဲ အိပပြွောသ်ှားသည်။ နိုးတော့ စောငပြါးလေး ခွုံလွှကသ်ား ဖြစ်နသည်ေ။ နာရီ ကြည့်လြိုကသ်ည်၊ နာရီဝကခြန့ရြှိပြီ။ မှောငသ်လိုဖြစ်နသဖြေင့ြ မီးဖြင့လြိုကသ်ည်။ မီးဖိုချောငဘြကြ ဝငသ်ှားလိုကပြှီး သူ့ကို နောကမြှနေ ၍ဖကလြိုကသ်ည်။

“ကိုကို ဆာပြီလာ? စားဖို့အသင့ပြဲ၊ ကိုကိုဆာရင် စားကြရအောငလြေ…”

“စားမယလြေ…”

“ထမင်းစားခန်းထဲ ခဏလေးစောင့န်ောြ၊ ခုပဲ အသင့လြုပခြဲ့မယ်…”

ထမင်းစားခန်းထဲ ဝငလြာသည် စားပြဲပေါမြှရခွကေကြိုယူကာ ထွကသ်ှားမညပြှုတော့၊ ကြှနတ်ောြ ထိုငန်ရောမှထလိုကကြာ သူ့ကိုကြောဘကကြနေ ဆှဲဖကလြိုကတ်ော့ သူ လိုကကြာအားလုံးကို အမှနစြဈကြည့်ြ သည်၊ ခထွားတာသချောသှားမှ၊ သူ့နောကမြှ မာတင်းနသေော အရာကိုသတိထားလိုကမြိသည်…

“အယ်၊ အခုလား”

“အင်း”

“ဒါဆိုအိပခြန်းသှားမယလြေ”

“သှားဘူး”

“ဟယ်၊ ဒီမှာကြီး”

“အင်း”

မတတ်တပြင် တငပြါးတို့ကိုပြတပြေးရင်း စကတကြိုလှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ အညိုရင့ရြင့စြကပ် နှင့ြ တငသ်ားဖြူဖြူလုံးလုံးတို့ ကြည့်ကြောင်းလှသည်… ပငတ်ီဝတမြထား… စောကပြတစြိုနသည်ေ။ သူ့နောကြ ဝငကြပ် လိုကတ်ော့ ထမင်းစား စားပြဲအားလကန်ှဈဘကြ ဖြင့ကြိုငကြာ အလိုကသ်င့ကြုန်းပေးသည်။

သူ့တငပြါး တို့ကို လီးထိသောအခါ တုနသ်ှားပြီး စောကပြတဝြထိအောင် တငပြါးကို မှတသ်ိပစြှာယမ်းကာ လီးကိုရှာ နသည်ေ။ သူယမ်းခါသောကြောင့ြ လီးချောပြှီး အောကသ်ို့စိုကကြာ၊ စောကစြေ့လေးကို ထိုးမိသည်။ နောကဆြုတကြာ ထပတ်ေ့မညပြှုတော့ သူလိုကဆြုတလြိုကသ်ောကြောင့ြ စအိုဝတည့တ်ည့ြ ထောကသ်ှားသည် နှင့ြ… သူ အဟင့ြ အဟင့န်ှင့ြ ညည်းတွားနသည်ေ။

“အရေးထဲ…သိပလြိုချင်ကြာမှ…ကိုကိုရယ်…”

လီးကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ သူ့စောကပြတဝြတေ့လိုကသ်ော အခါ ဟင်းကနဲသကပြှင်းခသွည်။ စောကပြတထြဲ –ိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ လီးဝငလြမ်းကြောင်း အဆငပြှနသေဖြေင့ြ လေးငါးဆယခြကြြ ဆောင့ြ–ိုး သည်။ ငါးမိနဈခန့ြ –ိုးလိုကရြာ၊ ဒီအနအထေားက အားမရ သူ့ကို တောင့တ်င်းလှသောကြှန်းသား ထမင်းစား စားပြဲပေါြ ပြေ့တငလြိုကသ်ည်။

သူ့ကို ပကလြကလြှဲအိပလြိုကစြကော ပေါငန်ှဈလုံးကိုကိုငပြှီး တငပြါးစွန်းထွကအြောင် စားပြဲအနားသတ် အထိဆှဲယူကာ စောကစြေ့ကို စောကရြညရြှှဲနသေော လီးထိပဖြှင့ြ ပြတပြေးလိုကပြှီး စောကပြတပြေါြ လီးထိပဖြှင့ြ မနာအောင် တဖတဖြတရြိုကလြိုကကြာ စောကပြတဝြကို သှကသ်ှကပြှတပြေးရင်း –ိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

တီရှပကြိုဆှဲတငကြာ ဘရာစီယာကို နို့အထကလြှနတ်ငပြေးသည်။ နို့နှင့ြ စောကစြေ့လေး တို့ကို လကြ တဈဘကစြီဖြင့ြ အသာအယာ ပြတသ်ပပြေးနရင်ေး –ိုးနတေော့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး သှင်းထုတ် လုပကြာ ဇိမယ်ူ–ိုးနတေော့သည်။ စောကပြတမြှာ ကပြစြီးနသဖြေင့ြ လီးဝငတ်ိုင်း ထဈရဈနသေောကြောင့ြ –ိုးရတာ အရသာ ရှိလှသည်။

တောတ်ောကြှာ ဇိမန်ှင့ြ –ိုးပြီးမှ… သူစိတအြလှနထြလာသော အခါမှ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ြ–ိုးနရော ကော့လူးကာခံနပြေီး ခွိုမှိနသ်ောညည်းသံ၊ တဖတဖြတန်ှင့ြ–ိုးသံတို့ တခန်းလုံး လှှမ်းနသည်ေ။ မတတ်တ် လှုပရြှားရသောကြောင့ြ အားသိပမြစိုကရြဘဲ အလှနပြင် ဆောင့ခြကြသ်ှကြ သောကြောင့ြ မကြာမီပင် သူပြီးတော့မညကြို ပြောပြရာ ကြှနတ်ောလြည်း စိတလြွှော့ခလွိုကပြှီး သူနှင့အြတူ ပြီးလိုကသ်ည်။

ပြီးသှားတော့ သူခဏမှိန်းနသည်ေ။ အတနကြှာမှ ကြှနတ်ောလြည်း လီးကို အသာအယာလေး ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ စားပြဲပေါြ သူထထိုငလြရော စောကပြတထြဲမှ အခစွရြညမြွား စီးကလွာသည်။ ထိုငန်ရင်ေး ကြှနတ်ော့ကို ဖကကြာ နမ်းနတေော့သည်။ ကြှနတ်ော့ကိုယပြေါြ မှီကာနားသည်။ သူစကားစပြောတော့သည်..

“ခစွလြိုကတ်ာ…ကိုကိုရယ်…”

“ကိုကို အိပခြါနီး ဇာခွည့ကြို–ိုးသိပန်ောြ…ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း ဇာခွည့ကြိုကို့ကို –ိုးသိပမြယ်…နောြ ကိုကိုနောြ”

“–ိုးသိပပြေါ့ဇာခွညရြဲ့”

“ပြီးတော့… တရေးနိုး –ိုးချင်ရြင် နှိုးနောကြိုကို…၊ အိပန်ရငေလြည်း ဇာခွညအြိပရြေးပကြမြှာ မပူနဲ့ နောြ…–ိုးနောြ…အိုး…ရှုတတ်ယဟြယ် ကိုကို့လီး ဇာခွည့စြောကပြတထြဲထည့အြိပ်၊ ဒါဆို ကိုကို–ိုး ချင်တ်ာနဲ့ ဆောင့ြ–ိုးလိုကရြုံပဲ…”

ကြှနတ်ော့ကို ဖကထြားရင်း ကြှနတ်ောြ မကြားဖူးသော အံ့သှဖြယရြာ စကားများကို တတွတတ်ှတ် ပြောနသည်ေ။

“ကိုကို ဇာခွည် လီးဆာရင် ကိုကို့လီးစို့ မယန်ောြ…ကိုကိုလည်း နို့ဆာရင် နို့တိုကမြယ်…”

……………………………………………….

🌻နထွကေသ်ောည🌻

ညစာကို တဈယောကကြို တဈယောကခြှံ့ကြှေးကာ စားသောကလြိုကကြှသည်။ ကြှနတ်ော့နားထဲ ယားနသညေ့ြ အတွကြ နဖာကလောရြှာနရော သူရှာပေးပြီး ကြှနတ်ော့ကို ဆိုဖာပေါလြှဲစပြေီး သူ့ပေါငပြေါြ ခေါင်းတငစြကော နားကလောပြေးသည်။

နားကလောြ၍ပြီးသောြ၊ ကိုယစြီ သှားတိုကလြိုကကြှပြီး၊ သူနှင့ြ ကြှနတ်ောလြကတ်ှဲကာ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားတော့ အိပယ်ာခင်းလဲထားပြီး အိပယ်ာကို သသသေပေသ်ပ် ပြနခြင်းထားနှင့သ်ညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ သူခဏပြနထြှကသ်ှားသည်။ နောကဖြေးရချိုးခန်းထဲမှ ရချိုးသံ တဗှမ်းဗှမ်းကြားရသည်။ ထသှားမညပြှုလိုကကြာ လှဲနလေိုကသ်ည်။

သူ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာသည်၊ ဒီတဈခါ သူဝတလြာသညမြှာ ဝယလြာသည့ြ အဝတထြဲက စွဲမကစြရာ ကောင်းသော ခပပြွော့ပြော့ အသားကပအြပေါဝြတ် အနီရောငလြေးမှာ ပခုံးပေါကြှိုးနှင့ြ ဖြစ်ပြီး… လုံးကာ ဖြေးနသေော ပခုံးသား နှင့ြ လကမြောင်း ခွိုင်း အလှကို ဖေါပြေးနသလေိုဖြစ်နသည်ေ။

ဆံပငကြ နှစ်ဘကခြှဲ စည်းထားတာ မဟုတတ်ော့၊ ဆံထုံးထုံးထားပြီး မကြန်ှာတဈဘကတ်ခကြြ ကပိုကရိုကနွသည်ေ ဖြူရှင်းနသေော လညတ်ိုငအြလှ… စကတရြှညဖြားဖား အနကရြောငလြေး ဝတထြားသည်။ ဒီလိုကတွော့ ဘယတ်ုန်းကနှင့ြ မတူအောင် လှနသည်ေ။

“လှလိုကတ်ာ မိန်းမရယ်… ကြည့်လြို့ကိုး မဝဘူး…အိပယ်ာထဲလာလေ…”

ရှှငမြှူးစွာ အိပယ်ာထဲ ဝငလြာပြီး စောငအြောကထြဲဝငကြာ ကြှနတ်ော့ပေါတ်ကပြှီး တင်းနအေောင် ဖကြ လိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့နမ်းကြတော့သည်။ သူအောကဆြင်းကာ သူကြှနတ်ော့ အင်ျကြီကို ကြယသ်ီးတဈလုံးချင်ြး ဖြုှတပြှီး ကြှနတ်ော့ရငဘြတကြို လကြန်သည်ေ။ ကြှနတ်ော့နို့သီး သေးသေးလေးကို စုပကြှည့န်သည်ေ။ ထိုမှ တဈဆင့ြ ဗိုကလြကြန်သည်ေ…

ပြီးတော့ ပုဆိုးကို လွှော့ခလွိုကပြှီး အတွင်းခံဘောင်းဘီ့ မခွှတသ်ေးဘဲ ဘောင်းဘီပေါမြှ ဖိနမ်းလိုကြ လကြလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ ကြာလာမှ ခွှတယ်ူကာ လီးကို တဈခကြြ တေ့နမ်းလိုကသ်ည်။ အိပယ်ာပေါမြှ ဆင်းပြီး ကြှနတ်ော့ အဝတတ်ို့ကို သသပေစြှာ ခေါကသ်ိမ်းကာ စားပြဲပေါတ်ငထြားခဲ့ပြီး အိပယ်ာပေါြ တကလြာသည်။ ကြှနတ်ောသ်ူ့ကို ဆှဲဖကလြိုကသ်ည်။

ကြှနတ်ောြ သူ့ အနီရောငအြပေါဝြတကြို ကိုငကြှည့ရြာ ပါးပြော့ပြော့ဖြစ်သောကြောင့ြ အလှနပြငကြိုငရြ ကောင်းနသည်ေ။ အပေါဝြတကြို ခွှတပြေးလိုကရြာ၊ အနကရြောင် ဘရာစီယာလေးမှာ သူ့အသားဖြူဖြူနှင့ြ လိုကဖြကလြှသည်။ သူ့ဆံထုံးကို ဖြညခြလွိုကရြာ အနကရြောကဆြံပင် နောကခြံပေါြ ဖြူသောသူ့ အသား ရောငမြှာ ကြည့်မြဝ။ ဘရာကို မခွှတသ်ေးဘဲ၊ စကတအြနကကြို အပေါမြှနေ၍ ဆီးခုံ၊ ပေါငတ်ို့အား ပြတပြေး လိုကသ်ည်။

ဘရာစီယာကို ခွှတလြိုကကြာ သူ့ကို လှဲခလွိုကပြှီး… သူ့နို့တို့ကို စိမပြှနပြေေ စုပပြေးနလေိုကရြင်း စကတအြောကမြှ လကကြိုသှင်းကာ ပေါငတ်ို့ကိုပြတသ်ပ်၍ စမ်းတော့ နှေးနသည်ေ။ ဆကတ်ကကြာ ပြတသ်ပ် တော့ ပငတ်ီအသားမှာ အလှနထြိရကောင်းနသည်ေ။ အတနကြှာပြတပြေးလိုကပြှီး သူ သိပကြော့လာ သောအခါမှ စကတကြို ဆှဲခွှတတ်ော့ သူစိတလြှုတရြှားနသည်ေ။

ပငတ်ီအနကရြောငလြေးကို မှငရြသောအခါ ရငဖြိုသှားသည်။ ကြှနတ်ော့ အတွငခြံဘောင်းဘီ အရောငကြိုသဘောကြ၍ ဝယခြှင်းဖြစ်သညကြို ပြောပြသည်။ ပငတ်ီလေးမှာ ပြော့ပြောင်း ပါးလှှာလှန်းလှသည် စောကရြညစြိုကာ ကပန်သည်ေ စောကမြှေးများ၊ စောကပြတ် ဖုဖောင်းကြှတကန်တော၊ အကြဲကြောင်းလေး ကြားမှာ အရညလြဲ့နတောကအစ မှငန်ရသေည်။

ဆီးခုံကို ပငတ်ီပေါမြှ အုပကြိုငကြာ ပြတတ်ော့သည်… အောကဘြကဆြင်း ပြတတ်ော့၊ ပငတ်ီခွကြားမှာ နှေးထွေးစိုစွတပြှီး ပငတ်ီတဈခုလုံး တင်းနပြေီး ပငတ်ီ အနားရဈဘေးမှာ အသားတို့ တဈရဈ ထွကန်သည်ေ။ သူကော့လာသည်။

ကြှနတ်ောြ အောကဘြကဆြင်းပြီး ပငတ်ီပေါမြှ လကြပြေးနလေိုကသ်ည်။ ပငတ်ီအနားရဈကြာမှပင် လွှာကိုထိုးကာ မထိတထိလကြပြေးသည်။ သူလုံးဝ မနနေိုငတ်ော့မှ ပငတ်ီ၏အနားစကို သှားဖြင့ကြိုကပြှီး ဆှဲခွှတခြသွည်။ သူ့တငကြို ကော့ပင့ပြေးထားသည်၊ ခွှတပြေးလိုကပြှီး ခွရင်ေးမှာရှိသည့ြ သဘကပြှ အကြီး အသေး လေးငါးထညရြှိသော အထုတပြေါြ ပစ်တင် လိုကသ်ည်။

“ကြည့်စြမ်း… ဇာခွည့စြောကပြတ် ဖောင်းပြီးတင်းနတောပဲ စောကရြညတ်ှလည်ေး ရှှဲလို့… ခစွစြရာ ကောင်းလိုကတ်ာ… လကြမြယ်…ဒီစောကပြတကြှီးကိုလကြပြဈမယ်…ပေါငထြပကြားမိန်းမ… ”

သူ ခေါင်းကို သှကသ်ှကလြေး ညိတပြှကာ ပေါငကြိုအစွမ်းကုန် ကားပေးသည်။ ကြှနတ်ောြ စောကပြတ် ဘေးပတပြတလြညကြို အားရအောင် အကြာကြီးလကြသ်ည်။ စောကပြတကြို နှုတခြမ်းဖြင့ြ ရှှတကြနဲ မထိတထိ သှကသ်ှကလြေး တခါတခါ တေ့နမ်းပေးလိုကသ်ည်။

ဒါပမယေ့ြ စောကပြတကြိုတော့ မလကြသ်ေး သူ ကြှနတ်ော့လွာကို စောကပြတထြဲ သိပလြိုချင်လြာသည်။ သူ တအင် အင် ညည်းနသည်ေ။ အသကရြှူ သိပမြှန် နသည်ေ။ အနည်းငယ် လှုပသ်ညမြှအပ လုံးဝနီးနီး ငှိမအြောင် သူထိန်းထားသည်။ အလှနဆြုံး လှုတလြွှင် တဈလကမ်။ တဈခါတဈခါ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ ကြှနတ်ော့ ဆံပငမြွားကြား လကခြွောင်းလေးထိုးကာ ကြငန်ာနာ သပပြေးနသည်ေ။

“ကိုကိုရယ်…ဟင်း…ဟင်း…ဇာခွည် မနတတေတ်ော့ဘူးရှင့ြ…”

ကြှနတ်ောြ စောကပြတအြကြဲကြောင်းပေါြ လွှာထိပကြို တေ့လိုကသ်ည်။ သူ အားကနဲ အောလြိုကြ သည်။ အကြဲကြောင်းကို အထကအြောကြ အပြနအြလှနလြွှာထိပဖြှင့ြ ပြတဆြှဲတော့။ သူ တအငအြင် လှိုကလြှိုကမြောမော ညည်းသံထွကလြာသည်။ အကြဲကြောင်းကြားထဲလွှာကို ဖိထိုးထည့သ်ည်။ သူ တဆတဆြတ် တုနခြါနပြေီး အောသ်ံမှနမြှန် ထွကလြာသည်။ ခေါင်းကိုစောင်းလိုကပြှီး စောကပြတ် နှုတခြမ်းသား တဈခုလုံးကို ပါးစပထြဲငုံခဲလိုကကြာ စုပယ်ူလိုကသ်ည်

“အားးးးးးး”

နောကတ်ဈဘကလြည်း ထို အတိုင်း ငုံခဲလိုကသ်ည် ။ သူ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။

“အိုးးးး…. အား… အ ..အ…အ”

စောကခြေါင်းထဲ လွှာနှင့ထြိုးမှှလေိုကတ်ော့သည်။ လွှာကို မှနမြှနကြလေး အသှင်းအထုတလြုပသ်ည်။ ပြီးတော့မှ စောကစြေ့ဘကြ တကလြိုကတ်ော့သည်။ စောကစြေ့ဘေးပတပြတလြည် သာသာရှရှလေး ဝိုကလြကြြ ကာ စောကပြတထြဲ လကခြွောင်းထည့ကြာ သှင်းထုတလြုပပြေးနရင်ေး စောကစြေ့ကို ငုံယူလိုကသ်ည်။

သူ မထိန်းနိုငသ်လောကြ ဖြစ်လာသည် တဆတဆြတ် လှုပန်သေောလြည်း တငကြိုခါယမ်းပစ်တာမွိုး မဖြစ်အောင် အတင်းထိန်းထားသောြ အောည်ည်းတာတော့ မထိန်းနိုင်.. လကကြို သှင်းထုတမြှနပြေးလိုကပြှီး… စောကစြေ့ကို လည်း တပြှတပြှှတစြုပကြာ လွှာနှင့ထြိုးပေးလိုကပြှီး… လွှာကို စောကခြေါင်းထဲ ထိုးထည့လြိုကတ်ော့… အားကနဲ အားကနဲ့ လှှတအြောကြာ စောကရြည် ရကရြကရြောရော ထွကကြာ ပြီးသှားသည်။

ထွကလြာသော စောကရြညတ်ို့ကို လကြပြေးလိုကပြှီး ခကြခြငွြးထလိုကကြာ လီးကိုစောကပြတထြဲ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ဆောင့ကြာဆောင့ကြာ ခပသ်ှကသ်ှကြ အမှန်–ိုး –ိုးလိုကသ်ည်။ သူလုံးဝ မမွှောလြင့ြ ထားသော –ိုးခကြဖြစ်ရာ… သိပစြိတလြှုပရြှားသှားပြီး ပြောသ်ှားသည်။

ခဏပဲ –ိုးလိုကရြသည် ဆင့ကြာ ဆင့ကြာ နှစ်ခါဆင့ြ ပြီးသှားသည်။ စောကပြတကြလီးကို အတင်းညှဈဆှဲနသည်ေ။ တဈခါတဈခါ မကြခြှံပင့ြ ကြည့်သ်ည်။ ကြှနတ်ော့လကတ်ို့ကိုကိုငကြာ ဖစွည်ှဈနသည်ေ။ အားကုနဆြောင့ြ–ိုးတော့ရာ သူ လေးကြိမ် မှောကြ ပြီးတာနှင့အြတူ သိပကြောင်းကာ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ကြှနတ်ောလြည်း ပြီးသှားသည်။ ကြှနတ်ောြ သူ့ပေါပြှိုကသွှားသည်။ သူတင်းကပြစြှာ ဆီးဖကလြိုကသ်ည်။

ကြှနတ်ော့ ကြောပြငကြိုလေးတွဲ့စွာ အလိုအလွှောကြ ပြတသ်ပန်သည်ေ။ သူ့မှာ စကားပြောဖို့ ခွနအြား မရှိတော့။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ဖကထြားမှု၊ သပပြေးမှုနှင့ြ လေးတွဲ့သောလှုပရြှားမှုမှာ မှတန်ိုးမှု အကြငန်ာများစွာ ပါဝငကြှောင်းကို ခံစားသိဖြင့ြ ခံစားနရသေည်။

ခဏကြာတော့ ကြှနတ်ောသ်ူ့ပေါမြှ ဆင်းပြီး ပကလြကလြန် လှဲအိပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ခကြခြငွြးလိုကထြကာ သူကြှနတ်ော့ပေါြ မှနမြှနသ်ှကသ်ှကြ တကခြှကာ ကြှနတ်ော့ ကိုယလြုံးကို ပြားကပအြောင် ဖကလြိုကပြှီး ပါးချင်ြးအတင်းဖိကပထြားသည်… နာသည့အြထိ…။

သူကြှနတ်ော့ရငဘြတပြေါြ ခေါင်းတငပြှီး တအင် အင် ညည်း နသည်ေ။ တဆတဆြတ် တုနန်ဆေဲ… တဈခါတဈခါ တွန့ကြနဲတွန့ကြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားသည်။ စောကပြတမြှလည်း စောကရြညတ်ို့ ကြှနတ်ော့ဆီးခုံပေါြ တောကတ်ောကကြနွသည်ေ။ အလှနပြင် လှိုကမြောသော အသံတုနတ်ုနဖြှင့ြ ဂွီကကြာ အောပြှောသည်..…

“ကိုကို့ကို…လှှတဖြူး…ဇာခွည်..ကိုကို့ပေါပြဲဒီတိုင်းခွအိပမြယ်…လှှတခြငွဘြူးဆို…”

“လှှတပြါကြယ်…ကိုကို့ကိုသနားပါ…”

“လှှတဖြူး…သနားဘူး…ဟှန့ြ…ဒီရငဘြတကြှီးကိုနို့နဲ့ဖိတယဟြယ်…ခွာဘူးလို့ဆို…”

“ကြောကတ်ယ်…ကြောကတ်ယ်…လှှတပြါနောြ…”

“ဖိမယ်…ဖိမယ်…စောကပြတကြှီးနဲ့ဖိထားမယ်…ကဲ…ဖိတယဟြယ်…”

“ဖိချင်သ်လောကဖြိ…မကြောကဖြူးကြာ…”

“ဒါဆို…ပြတမြယ်.…ပြတမြယ်…ကိုကို့ဗိုကြ…ဒီစောကပြတကြှီးနဲ့ပြတမြယ်…ကဲ ပြတတ်ယဟြယ်…ရော့”

“စောကရြညတ်ှေ…”

“စောကရြညရြှှဲအောငပြှတပြဈမယ်…လာထား…ရော့ ရော့ ရော့ အင့ြ… ဘှတ်… အင့ြ…ကဲ မှတပြလား?”

“ပြတကြှာ…ပြတခြငွသ်လောကပြှတ်…နည်းသေးတယ်..”

“မောလိုကတ်ာ…ဟူး….ခစွတ်ယ်…ကိုကို့ကို ခွာချင်ဘြူးလို့…ခွာဘူးဟယ်…ခွာချင်ဘြူးဆိုမှပဲ…”

“ခွာနဲ့ ဖိကပပြှီးတော့…အိပလြိုကြ ဇာခွညလြေး…ခစွလြိုကတ်ာ ကလေးရယ်…”

“ခစွတ်ယ်.. ခစွတ်ယ်.. ခစွတ်ယ်.. ခစွတ်ယ်.. ခစွတ်ယ်..ခစွတ်ယ်.. ခစွတ်ယ်. တအားခစွတ်ယလြို့”

“ခစွကြှာ…ခစွခြငွသ်လောကခြစွြ”

“ခစွမြယ်… ခစွမြယ်…အှန့ြ…တအားခစွမြယ်…ဘာလုပခြငွသ်ေးလဲ…ကဲပြော ပိုခစွအြုံးမယ်…ဟှန့ြ”

“အဲဒီထကြ ပိုခစွပြဈမှာပေါ့…”

“ခစွြ… အများကြီးခစွြ… ကိုကိုရယ်… ဇာခွညရြူးနတယ်ေ… အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… ကိုကို့ကို တအားးးးးးး ခစွတ်ယလြို့…”

“အရူးမလေးကိုခစွတ်ယ်…အားကြီးခစွြ…အများကြီးခစွြ…ရော့အင့ြ..ပြှတ်…နမ်းတယကြှာ…အိပတ်ော့ နောြ…သူပဲ –ိုးသိပပြါဆို သိပရြသေးတယ်…”

“အှန်…ကောင်းတယ်…–ိုးသိပတ်ာ အားကြီးကောင်းတယ်… မောပြီ… ဇာခွည့ဗြိုကလြည်း စောကရြညရြှှဲနပြေီ…ကိုကိုလှှတ်…ဇာခွညသ်ုတပြေးမယ်”

“လှှတဖြူး မသုတန်ဲ့…ဒီအတိုင်းအိပ်…ကောင်းတယ်…”

“ကိုကိုရယ်…ခစွတ်ယ်…ငိုကတ်ယ်…အိပခြငွတ်ယ်…ဒီအတိုင်းပဲ အိပမြယဟြယ်…”

“အိပ်”

🏵️ ကိုကိုနှင့ြ ကြှနမ်၏ ဖြစ်ရပမြွား (အပိုင်း ၅+၆) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️