အောစာအုပ်

ကိုကိုနှင့ျ ကြှန်မ၏ ဖြစ်ရပျများ (အပိုင်း ၅+၆)

အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁+၂) ၊ အပိုင်း (၃+၄) ၊ အပိုင်း (၅+၆) ၊ အပိုင်း (၇+၈)[ဇာတသ်ိမ်း]

ကိုကိုနှင့ြ ကြှနမ်၏ ဖြစ်ရပမြွား
🏵️အပိုင်း (၅+၆)🏵️
ရေးသားသူ – ဇာခွည်

🏵️🏵️🏵️ အပိုင်း (၅) 🏵️🏵️🏵️

ကြှနတ်ောကြို သပပြေးတော့ သူ့တကိုယလြုံး တင်းမာမှုလွော့ကသွှားသည်။ ခဏကြာတော့ ကြှနတ်ော့ ကို ခွလွှကအြိပပြွောသ်ှားသည်။ ခွှှေးတိတလြာတော့ အေးလာသည် သူ့တကိုယလြုံး အပူတဖြည်းဖြည်း ကြ ဆင်းကာ အေးလာတော့ ဘေးမှစောငပြါးလေး တဈထညယ်ူရာ အိပပြွောန်ရင်ေးမှ လှတထြှကသ်ှားမညကြို စိုးရိမသ်လို သူကိုယလြုံးဖြင့ြ ကုပတ်ှယထြားတာ တင်းလိုကသ်ည်။

အငအြငန်ှင့ြ အသံပြုကာ သူ့ပါးစပကြို တပြပပြှပ် နှစ်ခါသုံးခါလောကသ်ပပြှီး နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပမြောကသွှားသည်။ စောငကြို သူ့ပေါမြှ လှှမ်း လိုကတ်ော့ နှေးထွေးသှားပြီး လုံးထွေးလကြသ်ား အိပပြွောြ သှားကြသည်။

တဈရေးနိုးတော့ သူကြှနတ်ော့ပြေါမြှာ ခွပစ်ေလကပြဈ မှောကလြကြပြင်။ နှစ်ယောကသ်ား ခွှေးပြန် ထွကန်သည်ေ။မကြန်ှာပေါြ ခွှေးများသီးနသညေ့ြ သူ့မကြန်ှာ ကြညလြငဝြင်းပကာ တင်းတိမကြွနပြေ နပေုံ ထငရြှားစွာ မှငန်ရသေည်။ ကြှနတ်ောြ သူ့ကြောလေး တကယ့ဖြှည်းညင်းစွာ သပပြေးနလေိုကသ်ည်။ အိပပြွောြ နရင်ေး သူ ကြနပေသ်ည့အြသံနှင့ြ တိုးညငစြှာတအငအြင် တခါနှစ်ခါလောကည်ည်းသည်။ လူးလှန့လြာသည်။ မပီကလာပီကလာ အိပခြငွမြူးတူး အသံဖြင့ြ

“အင်း.. ကိုကို့ပေါအြိပပြွောသ်ှားတယ်…အှန်… ကိုကိုညောင်းရောပေါ့”

အသံက အိပခြါစနှင့ြ လုံးဝမတူ… ငယင်ယကြ ပြောနကစွေကား။ ဆင်းမညပြှုရာ ကြှနတ်ောြ ဆကဖြကြ ထားသဖြင့ြ သူဆင်းမရ။ ကောင်းကောင်း နိုးသှားသည်။ ကြှနတ်ော့ကိုယပြေါမြှောကလြကြြ ကြေးထားသော ခွတေို့ကို ဆန့ထြုတလြိုကပြှီး တဈကိုယလြုံး အညောင်းဆန့ရြာ ကြှနတ်ော့ဆီးခုံနှင့ြ သူ့ဆီးခုံတို့ စေးကပ် နသဖြေင့ြ အမှေးတို့ကို ဆှဲနှုတသ်လို ဖြစ်ပြီး ကြာသှားသည်။

“အယ်…ကိုကိုနာသှားလား? ကိုကိုညောင်းနမှော သိလို့ထလိုကတ်ာ..၂နာရီတောငထြိုးပြီပဲ…”

“နိုးခါစက…ငယင်ယတ်ုန်းက ပြောသလို… “အှန်.. ကိုကိုညောင်းရောပေါ့” တဲ့… မနာပါဘူး… မညောင်းပါဘူး ဇာခွညရြဲ့…”

“ဟယ်…ဟုတလြား? အိပကြာနီး ကိုကို့ကို ဂွီကနွတော…သိပပြွောလြို့”

“ဟုတတ်ယ်… ကလေးကနွတောပဲ… ခစွစြရာကောင်းတယ်…”

“ဘယလြိုလဲမသိဘူး ကိုကို့ကို တအားဂွီကခွငွန်တော…သိလား…”

“ကပြေါ့…ပြောစြရာကောင်းတယ်… ဇာခွညအြိပတ်ာ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကပြဲ”

“နှစ်ပေါင်းအများကြီး အတွင်းမှာ ကိုကို့ကိုဒီလိုပြနဖြကအြိပရြတာ အိပကြောင်းလိုကတ်ာ…ကိုကိုရယ်… နိုးတော့ ကလေးပြနဖြစ်သှားသလိုပဲ… အိပလြိုကတ်ာလည်း တကယ့အြကြာကြီးပဲလို့ ထငရြတယ်… လန်းဆန်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်… ဇာခွညတ်ော့ အိပရြေးဝသှားပြီ…”

“ဟုတတ်ာပေါ့… ကိုကိုဆို ဇာခွညင်ယင်ယကြ အိပန်ကပြေုံစံလေးကို သတိရသှားတယ်… သိလား အဲဒီ တုန်းကဆို ဇာခွညအြိပပြွောသ်ှားလို့ အသာလေး အောကခြသွိပရြငတ်ောင် ပြနတ်ကအြိပတ်ာပဲ…”

“ဟယ်…ကြည့်စြမ်း အဲလိုညတွဆေို ကိုကို မမကို ဘယ်–ိုးရမလဲနောြ… အယ်… ဇာခွညမြှ အဲဒါတွေ မသိသေးတာကိုကိုရယ်…တကအြိပလြိုကောင်းတိုင်း အိပ် အိပန်တော…”

“ဇာခွညအြဲလိုအိပတ်ာ တဈညလုံးမှ မဟုတဘြဲ ညနကရြင် ဇာခွညကြ ခွပစ်ေလကပြဈ အိပတ်ာ”

“ကိုကို စိတမြဆိုးနဲ့နောြ… ဇာခွည့ကြို ပြောပြနိုငရြင် မမနဲ့–ိုးရတဲ့အကြောင်း ပြောပြပါလား ဟင်း… မမက သိပထြူးဆန်းသလိုပဲ ဟိုလေ…တဈမွိုးပဲ.. ဒါကြောင့မြေးကြည့်တ်ာပါ… ဇာခွညသ်ိချင်တ်ာတော့ အမှနပြဲ… ဟိုလေ မပြောချင်ရြင် မပြောပါနဲ့ ကိုကိုရယ်…”

“မမနဲ့–ိုးရတယဆြိုတာ ထူးထူးခွားခွား မရှိပါဘူးဇာခွညရြ… အိပခြန်းထဲ စကားတဈခွန်းမှမပြောရဘူး၊ သူစိတပြါတဲ့နေ့ကရွင် အနီရောငဝြတတ်ယ်၊ ဒါဆိုသိတော့… အဲဒီနမှပေဲရတယ်.. ပကလြကတ်ဈမွိုးပဲ၊ ကိုကိုပြီးခါနီးဆို အပြငထြုတပြှီးရတယ်… မမ သူ့စောကပြတထြဲတဈခါမှ ပေးမပြီးဖူးဘူး… ဘာကြောင့ြ မှန်းတော့ ကိုကိုလည်းနားလညမြရခဲ့ဘူး… ဒါပဲရှိတယ်…ကဲ”

“ဟယ်…မမပါးစပထြဲလိုချင်လြို့…ကိုကို့လရညသ်ိပကြှိုကလြို့နမှောပေါ့…”

“ဟင့အြင်း…လီးစုပတ်ာတော့..သူကြိုကခြဲ့တယ်… လရညဆြို သူသိပရြှှံတယ်… ဇာခွည် မှငခြဲ့တဲ့ နေ့က ဆိုတာ တဈသကလြုံးမှာ နှစ်ခါမှောကြ သူ့ပါးစပထြဲပြီးဖူးတာ… ကိုကို့လီးစုပတ်ာလဲ အဲဒါနောကဆြုံး အခေါကပြဲ… ဒါပဲရှိတယ်…ဘာသိချင်သ်ေးလဲ”

“အီး…ဟင့ျ…ဟင့ျ…ကို…ကို…ရယ်…”

သူကြှနတ်ော့ကိုဖကပြှီး ရှိုကကြာရှိုကကြာ ငိုတော့သည်… ဘယလြိုမှ ချော့မရ… အကြာကြီး… ငိုလို့ မောသှားမှ… ကြှနတ်ော့မကြန်ှာကို သူ့ လကဖြဝါးလကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ကြငန်ာစွာကိုငကြာ…

“ကိုကို့ကို ခစွတ်ယကြိုကိုရယ်… ဇာခွညသ်မတေတခြစွတ်ယလြို့…ကိုကိုလီးကိုလည်း ခစွတ်ယ်… ကိုကို့လရညကြိုလည်း ဇာခွညခြစွတ်ယ်…ကိုကိုအခွိနမြရှေး–ိုး..စောကပြတထြဲပြီးပြီး ပါးစပထြဲပြီးပြီး…”

“ကိုကိုလည်း ဇာခွည့ကြိုခစွပြါတယကြှယ်… ဇာခွည့ကြိုမှ ကိုကိုတကယခြစွမြိသှားတာပါ…”

“ဟုတတ်ယ်… ဟုတတ်ယ်… ဇာခွည့ကြို အစွမ်းကုနခြစွန်ောကြိုကို… ကိုကို့အခစွတ်ှေ မခနွထြားနဲ့ ဇာခွည့ကြို အကုနပြေးနောြ… ပေးချင်သ်လောကပြေးနောြ…”

“ဇာခွညလြေးရယ်…ကိုကို့ အသည်းရယ်…”

“အို..ကိုကိုရယ်…အီး…ဟင့ြ…ခစွတ်ယ်…”

“ဇာခွညလြေး… ငိုနဲ့တော့… လာ… တဈခုခုသှားစားရအောင်… ကိုကိုဗိုကဆြာနပြေီ….”

“ဇာခွညလြည်း ဗိုကဆြာတယ်…ကိုကိုရယ်… ကိုကို့ကို ဇာခွညကြွှေးမယလြေ…”

“လာ လိုကခြဲ့…ကြှေး”

“ဟုတကြဲ့ကိုကို”

နှစ်ယောကသ်ား မီးဖိုချောငထြဲဝငကြာ မကြန်ှာသဈ ရသေောကပြှီး မတိုငပြငထြားဘဲ ရချိုးခန်းထဲ ရောကသ်ှားကြသည်။ သှားတိုကလြိုကကြှကာ ရနှေေးခွိုးလိုကကြှသည်။ ရချိုးပြီး သဈသီးခကြှေးသည်။ ဇာခွညမြှာ သဈသီးကိုတော့ သိပန်ှဈခွိုကပြှီး စားလည်းစား ကြှနတ်ော့ကိုလည်း စားစသည်ေ။ စားပြီးတော့ ကောဖြီကြမ်း ဖြောတ်ိုကသ်ည်။ ကောဖြီမှုန့စြဈစဈက သံတောငကြ မိတဆြှတဈေယောကြ ပုံမှနပျို့ပေး နကဖြှေဈတော့တဈနေ့ကို ကောဖြီကြမ်းတဈအိုးကတော့ သောကဖြစ်သည်။ တောတ်ောြ လန်းဆန်းသှားသည်။ သောကလြို့ပြီးကာနီး..

“ကိုကို့ကို ဒီအခွိန်…ကောဖြီတိုကရြတာ စိတထြဲမလုံဘူး…”

“အဲဗွာ ကောဖြီတိုကရြတာနဲ့ပဲ ဘာစိတထြဲမလုံစရာရှိလဲ?”

“ဟိုလေ.. ကောဖြီက ကနွြးမာရေးအတွကြ ကောင်းတယတ်ဲ့”

“သိတယလြေ…”

“ရှိသေးတယ်…ကိုကိုရ…ပြောချင်ပြါဘူးဆို…”

“မိန်းမကလည်းလုပပြှီ…လုပကြှာ မပြောချင်ဘြူးဆိုမှ…ပိုသိချင်လြာပြီ…”

“ဟို..ဟိုလေ…ဇာခွညလြေ…ညနကေ ကိုကိုအိပန်တေုန်း internet ထဲဝငဖြတန်တော…အဲဒါ… ကောဖြီ ကြမ်းသောကတ်ဲ့ ယောကြွားတွဟောတဲ့… အကြိမရြမွေားများ –ိုးနိုငတ်ယတ်ဲ့… ပြီးတော့ –ိုးရတာ ကိုလည်း ပိုအရသာခံနိုငကြှတယတ်ဲ့… ကိုကိုနောြ…ဇာခွည် သဘောရိုးနဲ့ တိုကတ်ာနောြ… မ–ိုးချင်ရြင် မ–ိုးနဲ့ ဇာခွည့ကြိုတော့ အထငမြလှဲနဲ့နောြ….”

“အထငမြလှဲပါဘူး..ဇာခွညရြဲ့…နေ့တိုင်းသောကန်တေဲ့ ဥဈစာ…”

“သိဘူးလေ… တောကြှာ… သူများ… အကြိမရြမွေားများ အ–ိုးခံချင်န်တယ်ေ ထငမြှာစိုးလို့ပါ… ရှုတတ်ယဟြယ်… လိမခြငွဘြူး ဇာခွည် အဲလိုစိတရြှိတယ်… ဝနခြံတယ်… ဒါပမယေ့ြ အဲလို စတနောနဲ့ တိုကတ်ာ မဟုတဘြူးနောြ… ကိုကို…”

“မိန်းမကလည်းကြယ်… အဲဒီစတနောနဲ့ တိုကတ်ာ မဟုတမြှန်း ကိုကိုယုံပါတယ်… အဲဒီလို ရညရြှယပြှီး တိုကရြငလြည်း ဘာဖြစ်သေးလဲ… ဇာခွညရြှိသားပဲ ဘာပူစရာရှိလဲ… လာ အိပခြန်းထဲ သှားရအောင်…”

“ဟယ် ကောဖြီကြောင့လြား?”

“မဟုတဘြူးမိန်းမရ… ရိုးရိုးခေါတ်ာပါကြ… ဒီမှာထိုငန်မှောလား?”

အိပခြန်းထဲပြနဝြငတ်ော့ သူ အိပယ်ာခင်းလဲသည်။

…………………………………………………………….

🌻သိပပြွောတ်ော့…ငိုချင်တ်ယ်🌻

“ကိုကို–ိုးသိပတ်ာ…အိပလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ”

“တဈရေးပြနအြိပလြိုကပြါလားမိန်းမ ကိုကိုသိပပြေးမယ်”

“အိပဖြူး… ကိုကိုအိပ် ဇာခွည် ကိုကို့ကိုနှိပပြေးချင်တ်ယ်…”

“မညောင်းပါဘူး… ဇာခွညရြဲ့ မနှိပန်ဲ့ အိပ်..အိပ် လာကိုကို့ရငခြှငထြဲလာ”

“မညောင်းဘဲနမလေား ကိုကိုရယ်…ဇာခွည့ကြိုယလြုံးကြီးနဲ့ ပိထားတာ… ကိုကိုကလည်း တွန်းခလွိုကြ တာမဟုတဘြူး အဲဒီအတိုင်း အညောင်းခံပြီး အိပတ်ယ်”

“သှောကြှယ်… မတွန်းခရွကပြါဘူး… အ–ိုးဝပြီး နှမ်းနှမ်းနယန်ယအြိပန်တော… ဇိမပြကြသ်ှားမှာပေါ့… ကြနပေလြို့ တအငအြငည်ည်းနတောလေး…ခစွစြရာကောင်းတယ်…”

“ဇာခွညလြည်း တွန်းခလွို့ ပြောသာပြောတာပါ ကိုကိုရယ်… ကိုကို အလိုလိုကတ်ာလည်း ခံချင်တ်ယ် …ပြောလြို့ ငိုတောငင်ိုချင်တ်ယ်…သိလား… ကိုကိုရယ် ခစွတ်ာခစွပြေါ့ အဲလောကြ အလိုမလိုကန်ဲ့နောြ… မိန်းမလေ… ပြောလြှန်းလို့ သသှေားလိမ့မြယ်…အီး…ဟင့ြ…အီးး”

“ဟေ…မိန်းမရယ်…မငိုပါနဲ့ကြယ်…”

“အီး…သိဘူးကိုရယ်….အင့ြ…သိပပြွောတ်ော့…ငိုချင်တ်ယ်…အီး..နှိပပြေးချင်ပြါတယဆြို..အီးး.”

“နှိပပြေးလေ…မငိုနဲ့တော့နောြ…မိန်းမ…ငိုရင်–ိုးပစ်မှာနောြ”

“အီး…–ိုးနဲ့အုံး…အဟင့ြ….နှိပပြှီးမှနောြ…ငိုတော့ဘူး…”

ကြှနတ်ော့ ခွနှစ်ေဘကကြို ဆှဲကားလိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ ပေါငကြှားထဲ တငပြလျလငခြှထေိုငကြာ ခွတဈေ ဘကစြီကို သူ့ပေါငပြေါဆြှဲတငသ်ည်။ သူ့ပေါငသ်ားများ၏ တင်းအိသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုကရြသည်။ ကြှနတ်ော့ပေါငတ်ို့ကို လကန်ုနုဖြင့ြ တစိမ့စြိမ့ကြှည့ရြင်း နှိပပြေးတော့သည်။ လေးငါးမိနဈခန့ြ နှိပပြေးရင်း ပေါငရြင်းနား ရောကလြာသည်။

“မိန်းမ အသံတိတလြို့ပါလားကြယ်…”

ပြောလိုကမြှသူမကြရြညကြလွာသည်။ အသံမထွကအြောင်…ရှိုကင်ိုနသည်ေ။

“ဟေ… မိန်းမ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲကြယ်…”

“ကိုကိုပဲငိုရင်…–ိုးပစ်မယဆြို…ကိုကိုက…ဇာခွညပြှုစုတာမှ…မခံချင်ဘြဲ…–ိုးတာနဲ့ခွိမ်းချောကတ်ယ်… အီး…ကိုယ့လြငကြို ပြုစုချင်တ်ာပေါ့လို့…အီး…ဟင့ြ…နှိပပြေးချင်တ်ော့ တိတန်ရတောပေါ့လို့…အီး…”

“အဲဗွာ… မိန်းမပြုစုတာကို ခံချင်တ်ာပေါ့…ကြီစယတ်ာပါ…မိန်းမရ… မငိုနဲ့ကြယ်… ကိုကိုက မိုးခွုပကြ တဈရေးတောင် အိပထြားသေးတာ… ဇာခွညလြည်းညောင်းနမှောပဲ… ကိုကိုကတောင် ပြနန်ှိပပြေးချင်ြ နတောပါ ဇာခွညရြ…”

“အီး…ကိုကိုက–ိုးပေးရတာ…ပငပြမ်းတာပေါ့လို့….…အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… အနှိပမြခံပါဘူး… ဇာခွညပြဲ နှိပမြှာ… အီး…”

“ဇာခွညလြေး… ကိုကိုအညောင်းပြပြေီကြယ်…တောတ်ော့နောြ…ဖကထြားချင်တ်ယ် မိန်းမရယ်… ကိုကို့ ရငခြှငထြဲလာခဲ့တော့…ခစွခြငွတ်ယကြှယ်…မငိုနဲ့တော့ကြယ်… လာလာ ကိုကိုချော့ပေးမယ်”

သူကြှနတ်ော့ရငခြှငထြဲ ဝငလြာသည်… ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ကိုထွေးပိုကကြာ သူ့နဖူးနမ်းပေး လိုကသ်ည်… မကြရြညတ်ို့ကို သုတပြေးလိုကသ်ည်။ သူကြှနတ်ော့ကိုပြနန်မ်းပြီး…မေးသည်…

“ကိုကို –ိုးချင်န်လေားဟင်?”

“ဟင့အြင်း…မိန်းမစိတလြာနရင်ေ –ိုးရအောငလြေ…”

“လာသေးပါဘူးကိုကိုရဲ့…လာရင် တောင်းမှာပေါ့… ခစွခြငွသ်ေးတယ်… ညကလေ… ကိုကိုနဲ့ မီးမှိတပြှီး စကားတွေ တီးတိုးတီးတိုးနဲ့ တဝကြီးပြောမယပြေါ့… ကိုကို–ိုးသိပတ်ာ တန်းကနဲ ပဲ…တဈခွန်းမှ မပြောလိုကရြဘူး…ဇာခွညပြှောရင်…ကိုကိုစိတည်ဈမှာလား?”

“ဘာလို့စိတည်ဈရမှာလဲ… အခုပြောပေါ့ မိန်းမရ ကိုကိုနားထောငခြငွတ်ယ်…”

“ကိုကို သိလား…ညကလေ…ပါးစပန်ဲ့ခစွပြေးတာ သိပကြောင်းတာပဲ…ပြီးပြီဆိုတော့ ကိုကို့လီး စုပတ်ော့ မလို လုပတ်ုန်းရှိသေးတယ်…ကိုကိုကတကြ–ိုးရော…ကောင်းတာမှလေ..ဘယန်ှဈခါ ပြီးမှန်းတောင် မသိလိုကတ်ော့ဘူး လေးငါးခါထငတ်ယ်…အီဆိမ့န်အေောင်…အ–ိုးဝသှားတယ်…သိလား..”

ကြှနတ်ော့လကတ်ို့ကို ကိုငကြာ ဖြစ်ညှဈနရင်ေး ပြောနသည်ေ ပြီးတော့ အရညလြဲ့သောမကြဝြန်း တို့ဖြင့ကြှည့သ်ည်။ အငမြတန် တီတိုးညငသ်ာသော အသံဖြင့ြ…

“ဇာခွညဝြယလြိုကတ်ဲ့ အဝတတ်ှကေို ကိုကိုကြိုကရြဲ့လားဟင်? ကိုကိုနဲ့ ဒီလိုနရငေဝြတ် ဖို့လေ…”

“စွဲမကစြရာကောင်းတယ်…သိပကြှိုကတ်ယ်…အခုညက ပငတ်ီဒီနေ့ဝယတ်ာလား?”

“ဟုတတ်ယကြိုကိုရ…လာလာချင်ြးလကန်ဲ့လွှောပြှီး…လှမ်းထားလိုကတ်ာ…ကိုကိုနဲ့အိပရြငဝြတဖြို့…အဲဒီပငတ်ီ…ကိုကို သဘောကလွား?…”

“ပါးနတောလေးက ခစွစြရာကောင်းတာ…ကြည့်ကြောင်းတယ်..ဇာခွညရြ…”

“ကြိုကရြင် အဲလိုအပါးက အသားရောငန်ဲ့ အဖြူရောင် နှစ်ထညရြှိသေးတယ်…ဇာနဲ့ဟာတွကေော.. အကုနအြပါးတွခညွြေးပဲ…အနီလေးရယ်…ပန်းရောငရြယ်…ရှားစေ့ရောငရြယ်…ဘရာတွကေော သိလား အိုး… ကိုကိုကြိုကရြင်…ပြီးတာပဲ…ဘာကြိုကတ်တမြှန်း မသိသေးတော့ မှန်းဝယရြတာ”

“ကောင်းသားပဲ…အရောငတ်ှလည်ေး ကောင်းတယ်..မိန်းမအရှေးတောတ်ယ်…”

“ဟယ်..ဟုတလြား…ဟိုလေ ဆိုငကြမမ ရှေးပေးတာလည်းပါတယ် ကိုကိုရ ပြီးတော့လေ… သဘကအြကြီးက –ိုးရင် အောကမြှာခံဖို့ဥဈစာ အိပယ်ာခင်းပပြတေော့ ကိုကို အိပရြခကမြှာစိုးလို့… သိလား… အဲဒါယူလာပြီးထားကာမှ…ခွရင်ေးမှာရှိရကန်ဲ့ ကောင်းတာမှာမွောပြီး မေ့သှားတာ…”

“မိန်းမပြီးလို့ အိပယ်ာခင်းရှှဲရင် ကိုကိုအရမ်းပြောတ်ယ် မိန်းမရ…”

“ကိုကိုရယ်…အဲခွိနဆြို စိတကြ တကယလြှတထြှကသ်ှားတာပဲ…ဘာမှကိုမသိတော့တာ…”

“ဒီနေ့ နေ့ခင်းကနှစ်ထည် ညနှစ်ထည်.. ဒါတောငမြှ…ထမင်းစားခန်းထဲ တဈခါ–ိုးလိုကလြို့ နို့မဟုတရြင် ငါးထညရြှိတယန်ောြ… လွှောပြှီးသားအသင့ြ ငါးထညကြနွပြါသေးတယ် နောကဆြို အောကမြှာ သဘကြ ခံထားလိုကမြယ်… ဒီသဘကကြို ဒါအတွကပြဲစိတကြူးပြီး ဝယလြာတာ”

သူတစောင်းလေးလှဲကာ ပေါငဖြှင့ခြှလိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ရငဘြတပြေါခြေါင်းတငပြှီးဖကထြားသည်…

“ဇာခွညအြိပခြငွန်လေား?”

“ဘယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ…ကိုကိုရယ်…ကိုကိုအိပခြငွရြငပြှောနောြ ဇာခွညသ်ိပပြေးမယ်…”

“အိပခြငွသ်ေးပါဘူး ဇာခွညရြ…ဆကပြှောလေ…ကိုကိုနားထောငခြငွတ်ယ်…”

“မိုးခွုပကြ ကိဈစကနွသ်ေးတယ်…ဟှန်း… ကိုကိုပေးပစ်လိုကတ်ာနဲ့… ဘာမှမပြောလိုကရြဘူး… ကိုကို သိပ်–ိုးရင် ဇာခွည် စကားနည်းသှားမယ် ထငတ်ယန်ောြ… အဲဆိုလွှော့–ိုး… ဇာခွည် ကိုကိုနဲ့ စကား တွေ တဝကြီးပြောချင်တ်ာ…ကိုကိုရ… အင်း… မိုးခွုပကြကိဈစ… ပြောအုံးမယ်…”

“ကိုကို…သိလား ဇာခွညလြေ၊ မီးဖိုချောငဝြငန်တေုန်းလေ စိတထြဲမှာ အလိုလိုကြိုသိနသလေိုပဲ ဒါကြောင့ြ ပငတ်ီခွှတပြှီးတော့ထားလိုကတ်ာ အတောဖြစ်သှားတယ်၊ မကြာဘူး ကိုကို့လီးနဲ့ တိုးတော့ တာပဲ၊ သိပရြငခြုနသ်ှားတယ်… အဲဒီအခွိန် ကိုကို–ိုးပေးတာ ဘယလြိုကောင်းမှန်းကို မသိတာ… အိုး…–ိုးတိုင်းကောင်းပါတယ်… ကိုကို့လီးနဲ့ဆို ဇာခွညရြူးရတာခညွြးပဲ…”

“အိပယ်ာပေါြ ပငတ်ီခွှတ်–ိုးတော့ကော အဲလိုပဲ… နှစ်ခါလုံး ကောင်းလှန်းလို့ ကောင်းတယပြှော ဖို့တောင် အားမရှိတော့ဘူး… ကြေးဇူးတောငမြတငလြိုကရြဘူး ကိုကို.ဇာခွည့ကြို ခွင့လြှှတန်ောြ…”

“ဟာ မိန်းမကလည်း…ကြေးဇူးဆိုတာနည်းသေး တကိုယလြုံးတောငတ်ငပြေးတာပဲ… ဇာခွညကြောင်း တယဆြိုရငပြဲ… ကိုကိုပြောလြှပြီ…ကိုကိုလည်း ဇာခွည့ကြို –ိုးရတာ သိပကြောင်းလှန်းတယ်…”

“ကိုကို–ိုးတိုင်း တဈမွိုးထကတ်ဈမွိုး အပျိုငကြောင်းတယ်… နောကဆြို အိမထြဲမှာနရငေလြေ.. ဇာခွည် ပငတ်ီမဝတတ်ော့ဘူး အဲဒါမှ… ကိုကို –ိုးချင်တ်ဲ့အခွိနဆြို အဆငသ်င့ြ စကတလြှန်–ိုးထည့လြိုကရြုံပဲ… –ိုးချင်ရြင် အောင့မြထားနဲ့နောြ –ိုးနောြ နောကြိုကိုနောြ…”

“အင်း၊ –ိုးလှန်းလို့ တောပြှီ… ဒီလီးကြီးမုန်းတယတ်ော့ မပြောနဲ့နောြ…”

“အို… မပြောပါဘူးရှင်…ကိုကို့လီးကို မှတန်ိုးလှန်း ခစွလြှန်း စွဲလမ်းလှန်းလို့ခကန်တော…”

“ကိုကို…ပြောရအုံးမယ်…လကခြွောင်းနဲ့လုပပြေးတဲ့အခါလေ…ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး ရုတတ်ရကြ ရငတ်ေ သလိုလို၊ အာချောကလြာတာ…ပါးစပထြဲတဈခုခု လိုလာသလိုလို ဖြစ်လာတာလေ၊ ခုမှ စုပဖြူးတဲ့လီးပဲ ပြေးသတိရလိုကတ်ာ…

လီးကိုသတိရလိုကတ်ော့မှ စုပခြငွလြာတာကို သမတေတပြဲ၊ ကိုကိုရယ်… အဲဒီအခွိနသ်ာ ဇာခွညပြါးစပထြဲ ကိုကို့လီးထိုးမထည့ပြေးလိုကရြင် ရူးသှားလောကတ်ယ်… သိလား ပြောရင်းနဲ့တောင်… လီးစုပခြငွလြာပြီ…ဇာခွည့ပြါးစပကြလဲ လီးသိပင်တတ်ာပဲ…”

“ဒါဆိုစုပပြေါ့”

“နပေါအုံးကိုကိုရ… ဇာခွည် ကိုကို့ကို ကငွ့ပြေးစရာရှိတယ်…”

“ဘာများလဲကြယ်…လုပလြေ”

“အခုဇာခွညသ်ိပ် စကားများနတယ်ေ… ဇာခွည့ပြါးစပကြို ကိုကို့လီးနဲ့ရအောငပြိတ်…”

“ကိုကို နားထောငလြို့ ကောင်းပါတယ် ဇာခွညရြဲ့…စုပခြငွရြငစြုပလြေ…”

“ဟင့အြင်း ပါးစပပြိတဖြို့ ကငွ့န်တောပါဆိုနောကလြည်း လုပတ်တအြောင် ကိုကို့လီးကို ဇာခွည့ြ ပါးစပထြဲ ဇာခွည့ခြေါင်းကိုငပြှီး ကိုယတ်ိုင် အတင်းထိုးထည့ြ…လုပ်… အတင်းနောြ…”

ဇာခွည့ခြေါင်းကိုကိုငလြိုကကြာ လီးထိုးသှင်းဖို့ ကြိုးစားသည်… သူက ဟနဆြောငပြနဆြောင် ဟိုရှောင် ဒီရှောငလြုပသ်ည်… မကြန်ှာ ဟိုထိဒီထိနှင့ြ စေ့ထားသည့ြ နှုတခြမ်းကြားရောကတ်ော့ သူလည်းမနနေိုင် …နှုတခြမ်းအသာဟသည်… ထိုသို့ဟလိုကသ်ော နှုတခြမ်းကြား လီးကိုတေ့ကာ သူ့ခေါင်းကိုဆှဲဖိလိုကသ်ည်။ လီးဒဈ ပြှတကြနဲ ဝငသ်ှားသည်။ ဝငသ်ှားတော့ ခါးကော့ကာ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ကောင်းကောင်း ဝငသ်ှား သည်…

“ပြှတ် အု…”

“စကားများချင်အြုံး ဒီပါးစပ်၊ ရော့အင့ြ…လီးနဲ့ဆို့ပိတထြားမယ်…”

ပြီးတော့ကြှနတ်ောြ ခေါင်းကိုလှှတပြေးလိုကရြာ သူလီးကို အပြငထြုတကြာ…ဝမ်းသာအားရ..

“ဟယ်…သိပပြွောတ်ာပဲ ကိုကိုရယ်… အဲလို အလုပခြံချင်တ်ာ. အဲလိုပြောတာလည်း နားထဲခွိုအီနေ တာပဲ နောကတ်ဈခါ ပြနလြုပပြေးနောြ…လုပပြါကိုရယ် နောကတ်ဈခါနောြ…”

“စကားများချင်အြုံး ဒီပါးစပ်၊ ရော့အင့ြ၊ လီးနဲ့ကိုဆို့ထားမယ်”

“ပြှတအြု အင့ြ၊ ”

“ကိုကိုရယ်…ဇာခွည့ကြိုလေ…အဲလို ခဏ ခဏလုပပြေးနောြ…အို… စကားမပြောလဲ ထိုးထိုးထည့ပြေး… ဒီလီးကြီးနဲ့ ကိုကို့ကို ဇာခွညခြစွြ လိုကတ်ာ”

“ဘာထဲကခစွတ်ာလဲ ဇာခွညရြဲ့…”

“ဇာခွည့ြ ပါးစပထြဲကရော ဦးနှောကထြဲကရော၊ နှလုံးသားထဲကရော၊ ဟောဒီ စောကပြတထြဲကရော… ခစွတ်ယ်…” 

မှတန်ိုးခွင်း

“ကိုကို…”

“အင်း”

“ကိုကို ဇာခွည်…ကိုကိုလီး တအားစုပခြငွလြာပြီ ကိုကိုရယ်…” နှုတခြမ်းကို လွှာဖြင့သ်ပလြိုကကြာ ညည်းညည်းလေး ပြောသည်။

“အယဗြွာ…ခုနကတည်းက စုပခြငွရြငစြုပပြါဆို…”

“ကိုကိုများ –ိုးချင်န်မလေားလို့ပါ…ကိုကိုရယ်…–ိုးချင်န်ရင်ေ –ိုးပြီးမှပဲ စုပမြယလြေ…”

“ဟင့အြင်း… ဇာခွညလြီးအရငစြုပပြေး…လီးစုပခြံချင်တ်ယ်…ပြီးမှ ဇာခွည့စြောကပြတ်–ိုးမယ်…”

“ကိုကို… ဇာခွည် ကိုကို့လီး ဝအောငစြုပမြှာနောြ… ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ ပြီးပေးနောြ… ပြီးမှ ကိုကို–ိုးချင်ြ သလို–ိုးနောြ… နောကြိုကိုနောြ…”

“စုပပြါမိန်းမရ… ဝအောငစြုပ်… ပါးစပထြဲပြီးပေးမယစြိတခြွ…”

သူ ပြှတကြနဲ တဈခကြစြစုပပြှီး ထုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ လကဖြှင့ြ ပေါငကြိုပြတပြေးနသည်ေ။ လီးမထိအောင် ရှောငပြှတခြှင်းဖြစ်၏။ လီးမှေးကြား တရှရှလေး ထိုးပြတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ဥကို လကဖြှင့ပြင့ကြိုငပြှီး တယုတယပြတသ်ည်… လီးမှေးကြား လကဖြှင့ထြိုးဖြသည်။ လွှာဖြင့ြ လိုကတ်ို့တော့သည်… ဥကိုတို့လိုကြ လီအနှံ့ကို တို့လိုကန်ှင့ြ ခဏကြာသှားသည်။

ဒီတဈခါစုပတ်ာ စိတလြကပြေါ့ပါးစွာ အေးအေးဆေးဆေး အရသာခံစုပန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ လီးကို သိပမြှတန်ိုးသှားပြီ ဖြစ်သောကြောင့ြ စုပတ်ာလကြတ်ာ သိပကြှာသည် မှတမြှတန်ိုးနိုး ကြငကြှငန်ာနာ ရှိလှသည်။ ဒီတဈခါ လွှာကိုပိုသုံးသည်။

ဥဘေး ပေါငခြှံသားကို လွှာနှင့ြ လကြသ်ည်။ ပြီးတော့ ဥကိုလှည့ပြတ် လကြသ်ည်။ ဥကို စိမပြှနပြေေ လကြစြုပသ်ည်။ ဥအောကမြှ စပြီး လီးတံထိပဖြွားအထိ လွှာဖြင့လြကြကြာ တကသ်ည်။ လီးတံအောကပျိုင်းကို သှားဖြင့ြ မနာအောငကြိုကကြှည့န်သည်ေ… ပြီးတော့ နှုတခြမ်းဖြင့ြ ကိုကသ်ည် ဒါကတော့ ပညာပါလှန်းသည်။ ကြှနတ်ောြ အောန်ရသေည်…

“ကိုကို… လီးကိုကိုကတ်ာ နာလားဟင်”

“မနာပါဘူးဇာခွညရြ… ကိုကိုလည်း သိပကြိုကောင်းနတယ်ေ…”

လီးကို ကကြနွနကိုငပြှီး ဒဈကို ပြှတကြနဲနအေောင် ငုံလိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲတွင် လကေုနသ်ည့အြထိ ပြင်းပြင်းစုပပြဈလိုကသ်ည်၊ နှုတခြမ်းဖြင့ြ ပြတဆြှဲကာ ပြနထြုတပြှီး ဒဈပတလြညကြို လွှာဖြင့ြ လိုကလြွှကသ်ည်။ လီးဒဈအောကပျိုင်းကို Ice Cream လကြသ်လိုမွိုး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အေးအေးဆေးဆေး လကြန်သည်ေ။

“ကိုကိုရယ်… ကိုကို့လီးက အရသာရှိလိုကတ်ာ… ခုမှ ပိုစုပလြို့ကောင်းနတယ်ေ…”

“ဇာခွညစြုပတ်ာကောင်းလိုကတ်ာကြယ်… ဒီတဈခါ ကောင်းလှန်းလို့… ကိုကိုရူးရမယ့အြလှည့ပြဲ…”

“ဇာခွညစြုပန်ရင်ေ ကိုကို ငှိမန်တေော့ ဇာခွညပြဲ တဈဖကသ်တစြုပန်ရသေလိုပဲ… ကိုကိုရယ်… အားရ တဲ့အခွိနလြေး ပါးစပထြဲဆောင့ဆြောင့ြ–ိုးထည့ပြေါ့…ကိုကိုရ… အဲဒါမှ ဇာခွညလြည်း စုပရြတာအား ရှိမှာပေါ့”

ပြီးတော့ ပါးစပထြဲသို့ ဆတကြနဲ ထိုးသှင်းယူလိုကြ၊ ထုတတ်ော့ ပြတဆြှဲကာ ဖြည်းဖြည်းလေး ထုတလြိုကန်ှင့ြ ထိုအတိုင်း ဆယခြါလောကြ သှင်းထုတလြုပသ်ည်။ ပြှတခြနဲ့မှညအြောင် ဆှဲထုတလြိုကပြှီး… လကြကြာလကြကြာ… ဒဈကိုအပေါပျိုင်းလေး သှားဖြင့သ်ာသာလေး ခဲကြည့်သ်ည်…ပြီးတော့ ဒဈကိုကြည့်ြ နလကြြေ…

“အိုး..ကိုကိုရယ်… ကိုကို့လီးဒဈကို ကိုကစြားပစ်လိုကခြငွတ်ယ်…လီးကြီးကိုခစွလြိုကတ်ာ…”

“ကိုကစြားလိုကလြေ…”

“အိုး…တောကြှာ စုပစြရာမရှိ –ိုးစရာမရှိ ဖြစ်နမယ်ေ…”

လီးကိုပါးစပထြဲဖိစုပကြာ ခေါင်းကို ဘယည်ာ ဝိုကလြှည့သ်ည်။ ကြှနတ်ောြ ကော့လာသည်။ ခံနိုငဖြို့ ဆိုတာ မလှယတ်ော့ သူတန်းကနဲ သတိထားမိသှားသည်။ ကိုယအြနအထေားပြငလြိုကသ်ည်။ အပြငထြုတ် လိုကသ်ည်။

“ကိုကိုရယ်…ဒီလီးကြီးမစုပရြရင်… ဇာခွညသ်လေိမ့မြယ်…ကိုကိုရယ်… အမြဲပေးစုပန်ောြ…”

လီးနှင့ြ လညပြင်း တဈတန်းတည်းနီးနီး ဖြစ်သှားအောငည်ှိလိုကကြာ ဆတကြနဲ ထိုးဟပယ်ူလိုကရြာ လညပြင်းထဲအထိ စိုကဝြငသ်ှားသည်၊ ဖြည်းဖြည်းပြနထြုတသ်ည်။ ထိုအတိုင်း လေးခါခန့လြုပလြိုကရြာ ကြှနတ်ောြ လရညပြန်းထွကြ ကာနီးလာသည်။ သူအပြငထြုတလြိုကပြှီး ပါးနှင့ကြပထြားပြီး သာသာလေး ပြတသ်ည်။

“ကိုကို့လီးက ပူပြီးနှေးတာကတဈမွိုး၊ တင်းနပမေယေ့ြ နူးညံ့တဲ့လီးအသား အရသာကတဈမွိုး၊ အနံ့ ကော…ပြီးတော့လေ…ပြီးတော့ ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ –ိုးပေးတာ သိပကြောင်းတဲ့ အရသာကို ပေး တာ ဒီလီးပါလား ဆိုတာစိတထြဲ သိပြီးတော့စုပရြတာ… သိပစြုပကြောင်းတာပဲ ကိုကိုရယ်… ကိုကို့လီးက ပါးပေါမြှာနှေးနတောပဲ… သှေးခုနန်တောတောငသ်ိနရတေယ်… ပြီးတော့ ဒီလီးက ဇာခွည့လြငရြဲ့လီး ပါလား… ဇာခွည့အြပိုငလြီးပါလား… ဆိုတာ စဉြးစားလိုကရြင် ရငထြဲသိမ့ကြနဲ့ပဲ…”

“သှောြ…မိန်းမရယ်… မိန်းမစုပပြေးတာ ကိုကို ဘယလြောကကြောင်းသလဲဆိုတာ ကိုကိုမှ မပြောပြ တတတ်ာ… ကိုကို့တဈသကမြှာ လီးကို ဒီလိုအယုယခံရမယလြို့ လုံးဝမတွေးထငထြားခဲ့ဘူး ဇာခွည် ရယ်… ဇာခွညန်ဲ့မှ ဒီလိုခံစားဖူးတာ…”

“ယောကြွားတဈယောကအြတွကြ… မိန်းကမ လိုလိုချင်ခြငွြ လီးစုပခြံရတဲ့ အရသာဆိုတာ ဘယလြိုကောင်း သလဲဆိုတာ စကားနဲ့ပြောပြဖို့ခကတ်ယ် မိန်းမရ… ကိုကို့မိန်းမ လီးစုပသ်ိပတ်ောြ တာပဲကြယ်… ”

“တကယလြာဟင်?…ကိုကို ဇာခွည့စြောကပြတကြိုလကြပြေးတာ ခံဖူးတာပဲ…ကိုကိုရယ်… ဇာခွည် ခံစားနားလညပြါတယ်… ကိုကိုကမှ ဇာခွည့ထြကပျိုတောသ်ေးတယ်… ဇာခွည့မြှာ ခံရတာ… တဈကိုယ် လုံး မုနတ်ိုင်းမှှေ့လိုကသ်လိုပဲ… အသည်းထဲ အေးကနဲ အေးကနဲ အရမ်းပဲ…ဟယ်…ပြောရင်းနဲ့ကို တအားစုပခြငွလြာပြီ…နအေုံး လကြအြုံးမယ်…”

ဒဈအောကကြို လွှာဖြင့ြ လကြသ်ည်…လီးအောကပျိုင်း တဈလွောကကြို လွှာဖြင့လြကြသ်ည်… ဒဈကို ပြှတကြနဲ အသံမှညအြောင် စုပလြိုကပြှနသ်ည်။ နှုတခြမ်းဖြင့ြ ပြတဆြှဲသည်။ လီးကို အာခေါငထြဲဝငသ်ည့ြ အထိ ဆောင့စြုပလြိုကသ်ည်။ ဖြည်းဖြည်း ပြနထြုတသ်ည်… ထိုအတိုင်း ဆယခြါလောကလြုပသ်ည်…ပြီးတော့…

“စုပလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ…ဒီတဈခါ ငှိမင်ှိမလြေးနပေေးနောြ ကိုကို…ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ ပြီးပေးနောြ…”

ပါးပေါမြှပြတဆြှဲရင်း ဒဈကို ပြှတကြနဲစုပယ်ူလိုကသ်ည်။ လကဖြှင့ြ လီးအရင်းကို ကိုငထြားလိုကပြှီး ဒဈကို သှကသ်ှကကြလေး စုပန်သည်ေ။

ကြှနတ်ောြ တောတ်ောကြော့ကာ ခံနရသေည် ငှိမန်အေောငလြည်း မနည်း ထိန်းထားရသည်… ပြီးလုနီးပါးဖြစ်တော့… သူလီးအရင်းအောကပျိုင်းကို လကမြဖြင့ြ ဖိကာ အားပါပါ ညှဈထားလိုကသ်ည်…ကြှနတ်ော့မှာ ထွကမြည့စြဲစဲ လရညတ်ို့ထွကပြေါကြ လုံးဝပိတသ်ှားသည်… ဒဈကိုလည်း ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ အစွမ်းကုန် စုပန်သေောကြောင့ြ… ကောင်းလှန်းသည့ဒြဏကြို မခံနိုငဖြစ်ကာ လီးတချောင်း လုံး ပူပြီးကငွတ်ကလြာသည်…တကိုယလြုံး တဖငွြးဖငွြးဖြစ်ကာ…

“အား အားး အားးးး အားးးးးးးးး”

အသံအကယွလြောငဆြုံး အောလြိုကသ်ည့အြခွိနကြိုကြ လီးအရင်း ကိုလှှတပြေးလိုကသ်ည်။ ဒဈကို တော့ ပါးစပထြဲငုံခဲထားသည်။ ထွကပြေါကရြသှားသော လရညတ်ို့သည် ပေါကကြှဲသလို ပန်းထွကန်သည်ေ။ ဒီတဈခါ လိုမွိုး ကြှနတ်ော့ဘဝတွင် တဈခါမှမပြီးဖူးသေးပါ။ ကြှနတ်ော့လီး တောတ်ောအြီသှားသည်။ ထိုအခွိန် သုတလြှှတရြသော အရသာကား ဘာနှင့မြွှ နှိုင်းယှဉြ၍မရ။

သူကလည်း နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြား ဖိစုပကြာသောကမြွိုနသည်ေ။ လုံးဝမကနွတ်ော့မှ လီးကို သူ့မကြန်ှာအနှံ့ တပမြကစြှာ ပြတတ်ော့သည်။ ဒီတဈခါ သူ့မကြန်ှာပြတတ်ာ လုံးဝမခံနိုင်… လီးသိပကြငွန်သည်ေ သူပြတလြို့ အားရမှ ကြှနတ်ော့ဆီးခုံပေါြ သူ့ခေါင်းထိုးကကြာ…သူလည်း ပြော့ခွသှေားသည်။ ဘယတ်ုန်း ကနှင့မြတူသော “ပြီးခွင်း” အရသာကို ခံစားလိုကရြသည်။ ဒီတဈခါ အသံမထွကန်ိုငသ်ူက ကြှနတ်ောဖြစ် သှားရသည်…

“ကိုကို…ကောင်းရဲ့လားဟင်?”

“ကောင်း…တာမှ…မိန်း…မ….ရယ်…တဈသကလြုံးဒီလို တဈခါမှ မကောင်းဖူးဘူး…ဟူးးးးးး”

………………………………………………….

🌻အတွေ့အကြုံသဈ🌻

(ကြှနတ်ောြ ပြီးသှားလွှင် ပြနလြညအြသင့ဖြစ်ရန် အနည်းဆုံးတော့ ဆယမြိနဈခန့ြ အခွိနယ်ူရသည်။ နှစ်မိနဈအတွင်း ပြနလြညထြောငမြတအြောင် သူထပလြုပလြိုကသ်ည့ြ အလုပကြား ကြှနတ်ော့တဈသကတ်ှင် လုံးဝ၊ တဈခါမှ မကြုံဖူး… ဖြစ်ပုံကား…)

ဆီးခုံမှာ ကပထြားသော ခေါင်းထူလာပြီး လုံးဝပြော့နသေော လီးကိုကိုငကြာ သူထပစြုပတ်ော့သည်။ ဒီတဈခါစုပပြုံ ထူးသည်။ “လီးဒဈ အောကခြှေ ပတလြည်” ကို သူ့နှုတခြမ်းစိုစိုတင်းတင်းဖြင့ြ လှည့လြှည့ကြာ ရဈစုပရြင်း ဒဈကို လွှာဖြင့ဖြိထိုးပေးနသည်ေ။ စုပပြုံရိုးရှင်းသလောကြ ထိခကြကြ ပြင်းလှသည်။

ရှိသမွှ အကြောတို့ကို ထိုးတိုကန်သလေို ခံစားရပြီး ဒီလိုတဈခါမှ မကြုံဖူးပေ၊ ကြှနတ်ောြ အလူးအလဲခံစား နရသေည်… အံ့သှစရာ ကောင်းလောကအြောင် အခွိနတ်ိုအတွင်း မတထြောငကြာတင်းလာသည်။ နာရီကြည့်ြ လိုကတ်ော့ သုံးနာရီထိုးနပြေီ။

“ကောင်းလှခညွလြား မိန်းမရယ်…စုပတ်တလြိုကတ်ာကြယ်… ဒီလောကအြမှန် တဈခါမှ ပြနမြထဖူးဘူး”

“ကိုကိုလကြပြေးတော့ မှှေ့တာလေးကို သတိရပြီးတော့ စမ်းစုပကြှည့တ်ာ ကိုကိုရ…”

“ခစွလြိုကတ်ာ လီးကြီးရယ်…ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယ်…ခစွလြို့ကိုး မဝဘူး”

“ကိုကို့လီး မတထြောငလြာပြီ၊ သူ–ိုးချင်န်လေို့ ထငတ်ယန်ောြ”

“–ိုးချင်န်သလေားကြယ်”

“ဟုတမြှာပေါ့…”

“ကိုကိုနောြ… ဇာခွည့လြီးကြီးနဲ့ စကားပြောနပေါတယဆြို…ဇာခွညတ်ို့ စကားပြောတာ ဝငမြပါနဲ့နောြ…”

“အဲ…တော့ သူ ခေါင်းညိတပြှနတယ်ေ… ဟုတလြားလီးကြီးရယ်… မမကိုပြောပြ…မမကို –ိုးချင်န်ေ လား ဟင်?”

“အဲ ဟုတကြဲ့တဲ့…ကိုကို သူပြနပြှောတယ်”

“–ိုး…–ိုး… –ိုးချင်သ်လောကြ–ိုး… ဒါနဲ့… မမပါးစပကြို –ိုးချင်န်လေားကြယ်”

“အဲ…သူ ခေါင်းရမ်းနတယ်ေ…ပါးစပန်ဲ့သူဝသှားပြီ…”

“လီးကြီးရေ…မမစောကပြတကြို –ိုးချင်န်လေားကြယ်”

“ဟုတကြဲ့တဲ့…ကိုကို…သူဇာခွည့စြောကပြတကြို –ိုးချင်န်တော…”

“မမစောကပြတ်–ိုးချင်လြည်း စောကပြတပြေါ့ ဘာ–ိုး–ိုး ကောင်းတာပဲ ဥဈစာ…နောြ..ကြယ်”

“ဘာ–ိုး–ိုး ကောင်းတယတ်ဲ့…ကိုကို…”

“လီးကြီးရေ့ မမပါးစပန်ဲ့စုပတ်ာကော ကြိုကရြဲ့လားဟင်”

“အယ်…သူကြိုကတ်ယတ်ဲ့ ပြောလြိုကတ်ာ…မမလည်း ကြိုကမြှကြိုကြ…သိလား…”

“လီးကြီးရေ့ မမစောကပြတကြို ခစွလြား ဟင်?”

“အယ်…သူဇာခွည့စြောကပြတကြို ခစွတ်ယတ်ဲ့ ကိုကို…”

“မမလည်း လီးကြီးကို အရမ်း…အရမ်း…ခစွတ်ယန်ောြ၊ ရောအင့ြ ပြှတ်”

“ဟယ်…ဇာခွညန်မ်းပေးတာ.. ကိုကို့လီးကြီး ပြောန်တယေတ်ော့ြ၊ တရမ်းရမ်းနဲ့ သူ့မမကို –ိုးမယ် –ိုးမယ် ပြောနတော ထငတ်ယ်”

လီးကို အရင်းမှကိုငကြာ သူ့ပါးပေါြ တဖတဖြတရြိုကန်ရင်ေး…ပါးနှင့ပြှတဆြှဲကာပါးစပန်ား ရောကတ်ော့ ပြှတကြနဲ ပါးစပထြဲ ထိုးသှင်းယူလိုကပြှီး…ပြနထြုတကြာ နောကပြါးတဈဘကဖြှင့ြ ထိုသို့လုပပြှနသ်ည်။ လငေါးခါ ပြတဆြှဲစုပ် လုပပြှီး ပါးစပထြဲထည့ကြာ ရှေ့တိုးနောကင်င် ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လေးငါးချောကခြါ စုပလြိုကပြှီး ပြနထြုတလြိုကကြာ…။

“–ိုးနတေုန်း ပါးစပန်ဲ့ဝေးရမှာမို့ နှုတဆြကန်တောကိုကိုရ… စုပရြတာ ဝသေးဘူး..”

“မိန်းမကလည်းကြယ်… ဒါဆိုထပစြုပပြေါ့…”

“အှန်း… ဇာခွည့စြောကပြတလြည်း ကြည့်ပြါအုံးကိုကိုရ… အခွအနေေ မကောင်းတော့ဘူး ရလွှေံနပြေီ.. …ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ကိုကို့လီးနဲ့ အရမ်းအ–ိုးခံချင်န်ပြေီ…ကိုကိုရဲ့…–ိုးပေးပါနောြ…”

“–ိုးမယ်…”

“ကတော့နောြ…ကိုကို၊ ဇာခွညတ်ကြ–ိုးပေးမယန်ောြ၊ ကိုကို ပကလြကအြိပ်…”

“အဲလို နောကမြှ–ိုးမယလြေ… အခု ပုံစံတဈမွိုးပြောင်း–ိုးမလို့…”

“–ိုးလကေိုကိုရ…ဇာခွည် ဘယလြိုနပေေးရမလဲ”

“ကုတင်းအစွန်းကိုလာလိုကြ လေးဘကထြောကလြိုကြ…ကိုကိုအောကဆြင်းမယ်…”

“ကဲထောကပြှီ…”

“ကိုယအြပေါပျိုင်း တဈခုလုံးကို အောကပြုံခလွိုကြ၊ အင်း၊ အဲလို၊ ဟုတပြှီ၊ ဒူးကိုဇာခွည် ဘကန်ဲနဲကြေး…ပေါငကြို နဲနဲခွဲလိုကြ…ရပြီ ခါးကိုခွကပြှီး နှိမ့ခြလွိုကြ…စောကပြတကြို ကော့တငပြေး…ဟုတတ်ယ် အဲဒီလို…နောကကြနေ ကိုကို့လီး ထည့ပြှီး –ိုးမယ်…ကဲ၊ –ိုးတော့မယန်ောြ…”

ကုတငအြောကဆြင်း မတတ်တရြပလြိုကကြာ ကားစွင့န်သေော တငန်ှဈမှှာကြားမှာ စောကရြညရြှှဲပြီး ပြူထွကန်သညေ့ြ စောကပြတဝြသို့ လီးတေ့လိုကသ်ည်။ တင်းပါးဖြေးလုံးလုံးလေးကို ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေး လိုကပြှီး ခါးသိမသ်ိမလြေးကို လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ကိုငလြိုကသ်ည်။ –ိုးသှင်းရာ ကပြပြငကြပြန်သေောလြည်း အဆုံးဝငသ်ှားသည်။ သုံးလေးခကြြ ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပကြာ၊ လီးအဝငလြမ်းကြောင်းကို စမ်းသပလြိုကြ သည်။ လီးလမ်းကြောင်း သချောသှားသဖြင့ြ ခါးကိုလှှတကြာ သူ့တငန်ှဈမှှာကို လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ သချောစွာ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။

“အင့ြ၊ ကိုကို့လီး ဝငတ်ာ ထဈထဈရဈရဈနဲ့… ကောင်းလိုကတ်ာ…တမွိုးပဲ…”

“ကိုကို–ိုးတော့မယန်ောြ…”

“–ိုး ကိုကို–ိုး”

လီးကို တဈဆုံးသှင်း တဆုံးထုတ် မှေးမှေးမှနမြှန် –ိုးနတေော့သည်… လီးအဝငမြှာ စီးစီးပိုငပျိုငရြှိသော ကြောင့ြ –ိုးခကြတ်ိုင်းမှာ အရသာရှိလှသည်…။

“အို၊ ကိုကိုရယ် ဒီလိုအ–ိုးခံရတာ စောကပြတထြဲ၊ တမွိုးကောင်းပြနရြော ဇာခွည့စြောကပြတတ်ဈခုလုံး ပြတပြှတပြှီးဆှဲနသလေိုပဲ….ဇာခွည်….ခံ…လို့…လို့….တအား…ကောင်း…နေ….တယ်…အို…အမေ့… သိပထြိတာပဲ ဇာခွညတ်ော့…သှားပြီ…–ိုးသှင်း.. –ိုးထုတတ်ိုင်းမှာ အားးးးး ရှိလိုကတ်ဲ့ လီးအရသာ …အိုးး….အား…အ… အ…အ…အ….–ိုးးးးးးး……ကိုကို–ိုးးး…အားးး”

အတောကြှာ–ိုးပြီး အရှိနတ်ငကြာ ခပသ်ှကသ်ှကြ–ိုးတော့သည်…။

“အားးးး အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… ဇာခွည်…အီးးး…အဈ…အဈ…. သိပကြောင်း… အားး…အ..အ..အ…ကိုကို ရယ်…”

“အင်း… အင့ျ… အင်း…အင့ျ… အင်း…အင့ျ…အင်း…အင့ျ…အားးး”

“ကိုကို…ကိုကို…ထုတပြါအုံး…ထုတပြါအုံး…မနနေိုငတ်ော့ဘူး…လီးပေး…လီးပေး…အီးး…”

“ဟေ ဇာခွညန်ာလို့လားကြယ်…”

“နာဘူး၊ ကောင်းလှန်းလို့…အီးး…”

မောနသညေ့ကြှားက အသံခွှဲခွှဲလေးဖြင့င်ိုရင်းပြောသည်…

“ဘယလြို…”

သူကြှနတ်ော့ဘကြ လှည့ကြာ စောကရြညရြှှဲနသေော ကြှနတ်ော့လီးကို အရင်းမှကိုငပြှီး သူ့မကြန်ှာအနှံ့ အရူးအမူး ပြတတ်ော့သည်။ ပြတလြို့ဝမှ သူ့ပါးစပထြဲ ဆတကြနဲသှင်းယူကာ တပြှတပြှှတန်ှင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကြ စုပတ်ော့သည်။

ကြှနတ်ော့ကို ခါးမှကိုငကြာ…လီးကို သူ့လညခြွောင်းပေါကထြဲ ရောကသ်ှားသည့အြထိ ဆောင့ြ စုပလြိုကပြှီး ဖြည်းဖြည်းလေး ဆှဲထုတန်သည်ေ။ ဒဈရောကမြှ ပြှတကြနဲမှညအြောင် ပါးစပထြဲမှထုတလြိုကြ သည်၊ သူ့ နီစိုစို နှုတခြမ်းတို့ဖြင့တ်ေ့ကာ နမ်းလိုကပြှီး လီးကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။

“ကိုကို–ိုးပေးတာ ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်၊ ကိုကို့လီးကို ခစွခြငွလြှန်းလို့…ကိုကို –ိုးတော့နောြ…”

“ဇာခွညင်ိုတော့ နာနပြေီထငလြိုကတ်ာ…”

“ဟုတဖြူး…သိပကြောင်းတော့…မနနေိုငဘြူး…ငိုတာပဲ… ငိုတာသိပကြောင်းလို့…သိလား… ဇာခွညင်ိုရင် ပိုပို–ိုးပေး နောြ… အဲဒါ နာလို့မဟုတဘြူးနောြ…ကောင်းလှန်းလို့နောြ…”

ပြောကာ ယခငအြနအထေားအတိုင်း သှကလြကစြှာပြောင်းလိုကကြာ စောကပြတကြော့ပေးကာ သူ့ လကန်ောကပြှနဖြှင့ြ ကြှနတ်ော့လီးကို တေ့ပေးဖို့စမ်းသည် မမိ…။

ကြှနတ်ောကြုန်းလိုကပြှီး ဆီးခုံနှင့ြ စောကပြတကြိုလကဖြှင့ြ အားရပါးရ ပြတပြေးလိုကသ်ည် စောကရြည် များ ပေါငတ်ဈလွောကစြီး ဆင်းနသည်ေ။ စောကမြှေးတို့မှလည်း စောကရြညသ်ီးနသည်ေ။ လကရြှှဲသှားသည်။ လကကြို အောကထြဲနှိုကတ်ော့ သူ့နို့ကိုကြှပေးသည်။

သူ့နို့တို့ကို စောကရြညဖြှင့ြ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြတရြ အလှနခြွောနသည်ေ။ သူလည်း တ အင် အင် ညည်းနသည်ေ။ နို့ပြတပြေးပြီးတော့ စောကပြတ် စလကြြ တော့သည်။

ပြူနသေော စောကပြတကြို လွှာဖြင့ြ ထိုးလကြပြေးလိုကသ်ည်… ခရပြငေ့ပြုံ ပန်းရောင် စအိုပေါကကြလေးကို လွှာထိပဖြှင့ထြိုး ပေးလိုကပြှီး စောကပြတကြို အောကမြှနေ အပြားလိုကြ လကြတ်ငလြိုကသ်ည်…စောကစြေ့လေးကို စုပပြေးလိုကပြှီး စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လွှာကို ခကခြကခြဲခဲ ရ အောင် ထိုးသှင်းကာ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး လကြသ်ည်။

“အိုးးး…ကိုကို…ကိုကို…စောကပြတထြဲ ကိုကို့လီးကြီးနဲ့ –ိုးပေးပါတော့…အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ… –ိုးပါတော့ လို့ဆို…လီးမရရင်…ရူးတော့မယ်…အီးးး…ဟင့ြ…ဟင့ြ…အားးးး…

ထိုအခါမှ….လီးဒဈကို စောကပြတဝြတေ့လိုကကြာ ဆောင့သ်ှင်းလိုကရြာ

“အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ… အရသာရှိလိုကတ်ာ…အိုးအို့အိုးးး…ရှီးးးးးးးး ဟင်…ဟင်..ဟင်”

–ိုးခကြတ်ိုင်းကို နောကသ်ို့ ကော့ပစ်ပေးကာ စောကပြတကြို မှှေ့ယမ်းသှင်းယူသည်။ ကြှနတ်ောြ လည်း ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ခဏကြာ –ိုးလိုကရြာ…

“–ိုးးးးး….ကိုကို ဇာခွညကြောင်းနပြေီ၊ –ိုး –ိုး…အား…”

“ဟူးးးး.. ကောင်းလိုကတ်ာ…အား ဇာခွည်…ပြီး…အီးး…အီးးး.…တော့…အော့ြ…မယ်….အားးးးးးး ပြီးပြီ… ဟူး….ဇာခွည် ပြီးပြီ…ပြီးပြီ…ဟူးး…”

အောလြိုကရြာ ဆယခြကြခြန့ြ ထပဆြောင့ပြေးလိုကပြှီး စောကပြတကြ လီးကို အတင်းညှဈနသဖြေင့ြ ကြှနတ်ောြ ပြီးသှားမှာကို စိုးရိမကြာ –ိုးတာရပပြေးလိုကပြှီး လီးကိုလည်း ညငသ်ာစွာ အပြငဆြှဲထုတထြား လိုကသ်ည်။ လီးထုတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ သူ အိပယ်ာပေါြ ခွပစ်ေလကပြဈမှောကကြသွှားသည်၊ အကြောဆှဲသလို ဆန့င်ငဆြန့င်င် လေးငါးခါခန့ြ ဖြစ်သှားပြီး မေ့မွောနသလေိုမွိုး ငှိမသ်ှားသည်။ သူ့စောကပြတမြှလည်း စောကြ-ရညတ်ို့ ပြကကြနဲ ပြကကြနဲ ထွကန်ပြေီး အိပယ်ာပေါအြထိ စီးကနွသည်ေ…။

……………………………………………….

🌻အဆုံးမရှိ🌻

တအောင့လြေးကြာမှ သတိပြနဝြငလြာသလို ဖြစ်သှားပြီး ပြော့ခွနရေောမှ ဖြည်းဖြည်း အားယူကာ ပကလြကလြှန် လိုကသ်ည်…လေးပငန်သေော မကြခြှံကို အားယူပင့တ်ငကြာ…ကြှနတ်ော့ကိုကြည့်သ်ညန်ှင့ြ သူ့မကြန်ှာ… မကြန်ှာခကြခြငွြး မည်းသှားကာ လူသတမြိသလောကြ အပြဈကြီးကို ကြူးလှနမြိသူလို…

“အယ်…ယောကြွားရယ်….လီးတန်းလန်းကြီးနဲ့…မပြီးသေးဘူး…ဇာခွည် ကောင်းလှန်းပြီးတော့ သတိ လှတသ်ှားတယ် ကိုကိုရယ်…အားနာလိုကတ်ာ…”

သူ့အသံတိမဝြငသ်ှားပြီး ငိုရင်းပြောသည်… သူပြောတုန်း ဘယလြိုမှ ဝငပြှောမရတတ်…

“လာ–ိုး…ဇာခွညကြုန်းမယ်…စောကပြတထြဲ…ခံနိုငသ်ေးတယ်…ကိုကို….ဆကြ–ိုး… အီး…ဟင့ြ… ကိုကို ပြီးအောင်–ိုးပါနောြ…”

“အဲလို မဟုတဘြူး မိန်းမရယ်”

“ကိုကိုရယ်…ပြောနဲ့…–ိုး…”

“ပကလြကပြဲ ပေါငကြားပေး…”

ပြောလိုကရြာ ခကြခြငွြးဒူးကို ထောငကြာပေါငကြို ကားပေးလိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောကြုတငပြေါြ မတကြ တော့ဘဲ သူ့ပေါငကြှားဝငသ်ှားလိုကရြာ၊ လီးကို ကပြာကရာကိုငကြာ စောကပြတဝြသို့အမှန် တေ့ပေးကာ လီးဝငအြောင် ကော့သှင်းယူတော့ ဆောင့ကြာ–ိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ လီးသှင်းပြီး ဖိထားလိုကကြာ သူမှာ အပြဈစွဲစိတရြှိသှားမှာ မလိုလား.. သူ့ကိုပြနရြှင်းပြဖို့ ကြိုးစားသည်…

“ဇာခွည် ကိုကိုပြောတာ နားထောငကြှယ်…” ဆကပြှော၍မရတော့ ..သူဝငပြှောတော့သည်…

“ထောငဘြူး…ဇာခွည့ကြှောင့ြ…ကိုကိုအခုလို…အရှိနပြကြသ်ှားတာ…အီးးး..ကိုကိုက…ဇာခွည့ကြိုတော့ …အီး…ကောင်း….အောင်…အဟင့ြ…လုပပြေးပြီးတော့…ကိုကို့မှာ.အီးး…မပြီး…အီး…အဟင့ြ…ဟင့ြ.. –ိုးပါကိုကိုရယ်…ပြီးအောင်–ိုးပါနောြ…” တရစပပြှောနရင်ေး ငိုတော့သည်…

“မငိုနဲ့လေ…ပြောတာနားထောငပြါအုံးမိန်းမရ…”

“ဘာလဲ..ပြော…”

“ဇာခွည် ပြီတဲ့အရှိနကြို အပြညအြဝ ခံစားလို့ရအောင်…. ခစွလြှန်းလို့ အနားပေးတာလေ…မိန်းမရဲ့” ပြောကာ… တင်းတင်းကပြကြပြြ ဖကပြေးလိုကလြသည်ေ…

“ဇာခွည့ကြို စိတန်ာလို့ မဟုတပြါဘူးနောြ…တကယန်ောြ ကိုကို? ဒါဆိုဆကြ–ိုးလေ..”

“တကယပြေါ့ ဇာခွညရြဲ့… ကိုကိုပြီးအောင်–ိုးမှာပေါ့…ခဏလေးဟာကို…”

“ခဏလည်းမရဘူး…ခကြခြငွြး–ိုး…ကိုကိုမှမပြီးသေးတာ…ကိုကိုပြီးအောင်…ဆောင့ြ–ိုး…အားးး”

“ထပကြောင်းပြနပြှီ..ကောင်းလှန်းလို့…ဇာခွညတ်ော့…သတေော့မှာပဲ ကိုကိုဆောင့ြ..ဆောင့ြ..ဆောင့ြ..”

ဆောင့ြ–ိုးတော့ စောကရြညမြွား စငထြှကလြာသည်။ ကြှနတ်ောြ လီးမှေးနှင့ဗြိုကအြနှံ့ စောကရြညတ်ို့ ပကေုနသ်ည်။ စောကရြည် အထွကမြွားသောလြည်း –ိုးရတာ ထဈရဈစွာ စေးစေးပိုငပျိုင် ရှိလှသည်။ ဇာခွည့စြောကပြတကြ ကပြကြိုကပြလြှသည်။

သူ့ဆီးခုံနှင့ြ တဖတဖြတရြိုကသ်ံ၊ စောကပြတထြဲ တဗှဈဗှဈလီး ဝငထြှကသ်ံညံနသည်ေ။ သုံးလေးမိနဈခန့ြ ဆကဆြောင့ြ–ိုးလိုကရြာ အကော့အပင့ြ အမှှေ့ အယမ်း ကြမ်းလာ သည်၊ စောကပြတကြလည်း လီးကို အားကုန် ညှဈညှဈဆှဲနသည်ေ…ညှဈလိုကတ်ိုင်းလည်း ထိလှန်းလှသည်…

“ကိုကို၊ ဇ..ဇ…ဇာဇာ ထပပြှီးခါနီးလာပြီ၊ အို…အား အ…အ…အ… အ… အ…ပြီးးးးပြီ…အိုး၊ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ အင့ြ…အင့ြ”

ကြှနတ်ောကြ မပြီးသေး…ဆကြ–ိုးသည်။

“အနားမပေးနဲ့…အဲ…ကိုကို..ပြီးးး..အောင်–ိုးးးနောြ…အား…အားးး…ကောင်းပြနပြှီ…ယောကြွားရယ်…”

နှစ်မိနဈခန့ြ အားကုနဆြောင့ြ–ိုးနရော… ပြီးခါနီးလာသည်…သူ့ဘကကြတုန့ပြှနတ်ာလည်း အားပါလာ သည်။ ကြှနတ်ောပြှီးသှားသည်၊ လီးကို စောကပြတထြဲပင် သိပထြားလိုကသ်ည်။ သူ့စောကပြတကြ အကြင်း လိုကအြကြင်းလိုကြ လီးကိုညှဈယူနသည်ေ။ သူကောင်းသည့ြ အရှိနကြိုမပကြစြလေို… သူသတိ ဝငလြာသည်…

“ဇာခွည့စြောကပြတကြလဲနောြ၊ ကိုကို့လီးကို အတင်းဆှဲညှဈနတောပဲ ထုတလြိုကြ ကိုကို ထုတလြိုကြ အယ်… ဘာလို့ အောင့ခြံနတောလဲ… ကိုကိုရယ်…ထုတပြါဆို…”

အရညရြှှဲနသေော စောကပြတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကရြာ ပြှတကြနဲ အသံမှညသ်ှားသည်။

“ကိုကိုကလည်း လီးကိုသနားအုံးမှပေါ့၊ သူ့ခမွာ၊ နေ့ခင်းရော ညနရေော ညရော အခုတောငသ်ုံးခါ ပြီးအောင် အကြာကြီး –ိုးနရတော၊ သူလည်းမောမှာပေါ့၊ ဒီစောကပြတကြလည်း အလိုကကြမ်း ဆိုးမသိ… သုံးခါပြီးအောင် အ–ိုးခံထားတာတောင်… ဇွတည်ှဈတော့တာပဲ၊ ကိုကိုနောြ…စောကပြတကြို အလိုမလိုကန်ဲ့…”

သူ့မှာ လီးကို သနား၊ စောကပြတကြို စိတဆြိုးနှင့ြ ကြှနတ်ော့ဘကြ လှည့လြာသည်။ ခွှေးတကိုယလြုံး ရှှဲနသေော ကြှနတ်ော့ကို မှငလြိုကတ်ော့မှ ဒေါသပြကော မကြန်ှာခကြခြငွြး ပြောင်းသှားသည်။ သူ့မကြဝြန်းထဲ ကရုဏာ လွှံတကလြာကာ…

“ဟယ်…ကိုကို…လာကုတငပြေါတ်ကြ ဇာခွညရြငခြှငထြဲလာ..မှောကအြိပလြိုကြ…ဇာခွညဖြကထြားမယ်၊ မောနလေား…ဟင်..ကိုကိုရယ်…ခစွလြိုကတ်ာ…အို…တုနန်အေောငခြစွတ်ယ်…ကိုကိုရယ်…”

ပြောရင်း သူ့ရငခြှငထြဲသှင်းကာ ကြှနတ်ော့ရငဘြတမြှာ သူ့နို့တွေ ပြားကပသ်ှားသည့အြထိ ဖကပြှီး ကြှနတ်ော့န်ှင့ြ ပါးချင်ကြပထြားလိုကသ်ည်။

“ခစွတ်ယ်…ခစွတ်ယ်… နှင့တ်ိုးတိုးလေး… အကြိမကြှိမ် အခါခါပြောနသည်ေ… ဖကထြားတာလည်း တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ တအောင့ကြှာ အမောဖြလေိုကပြှီး သူ့နှုတခြမ်းကို နမ်းပေးလိုကသ်ည် သူလည်း ပြနန်မ်းနသည်ေ…လေးငါးမိနဈကြာသှားသည်၊ နမ်းလို့အဝ

“–ိုးတတလြိုကတ်ာ…ကိုကိုရယ်၊ ပိုးစိုးပကစြကပြဲ၊ သိလား၊ ဇာခွညသ်ုံးခါတောင် ပြီးသှားတယ်… ကိုကိုလီးက လရညပြန်းထုတတ်ာ…သိလား… အရမ်းထိတာပဲ…“ရော့ကြာ ဒါအရသာပဲ” “ရော့ကြာ ဒါအရသာပဲ” ပြောပြောပြီး ပေးနသလေိုပဲ…အီဆိမ့လြှန်းမက အီဆီမ့ပြှီးတော့ ဇာခွည့စြောကပြတ် လရညဝြ… အ–ိုးဝ…လီးဝပြီ… စောကရြညတ်ှေ ထွကထြားတာအများကြီးပဲ… ကိုကို–ိုးလိုကတ်ဲ့ စောကပြတလြည်း ပြနကြှည့ပြါအုံး ကိုကိုရယ်…”

“ဇာခွညရြယ်… ကိုကိုဒီ–ိုးတဈခါမှ အရသာ မရှိဖူးသေးဘူး… ဇာခွညန်ဲ့–ိုးမှ –ိုးရတဲ့အရသာကို သိရတာပါကြယ်…”

“ကိုကို… ကိုကိုဒီတဈခါ–ိုးတာ ကြာတယန်ောြ…”

“ဟုတတ်ယဇြာခွညရြ…ယောကြွားက တဈခါပြီးထားရင် နောကတ်ဈခေါကကြ ကြာကြာ–ိုးနိုငတ်ယ်…”

“ဟယ် အဲလိုလား၊ ဇာခွညတ်ော့ ပြောင်းပြနဖြစ်နတယ်ေ၊ တဈခါပြီးထားတော့ နောကတ်ဈခါက …မှနမြှနပြှီးတယ်…ပြီးတော့လေ…ပိုပိုပြင်းတယ် ကိုကိုရ…. ညဦးပိုင်း–ိုးတာလည်း အဲလိုပဲနောြ…”

“မိန်းမက တဈခါပြီးထားရင်…နောကအြခေါကတ်ှေ…ပြီးဖို့မကြာဘူး… ဒါသဘာဝပဲဇာခွညရြဲ့”

…………………………………………………..

🌻ဒီလိုယူဆတယ်🌻

“ကိုကိုရယ်…ဇာခွညလြေ…အရာရာ…ခုမှဆိုတော့ မှားမှာပဲ…မှားတာနဲ …သှနသ်ငဆြုံးမနောြ… ဇာခွည့ြ ကိုခွင့လြှှတပြှီး အလိုမလိုကန်ဲ့နောြ…စိတဆြိုးရင်…ဇာခွည့ကြိုရိုကပြဈပါနောြ…”

“အဲကြာ မိန်းမ…ဘာမှမမှားပါဘူး…ဆုံးမစရာမလိုအောင်…တောပြှီးသား…”

“မှားတာပေါ့ကိုရ…ဇာခွညကြိုယ့ကြိုကိုယတ်ောင် ခွင့လြှှတလြို့မရဘူး”

“မိန်းမရယ် ပြောပြနပြှီကြယ်…အဲဒါ”

“ကုန်းပြီး–ိုးတော့ ဇာခွညပြှီးသှားတော့ ကိုကိုမပြီးသေးတာကို…ဂရုမစိုကမြိဘူး…အီး…ဟင့ြ…ဟင့ြ ကိုကို…ကိုကို…လည်းမကောင်းဘူး… အီးးး… ဒီလောကြ မသိတတတ်ဲ့ကောငမ်… ပါးဆှဲရိုကပြှီး–ိုးရော ပေါ့…အီး…ဟင့ြ.. မိန်းမမှားရင် ကိုကိုဆုံးမပေါ့…ခုတော့ခွင့လြှှတတ်ယ်… အီးး…ဟင့ြ…ဟင့ြ ကိုကို မကောင်း ဘူး…အီးးး”

“မိန်းမရယ်…ကိုကိုပြောသားပဲ…အဲဒါ…ခစွလြှန်းလို့…အနားပေးတာလေ…တဈသကလြုံး ဘယတ်ုန်းက ရိုကဖြူးလို့လဲ အသည်းတုံးလေးရယ်”

“ကိုကို မရိုကတ်တတ်ာကို… ပိုကြောကတ်ာ…အီး…ဟင့ြ..ဟိုဟို… မမလို… စိတန်ာပြီးပစ်ထားမှာကို… သမတေတကြှောကတ်ယ်…အီးးး…ဟင့ြ…ကိုကိုရယ်… စိတဆြိုးရင်… ပြောပစ်..ရိုကပြဈ..ဆုံးမလို့.. ဒါ ကြောင့ြ ပြောရတာပါ… ကိုကိုရယ်…အီး…ဇာခွည့ကြိုပစ်သှားမှာ…ကြောကတ်ယ်… အီး…. ဇာခွည်… ကိုကိုနဲ့… မခွဲနိုငဘြူး…အီး… ကိုကို့ကို…တအားခစွတ်ယ်…ကိုကိုရယ်…”

“ဒီလောကလြိမျမာတဲ့ ဒီလောကခြစွစြရာကောင်းတဲ့…ဇာခွညလြေးကို ပစ်စရာလားကြယ်…မိန်းမရယ်…

ဘယတ်ော့မှ… မပစ်ထားပါဘူးဇာခွညရြ… ကိုကိုလည်း ဇာခွည့ကြိုမခွဲနိုငပြါဘူး မိန်းမရယ်…ရငခြှငထြဲ အမြဲတမ်း ထွေးပိုကထြားမယ်…”

“ကိုကို တကယန်ောြ…ဇာခွည့ကြို အဲလိုခစွမြှာနောြ…မကြာရဘူးနောြ…”

“တဈသကလြုံး…ခစွမြှာပါကြယ်…ဘယတ်ုန်းက ပစ်ထားဖူးလို့လဲကြယ်…ကိုကို့မိန်းမက… သိတတလြှန်း လို့ ဟိုဘကတ်ောငလြှနတ်ယ်…ဘာလို့ကြာမှာလဲမိန်းမရ…ဟောသလို…အသကပေထြားမယ်”

“ဟှန်း…ဒီက ခံစားနရတောကို…အီး…သူနဲ့မခွဲချင်တ်ာကို…ဟင့ြ…ဟင့ြ…ရီစရာလုပတ်ယ်..အီးး…”

“လုပပြှနပြှီနောြ…ငိုရင်–ိုးပစ်လိုကမြှာ…နောြ…”

“…–ိုး…–ိုး…ကြောကဖြူး…ငိုမှာပဲ…ဟှန့ြ…”

“ကြည့်စြမ်း…ကိုကို့အကြံသိပကြောင်းတာပဲ….စိတဆြိုးရင်–ိုးပစ်လိုကြ… ရော့ဟယ်…အင့ြ….ဆိုးအုံး၊ ရော့ဟယ်….အင့ြ…မသိတတန်ဲ့အုံး၊ …မှတထြားကြ…ဒါကဒီလို..အင့န်ဲ့… ဆောင့ြ–ိုးထည့လြိုကြ… အဲဒါ ဆိုကိုကို…စိတပြှရေော…”

“လူလယမြလေး”

“ကိုကိုနောြ…ရော့ဟယ်…ဒီရငဘြတကြှီး ထုပစ်မယ်…ဒီက နှစ်ယောကလြုံးကောင်းတဲ့ဟာ ပြောတာကို … ကိုကို စိတမြဆိုးစချင်ေတ်ာပါ…ကိုကိုရယ်…”

“မိန်းမရယ်…ကိုကို တဈသကလြုံး…ဘယတ်ုန်းက မိန်းမကို စိတဆြိုးဖူးလို့လဲကြယ်…”

“ဟုတတ်ယန်ောြ… ဇာခွည့ကြိုခစွသ်လောကြ ကိုကိုဘယသ်ူ့ကိုမှ မခစွဘြူး… ဇာခွညလြည်း ခစွတ်ယ် ကိုကိုရယ်… သိပခြစွတ်ယ်… ဒီလိုပဲ ခစွကြှမယန်ောြ…”

“ခစွကြှမှာပေါ့ ဇာခွညရြဲ့…ဇာခွည် ငယင်ယကြတည်းက အခုအထိ ကိုကို့ကို စိတဆြိုးအောငမြှ မနခေဲ့တာ… ဇာခွညရြဲ့… ခစွစြရာကောင်းအောင် နလောခဲ့တော့ ခစွတ်ာပေါ့…”

ခွရင်ေးက သဘကပြှနုနုလေး အဆငသ်င့ယ်ူလိုကကြာ သူ့ခကြြ ဆီးခုံနှင့ြ ပေါငကြှား သုတပြေး လိုကသ်ည် စောကပြတဝြလေးကိုတော့ စိုသည့အြတိုင်း ခနွလြိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောလြုပ် ပေးတာကို ကြနပေစြှာ ခံယူသည်။ သူပြီးတော့ ကြှနတ်ော့ကို ပြနသ်ုတပြေးရာ လီးထိပကြိုတော့ စိုသည့အြတိုင်း ခနွထြားသည်။

သုတပြေးအပြီး စောကပြတပြေါြ လကတ်ငပြေးကာ ကြညန်ူးသော မကြဝြန်းတို့ဖြင့ြ ကြည့်န်သည်ေ… စိုနသဖြေင့ခြွောနရော သိပကြိုငလြို့ ကောင်းနသည်ေ ကိုငကြောင်းတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ပြတပြေးနသည်ေ။ ကြှနတ်ော့လီးလည်း သူ့လကထြဲ ရောကသ်ှားသည်…ထိုအတိုင်း စကားမပြောကြဘဲ မကြလြုံးမှိတကြာ ဆယ့င်ါး မိနဈခန့ြ လှဲအိပလြိုကကြှသည်။ ကောင်းကောင်း အမောပြသှေားသောြ…

————————————–

🏵️🏵️🏵️ အပိုင်း (၆) 🏵️🏵️🏵️

“လေးဘကထြောကြ–ိုးတာ၊ သိပကြောင်းတာပဲ၊ ဒီနည်းက အ–ိုးခံရတာတော့ အရမ်းကြီးကောင်း ပေ မယ့ြ ဇာခွညအြတွကကြ စောကပြတတ်ဈမွိုးပဲ အရသာရှိတယ်…ကိုယ့ကြို–ိုးနတေဲ့ လီးလည်း မမှငရြ ကိုကို့မကြန်ှာလည်းမမှငရြနဲ့၊ ဇာခွညကြ ကိုကို့လီးပဲရပြီး ကိုကို့ကို ဇာခွည့စြောကပြတပြဲ ပြနပြေး လို့ရတာ… ဇာခွည် အပြောရြှှငဆြုံးအခွိနမြှာ ကိုကို့မကြန်ှာလေး တအားမှငခြငွကြှည့ခြငွတ်ာပဲ စောကပြတကြ အ–ိုးဝပမယေ့ြ ဇာခွညစြိတမြဝဘူး တဈခုခု လိုနသလေိုပဲ ကိုကိုရယ်”

“ဟေ….ဘယလြိုဖြစ်လို့တုန်းကြယ်”

“ဇာခွညခြံစားရတာ ဇာခွညပြှောပြမယ်…”

“ကိုကို ဇာခွည့ကြို ပကလြကပြေါင်းကားပြီး –ိုးပေးတယ်…

“အဲဒီမှာ …ကိုကို့တဈကိုယလြုံးကို ဇာခွညရြသလို၊ ဇာခွညလြည်း ဇာခွညတ်ဈကိုယလြုံး ကိုကို့ကို ပေးလို့ရတယ်။ ကိုကိုက–ိုးနတော၊ ဇာခွညကြအ–ိုးခံနတော ဆိုတာမှငသ်ိခံစားနိုငတ်ယ်။ ဇာခွည် စောကပြတထြဲ –ိုးနတေဲ့ ကိုကို့လီးကို စောကပြတထြဲကလဲ ကောင်းတာကို ခံစားရသလို…၊ ဇာခွည် စောကပြတကြို အရသာ ပေးနတော ဟောဒီလီးကြီးကိုး…သူ့မှာ အရသာရှိပြီးတော့ တင်းနတောကိုး သူဝငန်ပြေီ၊ သူ ထွကလြာပြီဆိုတာ မကြစြိနဲ့ကြည့်လြို့ရတော့ စောကပြတကြော မကြစြိကကော နှစ်မွိုးလုံး အရသာရှိတယ်…”

“ကိုကို့မကြန်ှာ တစိမ့စြိမ့ြ ကြည့်အြ–ိုးခံရတာက အရသာတဈမွိုး…”

“ကိုကိုလည်း ကိုကို–ိုးတာ ဇာခွညအြရသာရှိပါလားဆိုတာ၊ ဇာခွညမြကြန်ှာမှာ ကြည့်လြို့ ရသလို…ဇာခွည့ကြို–ိုးတာ ကိုကိုကောင်းနတောကို ဇာခွညကြှည့လြို့ရတော့ ဇာခွညစြိတပျိုပြောလြာတာပေါ့…”

“ဇာခွညကြ ကိုကို့ကို လကန်ဲ့တငမြကဘူး တကိုယလြုံးနဲ့ ဖကခြငွသ်လောကြ ဖကလြို့ရ သလို၊ ဇာခွည် တဈကိုယလြုံးကို ပြားကပသ်ှားအောင် ကိုကိုလည်း ပယပြယန်ယန်ယ် –ိုးဖကလြို့ရတယ်…။ ဇာခွညကြ ကိုကို့ကို ကိုကိုက ဇာခွည့ကြို၊ နမ်းချင်သ်လိုလည်း နမ်းလို့ရတယ် ဂရုစိုကခြငွသ်လို စိုကလြို့ရတယ်…နောကြိုကိုနောြ…”

“ပြီးတော့…ကိုကို့ ရငဘြတ်၊ ဗိုကသ်ားပြင်၊ လကမြောင်းလကဖြွံ…ကြှကသ်ားဆိုငတ်ှေ… အပျိုင်းအရိုင်း ထပြီးတော့…တွဖေုထဈနတော…. တင်းလို့..ကိုကို့မကြန်ှာ…ခွှေးတွတကေိုယလြုံးရှှဲနတော…အားပါပါနဲ့ ဆောင့သ်ှင်းနတော…ဘယလြောကကြှည့ကြောင်းသလဲဆိုတာ…မိန်းမတဈယောကပြဲ..ခံစားနိုငတ်ဲ့..မှင် ကြင်းပါ…ကိုကိုရယ်…အို…ဇာခွညမြပြောပြတတဘြူး…”

“ကိုကိုပြီးလို့ ဇာခွည့ရြငခြှငထြဲ ပျိုဆင်းလာတော့ ဆီးဖကရြတဲ့ခံစားမှုက တခွားဘယအြခွိနန်ဲ့မှ မတူဘူး…“Baby”ဆိုတဲ့စာကားက သိပလြေးနကတ်ာပဲ ကြည့်စြမ်း ခုမှသိတယ် သိပမြှတန်ိုးရတဲ့ ကလေးကို ရငခြှငထြဲ ဖကထြားရသလိုပဲ …အဲဒီအခွိနမြှာ… ဇာခွည်… မိန်းမဖြစ်သှားရသလိုပဲ …လူကြီး ဖြစ်သှားရသလိုပဲ…. ယုယပိုကထြှေးပြီးတော့… အကြငန်ာတွပေေးချင်လြာတယ်…

ကြည့်စြမ်း… ဘာလို သလဲလို့…. စဉြးစားမရဖြစ်နတော… “Baby” လို့ နှစ်နှစ်ကာကာ တဈခါလောကခြေါလြိုကရြင် အရာရာ ပြည့စြုံသှားမှာ… အဲဒါလိုသှားတာ…ကိုကိုရ… ကိုကို့မိန်းမက ခုမှဒီလိုနဖေူးတော့ မတတသ်ေးဘူး ကိုကို ရယ်…ပြီးတော့လေ… အရေးကြီးဆုံး တဈခုရှိသေးတယ် ကိုကိုရ ဇာခွည် သိပသ်ိပခြစွရြတဲ့ ကိုကိုနဲ့ –ိုးရတာ…ဟို..ဟိုလေ..သာမန် အသှေးအသား ကိဈစထကပျိုပြီးတော့ ထူးခွားလေးနကတ်ယ်…

“ပြောတတလြိုကတ်ာ မိန်းမရယ်…”

“ဇာခွညစြိတထြဲခံစားရတာ ပြောတာပါ ကိုကိုရ…ဇာခွညစြကားများတာလည်း ကိုကိုသိသားနဲ့…ဇာခွည် စကားတွကေို အတညမြယူနဲ့ ဇာခွည့ကြို ဘယလြိုပဲလုပ် ဘယလြိုမလုပန်ဲ့ သတမြှတတ်ာ မဟုတဘြူး နောြ”

“အပြောင်းအလဲ ဖြစ်အောငပြေါ့ကြယ်၊ တဈမွိုးစီပေါ့”

“ဟုတတ်ယန်ောြ ပိုးစိုးပကစြကြ ဆောင့ဆြောင့ပြှီး အ–ိုးခံချင်န်တေဲ့ အခါမွိုးကရွင် ဟိုလေ…စောကပြတ် အ–ိုးသိပင်တ်၊ လီးသိပင်တန်တေဲ့ အခါမွိုးပြောတာ၊ အခု–ိုးတဲ့နည်းက ပိုကောင်းတယ် နောြ…ပြီးတော့လေ ကိုကိုဥက ဇာခွညစြောကစြိလေးကို လာလာနမ်းနတေော့ လထေဲမှောကကြနဲ မှောကကြနဲ ဝဲတကသ်ှားရသလိုပဲ…

ကိုကိုလည်း နောကကြနေ ဆောင့ရြတာဆိုတော့ သှကလြည်း သှကြ၊ အားလည်းပါတယ်…လူလည်းသကသ်ာတယလြေ၊ ပြီးတော့၊ သိဘူး နှစ်မွိုးလုံးကြိုကတ်ယ် ကားဆို ဇာခွညကြားပေးမယ်…ကုန်းဆို ဇာခွညကြုန်းပေးမယ်……–ိုးချင်သ်လို –ိုးနောြ၊ ကိုကို ဘယလြို –ိုး–ိုး ဇာခွညအြရသာရှိနတောပဲ… တဈခုတော့ ရှိတယ်… ကိုကို့ပေါြ ဇာခွည် တကြ–ိုး ဖူးချင်တ်ယ်…”

“–ိုးရမှာပေါ့၊ –ိုးတဲ့ ပုံစံတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ စမ်းသပကြှတာပေါ့…”

“ပြီးတော့လေ…မကြန်ှာကကြကြ ကြည့်မြှနလြေးက သိပအြဖိုးတနတ်ာပဲ၊ ကိုယအြ–ိုးခံနရတေုန်း မှနထြဲ ပြနကြှည့ရြတော့ စိတပျိုတကကြှှလာတယ်၊ အရသာတဈမွိုးနောြ…ဘာနဲ့မှ မတူဘူး”

ကြှနတ်ော့ြ နှုတခြမ်းကို သူနမ်းသည်၊ ကြှနတ်ောြ သူ့ဘေးဝငလြှဲရာ ကြှနတ်ော့ကို တယုတယဖကပြှီး

“ကိုကို ကိုကို့လီးက သိပခြစွစြရာ ကောင်းတာပဲ နကဖြှနကြရွင် ကိုကို့လီး ဇာခွညစြောကရြည် ရှှဲနတေုန်း တင်းနတေုန်း ပုံကို ဇာခွညဆြီဆေးတဈခပြဆြှဲမယ် ဇာခွည့စြောကပြတကြိုတော့ ကိုကိုမဆှဲနဲ့ ကိုကို့လီးလောကြ မလှဘူး”

“ဇာခွည့စြောကပြတ် လှပါတယကြှယ်…အရမ်းကိုညှို့ယူဖမ်းစားနိုငတ်ယ်…”

“အယ်၊ တကယလြှလို့လား ကိုကိုရယ် ဇာခွညစြိတထြဲမှာတော့ ကိုကို့လီးက ပိုခန့တ်ယ်…ပြောတုန်း လီးကိုငခြငွလြာပြီ၊ ကိုငမြယန်ောြ…”

“ကိုငလြေ ဇာခွည် ကိုကိုလည်း ဇာခွည့စြောကပြတပြှတမြယ်…”

“ပြတကြိုကို၊ အယ်၊ ကောင်းလိုကတ်ာ…ပြတ် ပြတ်”

“ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ ထည့ြ–ိုးနတေုန်းတော့ မာတာမှ သံချောင်းကြီးကနွတောပဲ၊ အခု ပြော့စိစိနဲ့ မာသလိုလိုနဲ့၊ ပိုတောငကြိုငလြို့ ကောင်းတယ် ကိုကိုရ လီးထိပမြှာ ဇာခွညတ်ို့အခစွရြညတ်ှေ၊ ခွှှဲလို့”

“သုတလြိုကမြယ် ဇာခွညရြယ်…”

“သုတန်ဲ့၊ ဒီလိုက ပိုခစွစြရာကောင်းတယ်…”

“–ိုးထားတာလည်းဝပြီ တဈရေးလောကြ အိပလြိုကကြှရအောငန်ောြ…ကိုကို၊ ကိုကို လီးမဆေးနဲ့နောြ… အခစွန်ံ့တွပြယေသ်ှားမယ်….ဇာခွည့စြောကပြတထြဲ…ကိုကို့လီးထည့ပြေးထားလေ၊ ဇာခွည့ပြေါအြိပမ် လား? အဲ… အဲလိုကိုကို လှတလြပမြှာမဟုတဘြူး၊ ဇာခွည် တဈဘကစြောင်းပေးမယ်၊ နောကကြနေ ထည့ပြေးထားနောြ…”

သူပြောသလိုဆိုတာ မဖြစ်နိုငမြှန်းသိသည်၊ သူကြနပေဖြို့ရန် သူ့တငပြါးလုံးလုံးလေးကို ပြတရြင်းလီး ထိုးထည့ကြာ သူ့နို့ကိုငထြားရင်း မှေးနလေိုကသ်ည်။ သူ့အသကရြှူသံ ပုံမမှနတ်ော့…သိလိုကသ်ည်။ သူ့ဘကကြ ပြောဖို့ ခကန်တော သိလိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောလြည်း အတွေ့ကောင်းလှသဖြင့ြ –ိုးချင်လြာသည်။

“ဇာခွည်…မိန်းမရေ”

“ရှင် ကိုကို”

“ကိုကိုလိုချင်န်ပြေီကြာ…”

“ယူလေ…နနေေ ပကလြကပြေါငကြားပြီး ပေးမယ်…”

“ဟင့အြင်းကြာ… ဒီလိုပဲ–ိုးမယ်…ဒူးကို အပေါဘြကြ ကြေးယူလိုကြ…”

နောကကြ ဆောင့ြ–ိုးတော့သည်…။ သူ့နို့ကိုကိုငကြာပြတပြေးရင်း နှစ်ဦးလုံးပြီးသည့အြထိ –ိုးလိုကြ ကြပြီး။ ပကလြကလြှဲလိုကကြှသည်။

“ကိုကို အိပကြှရအောငန်ောြ…”

“အိပမြယလြေ”

ကြှနတ်ော့လကကြို ကိုငကြာ သူ့ဆီးခုံပေါတ်ငပြေးလိုကပြှီး သူ့ဘယလြကဖြှင့ြ ကိုငထြားပြီး ညာလကြ ဖြင့ြ ကြှနတ်ော့လီးကိုကိုငကြာ ဆော့ရင်းအိပပြွောသ်ှားသည်။ နိုးတော့ ၁၁နာရီကြောန်ပြေီ…ဇာခွည် လီးကိုကိုငလြွှကသ်ား အိပပြွောန်သည်ေ။ သူ့လကကြို အသာအယာ ဖယလြိုကပြှီး အိပယ်ာမှထမညပြှုရာ သူယောငပြှီးလိုကစြမ်းသည်။ စမ်းလို့မရမှ သူနိုးသှားသည်။

“ကိုကို ဘာလိုလို့လဲ”

“ရငတေလြို့ပါကြယ်…”

“နနေေ ပြနလြှဲ ပြနလြှဲ ဇာခွညယ်ူပေးမယ်… အယ် ၁၁နာရီတောင် ထိုးပြီ… ကိုကိုရယ်… ဒီလောကြ မအိပဖြူးပါဘူး…ကိုကိုနဲ့မှ”

“ဇာခွညရြယ်… ဒီလိုလဲ တဈခါတဈလေ… စိတလြှတလြကလြှတန်မှပေေါ့…”

“ဟုတပြါ့ကိုကိုရယ်… ဒီနေ့လည်း နားရအောငန်ောြ…”

“တဈပတတ်ိတိ… Holiday”

“ဟေ… ပြောလြိုကတ်ာ… ကိုကိုနောြ… အလုပပြဲနားမှာနောြ… အ–ိုးမနားဘူး… ဒါပဲနောြ…”

“ဒါပေါ့”

သူထတော့ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့နောကလြိုကသ်ှားသည်။ သူ သှားတိုကန်သည်ေ။ ကြှနတ်ော့ကို မှငတ်ော့ရှကသ်ှားသည်။ နှစ်ယောကသ်ား ရချိုးလိုကကြှသည်။ ရချိုးပြီး သူတညထြားသော ကောဖြီနှပ် ကလေးနှင့ြ ပေါငမြုန့ြ မီးကငကြိုယူကာ အိပခြန်းထဲဝငတ်ော့ အိပယ်ာခင်း လဲပြီးသား သသပေန်သည်ေ။

“ကိုကို ဒီနေ့မနကစြာ ထူးထူးခွားခွား စားကြမယ်…ဇာခွညစြီစဉမြယ် ကိုကိုအဲလို စားမလား?”

“စားမှာပေါ့…”

“ဒါဆို… ကိုကိုကြောအောကြ ခေါင်းအုံးခုပြီးတော့ စောင်းစောင်းလေး မှီအိပလြိုကြ မုန့န်ှဈမွိုးကြှေး မယ်…”

“အဲ…ပါတာတော့ ပေါငမြု့န်းပဲ နောကတ်ဈမွိုးက…”

“လာမှာပေ့ါ…ကိုကိုရယ်… သိပကြိုစားကောင်းစရမေယ်…သူက ပိုခွိုတယ်…”

သူပြောသလို အိပလြိုကတ်ော့ အိပယ်ာပေါြ ဗန်းကိုခထွားလိုကပြှီး ကြှနတ်ော့လီးကိုခဏ ငုံ့စုပသ်ည်။ တင်းလာတော့ ကြှနတ်ော့ခါးကို တကခြှလိုကပြှီး လီးကိုစောကပြတဝြတည့ပြေးရန် အမူအရာဖြင့ြ ပြောသည်။ တေ့ပေးလိုကြ တော့သှင်းယူကာ တအိအိထိုငခြလွိုကသ်ည်။

သူ့စောကပြတ်၏ နှေးထွေးစိုစွတမြှုနှင့ြ တင်းကပြစြှာရဈပတမြှုကို ခံစားလိုကရြသည်။ အဲဒီတော့မှ ဗန်းကိုယူကာ ကြှနတ်ော့ရငဘြတပြေါြ တငပြေးလိုကပြှီး… ပေါငမြုန့ြ တဖဲ့ယူကာ ကြှနတ်ော့ကို ခွံ့သည်။

“ရော့ ဒါကပေါငမြုန့ြ… ကိုကို့လီးကြီးစားနတောက ပေါငကြှားမုန့ြ …ကဲပြော ခွိုဘူးလား?”

“ကောင်းပါ့ဗွာ…ငါ့ဇာခွညကြတော့ လုပလြိုကရြင်…”

“ပေါငမြုန့ြ ကုနလြို့ကိုကိုမဝသေးရင် နို့ပါတိုကမြယ်… ကိုကို့ကို အဝကြှေးမယ်…”

“စို့မှာပေါ့…ဇာခွညကြော အတူတူစားလေ…”

“စားသေးဘူး ကိုကိုစားပြီးမှ… ဇာခွည့ကြိုက ကိုကိုကြှေးရမှာ…”

“ဇာခွညလြုပလြိုကရြင် အထူးအဆန်းတွခညွြေးပဲ… ဘယလြိုကြှေးရမှာလဲ ဇာခွညရြဲ့…”

“ကိုကိုကြှေးမယသ်ာ ကတိပေးပါ…”

“ကြှေးပါ့မယ်…”

သူကြှနတ်ော့ကို ကြှေး၍ကုနသ်ှားတော့ ဗန်းကိုအောကခြပြှီး… ကြှနတ်ော့ကို လေးငါးချောကခြကြြ –ိုးကာ ဆင်းသှားသည်…ပြနလြာတော့ ဗန်းထဲ ဖော့ခွကထြဲ စထရောဘြယရြီယို နှင့ြ ပေါငမြုန့ြ ထည့လြာသည်။

“ကဲ ကိုကိုကြှေးအလှည့ြ… ကိုကို မတတ်ပရြပကြွှေးမှ ရမှာကိုကိုရ…”

ကြှနတ်ောမြတတ်ပထြလိုကတ်ော့ သူ ခုတငပြေါခြှခထွေိုငသ်ည်။ သူ့ပေါငပြေါြ ဗန်းကိုတငထြား လိုကပြှီး ဖော့ခွကကြို ကြှနတ်ော့ကို လှန်းပေးကာ… ပေါငမြုန့ကြို သူ့လကဖြှင့ြ ကိုငထြားလိုကသ်ည်။

“ဇာခွညပြေါငမြုန့ကြိုကမြယ်… ကိုကို စထရောဘြယရြီယိုကို လီးနဲ့ကောပြှီး ဇာခွည့ပြါးစပထြဲ ထိုးကြှေး နောြ… ဇာခွညအြဲလို စားချင်တ်ယကြိုကိုရ…”

“သှောဗြွာ… အဲလိုကြီး…”

“ကိုကိုနောြ… ကတိပေးထားတာနောြ… လုပပြါနောြ… ဇာခွညအြဲလိုစားချင်လြို့ပါဆို”

“လီးမှာလည်း စောကရြညတ်ှနေဲ့…”

“ကိုကို့လီးကို ဒီပါးစပန်ဲ့စုပတ်ာပဲ… ကိုကိုရယ်… ကိုကို့လရညလြည်း ဇာခွည့ဗြိုကထြဲ ရောကတ်ာပဲ ဘာရှံစရာရှိလဲ… ခုဟာက စထရောဘြယရြီယိုပဲ… ကိုကိုမကြှေးချင်ရြငတ်ော့ ထားလိုကပြါ… တဈခါ တလေး ဒီလိုလေး စားကြည့်ခြငွလြို့ပါဆို…”

“ကြှေးမှာပါ…မိန်းမရ”

ကြှနတ်ောြ သူပြောသလို လုပရြတာ စိတထြဲတောတ်ောဆြန်းနသည်ေ။ ယိုကို ကောတ်ော့ ချောန်ေ သည်။ နည်းနည်းပဲတငသ်ည်… သူက လီးပေါမြှယိုကို ပြှတကြနဲ စုပလြိုကြ ပေါငမြုန့ကြိုကလြိုကန်ှင့ြ ဟုတန်ေ သည်။ တဈခါ တဈခါ ယိုပိုတောင်းသည်… လီးကိုလည် ပိုပိုစုပသ်ည်။

“ကိုကို့ လီးနဲ့ကြှေးတဲ့မနကစြာ စားလို့ကောင်းလိုကတ်ာ… ပေါငမြုန့န်ဲ့ယိုတော့ ဝသှားပြီ…”

“ဇာခွညရြသေောကမြလား?”

“ဟင့အြင်း… ကိုကို့… ကိုကို့လီး အဝစုပခြငွတ်ယ်…သူ့မှာ ဆန့တ်ငန့င်န့န်ဲ့ စောကပြတထြဲရောကလြိုကြ ပါးစပထြဲရောကလြိုကန်ဲ့ ကိုကိုရယ်… အယ်… နအေုံး ပါးစပဆြေးရအုံးမယ်…လာ ကိုကို့လီးလည်း ဆေးပေးမယ်…”

ပေါငမြုန့ကြုနသ်ှားတော့ ရချိုးခန်းထဲခေါသ်ှားကာ လီးဆေးပေးသည်။ ပြီးတော့ သူပါးစပဆြေးကာ သူကြှနတ်ော့ကို ကြညန်ူးစွာဖကကြာ လီးကိုပြတရြင်း အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားလာကြသည်။

“ကိုကို ဇိမန်ဲ့ အိပန်လေိုကြ…ဇာခွညအြောကဆြင်းစုပမြယန်ောြ…”

အိပယ်ာထဲ သူအောကကြို လွှောဆင်းသှားပြီး လီးကိုစမ်းသည်၊ သူ့လကထြဲရောကတ်ော့ ပြတသ်ပသ်ည် ပြီးတော့ နှေး၍စိုသောသူ့ပါးစပ် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုကရြသည်၊ သူဇိမယ်ူစုပန်သည်ေ။ ကြှနတ်ောလြည်း စိတထြလာရာ သူ့လကကြိုကိုငကြာ ကြှနတ်ော့ခေါင်း ရင်းဘကသ်ို့ဆှဲတော့ လီးကို ပြှတကြနဲနအေောင် ပါးစပထြဲမှ ထုတလြိုကကြာ…

“ဇာခွညစြုပလြို့မဝသေးဘူး…ကိုကိုရယ်…ကိုကို စောကပြတထြဲ–ိုးချင်န်ပြေီလားဟင်?”

“–ိုးသေးဘူး…ကိုကိုပါ ဇာခွည့စြောကပြတ် လကြခြငွတ်ယကြှာ၊ ဒီဘကကြိုတိုးလိုကြ… ဇာခွည် ကိုကို့ခေါင်းကို ခွလိုကြ အင်းအဲလို…ပေါငကြို နည်းနည်းခွဲလိုကြ…”

“ကိုကို ဇာခွည့ပြါးစပထြဲပြီးပေးနောြ… အဝစုပမြယန်ောြ…”

“ဟုတပြှီ…စုပ်…”

ပြောကာ စုပတ်ော့သည် ကြှနတ်ောလြည်း သူ့စောကပြတကြို ယကကြောင်းနသည်ေ။ အရှိနတ်ကြ လာသည်။ သူဆောင့စြုပတ်ာ စလိုကသ်ည်။ လီးတဈချောင်းလုံးကို ဝငအြောငစြုပန်သည်ေ။ ကြှနတ်ောလြည်း အယကကြှမ်းပေးလိုကသ်ည်။ သူ့စောကစြေ့လေးကို လွှာဖြင့ြ သှကသ်ှကထြိုးပေးနသည်ေ။

တောတ်ောကြှာ တော့ နှစ်ယောကအြတူပြီးသှားကြသည်။ သူလရညကြိုကုနအြောင် စုပယ်ူသည်။ ပြီးတော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း လီးကို သူ့မကြန်ှာအနှံ့ပြတလြိုကပြှီး ထလာကာ ကြှနတ်ော့ခါးကိုခွလွှကြ ကြှနတ်ော့ပေါြ ပျိုလဲကကြာ ဖကထြား လိုကသ်ည်။

“ဒီတဈခါကိုကို့လီးစုပရြတာ ဇာခွညမြဝဘူး ကိုကိုရယ်…”

“ဟေ…”

“တဈယောကတ်လှည့ြ စုပတ်ာကပိုကောင်းတယ်… သိလား… ခုနလိုစုပရြတာ အားမရဘူး… ဇာခွညကြ လီးတဈချောင်းလုံးကို… အားရပါးရ စုပခြငွတ်ာ…ကိုကိုရဲ့”

“ကဲ နောကဆြို… အဲလိုစုပ်”

“အယ်…တောကြှာဇာခွည် ကိုကို့ပေါအြိပပြွောန်အေုံးမယ်… ဆင်းမယ်… ကိုကိုရယ်…. အခု ဇာခွည့ြ ကိုယလြုံးက မသေးတော့ဘူးလေ… ကိုကို တအားပိမှာပေါ့… အခု ဘေးကပဲ ဖကအြိပမြယန်ောြ…”

“သဘောဗွာ… သဘော… ကိုကိုကတော့ ဇာခွညဘြယလြိုအိပအြိပ်…အဆငပြှတယ်ေ…”

“ဇာခွညတ်ို့ တရေးနိုးရင် –ိုးကြရအောငန်ောြ… အခု –ိုးနည်းမှနသ်မွှက ကိုကိုခညွြး ပငပြမ်းတဲ့ဟာ တွေ ဖြစ်နတယေကြိုကိုရယ်… ဇာခွည့ကြိုလေ… ကိုကိုသကသ်ာတဲ့ –ိုးနည်းလေးဘာလေ သငပြေး ပါလားနောြ… ဟိုလေ…“မောငတ်ဈထမ်း မယတ်ဈရှကြ” ဆိုတာရှိတယ် မဟုတလြား အခု “မောငတ်ဈခွီ –ိုး မယတ်လှည့ြ–ိုး” ပေါ့… ဟို…ကိုကို့ကို… ဇာခွညတ်ကြ–ိုးရငကြော…”

“–ိုးပေါ့ မိန်းမရ… မိန်းမစိတကြှိုကြ–ိုးတာပေါ့…”

“ဒါဆို တဈရေးနိုး ဇာခွည် ကိုကို့ကို အဲလို–ိုးမယန်ောြ…ဇာခွည် အိပခြငွန်တယေကြိုကိုရယ်”

“အိပကြှယ်… တဈရေးလောကြ နှပလြိုကကြှရအောင် ပြီးမှထတော့ –ိုးတာပေါ့”

“အင်း… အဲအကြံကောင်းတယ်…ကိုကိုဇာခွည့ကြို ပြတပြေးမလားဟင်? အဲလိုပြတရြင်းနဲ့ အိပလြိုကြ တာပေါ့… ဇာခွညလြည်း ကိုကို့တဈကိုယလြုံး မှီတာပြတပြေးမယ်…”

သူ့ကို တရှရှ ပြတသ်ပပြေးတော့ တအငအြင် ညည်းသည်။ ညည်းရင်း အိပပြွောသ်ှားသည်။ အိပပြွောန်ရင်ေး ပေါငခြှဖကသ်ည်။ ကြှနတ်ောလြည်း အိပပြွောသ်ှားသည်။ တောတ်ောကြှာမှနိုးတော့ ၁၂နာရီ ထိုးနပြေီ။ ဇာခွည် ခွကေားလကကြား နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပန်သည်ေ။ အိပန်ရင်ေး အိပမြကမြကန်သည်ေ ထငသ်ည်။ ပါးစပကြလည်း တဈခါတဈခါ တပြှတပြှှတစြုပန်သည်ေ။

“ကိုကိုရေ့… ဇာခွည် အိပမြကထြဲမှာ ကိုကို့လီးစုပန်တော… အကြာကြီးပဲ…”

“ဇာခွညတ်ော့ လုပတ်ော့မယ်… စုပခြငွရြင် စုပလြေ…ရော့…”

“ညကမွှ စုပမြယ်…အခု ကိုကို့ကို–ိုးသိပခြဲ့ပြီးတော့…ဇာခွညမြီးဖိုချောငဝြငအြုံးမယ်…အဲဒီအခွိန် ကိုကို အားရှိအောငအြိပထြားလိုကြ…နောြ…”

“–ိုးလေ…”

“ကိုကိုရေ့…–ိုးတော့မယန်ောြ…”

ကြှနတ်ော့ခါးပေါြ ခွထိုငကြာကြှနတ်ောလြီးကို ကိုငကြာ… သူ့စောကပြတဝြတေ့ပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ဖိခနွသည်ေ။ အဆုံးထိဝငသ်ှားမှ…ကြှနတ်ော့ရငဘြတပြေါြ လကန်ှဈဖကတ်ငကြာ၊ စ–ိုးယူတော့သည်။

“ကိုကို၊ ဇာခွည်–ိုးပေးတာကောင်းလား ဟင်…”

“သိပကြောင်း…”

အပေါမြှ –ိုးနသေောကြောင့ြ၊ စောကရြညမြွား ကြှနတ်ော့လီးမှေးတို့အပေါြ ရကရြကရြောရော စီးကြ နသည်ေ၊ စောကပြတထြဲမှ ထိုသို့ စောကရြညစြီးဆင်းကာ ထွကသ်ှားသောကြောင့ြ စောကပြတပြေါကြ ပိုကပြြ စည်းနလေို ခံစားရသည်။ သူလည်း အဆောင့သ်နလြာသည်။

“အိုး၊ အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ် အသည်းခိုကအြောငကြို ကောင်းတယ်၊ ကိုကို့လီး ပိုကြီးလာသလိုပဲ၊ စောကပြတထြဲ စိုကစြိုကဝြငန်တောလည်း၊ ဇာခွည့ကြိုယထြဲ ပြည့သ်ှားသလိုပဲ…”

သူ့နို့နှစ်လုံးကိုကိုငကြာ ပြတခြှပေေးနလေိုကသ်ည်။ သူသိပအြားတကကြာ–ိုးနသည်ေ။ တောတ်ောြ ကြာ ရှေ့နောကဆြှဲလိုကြ။ မှေ့လိုကန်ှင့ြ –ိုးနရော ခွှေးပြနလြာသည်။ သူ့ဆံပငလြည်း ဖြာကနဲဖြာကနဲ ဝဲနသေော ကြောင့ြ ကြည့်ကြောင်းနသည်ေ။

သူ့နို့တို့ကို ကိုငပြှတပြေးနလေိုကသ်ည်။ ခဏကြာတော့ သူညောင်းတာ ကို အနားပေးသည့ြ အနဖြငေ့ြ… သူ့တငပြါးမှ ပင့ကြိုငကြာ အောကကြနေ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ြ –ိုးပေးတော့ သူ အားရကာ တဈခေါကပြှီးသှားသည်။ ကြှနတ်ော့ပေါြ ပျိုဆင်းလာရာ ဖကထြားလိုကသ်ည်။

“ကိုကို ဇာခွည် လေးဘကကြုန်းပေးမယလြေ… နောကကြနဆေောင့ြ–ိုးပေးနောြ…”

“–ိုးပေးမယ်…”

ကြှနတ်ောလြည်း ခုတငအြောကဆြင်းပြီး သူ့နောကကြနေ လီးကို သှင်းကာ သှကသ်ှကြ–ိုးပေးတော့ သည် သူလည်း နှစ်ခါထပပြှီးကာ ကြှနတ်ောလြည်း ပြီးလိုကသ်ည်။

…………………………………………………….

🌻အတွေးအမွင်🌻

အခုတဈလော ကြှနတ်ောြ အိမကြစကမြှာ တတထြားသော Internet filter ကို ဖြုတပြဈလိုကသ်ည်။ ကြောခြှရတာလည်း နည်းသှားသည်။ ဇာခွည် Sex နှင့ြ ပတသ်ကသ်ော စာများ ရှာခိုင်းတော့ ရှာပေးလိုကသ်ည်။ သူလည်း ရှာဖတ် လေ့လာသည်။ ဒီအတိုင်း တဈပတခြန့ြ ကြာသော တဈနေ့သော ညနခင်ေး ဇာခွည် စိတအြေးလကအြေးရှိသော အခွိန် ကြှနတ်ော့ရငခြှငထြဲ မှီကာ စကားပြောဖြစ်သည်။

“ကိုကိုရယ်… မှနမြာလိုရေးထားတဲ့ ဇာတလြမ်းတွေ ဖတကြှည့တ်ယ်… အဲဒီထဲက အများစုက စိတဆြှ တဲ့ဟာ သကသ်ကရြေးထားတာ တောတ်ောမြွားတယန်ောြ… Group Sexတို့ စာရိတ်တဖောကပြှန် တာတို့… ပောပောလောလောပဲ… လူမှုဖောကပြှနမြှုကို အားပေးနသလေို ဖြစ်နပြေီနောြ… ဟိုလေ… ကောင်းတဲ့ ဇာတလြမ်းလေးတွတေော့ ရှိပါရဲ့… ရှားတယ်… အရငထြကစြာရင်… ရှားရှားပါးပါး ဗဟုသုတ ဖြစ်မယ့ြ Site တွတေော့ ရှိလာတယကြိုကိုရ…”

“ပြီးတော့…ဟို သဘာဝမဟုတတ်ဲ့ လီးအရှယအြစားတို့၊ သဘာဝမဟုတတ်ဲ့ ကြာခွိနတ်ို့ စုံနတောပဲ… ဟိုလေ… မိန်းမတွေ ကြီးမှကြိုကမြယထြငပြှီး ရေးနတောထငပြါတယ်… မသိပါဘူးလေ… အဲလိုဟာမှ ကြိုကတ်ဲ့မိန်းမလည်း ရှိချင်ရြှိမှာပေါ့ ဒါပမယေ့ရြှားမယ် ကိုကိုရဲ့… ဇာခွညတ်ော့ ကိုကို့အရှယအြစား ပုံမှနပြဲကြိုကတ်ယ်… စောကပြတထြဲမှာ အပြည့ပြဲ… ပါးစပထြဲစုပလြို့လည်းအနတေောပြဲ သိပကြောင်း တယ်… ဇာခွည့ြ…”

“ဟိုလေ… ဇာခွညဖြတကြှည့တ်ဲ့ဟာ အုပပြေါင်း ၂၀၀နားကပတ်ော့မယ်… အဲဒီအထဲက ဇာခွညတ်ို့ လငမြယားချင်ြးတွဲဖတဖြို့ ရှာနတော… ရှေးလို့မရသေးဘူး… ကိုကို ဖတဖြူးတဲ့ထဲက ဇာခွည့အြတွကြ ရှေးပေးဆိုရငကြော? အယ် ကိုယတ်ိုငရြှာရတာကိုး…မောနပေါတယဆြိုမှ… ကိုကို့ကို ဒုကျခ…မပေးချင်ဘြူး”

“ပြီးတော့လေ…ဗဟုသုတဖြစ်စမယေ့ြ ဇတလြမ်းမွိုးရှာနတယ်ေ… website တွလည်ေးရှာကြည့်တ်ယ် ကိုကိုရယ်… ရှင်းသန့တ်ဲ့လငမြယားချင်ြး လိငပြညာပေး မှနမြာ site ကိုကိုတွေ့ရင် ဇာခွည့ကြို ပြနောြ…”

“ဇာခွညဖြတကြှည့တ်ဲ့ထဲမှာ ကိုကိုကောဝငဖြတတ်ဲ့ဟာကို သဘောကတွယ်… အဲမှာတော့ တောတ်ောြ အလေးထား လုပန်ကြတေယ်…”

“ဟာ… ကိုကိုကလည်း ဇာခွည် တဈပုဒတ်ောင် တကရြေး နတယ်ေ… အဲ… သူများတွကေိုတော့ ဝဖနေန်တော… ကိုယတ်ိုငကြတွော့ အရေးအသားက ဘာမှန်းမသိ… ဟိုလေ… ကြမ်းတယ် ထငတ်ာပဲ… ဒါပမယေ့ြ… ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပဲ ရေးချင်တ်ယ် ကိုကိုရာ… သိဘူး… ဇာခွည့အြကြောင်း ကိုကိုသိတဲ့အတိုင်းပဲ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ရေးပစ်တာ… ဘယဟြုတ် မလဲ… သူတို့ပြငပြဈတယ်… ဟိုလေ… “လိုး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးပေါ့… ဇာခွညလြည်း တငပြှီးရော… ပို့ဈတွေ ထွကလြာတော့… ရှိတော့ဘူးရယ်… “-ိုး”တွဖြစ်ေကုနရြော…”

“ဟာ… ဇာခွညတ်ော့ ဒုကျခပဲ… အိမထြဲကဟာတွေ ဘာကိဈစ အှနလြိုင်းတကရြေးရတာတုန်း…”

“အို သိဘူး… ရေးချင်တ်ာကိုး…ဇာခွည့ကြို သူတို့အကုနလြန့သ်ှားပြီ ထငတ်ယ်… ဖတတ်ဲ့လူလည်း သိပမြရှိပါဘူးကိုကိုရ… ဒီတဈပုဒပြဲရေးမှာပါ… နောကဒြါမွိုးရေးတော့ဘူး… ပြီးအောငတ်ော့ ရေးပါရစနေောြ… ဟိုလေ… ရှာထားတာလေး မွှချင်တ်ယ်…

“ဥပမာပေါ့ ကိုကိုရယ်… လရညမြှာ ဘာတွပေါသလဲ ရှာကြည့်တ်ော့ English နဲ့ပဲတွေ့တယ်… ရော့ကြည့်ြ… aboutonia, ascorbic acid, blood-group antigens, calcium, chlorine, cholesterol, choline, citric acid, creatine, fructose, glutathione, hyaluronidase, inositol, lactic acid, magnesium, nitrogen, phosphorus, potassium, purine, pyrimidine, pyruvic acid, sodium, sorbitol, spermidine, spermine, urea, uric acid, vitamin b12, နှင့ြ zinc ဓါတတ်ှေ ပါတယတ်ဲ့…

“ပြီးတော့ အသားအရကနွြေးမာရေး အတွကလြည်းကောင်းတယတ်ဲ့ လရညကြို မကြန်ှာမှာလိမ်း ပြီးအချောကခြံလိုကရြင် ပရိုတင်းဓါတပြါလို့ အရပြေားကို တင်းရင်းစပြေီးတော့ ပါးရတွနေ့တ်ာကို ကာ ကြယဖြို့ အထောကအြကူပြုတယတ်ဲ့”

“ကာမမှုဆိုတာကို စာထဲမှာ ညဈညမ်းတဲ့ ပူလောငတ်ဲ့အရာတဈခုလို သကရြောကတ်ဲ့ အဓိပျပာမွိုး ဖြင့ဆြို တတကြှတာ မှတဘြူးပါတယ်။ အခု တွေ့ကြုံရတော့ ဇာခွညတ်ော့ အဲသလို မမှငပြါဘူး။ မတ်ေတာနဲ့ ယှဉတ်ှဲတဲ့ ကာမမှုဟာ ရကြညေတ်ဈပေါကလြို၊ သန့စြငတ်ဲ့ အေးမှတဲ့ မှင့မြှတတ်ဲ့ ဖြစ်စဉတ်ဈခုလို မှငပြါတယ်…”

“ကာမမှုဆိုတာကို စာထဲမှာ ညဈညမ်းတဲ့ ပူလောငတ်ဲ့အရာတဈခုလို သကရြောကတ်ဲ့ အဓိပျပာမွိုး ဖြင့ဆြို တတကြှတာ မှတဘြူးပါတယ်။ အခု တွေ့ကြုံရတော့ ဇာခွညတ်ော့ အဲသလို မမှငပြါဘူး။ မတ်ေတာနဲ့ ယှဉတ်ှဲတဲ့ ကာမမှုဟာ ရကြညေတ်ဈပေါကလြို၊ သန့စြငတ်ဲ့ အေးမှတဲ့ မှင့မြှတတ်ဲ့ ဖြစ်စဉတ်ဈခုလို မှငပြါတယ်…”

“ပြီးတော့လေ… ဇာခွညတ်ို့ ဗမာပြညမြှာလေ… ကာမပေါလြူတွေ အများအားဖြင့ြ တဈဘကစြှန်း မှင် တတကြှတာများတယလြို့ ဇာခွညထြငတ်ယ်…ကိုကိုရ… ဟိုလေ… Physical need ကို လစွလြွူရှုလှန်း တယထြငတ်ယ်… ဟိုလေ…သိုသိပဖြုံးဖိလှန်းတယ်…တကယတ်ော့ အများဆုံးသော ရုပရြှင် ဝတ်တု ကဗွာ တွကေ ဘာကို ဖြဲ့နှဲရေးပြကြသလဲ?…အဲဒါ သှယဝြိုကသ်ော နည်းနဲ့ စိတကြို ပိုဆှသလို ဖြစ်တာပေါ့… ကာယနဲ့စိတ်တ နှစ်မွိုးပေါင်းအတွကြ သန့ရြှငသ်ော လိုအပမြှုတဈခုအဖြစ် ကြညကြှညလြငလြင် မှငဖြို့ လိုတယ် ထငတ်ယန်ောြ”

“လိုး တာ ကောင်းပါတယ် ဆိုတာ ဇာခွညရြှာထားတာလေး ကိုကို့ကို ပြချင်တ်ယ်…

ကိုကိုသိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ… အစီအစဉတ်ော့ မကပြါဘူး…

ကိုကိုဇာခွည့ရြငခြှငထြဲ မှီပြီး လှဲနလေိုကြ ဇာခွညဖြတပြှမယ်”

ဟိုလေ… အဟန့ြ… အဟန့ြ… ဇာခွညရြဲ့ “လိုးခွင်း အကြိုးဆယ့န်ှဈပါး” ပေါ့…

၁။ လေ့ကငွ့ခြန်းနဲ့ နှလုံးကနွြးမာရေး

“–ိုးတာက ကာယလေ့ကငွ့ခြန်းတဈခု လုပသ်လိုပဲတဲ့ University of Pennsylvania School of Medicine က Dr. Michael Cirigliano ပြောတာ တဈပါတမြှာ သုံးကြိမပြဲ–ိုးရငတ်ောင် တဈနှစ်မှာ ကယလြိုရီ ၇၅၀၀ လောငကြွှမ်းစတယေတ်ဲ့… အဲဒါ ၇၅မိုင် လမ်းလွောကတ်ာနဲ့ အတူတူပဲတဲ့ ကိုကို့ရဲ့… –ိုးတဲ့အခွိန် နှလုံးက ၇၀ ကနေ ၁၂၀ အကြိမရြအထေိ ခုနတ်ော့ နှလုံးသှေးကြော ကနွြးမာရေး အတွကကြောင်းသလို သှေးလညပြတစြီးဆင်းမှု ပိုကောင်းလာတော့ တဈကိုယလြုံးအတွကြ ကောင်း တာပေါ့… တခါ–ိုးရင် ပြှမ်းမွှ ကယလြိုရီ ၂၀၀ လောကတ်ော့ကုနတ်ယ်… ၁၅ မိနဈလောကပြှေးတာနဲ့ အတူတူပဲလေ…”

“–ိုးတဲ့ အနအထေားအလိုကြ ကုနတ်ဲ့ကယလြိုရီလည်း ပေါကပြေါကရြှာရှာ… ရှာတွေ့တယ်…”

“ပကလြကြ–ိုးရင် 112 ကယလြိုရီ မတတ်တ်–ိုးရင် 386 ကယလြိုရီ တဲ့ ဟို… လေးဘကထြောကြ –ိုးရင် 400 ကယလြိုရီတဲ့ ကိုကိုရေ့ ရှိသေးတယ်… ဒါဇာခွညတ်ို့ –ိုးနကဟွောလေး မှတထြားတာ…”

၂။ အသကရြှူ

“–ိုးတော့ အသကြ များများနဲ့နကန်ကရြှူရတာကော… အဲဒါလည်း ကိုယခြန်ဓာရဲ့ cell တွေ… တဈရှူး တွေ အစိတအြပိုင်းတွကေို အောကဆြီဂငွြ များများ ရောကစြလေို့ ပိုကောင်းတယတ်ဲ့… မှန်၏…”

၃။ ဟောမြုန်း

“–ိုးတာ အပါအဝင် ဘာလေ့ကငွ့ခြန်းပဲလုပလြုပ် testosterone ဟောမြုန်းတိုးစတယေတ်ဲ့ အဲဒီ ဟောမြုန်းတိုးရင်… ယောကြြားမှာ အရိုးနဲ့ ကြှကသ်ား သနမြာစတယေတ်ဲ့ ကိုကိုရဲ့… ဒါက Chicago ရဲ့ Northwestern University Medical Center က Dr. Karen Donahey… Sex and Marital Therapy Program မှာပြောတာတဲ့…”

“oxytocin ငါးဆပိုထွကတ်ယ်… ဒါက သာမန် ခေါင်းကိုကတ်ာကနေ arthritis အဆဈအမှဈရောင် ရောဂါ၊ migraines ခေါင်းတဈခွမ်းကိုကရြောဂါ အနာအကငွတ်ှေ သကသ်ာစတယ်ေ ဟိုလေ… –ိုးရင် စောကပြတန်ဲ့လီးဆီမှာပဲ သှေးကပိုစုလာတော့ ခေါင်းထဲ သှေးရောကတ်ာ နည်းသှားမှာပေါ့… အဲဒီတော့ တဲ့ migraines ခေါင်းတဈခွမ်းကိုကရြောဂါဆို ပြောကတ်ောင် ပြောကတ်ယတ်ဲ့… အဲဒီ migraines ဆိုတာကြီးက ဦးနှောကသ်ှေးကြောတွထေဲ သှေးဖိအား များတာနဲ့ ပတသ်ကတ်ာနောြ… ဟုတမြှာပဲ… ကိုကို… ကိုကိုဟိုတဈခါပြောပြတာလေ… မမဖြစ်နတောလေ…”

“ဒီ Oxytocin ကို အခစွဟြောမြုန်းလို့တောင် ခေါတ်ယတ်ဲ့ကိုကိုရေ့…ညှှန်းလှခညွလြား ဒါက ဖကတ်ာ နမ်းတာနဲ့လည်း ထွကတ်ာ ပဲ ကိုကိုရ… –ိုးရငတ်ော့ပိုထွကတ်ာပေါ့… သူက ရင်းနှီးနှေးထွေးမှု တိုး စတယေတ်ဲ့ ပြီးတော့ ရကရြော တဲ့စိတ်၊ သဒျဓါစိတ် စွန့လြှှတ် အနဈနာခံတဲ့စိတ်၊ သဘောထား ကြီးတဲ့စိတ် ပေါကစြတယေတ်ဲ့… မဟုတဘြဲနမလေား… ဒါလကတ်ှေ့ပဲကိုး…”

“–ိုးရင် estrogen လည်း ထွကတ်ယတ်ဲ့… သူက မိန်းမတွရေဲ့ နှလုံးကနွြးမာရေးအတွကလြည်း ကောင်းတယ်… Alzheimer’s disease အတွကလြည်းကောင်းတယ် အရိုးပြရောဂါကိုလည်း ကာကြယ် နိုငတ်ယတ်ဲ့…” “estrogen အထွကပြုံမမှနတ်ာနဲ့ ကငဆြာမွိုးစုံ… ပြီးတော့… testosterone အထွကပြုံမှနတ်ာနဲ့ ဥကငဆြာနဲ့ ဆကစြပတ်ယ်…တဲ့ကိုကိုရ… –ိုးတော့ ဟောမြုန်းတွကေို ညှိပေးသလိုဖြစ်သှားတာကိုး… ဒါဆို ကငဆြာဖြစ်နိုငခြှကေို တဈနည်းတဈလမ်းနဲ့ ကာကြယပြေးတာပဲလေ…”

၄။ ကြှကသ်ား

“ဘယလြို–ိုး–ိုး နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ကြောနဲ့ခါးပိုင်း တငပြါးဆုံရိုး ကြှကသ်ားပေါြ အကြိုးသကရြောကမြှု ကတော့ အတူတူပဲတဲ့… ဒါပမယေ့ြ… –ိုးတဲ့ပုံစံနဲ့ အကြိမရြပေေါမြူတညပြှီး ပေါင်၊ ဗိုကြ၊ တငပြါး၊ ရငဘြတ်၊ လကန်ဲ့အခွားကြှကသ်ားတွပေေါြ သကရြောကမြှု ခွားနားမှာပေါ့… ကိုကိုခညွြး –ိုးရင် ကိုကို့ကြှကသ်ားပဲ ပိုသနမြာမှာ ဇာခွည့ကြိုပါ ပေး–ိုးပေါ့…”

၅။ ကိုလကဈြထရောလြ

“ဟိုလေ –ိုးတာက ကိုယခြန်ဓာရဲ့ cholesterols စုစုပေါင်းရဲ့ ပမာဏကို လွှော့ခပြေးနိုငပြှီးတော့ .. ကောင်းတဲ့ cholesterols နဲ့ ဆိုးတဲ့ cholesterols ရဲ့ အခွိုးကို ညှိပေးနိုငတ်ယတ်ဲ့…”

၆။ ရောဂါခုခံရေးစနဈ

“–ိုးတာက ရောဂါခုခံရေးစနဈကို မှှင့တ်ငပြေးတယတ်ဲ့… Wilkes University က သုတသနေက ပြောတာတဲ့ immunoglobulin Aက ၃၀ရာခိုငန်ှုန်းတကလြာတာဆိုတော့ ဟိုလေ… ရောဂါခုခံခံနိုငစြှမ်း တကတ်ာပေါ့… တောရြုံတနရြုံ ရောဂါအသေးအမှှား အဖြစ်နည်းသှားတာပေါ့နောြ…ကိုကို။ ကိုကို့ အတွကြ သကသ်ကကြ တဈလ ၂၁ကြိမထြကမြနည်း –ိုးပြီးတော့ လရညပြန်းထုတရြငတ်ဲ့ Prostrate Cancer ကို ၃၃% ပိုပြီး ကာကြယန်ိုငတ်ယတ်ဲ့ မိန်းမတွလည်ေး ရငသ်ားကငဆြာ ဖြစ်နိုငခြှေ နည်းသှားတယတ်ဲ့…”

၇။ စိတကြနွြးမာရေး….

“အိမထြောငမြပြုဘဲ –ိုးတာကိုရှောငကြဉွတ်ဲ့ လူတွကေို သုတသနေပြုတာ စိတအြားငယပြှီးတော့ ဒေါသထွကလြှယတ်ာ၊ စိတကြွှတဆြတဆြတန်ိုငတ်ာ၊ကိုယ့ကြိုကိုယ် ယုံကြညမြှုအားနည်းတာ၊ တဈပါး သူအပေါှယုံမှား သံသယလှနကြဲမှုဖြစ်တာ depression ဝငပြှီးတော့ စိတကြရွောဂါဖြစ်တာ တွေ့ရ တယတ်ဲ့ ကိုကိုရေ့…

အဲဒါ တီရှော့က လူပျိုအပျိုတွကေို မှောကပြေးရမယ်… ဇာခွည် (သိသလောကတ်ော့) ဟို… ကိုမားဆိုးတို့… ကိုညီစတေို့ မိန်းမယူကြတော့လို့… အားပေးလိုကမြယ်…

သိပမြသိတော့ လွောကမြပြောရဲဘူး တောကြှာမှားကုနမြယ်… ပြီးတော့… မိန်းကလေးတွအခေငွြးချင်ြးတော့ ပြောရဲဘူး… တောကြှာ အဆငမြပြခေဲ့ရင်… ငါတို့ကို မှောကပြေးတာ ဒီဇာခွညမ်…လာစမ်း…ဆိုပြီး ဝိုင်းတီးရင် တီးရှော့တောင် ရောကန်ိုငတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး…”

“ဆကပြှောမယ်… ဟိုလေ… –ိုးတဲ့လူတွေ ကတွော့… –ိုးပြီးရင် စိတလြကပြေါ့ပါးပြီးတော့ ဟိုလေ… တင်းနတောတွေ အားလုံး လွော့ပါးသှားတာပဲလေ… အဲဒီတော့ အိပရြတာ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကန်ဲ့ နောကန်ေ့နိုးရငလြည်း ကိုယလြကြ ပေါ့ပါးပြီးတော့ နလေို့ကောင်းတယလြေ… အဲဒါ စိတဖြိစီးမှု လွော့စတေဲ့ အကြောင်းဖြစ် မှာပေါ့… အဲဒါတော့ တကယပြဲ… ဟိုလေ…ကိုကို–ိုးသိပလြိုကတ်ာ ဇာခွညအြိပလြို့ ကောင်းမှကောင်း… ကိုကို့ အပေါတ်ောငခြှလကြြ အိပပြွောသ်ှားတာပဲ အခုတလော အိပလြို့လည်းကောင်းမှကောင်း… အိပလြိုကြ စားလိုကြ စုပလြိုကြ လုပလြိုကြ…ရေးလိုကန်ဲ့… ဒီတဈပတလြုံးမှ ပန်းခွီတဈခပြတ်ောင် မရဘူး…”

၈။ လရည်

“ကိုကိုရေ့ လရညကြို အထငမြသေးနဲ့ဗွာ… သူက ဇာခွညတ်ို့စောကပြတကြ စုပယ်ူတဲ့ လရည် ထဲမှာပါတဲ့ prostaglandin နဲ့ဆကစြပတ်ယလြို့ ယူဆနကြတေယ်… လရညကြ မိန်းမရဲ့ စိတန်ေ စိတထြားပေါြ သကရြောကမြှုရှိတယတ်ဲ့ Condom သုံးပြီး–ိုးလို့ လရညမြရတဲ့မိန်းမထကြ စောကပြတ် ထဲ လရညကြိုရတဲ့မိန်းမက ပိုပြီး စိတအြေးခမွြးသာတယတ်ဲ့… စိတကြှည် တယတ်ဲ့… လရညရြနကြေ မိန်းမစောကပြတကြ လငန်ဲ့ကြဲရင် လရညပြှတလြပရြင် ဆေးလိပသ်မားတွေ ဆေးလိပ် ဖြတပြှီးရင် တမ်းတမ်းတတ ဖြစ်တတသ်လို withdrawal effect ဖြစ်တတတ်ယတ်ဲ့… ဟိုလေ လရညကြ တွယတ်ာမှုကို ခိုငမြာစတောပေါ့…”

၉။ အရပြေား

“ဒါကတော့ အထူးကို ပြောစရာမလိုဘူး… ကိုကိုနဲ့ ဇာခွည် လေ့ကငွ့ခြန်းတွလေုပတ်ော့ ခွှေးထွကတ်ယ်… –ိုးတော့လည်း ခွှေးထွကတ်ာပဲ ခွှေးထွကတ်ော့ ခွှေးပေါကတ်ှသနေ့တ်ယ်… ခွှေးပေါကတ်ှေ သန့တ်ော့ အရပြေား ကနွြးမာရေးကောင်းတာပေါ့… ဟိုလေ… ကြောင်ှာထဲကလို ပြောရရင် “သင့အြရပြေားကို နူးညံ့ချောမှေ့ ဝင်းမှတတ်ောကပ် စသည်ေ”ပေါ့…”

၁၀။ မ–ိုးမနေ အသကရြှညတ်ဲ့

“ကိုကိုရေ့… ဒါကတော့ တဈနှစ်ကို အကြိမတ်ဈရာထကမြနည်း ပြီးတဲ့လူတွဟောတဲ့… နုပျိုပြီးတော့ အသကရြှညကြနွြးမာကြတယတ်ဲ့… ဒါက နှစ်ရှညသ်ုတသနေပြုထားလို့ ထွကလြာတဲ့ရလဒတ်ဲ့… အပေါြ က အခကြတ်ှေ ခွုံငုံစဉြးစားရင် “တွေးကြည့်ရြင် ပြေးကြည့်တ်ာထကမြှနတ်ယ်” ဆိုသလို “လိုးကြည့်ရြင် ခိုးကြည့်ြ တာထကြ” ပိုအဆငပြှတယေပြှောတာပါ… အဖြပေေါတ်ာပဲ… သုတသနေတောငပြှုစရာ မလိုဘူး သူတို့မို့ အကုနအြကခွံတယ်… မသိရင် ဇာခွည့ြ ကိုလာမေးပေါ့…နောကြိုကို…”

၁၁။ အနံ့

“ပြီးသှားရင် ထွကတ်ဲ့ prolactin ဟောမြုန်းကတဲ့ ဦးနှောကထြဲမှာ အနံ့ခံတဲ့ အစိတအြပိုင်းမှာ cell တွေ ထပတ်ိုးပြားစတယေတ်ဲ့ ဒါက အနံ့ခံအာရုံ ပိုပြီးထကလြာတာပေါ့… သူရေးထားလို ဒီမှာ ကိုကို ဖတ် ကြည့်ြ… Following the orgasm, a rise of the hormone prolactin makes the brain’s stem cells form new neurons in the olfactory bulb, boosting a person’s olfactory abilities.

ဒီတဈခကြကြတော့ ထူးဆန်းတယ်… သိလား… ကိုကိုသိရင် အံ့သှမယ်… ဇာခွညလြေ… ကိုကို့ ခွိုင်း ခွှေးနံ့ရရင် စိတလြာတယဗြွ…တခွားလူတွကေော အဲလိုဖြစ်ဖူးသလား သိချင်လြိုကတ်ာ… (တီးရှော့ကမမတို့ရေ့ အဲလိုဖြစ်တတခြဲ့ရင် ဇာခွည့ကြို ပြောပြပါလားနောြ…PM ပို့ပြီးတော့ ဖြစ်ဖြစ်ပေ့ါ) ကိုကို့ခွိုင်းခွှေးနံ့ကမှှေးတယ် ကိုကိုရ…… တခွို့လူတွလေိုမနံဘူး ပြီးတော့ ကိုကိုက ခွိုင်းမှာဘာမှလိမ်းတာ မဟုတတ်ော့ သဘာဝအနံ့စဈစဈ… အနံ့ပြောရင်း… ဟိုလေ… ကိုကို့ လီးနံ့ကော… ကိုကို့ကိုယန်ံ့ကော ဇာခွညကြှိုကတ်ယ်…”

၁၂။ သှေးဖိအား

“–ိုးတာက သှေးဖိအားကို ကစွတယေတ်ဲ့… မိန်းမဆိုရငကြိုကိုရယ်… ပြေ့ဖကလြိုကတ်ာနဲ့တင် သှေးဖိ အားကတွယတ်ဲ့… ဒါကြောင့ြ မိန်းမတွေ သှေးတိုးရောဂါ အဖြစ်နည်းတာဖြစ်မယန်ောြ… ဒီကိဈစကတော့ ဇာခွည့ကြို အားပေးတာ… ဇာခွည့အြကငွ့လြည်း ကိုကိုသိတာပဲ ငယင်ယလြေးကတည်းက အားရပါးရ ဖကလြိုကရြမှ…နောကဆြို ပိုပိုပြီး ဖကမြယ်…”

“အဲဒီတဈခုတော့ မလုပလြိုကန်ဲ့ဇာခွညရြာ… အစတည်းက ဇာခွည် အဖကကြှမ်းတယ်… ဒီထကပျို ဖကလြို့ကတော့ အရိုးတွကြဖေေို့ပဲရှိတော့မယ်…”

“–ိုးခွင်း အကြိုးဆယ့န်ှဈပါး ဟောကြား၍ ပြီးဆုံးသှားပြီ ဖြစ်ပါကြောင်း ကြညောအပပြါသည်… ဇာခွည့ြ ရငခြှငထြဲမှီနသေော ကိုကိုတဈယောကြ ဇာခွညန်ရောယူမှေးစကရြန် အလှည့ပြေးပါရန် အသိပေးအပ် ပါသည်…ယခုလို မှေးစကအြနားယူသူကို အထူးယုယပေးရန် ပနကြှားအပပြါသည်…”

သံနသေံထားဖြင့ြ ပြောပြီး…သူကြှနတ်ော့ပေါြ မှီလိုကကြာ ကြှနတ်ော့လကကြို ဆုပကြိုငကြာ နမ်းလိုကြ ဆော့လိုကြ လုပန်သည်ေ။ကြှနတ်ော့လကကြိုဆှဲကာ သူ့ဗိုကပြေါတ်ငပြေးတော့ အသာအယာလေး ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့မကြလြုံးများ ဟိုးအဝေးကို ကြည့်န်သလေို… စပြောတော့သည်…။

🏵️ ကိုကိုနှင့ြ ကြှနမ်၏ ဖြစ်ရပမြွား (အပိုင်း ၇+၈ ဇာတသ်ိမ်း) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️