အအေးဘုံရဲ့ အေးဘုံ
ရေးသားသူ – နောငရြဲ
(စိတကြူးယဉြ ရေးသားပုံဖောသ်ည်)
“ကိုရငသ်ာအေး… ဘယမြှာလဲ… ကြုပ် သချော မမှငရြဘူးတော့ြ…”
“ငါ ဒီမှာပါဟ… အေးဘုံရယ်… နင့မြှာလည်း… လကလည်း သာတယ်… လကထြဲမှာ ဓါတမြီး ရှိသားနဲ့ သချော ထိုးကြည့်လြဟေ…”
“အေးပါတောြ… လာပါပြီ… တောကြ ဘယန်ရောတွေ ခေါမြှန်းမှ မသိတာ…”
နေ့လညန်ေ့ခင်း ပူပြင်းတဲ့ လယကြှင်း ဟင်းလင်းပြငကြှီးက အခုတော့လည်း လသာသာ ညကလေးမှ လအေေးတွေ တိုကလြို့ ခမွြးအေးနသည်ေ။ ရှာနဲ့ အတနင်ယလြှမ်းသော ကိုရငသ်ာအေးတို့ လယကြှင်းတွရှေိရာ အေးဘုံမ တဈယောကြ ရောကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ သမီးရည်းစားတို့ ထုံးစံအတိုင်း ခစွရြညလြူးဖို့ပေါ့။
ကိုရငသ်ာအေးက လူပျိုကြီး တဈကောငကြှှကြ။ အေးဘုံမက မုဆိုးမ မိခငအြိုကြီးနှင့အြတူ နသေူလေ။ သမီးရည်းစားဖြစ်နတော တောတ်ောမြွားများ သိကြပမယေ့ြ ဒီဝါကြှတမြှ ယူရန် စီစဉထြားကြသည်။
ကိုရငသ်ာအေးတို့ လယကြှင်းထဲတွင် လယတ်ဲလေး တဈလုံး ရှိကာ အရငတ်ုန်းက အဲ့ဒီလယတ်ဲမှာပင် ခစွရြညလြူးကြသောလြည်း၊ ဒီနေ့မှ ဘာစိတကြူးပေါကသ်ည် မသိ၊ လယကြှင်းပတလြညမြှာ ဝန်းရံနဟနေရြှိသော တောငတ်န်းကြီးနှင့ြ ထိုတောငတ်န်းကြီးမှ စီးဆင်းနသေော ရတေံခွနလြေးကို လာခဲ့ရန် ခွိန်းသညလြေ။ လယကြှင်းတွကေ စပါးတွကေိုတော့ ရတေံခွနကြနေ ဖြစ်လာတဲ့ စမ်းချောင်းကြီးထဲမှ ရေ ပြနသ်ှယကြာ စိုကပြွိုးကြခွင်း ဖြစ်သည်။
“အေးဘုံ… လာခဲ့…”
“တောကြလည်း ဘာစိတကြူးပေါကတ်ာတုန်း… အရင် ဟိုတဲလေးမှာပဲ တွေ့နကြကေို…”
“ဟီး… ဒီလိုဟ… အေးဘုံရ…။ ငါ ညနကေ ဖိုးခွေးတို့နဲ့ ဗှီဒီယို သှားကြည့်တ်ယဟြ…”
“ဘာလဲ… ဟို ဆင်းရဲသား ကားပဲမလား…”
“အေး… အဲ့ထဲမှာ… ရတေံခွနဘြေးနား လုပန်ကြတောတွေ့တော့ ငါ နင့ကြို သတိရသှားတာဟ…”
“ဘာဆိုငတ်ုန်းတော့…” (ရှကဟြနဖြှင့ြ)
“နငကြလည်း အစားအစာ ကောင်းကောင်း စားရရင် ခစွရြတဲ့သူကို သတိရတယတ်ဲ့…။ အခု ကား ကောင်းကောင်းလေး ကြည့်ရြတော့ ငါ့ခစွသ်ူ နင့ကြို သတိရတာပေါ့…။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ အဲ့လိုလုပစြရာ နငပြဲ ရှိတာကို…”
“တောပြါတောြ… ဟိုနေ့က တောြ ရှာလမ်းထိပ် ကုနစြုံဆိုငကြ အပျိုကြီး မတငရြီနဲ့ စကားတွေ ရပကေမြဝင် ပြောနတော ကြုပလြာတာတောင် မမှငဘြူးမလား…”
“အယ်… မဟုတပြါဘူး… အေးဘုံရယ်… သူနဲ့ ရိုးရိုးသားသား စကားပြောရုံပါ…”
“တောန်ောြ… ခွလှမြေးမှားမယ် မကြံနဲ့…။ ကြုပကြ တော့ကြို ခစွလြှန်းလို့ ဘဝတသကစြာ ရညစြူးပြီး ပေါင်းမှာ…။ ကြုပကြ ကြမ်းတောငကြိုငဆြိုတာ မမေ့နဲ့… ဟှင့ြ…”
“အဲ့ဒီအပျိုကြီးလည်း အရငကြ ကြမ်းတောငကြိုငပြဲလဟေ…”
“ဟော… ပြောရင်းနဲ့ အထွန့တ်ကလြာပြီ…။ ကြုပကြတော့ ရှင်းရှင်း ပြောမယ်…။ မုန့ပြဲ ဝစေားမယ်… ဒုတတ်ော့ ဝမစေားဘူး တောရြေ့…”
“ဟားဟား… ဘယကြ ဒုတလြဲ… အေးဘုံရ…”
“ဟော့ဒီက ကမွ ကြိုကလြှတဲ့ တော့ရြဲ့ ဒုတလြေ…”
ရတေံခွနအြကြ စမ်းချောင်းလေး စပြီး စီးဆင်းရာရဲ့ အနီး မှကခြင်းပြငမြှာ အေးဘုံမသည် သာအေးရဲ့ ပုဆိုးကို ခွှတခြကြာ ထောငမြတစြပြုနသေော ဒုတကြို ငုံစုပရြန် ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ဒုတကြို အရင်းကနေ ကိုငကြာ တပြှတပြှှတ် စုပန်ဟနေကြ ကလေးလေးတဈယောကြ ကပစြေးနဲ အုန်းထညကကြို တပြှတပြှှတ် စုပန်ဟန်ေ နှင့ြ တူလှသည်။ အေးဘုံတို့ရှာက မှို့နဲ့လည်း သိပမြဝေးသောကြောင့ြ ခတ်နှေင့ြ မကြခြှမပြေတတ်ာ ဖြစ်သည်။
“အေးဘုံ… နငစြုပတ်ာ တောတ်ောြ ကောင်းတယဟြ…။ နင် တောတ်ောြ တိုးတကလြာတာပဲ…”
“တောပြဲ သငပြေးတာလေ…။ မညားခငထြဲက ကြုပ် အဖုတလြည်း ဖြတသ်ထကြ ကြနပေေါပြီတောြ…”
“ဟားဟားဟား…”
“မရယန်ဲ့… ညားများညားရင် ကြုပ် သေးပေါကခြွိနတ်ောင် ရပါ့မလား မသိဘူး…”
“အေးဘုံရယ်… မပူပါနဲ့… အနားယူခွိနလြေးတော့ ငါပေးပါ့မယဟြ…”
“ဟှန့ျ… တဏှာရူးကြီး…”
“အဲ့လို တဏှာရူးလို့ပဲ ဒီက နှာဘူးမလေးက ကြိုကတ်ာ မဟုတဘြူးလား…”
“ခိခိ… တောပြှီ… စကားမပြောနဲ့တော့… ကြုပစြုပပြေးတာ ငှိမခြံ…။ ပြီးရင် တော့ြ အလှည့ပြဲ…”
“အေးပါဟာ… ငါ့ လွှာအစွမ်းလည်း ဘယလြောကြ ထကလြဲဆိုတာ နင် သိသားပဲ… စိတခြွ…။ အေးဘုံ… နင် အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကြဦးလေ…”
“ကြုပ်… အေးတယတ်ော့ြ…”
“ဒါဆိုလည်း ခွှတပြှီး နို့တွပေဲ ဖောထြားဟာ…”
“သနောကြီး… ကဲ… ကြည့်ျ… ကြည့်ျ…”
ဒူးထောကထြိုငကြာ ဒုတကြို ကုန်းစုပန်သေော အေးဘုံကို အပေါစြီးကနေ ကြည့်န်မေိသည့ြ သာအေးသည် အခုလည်း အေးဘုံရဲ့ နို့တွကေို ကြည့်န်သည်ေ။ စုပလြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ နှုတခြမ်းစူစူလေးနှင့ြ အေးဘုံကို မှငရြပြီး၊ ပြနထြုတခြွိနမြှာတော့ အေးဘုံရဲ့ စူဖြိုးနသေော လကတ်ဆုပစြာ ကိုငလြောကတ်ဲ့ အရှယအြစားရှိတဲ့ နို့ထွားထွားလေးတွကေို မှငရြသည်။
“အေးဘုံ… ငါ နင့န်ို့တွကြေားထဲ ငါ့ဒုတကြို ထည့ပြှီး လုပခြငွတ်ယဟြာ…”
“လုပပြှနပြှီ… အတတဆြန်းတွေ… ပြော… ကြုပ် ဘာလုပရြမှာလဲ…”
“နင့ြ နို့နှစ်လုံးကြားထဲကို ငါ့ဒုတ် ထည့မြယဟြာ… နငကြ နို့တွနေဲ့ ငါ့ဒုတကြို ညှဈထားပေး…”
“ကဲ… လုပ်… လုပ်… တောြ လုပလြို့ လူလည်း ရစရာကို မရှိတော့ဘူး…”
“အဲ့ဒါတွေ ခစွဖြို့ကောင်းတာ… အေးဘုံက…”
“ဟှန်း…” (မကြစြောင်းလေးက ထိုးလိုကသ်ေးသည်)
“အေးဘုံ… နငထြုံးထားတဲ့ ဆံထုံးကြီးကိုလည်း ဖြညလြိုကဟြာ… ငါ ကြည့်ခြငွလြို့…”
အေးဘုံလည်း ဘာမှပြောမနပေဲ သာအေးပြောစကားအတိုင်း ဆံထုံးကြီးကို ဖြညခြလွိုကသ်ည်။ တငပြါးလောကြ မရောကတ်ရောကြ ဆံပငအြရှညကြ လထေဲမှာ ဝဲပြံနသည်ေ။ ပြီးတော့ သာအေးက အဝတအြစားတွေ အကုနခြွှတလြိုကပြှီး၊ အေးဘုံရဲ့ အဝတတ်ှကေိုလည်း သူကိုယတ်ိုင် ဆှဲခွှတသ်ည်။ ပြီးတော့ အဝတတ်ှကေို ပုံထားပြီး ခွံပုတလြေးတွေ ဘေးနားမှာ ထားလိုကသ်ည်။
ဒီတခါတော့ အေးဘုံလည်း တဏှာမီးတွေ တကန်တောနဲ့ အေးလို့ အေးမှန်းပင် မသိတော့။ တကယလြို့တော့ ရှာသား တဈယောကယ်ောကကြ လယကြှင်းနားက ရတေံခွနကြို အခန့မြသင့လြို့ ရောကလြာရငဖြှင့ြ တွေ့လိုကရြမယ့ြ မှငကြှင်းကို သှားရမကေရွုံတမယ် ကြည့်န်မညေမြှာ မလှဲပေ။ လင်းလကန်တေဲ့ လရောငအြောကြ၊ တဖြောင်းဖြောင်း စီးကနွသေော ရတေံခွနန်ံဘေး၊ ခွုံပုတတ်ှေ မှကခြင်းတွေ ပေါမြှာ အဝတဗြလာ ဖြစ်နသေော သာအေးနဲ့ အေးဘုံရဲ့ ခစွရြညလြူးနဟနေကြ ကြည့်ခြငွစြရာပင် ဖြစ်သည်။
“ကိုရငသ်ာအေး… ကြုပ် ဒူးတွေ နာလာပြီ… ဒီတဈခေါကြ တောလြုပပြေးဦးတော့ြ…”
“ငါ… ဘာလုပပြေးရမလဲ… အေးဘုံ…”
“တောကြတော့ ညဈပြီ…”
“မညဈပါဘူး… အေးဘုံ… ဘာလုပခြငွလြဲဆိုတာသာ ပြော…။ ဟော့ဒီက ကိုရငသ်ာအေး အကုနလြုပပြေးမယ်…”
“ဟှန့ြ… ဒါဆိုလည်း ကြုပအြဖုတကြို ဟော့ဒီက တော့ရြဲ့ လွှာနဲ့ ယကပြေး…”
“လြှာနဲ့ပဲလား…”
“ကြုပ် အားရတော့မှ… ဟော့ဒီက တော့ဒြုတန်ဲ့ လိုးပေး…။ တကယထြဲ… အဲ့ဒါ ကြားချင်န်တောမလား…”
“ဟားဟား… အေးဘုံ သဘောအတိုင်း လုပပြေးပါ့မယဗြွ…”
ဒူးထောကထြားသော အေးဘုံကို အနောကလြှနခြိုင်းလိုကပြှီး မှကခြင်းပြငပြေါြ လှဲနခေိုင်းလိုကသ်ည်။ မှကခြင်းပြငပြေါြ ကြောခလွိုကသ်ညန်ှင့ြ အေးဘုံမမှာ အလိုအလွောကြ ပေါငကြား၊ ဒူးထောငပြှီး အဖုတအြယကခြံရန် အဆငသ်င့ြ ပြငထြားလသည်ေ။ ပေါငကြားထားရာမှ အမှှေးထူပစွပြစွကြှားက ပြဲရဲပြီး ဆူထွကဖြောင်းပြနသညေ့ြ အဖုတရြဲရဲကြီးက သာအေးကို မကြစြပစ်ပြနဟန်ေ။ သာအေးသည် အမှှေးတွေ အကုနလြုံးကို အောကကြနေ အပေါကြို ပင့တ်ငကြာ လကန်ဲ့သပပြှီး ထိန်းထားလိုကသ်ည်။ အမှှေးတွကေ မှငကြှင်းက ဖယသ်ှားတော့မှ အဖုတရြဲရဲကြီး ဘေးနားက နားရှကကြားကား အဖုတအြသားနဲ့အတူ ထောငထြပြီး ထွကန်တေဲ့ အစေ့ကို တွေ့လိုကရြသည်။
သာအေးသည် အဖုတတ်လွှောကြ လွှာနဲ့ ပင့တ်ငပြှီး ယကကြာ အစေ့ကို စုပလြိုကသ်ည်။ ရှာထုံးစံအတိုင်း ကြမ်းစားသဖြင့ြ သာအေးရဲ့ လွှာမှာ နီရဲပြီး ကြမ်းကာ ရှတတ ဖြစ်နသည်ေ။ ဒါကိုက အဖုတယ်ကရြာမှ မိန်းမတွေ အသဲခိုကန်တေဲ့ အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။ အစေ့စုပကြာ လွှာကြမ်းကြီးနဲ့ အဖုတကြို ယကန်သညေ့ဟြနမြှာ ခွေးတဈကောငကြ စားကြှင်းစားကနွတ်ှကေို စားပြီး ပန်းကနကြိုပါ အကုနအြစင် လွှာနဲ့ ယကန်ဟန်ေ တူသည်။ လွှာကြမ်းကြီးရဲ့ ကြမ်းရှရှဖြစ်နတောက အဖုတတ်ဝိုကြ ကငွတ်ငတ်င် ဖြစ်စကော အေးဘုံကို အထွဋအြထိပ် မှနမြှန် ရောကစြသည်ေ။
“ကိုရငသ်ာအေး… တောတ်ော့… တောြ ယကတ်ာနဲ့ ကြုပပြှီးတော့မယ်… ကြုပကြို လုပပြေးတော့…”
“အေးဆေးပေါ့… အေးဘုံရ…”
“မှနမြှနလြုပ် တောရြေ့… အဈမ နိုးလာမှာစိုးလို့…” (အမကေို အဈမဟု ခေါခြှင်း ဖြစ်သည်)
“အေးပါ… အေးပါ… ငါ ဘာလုပပြေးရမှာလဲ…”
“တောကြလည်း… တော့လြီးနဲ့ ကြုပ် အဖုတကြှဲအောငသ်ာ လိုးတော့… ကြဲချင်ြ ကြဲသှားပလေ့စေ…”
“ဟားဟား… အေးဘုံ… တောတ်ောြ ပါးစပရြဲလာတယ်… ကောင်းတယ်… ကြိုကတ်ယ်… ငါ လိုးပေးမယ်…”
သာအေးသည် ပြောပြောဆိုဆို၊ ကုန်းထ လိုကကြာ အေးဘုံရဲ့ ပေါငကြှားမှာ နရောဝငယ်ူလိုကသ်ည်။ လွှာကြမ်းကြီးနဲ့ ယကထြားလို့ တံတွေးတွေ ပနတေောရော၊ အဖုတကြ အရညတ်ှေ ထွကလြာတာရောကြောင့ြ အေးဘုံရဲ့ အဖုတကြှီးမှာ အရညတ်ရှှဲရှှဲနှင့ြ ပြောငလြကလြကြ ဖြစ်နသည်ေ။ အရညရြှှဲသောကြောင့လြည်း အေးဘုံ အဖုတထြဲကို သာအေးရဲ့ဒုတ် ထိုးသှင်းရာမှာ ပြှတကြနဲ ဝငသ်ှားခွင်း ဖြစ်သည်။
သာအေးရဲ့ ဒုတမြှာလည်း လုံးပတကြ အေးဘုံလကရြဲ့ လကတ်ဆုပစြာမက ကြီးကာ၊ အရှညမြှာလည်း သီမှှေးငှကပြွောသီးလောကြ ရှိသည့အြပြင် သဏျဍနကြလည်း ကောကကြောကကြှီး ဖြစ်နတေော့၊ အေးဘုံရဲ့ အဖုတထြဲမှာ ပြည့သ်ိပန်ပြေီး တခကြခြကြြ သားအိမခြေါင်း အဝကို သှားဆောင့ဟြန် တူသည်။ အဲ့လို အခါမွိုးဆို အေးဘုံဆီက ငှီးသံက ပိုကယွလြာသည်။ အောင်းနကြတွေင်း ဖြစ်နတေော့လည်း အထာလေးတွကေ နပလြာသည်။ ဘယန်ရောထိရင် ဘယလြို ဖြစ်မယဆြိုတာ အလိုလို သိလာသညလြေ။ အောကကြနေ ပင့ပြင့ထြိုးသလို လိုးရင် အေးဘုံမှာ ပိုခံစားရသည်။
“ကိုရငသ်ာအေး… ကြုပ် မနတတေတ်ော့ဘူး… အားနဲ့ ဆောင့ြ… ကြုပ် အဖုတကြှီး ပြဲထွကသ်ှားအောင် လိုးပေး… အား… အား…”
“အေးဘုံ… ငါလည်း လိုးပေးနတယ်ေ…။ နင့ြ အဖုတကြှီးက တအား လိုးလို့ ကောင်းတယ်… နှေးနတောပဲ…။ နင့ြ အဖုတကြ မွှော့ပါတယဟြ… သိလား…။ ငါ့လီးကို အထဲကနေ စုပစြုပ် ယူနသလေိုမွိုး ဖြစ်နတော… နင် တောတ်ောြ ကောင်းတယဟြာ…”
“လိုးမှာသာ လိုးစမ်းပါတောြ… ကြုပ် သေးပေါကခြငွလြာပြီ… အရမ်းကောင်းတယ်… အား… အား… အား…”
“ငါလည်း ပြီးပြီ… အေးဘုံ… အား…”
အေးဘုံရဲ့ အဖုတကြနေ သေးတွေ ပန်းထွကလြာသည်။ သာအေးကလည်း ပြီးသှားသောကြောင့ြ လရညတ်ှကေို အဖုတထြဲ ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။ အေးဘုံ ကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ သာအေးလည်း အေးဘုံ တုနန်တောကို ကြည့်ပြှီး သူကြည့်ဖြူးထားတဲ့ ဗှီဒီယိုအတိုင်း အစေ့ကို လကမ်၊ လကည်ှိုးနှင့ြ ဖိခွလေိုကသ်ည်။ အေးဘုံမှာ တဆတဆြတ် တုနရြာကနေ တွန့လြိမခြေါကကြှေး ဖြစ်ကာ သာအေးရဲ့ လကကြို အတင်းဖယတ်ော့သည်။
“တောတ်ော့… ကြုပ် အဲ့လိုမွိုး မနတတေဘြူးတော့ြ… တဈမွိုးကြီးပဲ… ခုဏ ကငွတ်ကလြာရာကနေ ကငွန်ှုန်းမှင့လြာသလိုပဲ… ကြုပမြခံနိုငသ်ေးဘူး… မကောင်းလို့လည်း မဟုတဘြူး… ကောင်းတယ်… အကောင်းလှနန်တယ်ေ ထငတ်ယ်…”
“အေးပါ… ငါလည်း ကြည့်ဖြူးထားတဲ့ ခွအတေိုင်း လုပတ်ာ… နင် ကြိုကတ်ယဆြိုရငတ်ော့ တဖြည်းဖြည်း ကငွ့ပြေးရမှာပေါ့…။ ဘယလြိုလဲ… ငါ့လရညတ်ှေ နင့အြဖုတထြဲ ဝငသ်ှားတာ…”
“အရမ်းကောင်းတယ် တောရြေ… အဖုတကြှီး တဈခုလုံး နှေးနတောပဲ…။ ဆောင့ဆြောင့ပြှီး တကန်ဲ့တဲ့ လရညတ်ှကလေည်း အားကောင်းလိုကတ်ာတောြ…။ တဈခုခုနဲ့ လှမ်းထိုးနသလေားတောင် ထငရြသေး…”
အေးဘုံ အဖုတထြဲကို စိမထြားနရောကနေ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ပြှတကြနဲ အသံမှညလြာပြီး အေးဘုံရဲ့ အဖုတရြညရြော၊ လရညရြော၊ သေးတွရေော ဆင်းထွကလြာတာ အေးဘုံ စအိုတလွှောကြ စီးသှားပြီး အောကကြို ဆင်းကလွာသည်။ အရညတ်ှကေ စအိုအဝကို ဖြတသ်ှားတော့ စအိုဝလေးက ပြစိပြစိ ဖြစ်နသည်ေ။ နောကတ်ဈခေါကတ်ှေ့ကြမှ ဖငပြါခပြဈမညဟြု သာအေး တွေးထားသည်။
“ပြနရြအောင် ကိုရငသ်ာအေးရေ…။ ရှာလည်း ပြနရြဦးမှာဆိုတော့… ကြုပကြ ရှာထိပတ်င် ဆိုတော့ ပြူနာ မဟုတဘြူး…။ ရှငကြ သတိဝိရီယနဲ့ ပြန်ဦးနောြ…”
“အေးပါ… အေးဘုံရ… ဝါကြှတရြငတ်ော့ ဒီလို ခွဲနရမှော မဟုတတ်ော့ဘူး…။ တခွီပြီး တခွီပြီး တခွီ… လာထားပဲ…”
“ကြောကလြှပါခညွရြဲ့တောြ…”
“အံမယ်… ကြိုကလြှပါခညွရြဲ့ လို့တော့ လုပပြါ… အေးဘုံရယ်…”
“ခိခိ… ကြုပ် ရသှေားဆေးဦးမယတ်ော့ြ…။ စမ်းချောင်းထဲ ခဏ ဆင်းစိမလြိုကြဦးမယ်…”
“ငါလည်း ရဆေေးလိုကြဦးမယ်… အတူလိုကခြဲ့မယလြေ…”
ထို့နောကြ စမ်းချောင်းဘေးနားမှာ ရပကြာ သာအေးသည် ဒုတကြို ရနှငေ့ြ ဆေးလိုကသ်ည်။ အေးဘုံကတော့ သူ့ကိုယလြုံး တဝကလြောကအြထိ ရထေဲ ဆင်းကာ အဖုတကြို ဆေးကြောနသည်ေ။ ရကေ တောတ်ောြ အေးသည်။ ဘယလြိုများ အအေး ကြိုကမြှန်း မသိသော အေးဘုံ။
“ငါ နပေေးရဦးမလား…”
“မနနေဲ့တော့… ခဏပဲ…။ တော့ဘြာသာ အဝတဝြတပြှီးရင်… ကြုပအြဝတတ်ှေ ယူလာပေး…”
“အေးအေး… မှနမြှနလြုပြဦး…”
သာအေးလည်း စွပကြယွြ နှင့ြ ပုဆိုးကို မှကခြင်းပေါကြနေ ကောကယ်ူကာ ခါလိုကပြှီး ဝတလြိုကသ်ည်။ အေးဘုံရဲ့ အင်ျကြီနဲ့ ထမီကို ယူလိုကခြွိနမြှာတော့
“အား…”
“အေးဘုံ… ဘာဖြစ်လဲ… ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
“မသိဘူး တောရြေ…။ ကြုပတ်ငပြါးကို ဘာကောင် ကိုကသ်ှားလဲ မသိဘူး…”
“ဟာ… ဒီထဲမှာ ရှိနိုငတ်ာ မှှဖြစ်ေဖို့ များတယ်…”
“လုပပြါဦးတောြ… ကြုပ် ကြောကတ်ယ်…”
“ကဲ… ရထေဲကနေ မှနမြှနတ်ကတ်ော့… လာ… လာ…”
“အီး… ဟီး… ဟီး…”
“လာ… အဝတ် မှနမြှန် ဝတ်…”
“ဘယလြိုလုပရြမလဲ တော့ြ…”
“အေး… ငါလည်း မသိဘူးဟ…။ အခုခွိန် မှို့ထဲကို သှားဖို့ကလည်း ရှာပြနပြှီး ဆိုငကြယန်ဲ့ သှားမှရမယ်…။ အဲ့ဒီတော့ ငါ ရှာပြနလြိုကြဦးမယဟြာ…။ ပြီးရင် ဆိုငကြယယ်ူပြီး ပြနလြာခဲ့မယ်…”
“အီး… ကြုပ် တဈယောကထြဲ ကြောကတ်ယတ်ော့…”
“ဒါဆို ငါနဲ့ ရှာလိုကပြှနမြလား…”
“အင်း… ကြုပတ်ဈယောကထြဲ ဒီမှာ နတောထကြ စာရင် တောန်ဲ့ လိုကခြဲ့မယ်…”
အေးဘုံသည် အဝတ် မှနမြှနဝြတကြာ သာအေးလကကြို ဆှဲရင်း ငိုပြီး လိုကလြာသည်။ လယကြှင်းနှင့ြ ရှာသည် သိပမြဝေးသောလြည်း မိနဈ ၃ဝ ခန့မြွှ ခွကငွေလြွှောကသ်ှားရသည်။ ပုံမှနဆြို ဆိုငကြယလြေးနှင့ြ လာနကြဖြေဈသောလြည်း ညဘကြ လူခွတေိတခြွိနမြို့ လမ်းလွှောကလြာကြခွင်းဖြစ်သည်။ ဖြည်းဖြည်း လွှောကလြာရာမှ အေးဘုံရဲ့ ခွထေောကတ်ှေ လေးလံလာသည်။ မှပြငေပြေါကြို ပစ်ထိုငခြလွိုကတ်ော့သည်။ သာအေးက အေးဘုံကို ပြေ့ထားလိုကသ်ည်။
“ကိုရငသ်ာအေး… ကြုပ် ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘူး… ခေါင်းတွလည်ေး မူးနတယ်ေ… ဘာဆိုဘာမှ မမှငရြတော့ဘူး… ခွလကေတ်ှလည်ေး မသယခြငွတ်ော့ဘူး…” (ပါးစပကြနေ လသေံတိုးတိုးနှင့ြ မပီမသ ပြောနခွင်ေး ဖြစ်သည်)
“အေးဘုံ… အားတင်းထားပါဟာ…။ နင် ဒီမှာ ခဏစောင့ြဦး…။ ငါ ရှာကို အမှနပြှေးပြီး ဆိုငကြယသ်ှားယူမယ်…”
“ကြုပ်… ကြုပ် မနရတေော့ဘူး ထငတ်ယ်…”
“အေးဘုံ… နင် စိတကြို တင်းထား… ငါ ပြနလြာမယ်… ခဏစောင့ြ…”
“ကြုပကြို မထားခဲ့ပါနဲ့…”
“ခဏလေးပဲ စောင့ြ…။ ငါ ခကြခြငွြးသှားပြီး အမှန် ပြနလြာမှာနောြ…။ အေးဘုံ… နင် ဘုရားစာတွေ ရှတန်လေိုကြ… နတကြောင်းနတမြှတတ်ှေ မစမှာပါဟာ…”
သာအေးသည် အေးဘုံကို ရှာအပြန် လမ်းလေးပေါမြှာပင် ခထွားခဲ့ကာ ရှာဆီသို့ အမှနပြှေးလသည်ေ။ ပြေးသည့ြ ခွလှမြေးတွကေ မှနသ်ထကြ မှနလြာသည်။ ခစွသ်ူဇောနှင့ြ မောရပါပြီလေ။ သာအေးရဲ့ အိမကြ ရှာထိပမြှာဆိုတော့ သိပမြပြေးလိုကရြပေ။ ၁ဝ မိနဈလောကန်ှင့ြ ရောကသ်ှားသည်။ အိမဝြင်းထဲက ဆိုငကြယကြို အမှနစြကန်ှိုးပြီး အေးဘုံရှိရာ လာခဲ့သည်။
အေးဘုံနား ရောကတ်ော့ အေးဘုံကို နှိုးသည်။ မနိုးတော့။ အသံ ပြနမြပေးတော့ပေ။ ဒါနဲ့ပဲ ဆိုငကြယအြနောကပြေါကြို အတင်းတငကြာ သာအေးရဲ့ ကြောကို မှီနသညေ့ြ အနအထေားမွိုးထားပြီးမှ ဆိုငကြယစြကန်ှိုးပြီး ဆေးရုံကို မောင်းလာရသည်။
ဆေးရုံရောကတ်ော့ တာဝနကြွ ကြေးလကဆြရာဝနမြရှိသဖြင့ြ သူ့အိမကြိုသှားကာ သှားနိုးပြီး ခေါလြာရသည်။ ဆရာဝနကြ စမ်းသပပြှီး သာအေးကို စိတမြကောင်းစွာဖြင့ပြင် အေးဘုံ ဆုံးသှားပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ အသကမြရှိတော့ကြောင်း ပြောသည်။ ကြုပကြို မထားခဲ့ပါနဲ့ ဆိုတဲ့ အေးဘုံက အခုတော့ သာအေးကို ထားသှားခဲ့ပြီ။
😢အေးဘုံရယ်… ငါသာ နင့ကြို အဲ့ဒီနရော မခေါခြဲ့ရင် နငလြည်း ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတဘြူး… ငါ တောင်းပနပြါတယဟြာ…😢
အေးဘုံသည် မိမိကို ဘာကောငကြိုကမြှန်း မသိပဲ၊ တကိုယလြုံး ထုံပြီး ဘာမှ မသိသလို ဖြစ်ကာ နသည်ေ။ ကိုရငသ်ာအေးကလည်း ရှာကို အမှနပြှနပြှီး ဆိုငကြယသ်ှားယူမည် ပြောသည်။ တဈယောကထြဲ ကြောကသ်ဖြင့ြ မသှားစလေိုသောလြည်း သူက အတင်းထွကသ်ှားသည်။ မကြလြုံးများက လေးလံလာသည်။ အားတင်းကာ အတင်းဖြင့သ်ောလြည်း မရ။ မှငရြတဲ့ မှငကြှင်းက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိနလြာကာ လောကတဈခုလုံး ပိန်းပိန်းမှောငသ်ှားတော့သည်။
အေးဘုံနားထဲ အသံတွေ ကြားနရသေည်။ ကြားရသည့ြ အသံက ရတွေေ စီးကနွသညေ့ြ အသံ။ မကြလြုံးကို ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ ဒီနရောကို အေးဘုံ သိသည်။ စောနလေးတငပြဲ ကိုရငသ်ာအေးနှင့ြ ခစွရြညလြူးခဲ့သည် နရော။ ထပတ်ူကသွော နရော ဖြစ်သောလြည်း မှငရြတဲ့ မှငကြှင်းက မတူတော့။ သဈပငတ်ှပေေါမြှာ မှစိမှစိ နှင့ြ ဘာလေးတွလေဲ မသိပေ။ လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်သောကြောင့ြ သကရြှိလို့ပင် ထငမြိသည်။ လူသဏျဍနဖြစ်သောလြည်း သချောကြည့်ရြင် လူနှင့မြတူပေ။ အရှယအြစား အကြီးတွေ ရှိသလို သေးသေးလေးတွလည်ေး ရှိသည်။
“ဟေ့ ကောငမြလေး… နင် ရောကလြာပြီလား…”
အသံကြားရာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ စမ်းချောင်းဘေးနားက ခွုံပုတလြေးထဲကနေ ဝဝကြီး ထွကလြာသည်။ ပုံစံကို ဘယလြို ပြနမြပြောတတပြေ။
“ငါ့ကို မှငလြို့ လန့န်တောလား…။ နငလြည်း တဈပတပြှည့ရြင် ငါတို့လိုပုံစံ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလာမှာ…”
“ရှင်… ကြုပကြ ဘာဖြစ်လို့လဲ… တောကြရော ဘယသ်ူလဲ…”
“ငါက ဒီခွုံပုတထြဲမှာနတေဲ့ အကောင်…။ နငကြ ခုဏလေးတင် ရထေဲက အကောငကြိုကလြို့ သသှေားတဲ့ မသာ…”
“ရှင်… ဒါဆို ကြုပတ်ို့ လုပန်တောတွေ မှငရြတာပေါ့…”
“ဟားဟား… ဒါပေါ့…။ ဟိုကောငရြော နငရြော မိုးမမှင် လမမှေင် လိုးနကြတော…။ ဒီက အကောငတ်ှေ အားလုံး မှငတ်ယ်…”
လကည်ှိုးညှှနရြာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သဈပင်၊ ခွုံပုတတ်ှမှော များစွာသော အကောငတ်ှေ၊ ကြကသ်ီးတောင် ထသှားသည်။ အဝတတ်ှလည်ေး မပါသလို၊ အကောငတ်ှကလေည်း စုံလှသည်။ လီးပါသလို၊ အဖုတပြါသည့ြ အကောငမြွားလည်း ရှိသည်။ လူတွလေိုတော့ မဟုတပြေ။ ပုံနည်းနည်းပြောင်းနသည်ေ ထငသ်ည်။ ဘာပြောင်းသညကြိုတော့ မပြောတတ်။
“ဟိုဒီ လွှောကမြကြည့်န်ဲ့… နင့ကြိုယကြို အရင် ပြနကြှည့ြဦး…”
ထိုဝဝအကောငကြှီး ပြောသညန်ှင့ြ မိမိကိုယကြို ပြနကြှည့လြိုကသ်ည်။ အံ့ဩမငတ်ကသ်ှားသညမြှာ မိမိကိုယလြုံးတွင် ဘာအဝတအြစားမှ မပါတော့။ အဖုတရြော၊ နို့ရောက အတိုင်းသား မှငန်ရသေည်။ မိမိကိုယကြို ရှကကြာ လကန်ှင့ြ အုပလြိုကသ်ည်။
“ဟားဟားဟား… ကောငမြလေး… အုပမြနနေဲ့… ငါတို့ အားလုံး အတူတူပဲ…။ နငကြ ပူပူနှေးနှေး သထေားတာမို့လို့ ပုံမပြောင်းသေးတာ…။ ငါ ခုဏက ပြောသလိုပဲ… တဈပတကြွောတ်ာနဲ့ ပြောင်းတော့မှာ…”
“ကြုပကြ အဲ့ဒါဆို ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ…”
“တဈပတပြှည့လြို့ နင့န်ာမည် တပခြေါပြှီး အမွှဝရင်ေ သချော အာရုံပြုပြီး သာဓုခေါြ…။ အဲ့ဒါဆို နငန်ဲ့ ထိုကတ်နတ်ဲ့ ဘုံဘဝကို ရောကလြိမ့မြယ်…။ ဒီတဈပတအြတွင်းတော့ နင့အြတွကြ စပါယရြှယ် ပတဈြပေါ့… သှားချင်တ်ဲ့နရော သှားလို့ရတယ်… စားချင်တ်ာတော့ စားလို့မရဘူး…။ နင့ကြို ရညစြူးပြီး ပေးထားတဲ့ အစာတွကေိုမှ စားလို့ရတယ်…။ မဟုတရြင် လှှင့ပြဈထားတဲ့ အမှိုကတ်ှေ… လူတွရေဲ့ စားကြှင်းစာကနွတ်ှေ… လူတွရေဲ့ အညဈအကြေးတွကေိုပဲ စားလို့ရမယ်…”
“ရှင်…”
“ရှငမြနနေဲ့တော့… နငကြသနပြေေီ…။ ကဲ… သှား… သှား… နင့အြိမကြို နငပြှန်…။ ဒီတဈပတအြတွင်းက နင် ဝငခြငွတ်ိုင်း ဝငလြို့ရတယ်…။ သှားတော့… ငါလည်း ခွုံပုတထြဲ ပြနဝြငပြှီး… နငတ်ို့ လိုးထားတာကြည့်ပြှီး လီးတောငန်ပြေီ…။ ငါ့ကောငမြနဲ့ သှားလိုးလိုကြဦးမယ်…။ နငလြိုကခြငွရြငလြည်း လိုကခြဲ့လေ…။ ဒီခွုံပုတကြ ငါပိုငတ်ာ…”
“တောပြါ… မလိုကပြါဘူး…”
ဝဝ အကောငကြှီး ပြောမှ သူ့လီးကို ကြည့်လြိုကမြိသည်။ သူ့ခန်ဓာကိုယ် အခွိုးအစားနှင့ြ လိုကအြောင် ကြီးမား တောင့တ်င်းလှန်းနသည်ေ။ ခရမ်းသီး အကြီးစားအရှယထြကပြင် ကြီးမားကာ အကြောတွေ ထောငတ်ကန်သည်ေ။ အေးဘုံသည် မိမိ ဘာဖြစ်နမှန်ေး မသိသောကြောင့ြ မလိုကခြငွသ်ောလြည်း အဲ့ဒီလီးကြီးကို မှငပြှီးထဲက အဖုတကြ ရှစိထိုးနသည်ေ။ သို့သောလြည်း အိမအြမှနပြှနမြှ ဖြစ်မညဟြု ဆုံးဖြတကြာ ရှာလမ်းအတိုင်း ပြေးထွကလြာသည်။
ထိုစဉြ ဆိုငကြယ် တဈစီး ဖြတမြောင်းသှားသည်။ ထိုဆိုငကြယကြို အဝေးမှ ကြည့်လြွှငပြင် သိသည်။ ကိုရငသ်ာအေးရဲ့ ဆိုငကြယ်။ အေးဘုံ ဝမ်းသာသှားသည်။ ကိုရငသ်ာအေးကို လှမ်းခေါသ်ည်။ မကြားဘူး ထငသ်ည်။ အားကုနသ်ုံးကာ အောခြေါသ်ည်။ ဆိုငကြယ် ရှေ့တည့တ်ည့ကြို ရပပြှီး တားလိုကသ်ည်။ ဒါဆိုရငတ်ော့ တွေ့နိုငမြည် ထငသ်ောလြည်း အေးဘုံရဲ့ ခန်ဓာကိုယကြို ဆိုငကြယကြ ဖြတမြောင်းသှားသည်။ အေးဘုံ ရုတတ်ရကြ တအားလန့သ်ှားသည်။ ဆိုငကြယ် အနောကကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အေးဘုံရဲ့ မလှုပမြယှကြ ခန်ဓာကိုယကြှီးက ကိုရငသ်ာအေး အနောကမြှာ မှီပြီး လိုကပြါသှားတာ တွေ့လိုကသ်ည်။
သှားပြီ။ အေးဘုံ သိလိုကပြှီ။ မိမိ တကယ် သသှေားသညကြို ယုံကြညသ်ှားတော့သည်။ အားရပါးရ ငိုပြီး ကိုရငသ်ာအေးကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။ မကြားမှန်းလည်း သိနပြေီ မဟုတလြား။
“ကိုရငသ်ာအေးရေ…….”
ပြနလြာတော့ ရှာလမ်းတလွှောကမြှာ အကောငတ်ှေ အရှယစြုံ မွိုးစုံ တွေ့ရသည်။ အေးဘုံလည်း အစကတော့ ကြောကပြမယေ့ြ တဖြည်းဖြည်း ရဲတင်းလာကာ ကိုယ့ဘြာသာပဲ အိမကြို ရောကအြောင် ပြနလြာတော့သည်။ တခါတလေ အသဲလေး၊ ပူတူးလေး၊ ခွာတိတလြေး၊ အရမ်းကိတတ်ယကြှာ၊ မင်း ငါနဲ့နရင်ေ မင်းအဖုတ် လီးနဲ့ မပြတစြရဘေူး၊ လာခဲ့ကြာ၊ အဖုတလြေးက လှလိုကတ်ာ၊ စသဖြင့ြ ခေါသ်ံတွေ ကြားနရသေည်။ ကြားကြားချင်ြးတော့ ရှကစြိတ် ဖြစ်နပမေယေ့ြ မိမိမှာ သပြေီးသား လူဖြစ်သညကြို လကခြံလိုကရြသောကြောင့ြ အဝတမြပါတဲ့ ခန်ဓာကိုယကြို ဘာနဲ့မှ ဖုံးမနတေော့ဘူးပေါ့။ လှုပလြီလှုပလြဲ့ဖြင့ြ လမ်းလွှောကန်သေော တငသ်ားစိုငကြှီးတွကေ အထကအြောကြ တုနခြါနကော ဘယည်ာ အနည်းငယ် ရမ်းနသညေလြေ။ ကြားနရတေဲ့ စကားလုံးတွကြေောင့လြည်း အဖုတကြ ရှစထလာကာ အရညတ်ှေ တတောကတ်ောကြ ကနွသည်ေ။ ဒါကို မှငလြေ၊ ဟိုအကောငတ်ှကေ အေးဘုံကို ခေါလြပင်ေ ဖြစ်သည်။
ရှာထိပရြောကတ်ော့ မမှငစြဖူး တဲအိုလေး တဈလုံးကို တွေ့လိုကသ်ည်။ အေးဘုံက တအံ့တဩ ကြည့်န်တေော့ တဲအိုလေးထဲကနေ ၂ ပေ သာသာ လောကပြဲ ရှိသော အကောငလြေး ထွကလြာသည်။ အေးဘုံက သူ့ကို ကြည့်န်သညေမြှန်း သိသောအခါ။
“ဪ… အေးဘုံကိုး… ဘယလြိုဖြစ်ပြီး သသှေားတာလဲ…”
“ဟင်… တောကြ ကြုပကြို သိနတယ်ေ…”
“သိဆို… ငါက ဒီရှာကို စောင့ရြှောကန်တောလေ…”
“ဟင်… ပုံပြငထြဲကလို နတဝြတန်တစြားတွနေဲ့လည်း မဟုတဘြူး…”
“အဲ့ဒါ ခကတ်ာပဲ… နငတ်ို့တွကေ ငါတို့တွကေိုလည်း မမှငရြဘူး… မမှငရြပဲနဲ့ ရမ်းတမ်းပြီး ပုံဖောန်ကြတော…။ ကဲ… ထားတော့… ထားတော့… ဘယလြို သလောတာလဲ ပြောပြဦး…”
အေးဘုံလည်း အကြောင်းစုံ ရှင်းပြလိုကသ်ည်။ ထိုအကောငသ်ေးသေးလေးက အေးဘုံ ပြောတာကို နားထောငလြိုကြ၊ အေးဘုံရဲ့ အဖုတန်ဲ့ နို့တွကေို ကြည့်ပြှီး တံတွေး တပြှတပြှှတ် လုပလြိုကန်ှင့ြ နသည်ေ။ အေးဘုံ စကားဆုံးတော့ အေးဘုံကို စားမတတ် မကြလြုံးတွနှငေ့ြ ကြည့်ပြှီး ဒီလောကရဲ့ အကြောင်းကို ရှင်းပြပေးတော့သည်။
“အင်း… နငလြည်း သသှေားပြီဆိုတော့ နင် မသိ မဖြစ်မယ့ြ ဟာတွေ ငါ ပြောပြထားမယ်…။ နင် သပြေီး ၇ ရကြ အတွင်း ရှာထဲကို ဝငခြငွသ်လို ဝင်၊ ထွကခြငွသ်လို ထွကြ ငါ ခွင့ပြှုတယ်…။ ၇ ရကြ ကြောရြငတ်ော့ လကမြခံတော့ဘူး…။ ဒီအတောအတွင်းတော့ နင့အြိမမြှာလည်း နင် နလေို့ ရမယ်… ကြောရြငတ်ော့ မရတော့ဘူး…။ ဒီတော့ ဒီ ၇ ရကအြတွင်း နင် နစရော အရငရြှာရမယ်…။ ဒီရှာထဲက အကောင် တဈကောငကြောငကြ နင့ကြို လကခြံတယ် ဆိုရငတ်ော့ နင် အဲ့အကောငန်ဲ့ နလေို့ ရမယ်…။ နစရော မရှိရငတ်ော့ ရှာအပြငထြှကပြဲ…။ အဲ့… နင့ကြို သကည်ှာတဲ့အနနေဲ့ ငါနဲ့ အတူ နချင်ေရြငတ်ော့ ငါက လကခြံပါတယ်… ဟဲဟဲဟဲ…”
ဒီလိုစကား ပြောတော့မှ ရှာစောင့အြကောငလြေးရဲ့ ပေါငကြှားကို ကြည့်လြိုကမြိသည်။ ရှာစောင့အြကောငလြေးသည် အေးဘုံရဲ့ အဖုတန်ဲ့ နို့တွကေို မှငန်ရသေောကြောင့ြ လီးတောငန်တောကို တွေ့ရသည်။ သို့သောြ အရပကြ ၂ ပေ သာသာပင် ဖြစ်သော အကောငလြေးရဲ့ လီးက ဓါတခြဲ အသေးစား ဆိုကဒြလြောကပြင် မရှိ။ ဒါမွိုးတော့ အေးဘုံက အာသာပြမယေပြင် မထင်။
“နပေါစရှင်ေ… အခုလို ရှင်းပြတာပဲ ကြေးဇူးတငလြှပါပြီတောြ…။ ကြုပ်… အိမပြှနလြိုကြဦးမယတ်ော့ြ…။ ကြုပအြဈမ မသိလောကသ်ေးဘူး…”
“အေး… ၇ ရကြ ပြည့လြို့ နစရော မရှိရငလြည်း ငါ့ဆီ လာရှာနောြ…။ နင့အြတွကြ အမြဲ အဆငသ်င့ပြဲ… ဟားဟားဟား…”
အေးဘုံလည်း အိမကြို သုတခြှတငေရြတော့သည်။ သဈပငကြှားတွမှောလည်း အကောငတ်ှေ မှစိတကလြို့ပေါ့။ အိမဝြင်းကို ရောကတ်ော့လည်း အိမစြောငတ်ဲ့ အကောငလြေးနှင့ြ စကားပြောဆိုရသည်။ အခွခေံအခကြတ်ှကတေော့ ရှာစောင့အြကောငလြေး ရှင်းပြသလိုပင် ဖြစ်သည်။ သူကတော့ အေးဘုံကို မခေါပြေ။ ဘယခြေါမြလဲ။ သူ့ဘေးနားမှာ မှစိတကန်အေောင် ခေါထြားတဲ့ အကောငလြေးတွကေ အများကြီး။ စကားပြောပြီးတော့ အိမဝြင်းတံခါးကို ဒီအတိုင်း ဖြတဝြငကြှည့လြိုကသ်ည်။ ဖြတဝြငလြို့ ရတော့ မိမိမှာ အစွမ်းတွေ ရှိနပေါလားဆိုပြီး ပြောသ်ှားသေးသည်။
“အ… အ… ကိုသာမောင်… မှနမြှနလြုပပြါ… ခဏနရင်ေ အေးဘုံ လာတော့မှာတော့ြ…”
“အေးပါ… စိနအြေးရယ်… နင့အြဖုတကြ တောတ်ောြ လုပလြို့ ကောင်းတယဟြာ… ဘယန်ှဈခါ လုပလြုပ်… လိုးမဝဘူး…”
“တောပြါ… အပိုတွေ ပြောနတယ်ေ… ရှင့မြယားကြီး ကို မလုပရြတိုင်း ကြုပကြို လာလုပန်တယ်ေ… အ… အ…”
“တကယပြါ… စိနအြေးရ… နင့အြဖုတကြ စီးကပန်တောပဲဟ…။ အထဲကနလည်ေး ဆှဲဆှဲယူနတယ်ေ…။ အစထဲက အဲ့လိုမှန်းသိရင် ထွန်းတောကန်ဲ့ ပျိုငပြှီး နင့ကြို ပိုးပန်းပြီး အပိုငယ်ူပါတယဟြာ…”
“ရှင့ဘြာသာ ထွေးညိုက ကြှေးတာကို စားပြီး ယူလိုကပြှီးတော့…”
“အေးပါဟာ… တောပြှီ… ငါ အားကုန် လိုးတော့မယန်ောြ…”
“လိုး… လိုး…”
အသကြ ၄ဝ ကြောရြုံလေးသာ ရှိသော အေးဘုံရဲ့ အမဖြစ်ေသူ စိနအြေးနှင့ြ မကြစြောင်းထိုးအိမမြှ သာမောငတ်ို့ လိုးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သာမောငကြ ထွေးညိုကို ယူထားပမယေ့ြ ကလေးမရသောကြောင့ြ လှတလြှတလြပလြပ် နသေောလြည်း အသကြ ၄ဝ ကြောလြာသညန်ှင့ြ အမွှ ထွေးညိုက အရငလြို မဟုတတ်ော့။ သူ့ကိုလည်း သိပပြှီး ပေးမလိုးဘူး။ အစာစားလိုကြ၊ အိပလြိုကြ၊ တီဗီ ကြည့်လြိုကန်ှင့ြ။ အဲ့ဒီတော့ မကြစြောင်းထိုးအိမကြ ငယသ်ူငယခြငွြး ထွန်းတောကရြဲ့မိန်းမ စိနအြေးနှင့ြ လိုးရအောင် ကြံဖနရြတော့သညပြေါ့။
ထိုအသံများမှာ အေးဘုံရဲ့ အိမထြဲကနေ ကြားခွင်း ဖြစ်သည်။ ကြားပြီး အံ့အားသင့သ်ှားသည်။ အိမစြောင့ကြောငလြေးကတော့ ငါ သိပြီးသားဆိုတဲ့ အထာနဲ့ အေးဘုံကို ကြည့်န်သည်ေ။ အေးဘုံလည်း အိမအြနားကို ကပကြာ အခန်းထဲဝငပြှီး ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အေးဘုံကို မှငရြမညမြှ မဟုတတ်ာလေ။
အေးဘုံ မှငလြိုကရြသညကြ မိမိရဲ့ အမဖြစ်ေသူသည် လေးဘကထြောကကြာ ဖငကြို ကုန်းထားပြီး ပေါငကြို စေ့ပေးထားသည်။ အဲ့ဒီ အနောကကြနမှေ ဦးသာမောငကြှီးက အနောကကြနေ သူ့လီးကြီးနဲ့ ထိုးထည့န်သည်ေ။ ဒေါစြိနအြေးရဲ့ ခါးကို ကိုငပြှီး ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်နတေဲ့ ဒေါစြိန်းအေးနို့တွကေ အရှေ့နောကြ ယိမ်းနှဲ့နသညေလြေ။ သူတို့တွေ အခုလို အေးဘုံ မသိအောင် လိုးနသညေမြှာ ဘယလြောကကြှာနပြေီလဲ မသိ။ အခုဟာက တုံ့နှေးနှေး မဟုတပြဲ အရှိနတ်ကန်သေောကြောင့ြ ဒီနေ့ မတိုငခြငထြဲကပင် ဖြစ်နလေောကသ်ည်။
ထိုစဉြ အသံရှည် ငှီးသံကြီးနှင့ြ အတူ ဒေါစြိနအြေးရဲ့ ကိုယလြုံးလည်း တုနသ်ှားတာကို အေးဘုံ တွေ့လိုကသ်ည်။ ဦးသာမောငကြတော့ ဒေါစြိနအြေးရဲ့ အဖုတကြနေ သူ့လီးကို ခွှတလြိုကပြှီး ဒေါစြိနအြေး ပါးစပန်ားကို သှားတေ့လိုကသ်ည်။ အဲ့ဒီအခါမှာတော့ ဒေါစြိနအြေးက ဦးသာမောငရြဲ့ လီးကို တပြှတပြှှတ် စုပကြာ ကြင်းတိုကပြေးတော့သည်။ ဦးသာမောငလြည်း တအားအား အောကြာ လရညတ်ှေ ထွကလြာတော့သည်။ ထွကလြာသမွှ လရညကြို ဒေါစြိနအြေးက တဂွတဂြှတ် မှိုခတွော့သည်။
“လရည် ကြိုကလြို့လား… စိနအြေး…”
“ကြုပ် အကြိုကဆြုံးက လရည် ရှင့ြ…။ ညှီစို့စို့ ရှိနပမေယေ့ြ မှိုခလွိုကရြတဲ့ အရသာက ဘာနဲ့မှ ယှဉလြို့ မရဘူး…။ ဟိုအရင် ကိုထွန်းတောကြ ရှိတုန်းကတော့ ညတိုင်း သောကန်ကြလေေ… အခုတော့…”
“ဒါဆို ငါ နေ့တိုင်း တိုကမြယလြေ…။ အခုက အေးဘုံ လှတတ်ော့မှ ငါက လာ လာ နရတော…”
“တော့ြ မယားကြီး ရှိတယလြေ…။ ကြုပကြ အမြဲ အဆငသ်င့ပြါတောြ…။ အေးဘုံလည်း ယောကြွားယူတော့မှာပဲ… အိုးအိမခြှဲတော့မှ ကြုပဆြီ အခွိနမြရှေးလာခဲ့…”
“အခု အေးဘုံက ဘယသ်ှားတာလဲ…”
“ဘယသ်ှားရမတုန်း… သူ့ရည်းစား ဟိုကောင် သာအေးနဲ့ သှားတွေ့တာ နမှောပေါ့…”
“ညဘကကြှီး… ဒါဆို ဒင်းတို့တွေ လိုးနလေောကပြှီ…”
“ကြုပသ်မီးကိုနောြ… အင်း… ဟုတမြှာပေါ့… သူတို့လည်း ယူတော့မှာမို့… ကြုပလြည်း မသိချင်ယ်ောင် ဆောငပြှီး လှှတပြေးထားတာ…”
အေးဘုံသည် ပါးစပအြဟောင်းသားလေး ဖြစ်ကာ အံ့ဩနသည်ေ။ ကိုရငသ်ာအေးနဲ့ လိုးနတောကို သိနသညေတ်ဲ့။ ရှကလြိုကတ်ာလေ။ ဦးသာမောငန်ဲ့ ဒေါစြိနအြေးတို့ လိုးနတောကို ကြည့်ပြှီး အေးဘုံလည်း အဖုတတ်ှေ ယားလာကာ အရညတ်ှေ စီးကလွာသည်။ ဒါနဲ့ အိမထြဲကနေ ပြနထြှကလြာလိုကသ်ည်။ အိမဝြင်းထဲက ကြပပြစွမြှာ ထိုငလြိုကရြင်း အေးဘုံသည် ကိုယ့အြဖုတ် ကိုယန်ှိုကကြာ အာသာဖြနတေေော့သည်။ သူသည် ပတဝြန်းကငွကြို ဂရုမပြုမိတော့။ မကြလြုံးကို မှိတကြာ ခုဏက မှငလြိုကရြသည့ြ ဦးသာမောင် လီးကို စိတကြူးယဉန်သည်ေ။ ပြီးတော့ ကိုရငသ်ာအေးနဲ့ လိုးခဲ့တာကိုရောပေါ့။ ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် ခွုံပုတထြဲက ထွကလြာတဲ့ အကောငကြှီးရဲ့ ခရမ်းသီးဟန် လီးကြီးကိုလည်း မှငယ်ောငန်မေိသည်။ ကိုယ့အြဖုတ် ကိုယန်ှိုကြ၊ ကိုယ့အြစေ့ ကိုယပြှတခြှရင်ေးနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ခံလို့ ကောင်းလာကာ၊ ကိုယလြုံးလေး တုနတ်ကပြှီး ပြီးမှောကခြှင်းကို ခံစားလိုကရြသည်။
“ကောငမြလေး… ပြီးပြီလား…”
အသံကြားလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့မှ ကြပပြစွမြှာ လှဲနတေဲ့ အေးဘုံရဲ့ မကြန်ှာဘေးနားမှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ သူ့ကို မိုးပြီး ကြည့်န်သေော အကောငကြှီး တဈကောငကြို မှငလြိုကရြသည်။ ဒီအကောငကြှီးကလည်း ရုပကြ သိပမြပကြသ်ေးသဖြင့ြ ဘယသ်ူ ဘယဝြါဆိုတာ ခန့မြှန်းနိုငသ်ည်။ မှငဖြူးသည့ြ မကြန်ှာဟု ထငသ်ည်။ အရေးကြီးတာက အေးဘုံရဲ့ မကြန်ှာနားမှာ ဝှေ့ယမ်းနသညေ့ြ လီးကြီး ဖြစ်သည်။ ကိုရငသ်ာအေးရဲ့ လီးထကြ ရှညပြှီး တုတသ်ောလြည်း ခွုံပုတအြကောငကြှီးလောကြ မကြီးဘူးဟု ထငသ်ည်။ ဒါမွိုး အရှယအြစားဆို ခံနိုငလြောကသ်ညဟြု စိတထြဲ တွေးမိလိုကသ်ေးသည်။
“တောကြ ဘယသ်ူတုန်း…။ ကြုပ်… တော့ကြို မှငဖြူးသလိုပဲ…။ နေဦး… တောြ… ကိုရငဗြလ လား…”
“အေး… ဟုတတ်ယ်… အေးဘုံ… နင် ဘယဆြိုးလို့တုန်း… ငါ့ကို မှတမြိသားပဲ…”
“မှတမြိတာပေါ့…။ ကိုရငဗြလက အေးဘုံတို့အတွကြ လယလြည်း စိုကပြေးတယ်… အိမရြဲ့ ဝယောဝဈစလည်း လုပပြေးသေးတယ်…။ ဒါနဲ့ တောကြှီးက ဘယလြို သသှေားတာတုန်းတော့ြ…”
“နင့အြိမထြဲမှာ ဘာတွဖြစ်ေခဲ့လဲ တွေ့လား…”
“အင်း… တွေ့တယလြေ… အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လဲ…”
“အေး… အဲ့ဒီသာမောငရြဲ့ နရောမှာ အရငကြ ငါ ဖြစ်ခဲ့တာ…”
“ရှင်… တောျ ဘာပြောတာလဲ…”
“နင့အြမနေဲ့ ငါ အရငထြဲက ဖြစ်ကြတာ…”
“ဪ… ဒါ့ကြောင့ြ အိမကြို အရမ်းကပန်တောကိုး… ထငတ်ော့ ထငသ်ား…”
“အေးဟာ… တဈနေ့တော့ ငါ့ကို သာမောငကြ ခွိန်းတယလြေ…။ လယကြှင်းတွနေားက ရတေံခွနကြို သိလား… အဲ့ဒီကို ခွိန်းတာ…”
“ဟင်…” (လာပြနပြှီ… ဒီရတေံခွန်…)
“နင့အြမကေို သူက စိတဝြငစြားလို့တဲ့လေ…။ အဲ့ဒါ ငါ့ကို ဘေးဖယလြို့ ပြောတာ… ငါလည်း ငှင်းတာပေါ့…။ နင့အြမကေ ဒီလောကြ လိုးလို့ ကောင်းတာကို…”
“တောကြှီးနောြ… စကားပြောတာ ကြည့်ပြှော…”
“ဟီး… ဆောတီးပါဟာ…။ ဒါပမယေ့ြ တကယ် လိုးလို့ ကောင်းတာဟ…။ နင့ြ အဖုတလြေးလိုပဲ လှတယလြေ…”
“ဟှန့ျ…”
“အဲ့ဒါနဲ့ ငါ့ကို အလဈ တွန်းလိုကတ်ာ… ရတေံခွနပြေါကြနေ ပြုတကြသွှားတယလြေ…။ ရထေဲ ပြုတကြရွုံသပသ်ပဆြို ငါက ဘယသ်မတေုန်းဟ…။ အခုတော့ ရထေဲအကြ ကြောကဆြောငန်ဲ့ တိုကပြှီး ခေါင်းကြဲတော့တာပဲ…။ အဲ့မှာ သတေော့တာပေါ့…”
“ဒါနဲ့ ကြုပတ်ို့ အိမထြဲက သဈပငပြေါြ ဘာလို့ ရောကလြာတာတုန်း…”
“ဒါကတော့ ငါက မသခင်ေ နင့အြမကေို စိတစြှဲပြီး ဖြစ်တာမို့လို့ ဒီအိမထြဲ ဝငလြို့ ရနတေုန်း…။ ဒီသဈပင် စောင့န်တေဲ့ အကောငကြှီးက သူ ဝဋကြွှတတ်ော့မှာ မို့လို့… သူ့နရော ငါ့ကို ပေးခဲ့တာလေ…။ ဒါနဲ့ ငါလည်း ရှိသမွှ ကောငမြတွေ အကုန် မောင်းထုတလြိုကတ်ာ… ဟိုအိမစြောင့ကြောငဆြီ ရောကန်ပေါရောလား… ဟားဟားဟား…”
“ဒီလိုကိုး…”
“ဒါနဲ့ နင် နစရော ရပြီလား…”
“မရသေးဘူးတော့…။ ခုဏလေးတငမြှ ကြုပလြည်း အသကထြှကပြှီး အိမပြှနလြာတာပဲ…”
“နင့အြကြောင်းတွတေော့ ခုဏက အိမစြောင့ကြောငကြို ရှင်းပြနတော ကြားသားပဲ…။ ကဲ… ငါနဲ့ နမလေား…။ ဒီသဈပငကြ နင် လူဘဝက ပိုငတ်ဲ့ အိမထြဲမှာ ရှိနလေို့ ငါက သနားလို့ ပေးနတောနောြ…”
“အင်း… လောလောဆယတ်ော့ ပေးနလေေ…။ ကြုပကြ ကြုပအြတွကြ ဆှမ်းသှပအြလှူလုပရြင် သာဓုခေါရြဦးမှာ ဆိုတော့ မကြားပဲနမယ်ေ…”
“အေး… အေး… ဒါနဲ့… နင် ခုဏက အာသာပြရေဲ့လား…”
“တောကြှီးနောြ…” (ရှကဟြနဖြှင့ြ မကြန်ှာလှှဲလိုကရြသည်)
“နငကြလည်း ရှကမြနနေဲ့…။ ငါက နင့ကြို ဒီမှာ ပေးနထေားတာဆိုတော့… ငါ့အလိုကိုလည်း ဖြည့မြယမြလား…”
အေးဘုံက ဗလရဲ့လီးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ လရညကြှညတ်ှတေောင် တွဲလောင်းခိုနကော တဆတဆြတ် တုနပြှနသည်ေ။ အေးဘုံလည်း ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ စိတတ်ှေ ပြနထြလာကာ ဘာပြနပြှောလိုကမြိမှန်း မသိတော့။ သိလိုကတ်ာကတော့ အေးဘုံလကကြို ဆှဲလိုကကြာ ဆှေ့ကနဲ သဈပငထြိပဖြွားက ကိုင်းပေါြ ခုနတ်ကသ်ှားသဖြင့ြ အေးကနဲ ဖြစ်သှားခွင်း ဖြစ်သည်။
သဈပငထြိပဖြွားပေါြ ရောကတ်ော့ မညသ်ို့ လုပလြိုကသ်ည် မသိပဲ သဈကိုင်းပေါမြှာ မိမိတို့ရဲ့ ခန်ဓာကိုယမြှာ ငှကမြှှေးသဏျဍန် ပေါ့ပါးနသည်ေ။ သဈပငထြိပဆြုံးက သဈကိုင်းပေါမြှာ လှဲခလွိုကပြှီး ကိုရငဗြလသည် အေးဘုံရဲ့ အဖုတထြဲကို သူ့လီးကြီး သှင်းပါတော့သည်။ ခုဏက အေးဘုံ လကန်ဲ့ ဆှပြီး နှိုကထြားလို့ စောကရြညတ်ှေ အများကြီး ထွကန်လေို့သာ တောသ်ေးသည်။ မဟုတလြွှင် ဒီအရှယအြစား လီးကြီးနဲ့ ထိုးသှင်းလိုကရြင် စုတပြှတန်မှောပင် ဖြစ်သည်။
အဲ… လူမဟုတတ်ော့ ပြဲ မပြဲ သချော မသိပေ။ ထူးဆန်းသညကြ လီးကြီးမှာ အဖုတထြဲ သှင်းနရင်ေးနှင့ြ ကြီးသထကြ ကြီးလာသညဟြု ထငရြသည်။ လီးကြီးလာတာကို မခံနိုငဘြူးဟု ထငထြားခဲ့သောလြည်း အေးဘုံရဲ့ အဖုတကြှီးက ပြဲသထကြ ပြဲလာကာ ဝငလြာသမွှ လီးဆောင့ခြကြတ်ှကေို ကြံ့ကြံ့ခံနသည်ေ။ လူ့ဘဝတုန်းက ဒီလိုမွိုး သဈပငထြိပကြိုင်းပေါမြှာ အခုလို လိုးရမယလြို့ လုံးဝ မတွေးမိဘူး။ အခုညမှာတော့ လူ့ဘဝအဖြစ်နဲ့ တဈခါ၊ အခု တဈခါ မတူညီတဲ့ လီးအမွိုးအစားတွနေဲ့ လိုးခွင်းကို ခံနရသေည့ြ အေးဘုံပါ။ ဗလရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်း သဈကိုင်းတွကေ လှုပသ်ှားကြသည်။
“ကိုရငသ်ာမောင်… အိမရြှေ့ကြပပြစွကြ သဈပငကြိုင်းတွကေ အရမ်းလှုပန်ပေါလား… သရဲများ ချောကတ်ာလားတောြ…”
“နငကြလည်း… မဟုတန်ိုငတ်ာ…။ ငါတို့ နလောတာပဲ အသကြ ၄ဝ ကြောန်ပြေီ…။ နငကြ သရဲတဈဆတွေေ ယုံတုန်းလား…”
“မဟုတပြါဘူးတောြ… ကြုပကြ သချော မှငလြိုကလြို့ပါ…။ ဟော… ဟိုမှာ သာအေးရဲ့ ဆိုငကြယမြလား…။ အေးဘုံတို့ ပါလာတာ ထငတ်ယ်…။ ရှင် နောကဖြေးပေါကကြ ထွကသ်ှားလိုကတ်ော့…”
“အေး… အေး…”
“အရီးလေး…” (ငိုကြီးခကြမြနှင့ြ ဝငလြာသော ကိုရငသ်ာအေးပါ)
“ဟေ… သာအေး… အေးဘုံရော… အေးဘုံ ဘာဖြစ်လာလဲ… မထိတသ်ာ မလန့သ်ာဟယ်… မှနမြှန် ပြောပါဟ…”
“အရီးလေး… အေးဘုံလေ… အေးဘုံ… ဆုံးပြီဗြ…”
“ဘာ… အမလေး… အရပကြတို့ရဲ့… ကမွရဲ့ အခစွဆြုံးသမီးလေး အေးဘုံ သပြေီတဲ့တော့ြ…”
ဒေါစြိနအြေးရဲ့ အသံကြောင့ြ တဈရှာလုံးနီးပါး ထွကလြာကြသည်။ သာအေးကလည်း အကြိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုကကြာ ငိုသူက ငို၊ သာအေးကို အပြဈတငသ်ူက တင်၊ နာရေး ပြငမြယ့သ်ူက ပြငန်ှင့ြ တဈရှာလုံး ယောကယ်ကခြတသ်ှားသည်။
သဈပငအြောကမြှာ ဘယလြောကပြင် ဆူညံ ဆူညံ၊ သဈပငထြိပဖြွားက အေးဘုံနဲ့ ဗလကတော့ လိုးပြဲကြီးကို ကငွြးပနတေုန်း။ တဖြောင်းဖြောင်း၊ တဘှတဘြှတ်၊ တဗှှတဗြှှတ် အသံပေါင်းစုံနှင့အြတူ လီးကြီးက အဖုတထြဲ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ သဈကိုင်းများ လှုပန်သညေကြို ဒေါစြိနအြေးက မော့ကြည့်လြိုကရြင်း စိတထြဲ ရရှတေန်မေိတော့သည်။
“အေးဘုံရယ်… အမေ့ကို လာပြတာများလားကြယ်…”
နောကန်ေ့မနကြ အာရုံတကတ်ဲ့အထိ ဒေါစြိနအြေး တဈယောကြ အိပလြို့ မပြောြ။ သူ့ရဲ့ တဈဦးတည်းသော သမီးလေးက လောကကနေ ထွကခြှာသှားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှာထုံးစံအတိုင်း ရှာပြငမြှာ သတောမို့လို့ အလောင်းကို ရှာထဲ အဝငမြခံ။ ရှာထိပမြှာပင် မှမှှေုပ် သဂွိုဟရြမည် ဖြစ်သည်။ အမှနဆြို ဆေးရုံမှာ အလောင်းကို ထားရမည် ဖြစ်သောလြည်း ဆေးရုံသည် ပြီးပြည့စြုံမှု မရှိလို့ အလောင်းတွကေို ဆေးရုံမှာ လကမြခံတာ အတောကြှာပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါနဲ့ပဲ ရှာပြငမြှာ မဏျဍပဆြောကပြှီး သဂွိုဟရြန် ပြငရြတော့သည်။ ညနေ ခကြခြငွြး သဂွိုဟကြှမည် ဖြစ်သည်။
ရှာပြငထြှကကြာ ပြငဆြငသ်ူနှင့ြ ဆေးရုံသှားကာ အလောင်းမဖို့ လုပသ်ူနှင့ြ ကိုရငသ်ာအေး အပါအဝင် ကာလသားတသိုကြ အလုပရြှုပန်ကြသေည်။ ဒေါစြိနအြေးရဲ့ အိမကြတော့ ညမိုးခွုပထြဲက လာသူ လာ၊ ပြနသ်ူက ပြနန်ှင့ြ နေ့ခင်းလောကရြောကမြှ လူကြဲ သှားတော့သည်။ ကြပပြစွမြှာ ထိုငန်သညေ့ြ ဒေါစြိနအြေး အနားတဝိုကတ်ှင် အိမန်ီးချင်ြးများ ဖြစ်သော ကိုရငသ်ာမောငန်ှင့တ်ကြ လူကြီးပိုင်း တောတ်ောမြွားများ ရှိနသည်ေ။
သဈပငပြေါကြနေ ထိုလူများကို ကြည့်ပြှီး ကိုရငဗြလက တတောကတ်ောကြ ဖြစ်နသည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ ကိုရငသ်ာမောငကြို ကြည့်ပြှီး ဒေါပြနတော ဖြစ်သည်။
“တောကြှီးကလည်းတောြ…။ ပြီးတာတွေ ပြီးပါစတေော့…။ ကြုပအြဈမလည်း သနားပါတယ်…။ ကြုပ် လူပြနဖြစ်ချင်တ်ယ် တောရြေ့…”
“အေးပါ… အေးဘုံ… နင့ကြို ၇ ရကပြှည့ရြင် ဘုန်းကြီးဆှမ်းကြှေး တရားနာခိုင်းပြီး အမွှဝလေိမ့မြယ်…။ အဲ့အခွိနသ်ာ သချော အာရုံပြုပြီး သာဓုခေါလြိုကြ…။ ငါ့မှာသာ မကြှတမြလှတ် ဖြစ်နတော…”
“တောကြှီးက တဈကောငကြှှကကြိုး…။ ကြုပအြဈမ ကလည်း တောကြ ဘယလြို သမှန်ေးမသိဘူးဆိုပြီး ကြောကန်တော…” (အမကေို အဈမလို့ ခေါခြှဈဖြစ်သည်)
“အဲ့ဒီ သာမောငဆြိုတဲ့ ကောင်… ငါ ကြည့်မြရဘူး…။ နေဦး… ငါ ဝငပြူးလို့ ရမလား မသိဘူး…။ အရငတ်ုန်းကတော့ အိမထြဲမှာပဲ ဒင်းတို့ နှစ်ယောကကြ ရှိနလေို့ ငါ ဘာမှ လုပလြို့ မရတာ…”
“ရှင်… ဝငပြူးလို့ ရတယ်… ဟုတလြား…”
“အေး… ငါ့ကို ဒီသဈပငရြဲ့ အရငပျိုငရြှငကြ ပြောပြသှားတာ…။ အိမစြောင့ကြောင် ရှိနလေို့သာ အိမထြဲ ဝငမြရတာ…။ အခုတော့ လုပကြှည့လြိုကြဦးမယ်…”
ကြပပြစွပြေါတ်ှင် ထိုငန်ကြသေော လူတသိုကန်ားသို့ ကိုရငဗြလ ခညွြးကပသ်ှားသည်။ သဈပငပြေါကြနေ ဇောကထြိုးဆင်းသှားလို့ သူ့လီးကြီးကနေ အရညစြကြ တခွို့က ကိုရငသ်ာမောငရြဲ့ အကြမ်းပန်းကနလြုံးထဲသို့ပင် ဝငသ်ှားတာ တွေ့လိုကသ်ည်။ လူတွကတေော့ ဘယတ်ှေ့မလဲပေါ့။ ကိုရငသ်ာမောငကြ နာရေးအကြောင်း စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့ပြီး ပြောနလသေည်ေ။ မသိရင် သူက ဒီအိမရြှင် လိုလို။ သူ့မိန်းမ ထွေးညိုကတော့ အိမပြှန် ဟင်းခကြန်လေို့ မရှိသေးတာ ဖြစ်သည်။
စကားပြောပြီး မောဟန် ရှိတော့မှ အကြမ်းပန်းကနလြုံးကို ကိုငကြာ ရနှေေးကြမ်း အဖနရြည် နှေးတေးတေးကို တကြိုကထြဲ မော့ခလွိုကတ်ော့သည်။ အဖနရြညသ်ီးကာ တဟှတဟြှတန်ှင့ြ ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ထိုစဉမြှာပင် ကိုရငဗြလက ကိုရငသ်ာမောငရြဲ့ ကိုယထြဲကို ဝငပြူးထိုငလြိုကတ်ော့သည်။
“မအေး…”
“ရှင်…”
(ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားသည့ြ ဒေါစြိနအြေး။ အများရှေ့မှာ မစိနအြေးလို့ ခေါပြှီး ၂ ယောကသ်ား လိုးခွိနမြှာ စိနအြေးလို့ ခေါန်တေဲ့သူက အခေါြ ပြောင်းသှားလို့ ဖြစ်သည်)
“မအေး…”
“ဘာတုန်းတော့ျ…”
ဒေါစြိနအြေး လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့ကို မကြလြုံးသကြေီးနဲ့ ကြည့်န်သေော ကိုရငသ်ာမောငကြို တွေ့ရသည်။ အကြည့်တ်ှကေ ကြောကစြရာ ကောင်းလှသည်။ ကြည့်န်ရင်ေး ကြကသ်ီးမှှေးများပင် ထသှားသည်။ ခဏလေးအတွင်းပင် မကြလြုံးမှိတသ်ှားကာ နသည်ေ။ တအောင့လြေး (၁ဝ စကျကန့ြ အကြာလောကမြှာ) မကြလြုံးများ ပြနဖြှင့ကြာ ချောင်းဆိုးတော့သည်။
“အဟှတ်… အဟှတ်…”
“ကိုရငသ်ာမောင်… ဘယလြို ဖြစ်တာလဲ…။ ချောင်းတွဆေိုးနတယ်ေ…။ ခုဏက ကြုပကြိုခေါပြှီး ဘာပြောမလို့လဲ…”
“ငါ ခေါမြိလို့လား…”
“ကဲ… ဒေါဂြှကထြောရြေ… တောြ ပြောစမ်းပါဦးတောြ…”
“ဟုတတ်ယလြေ… သာမောင်… နငပြဲ စိနအြေးကို မအေး… မအေး ဆိုပြီး ခေါန်တော…”
“ဟုတလြား… ကြုပမြသိပါဘူးဗွာ… အဖနရြညသ်ောကတ်ာ လညခြွောင်းသီးသှားလို့… အဟှတ်… အဟှတ်…”
သဈပငပြေါကြို ပြနတ်ကလြာသော ကိုရငဗြလကို ကြည့်ကြာ အေးဘုံက လကမြထောငပြှလိုကသ်ည်။
“တောကြှီး… ဘယလြို လုပတ်ာလဲတော့… ကြုပလြည်း သငပြေးပါတောြ…”
“အေး… ငါလည်း ငါ့ကို သငပြေးထားတဲ့အတိုင်း လုပလြိုကတ်ာဟ…။ အဲ့ အပူးခံရမယ့ြ လူက ရုတတ်ရကြ အသိလှတသ်ှားတာ ဖြစ်ဖြစ်… လိပပြှာငယတ်ဲ့ အခွိနဖြစ်ဖြစ် ဝငပြူးလို့ ရတယ် ပြောထားတာဟ…။ လုပပြုံ လုပန်ည်းကတော့ ငါ သငပြေးမှာပေါ့…။ သငပြေးခကတော့ ဟဲဟဲဟဲ…”
သဈပငကြ သဈကိုင်းတွေ လှုပန်တောကို ဒေါစြိနအြေးတဈယောကြ သတိထားမိပြနသ်ည်။ ဒီတဈခေါကတ်ော့ လတေိုကလြို့ လှုပတ်ာဟုပင် ထငမြှတလြိုကသ်ည်။
“အမေ့နားမှာ ရှိကြောင်းကို ထပပြှနတောလား အေးဘုံရေ…”
ကိုရငသ်ာအေးတဈယောကြ ရှာနှင့ြ ရှာပတဝြန်းကငွတ်ှင် ရှိလွှင် သူ့အနောကကြို အေးဘုံ လိုကလြို့ရသောလြည်း တခွားနရောကို သှားရငတ်ော့ လိုကလြို့ မရ။ အဲ့ဒီက အစောင့ကြောငတ်ှကေ ဝိုင်းတားကြသည်။ အေးဘုံအလောင်းကို မှမှှေုပသ်ဂွိုဟပြှီးတော့ ကိုရငသ်ာအေးသည် ညနဆေိုလွှင် တဈယောကထြဲ ထွကလြာကာ အေးဘုံနှင့ြ နောကဆြုံး ရှိခဲ့သည့ြ ရတေံခွနလြေးဆီ သှားထိုငကြာ ငိုနတတေသ်ည်။ အဲ့လို အခွိနမြွိုးဆို အေးဘုံက လိုကလြာခဲ့သည်။ အေးဘုံ စားဖို့အတွကကြ လောလောဆယ် မပူရ။ ဒေါစြိနအြေးက အေးဘုံအတွကဆြိုပြီး အိမထြဲမှာ ထမင်းပန်းကန် ပြငပြေးထားသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။
တဈနကေုန် ကိုရငသ်ာအေးနောကြ လိုကကြာ၊ ညကြတော့မှ ကိုရငသ်ာအေးအိမကြို ဝငတ်ော့မှ မိမိ နထေိုငရြာ သဈပငဆြီကို ပြနလြာသည်။ ပြနရြောကတ်ာနဲ့ ကိုရငဗြလရဲ့ ဒင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ လီးကြီးနှင့ြ လိုးတာကို ခံရတော့သည်။ ၇ ရကကြလည်း မပြည့သ်ေးဘူး။ ၂ ရကပြဲ လိုတော့သည်။ ကိုရငဗြလကတော့ သူနှင့အြတူ ရှိနစခေငွေတ်ဲ့ ပုံ။ အေးဘုံကတော့ မနချင်ြေ။ ဒါပမယေ့ြ ကိုရငဗြလ လီးကြီးကိုလည်း သူက စွဲမကန်ပြေီ ဖြစ်သည်။
၆ ရကမြှောကန်ေ့မှာတော့ ကိုရငသ်ာအေးသည် သူ့ထုံးစံအတိုင်း အေးဘုံရဲ့ မှပေုံလေးမှာ ငိုကြှေးပြီး ရှာထဲကို ပြနလြာတော့ အေးဘုံလည်း အနားမှာ ပါလာတော့သည်။ ညကလည်း နည်းနည်း မိုးခွုပန်ပြေီမို့ မှောငစြ ပြုနပြေီ ဖြစ်သည်။
“သာအေးရေ… ဟဲ့… သာအေး…”
“ဗွာ… အဈမ မတငရြီ…”
“မရီ လို့ပဲ ခေါပြါဆို သာအေးရယ်…”
“ဟုတ်… ဟုတကြဲ့…”
“နငလြည်း သနားပါတယ်… အခုလည်း ရှာပြငကြနေ ပြနလြာတာလား…”
“ဟုတတ်ယ်…အဈမ မတငရြီ… အဲ… မရီ…”
“နင်… အေးဘုံကို တောတ်ောြ ခစွတ်ာပေါ့နောြ…”
“ခစွတ်ာပေါ့… မတငရြီ… အဲ… မရီရယ်… ကြုပရြဲ့ အခစွြဦးကိုဗွ…”
“နငတ်ို့ ရတေံခွနမြှာ ဟိုဟာ လုပကြှရင်း အေးဘုံ သတောဆို…”
“ဟာ…” (ရှကဟြန်… ဝမ်းနည်းတာတောင် ဘယပြွောကမြှန်း မသိတော့ဘူး)
“တကယလြားဟ…”
“ဟုတတ်ယ်… မရီရေ… ကြုပတ်ို့ အဲ့နားမှာ လိုးရင်း အေးဘုံ ပိုးထိ သတောဗွ…”
“ဟယ်… နငကြလည်း ပစွပြစွန်ှဈနှစ်ကို ပြောတော့တာပဲ…”
“မရီက အဲ့ဒါကို နားထောငခြငွတ်ာမလား…”
“ဟီး…”
“ကဲ… ကြုပပြှနတ်ော့မယဗြွ…”
“အေးပါ… အေးဘုံ ကိုယစြား ငါ လုပပြေးနိုငတ်ာ ရှိရငလြည်း ပြောပါ သာအေးရယ်…။ ငါ နင့ကြို သနားလို့ပါ…”
ဒီအပျိုကြီးတော့ အလိုးခံချင်န်ပြေီ ထငတ်ယလြို့ သာအေးအပြင် အေးဘုံပါ တွေးလိုကမြိသည်။ သာအေးကို ရလောမှောင်းပေး လုပန်တေဲ့ စကားတွေ မို့လို့။ အေးဘုံလည်း ဒီဘဝကကြှတရြင် ဘာဖြစ်မယ် မသိ။ ကိုရငသ်ာအေးကိုတော့ တဈယောကထြဲ မထားခဲ့ချင်ဘြူး။ သူ့ကိုလည်း အဖောတ်ဈယောကလြောကန်ဲ့ ထားခဲ့ရမညဟြု တွေးတောမိသောကြောင့ြ အပျိုကြီးနဲ့ လိုးဖို့ လုပပြေးလိုကလြွှင် ကောင်းမညဟြု ထငမြိသှားသည်။ အိမရြှေ့ထိ ထွကလြာပြီး စကားလာပြောသော အပျိုကြီး ခွထေောကပြေါကြို ကြှကြ ဖြတသ်ှားပါတော့သည်။
“အမလေးတော့…”
“မရီ… မရီ… ဘာဖြစ်လဲ…”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… ကိုရငသ်ာအေး… ကြှကဖြှတသ်ှားလို့ပါတောြ…”
“ဟင်… မရီ… ကြုပကြို ဘယလြို ခေါလြိုကတ်ာလဲ…”
“ဪ… အေးဘုံက တော့ကြို အဲ့လိုခေါတ်ာမလား…”
“ဟုတတ်ာတော့ ဟုတပြါတယ်… မရီနဲ့ ဘာဆိုငလြို့လဲ…”
“အေးဘုံကိုယစြား မရီက ကိုရငသ်ာအေးကို ပြုစုပေးမလို့ပါ…”
“မလိုပါဘူးဗြာ…”
“တောြ… ကြုပစြကားနားထောင်…။ အခု ကြုပ် ဟိုနေ့က အေးဘုံနဲ့ တောန်ဲ့ သှားတဲ့ ရတေံခွနကြို သှားချင်တ်ယ်… လိုကပျို့ပေးပါ…”
“ဟာဗွာ… မရီ… ည မိုးခွုပတ်ော့မယဗြွ… ဘာလုပမြှာတုန်း…”
“လိုကပျို့မှာသာ လိုကပျို့ပါတောြ…။ တော့ရြဲ့ ဆိုငကြယ် သှားယူလိုကြ…။ကြုပ် စောင့န်မယ်ေ…”
“ခေါင်းရှုပရြတဲ့ အထဲ… ပြီးရောဗွာ… ပြီးရော… ခဏစောင့ြ…”
သာအေးသည် ဆိုငကြယ် အမှနယ်ူကာ အပျိုကြီး မတငအြေးကို ရတေံခွနရြှိရာ ခေါလြာတော့သည်။ လမ်းတလွှောကလြည်း ဘာမှမပြောပဲ တောင့တ်ောင့ကြှီး ပါလာသည်။ အစပိုင်းတော့ အနောကကြနေ အေးဆေးလိုကလြာပမယေ့ြ၊ ခဏကြာတော့ သာအေးကို ဖကထြားလသည်ေ။ လကကြှီးက အေးစကစြကန်ဲ့ပေါ့။
“ကဲ… ရောကပြှီ… မရီ…”
“လာ… လိုကခြဲ့…”
“ဟာ… ကြုပလြကကြို ဘာလို့ ဆှဲတာလဲဗွ… လိုကခြဲ့ပါ့မယ်…”
“တော့ပြါးစပပြိတပြှီး လိုကခြဲ့ပါတောြ…”
“မရီ ထူးဆန်းနတယေန်ောြ… ဘာဖြစ်တာလဲ…”
“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး…”
ရတေံခွနအြနားက အေးဘုံတို့ လိုးခဲ့ဖူးသော နရော အရောကမြှာတော့ ရုတတ်ရကြ မရီသည် လမ်းလွှောကန်ရောမှ ရပလြိုကသ်ည်။
“ကိုရငသ်ာအေး… ကြုပကြို သချောကြည့်ြ…”
မတငရြီပြောလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့မှ သာအေး လန့သ်ှားသည်။ ဟုတသ်ည်။ မတငရြီ မကြလြုံးကြီးက အသကြေီး။ သို့သောြ သူ့ကို နှေးထွေးမှု ပေးမည့သ်ယောင်၊ အကြငန်ာပေးမည့သ်ယောင် ပေါကန်သေောလြည်း အသကြေီး ဖြစ်နသည်ေ။ အေးဘုံနှင့ပြင် ခပဆြငဆြင် တူသညဟြု တွေးလိုကမြိသည်။
ထိုစဉြ မပြောမဆိုနဲ့ မတငရြီသည် သူ့ကိုယပြေါကြ အင်ျကြီတွေ ထမိနတ်ှကေို ခွှတခြပြါတော့သည်။ အသကြ ၂၇ နှစ်ခန့ရြှိပြီ ဖြစ်သောကြောင့ြ အေးဘုံတို့နှင့ြ ယှဉလြွှင် အပျိုကြီးနရော ပေးထားပမယေ့ြ နို့တွကေ လုံးဝန်းနသည်ေ။ အဖုတကြလည်း အေးဘုံလို မဟုတ်။ အမှှေးနည်းသည်။ မွိုးရိုးလိုကတ်ာ ဖြစ်မည်။ သို့မဟုတ် အပျိုကြီး ဘာလုပထြားလဲ သူမသိ။
“ကိုရငသ်ာအေး… ကြုပကြို ကြည့်ြ… ကြုပ် မလှဘူးလား…”
ဂလု (တံတွေးမှိုခသွံ)… ပြှတ်… (လွှာသတသ်ံ)
“ဟုတ်… လှပါတယ်… မရီ…”
“ဒါဆို ကြုပကြို မလိုးချင်ဘြူးလား… ကြုပကြို မလိုးဘူးလား…”
“မတောပြါဘူး မရီရယ်…”
“တောကြသာ မတောဘြူး ပြောနတော… တော့လြီးက မိုးထိ မတန်ပြေီ… ခိခိ…။ ပြီးတော့ တောြ ပြောဖူးတယလြေ…။ လီးနဲ့အဖုတ် မတောစြရာအကြောင်း မရှိဘူး… လိုးရင် တောမြှာပဲ ဆိုပြီးလေ…”
“ဟင်… ကြုပ် မရီကို ဘယတ်ုန်းက ပြောဖူးလို့လဲ… ကြုပ် အေးဘုံကိုပဲ ပြောဖူးတာ…”
“ခိ… အင်း… အဲ့ဒီ အေးဘုံကပဲ ကြုပကြို ပြောတယလြို့ မှတထြားတောြ…။ ကဲ… ပြောနေ ကြာတယတ်ောြ… ကြုပလြည်း အခွိနမြရဘူး…”
“ဟင်… ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး… ကြုပမြေးမယ်… ကြုပကြို လိုးမှာလား… မလိုးဘူးလား…”
“မရီရယ်… ဒီကိုယလြုံးကိုယပြေါကန်ဲ့ ဒီလောကခြွောတဲ့ မရီကိုမှ မလိုးဘူးလို့ ငှင်းရင် အဲ့လူ ပန်းသနတေောပဲ ဖြစ်မယ်…”
“သနောကြီး… အရငတ်ုန်းကတော့ အေးဘုံမှ အေးဘုံဆို…”
“အဟဲ… ဒါကတော့ ဒီလိုပေါ့… မရီရယ်…”
“ဒါဆိုလည်း မှနမြှနလြိုးတောြ…”
ထငမြှတမြထားအောငပြင် အေးဘုံ လုပန်ကြအေတိုင်း မတငရြီသည် ဆံပငတ်ှကေိုဖြန့ကြာ သာအေးကို လီးစုပပြေးတော့သည်။ ပြီးတော့လည်း သူ့နို့ကြီးတွနေဲ့ ညှဈညှဈပြီး လီးကို ကြင်းတိုကပြေးသည်။ ခဏနတေော့ ပကလြနလြှနပြှီး သာအေးရဲ့ခေါင်းကို ကိုငကြာ သူ့အဖုတကြို ယကခြိုင်းတော့သည်။ မတငရြီရဲ့ အဖုတသ်ည် အပျိုကြီး အဖုတဖြစ်သောကြောင့ြ ပိပိစေ့စေ့လေး ဖြစ်နသည်ေ။
သာအေးလည်း အခွိနဆြှဲမနတေော့ပဲ သူ့လီးကို ကိုငပြှီး အပေါကကြဉွြးလေးထဲ တွင်းစိမလြို့ လုပတ်ော့သည်။ အတင်းထိုးထည့တ်ော့မှ ဝငသ်ှားသည်။ တအအ ငှီးတွားသံကနေ သာအေးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှနေဲ့အတူ နာလို့အောသ်ံ တအားအား ဖြစ်လာသည်။ မတငရြီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့ကို အံ့အားသင့န်ဟနေဖြှင့ြ ငေးကြည့်န်ရောကနေ အဖုတထြဲကို လီးထိုးသှင်းခကြကြှောင့ြ နာတာလား ကငွတ်ာလား မသိသော ခံစားခကြကြှောင့ြ နှုတခြမ်းကိုကကြာ ကြိတမြှိတခြံနတေော့သည်။
“ကောငမြလေး… မင်း ပြနလြာတာလား…”
“ဟုတတ်ယတ်ော့ြ… ကြုပအြရငဘြဝက ရည်းစားကို မိန်းမရအောင် လုပပြေးနတော… ဟီး…”
“အေး… ကောင်းတာပေါ့…”
“ဒါနဲ့ နင့အြဖုတကြလည်း အရညတ်ှေ ရှှဲနပေါလား…”
“ဒါကတော့ ခုဏက ကိုရငသ်ာအေးရဲ့ ဆောင့ခြကြကြို ခဏခံလိုကရြတော့ ထွကလြာတာပေါ့တော့ြ…”
“ဒါဆို… ငါနဲ့ လုပမြလား… ကောငမြလေး…”
“တော့ျ လီးကြီးက အကြီးကြီးတော့ျ…”
“ဟားဟား… မင်းပဲ ခုဏကပြောပြီး လီးနဲ့ အဖုတ် မတောတ်ာ မရှိပါဘူးဆို…”
“ခိ… ဒါတော့…”
“ကဲ… လာပါ… ငါ့ခွုံပုတပြေါကြို တကလြာလိုကြ…”
ခွုံပုတပြေါမြှာ အေးဘုံနဲ့ ခွံပုတပျိုငရြှင် အကောငကြှီးက လိုးနသလေို၊ ရတေံခွနဘြေးနားက စမ်းချောင်းအစပ် မှကခြင်းပေါမြှာလည်း မတငရြီနှင့ြ သာအေးတို့ လိုးနကြသေည်။
“သာအေး… ငါတို့ ဘယလြိုဖြစ်ပြီး ဒီရောကန်တောလဲဟင်…”
“မရီပဲ ကြုပကြို ခေါလြာခိုင်းပြီးတော့…”
“ဒီလိုမြိုး… အဲ… နင် ငါ့ကို လိုးနတောကရော…”
“မရီ… နကေောင်းပါတယန်ောြ…။ ကြုပကြို မရီ ကိုယတ်ိုင် လိုးခိုင်းတာ…”
“ဟုတလြား…” (မတငရြီသည် ဘာဖြစ်မှန်း မသိသောလြည်း သူကြိုကန်တေဲ့ သာအေးနဲ့ အခုလို ဖြစ်တော့ ချောလြဲရောထိုငရြတော့သည်)
“ဒါဆို ငါ့ကို တသကလြုံး အဲ့လို လုပပြေးမှာလားဟင်…”
“ဘာပြောတာလဲ… မရီ…”
“ငါ့ကို… တသကလြုံး လိုးပေးမှာလားလို့…” (အသံက တိုးဝငသ်ှားသည်)
“မရီ ခံနိုငတ်ယဆြိုရင် ကြုပဘြကကြ လိုးပေးဖို့ ဝနမြလေးဘူး…”
“တကယ်…”
“တကယပြေါ့…။ အခု စကားမများနဲ့ဦး မရီရယ်…။ ကြုပလြိုးရတာ အားမရဘူး…”
“အေးပါတောျ… အေးပါ…”
“ကဲ… ဆောင့လြိုးပြီနောြ…”
“အာ… အား… အား…”
လရညဝြင် အသခင်ေ ဖြစ်သှားတဲ့ မတငရြီနဲ့၊ ကနစြရာ ကြင်းရသှားသော သာအေးတို့ လိုးပြဲကတော့ တဖြောင်းဖြောင်း၊ တဖိုင်းဖိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အေးဘုံလည်း ဟိုအကောငကြှီးနဲ့ တခွီလောကြ မွော့နအေောင် လုပပြှီး ပြနလြာတော့ သဈပငပြေါကြ စောင့န်တေဲ့ ကိုရငဗြလက တဈခါ ထပလြိုကသ်ည်။ ထူးဆန်းသညကြ အေးဘုံရဲ့ အဖုတသ်ည် ဘယလြောကပြဲ လီးကြီးကြီးနှင့ြ လိုးလိုး ပြနကြွုံ့သှားသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။
“သမီးရယ်… မနကဖြှန် ရကလြညမြှာမို့လို့ အမေ့ကို ပြနတောလား” ဟု သဈပငပြေါကြ လှုပခြါနသေော သဈကိုင်းတွကေို ကြည့်ပြှီး ဒေါစြိနအြေးတဈယောကြ ရရှတေန်တေော့သည်။
မနကမြိုးလင်းတော့ ကိုရငဗြလက မကြန်ှာမကြညဘြူး ဖြစ်နသည်ေ။ အေးဘုံနှင့ြ ခွဲရတော့မညလြေ။ အခု အေးဘုံအိမမြှာ အာရုံဆှမ်း ဘုန်းကြီးတွကေို ဆှမ်းကပန်ကြသေည်။ ခဏနလွှင်ေ ရစကေခြွ တရားနာပြီး အမွှဝတေော့မည် ဖြစ်သည်။
“အေးဘုံ… နင် နောကဘြဝ ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူးနောြ…”
“ကြုပလြည်း အဲ့ဒါကို စိတဝြငစြားနတောတော့ြ…”
“နင် ငါနဲ့ အတူနပေါလား…”
“မနနေိုငပြါဘူးတောြ…”
“နင် နောကဘြဝ တိရဈဆာနဖြစ်နရင်ေ ဘယလြိုလုပမြလဲ…”
“ပေါကတ်ီးပေါကရြှာတောြ…”
“နငကြ သချောလို့လား…”
“သချောတော့ ဘယသ်ိမလဲတော့ြ…။ ဒါပမယေ့ြ မဖြစ်နိုငပြါဘူးတောြ…”
“ငါတော့ နင့ကြို စွဲနပြေီ… အေးဘုံရ…”
“ဘာစွဲတာလဲ… တောြ… တခွိနလြုံး ကြုပကြို လိုးနပြေီးတော့များ…”
“အဲ့ဒီ လိုးတာကို စွဲတာပေါ့ဟာ…”
“ကြုပကြ တောန်ဲ့ နပေါပြီတဲ့… စားစရာ ဘယမြှာတုန်း…”
“ငါ့မှာ နငမြသိတဲ့ စားကြကရြှိတယ်…။ တံတွေးတွေ ပြညတ်ှေ နင် မစားစရဘေူးဟာ… စိတခြွ…”
“ကြုပလြည်း တော့လြီးကြီးကို စွဲပါတယတ်ောြ…”
“ဒါဆိုလည်း နလေိုကပြါလား… အေးဘုံရယ်…”
ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နသေော အေးဘုံကို ဗလက ဆှဲလိုကပြှီး သဈကိုင်းပေါမြှာ မှီလှဲခိုင်းလိုကကြာ အေးဘုံ အဖုတကြို လွှာနဲ့ ယကပြေးပါတော့သည်။
“အေးဘုံ… နင်… အဲ့လို အယကခြံရတာ ကြိုကတ်ာမလား…”
“ဟုတတ်ယတ်ော့ြ…”
“နေဦး… ငါ လုပပြှမယ်…”
ဗလရဲ့ လွှာတွလည်ေး ရုတခြညွြး အလိမလြိမ် အခေါကခြေါကြ အစူးတွနှငေ့ဖြစ်ကာ အေးဘုံရဲ့ အဖုတကြို အပီအပြင် ယကန်ပေါတော့သည်။ အေးဘုံလည်း ငတမြပြသညေ့ြ ဒီဆားငံရကေို သောကလြို့ မဝ ဖြစ်နသည်ေ။
“ကိုရငဗြလ… တော့လြီးကြီးနဲ့ ကြုပအြဖုတကြို လိုးပြီး ခွဲပေးတောြ… နာနာလေး လိုးပေး… နတေော့… နတေော့… ကြုပဘြာသာ လုပတ်ော့မယ်…”
သဈကိုင်းပေါမြှ လှဲနရောကနေ အေးဘုံသည် ထ ထိုငလြိုကပြှီး ဗလကို ပကလြကလြှနစြကော ထောငမြတန်သေော ဗလလီးကြီးကို ကိုငပြှီး အဖုတထြဲ သှင်းနတေော့သည်။ သဈပငထြိပဖြွားထကမြှာ ဖြစ်သောကြောင့ြ လကလေည်း တိုကကြာ အေးနသည်ေ။ အေးဘုံတို့က အဝတမြှ မဝတရြတာလေ။ အအေးဘုံထဲက အေးဘုံ ဖြစ်နတေော့သည်။
“ကြယလြှနသ်ှားပြီ ဖြစ်သော မအေးဘုံနှင့တ်ကြ ရှိရှိသမွှ အားလုံး ကြားကြားသမွှ အားလုံး… အမွှ… အမွှ… အမွှ… ယူတောမြူကြကုန်…”
“သာဓု… သာဓု… သာဓု…”
“ကိုရငဗြလ… ကြုပ် အသံတွေ ကြားနရတေယ်… အမွှဝနပြေေီ ထငတ်ယတ်ော့ြ…”
“အင်း… သချော နားထောငရြအောင်…”
“ဟော… ကြားပြီ… သာဓု… သာဓု… သာဓု…”
“ဟင်… ကြုပတ်ို့ ဘာမှလည်း မဖြစ်ပါလား… နောကမြှ ပြောင်းမယ် ထငတ်ယ်…”
ထိုစဉြ အိမစြောင့တ်ဲ့ကောငကြ လှမ်းအောသ်ည်။
“ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတဘြူးဟေ့…။ နငတ်ို့က လီးနဲ့ အဖုတန်ဲ့ စွပလြွှကကြှီး သာဓုခေါန်တေော့ ဘယမြှာ ရမှာလဲ…။ နငတ်ို့ကို ရညစြူးပြီး အမွှမဝသမွှေ နငတ်ို့ ဒီဘဝနဲ့ပဲ နတေော့ဟေ့…”
“ဟင်… ဟုတလြား… ကိုရငဗြလ…”
“အင်း… သူပြောတာ ဖြစ်နိုငတ်ယ်…။ သူက ငါတို့ထကြ အစွမ်းပိုရှိတာဆိုတော့…”
“ဒါဆို ကြုပတ်ို့ ဘယလြို လုပမြလဲတော့ြ…”
“ဘယလြိုမှ မလုပန်ဲ့… ဒီအတိုင်းပဲ လိုး… အေးဘုံ… နင် မှင်းစီး တောတ်ောြ ကောင်းတာပဲ…”
“တောကြတော့လေ… ကဲ… ကြုပတ်ို့လည်း ဘာမှ မတတန်ိုငတ်ဲ့ အတူတူ… တောြ ပြောသလိုပဲ လုပတ်ော့မယ်… လာလရေော့…”
သဈပငပြေါကြ လှုပခြါသှားသော သဈကိုင်းတွကေို ကြည့်ပြှီး ဒေါစြိနအြေး ရရှတေလြိုကတ်ာကတော့
“ဪ… အေးဘုံ… လှတရြာကြှတရြာ ဘုံဘဝကို ရောကမြှာမို့လို့ အမေ့ကို နှုတဆြကသ်ှားတယန်ဲ့ တူတယ်…” 😁
ပြီးပါပြီ။
ခငတ်ဲ့
နောငရြဲ (၂၀၁၈၊ ဒီဇငဘြာ)