ဒွိဟ
ရေးသားသူ – Green Heart
🏵️အခန်း (၁)🏵️
ညလပြညှေင်ေးက ဖြူငယ့ဆြံနှယပြွော့ပြော့များကို တိုးဝှေ့ဆော့ကစားသောအခါ ရှုပထြှေးနသေော စိတမြွား အနည်းငယ် ပြနကြှညလြငလြာရသည်။ ဖြူငယ့ြ ပထမနှစ်စာမေးပြဲက နီးနပြေီ။ အခန်းအောင်းပြီး တခွိနလြုံး စာကြည့်န်ရသေဖြင့ြ ခေါင်းတွမေူးကာ မကြညမြလငဖြစ်နသေော စိတမြွား ဖြလွှေော့ရန် ဝရံတာသို့ ထွကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။
” ဖြူလေး မအိပသ်ေးဘူးလား”
“ဟင်”
ရုတတ်ရကြ အနီးကပကြှားလိုကရြသော အသံကြောင့ြ ဖြူငယ် လန့ဖြှန့ကြာ ကိုယလြုံးလေးပင် တုနတ်ကသ်ှားရသည်။
“ကိုကြီးမင်းသဈ ဖြူစာကကြရြင်း ခေါင်းမူးလာလို့ ခဏထွကလြာတာ”
“ညဉ့န်ကန်ပြေီ ဖြူလေးရဲ့။ စာကို နားနားနနေေ လုပမြှပေါ့”
ဖြူငယ့တ်ဈကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးစိုကကြှည့န်သေော မကြဝြန်းများကြောင့ြ ပါးပြငတ်ှင် ရှကသ်ှေးလေးများ ဖြန်းခနဲနအေောင် ထသှားရသည်။ ပါးလသွော ညအိပဂြါဝနဖြှူဖြူလေးအောကတ်ှင် ဖြူငယ် ဘာမှခံမဝတထြားမိပါ။ ဒီအခွိန် အိမသ်ားအားလုံး အိပလြောကပြှီ အထငန်ှင့ြ အခန်းထဲမှထွကကြာ ဝရံတာဘကလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
“ဖြူ သှားအိပတ်ော့မယ် ကိုကြီး ”
“အေးအေး ကိုကြီးလည်း အပေါထြပ် မီးပိတဖြို့ ထွကလြာတာ။ ဖြူလေးဝငပြှီးမှ ပိတမြယ် သှားသှား”
ဖြူငယ် မင်းသဈရှေ့က သုတသ်ုတလြေးပင် ထွကလြာခဲ့သည်။ သူမအခန်းနှင့ြ မင်းသဈအခန်းက ကပလြကြြ။ သူမအခန်းမရောကမြှီ မင်းသဈအခန်းရှေ့မှာပင် ရုတတ်ရကြ မီးကပကြသ်ှားလသည်ေ။
“အမလေး ”
ရုတတ်ရကြ ပိန်းပိတအြောင် မှောငသ်ှားသဖြင့ြ ဖြူငယ် လန့သ်ှားရသည်။ သူမက အမှောငကြို ကြောကသ်ညလြေ။
“ဖြူလေး မကြောကန်ဲ့ ကိုကြီးရှိတယ်”
အမှောငထြဲဝယ် ရုတတ်ရကြ ကိုယကြိုနောကပြှနလြှည့မြိတော့ မင်းသဈကိုယလြုံးနဲ့ ဝငတ်ိုကမြိကာ ဖြူငယ့တ်ဈကိုယလြုံး မင်းသဈရငခြှငထြဲ ရောကသ်ှားရသည်။ မင်းသဈက ဆှဲဖကထြားလိုကသ်ညကြိုး။
“အဲ့ ကိုကြီး ”
ဖြူငယ့ကြိုယလြုံး ထွေးထွေးအိအိလေး ရငခြှငထြဲရောကလြာသောအခါ မင်းသဈ စိတမြထိန်းနိုငဘြဲ ပါးပြငရြှိမည် ထငသ်ော နရောကိုစမ်းကာ အနမ်းခွှလေိုကမြိသည်။ သို့သောြ မင်းသဈ၏ နှုတခြမ်းများနှင့ြ ထိစပမြိသော နရောမှာ ဖြူငယ့ပြါးပြငမြဟုတဘြဲ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေး ဖြစ်နကြေောင်း သိလိုကရြပြီးနောကြ မင်းသဈ ပိုရှေ့ပင် နောကမြဆုတခြငွတ်ော့။
ဖြူငယကြလည်း သူ့အနမ်းတွကေို ငှိမသ်ကစြှာခံယူနသည်ေ။ ဖြူငယ့ကြိုယလြုံးလေးကို ထွေးပိုကထြားရင်း မင်းသဈလကမြွားက ပါးလှှာသော ဂါဝနအြောကကြ အကာအကြယမြရှိသော ရငသ်ားလုံးလုံးလေးကို သှားစမ်းမိသောအခါ ဖြူငယ့ြ အသကရြှူသံတွေ ပိုမှနလြာသယောင် ထငရြသည်။ နုနယသ်ော ရငသ်ားလုံးလုံးအိအိလေးကို မင်းသဈလကဖြှင့ြ ဖြစ်ညှဈပေးနမေိသည်။ ဂါဝနကြပါးလှန်းတော့ နို့သီးခေါင်းလေးကိုပင် စမ်းမိနသည်ေ။ လကမြနှင့ြ အသာပြတဆြှဲလိုကတ်ော့ ဖြူငယ့တ်ဈကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားသည်။ မင်းသဈအနမ်းတွကေို နှုတခြမ်းမှတဆင့ြ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးဆီသို့ ပို့လိုကတ်ော့ ဖြူငယ့န်ှုတခြမ်းဖြားမှ အသံလေးတွေ ထွကလြာသည်။
“အ အင်း ကြှတ်”
စာဖြင့ရြေးပြလို့ မတတန်ိုငသ်ော မပီမပြင် ညည်းသံလေးများပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခိုကမြှာပင် မီးက ပြနလြာသည်။ လုံးထွေးနသေော နှစ်ယောကသ်ား မကြလြုံးများပြာဝကော လူချင်ြးခွဲလိုကရြသည်။ ဖြူငယ့မြကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကသ်ော ရှကသ်ှေးဖြင့ြ ပန်းရောငသ်န်းနကော မင်းသဈစုပဆြှဲထားသော နှုတခြမ်းဖူးလေးများက သာမနထြကြ ရဲရဲနီနသည်ေ။ ဖြူငယ် မင်းသဈကို မကြစြောင်းလှလှလေးတဈခကြထြိုးကာ သူမအခန်းထဲ ပြေးဝငလြိုကသ်ည်။
“အောြ စာမေးပြဲနီးနခေါမှ ရငခြုနစြရာတွေ လာပေးနပေါလား ကိုကြီးရယ် ”
မင်းသဈမှင့များက အသကသ်ုံးဆယအြရှယ် စီးပြားရေးအောငမြှငန်သေော လူငယလြုပင်န်းရှငတ်ဈယောကြ ဖြစ်သည်။ ငယင်ယလြေးထဲက အဖနှငေ့အြမေ ဆုံးပါးကာ ဦးလေးဖြစ်သူ ထောကပြံ့မှုဖြင့ြ ကြောင်းနပြေီး ခမွြးသာသော ဘဝရောကအြောင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ဦးလေးက နိုငင်ံခွားမှာ အလှနအြဆငပြှနတေေော့ သူ့ကို လိုလေးသေးမရှိ လှမ်းထောကပြံ့သည်။ အခုခွိနမြှာ ဦးလေးရဲ့ အကူအညီ မလိုတော့။ သူ့အတိုင်းအတာနှင့ြ အမှင့ဆြုံး မဟုတတ်ောင် သူ့တဈယောကအြတွကသ်ာမက သူများကိုပင် ထောကပြံ့ကူညီနိုငသ်ူတဈယောကြ ဖြစ်လာသည်။
မင်းသဈမှင့များသည် ငယစြဉကြတည်းက မိဘမဲ့ခဲ့ရသဖြင့ြ မိဘမဲ့ကလေးကြောင်းများကို တတန်ိုငသ်မွှ လှူဒါန်းထောကပြံ့သည်။ သူ့အိမတ်ှငလြည်း မိဘမဲ့ကလေး နှစ်ယောကကြို မှေးစားထားသည်။ တဈတန်းနှင့ြ နှစ်တန်းအရှယ် မောငန်ှမနှစ်ယောကဖြစ်သည်။ ကလေးများကို ထမင်းခကြအြဒေါကြှီး ဒေါပြုနှင့ြ သူ့ယောကြွား ဦးသံခဲတို့က ထိန်းကြောင်းပေးသည်။
ဖြူငယအြေးခမွြးသည် မင်းသဈရဲ့သူငယခြငွြး ဇယွေ ၏ ညီမဖြစ်သည်။ ဆယတ်န်းအောငသ်ောြ မှေးရပတ်ှင် ကြောင်းမတကခြငွြ၊ ရနကြုနမြှာပဲ တကခြငွသ်ည် ဆိုသဖြင့ြ မင်းသဈအိမမြှာနေ၍ ကြောင်းတကန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သူ့ဘာသာ အဆောငဖြစ်ဖြစ် တိုကခြန်းဖြစ်ဖြစ် ငှားနနေိုငသ်ောလြည်း အဈကိုဖြစ်သူက စိတမြခသွဖြင့ြ မင်းသဈကို အကူအညီတောင်းခွင်း ဖြစ်သည်။ အသားဖြူဖြူ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးနှင့ြ လှလှန်းသည် မဟုတသ်ောလြည်း ခစွစြရာကောင်းသော ဖြူငယ့ကြို မင်းသဈ မှငမြှငခြငွြး သဘောကခွဲ့သည်။ သူငယခြငွြးညီမဖြစ်သဖြင့ြ မတောပြါဘူးဟု စိတထြိန်းကာ ညီမတဈယောကလြို ဆကဆြံရင်း အခစွစြိတတ်ှကေို သိုဝှကထြားခဲ့ရသညမြှာ တဈနှစ်နီးပါးပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ထိန်းလာသည့ကြှားမှ ဒီနေ့တော့ မင်းသဈစိတတ်ှေ ခဏတာ လှတသ်ှားခဲ့သည်။ အိမပြေါမြှာ သူတို့ ၂ ယောကတ်ည်း ရှိနသဖြေင့လြည်း ပိုမိုရဲတင်းမိခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ခါတိုင်းဆို ကြောဘြုန်းနခနေ့ကြ ရှိနသည်ေ။
ကြောဘြုန်းနခနေ့ခြေါြ ကြောကြွောသ်ည် မင်းသဈ၏ကြေးဇူးရှင် ဦးလေး၏သားအရင်း ဖြစ်သည်။ ကိုးတန်းအရှယအြထိ နိုငင်ံခွားတွင် နလောရင်းက မှနမြာပြညသ်ို့ အလညလြာပြီး ပြောသ်ှားကာ နိုငင်ံခွားမပြနန်ိုင် ဖြစ်သှားခွင်း ဖြစ်သည်။ ကြောကြွောသ်ည် ဖြူငယန်ှင့ြ တကျကသိုလအြတူတူ ဖြစ်သည်။ ဖြူငယ့ထြကြ တဈနှစ်ကြီးသည်။ ဖြူငယ် အိမရြောကလြာကတည်းက မသိလိုကြ မသိဘာသာပငန်သဖြေင့ြ ဖြူငယန်ှင့ြ သိပမြရင်းနှီး။ မာနကြီးသလို ထငရြလသည်ေ။ တဈအိမတ်ည်းနသေူချင်ြးမို့ တဈခါတလေ ကတောကကြဆလေးတွေ ဖြစ်တတသ်ောလြည်း အိမရြှငတ်ှပေဲဟု သဘောပိုကကြာ ဖြူငယကြပင် ရှောငန်လေိုကသ်ည်။
ကြောင်းချင်ြး အတူတူပင် ဖြစ်သောလြည်း ဖြူငယကြ ကြောင်းကားစီးပြီး သူက ကိုယပျိုငကြားနှင့တ်ကသ်ည်။ ဖြူငယ့ကြို တဈခါမှ လိုကဖြို့ မခေါဖြူးသလို ဖြူငယကြလည်း လိုကမြစီးလိုပါ။ ဖြူငယ် သဘောကသွညကြ မင်းသဈကိုပငဖြစ်သည်။
မင်းသဈက အရပရြှညရြှည် ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနှင့ြ ရငအြုပထြှားထွား ယောကြာြးပီသသော ခန်ဒာကိုယပျိုငရြှင် ဖြစ်သည်။ အသားအရညကြ မဖြူလှန်း မညိုလှန်းပဲ အနတေောြ ကြည့်ကြောင်းသည်။ ဖြူငယ် အနှစ်သကဆြုံးက မင်းသဈ၏ စူးရှတောကပြသော မကြဝြန်းတဈစုံကို ဖြစ်သည်။ ထိုမကြဝြန်းများနှင့ြ အကြည့်ခြံလိုကရြလွှင် ဖြူငယတ်ဈကိုယလြုံး ဖောကထြှင်းသှားသလို ခံစားရသည်။ မင်းသဈ၏ အကြည့်စြူးစူးနှင့ြ ကြုံလိုကတ်ိုင်း ဖြူငယ် မခံနိုငဘြဲ မကြလြှှာခရွသညသ်ာ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြည့်ကြို ဖြူငယကြ မှောဆြရာအကြည့်ဟြု ကိုယ့ဘြာသာ တိတတ်ိတလြေး နာမညပြေးထားသည်။ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုငလြှန်းသော မှောဆြရာ၏ နှုတမြှ ခစွစြကားကို ဖြူငယ် စောင့စြားခဲ့ရသညမြှာ ကာလအတောကြှာပြီ ဖြစ်သောလြည်း ဒီနေ့လို အဖြစ်မွိုးကိုတော့ တဈသကန်ှင့တ်ဈကိုယ် မမွှောလြင့ဖြူးပါ……….။
🏵️အခန်း (၂)🏵️
ဖြူငယတ်ို့ နှစ်ဝကစြာမေးပြဲ မနကဖြှနဆြို ပြီးပြီ။ ဒီကြားထဲမှာ မင်းသဈကလည်း အလုပတ်ှပေဲ အရမ်းရှုပန်လေို့လား၊ မီးပကြတ်ဲ့ညက ကိဈစကို မကြန်ှာပူသညလြားမသိ မနကဆြို အစောကြီးထွကသ်ှားကာ ညဆိုလည်း အတောည်ဉ့န်ကမြှ ပြနပြှနလြာသည်။ ဖြူငယတ်ဈယောကလြည်း ဖြစ်ခဲ့သည့ကြိဈစကို မကြာခဏ တွေးမိတိုင်း ရငခြုနမြိပမေဲ့ စာလည်းကြည့်ရြသေးသညမြို့ တတန်ိုငသ်လောကြ ခေါင်းထဲက မေ့ထားဖြစ်သည်။ တွေးမိတဲ့အခါတိုင်းလည်း အတွေးတွကေ အမွိုးမွိုး ပြောင်းနသည်ေ။
တဈအိမတ်ည်း ရင်းရင်းနှီးနှီးနခေဲ့ပမေဲ့ တဈခါမှ အခွင့အြရေး မယူဖူးသူ၊ မင်းသဈက တကယတ်မ်းကြတော့လည်း လကရြဲဇကရြဲ နိုငလြှန်းလှသည်။ နောကပျိုင်းကြတော့လည်း ဘာမှမဖြစ်သလိုနကော ဖြူငယ့ကြို စကား တဈခွန်းတလတေောင် လာမပြော။ ပြနတ်ှေးကြည့်တ်ော့လည်း စကားလာပြောရင် ဖြူငယ် ရှကလြှန်းလို့ မကြန်ှာကို ဘယမြှာထားရမှန်းတောင် သိမညမြဟုတပြါ။
မင်းသဈအတွကြ ဘယလြိုနလေဲ မသိပမေဲ့ ရည်းစားမထားဖူးသော အပျိုရိုင်းလေး ဖြူငယ့အြတွကြ မင်းသဈပေးသှားသော အတွေ့အကြုံက အကြီးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ဖြူငယ် တိတတ်ခိုး စွဲလမ်းနရသေူ မင်းသဈကို စိတဆြိုးရမညလြား ရှကရြမညလြား ဝခွေဲရခကစြှာဖြင့ြ ဒီတဈညလည်း အတွေးနှံထဲ နှစ်မွောရင်း ဖြူငယ် အိပပြွောရြပြနသ်ည်။
“ဖြူလေး…..”
“အောျ….ကိုကြီး”
“ဒီနေ့ စာမေးပြဲတွေ အကုနပြှီးပြီဆို….။ အစောကြီးပြနလြာတာ ဖြနေိုငရြဲ့လား…။ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ လွှောကမြလညကြှဘူးလား…”
“ဟုတ်.. ဖြနေိုငပြါတယ်….။ ညကြမှ ရှိုးပြဲသှားကြည့်မြလို့ ဥမျမာတို့ကို လာခေါခြိုင်းထားတယ်…”
“အောြ… ကြောကြွောလြည်း အဲ့ရှိုးပြဲသှားမယပြှောတယ်….။ ညနကမြှာပေါ့…..”
ဖြူငယ် ဘာဆကပြှောရမှန်းမသိတော့ ဒန်းလေးပေါထြိုငန်ရင်ေး ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုကသ်ည်။ မင်းသဈက မတတ်ပရြပရြင်း ဖြူငယ့ကြို စိုကကြှည့န်သည်ေ။ သူ့အကြည့်တ်ှကေို ဖြူငယ် ရငမြဆိုငခြငွတ်ော့။ တဈပတလြောကြ အခေါအြပြော မလုပဘြဲ စာမေးပြဲပြီးလို့ အိမပြှနခြါနီးမှ စကားတွလောပြောနသေော သူ့ကို စိတန်ာသလိုလို ဖြစ်နမေိသည်။
“ဖြူလေး……. ကိုယလြေ……။ ဟို……… တနေ့ညက ကိဈစလေ ကိုယအြနူးအညှတ် တောင်းပနပြါတယကြှာ………။ ကိုယ် စိတမြထိန်းနိုင် ဖြစ်သှားလို့ပါ…………….”
စကားကို တဈလုံးချင်ြးပြောနသေော မင်းသဈကို ဖြူငယ် အကြည့်စြူးစူးဖြင့ြ မော့ကြည့်လြိုကရြင်း…
“ဘာကို စိတမြထိန်းနိုငတ်ာလဲဟင်……..။ ကိုကြီး ဘာလို့ အဲလိုလုပတ်ာလဲ……”
“ဟိုလေ… ဟင်းး… မီးပကြသ်ှားပြီးတော့လေ ဟို.. ကိုယလြည်းမသိတော့ဘူးကြာ……..။ ဖြူလေးက ကိုယ့ရြငခြှငထြဲ ရောကန်ပြေီး ကိုယမြထိန်းနိုငလြိုကတ်ာ…။ ပြီးတော့ ကိုယ် ဖြူလေးကိုလေ………..”
“ဟားး….. ကိုမင်းသဈက ဒီရောကန်တောကိုး။ ကနွောကြ လိုကရြှာနတော……။ ဟဲဟဲ… ကနွောြ ပိုကဆြံပြတသ်ှားလို့ နည်းနည်းလောကြ ပေးပါဦး”
“အောြ အေး ညီလေး… အပေါတ်ဈခါတည်း လိုကခြဲ့လေ…..။ အဈကို့ပိုကဆြံအိတကြ အပေါမြှာ… ”
ဖြူငယ် တောတ်ောစြိတပြကြသ်ှားသည်။ ကောင်းခန်းရောကမြှ မသာလေးကြောကြွောကြ ဝငန်ှောကယ်ှကပြှနပြှီ။ ပုခုံးဖကပြှီး ထွကသ်ှားသော ညီအဈကိုနှစ်ယောကြ ကြောပြငအြား ဖြူငယ် မကြစြောင်းကြီးကြီး ထိုးပစ်လိုကသ်ည်။
ဖြူငယ် အခုဆို မောလြမှိုငကြို ပြနရြောကန်ပြေီ။ တဈနေ့တဈနေ့ အိမမြှာနရင်ေး မင်းသဈအကြောင်းတွပေဲ စဉြးစားနမေိသည်။ ရနကြုနကြပြနတ်ဲ့နေ့က သူမကိုလိုကပျို့တာ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ကိုယဖြုန်းဆကလြိုကမြယန်ောြ မှနမြှနပြှနလြာခဲ့နောြ ဆိုပြီး မှာတမ်းခွှခေဲ့တာတွေ တွေးရင်း သူ့အပေါြ စိတဆြိုးမိတာတွေ ဘယရြောကသ်ှားမှန်းတောင် မသိတော့ပါ။ ဖြူငယပြှနရြောကပြှီး တဈပတလြောကအြကြာမှာပင် မင်းသဈက သူမအား ဖုန်းထဲမှ ဖြင့ပြှောခဲ့ပြီး ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လှမ်းလှန်းလှပြီဖြစ်သော မင်းသဈ၏မကြန်ှာကို မှငရြဖို့ ကြောင်းပြနမြဖြင့ခြင် တဈလလောကအြလိုကတည်းက ရနကြုနပြှနရြန် အိမကြို အကြောင်းအမွိုးမွိုးပြထားပြီ ဖြစ်သည်။
ဖြူငယ် ရနကြုနကြို မောကြီးပန်းကြီး ပြနရြောကလြာတော့ မင်းသဈက အိမမြှာမရှိ။ အလုပသ်ှားခွိနမြို့ မရှိလောကပြါဘူးဟု ကြိုမွှောလြင့ထြားပမေဲ့ တကယတ်မ်း မတွေ့ရတော့လည်း ရငထြဲ မောသလိုလို ဖြစ်သှားသည်။ ခရီးလည်းပန်းတာကြောင့ြ ရဝဝေခွိုးပြီး ကုတငပြေါြ ခဏလှဲရင်း အိပပြွောသ်ှားသည်။ အိပရြာကနိုးလာပြီး အခန်းပြငထြှကကြှည့တ်ော့ မင်းသဈက အိမရြှေ့ခန်း ဆိုဖာပေါမြှာ ထိုငန်သည်ေ။ သူမကိုတွေ့တော့ ပြုံးစစဖြင့ြ
“ဖြူလေး နိုးပြီလား……. လာထိုငပြါဦး”
ဖြူငယ် မင်းသဈနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆိုဖာမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
“ကိုယ် ဖြူလေးကို အရမ်းလှမ်းနတော..။ အလုပတ်ှတေောင် ဒီနေ့ နေ့တဈပိုင်းနဲ့ ဖြတထြားပြီး ပြနလြာခဲ့တာ..။ လာမကြိုဖြစ်တာ ခွင့လြှှတပြါ ဖြူရယ် နောြ”
“အင်းပါ….။ ကိုကြီးအလုပမြွားတာ ဖြူငယ် သိပါတယ်…..။ ထမင်းစားပြီးပြီလား မစားရသေးရင် ဖြူငယ် သှားပြငပြေးမယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ ထရပမြညပြှုသော ဖြူငယ့ကြို မင်းသဈ လကလြှမ်းဆှဲပြီး သူ့နားမှာ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။
” နပေါဦး ဖြူလေးရယ်”
အနီးကပကြှည့လြိုကတ်ော့ စူးရှတောကပြနသေော မင်းသဈ၏ မကြဝြန်းညိုများက အရောငတ်လကလြကြ တောကပြနသလေို ထငရြသည်။ ဖြူငယ့ရြငတ်ှေ အရမ်းခုနလြာသည်။ မင်းသဈ၏ အကြည့်စြူးစူးကို မခံနိုငသ်ော ဖြူငယ် မကြလြှှာလေးခထွားလိုကရြင်း…
“ဘာ ဘာပြောမှာလဲ ပြောလေ….”
ဖြူငယ့်အသံတွကေ တုနရြီလှန်းနသညေမြှာ သိသာလှပါသည်။
“ကိုယ် ဖုန်းထဲမှာ ပြောခဲ့တဲ့စကားက မလေးနကမြှာစိုးလို့ ထပပြှောမလို့ ….။ ကိုယ် ဖြူလေးကို ခစွတ်ယ်….. အရမ်းခစွတ်ယ်… ”
ခစွသ်ူတွဖြစ်ေပြီးသား ဆိုပမေဲ့ အခုလို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကြည့်ပြှောနတေော့လည်း ဖြူငယ် ရှကသ်ှေးဖြာပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ထားမိသည်။ မင်းသဈတဈယောကြ ဖြူငယရြှကန်ပေုံလေးကိုကြည့်ရြင်း အသဲယားလာကာ လကမြောင်းလုံးလုံးလေးတွကေို လှမ်းဖကလြိုကရြင်း ကိုယလြုံးလေးကို ရငခြှငထြဲဆှဲသှင်းရင်း ခေါလြိုကသ်ည်။
“ဖြူလေး….”
သူ့ရငခြှငထြဲကနေ မကြလြုံးဝိုင်းလေးနှင့ြ မော့ကြည့်လြာသော ဖြူငယ့မြကြန်ှာလေးကို မင်းသဈ ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ မကြလြုံးနကန်ကြ တောကတ်ောကလြေးတွေ၊ နှာခေါင်းလုံးလုံး ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့ြ ဖြူငယသ်ည် ကလေးလေး တဈယောကလြို အပြဈကင်းစွာ ခစွဖြို့ကောင်းနသည်ေ။ ပန်းနုရောင် နှုတခြမ်းဖူးလေးကို ကြည့်မြိတော့ မင်းသဈရငထြဲ ဗလောငဆြူလာသည်။ ဖြူငယမြကြန်ှာလေးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲမကာ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ ဒီနှုတခြမ်းလေးတွကေ မင်းသဈစိတအြာရုံထဲ၊ အိပမြကတ်ှထေဲမှာ စိုးမိုးခဲ့တာကြာပြီ။
ဖြူငယ့ြ နှုတခြမ်းလေးတွကေ ပန်းရောငန်ှင်းဆီ ပန်းဖူးလေးလို ဖူးငုံငုံလေးတွေ..။ ထိုနှုတခြမ်းလေးများကို ခပဟြဟလေး ဖြင့လြိုကပြါက အသဲပုံလေးနှင့ြ တူသညဟြု မင်းသဈ စဉြးစားဖူးသည်။ ဘယလြောကကြှာကြာ နမ်းကြောရှညန်မေိလည်းတောင် မသိတော့။ မှေးစင်းနသေော ဖြူငယမြကြလြုံးလေးတွေ ပြင့လြာပြီး မင်းသဈရငအြုပကြှီးကို လကဖြှင့တ်ှန်းဖယကြာ
“တောလြောကပြှီ ကိုကြီးရယ် တောပြါတော့နောြ။ တခွားသူတွေ တွေ့ကုနလြိမ့မြယ်”
မင်းသဈ ဖြူငယ့ကြို အသာလှှတပြေးလိုကရြင်း ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ ဒီနေ့မှ စတောရြသော ခစွသ်ူနှင့ြ ဒီထကြ ခရီးရောကဖြို့လည်း သူ မစဉြးစားထားပါ။ ဖြူငယစြိတဆြိုးမှာ သူကြောကသ်ည်။ မီးပကြသ်ောညက သူလကသ်ရမ်းမိသညကြို ဖြူငယ် စိတဆြိုးသှားပြီ အထငန်ှင့ြ သူတောတ်ောြ နောငတ်ရခဲ့သည်။ ဖြူငယကြသာ သူ့ကို မလိုလားဘဲ သူမအဈကိုထံ တိုငလြားတောလားလုပရြင် မင်းသဈ တဈသကလြုံး ထိန်းသိမ်းလာသော ဂုဏသ်ိကျခာ ရစေုနမြွောမည် ဖြစ်ကြောင်းလည်း စဉြးစားမိသည်။ မထငမြှတပြဲ ဖြူငယကြလည်း သူ့အပေါြ စိတဝြငစြားသည့ြ အရိပအြယောငမြွား တွေ့လာသောကြောင့သ်ာ သူအရဲစွန့ပြှီး ဖြင့ပြှောမိချင်ြး ဖြစ်သည်။ ရှေ့လွှောကလြည်း ဖြူငယ် အခွင့အြရေးပေးသလောကသ်ာ ရှေ့ဆကဖြို့ သူဆုံးဖြတထြားပြီး ဖြစ်သည်။
ခစွသ်ူတွဖြစ်ေခါစရကမြွားမှာ အိမကြလူတွေ မရိပမြိအောငလြည်း ဖုံးဖုံးဖိဖိ နရသေည်။ အိမသ်ားများကလည်း တဈယောကမြဟုတ် တဈယောကြ ရှိနကြသေဖြင့ြ အိမမြှာဆို လှတလြှတလြပလြပမြရှိ။ အပြငမြှာသာ ခွိန်းတွေ့ကြရသည်။ မင်းသဈမှာ ဆယကြွောသ်ကအြတွဲများလို ဘုရားသှားလိုကြ ရုပရြှငကြှည့လြိုကြ မုန့ဆြိုငထြိုငလြိုကဖြှင့ြ မိမိနှင့ြ အသကဆြယန်ှဈလောကကြှာသော ခစွသ်ူလေးအလိုကြ ဖြည့ဆြည်းရသည်။ တဈနေ့တော့ private ခန်း ယူလို့ရသော စားသောကဆြိုငလြေးတဈခုမှာ ထိုငကြှသည်။
” ဖြူလေး.. ဘီယာသောကမြလား”
ဖြူငယ် နှာခေါင်းလေးရှုံ့ရင်း ..
“ဟင့အြင်း မသောကခြငွပြါဘူး….”
“သောကကြှည့ပြါ ဖြူလေးရဲ့… အရသာမဆိုးပါဘူး”
မင်းသဈ အတင်းတိုကတ်ှန်းသဖြင့ြ ဖြူငယ် ဘီယာ စမ်းသောကကြှည့လြိုကသ်ည်။ မသောကဖြူးသူမို့ တဈခွကြ နှစ်ခွကလြောကသ်ောကပြှီး ဖြူငယ် ရီဝဝေေ ဖြစ်နသည်ေ။ မင်းသဈက ဖြူငယ့ကြိုဖကရြင်း နှုတခြမ်းလေးတွကေို စုပန်မ်းတော့ ဖြူငယ် မငှင်းဆနဘြဲ ပြနလြညန်မ်းသည်။
“ခစွတ်ယ် ဖြူလေးရယ် အရမ်းခစွတ်ာပဲ”
ဖြူငယ့ြ နှုတခြမ်းများမှတဆင့ြ လညတ်ိုငဖြှူဖြူလေးအထိ အနမ်းတွေ ခွှဆင်ေးလိုကသ်ည်။ လှတန်သေော လကတ်ဈဖကကြ ဖြူငယ့်ရငသ်ားများကို ဖြဖြလေး ဆုပန်ယပြေးလိုကသ်ည်။ ညည်းသံတိုးတိုးလေးမှအပ ဖြူငယ့ထြံမှ ငှင်းဆနသ်ံ ထွကမြလာသဖြင့ြ ဆိုဖာအရှညပြေါြ ဖြူငယ့ကြို တွန်းလှဲလိုကသ်ည်။ ဖြူငယဝြတထြားသော တီရှပအြင်ျကြီ ပြပြလေးကို လှနတ်ငလြိုကတ်ော့ ဘရာစီယာ ပန်းရောငလြေးနှင့ြ ရငသ်ား ဖြူဝင်းဝင်းလေးများက မင်းသဈအကြည့်တ်ှကေို ဖမ်းစားထားသည်။
ဘရာစီယာကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး မကြီးလှန်း မသေးလှန်းသော ဖြူငယ့ရြငသ်ား ဖြူဖြူအိအိလေးကို မင်းသဈ နှုတခြမ်းတွနှငေ့ြ ထိတွေ့ပြီး စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း ဂငွြးစကပအြတိုလေးအောကမြှ လွှိုဝငကြာ အုပကြိုင် ဖြစ်ညှဈနတေော့ ဖြူငယ့်ထံမှ ညည်းသံ ခပကြယွကြယွလြေး ထွကလြာပြီး ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာသည်။ ပငတ်ီအောကကြို လကသ်ှင်းပြီး အပျိုစငအြပေါကလြေးကို လကန်ှင့ြ စုနဆြနပြှတသ်ပပြေးလိုကတ်ော့ ဖြူငယ် အသကရြှူသံတွေ မှနဆြနကြယွလြောငလြာသည်။ အဝလေးကိုစမ်းပြီး လကခြလယကြို အသာသှင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ တောတ်ောလြေး ကြပည်ပန်သေောလြည်း လကတ်ဈဆဈလောကြ ဝငသ်ှားသည်။ ထိုလကကြိုပဲ အသာထုတလြိုကြ သှင်းလိုကြ လုပပြါများတော့ အရညကြှညလြေးတွေ အနည်းငယ် စိုစွတလြာပြီး သှင်းရပိုလှယလြာသည်။
ရငခြုနစြိတလြှုပရြှားမှုကြောင့ြ လှုပခြါနသေော ဖြူငယ့ရြငသ်ားများကို လကဖြှင့ြ ဖြစ်ညှဈကာ ဘယည်ာပြောင်းစို့ရင်း အောကကြ လကခြလယကြို အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ကြပသ်ိပန်သေောလြည်း အပျိုးအမှှေးပါးကို မစမ်းမိပါ။ လကလြှမ်းမမှီတာကြောင့လြား နဂိုထဲက မရှိတော့တာလားတော့ မသိ။ သို့သောြ အပျိုစဈစဈဖြစ်သော ဖြူငယ့ြ အနအထေိုငကြို မင်းသဈယုံပါသည်။ လကအြသှင်းအထုတ် ပိုမိုမှနဆြနလြာသညန်ှင့အြမွှ ဖြူငယ့်ကိုယလြုံးလေးမှာလည်း ယိမ်းထိုးလှုပရြှားရင်း မင်းသဈ၏ ခေါင်းကို လကမြွားဖြင့ြ ဆုပကြိုငဖြကတ်ှယထြားသည်။
“အ အား ကိုကို…….ဟင်းးး”
ညည်းသံရှညလြေးနှင့အြတူ မင်းသဈလကတ်ှကေို ကိုငကြာ ဖယရြှားနသေော ဖြူငယ့ကြို ညငသ်ာစွာ လှမ်းမေးလိုကသ်ည်။
“ဖြူလေး.. ပြီးသှားပြီလား……”
ဘီယာအမူးပြသှေားသောလြည်း အခစွဆြိပတ်ကကြာ မိန်းမောမှေးစင်းနသေော မကြလြုံးလေးများဖြင့ြ ဖြူငယတ်ဈယောကြ မင်းသဈကို ကြည့်ရြင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကလြသည်ေ။
🏵️(အခန်း ၃)🏵️
ကြောဘြုန်းနခနေ့တ်ဈယောကြ လူကသာ ကနတ်င်းမှာ ထိုငန်ပမေေဲ့ စိတတ်ှကေ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြံ့လှင့န်သည်ေ။ မထငမြှတဘြဲ ညက မှငခြဲ့ရသော မှငကြှင်းကို သူ့အာရုံထဲက ဖြောကဖြို့မလှယပြေ။ ညက သူ့သူငယခြငွြးအိမမြှာ ပါတီရှိလို့ အိမပြှနအြိပမြည် မဟုတကြှောင်း ကိုမင်းသဈကို ပြောပြီး ထွကလြာခဲ့သည်။ သို့သောြ ပါတီမှာ ဘောဒြါအခွို့နှင့ြ ညိပြီး အာရုံနောကလြာသဖြင့ြ အိမကြိုပဲ ပြနလြာခဲ့သည်။
သူအိမပြေါတ်ကလြာတော့ အပေါထြပတ်ဈခုလုံးက မှောငမြဲနသည်ေ။ သူ့အခန်းရှေ့အရောကမြှာ မင်းသဈအခန်းဘကကြ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ အသံကိုကြားသဖြင့ြ သှားကြည့်လြိုကတ်ော့ မင်းသဈအခန်းတံခါးက ပိတမြထား။ စေ့ရုံသာစေ့ထားသောကြောင့ြ အနည်းငယ် တွန်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အခန်းထဲမှာ ထငမြှတမြထားသော မှငကြှင်းကို မှငလြိုကရြသည်။
ညမီးအိမဝြါဝါအောကမြှာ အဝတကြင်းမဲ့နသေော ဖြူငယန်ှင့ြ သူမပေါငကြှားထဲ ခေါင်းရောကန်သေော မင်းသဈ..။ အနီရောငအြိပယ်ာခင်းပေါမြှာ ဖြူငယ့ကြိုယလြုံးလေးက ဖြူဖြေးဝင်းမှတန်သည်ေ။ ခေါင်းအုံးများထပကြာ ကြောမြှီထားပြီး ပေါငတ်ံဖြူဖြူနှစ်ချောင်းကို ခွဲကာထောငထြားသည်။ ရငသ်ားအိအိထွားထွားများက မောပန်းမှုကြောင့လြား စိတလြှုပရြှားမှုကြောင့လြားမသိ လှိုကဖြိုလှုပရြှားနသညေကြို အတိုင်းသား တွေ့နရသေည်။ ကုတငခြေါင်းရင်းကို လကမြွားနှင့ြ နောကပြှနဆြုပကြိုငရြင်း ညည်းတွားနသေော ဖြူငယ့မြကြန်ှာလေးမှာ မင်းသဈ၏ ဘာဂွာကို အစွမ်းကုန် ခံယူနကြေောင်း သိသာလှသည်။
“အား.. အားး အဲနရောလေးကို လကြပြေး ကိုကို ကောင်းတယ်… အင်း…. ဟင့ြ”
စိတလြှုပရြှားစရာမှငကြှင်းနှင့ြ အသံများကို ကြားနရသေော ကြောဘြုန်းနခနေ့တ်ဈယောကြ ရဆောသလိုလို ဖြစ်လာပြီး ဂလုခနဲ တံတွေးမွိုခမွိသည်။ အရကလြည်း သောကလြာခဲ့သဖြင့ြ ရငတ်ှပေါ ပိုပူတကလြာသည်။ အောကကြပစ်စည်းကလည်း နိုးထလာပြီး ခေါင်းထောငကြှည့ခြငွန်သည်ေ။
“အ.. ကိုကို… ဖြူပြီးတော့မယ် အားး ဟားးး ကြှတ်…… အူးးးး”
ကြည့်န်ရင်ေးပင် ဖြူငယတ်ဈယောကြ ကော့တကန်သေော သူမရငသ်ားများကို လကဖြှင့ဆြုပန်ယရြင်း ခံစားမှု အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကသ်ှားပုံရသည်။ မင်းသဈလည်း ကုန်းထလာပြီး တံခါးဘကြ မကြန်ှာလှည့လြိုကသ်ောကြောင့ြ ကြောဘြုန်းနခနေ့ြ ရုတတ်ရကြ နံရံဘကကြိုရှှေ့ပြီး ပုန်းလိုကရြသည်။ လင်းနသေော အခန်းထဲမှ မှောငန်သေော အပြငဘြကကြို လှမ်းမမှငန်ိုငလြောကပြါ။ သို့သောြ သူဆကမြကြည့်တ်ော့ဘဲ ခွကေိုဖြနင်းပြီး သူ့အခန်းထဲ ဝငလြိုကသ်ည်။
ဟူး…… ဖြူငယ်…….. တောတ်ောမြလှယတ်ဲ့ ဟာမလေးပဲ။ ဖြူငယကြ ကြောင်းမှာ အနအေေးပြီး အိမမြှာလည်း ကလေးလိုပဲနကော အိမကြ ကလေးတွနှငေ့ြ ဆော့လိုကြ ကစားလိုကဆြိုတော့ သူ သသခွေောခွာတောင် သတိထားမကြည့်ဖြူးပါ။ အခုတော့ ဖြူငယ့ြ အတွင်းပစ်စည်းအစုံအလငန်ီးပါး သူတွေ့လိုကရြသည်။ ကြောဘြုန်းနခနေ့ကြ ရုပဖြှောင့ပြှီး ပိုကဆြံရှိသော သူဌေးသားတဈယောကမြို့ ဆောအြလန်းလေးတွကေ လာလာကပကြှသည်။ သူကလည်း ထိုအထဲကမှ စိတကြှိုကရြှေးပြီး တွဲသည်။ ဖိုမဆကဆြံရေးကို လူပျိုပေါကအြရှယ် နိုငင်ံခွားမှာကတည်းက အစွမ်းအစရှိခဲ့ပြီး အခု အသကန်ှဈဆယကြွောတ်ှင် တောတ်ောလြေး ကြှမ်းကငွန်ပြေီဖြစ်သည်။
ဘယမြိန်းကလေးကို ဘယလြိုခဉွြးကပရြမည်၊ ဘယလြိုသိမ်းသှင်းရမည်၊ ဘယလြိုသဘောကအွောငလြုပပြှီး ဖြုတရြမညဆြိုတာမွိုးတွေ သူ ကမွြးကြနပြေေီ။ ကိုယတ်ိုငကြှုံခဲ့တာတွရေော ဗီဒီယိုတွေ စာတွေ ဘယလြိုပဲ ရိုးနပြေီ ဖြစ်သောလြည်း သူများခစွတ်င်းနှောတာကို အပြငမြှာ ဒီလိုတွေ့ဖူးတာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့ပြဲလားတော့ မသိ။ အခု ကြောင်းကိုရောကပြှီး ကနတ်င်းမှာ ထိုငန်သညေ့ြ အခွိနအြထိ စိတကြ ဖြူငယ့မြကြန်ှာကိုပဲ ပြေးပြေးမှငန်သည်ေ။ ဖြူငယသ်ည် တဈခွိနမြှာ သူ့ခယမြတောင် ဖြစ်လာနိုငသ်ညဟြု သူတွေးရင်း ပြုံးမိသည်။
ဖြူငယတ်ို့ ကြောင်းစာမေးပြဲ မဖြရခေင် တဈလလောကအြလိုမှာ ကြောဘြုန်းနခနေ့ြ ကလပမြှာ ရနဖြစ်ရင်း ခေါင်းကိုအရိုကခြံရကာ ဆေးရုံရောကသ်ည်။ ဒဏရြာမကြီးသောလြည်း ဆေးရုံမှာ နှစ်ပတလြောကြ တကရြတော့ မင်းသဈက တောတ်ောလြေး စိုးရိမန်သည်ေ။ ဖြူငယလြည်း မနသောတော့ပဲ လိုအပတ်ာတွေ လိုကလြုပပြေးရသည်။ မင်းသဈက ညဘကစြောင့အြိပပြေးပြီး ဖြူငယကြ ကြောကြွော့အြတွကြ နေ့တိုင်းခကြပြှုတပြှီး ဆေးရုံကို ပို့ပေးသည်။ ကြောင်းစာတွလည်ေး မလှတအြောင် ကောပြီတွကေူးပေးသည်။ သူက နဂိုကတည်းက စာမကြိုးစားသောလြည်း ဖြူငယ့စြတနောကို အသိအမှတပြှုရပါသည်။ ဖြူငယသ်ည် တကယတ်မ်း ရင်းနှီးလာတော့မှ တောတ်ောခြငဖြို့ကောင်းသော သူငယခြငွြးတဈယောကဖြစ်ကြောင်း ကြောဘြုန်းနခနေ့ြ သိလာရလသည်ေ။
ဒေါကျ… ဒေါကျ
တံခါးခေါကသ်ံကြားသဖြင့ြ ဖြူငယ် သှားဖြင့လြိုကတ်ော့ မင်းသဈက အခန်းထဲဝငလြာသည်။
“ကိုကို ဘာလာလုပတ်ာတုန်း….။ ဖြူ အခုပဲ အိပတ်ော့မလို့”
မင်းသဈက စပဖြှဲဖြဲဖြင့ြ….
“ဖြူလေးကို လှမ်းလို့ ဟီးဟီး”
ဖြုငယကြ မင်းသဈကို မကြစြောင်းလေးထိုးလိုကရြင်း
“နေ့တိုင်းတွေ့နရတောပဲ လှမ်းတယရြှိသေးလား ”
“ဒီနှုတခြမ်းလေးကို လှမ်းတာလေ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ မင်းသဈက ညအိပဂြါဝနလြကပြှတလြေးနှင့ြ ရပန်သေော ဖြူငယကြို ဆှဲဖကန်မ်းရှုံ့လိုကသ်ည်။ ဖြူငယကြလည်း မဆိုင်းမတွပင် အနမ်းကြမ်းကြမ်းများဖြင့ြ ပြနလြညတ်ုန့်ပြနသ်ောကြောင့ြ နှစ်ဦးသား အခစွဆြိပတ်ှေ တရိပရြိပတ်ကရြင်း ကုတငပြေါြ လုံးကာထွေးကာဖြင့ြ ရောကသ်ှားလသည်ေ။
ဖြူငယဝြတထြားသော ပိုးသားဂါဝန် ပြော့ပြော့လေးကို မင်းသဈ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ဘာမှခံမဝတထြားသဖြင့ြ ဖြူငယ့တ်ဈကိုယလြုံး မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်းပင်။ မို့မောကန်သေော ရငသ်ားများပေါတ်ှင် နို့သီးလေးများက စိတတ်ကကြှှလာမှုကြောင့ြ ကော့ထောငန်ကြသေည်။ မင်းသဈက လကမြွားနှင့ပြင့ကြာ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး နို့သီးလေးများကို ငုံကာ စုပလြိုကသ်ည်။
“အား.. အင်းး အင်းး ရှီးး”
ဖြူငယ့လြကမြွားက မင်းသဈခေါင်းမှ ဆံပငမြွားကို ထိုးဖြနပြေီး ပေါငတ်ံတွကလေည်း အလိုအလွောကြ ကားလာသည်။ မင်းသဈက ရငသ်ားများကို လကန်ှင့ဆြုပန်ယရြင်း နှုတခြမ်းမှ အနမ်းများကို ဝမ်းဗိုကဖြှူဖြူလေးပေါြ ခွှခလွေိုကသ်ည်။ ထိုမှတဆင့ြ မင်းသဈ၏ လွှာက တောအုပခြပကြွဲကြဲလေးကို ဖြတကြွောရြင်း ရညရြှယရြာ အသားနုနုလေးများဆီသို့ အရောကသ်ှားနသည်ေ။ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ထြှကရြာ အသားလှှာနှစ်ခုကို လကန်ှင့ြ အသာဖြဲလိုကပြှီး လွှာနှင့ြ ထိုးဆှကစားလိုကတ်ော့ ဖြူငယ့လြကမြွားက သူ့ခေါင်းကို မလှတတ်မ်း ဆုပကြိုငလြာသည်။ လွှာဖြားလေးနှင့ြ ထိုးကာ ထိုးကာ အတွင်းပိုငသ်ို့ ပိုမိုဝငရြောကရြန် ကြိုးစားမိသည်။
“အင့ျ အင့ျ ကိုကို အာ…. အားးးး”
ဖြူငယ် ကုန်းရုန်းထလာပြီး မင်းသဈခေါင်းကို လကဖြှင့ဆြှဲမကာ နှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။
“ဖြူလေး ပြီးသှားပြီလား”
“အင်းး”
ဖြူငယ့လြသေံက တုန့်ဆိုင်းဆိုင်း….။
“တကယပြှီးတာရော ဟုတရြဲ့လား မှနလြိုကတ်ာ”
ဖြုငယကြ ခေါင်းငုံ့ရင်း…
“အင်းဆို”
“ဒါဆို ကိုကို့ကို တဈလှည့လြုပပြေးနောြ”
မင်းသဈ ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။ ဖြူငယကြ အလိုကတ်သိပင် ကုတငပြေါမြှ လိုကဆြင်းကာ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကထြိုငလြိုကသ်ည်။ ထောငမြတန်သေော သူ့ပစ်စည်းက ဖြူငယ့ရြှေ့မှာ တရမ်းရမ်း ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြူငယကြ လကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ရခေဲမုန့စြားသလို သူမ၏လွှာဖြင့ြ ထိပဖြွားကို အသာလှည့ပြတ် လကြလြိုကပြှီးမှ နှုတခြမ်းလေးကိုဟကာ ငုံလိုကတ်ော့ မင်းသဈတဈယောကြ ရပေူစမ်းမှာ စိမလြိုကရြသလို နှေးထွေးသှားသည်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း တွဲကနွသေော ဥနှစ်လုံးကို အသာဖြဖြ ဆုပန်ယရြင်း ကစားပေးသည်။
ခစွသ်ူသကတ်မ်း တဈနှစ်ပြည့ခြါနီးပြီမို့ ဖြူငယ့ြ BJ အစွမ်းတွလည်ေး တဖြည်းဖြည်း တိုးတကလြာကာ မင်းသဈ၏အကြိုကကြို သိနပြေီ ဖြစ်သည်။ ဖြူငယ် ပါးစပကြို လစေုပစြကတ်ဈခုလို လေးငါးခါလောကြ အားနှင့ြ စုပခြလွိုကသ်ည်။ အာခေါငသ်ို့ထိတိုငအြောင် ပါးစပန်ောကပျိုင်းသို့ တွန်းပို့သည်။ မင်းသဈတဈယောကြ အီးခနဲ ရှီးခနဲ ဖြစ်ကာ ဖြူငယ့ခြေါင်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ထိန်းကိုငရြင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပပြေးလိုကသ်ည်။ အခွိနခြဏလေးအတွင်း မင်းသဈ ပြီးချင်သ်လိုလိုပင် ဖြစ်နပြေီ။ နောကထြပ် သုံးလေးခကြလြောကြ စုပပြှီးသောအခါ ဥနှစ်လုံး ကြုံ့တကသ်ှားပြီး ထွကလြာသော အရညတ်ှကေ ဖြူငယ့ပြါးစပတ်ဈခုလုံး ပြည့သ်ှားတော့သည်။
ဖြူငယ့သ်ူငယခြငွြး အပေါင်းအသင်းတွကေ သူတို့စုံတွဲကို အလှနအြားကကြှသည်။ မင်းသဈက ဖြူငယ့ကြို အရမ်းအလိုလိုကသ်ည်။ ခစွသ်ူသကတ်မ်း တဈနှစ်ကြောသ်ည့တ်ိုငအြောင် သူတို့နှစ်ယောကြ ကြီးကြီးမားမား ရနမြဖြစ်ဖူးကြပါ။ အသကလြည်းပိုကြီးသော မင်းသဈက သူမှားမှားမှနမြှန် အလွှော့ပေးကာ ဖြူငယ့ကြို ချော့သည်။ ဖြူငယ် ဖြစ်ချင်တ်ာမှနသ်မွှ အတတန်ိုငဆြုံး လုပပြေးသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း အပြနအြလှနအြနဖြငေ့ြ ဖြူငယကြ မင်းသဈ၏ ဆန်ဒကို အခွိနမြရှေး ဖြည့ဆြည်းပေးသည်။ လိငကြိဈစများကို အငတ်ာနကမြှတဆင့ြ ယောကြွားများ စိတကြွနပေစြမညေ့ြ နည်းလမ်းများ ရှာဖြဖတေရြှုကာ မင်းသဈစိတကြွနပေအြောင် ကြိုးစားပေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခစွသ်ူဘဝသည် အလှနအြဆငပြှေ ပြောရြှှငရြသော ပန်းခင်းလမ်းတဈခုတဖြယသ်ာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သောြ သဘာဝလောကကြီးက သူတို့ကို ပြောရြှှငစြရာများခညွြးပေးသည် မဟုတပြါ။ ဖြူငယ် တတိယနှစ် နှစ်ဝကတ်ကစြဉမြှာပင် သူတို့ခစွသ်ူနှစ်ဦးကြား ကတောကကြဆ ဖြစ်စရာများ ကြုံခဲ့ရသည်။ ထိုပြူနာများသည် ဆှီတီဟုခေါသ်ော မိန်းမတဈယောကြ အသှငဆြောငကြာ ဖြူငယ့ထြံ အလညလြာခဲ့လသည်ေ။ ဖြူငယ့ဖြုန်းကို ဆကကြာ မင်းသဈမှင့များနှင့ြ ပတသ်ကသ်ော ကိဈစများ ဆှေးနှေးစရာ ရှိသညဟြု ပြောလာသော ထိုမိန်းမကို ဖြူငယ် အကဲခတန်မေိသည်။
ဖြူငယ့ထြကြ အသကကြှီးမှန်း သချောသောလြည်း နုပျိုသောမကြန်ှာက စွဲဆောငမြှုရှိရှိ လှပနသည်ေ။ ဝတပြုံစားပုံက အဆင့အြတန်းမှင့ကြာ လူခမွြးသာတဈယောကမြှန်း သိသာလှသည်။ အနည်းငယည်ိုသောလြည်း စိုပြလှသေော အသားအရညကြ နိုငင်ံခွားမင်းသမီးတွလေိုပင် ကြည့်ကြောင်းလှသည်။ ဒီမိန်းမက ကိုကိုနှင့ြ ဘယလြိုပတသ်ကန်ပေါလိမ့ဟြု ဖြူငယ် စဉြးစားနတေုန်းမှာပင် ရှတတ ခွိုမှမှအသံရှိသော သူမက ခပပြှုံးပြုံးဖြင့ြ စကားစသည်။
“တို့နာမည် ဆှီတီပါ ဖြူငယအြေးခမွြး”
“ဟုတကြဲ့ ”
ဖြူငယ် အလိုကသ်င့ပြှနပြှောရင်း ကမ်းပေးသော လကကြိုဆှဲကာ နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။ ဆှီတီက သူမကို ပြုံးကြည့်န်ရင်ေး
“ကိုမင်းက အရှေးတောတ်ာပဲ။ မင်းကြည့်ရြတာ တောတ်ောင်ယ်ဦးမဲ့ပုံပဲ ”
ဆှီတီ့စကားက ဘာအဓိပျပါယမြှန်း မသိသောလြည်း သူမ၏အပြုံးကို ဖြူငယမြကြိုကပြါ။ ခငမြငရြင်းနှီးလိုသော အပြုံးမွိုးမဟုတဘြဲ အထကစြီးဆနကြာ အနိုငယ်ူလိုသော အပြုံးမွိုးဟု ဖြူငယထြငမြိသည်။
“အဈမ ပြောစရာရှိတာပြောပါ။ ဖြူငယ် သိပအြခွိနမြရလို့ပါ”
ဆှီတီက ခပမြှူးမှူး တဈခကြရြယလြိုကပြှီး
“အိုး… ဟုတတ်ာပေါ့။ မင်းကြည့်ရြတာ အလုပသ်ိပမြွားပုံရတယ်…။ တို့ လိုရင်းကိုပဲ ပြောတော့မယ်…။ မင်းသဈနဲ့မင်း ခစွသ်ူတွေ မဖြစ်ခငတ်ုန်းက သူ့မှာ မိန်းမတွဘောတွေ ရှိလားလို့များ မင်း စုံစမဖြူးသလား မေးခဲ့ဖူးသလား ”
ထိုစကားကို ကြားလိုကရြသော ဖြူငယမြှာ အလှနတ်ုနလြှုပကြာ ဟနမြဆောငန်ိုငပြဲ အကြီးအကယွြ မကြန်ှာပကြသ်ှားရသည်။ ကိုကို့မှာ မိန်းမရှိသလား.. သူတဈခါမှတောင် မစဉြးစားမိဖူးပါ…။
🏵️အခန်း (၄)🏵️
ဖြူငယန်ိုးလာတော့ မကြရြညတ်ှကေ ခေါင်းအုံးပေါြ စိုနတေုန်းပင် ဖြစ်သည်။ ငိုရင်းရှိုကရြင်း အိပပြွောသ်ှားခဲ့သညမြှာ သိပတ်ော့မကြာလောကသ်ေးပါ။ ဆှီတီဆိုသော မိန်းမ၏ စကားတွကေို သူမ ပြနလြညကြှားယောငရြင်း မကြရြညတ်ှေ ကလွာရပြနသ်ည်။
“တို့က တဈခွိနကြ မင်းလိုပဲ ကိုမင်းရဲ့ခစွသ်ူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပေါ့…..။ ခစွသ်ူဆိုတာထကြ ပိုပါတယ်…..။ လကထြပဖြို့အထိလည်း ရညရြှယထြားခဲ့တယ်……။ တို့အလုပလြုပတ်ဲ့ company က လှှတလြို့ နိုငင်ံခွားရုံးခွဲကို ထွကသ်ှားရတယ်…….။ ကိုမင်း တို့ကို အဆကအြသှယ် ဖြတထြားတာ တဈနှစ်လောကရြှိပြီ….။ သူ အလုပတ်ှနေဲ့ မအားလို့ပဲ ထငမြိတာ…..။ အခွိနတ်ှကြောလာလို့ စုံစမ်းကြည့်တ်ော့မှပဲ မင်းအကြောင်းကို သိရတော့တယ်…။ တို့ နိုငင်ံခွားမှာနတေုန်း တဈခါမှ သူ့အပေါြ သဈစာမဖောကခြဲ့ဖူးဘူး..။ သူ ဒီလိုလုပမြယလြည်း မထငမြိဘူးလေ…။ မင်းအနနေဲ့လည်း ကိုယ့ကြိုလာခဉွြးကပတ်ဲ့ ယောကြွားတဈယောကအြကြောင်းကို အရငစြုံစမ်းပြီးမှ ယုံဖို့ ကောင်းတယန်ောြ….။ ဒါပမေဲ့ မင်းသိထားရကန်ဲ့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငတ်ာ ဆိုရငတ်ော့ တို့မပြောတတဘြူး…..။ မင်းရုပရြညလြေးနဲ့ ဒီလိုမလုပလြောကဖြူးလို့ တို့ယုံချင်ပြါတယ်…..။ တို့ခံစားခကြတ်ှကေိုလည်း မိန်းကလေးချင်ြးမို့ မင်းနားလညပြေးနိုငမြယ် မွှောလြင့ပြါတယ်…….”
ဖြူငယ် ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုဖြင့ြ ထထိုငလြိုကကြာ အခန်းထဲမှ ထွကလြာခဲ့သည်။ အိမရြှေ့ခန်းမှာထိုငပြှီး မင်းသဈ ပြနအြလာကို စောင့သ်ည်။ ဒီတဈခါ မင်းသဈ အိမအြပြနကြို စောင့ရြသညမြှာ ဘဝမှာ အကြာဆုံးဟုတောင် ထငမြိသည်။ ဖြူငယ့ပြါးပြငကြ မကြရြညတ်ှခွေောကပြှီး အခွိနတ်ောတ်ောကြှာ စဉြးစားပြီးခွိနမြှ မင်းသဈ ပြနရြောကလြာလသည်ေ။
“ဖြူလေး….. အောကမြှာ ဒေါပြုပြောနတယ်ေ။ နေ့ခင်းထဲက ဘာမှမစားဘဲ အိပန်တယေဆြို…..။ အပြငကြ စားလာလို့လား…. ဟင်……”
ဖြူငယ့ကြို ထိုငန်တောမှငသ်ော မင်းသဈက လှမ်းပြောရင်း လှကေားမှတကလြာကာ အနီးရောကတ်ော့ ငိုထားရလှန်းလို့ ဖောင်းအဈနသေော မကြန်ှာကိုတွေ့ကာ ပြောလကစြ စကား ရပသ်ှားသည်။
“ဖြူလေး ငိုထားတာလား ဘာဖြစ်တာလဲ…. ကိုကို့ကိုပြောပါဦး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ”
တုနရြီနသေောအသံကို ထိန်းကာ ဖြူငယ် အားတင်းလိုကရြင်း…
“ကိုမင်းသဈ ကမွ ရှင့ကြို မေးစရာတွရှေိတယ်…..။ ရှင် လိမဖြို့ညာဖို့ မကြိုးစားဘဲ အမှနအြတိုင်း ဖြပေေးပါ………”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
အင်းလွားကနဘြောာငရြှိ ခုံတန်းလွားတဈခုပေါဝြယ်………
“ကဲ.. မိဖြူ…. နငဒြီလို မကြရြညစြမ်းစမ်း စမ်းစမ်း လုပန်ရင်ေ ငါသှားတော့မယ်”
ဖြူငယကြ ကြောဘြုန်းနခနေ့ကြို မကြစြောင်းထိုးလိုကရြင်း…….
“ငါ့ဘာသာငိုတာ နင့ကြို လိုကင်ိုခိုင်းတာမှ မဟုတတ်ာ။ အဖောမြရှိလို့ နင့ကြိုခေါလြာတာ….။ အေးဆေးနစမြေးပါဟာ”
“ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ နည်းနည်းပါးပါး ပြောဦးလဟော…။ ငါက ဘုမသိဘမသိနဲ့ လိုကလြာပြီး ဒီအတိုင်းကြီး နနရေတော မဟုတသ်ေးပါဘူး……..”
ကြောဘြုန်းနခနေ့ကြို ဖြစ်ကြောင်းကုနစြဉြ ပြနပြှောပြဖို့ ဖြူငယ့ခြေါင်းထဲမှာ အဖြစ်အပကြတ်ှကေို ပြနစြဉြးစားလိုကသ်ည်။ ပြနစြဉြးစားမိတိုင်း ဖြူငယ့န်ားတွေ ခါးလှပါသည်။ အသည်းတွလည်ေး နာလှန်းလှပြီ။ အခစွြဦးပေးသော အတွေ့အကြုံက ခါးသီးလှန်းလှသည်။ ဆှီတီနဲ့တွေ့ပြီးခွိနထြိ သူမရငထြဲမှာ မွှောလြင့ခြကြလြေး ကနွန်သေေးသည်။ ဒီမိန်းမပြောသလို ဟုတခြငွမြှဟုတမြှာ။ ကိုကိုနဲ့ ပြတပြှီးသား ရည်းစားဟောင်းက ငါတို့ကို ပြူနာတကစြချင်ေလြို့ တမငလြာပြောတာလည်း ဖြစ်နိုငတ်ာပဲ။ ကိုကိုက ဒီလိုလုပမြဲ့လူစားမွိုး မဟုတလြောကပြါဘူး… စသဖြင့ြ စိတအြားတင်းကာ နနရေသေည်။ သို့သောြ မင်းသဈ၏ စကားများက သူမရဲ့ မွှောလြင့ခြကြြ အားလုံးကို ပျိုလဲစခေဲ့သည်။
“ဆှီတီနဲ့ ကိုယန်ဲ့ ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်ဖူးခဲ့ကြတယဆြိုတာ ဟုတပြါတယ် …..။ ဒါပမေဲ့ ကိုယ့ဘြကကြစခဲ့တာ မဟုတဘြူး…..။ သူက ကိုယ့အြပေါြ ကောင်းလှန်းတော့ ကိုယ့အြိမထြောငဘြကအြဖြစ် ရှေးဖို့ ဆုံးဖြတမြိတာပါ…..။ ကိုယ် သူ့ကိုမခစွခြဲ့ဘူး……။ ဖြူလေးနဲ့တွေ့မှ အခစွဆြိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိလာခဲ့တာ……..။ ကိုယ် သူ့ကိုဖြတဖြို့ စဉြးစားခဲ့တယ်…..။ ဒါပမေဲ့ မပြောရကခြဲ့ဘူး ဖြူလေးရယ်…။ ကိုယ့အြားနည်းခကြပြါ….။ အဲဒါကြောင့ြ ဒီအတိုင်း အဆကအြသှယ် ဖြတလြိုကရြင် သူလည်း သှေးအေးပြီး မေ့သှားမယအြထငန်ဲ့ ထားလိုကတ်ာပါ…။ ကိုယ် ဖြူလေးကိုပဲ တကယခြစွတ်ာ….။ ဖြူလေးကိုပဲ လကထြပမြှာ….။ ဘယသ်ူဘာပြောပြော အဲ့တာအမှနတ်ရားပဲ… ”
ဖြစ်ပကြသ်မွှအားလုံး ကြောဘြုန်းနခနေ့ကြို ဖြူငယ် ပြောပြလိုကတ်ော့ သူက စီးကရကတ်ဈလိပကြို မီးညှိရင်း သကပြှင်းကိုခသွည်။
“ဆှီတီ ပြနပြေါလြာတာကိုး……”
ဖြူငယ် တအံ့တဩဖြင့ျ…….
“နင်.. နင် သူ့ကိုသိတယ် ဟုတလြား……။ နင် ကိုကို့မှာ ခစွသ်ူရှိမှန်း သိရဲ့သားနဲ့ ငါ့ကို ဘာလို့မပြောခဲ့တာလဲ ကြောဘြုန်းနခနေ့ြ”
ဖြူငယ့ြ ဒေါသအမေးကို ကြောဘြုန်းနခနေ့ကြ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။
“အရငကြ သူ အိမကြို ခဏခဏလာဖူးတယ်…။ ကိုမင်းသဈရဲ့ ခစွသ်ူအဖြစ်နဲ့ပေါ့…..။ နောကတ်ော့ သူပြောကသ်ှားတာ တဈနှစ် နှစ်နှစ်တောင် မကတော့ဘူး ထငတ်ယ်… နငအြိမကြို ရောကလြာစကတည်းကပဲ…..။ ကိုမင်းသဈနဲ့သူ ပြတသ်ှားကြပြီလို့ပဲ ငါထငတ်ာပေ့ါ……။ ငါ သသခွေောခွာ မသိတဲ့ သူ့အကြောင်း နင့ကြိုပြောရင် ကိုမင်းသဈက ငါ့ကို ဘယလြိုထငမြလဲ…..။ အဲဒါကြောင့ပြါဟာ….။ စိတမြဆိုးပါနဲ့”
မစူးစမ်းမဆငခြှငပြဲ ယောကြွားတဈယောကကြို ဇွတမြှိတပြှီး ခစွမြိသည့ြ သူမကိုယသ်ူမသာ အပြဈတငရြန် တတန်ိုငပြါတော့သည်။ အခုတော့ ဖြူငယ် ဒုတိယလူဖြစ်ပြီ။ သူများရည်းစားကို လုယူသော မိန်းကလေးအဖြစ် သူမကိုယတ်ိုငပြင် မသိလိုကဘြဲ တံဆိပကြပခြံခဲ့ရပြီ။ မိန်းမသားချင်ြး စာနာကာ သူမအလှနခြစွသ်ော ကိုကို့ကို စွန့လြှှတပြှီး နောကဆြုတပြေးလိုကရြမှာလား… ကိုကို့ဆန်ဒကို လိုကလြွောပြီး ရှေ့ဆကတ်ိုးရမှာလား ဝခွေဲမရသည့အြကြောင်းကို ကြောဘြုန်းနခနေ့အြား တိုငပြငကြှည့မြိတော့….
“ငါကတော့ ဘယသ်ူမှနတ်ယ် မှားတယ် မပြောချင်ဘြူးဟာ…..။ ကိုမင်းသဈ ပြောတာတွလည်ေး ဟုတတ်ော့ဟုတမြယ် ထငတ်ယ်…။ အရငကြတည်းက မဆှီတီက သူ့ကို တဈဖကသ်တ် ဖြစ်နသလေိုပဲ အရမ်းသည်းသည်းလှုပတ်ာ….။ သူက အဲ့လောကြ မဟုတဘြူး…….။ သူ နင့ကြို တကယခြစွတ်ယဆြိုတာလည်း ဖြစ်နိုငပြါတယ်…..။ ငါ ကိုမင်းသဈဘကကြ လိုကပြှောတာတော့ မဟုတဘြူး။ ယောကြွားတွရေဲ့ ဖြစ်တတတ်ဲ့ သဘာဝကို ပြောပြတာ……။ နင့ကြို အကြံပေးချင်တ်ာကတော့ နင့ကြံကြမျမာကို နငကြိုယတ်ိုငပြဲ စီရင်၊ နင့လြကထြဲမှာပဲ နငထြား…..”
ဖြူငယ် ဇဝဇဝေါဖြင့ြ ပြနမြေးလိုကသ်ည်။
“နငပြှောတာ ငါနားမလညဘြူး ကြောကြွောြ”
ကြောဘြုန်းနခနေ့ြ စီကရကကြို ထပဖြှာလိုကရြင်း….
“ဒီလိုဟာ…… နငတ်ို့မိန်းကလေးတွေ အများစုက ယောကြွားတဈယောကကြို အရမ်းခစွမြိပြီဆိုရင် နင့တ်ို့ရဲ့ အခစွတ်ှေ၊ ဘဝတွေ၊ အကုနပြုံအပပြဈလိုကကြှတယ်…..။ ကိုယမြလုပခြငွရြင် မဖြစ်ချင်တ်ဲ့ ကိဈစတွတေောငမြှ ကိုယ့ခြစွသ်ူက အတင်းတောင်းဆိုရင် လုပပြေးလိုကတ်ာမွိုး…..။ အဲဒီကနမှေ နငတ်ို့ မဖြစ်ချင်တ်ဲ့ ကိဈစတွေ ဖြစ်လာတာပဲ……။ အဲ့ဒါ နငတ်ို့ကံကြမျမာကို သူများလကထြဲ ထည့ထြားတာပေါ့……။ အခုဆို နငန်ဲ့မဆှီတီက ကိုမင်းသဈ ရှေးခယွခြံရမှာကို စောင့န်တေဲ့ ပျိုငပြှဲဝငန်ှဈယောကလြိုပဲ…….။ နငတ်ို့ကံကြမျမာကို သူကို့ အဆုံးအဖြတပြေးခိုင်းမှာလား….. နငကြိုယတ်ိုင် ဆုံးဖြတမြှာလား…….။ တကယလြို့ နင် သူနဲ့ မခွဲနိုငလြို့ ဘာတွပေဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိုယူမယဆြိုရင် အဲ့ဒါ နငကြိုယတ်ိုင် ဆုံးဖြတတ်ာပဲ…..။ အဲ့လိုမဟုတဘြဲ နငကြ နောကဆြုတပြေးချင်တ်ဲ့ စိတရြှိပမေဲ့ ကိုမင်းသဈက နင့ကြိုပဲခစွလြို့ လကထြပမြယဆြိုတဲ့ ကိဈစကို နငလြိုကလြွောပေးလိုကတ်ာ ဆိုရင် သူဆုံးဖြတတ်ာကို နငန်ာခံလိုကတ်ာပဲ…….။ နငန်ားလညလြား…….”
“အင်း…..နားလညသ်လိုလိုပဲ”
“အေး.. ဒါဆိုသှားရအောင်… ငါလည်း ဗိုကဆြာနပြေီ….”
ဖြူငယတ်ို့ပြနရြောကခြွိန် မင်းသဈက အိမမြှာရှိမနပေါ။ ဆှီတီ့တိုကခြန်းမှာ ရောကန်သည်ေ။ မင်းသဈကို မှငမြှငခြငွြးပဲ ဆှီတီက ပြေးဖကသ်ည်။ ဆံပငကြို နဖူးအပြောငသ်ိမ်းပြီး နောကမြှာ ခပမြှင့မြှင့ြ စည်းထားသော ပုံစံ၊ ညိုမှောငတ်ောကပြသော မကြဝြန်းများ၊ အိမန်ရင်ေးတောင် အနီရဲရဲဆိုးထားသော နှုတခြမ်းပါးပါးများဖြင့ြ ဆှီတီသည် အရငတ်ုန်းကလိုပဲ ဘာမှပြောင်းလဲမသှားပါ။ မင်းသဈ ဘာမှမပြောရသေးခငမြှာပင် ဆှီတီကစပြီး…….
“ကိုမင်း… နည်းနည်းပြည့လြာတယန်ောြ… စိတခြမွြးသာတယ် ထငတ်ယ်”
ဆှီတီ၏ ရိသဲ့သဲ့အပြုံးကို မင်းသဈ ရငမြဆိုငဘြဲ မကြန်ှာလှှဲရင်း ပြောလိုကသ်ည်။
“ကိုယမြင်းဆီ ပြောစရာရှိလို့လာတာ ဆှီတီ… ”
ဆှီတီက မင်းသဈဘေးနားသို့ ပူးပူးကပကြပ် လာထိုငရြင်း မင်းသဈ၏ခါးကို သိုင်းဖကလြိုကပြှီး သူမ၏မူပိုင် ခွိမှရှတသော အသံတိုးတိုးဖြင့ြ….
“ပြောစရာရှိတာ နောကမြှပြောကြာ…..။ ဆှီတီ ကို့ကို အရမ်းလှမ်းနတော….။ အလှမ်းဖြပေါရစေဦး”
ကိုယလြုံးချင်ြးနီးကပန်တေော့ ဆှီတီ့ ရမှေှေးနံ့သင်းသင်းက မင်းသဈနှာခေါင်းဝနား ပြံ့လှင့လြာသည်။ ကြယသ်ီးနှစ်လုံးခန့ြ ဖြုတထြားသော ရှပအြင်ျကြီဖြူဖြူအောကမြှ ဖောင်းကြှနသေော ရငသ်ားများနှင့ြ အနကရြောင် ဘရာစီယာကို လှမ်းမှငန်ရသေည်။ မင်းသဈ ဘာမှမပြောနိုငခြငမြှာပင် ဆှီတီက သူ့နှုတခြမ်းတွကေို လှမ်းနမ်းလိုကသ်ည်။ ဆှီတီ့အနမ်းတွကေ အရငလြိုပဲ ကြမ်းတုန်းပင်။
မင်းသဈ၏ အပေါန်ှုတခြမ်း အောကန်ှုတခြမ်းများကို တဈလှည့ဆြီ ဆှဲစုပယ်ူပြီး သူမ၏ လွှာခွှနခြွှနလြေးက မင်းသဈပါးစပထြဲအထိ ထိုးဖောကဝြငရြောကလြာသည်။ မင်းသဈက လူချင်ြးခွဲရန် သူမပုခုံးများအား ဆုပကြိုငလြိုကခြွိနတ်ှင် ဆှီတီက နမ်းနရင်ေးကပင် ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆိုဖာပေါတ်ငကြာ ကိုယကြိုလှည့လြိုကပြှီး မင်းသဈကိုယပြေါသ်ို့ ခွထိုငလြိုကြ၏။ မင်းသဈ၏ခေါင်းများက ဆိုဖာနောကမြှီနှင့ြ ထိမိနသည်ေ။ ဆှီတီက အပေါမြှနပြေီး မင်းသဈခေါင်းအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ညှပကြိုငကြာ ရမကပြှင်းသော အနမ်းများကို ဆကတ်ိုကခြှှနသေည်ေ။
တကထြိုငထြားသဖြင့ြ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပစ်စည်းများက အဝတမြွားခံနသေောလြည်း ထိမိကြသည်။ ဘောင်းဘီတိုပြပြလေး ဝတထြားသော ဆှီတီကလည်း တမငပြင် တငပြါးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပကြာ ပြတသ်ပန်သဖြေင့ြ စတိုငဘြောင်းဘီအောကမြှ မင်းသဈ၏ပစ်စည်းသည် ဖုဖုဖောင်းဖောင်းကြီး ဖြစ်လာသည်။ မင်းသဈ၏ အသိဉာဏကြ အထိအတွေ့ကို အရှုံးပေးလိုကရြလပြေီ။ ဒါကိုသိသော ဆှီတီက နှုတခြမ်းချင်ြးခွာလိုကပြှီး မင်းသဈကို ခပပြှုံးပြုံးစိုကကြှည့ကြာ သူမ၏ တီရှပအြင်ျကြီ ကြယသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ထွားကြိုင်းလှသော ရငသ်ား ဝင်းဝင်းမို့မို့သည် အနကရြောင် ဘရာစီယာနှင့ြ လိုကဖြကလြှန်းစွာ ထွကပြေါလြာသည်။ တဈခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ကိုယမြှာ အဝတကြင်းမဲ့သှားတော့သည်။
မင်းသဈကို ခွထိုငထြားရင်းက ဆှီတီသည် သူမ၏ပေါငကြှားကို ထောငမြတန်ပြေီဖြစ်သော မင်းသဈပစ်စည်းဖြင့ြ တညတ်ည့ခြွိနကြာ ထိုငခြလွိုကတ်ော့….
“အား……. ရှီးးးးး”
ကောင်းလှန်းလှသော ကာမအရသာကို သူတို့နှစ်ဦးလုံး ခံစားလိုကရြကြောင်း မကြန်ှာများက ပေါလြှငန်သည်ေ။ ဆိုဖာနောကမြှီကို ကိုငကြာ တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးကို ရှေ့တိုးနောကင်င် လှုပရြှားတော့ ရငသ်ားတင်းတင်း ထွားထွားကြီးတွကလေည်း စည်းခကြည်ီညီပင် မင်းသဈမကြန်ှာရှေ့မှာ ယိမ်းကနကြသေည်။ ဆှီတီက အလှနရြမကပြှင်းထနစြှာဖြင့ြ မင်းသဈမကြလြုံးများကို စိုကကြှည့ရြင်း သူမရငသ်ားတွကေို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆုပန်ယကြစားပြနသည်ေ။
မင်းသဈလည်း ရမကစြိတမြွား ထကြှလာပြီး သူမရငသ်ားများကို လကဖြှင့ြ ဆုပည်ှဈရင်း စို့လိုကသ်ည်။ တဈဖကကြို ပါးစပဖြှင့ြ စို့ထားရင်း နောကတ်ဈဖကကြ ကော့တင်းနသေော နို့သီးလေးကို လကည်ိုးလကမြတို့ဖြင့ြ ဆှဲကာ ခွပေေးလိုကတ်ော့ ဆှီတီ့ထံမှ ညည်းသံကယွကြယွြ ထွကပြေါလြာတော့သည်။
“အား… ကောင်းတယ်… ကို.. အဲလိုစို့ပေး… အင်း…”
ဆှီတီ၏ တငပြါးများကလည်း ကော့ထိုးလိုကြ စကောဝိုင်းလိုကန်ှင့ြ လှုပရြှားမှုတွေ ပိုမိုမှနဆြနလြာသည်။ မင်းသဈက အားမရနိုငပြဲ တငပြါးနှစ်ဖကကြို လကဖြှင့ကြိုငကြာ ဖြစ်ညှဈရင်း ရှေ့တိုးနောကင်ငပြှုကာ ခပကြှမ်းကြမ်းဆောင့ပြေးလိုကတ်ော့ ဆှီတီ၏ အင်ျဂါစေ့လေးက မင်းသဈဆီးခုံနှင့ြ မိမိရရကြီး ဖိပြတမြိနပြေီး တအီးအီး တအားအားနှင့ြ ညည်းညူအောဟြဈနရသေည်။
“အင်း…. အဲလိုမွိုးဆကဆြောင့ြ….. အိုးး…. အဲလိုမွိုးလုပကြှာ…. အားးး အင်းးး”
မင်းသဈ လကမြောင်းအားသုံးပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း လေးငါးဆယခြါလောကြ ဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်။ ဆှီတီ့ကိုယလြေး ဆတခြနဲ တုနခြါသှားပြီး ပြော့ကသွှားသည်။ သူက မပြီးသေးသဖြင့ြ ဆှီတီ့ကိုမကာ ဆိုဖာပေါတ်ငလြိုကပြှီး ပေါငန်ှဈခွမ်းကိုဖြဲကာ အခါနှစ်ဆယလြောကြ ဆကဆြောင့ပြဈသည်။ ဆှီတီခငမြွာ အောပြငမြအောန်ိုငတ်ော့။ သုတရြညမြွား ဆှီတီ့ဗိုကပြေါြ ပန်းထည့လြိုကပြှီးခွိနတ်ှင် မင်းသဈလည်း အသကအြနိုငန်ိုငရြှူကာ ဆိုဖာပေါြ အရုပကြှိုးပကြြ လှဲခလွိုကလြသည်ေ။
🏵️အခန်း(၅)🏵️
“ဟဲ့ မိဖြူ…. နငင်ိုနပြနေပြှီလား… နငကြလည်းဟာ”
ကြောကြွော့မြေးသံကြောင့ြ ဖြူငယ် သတိပြနဝြငလြာတော့ ဝရံတာရှိ ခုံပေါထြိုငရြင်း မကြရြညတ်ှေ ပါးပြငပြေါမြှာ စိုစွတန်တော သူမကိုယတ်ိုငပြင် မသိလိုကပြေ။
“ရော့… ငါ ဘီယာသောကမြလို့ ယူလာတာ… နငလြည်းသောကလြိုကြ… နည်းနည်း သကသ်ာသှားလိမ့မြယ်”
ဖြူငယ် ဘာမှမစဉြးစားတော့ဘဲ ဘီယာတဈဘူးယူကာ ဖောကသ်ောကလြိုကသ်ည်။ ကုနသ်ှားတော့ ကြောကြွောကြ ထပယ်ူပေးသည်။ သောကရြင်း စကားပြောရင်းဖြင့ြ အခွိနတ်ောတ်ောကြှာတော့ ဘယန်ှဈဘူးမှောကမြှန်း မသိသော ဘီယာကို ဖြူငယ် လကလြှမ်းလိုကခြွိနတ်ှင် ကြောကြွောကြ လှမ်းတားလိုကသ်ည်။
“တောတ်ော့ မိဖြူ… နငမြွားနပြေီ… ခေါင်းကိုကလြိမ့မြယ်”
ဖြူငယကြ ကြောကြွော့လြကထြဲကဘူးကို လိုကလြုရင်း…
“နငကြလည်းဟာ တိုကတ်ုန်းကတိုကပြှီးတော့… ငါ အခုမှကောင်းတုန်း ရှိသေးတာကို… ငါ့ကို မသောကတ်တဘြူး မှတလြို့လား….။ ငါ ကိုကိုနဲ့ ခဏခဏ သောကဖြူးပါတယဟြ…”
“အေးပါ.. ငါသိပါတယ်။ နင် ဒီနရောကြီးမှာ အိပပြွောသ်ှားရင် ငါနင့ကြိုထမ်းပြီး အခန်းထဲ မပို့နိုငဘြူးဟ။ အဲဒါကြောင့ြ ပြောတာ…။ ငါလည်း နည်းနည်းမူးနပြေီ”
ဖြူငယတ်ဈယောကြ မင်းသဈအကြောင်း ထည့ပြှောမိပြီးမှ မကြရြညမြွား ဝိုင်းလာပြနသ်ည်။
“ငါဘယလြိုလုပရြမလဲ ကြောကြွောရြယ်….။ ငါလေ.. ကိုကိုနဲ့ ဒီအခွအနေတွေေ ရောကပြှီးမှ လမ်းမခွဲချင်ဘြူး…။ ဒါပမေဲ့လေ ……. မဆှီတီလည်း အဲ့လိုပဲ စဉြးစားမှာပဲနောြ…….”
ကြောကြွောြ သကပြှင်းခလွိုကရြင်း……..
“နင် sex ကိဈစကို ပြောတာလား ဒီအခွအနေဆေိုတာ…။ ဒီခတ်မှော ဒါမွိုးတွေ မဆန်းပါဘူးဟာ……။ အဲဒီ့ကိဈစကြောင့ြ လမ်းမခွဲချင်ဘြူးဆိုတာတော့ မဖြစ်သင့ပြါဘူး”
ဖြူငယကြ ခေါင်းရမ်းလိုကရြင်း………
“အဲလိုလည်းမဟုတဘြူး..။ ဒါပမေဲ့ ငါသူ့ကို အစွမ်းကုန် လိုကလြွောခဲ့တယ်…။ ကိဈစတဈခုက လှဲရငပြေါ့….။ အဲဒါကလှဲရင် ကနွတ်ာတွေ ငါအကုန် လိုကလြွောခဲ့တယဟြာ…။ သူကြနပေအြောင် ငါ ဟနဆြောငပြေးခဲ့ရတာတွလည်ေး ရှိတယ်။ အခုကြတော့ ငါ့ကိုယင်ါ အရှကမြရှိသလိုပဲ ငါနောငတ်ရမိတယ်”
“ဘယကြိဈစကလှဲရငလြဲ…….။ နငကြဘာတွေ ဟနဆြောငတ်ာလဲ……. ”
စိတဝြငတ်စားမေးပြီးမှ ကြောကြွောြ ကိုယရြှိနသ်တလြိုကကြာ
“အဲ.. ဆောရီးဟာ… နငမြဖြချင်ေလြည်း ရပါတယ်…။ ငါသိချင်စြိတ် လောသှားလို့ မေးမိတာ”
“ရပါတယ်…။ နငန်ဲ့ငါက အရင်းနှီးဆုံး သူငယခြငွြးတွပေဲ….။ ငါက သူနဲ့လကမြထပခြငအြထိ အပျိုဘဝနဲ့ နချင်ေတ်ယလြို့ တောင်းဆိုထားလို့ သူနဲ့ငါ အဆုံးစွနထြိတော့ မရောကကြှသေးဘူး…။ လကတ်ှေ ပါးစပတ်ှပေဲ သုံးတယ် အဲဒါကို ပြောတာပါ….”
ဖြူငယကြ ရှကသ်လို ခေါင်းငုံ့ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့ြ ဖြလေိုကသ်ည်။
“ဟို.. ဟနဆြောငတ်ယ် ဆိုတာကရော”
“အဲဒါကဟာ… သူက ငါ့ကို ပြီးပြီလားဆိုပြီး အမြဲမေးတယ်….။ တကယတ်ော့ ပြီးတယဆြိုတာ ဘာမှန်းတောင် ငါမသိဘူး..။ တဈခါမှလည်း မပြီးဖူးဘူး…။ ဒါပမေဲ့ သူကြနပေအြောင် ငါ ဟနဆြောငပြှီး ဖြခေဲ့တာ….”
“နင် တကယပြဲ ပြီးတယဆြိုတာကို မသိတာလား မိဖြူ”
“ငါ စာတွထေဲမှာတော့ ဖတဖြူးပါတယ်..။ ကြည့်လြည်း ကြည့်ဖြူးတယ်…။ ဒါပမေဲ့ တဈခါမှ မခံစားဖူးလို့ အဲဒီအရသာကို မသိဘူးလို့ ပြောတာ”
ဖြူငယ် လသေံယဲ့ယဲ့လေးနှင့ြ ပြနဖြှလေိုကတ်ော့ ကြောကြွောြ တောတ်ောသ်နားသှားသည်။ ဒီလိုမိန်းကလေးမွိုးလည်း ရှိပါသေးလားဟု သူ အံ့ဩမိသည်။
“ဖြစ်ရတယ် မိဖြူရယ်…။ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း သူ့ကို ပြောပြလိုကပြေါ့ …”
ပြောရင်းဆိုရင်း ရှကလြာလို့လား မသိ။ ဖြူငယကြ ထထိုငလြိုကသ်ည်။
“တောပြှီဟာ ဆကမြပြောချင်တ်ော့ဘူး…။ ငါ သှားအိပတ်ော့မယ်”
ခွလှမြေးလှမ်းလိုကတ်ော့ ယိုငန်ဲ့သှားပြီး ကြောကြွော့ပြခုံးကို လှမ်းကိုငလြိုကရြသည်။
“တွေ့လား ငါပြောသားပဲ …။ လာလာ ငါ့လကကြိုတွဲထား လိုကပျို့မယ် နင့အြခန်းကို”
နှစ်ယောကသ်ား ဒယိမ်းဒယိုငဖြှင့ြ အခန်းထဲကို ရောကလြာသည်။ ဖြူငယ် တဈခုခု မှားနသလေို ခံစားရတာနဲ့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့အခန်းမဟုတ်။
“ဟင် ငါ့အခန်းလည်း မဟုတဘြူး နင့အြခန်းကြီး…။ ကောငစြုတ် နငင်ါ့ကို ဘယခြေါလြာတာလဲ”
ကြောကြွောလြည်း ဒီတော့မှ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ရြင်း
“အေး ဟုတသ်ားပဲ မှငဖြူးပါတယလြို့ ကြည့်န်တော… ငါ့အခန်းကြီးကိုးး ဟီးဟီးး..။ ငါလည်းမူးနလေို့ပါဟာ တမငဟြုတပြါဝူး ဆောရီး”
နှစ်ယောကသ်ား အခန်းမှားလာသည့ြ အဖြစ်ကို တွေးရင်း တိုငပြငမြထားဘဲ ရယမြိကြသည်။ ဖြူငယ့ကြိုကြည့်ပြှီး ရယန်သေော ကြောကြွောြ ရုတတ်ရကြ အရယရြပလြိုကပြှီး သူမကို ပြေ့ခွီလိုကကြာ သူ့ကုတငဆြီသို့ ခွလှမြေးလိုကသ်ည်။
“ကြောကြွောြ နငဘြာလုပမြလို့လဲ”
ကြောကြွောကြ လသေံတိုးတိုးဖြင့ြ
“အသာနစမြေး နင့ကြိုပြစရာရှိလို့ ”
ဖြူငယ့ကြို ကုတငပြေါြ အသာပြေ့ခွီခလွိုကပြှီး သူ၏ကိုယကြို အုပမြိုးကာ ဖြူငယမြကြန်ှာလေးအား နရောအနှံ့ နမ်းရှုံ့လိုကသ်ည်။
“ကြောကြွောြ.. နငဘြာလုပ်…”
ပလုံးပထွေးပြောနသေော ဖြူငယ့န်ှုတခြမ်းများကို ကြောကြွောန်ှုတခြမ်းတွနှငေ့ြ ညငသ်ာစွာ ပိတပြေးလိုကသ်ည်။ သောကထြားသော ဘီယာအရှိနကြှောင့ြ နှစ်ယောကလြုံး၏ နှလုံးခုနသ်ံတွကေ ရငထြဲမှာ တဒိန်းဒိန်း ကယွလြောငစြှာ မှညဟြီးနသည်ေ။ အမှနဆြို ကြောကြွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ဘာတွလေုပလြို့ လုပန်မေိမှန်း မစဉြးစားတတတ်ော့။
ဖြူငယ့ကြိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေို ခပမြှနမြှနပြင် ခွှတလြိုကသ်ည်။ ဖြူငယကြ ဘာကိုမှ မငှင်းဆိုသောလြည်း ရှကသ်ှေးဖြာနဟနေဖြှင့ြ ကိုယကြို တဈစောင်းလေး ကြေးထားပြီး ပေါငတ်ံတွကေို စိကာ ရငသ်ားတွကေို ဖုံးအုပထြားသည်။ ကြောကြွောြ ဘာမှပြောမနတေော့ဘဲ လကတ်ှကေိုဖယကြာ ရငသ်ား ဖြူဖြူဖောင်းဖောင်းများကို အုပကြိုငလြိုကရြင်း အသာဖြစ်ညှဈပေးနသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ကိုငဆြှဲကာ ဆော့ကစားပေးတော့ ဖြူငယမြကြန်ှာလေးမဲ့ကာ ညည်းညူသံများ ထွကလြာရသည်။
“အီးးးးးးးး ကြောကြွောရြယ်”
ကြောကြွော့လြကတ်ဈဖကကြ ဝမ်းဗိုကသ်ားများကို ထိပြတသ်ှားပြီး အဓိကနရောဖြစ်သော အကြဲကြောင်းလေးဆီ ဦးတညကြာသှားနေ၏။ လကဖြဝါးနှင့ြ အသာ အထကအြောကြ ပြတသ်ပပြေးလိုကတ်ော့ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကလြာပြီး သူ့လကမြှာ စိုတိုတို ဖြစ်လာသည်။ ဒီတော့မှ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဟိုဘကဒြီဘကြ နည်းနည်းစီ ဖြဲကားလိုကပြှီး လကခြလယကြို လကတ်ဈဆဈခန့ြ အကြဲကြောင်းတည့တ်ည့မြှာထိုးပြီး စုနခြွီဆနခြွီ လှုပရြှားလိုကသ်ည်။ ကာမအရသာဖူး အစိလေးဆီသို့ အရောကတ်ှင် ဖြူငယ့ထြံမှ အိခနဲ အသံထွကလြာသည်။ ကြောကြွော့ြ အတွေ့အကြုံများအရ ဘယန်ရောကို အဓိကထားရမညမြှန်း သိလိုကကြာ အစိလေးကို လကသ်ုံးချောင်းလောကဖြှင့ြ အသာပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်။
အိပယ်ာပေါတ်ှင် ပကလြကအြနအထေားဖြင့ြ ဒူးထောငပြေါငကြား ဖြစ်နသေော ဖြူငယသ်ည် သူမပေါငမြွားကို အစွမ်းကုန် ကားထားလိုကလြပြေီ။ ကြောကြွောတ်ဈယောကြ ဖြူငယ့ကြိုယပြေါကြို ကိုယတ်ဈခွမ်းအုပမြိုးကာ ရငသ်ားများကို လွှာဖြင့ြ လကြလြိုကြ စို့လိုကလြုပရြင်း အစိလေးကို မလှတတ်မ်း လကဖြှင့ြ ပြတဆြှဲပေးနသည်ေ။ ဖြူငယလြည်း အိပယ်ာပေါမြှ တဖြည်းဖြည်း ကော့တကလြာကာ ကြောကြွောြ့ဆံပငမြွားကို လကန်ှင့ြ အတင်းဆှဲနတေော့သည်။
“အားးးး အင်းးးး ကြောကြွောြ…. မှနမြှနလြေး… လုပ် လုပ်……. အီးးး”
အခါနှစ်ဆယ် သုံးဆယခြန့ြ အစိလေးကို ဖိပြတပြေးလိုကသ်ောအခါ အသံပေါင်းစုံ အောဟြဈရင်းက ဖြူငယတ်ဈယောကြ ကြောကြွော့ကြို အတင်းဆှဲကာ ဖကထြားလိုကတ်ော့သည်။ ဆကတ်ိုကလြုပပြေးနသေော ကြောကြွော့လြကကြို ဖမ်းကိုငလြိုကရြင်း..
“ရပြီ……..”
ဟု တဈခွန်းသာ တိုးလစွှာပြောရင်း အမောဖြနတေေော့သည်။ တဆတဆြတတ်ုနန်သေော ပေါငတ်ံများကို ပြနစြိလိုကရြင်း တစောင်းလေး ဟိုဘကကြို လှည့သ်ှားသည်။ ကြောကြွောကြ သူမလှည့သ်ောဘကကြို နရောရှှေ့ထိုငရြင်း…
“နင် ပြီးသှားတာလား…… ဒီတဈခါရော တကယလြား fake လားးး”
မကြမြှောငကြှုတရြင်းမေးတော့ ဖြူငယကြ ခိခနဲ တဈခကြရြယရြင်း
“တကယပြှီးတာ……။ ငါ့ဘဝမှာ တဈခါမှ ဒီလိုကြီး မဖြစ်ဖူးဘူးဟာ။ အခုထိ တုနန်တေုန်းပဲ။ ဘယလြိုကြီးလဲ မသိဘူး”
“ဒါပမေဲ့ နင် ကိုမင်းသဈနဲ့တုန်းကတော့……….”
ပြီးသှားပြီ ဘာညာနှင့ြ အောဟြဈနသေော ဖြူငယန်ှင့ြ ကိုမင်းသဈတို့ အခစွခြန်းကို သူမှငခြဲ့ရကြောင်း ကြောကြွောြ ပြောမိတော့မလို ဖြစ်ပြီးမှ အရှိနသ်တ် ရပတ်န့လြိုကသ်ည်။
“သူနဲ့တုန်းက ဘာလို့မပြီးတာလဲတော့ ငါလည်းမပြောတတဘြူး။ ငါ အမှနအြတိုင်းပြောတာ ကြောကြွောြ…….။ အခု နငန်ဲ့မှ အဲဒီခံစားခကြြ ဘာမှန်း ငါသိလိုကတ်ာ………….”
ကြောကြွောြ ကြနပေသ်ှားသည်။ သူဖြစ်စချင်ေတ်ာလည်း ဒါပဲမဟုတလြား။ ကိုမင်းသဈရဲ့ အကြောင်းတွေ သိလိုကရြပြီး နောကပျိုင်းမှာ ဖြူငယ့ကြို သူ သနားသည်။ အရငကြ ဖြူငယ့ကြို စိတမြဝငစြားခဲ့ပမေဲ့ ဆှဲဆောငမြှုရှိသော မိန်းကလေးဆိုတာတော့ သူ မငှင်းနိုငပြါ။ သို့သောြ မဖြစ်နိုငဟြု သဘောပိုကကြာ သူငယခြငွြးထကမြပိုအောင် သတိထား ဆကဆြံခဲ့သည်။ အခုလည်း ဖြူငယန်ှင့ြ ဖြစ်သှားသညမြှာ မိန်းကလေးတဈယောကကြို အသားယူချင်လြို့ ဆိုတာထကြ သူမ မသိသော ခံစားခကြကြို သူကူညီပေးနိုငမြည် အထငန်ှင့ြ လုပပြေးလိုကမြိချင်ြးသာ ဖြစ်သည်။
ဖြူငယကြ သူ့ကို ကြောပေးအိပန်ရင်ေးမှ ကိုယလြုံးလေးကို လှည့လြိုကပြှီး……
“နင် ပြစရာရှိတယဆြိုတာ ဒါလား”
ဟု ခပပြှုံးပြုံးဖြင့ြ မေးလိုကသ်ည်။ ကြောကြွောကြ ခေါင်းညိတရြင်း
“ဟုတတ်ော့ဟုတတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ ကနွသ်ေးတယ်။ နင် ကြည့်ခြငွသ်ေးလား”
ဖြူငယကြ မကြခြုံးပင့လြိုကပြှီး နှုတခြမ်းတွကေို စုလိုကကြာ မပြင့တ်ပြင့ဖြှင့ြ
“အင်း”
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ ကြောကြွောကြ အိပန်ရင်ေးမှ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ သူ့ဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကြ၏။ အခုလေးတင် တွေ့ကြုံလိုကရြသော စိတလြှုပရြှားဖြယရြာများကြောင့ြ သူ့ပစ်စည်းခပထြှားထွားကြီးက ခပမြတမြတကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြူငယကြ မကြလြုံးပြူးကြည့်လြိုကရြင်း…..
“ဟယ်”
“ဘာဖြစ်တာလဲ……….”
“ဘာမှဟုတဖြူး ဟိ”
ကြောကြွောကြ ဖြူငယ့ကြို စချင်လြာသဖြင့ြ….
“ဒါကြီးကို ဘယလြိုသုံးရတယဆြိုတာရော ကြည့်ခြငွသ်ေးလားဟင်”
ဖြူငယ် ရုတတ်ရကြ ကြောကသ်လိုလို ဖြစ်သှားကာ
“ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း နငန်ောြ ”
ဟုပြောရင်း မကြစြောင်းထိုးရင်း အလန့တ်ကြား ထထိုငလြိုကသ်ည်။
” အေးပါဟာ…။ ငါ့ကောငကြှီး ကံမကောင်းတာတော့ ငါလည်းမတတန်ိုငဘြူးပေါ့ အဟင့ြ”
ဟုပြောရင်း မကြရြညသ်ုတဟြန် လုပပြှလိုကတ်ော့ ဖြူငယ် တဈခစ်ခစ်နှင့ြ ရယပြါတော့သည်။
“အံမယ်… သူ့ကြတော့ လုပပြေးရပြီး ကြုပကြိုကြတော့ ရယတ်ယပြေါ့ ဟုတလြား ဒီကောငမြလေးတော့လေ ”
အံကြိတပြှီးပြောလိုကသ်ော ခေါင်းကို ဖြဖြလှမ်းထုလိုကသ်ော ကြောကြွော့ကြို ဖြူငယကြ မကြောကဟြနဖြှင့ြ လွှာထုတပြှောငပြှလိုကရြင်း
“ဒါလေးများ နင် ခါတိုင်းလိုပဲ ကိုယ့အြားကိုယကြိုးလိုကပြေါ့ဟာ ”
ငါတို့က ကိုယ့အြားကိုယကြိုးစရာ မလိုဘူးဟေ့…. လုပပြေးချင်တ်ဲ့ သူတွမှေ ပုံလို့… ဟု ရှဲ့ပြောလိုကခြငွသ်ောလြည်း ကြောကြွောြ ပါးစပပြိတန်လေိုကပြါသည်။ လောလောဆယ် သူဆန်ဒရှိနသညေကြ ဖြူငယ့ကြိုသာ မဟုတလြား။ ထို့ကြောင့ြ စသလို နောကသ်လိုဖြင့ြ
“အေးပါဟာ ဒါပမေဲ့ မိတလြေးတော့ဆကပြါရစနေောြ ဟီးဟီး ”
ဖြူငယကြ ရုတတ်ရကြ မစဉြးစားမိဟနဖြှင့ြ မကြလြုံးလေးဝိုင်းကာ
“ဟင်.. ဘယလြို…”
ဟု မေးမညရြှိသေး ကြောကြွောကြ ခွမှနေလြကမြှနဖြှင့ြ ထိုငန်သေော ဖြူငယ့ကြို ပြနတ်ှန်းလှဲကာ အပေါမြှတကခြှ နရောယူလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူ့ပစ်စည်းအား ဖြူငယ့အြကြဲကြောင်းလေးနှင့ြ တေ့ကာ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။ အထဲမထည့သ်ေးတာတောင် ကောင်းနပြေီဖြစ်သော ကာမအရသာကို ခဏခံစားလိုကပြှီးမှ ကြောကြွောကြ
“ဒီလိုလေး ပြောတာလေ ”
ဟု အဖြပေေးလိုကသ်ည်။ ဖြူငယကြ နားလညသ်ှားဟနဖြှင့ြ ဘာမှမပြောဘဲ ခပပြှုံးပြုံး ကြည့်န်သည်ေ။ ကြောကြွောကြလည်း အပေါစြီးကနေ အကြဲကြောင်းလေးကို ဖိဖိပြတန်ရင်ေး သူပစ်စည်းက ဒင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ထောငမြတလြာသည်။ ဒါကို ဖြူငယကြလည်း ခံစားမိဟနဖြှင့ြ သကပြှင်းဖြဖြခကြာ……..
“ကြောကြွောြ…… ငါတို့ ဒါမွိုး မဖြစ်သင့ဘြူးဆိုတာ ငါသိပမေဲ့… အခုခွိနမြှာ ငါ့ကိုလိမည်ာထားတဲ့ မင်းသဈထကစြာရင် ငါ့အပေါကြောင်းတဲ့ နင့ကြိုပဲ ပေးလိုကခြငွတ်ယဟြယ်”
ဘာဆိုတာ ထည့မြပြောသောလြည်း အခွအနေအရေ သိနပြေီမို့ ကြောကြွောတ်ဈယောကြ ပါမဈရပြီမှန်း သိလိုကကြာ မကြန်ှာဝင်းလကသ်ှားသည်။
“ဖြူငယရြယ်….. ငါနင့ကြိုလေ… ပြောစရာတွေ ရှိသေးတယ် သိလား…။ ဒါပမေဲ့ ပြီးမှပဲ ပြောတော့မယန်ောြ ဟိ”
ပြောရင်းဆိုရင်း ကြောကြွောကြ ရပထြားသော အောကကြလုပင်န်းကို ပြနစြလိုကသ်ည်။ ထုံးစံအတိုင်း လုပစြရာရှိတာလုပ် ကိုငစြရာရှိတာကိုငလြိုကတ်ော့ ဖြူငယ့အြကြဲကြောင်းလေးက ကာမရညကြှညမြွား ရှှဲရှှဲစိုလာသည်။ ဒီတော့မှ ကြောကြွောြ သူ့ပစ်စည်းကို အသအချော ဖိပြီး သှင်းလိုကသ်ည်။
“အ… အာ့……”
ပထမဆုံးအကြိမ် ဆိုသောလြည်း လကစြလကန် ရှိထားသဖြင့ြ ထငသ်လောကကြှီး မခကပြါ။ တင်းကြပန်သေောလြည်း ရှေ့ပြေး ကာမရညမြွားကြောင့ြ ရှောရှောရှူရှူဖြင့ြ တဈဝကကြွောကြွောလြောကြ ဝငသ်ှားသည်။
“နာရငပြှောနောြ”
ကြောကြွောြ ထိုသို့ပြောလိုကသ်ောလြည်း နောကပျိုင်း ဖြူငယ် ဘယလြောကအြောအြောြ အရေးမစိုကန်ိုငတ်ော့ပါ။ အရမ်းကောင်းလာပြီကိုး။ ဖြူငယကြလည်း နာလို့အောတ်ာထကြ ကောင်းတာက ပိုအလေးသာနသည်ေ။ နို့သီးတွကေို ခပကြှမ်းကြမ်း ပြတခြွရင်ေး ကိုယကြို ခပကြိုင်းကိုင်း အနအထေားဖြင့ြ ကြောကြွောကြ ဆောင့န်တေော့ ဒုတိယအကြိမတ်ောင် ထပပြှီးချင်လြာသည်။ ကြောကြွောကြ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ သူမအစေ့လေးကို ဖိပြတရြင်း အဆကမြပြတ် ဆောင့န်သဖြေင့ြ သိပမြကြာခငမြှာပဲ ဖြူငယ် ပြီးသှားရပြနသ်ည်။ ကြောကြွောလြည်း စိတကြိုလွှော့လိုကကြာ လေးငါးဆယခြကြြ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုကရြင်း အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကသ်ှားလပြေီ။
🏵️အခန်း (၆)🏵️
“ညီလေး မအိပသ်ေးဘူးလား………”
ဝရံတာမှာထိုငရြင်း ဂဈတာကို ဟိုစမ်းဒီစမ်း တီးကြည့်န်သေော ကြောကြွော့ထြံ မင်းသဈက လွှောကလြာရင်း မေးလိုကသ်ည်။ ကြောကြွောြ ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကရြင်း…
“ကိုမင်းရော…. အိပမြပြောဘြူးလား….”
“အေးကြ အဲဒါကြောင့ျ တဈရှော့လောကျ ကဈမလားလို့… မင်းရော…”
အသင့ယ်ူလာသော ပုလင်းနှင့ြ ဖနခြှကကြို မှှောကပြှရင်း ပြောလိုကတ်ော့ ကြောကြွောလြည်း စိတည်ဈနတောနှင့ြ အတောပြဲ ဖြစ်သှားသည်။ ညီအဈကိုနှစ်ယောကြ စကားမပြောဘဲ သောကန်ရင်ေး အတွေးနယခြွဲ့နမေိကြသည်။ သူတို့၏အတွေးများ တူညီနတောကိုတော့ နှစ်ယောကလြုံး သိနိုငမြည် မဟုတပြေ။
ဖြူငယ် အိမကြထွကသ်ှားတာ တဈပတလြောကြ ရှိပြီ။ အဆောငမြှာနမှေ စာမေးပြဲကို စိတဖြှောင့ဖြှောင့ြ ဖြနေိုငမြညဟြု အကြောင်းပြသှားသည်။ ဒီကြားထဲ သူမကို လုံးဝလာမတွေ့ဖို့လည်း မင်းသဈကို အမိန့ထြုတထြား၏။ စာမေးပြဲပြီးမှ မင်းသဈအတွကြ အဖြတဈေခု စဉြးစားပြီး ပြောမညဟြု ဆိုသည်။
ဆှီတီကို စိတလြှုပရြှားမှုဖြင့ြ သာယာမိသောလြည်း ဖြူငယ့ကြိုသာ လကထြပမြညဟြု မင်းသဈ ဆုံးဖြတထြားပြီးဖြစ်သည်။ ဆှီတီက ချော့လိုကြ ချောကလြိုကဖြှင့ြ သူမဘကပြါအောင် ဆှဲဆောငန်သေောလြည်း ဖြူငယန်ှင့ြ အမှနဆြုံး လကထြပပြှီး ဘာမဆို ရငဆြိုငရြန် မင်းသဈ ပြငဆြငပြှီးဖြစ်သည်။ သူ့အခစွတ်ှကေို ဖြူငယသ်ိအောငပြှောပြီး စာမေးပြဲပြီးတာနှင့ြ အမှနလြကထြပဖြို့ မင်းသဈ စိတကြူးနသည်ေ။
ကြောကြွောတ်ဈယောကလြည်း ဒုကျခတွေ့နရသေည်။ မင်းသဈနှင့ြ ကြိုကန်ကြသေည့ြ အခွိနမြှာ သူ ဖြူငယ့အြပေါြ ဘယလြိုမှ သဘောမထားခဲ့တာ အမှနပြင်။ သူငယခြငွြးတဈယောကထြကြ လုံးဝမပိုခဲ့။ သို့သောြ ဖြူငယန်ှင့ြ ဘီယာသောကကြှသည့ြ ညက အဖြစ်အပကြတ်ှအပြေီး သူ့စိတထြဲတွင် ဖြူငယ့အြပေါြ သံယောဇဉြ တွယလြာခဲ့သည်။ အခစွဟြု သူ့ကိုယသ်ူ ဝနမြခံချင်ဘြဲ ဝနခြံလိုကရြသည်။
ထိုညက သူနှင့ဖြှူငယ် မိုးလင်းခါနီးအထိ နှစ်ခါလောကြ ထပခြစွခြဲ့ကြသေးသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နရင်ေးက ဖြူငယ့ကြို သူ့ခစွသ်ူတဈယောကလြိုပင် သဘောထားမိသည်။ သူ့ဆန်ဒထကြ ဖြူငယကြောင်းစဖေို့သာ ဦးစားပေး လုပပြေးခဲ့သည်။ ဖြူငယကြလည်း အလိုကသ်ိသဖြင့ြ နှစ်ဦးသား အလှနအြပေးအယူမွှခဲ့ကြသည်။ သူတွဲဖူးသော မိန်းကလေးတွနှငေ့ြ မတူတာက သူ ဖြူငယ့အြပေါြ သနားခစွဖြှင့ြ အတတန်ိုငဆြုံး ယုယကြငန်ာမှုများ ပေးချင်မြိခွင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင် သူ ဖြူငယ့ကြို ခစွသ်ည့အြကြောင်း ဖြင့ပြှောခဲ့သည်။ ဖြူငယကြ စာမေးပြဲအပြီးအထိ စောင့ခြိုင်းထားသဖြင့ြ သူ နမထေိထိုငမြသာ ဖြစ်နရခွေင်းပင်။
မင်းသဈကို ဖြူငယ် ဘယလြောကခြစွမြှန်း သူသိနသဖြေင့ြ သူသိပတ်ော့ အခွအနေေ မကောင်းလှပါ။ ထိုအတွေးများက သူ့ရငကြို ပူလောငစြသည်ေ။ ကြောကြွောတ်ဈယောကြ သူ၏ ရငတ်ှင်းအပူများကို ပြငပြအပူဖြင့ြ ငှိမ်းလိုငှိမ်းညား ငှှိမ်းကြည့်မြိနခွင်ေးသာ ဖြစ်လသည်ေ။
စာမေးပြဲကို ကောင်းစွာ ဖြဆေိုနိုငခြဲ့ပြီးနောကြ ဖြူငယ့စြိတတ်ှလည်ေး ပေါ့ပါးလှတလြပန်သည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ သီချင်ြးလေး တညည်းညည်းနှင့ပြင် အလှပြငန်သည်ေ။ ဒီနေ့သည် သူမအတွကြ အရေးကြီးသောနေ့၊ ဘဝနှင့ဆြိုငသ်ော ဆုံးဖြတခြကြကြို ခရွမည့န်ေ့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ သူမ အလှဆုံး ပြငဆြငပြှီး မင်းသဈနှင့ြ ခွိန်းထားသော ကောဖြီဆိုငလြေးသို့ ထွကလြာခဲ့သည်။
မင်းသဈက စိတစြောနသဖြေင့ြ နာရီဝကလြောကြ ကြိုရောကန်သည်ေ။ သူ ဖြူငယ့ကြို ပြောမည့ြ စကားများကို စညကြာပတကြုံး စဉြးစားနသဖြေင့ြ ဖြူငယရြောကလြာတာကို ထိုငလြိုကတ်ော့မှ သတိထားမိသည်။ အစိမ်းရောငရြင့ရြင့ြ ဂါဝနလြကပြှတလြေးနှင့ြ ဖြူငယသ်ည် သူမှငဖြူးသမွှထဲ ဒီတဈခါ အလှဆုံးဟု မင်းသဈ ထငမြိသည်။ ဖြူငယ့မြကြန်ှာလေးက တဈခုခုကို စိတပျိုင်းဖြတထြားသလို ကြညလြငန်သဖြေင့ြ မင်းသဈ အားတကသ်ှားကာ စကားတွေ တရစပ် ပြောမိတော့သည်။
“ဖြူလေး.. စာမေးပြဲ ဖြနေိုငတ်ယမြလား…။ ဖြူလေးက တောပြှီးသားပဲ..။ ဖြနေိုငမြှာကို ကိုသိပါတယ်….။ ဒါပမေဲ့ စာမေးပြဲနီးမှ စိတအြနှောကအြယှကတ်ှေ ဖြစ်ရတာကို ကိုကို စိတမြကောင်းဖြစ်မိပါတယ်…..။ နောကြ ဒီလိုမဖြစ်စရပေါဘူး ဖြူလေးရယ်…။ ဖြူလေးကသာ ကိုယ့လြကကြို မှဲမှဲဆုပကြိုငထြားရင် ကိုယ့ဖြှူလေးကို တဈသကလြုံး ကာကြယစြောင့ရြှောကသ်ှားမှာ…။ ပြီးတော့……..”
ဖြူငယကြ လကတ်ဈဖကြ ထောငပြှလိုကသ်ဖြင့ြ မင်းသဈစကားများ လထေဲတွင် ရပတ်န့သ်ှားရသည်။ ဖနခြှကထြဲကို ရအနေည်းငယထြည့ကြာ သောကလြိုကရြင်း ဖြူငယသ်ည် သူမ ရကသ်တ်တပတ် အတောကြှာ သိမ်းထားခဲ့ရသော ရငထြဲက စကားများကို စပြောတော့သည်။
“ကိုမင်းသဈ…။ ရှင့ကြိုရှင် စာမေးပြဲလာဖြတယေထြငလြို့ စကားတွေ ဒီလောကပြှောနတောလား…..။ ရှင် စာမေးပြဲ ဖြခေဲ့ပြီးပြီလေ…။ အခု result ကို ပြောပြဖို့ ကြှနမြက လာတာ……။ တကယတ်မ်း ပြောရရင် ရှင့အြခစွကြို ကြှနမြယုံပါတယ်…..။ ရှင် အခုခွိနမြှာ ကြှနမြကို အခစွဆြုံးပဲ လကထြပပြါလို့ ပြောရငလြည်း လကထြပန်ိုငတ်ယဆြိုတာ ကြှနမြသိတယ်…..။ ဒါပမေဲ့ ရှင့ရြဲ့ အဲဒီ့အခစွစြိတကြ တဈသကလြုံး ရှိနမှောလား….။ ကြှနမြတော့ မထငပြါဘူး….။ ရှင့အြခစွကြ ဘာနဲ့တူလဲဆိုတော့ supermarket တွမှောတငတ်ဲ့ ကုနဆြုံးရကြ သတမြှတထြားတဲ့ စားစရာတွလေိုပါပဲ…။ သတမြှတထြားတဲ့ အခွိနအြတွင်း မစားရင် ပုပသ်ိုးသှားမှာပဲ…။ အခုလည်း ဒီအခွိနမြှာ ကြှနမြရှင့ကြို လကမြထပလြိုကရြင် နောကကြို မသချောတော့ဘူး……။ ဥပမာ ကြှနမ် နိုငင်ံခွားထွကသ်ှားမယ် ဒါမှမဟုတ် ရှငန်ဲ့ တဈနှစ်တနသ်ည် နှစ်နှစ်တနသ်ည် ခွဲနပြေီး အလုပလြုပမြယ်…..။ အဲလိုသာဆိုရင် ကြှနမြအဖြစ်က မဆှီတီ့လိုပဲ ဖြစ်သှားဦးမှာပဲ…။ ရှင် ငှင်းချင်သ်ေးလား……။ မငှင်းနဲ့ ကိုမင်းသဈ…..။ ရှငန်ဲ့ မဆှီတီ ပြနဖြစ်ကြသေးတယဆြိုတာလည်း ကြှနမြသိတယ်…။ ကြှနမြကတော့ သူ့လိုမိန်းမမွိုး မဟုတဘြူး…….။ ကိုယ့ကြိုမခစွလြို့ ဒုတိယလူဆိုတာ ပေါလြာတာ…။ ကိုယ့ကြိုမခစွလြို့ ပထမလူနရောအဖြစ် တွန်းပို့ခံရတာ……။ အဲဒါမွိုး ကြှနမ် လကမြခံနိုငဘြူး…..။ ပျိုငလြုဖို့လည်း စိတမြဝငစြားဘူး..။ ဒီတော့ ရှင့ကြိုခစွတ်ဲ့ မဆှီတီဆီကိုသာ သှားပါတော့….. ”
ပြောပြီး မောသှားဟနဖြှင့ြ ဖြူငယ် ရထပေသ်ောကလြိုကသ်ည်။ မင်းသဈ၏ မကြလြုံးများက ဖြူငယ့ကြို စိုကင်ေးကာ ပါးစပမြွားက အံ့ဩတာလား တဈခုခုကို ပြောချင်တ်ာလားမသိ၊ အနည်းငယ် ပြင့ဟြနေ၏။ ထို့နောကြ သူစဉြးစားထားသော စကားများကိုပြောဖို့ ကြိုးစားနဆေဲပင် ဖြူငယ် ထကာ ထွကသ်ှားလပြေီ။ သူ့နောကကြ ပြေးလိုကကြာ ရှင်းပြ တောင်းပနသ်ေးသောလြည်း ထပန်ှောကယ်ှကရြင် သူမအဈကိုနှင့ြ တိုငလြိုကမြညဟြု ပြောကာ လှည့ထြှကသ်ှား၏။ ဖြူငယသ်ည် မင်းသဈကို ဝတလြာခဲ့သော ဂါဝနအြရောငအြတိုင်း စိမ်းကားသှားခဲ့လပြေီ။
ဖြူငယ် ကနဘြောငပြေါရြောကတ်ော ကြောကြွောကြ မရောကသ်ေးပါ။ ဆယမြိနဈလောကကြှာမှ အပြေးအလှှား ရောကလြာသည်။
“ဆောရီး ဆောရီး မိဖြူ…. တောတ်ောစြောင့လြိုကရြလား….. ငါဝယစြရာလေးရှိလို့ ကြာသှားတာပါဟာ”
ဖြူငယကြ ဖြဖြပြုံးပြရင်း ခေါင်းရမ်းလိုကသ်ည်။
“ကြောကြွောြ နငစြာမေးပြဲ ဖြနေိုငရြဲ့လား”
“အေး မဆိုးပါဘူးဟာ။ အောငတ်ော့ အောငမြှာပါ အဟီး….။ ဒါနဲ့ ငါပြောထားတဲ့ကိဈစလေး ဆှေးနှေးရအောငလြေ”
ကြောကြွောကြ စပဖြှဲဖြဲဖြင့ြ စကားစလိုကတ်ော့…
“အေးပါဟာ… ငါလည်း အဲဒါပြောချင်လြို့ နင့ကြိုခွိန်းတာပဲကို……။ ငါပြောတာ သချောနားထောင် ကြောကြွောြ…။ အရငဆြုံး ငါပြောချင်တ်ာက …. နငန်ဲ့မတွေ့ခငကြပဲ ကိုမင်းသဈနဲ့ ငါလမ်းခွဲခဲ့ပြီးပြီ……။ ငါအရငကြ သူနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ကို တွဝနေခေေဲ့မိတယ်….။ အခစွြဦးမို့ အရမ်းခစွခြဲ့မိတာလည်း ပါတယ်…။ နောကပြှီး မိန်းကလေးတွသဘောဝ ကိုယန်ဲ့ ကြူးကြူးလှနလြှန် ဖြစ်ပြီးခဲ့တဲ့ ခစွသ်ူကို တောရြုံနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ မစဉြးစားချင်တ်ာလည်း ပါတယ်….။ ဒါပမေဲ့ နငပြှောခဲ့ဖူးသလိုပဲ ငါ သူရှေးခယွတ်ာကို မခံတော့ဘူး ကြောကြွောြ….။ ငါ့ကံကြမျမာကို ငါပဲစီရငမြယ်…..။ ဒီနေ့ကစပြီး သူနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွကေိုလည်း မေ့လိုကတ်ော့မယ်…….”
ဖြူငယပြှောရင်းက ခေါင်းကိုငုံ့လိုကရြင်း ပြုံးစိစိဖြင့ြ
“ဒါပမေဲ့ နငန်ဲ့ဖြစ်ခဲ့တာတွကေိုတော့ ငါမေ့လို့ရမယ် မထငဘြူး”
ကြောကြွောြ့မကြန်ှာမှာ ဝင်းပသှားပြီး တဈခုခုပြောရန် ပါးစပဟြလိုကသ်ောလြည်း ဖြူငယကြပင် ဆကပြှောသည်။
“ဒါပမေဲ့ ငါနင့ကြို ခစွမြခစွဆြိုတာလည်း မသချောဘူးဟာ…..။ ဒီရကပျိုင်း စိတတ်ှလည်ေး ရှုပန်တေော့ ငါသချော စဉြးစားလို့မရဘူး…။ အခွိနယ်ူဖို့ လိုတယ်….။ အဲဒီ့အခွိနကြ တဈလလည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်၊ တဈနှစ်လည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်…။ အဲဒီ့ထကလြည်း ပိုကြာချင်ကြှာမယ်…..။ ဒါပမေဲ့ နင့ကြို ငါ ကြိုးရှညရြှညန်ဲ့ လှနထြားတာ မဟုတပြါဘူး….။ နငစြောင့န်ိုငတ်ာ မစောင့န်ိုငတ်ာ နင့သ်ဘောပဲ……။ မစောင့န်ိုငတ်ော့လို့ မိန်းမတွဘောတွေ ယူသှားခဲ့ရငလြည်း ငါ အပြဈမပြောပါဘူး…….. ”
ဖြူငယ့စြကားဆုံးတော့ ကြောကြွောြ သကပြှင်းခသွည်။
” အမှနအြတိုင်း ပြောရရငတ်ော့ ဘယစြောင့ခြငွမြလဲဟာ…။ ဒါပမေဲ့ ဘယတ်တန်ိုငမြှာလဲ….။ ငါက ခစွတ်ဲ့သူဆိုတော့ စောင့ရြမှာပေါ့……။ ငါ့အခစွကြ ခဏလေးအတွကြ မဟုတတ်ာ သချောတယ်..။ ဒါပမေဲ့ နငင်ါ့ကို အဆကအြသှယတ်ော့ လုံးလုံးဖြတမြထားပါနဲ့ဟာ….။ ကိုယခြစွတ်ဲ့သူကို တွေ့ချင်မြှငခြငွြ စိတလြေးတော့ ငါ့မှာရှိတာပေါ့….”
ကြောကြွောြ သူ့နံဘေးက စကျကူအိတလြေးကိုယူရင်း ပစ်စည်းတဈခုကို ထုတယ်ူလိုကသ်ည်။
“နင် ဒီလိုပြောမယဆြိုတာတော့ ငါ ကြိုမသိခဲ့ဘူးပေါ့ဟာ…။ ဒါပမေဲ့ နငင်ါ့ကို လကခြံသညဖြစ်စေ ငှင်းသညဖြစ်စေ ငါနင့ကြို အခွိနတ်ိုင်း ခစွန်မယေဆြိုတဲ့ အထိမ်းအမှတန်ဲ့ ဒါလေးကို လကဆြောငပြေးဖို့ ဝယလြာတာ…”
ဘူးလေးကို ဖြင့လြိုကတ်ော့ လှပသော နာရီလေးတဈလုံး ထွကလြာသည်။
“အခုတော့ ဒီနာရီလေးက နငခြစွလြာမဲ့ အခွိနကြို ငါ အမြဲစောင့န်ပေါ့မယဆြိုတဲ့ သဘောမွိုး ဖြစ်သှားပြီပေါ့ဟာ”
ကြောကြွောြ မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ ပြောပြီး ဖြူငယ့ကြို နာရီလေး လှမ်းပေးလိုကသ်ည်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်း ကြောကြွော့ကြို သူမ သနားမိသည်။ သို့သောြ ကြုံခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံများအရ ဘယယ်ောကြွားကိုမှ ဖြူငယ် မယုံချင်တ်ော့ပါ။ မင်းသဈနှင့ြ ဆှီတီတို့ တိုကခြန်းမှ အဖြစ်အပကြတ်ှကေို ဆှီတီကိုယတ်ိုင် သူမကို ဖုန်းဆကပြှီး ပြောပြခဲ့သည်။ မင်းသဈနှင့ကြွောကြွောြ တဈယောကယ်ောကကြို ရှေးရန် စဉြးစားခဲ့သောလြည်း လတတ်လော အခွအနေအရေ လှတလြပပြေါ့ပါးစွာ နလေိုသော သူမအတွကသ်ာ သူမကြည့်ပြှီး ဆုံးဖြတခြဲ့ခွင်းဖြစ်၏။
ဇာတလြမ်းအဆုံးသတ်………….
ကနဘြောငပြေါရြှိ လှကေားထဈလေးများမှ တဈဆင့ြ ကောငလြေးနှင့ြ ကောငမြလေးတဈယောကြ လကတ်ှဲကာ အောကသ်ို့ အတူတူ ဆင်းလာကြပါသည်။ ကောငမြလေး၏ ညာဘကလြကတ်ှင် လှပသော နာရီလေးတဈလုံး ဝတဆြင် ထား၏။ အောကသ်ို့ရောကသ်ောြ လကခြငွြးဖြုတကြာ ကောငမြလေးက အရငထြှကခြှာသှားခဲ့သည်။ ကောငလြေးကတော့ သူ့မကြစြိရှေ့မှ ကောငမြလေး ပြောကသ်ှားသညအြထိ ငေးကြည့်န်ပြေီးမှ ဆန့ကြငွဘြကအြရပသ်ို့ လွှောကလြှမ်းသှားလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။