အောစာအုပ်

ငထွား စိတ်ကြိုက်

ကြကသ်မား ငထွား ဆိုသည့်အတိုင်း ကြကကြို လကထြဲက မခပြါ ။ ငထွားမှာ အမြဲ ရှာရိုးကိုးပေါကြ လွှောကသ်ှားနပြေီး ကြုံရာကပြန်း နတတေသ်ော လူးဆိုးလေးဖြစ်သည် ။ ခန်ဒာကိုယ် တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းရှိပြီး လကန်ှဈဖကလြုံးနဲ့ ရငဘြတ် ကြောပြင် တို့တွင် စွဲမကစြရာတကတ်ူးများ အပြည့ထြိုးထားသည်။ နှုတခြမ်းမှှေး ပါးသိုင်းမှှေး ထိုးထိုးထောငထြောငန်ဲ့ အလှနဆြိုးပပနေေိုငသ်ူ ဖြစ်သည် ။ သို့သောလြည်း ပျိုမတေို့၏ အသည်းကို လှုပကြိုငရြမ်းနိုငသ်ော အစွမ်းရှိသည် ။ မ ကမွြးကြတယေဟြု ပြောရမလား၊ ခပထြနထြန် ခပကြှမ်းကြမ်း ရုပစြပေါကကြို အကြမ်းစငလြေးဆိုပြီး တငစြားကြသည် ။

ငထွားမှာ မှဒင် ဆိုသည့ြ သူငယခြငွြး ရှိသည် ။ မှဒငကြ အိမထြောငကြပြှီဆိုပမေဲ့ လကကြှောမတင်း ။ ငထွားနဲ့ပေါင်းပြီး ကြကတ်ိုကြ ဖဲရိုကသ်ည် ။ မှဒငမြှာ ယောကျခမအိမ် တကန်ရပေမေဲ့ ယောကျခမက အဆငပြှတေော့ အလုပလြည်း မယမြယရြရ မလုပရြပါ ။ ငထွားနဲ့ မှဒငကြ စိတတ်ူကိုယတ်ူ ညီအဈကိုလိုပေါင်းသင်းကြသည် ။

တဈနေ့ မှဒငရြဲ့ယောကျခမ အိမရြှေ့တွင် ငထွားက ကြကကြို တသသလုပန်သည်ေ ။ ထိုအခွိန် မှဒငယ်ောကဖြ ညီညီ ရောကလြာပြီး ငထွားကို သချောကြည့်န်မေိသည် ။ ကြည့်န်ရင်ေး ငထွားရဲ့ ပေါငကြှားကို ကြည့်မြိသှားသည် ။ ငထွားမှာ ပုဆိုးတိုတို ဝတထြားပြီး အောကစြလှတန်တေော့ တဈထွာလောကရြှိတဲ့ ပြော့အိအိ လီးတနကြှီးနဲ့ တွဲလောင်းကနွသေော ဂွေးဥကြီးနှစ်လုံးကို ညီညီက အထင်းသား မှငန်ရသေည် ။ ငထွားမှာ ကြကကြိုပဲ အာရုံရောကန်တေော့ အောကစြ လှတလြို့ လှတမြှန်း သိပုံမရ ။

“အို…”

ညီညီ တခွားသူရဲ့ လီးကို အခုမှပဲ သသခွေောခွာ မှငဖြူးတော့သည် ။ သူ ဂွင်းတိုကန်ကြေ သူ့လီးနဲ့ တခွားစီ ။ ငထွားရဲ့လီးကို ကြည့်ပြှီး နည်းနည်း ရှကသ်ှားပမေဲ့ ထပကြှည့ခြငွစြိတ် ဖြစ်လာတာကြောင့ြ အရဲစွန့ကြာ ခိုးခိုးကြည့်န်မေိသည်။ ထို့နောကြ ကြည့်န်ရင်ေး အာခေါငတ်ှေ ချောကကြပလြာသလို ရငထြဲမှာလည်း ဖိုးသိုးဖပသ်ပန်ဲ့ ရဆောသလိုလို လဟောသလိုလို ဖြစ်နမေိသည် ။

ငထွား အောကင်ုံ့ကြည့်မြှ သူ့လီးပေါန်တောကိုသိပြီး ညီညီကို ပြုံးစစနဲ့ ရယပြှလိုကတ်ယ် ။ ညီညီ ရှကသ်ှားပြီး အိမထြဲ ပြေးဝငသ်ှားပြီး ငထွားမှာ ရယကြွဲကြဲနဲ့ ကနွန်ခေဲ့သည် ။

ညီညီတို့အိမကြ နှစ်ထပအြိမ် ဖြစ်သည် ။ အပေါထြပမြှာ မှဒငတ်ို့ လငမြယားက တဈခန်း ၊ ညီညီက တဈခန်း၊ အိပခြန်းချင်ြးက ကပန်ကြသေည် ။ ညညဆို မှဒငမြှာ ညီညီ့အဈမကို လိုးတိုင်း ညီညီမှာ ချောင်းကြည့်ရြတာအမော ။ ချောင်းကြည့်တ်ိုင်းလည်း ထနပြှီး ဂွင်းထုရသည်။

ညီညီက မှဒငရြဲ့ လီးတံကို သချောမမှငဖြူးပမေဲ့ ခုနက မှငခြဲ့တဲ့ ကိုငထွားရဲ့ လီးနဲ့ အတူတူလောကပြဲနမလေားဟု တွေးနမေိသည်။ သူ့အဈမက မှဒငလြီးကို စုပပြေးတိုင်း သူ့မှာ ပါးစပတ်ပြငပြှငန်ဲ့ လီးချောင်းကြီးကို စုပဖြူးချင်န်သည်ေ။ လူပျိုဖောဝြငစြ ထနလြှန်းတဲ့အရှယဆြိုတော့ အတုမှင် အတတသ်င် စမ်းသပခြငွန်တောပေါ့ ။ ညီညီ့စိတကြ မိန်းကလေးတွကေိုမှငရြင် မထကြှပမေဲ့ ယောကြွားတွရေဲ့ သနမြာထွားကြိုင်းတဲ့ ဘယအြစိတပျိုင်းကိုပဲမှငမြှင် ထကြှလာပြီး ဖငထြဲက ယားလာတော့တာပဲ။

“ဟွောင့ြ.. ငထွား .. မင်းဒီည ငါတို့အိမမြှာ ထမင်းစားကြာ..။ အိမမြှာ ကြကသ်ားဟင်း ခကြတ်ယဟြ။ မစားခင်.. ကြကလြကစြာသားကြောလြေးနဲ့ .. တဈခွကတ်ဈဖလား .. မော့ကြဦးစို့လာ.. ပြနမြနတေော့နဲ့..”

ငထွား အကြိုကပြေါ့။ ခါတိုင်းလည်း အိမကြို ကပတ်ာမဟုတဘြူး၊ ကြုံရာအိပ် ကြုံရာစား..။ တခါတလေ ဆောန်ဲ့ခွိန်းတာကြာပြီး ဇရပမြှာအိပလြိုကတ်ာတွရှေိသလို၊ ဆောကြိုလိုးရင်းနဲ့ မနကြ အုန်းမောင်းခေါကသ်ှားတာတွလည်ေး ရှိတယ် ။ မှဒငကြ အိမအြောကထြပမြှာ ယောကျခမတွရှေိနတေော့ အပေါထြပကြ အိပခြန်းနှစ်ခန်းရှေ့မှာ ဖြာခင်းပြီး ငထွားနဲ့ သောကစြားနကြတေယ် ။

“ဟာ.. ငါ့ညီ.. လာ အမွည်းစားဦးလေ.. လာပါဟ”

ငထွားက ညီညီ့လကကြိုဆှဲပြီး သူ့အနားကို ဆှဲခလွိုကတ်ယ် ။ ညီညီလည်း ရောရောငပြေါရောငန်ဲ့ ထိုငခြလွိုကသ်ောလြည်း ငထွားက ညီညီ့လကကြို တင်းတင်းဆုပထြားမှဲ။

“စားပါဟ.. အမှည်းလေး.. ဘာလေး.. မကြိုကဘြူးလား”

“ကြိုကြ.. ကြိုကပြါတယ်..”

မှဒငကြတော့ ငထွားအကြံကို မသိပါ ။ ညီညီက အမှည်းတဈဖတ် ကောကစြားပြီး ထမယလြုပတ်ော့ ငထွားက ဆောင့ဆြှဲပြီး

“နပေါဦးဟ၊ ဒီမှာ အဈကိုတို့နှစ်ယောကထြဲ သောကရြတာ မကောင်းဘူးဟ..”

ညီညီ ထိုငန်လေိုကရြပြီး ခဏနမှေ အိပခြငွပြှီဆိုပြီး ထလာခဲ့သည် ။ ငထွားက ထမင်းစားပြီး မပြနတ်ော့ဘူး၊ မူးလို့ လှဲချင်ပြှီဆိုလို့ ညီညီ့အခန်းထဲကို မှဒငကြိုယတ်ိုင် တွဲပို့လိုကသ်ည် ။ ငထွားက အကြံနဲ့လေ။ ညီညီ့စိတထြဲ ညနကတေည်းက ဘာတွဖြစ်ေနတယေဆြိုတာ ငနဲသားက ရိပမြိတာပေါ့။ ဒါ့ကြောင့လြည်း ခုနက အနားခေါပြှီး ဟိုစမ်းဒီစမ်းနဲ့ တီးခေါကကြှည့လြိုကတ်ာပေါ့ ။

မှဒငကြ ညီညီကလည်း အိပန်ပြေီ ၊ ငထွားကလည်း လူမှန်းမသိအောင် မူးပြီးမှောကန်ပြေီဆိုပြီး သူ့မိန်းမကို ဘုတော့တာပေါ့။ အခန်းက ကပရြကဆြိုတော့ အသံတွကေ ကြားနရတေယ် ။ သူများတွလေိုးသံ ကြားတော့ ငထွားရော ညီညီပါ စိတတ်ှထကြေှလာတယ် ။ ခါတိုင်းလိုဆို ချောင်းကြည့်ပြှီး ညီညီဂွင်းထုမှာ အမှနပြဲ။ အခုတော့ ကိုငထွားရှိနတေော့ မကြားချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ငထွားကို ကြောပေးကာ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ယ် ။

ခွီးထဲမှပဲ.. ငနဲသားမှဒငကြ မတအား ကြမ်းနတောပဲ။ ငထွား.. စိတတ်ှတအေားထနလြာပြီး ဖငပြေးအိပန်တေဲ့ ညီညီကို ခွကာ သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ် ။ နောကကြနေ မာမာတောင့တ်ောင့ြ သူ့လီးကြီးနဲ့ ထောကထြားပြီး အပေါပျိုင်းကိုလည်း ဖကထြားကာ လကကြ ရငဘြကပြေါြ မထိတထိ ပြတသ်လိုလို ဘာလိုလို လုပန်တယ်ေ ။ လူပျိုဖြန်းလေး ညီညီတဈယောကြ မနူးမနှပန်ဲ့ ရငတ်ှတလှေပလြှပခြုနကြာ အသကရြှူမမှားဖို့ပင် ထိန်းထားနရတေယ်..။ မာတင်းတင်းလီးကြီးက အငှိမမြနပေဲ ဖငကြှီးကို တေ့ထောကပြှီး ထိုးပြတလြာပြနတ်ယ်။ ညီညီ လှုပလြည်းမလှုပရြဲသောကြောင့ြ ငှိမင်ှိမန်နရေတေယ် ။

ငထွားက ပိုကဲလာတယ်။ အနားကစောငကြို နှစ်ယောကလြုံးအပေါြ လှှားကနဲ ခွုံခလွိုကပြှီး ညီညီရဲ့ နို့သီးခေါင်းရှိမဲ့ နရောတဈဝိုကကြို လကခြွောင်းလေးများနဲ့ ပြတသ်ပပြေးတယ်။ ညီညီ အသံမထွကမြိအောင် ပါးစပပြိတထြားရပမေဲ့ စိတထြဲ တမွိုးကြီးဖြစ်လာပြီး ယားသလိုလို ကငွသ်လိုလိုနဲ့ တဈခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားမှုဖီလငအြသဈတွကေို ခံစားနရတေယ် ။

ငထွားက သူ့ပုဆိုးကို အောကလြွှောခပြှီး ညီညီ့ပုဆိုးကို ခွမနေဲ့ညှပကြာ အပေါသ်ို့ လှနတ်ငလြိုကတ်ော့ ပူနှေးနှေးလီးကြီးက ညီညီ့ဖငအြသားစိုငကြှီးကို တိုကရြိုကလြာထိတော့တယ် ။ နို့သီးခေါင်းကို ခွပေေးလိုကြ၊ နားရှကလြေးကို သူ့အာငှေ့နဲ့ မှုတလြိုကြ လုပပြေးနတေော့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ ညီညီမှာ မညည်းပဲမနနေိုငတ်ော့ပဲ အသံခပအြုပအြုပကြလေးနဲ့ တဟင်းဟင်း ညည်းနရတေော့တယ်..။

အဲ့အခွိန် ငထွားက ညီညီ့ကို ဆှဲလှည့လြိုကတ်ော့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားတယ် ။ ညီညီ့နှုတခြမ်းကို ပြှတကြနဲ ဆှဲစုပလြိုကပြှီး သူ့ရဲ့လွှာကြီးကို သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပပြှီး ညီညီ့လကကြို သူ့လီးပေါတ်ငပြေးလိုကတ်ယ် ။ ညီညီလည်း မခံစားဖူးတဲ့ ဖီလငတ်ှကြေောင့ြ တဟင်းဟင်းညည်းကာ ကော့ပြနန်ပြေီး အရှည် ၇ လကမြလောကရြှိတဲ့ ငထွားရဲ့လီးကြီးကို အထကအြောကြ ဂွင်းထုပေးတယ်။ ငထွားက

“ညီ.. အဈကို့လီးကို စုပပြေးပါလား..။ ညတိုင်း.. မင်းအဈမက ကိုမှဒငကြို.. စုပပြေးသလိုမွိုးလေ”

ညီညီတဈယောကြ ငါလည်း ကိုငထွားရဲ့ လီးကြီးကို စုပရြတော့မယဆြိုပြီး ထထိုငလြိုကတ်ယ် ။ ငထွားလည်း ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးဆင့မြှီကာ ပေါငကြိုဖြဲကားပေးလိုကတ်ယ် ။ ထူထူပိန်းပိန်း မဲမဲကောကကြောကြ လီးမှှေးများကြား ထိုးထွကလြာသော လီးတံကြီးမှာ ပြော့တွဲတွဲ ဂွေးဥကြီးနှစ်လုံးပေါမြှာ အခန့သ်ား ထောငမြတန်တယ်ေ ။

ညီညီလည်း ငထွားပေါငဂြှကြားမှာ နရောယူလိုကပြှီး အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနတေဲ့ လီးတနကြှီးကို လကခြွောင်းလေးများနဲ့ ဆုပကြိုငကြာ ဒဈကိုဖုံးအုပန်တေဲ့ အရညပြှားလေးကို ဖြဲခပြှီး လီးကြီးကို အနီးကပ် စိုကကြှည့လြိုကတ်ယ်..။ အနီးကပမြှငရြတော့မှ လီးကြီးကို ပိုပြီးစုပခြငွလြာတာနဲ့ ဒဈထိပလြေးကို ပါးစပန်ဲ့ စငုံလိုကတ်ယ်။

“အား.. ရှီး…..”

ငထွားမှာ တွန့သ်ှားပြီး ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွကလြာတယ်။ ညီညီလည်း.. ဒဈတဈဝိုကကြို လွှာနဲ့ ယကသ်ပပြှီး လီးချောင်းကြီးကို ငုံနိုငသ်မွှ ငုံစုပပြေးတယ် ။ ငထွားမှာလည်း အတွေ့ထူးကြောင့ြ ရဈမူးနရပြေီ။ ဒီလို အစုပမြခံရတာ ကြာပြီ..။ ဆောတ်ှကေို စုပပြေးပါဦးဆို ရှကတ်ာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ မူနကြတော..။ ညီညီနဲ့မှပဲ အရသာကို အပြည့အြဝ ခံစားရတော့တယ်..။

“အား.. ရှီး.. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ..”

“ညီ.. ဂွေးဥတွပေါစုပပြေး..။ တဈလုံးပြီး.. တဈလုံးငုံပြီး စုပပြေး..။ အား.. ရှီး.. ပြှတ်.. ပြှတ်… အား…။ ညီက.. တောတ်ောြ စုပတ်တတ်ာပဲ.. အား.. ကောင်းတယကြှာ..။ ဂွေဥနှစ်လုံးကြားကို.. လွှာအပြားလိုကယ်ကပြေး..။ အား.. ရှီး.. ဟုတတ်ယ်.. ယကထြား.. ယကြ.. ယကြ..။ ဥအရညခြှံတွလည်ေး.. စုပပြေး.. အား.. အိုး…”

ငထွား လီးကြောကြီး တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဖြစ်သှားပြီး ဖီးတွတအေားတကန်တေော့တယ်။ ငထွားက ညီညီလည်း တအားထနန်ပြေီဆိုတာကို သိလို့ လကခြလယန်ဲ့ ညီညီ့ဖငဝြကို ထိုးကလိပေးတယ် ။ ဖငကြို အစမှာ အသာထိုးကလိနပမေေဲ့ လကန်ှဈချောင်းကို တံတွေးတွေ ရှှဲနအေောငထြှေးပြီး အဝငလြမ်းဖြောင့အြောင် ထိုးနိုကဆြှပေးတယ်..။

“အား..အင်း…အင်း..အဟင်းဟင်း..”

နှားတွေ မှင်းတွရေဲ့ ဖငကြို သံခွှနန်ဲ့ထိုးမှ အရှေ့ကို မှနမြှနသ်ှားသလို၊ ညီညီ့ဖငကြို ငထွားက လကန်ဲ့ အနိုကအြဆှ လုပပြေးတော့မှ လီးကို အရငကြထကြ အားရပါးရ စုပပြေးလာတယ် ။ ညီညီက လီးဒဈကြီးကို ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ စုပပြှီး လီးထိပပြေါကကြို လွှာထိပန်ဲ့ ကလိပြနတ်ယ် ။ ဒဈတဈဝိုကကြိုပါ ယကပြတဝြှေ့ဝိုကပြေးနတေော့ ငထွားလီးကြီးမှာ အကြောတွေ ထောငသ်ထကထြောငလြာပြီး ညီညီ့ပါးစပထြဲမှာ ပိုမာတင်းပြည့ကြှပလြာတယ် ။ ဒါကို ညီညီကလည်း မရမက ပါးတွေ့ခွိုင့ခြှကသ်ှားတဲ့အထိ စုပပြှီးပြုစုပေးတယ်။

“အား… ညီရယ်.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. အဈကိုပြီးသှားလိမ့်မယ်… ညီ့ဖငလြေးကို.. အဈကိုလိုးချင်သ်ေးတယ်…. ကုန်းပေးနောြ.. ညီလေး..”

ညီညီ ဖငကြုန်းပေးလိုကတ်ော့ ငထွားက ဖငန်ှဈမှှာကို သချောဖြဲပြီး ပါးစပန်ဲ့တေ့ကာ တံတွေးတွေ ထွီးကနဲ ထွေးခလွိုကတ်ယ် ။ တံတွေးတွကေ ဖငအြဝမှ စီးကလွာတာကို လီးထိပန်ဲ့ပြတပြှီး ဖငဝြကို ပတမြှှလေိုကတ်ယ် ။

“အား… အဈကို.. တအားယားတယ်.. အား.. အဟင်း ဟင်း….”

ဖငမြဒမ်း ဖငပြွိုစင် ပါကငလြေးဆိုတော့ အရသာကို မသိုဝှကတ်တပြဲ ညီညီတဈယောကြ ဖီးအလိမ်းလိမ်း တကန်တေော့တယ်..။ ငထွားကလည်း အထာနပတ်ယလြေ.. ဒီလို မနူးမနပတ်ှကေို နူးနှပပြှီး ခူးခပစြားရတယဆြိုတာ။

ငထွား သူ့လီးကြီးကို သချောကိုငပြှီး ညီညီ့ဖငထြဲသို့ သချောဖိသှင်းခလွိုကသ်ည် ။

“အား…ရှီး..”

နှစ်ယောကလြုံး ပျိုငတ်ူညည်းသံ ထွကလြာကြတယ်..။ လီးကြီးက စအိုကငွြးကငွြးကြပကြှပထြဲကို မဆန့မြပြဲဝငလြာတော့ ညီညီမှာ မခွိမဆန့ြ ခံစားနရသေောလြည်း ငထွားမှာ အရသာဖီလငအြပြည့ြ ခံစားနရတေယ် ။ လီးကြီးက ဖငခြေါင်းထဲက အသားစိုငတ်ှကေို ထိုးခွဲပြီး တထဈချင်ြး တရဈချင်ြး တဗှိဗှိနဲ့ တိုးဝငလြာတယ်။

“အား.. ရှီး.. နာလိုကတ်ာ… အဈကို့လီးကြီးက အရမ်းကြီးတာပဲ.. အား.. လီးကြီးက.. ကြီးပြီး.. သံချောင်းလို မာတောင့န်တောပဲ။ နာတယ်.. အဈကို့လီးကြီးကို ပြနထြုတပြေးပါ..။ အား.. နာတယ်.. မရဘူး.. ပြနထြုတပြေးပါ..”

“ခဏလေးပါ.. ညီလေးကလည်း..၊ ညီ့ကို အစွမ်းကုန် ခစွပြှချင်လြို့ပါ..၊ ခဏပဲပါ..၊ အောင့ထြားပေးနောြ..၊ အဈကို ကောင်းအောင် လိုးပေးမှာပါ..၊ ညီ့ဖငလြေးကို.. အဈကို စွဲသှားလို့ပါကြာ..၊ ငါ့ညီဖငလြေးက.. စီးကြပန်တောပဲကြာ..၊ အဈကိုလိုးရတာ အားရလိုကတ်ာ၊ ညီလည်း မကြာခင် ကောင်းလာမှာပါ..”

ငထွားက ချော့ရင်းနဲ့ ညီညီရဲ့ကြောပြငကြို လွှာနဲ့ယကလြိုကြ၊ နားရှကဖြွားလေးကို ဆှဲစုပလြိုကြ၊ နို့သီးလေးတွကေို ခွပေေးလိုကဆြိုတော့ ညီညီတဈယောကြ ခံစားမှုဖီလငကြ နည်းနည်းပြောင်းလာတယ်။ ဖငထြဲမှာ လီးတချောင်းလုံး ပြည့ကြှပန်ပမေေဲ့ အလှုပအြရှား သိပမြလုပသ်ေးတော့ ခံစားရတာ ထူးလာတယ်။ ငထွားက ညီညီ့ကို ဝငဝြငခြငွြး ဆောကန်ဲ့ထွင်းသလို တရစပ် နှားသိုးကြိုးပြတ် လိုးလို့မရတော့ လီးလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲထုတ် ပြနသ်ှင်းလုပပြေးနတေော့ ညီညီမှာ နာတာသကသ်ာလာပြီး ရငထြဲမှာလည်း ဖိုကနဲ လှိုကကြနဲ ယားကနဲ ကငွကြနဲ ခံစားလာရတယ်..။

“အား.. ကောင်းလာပြီ… အဈကို… အား.. ရှီး..”

ညီညီ ဖငကြို မသိမသာ ကော့ပေးလာပြီး အထဲကနလည်ေး ညှဈညှဈလာတယ်..။ နဂိုက ဖငပြါကငမြို့ ပြည့ကြှပစြီးပိုငပြှီး အရသာထူးနပေါတယဆြို ညီညီကညှဈနတေော့ ငထွားမှာ ပိုပြီးအရသာထူးကာ တအင်းအင်းနဲ့ ညီးရင်း လိုးဆောင့တ်ော့တယ်။ အထိအတွေ့ အပူအနှေး ထိစပမြူတွကေ ကာမရဲ့ ဓာတပြေါင်းဖိုများဖြစ်သလို ဓာတအြား ကာမအားမှင့စြကမြွားလည်း ဖြစ်တယ်။ တဈယောကကြ ကော့ပေးလိုကြ တဈယောကကြ ဆောင့လြိုးလိုကန်ဲ့ ရှေ့ခံနောကလြိုး ညီမွှနတယ်ေ..။

ညီညီလည်း လေးဘကထြောကန်ရောမှ ခါးကိုကော့ကာ ထလာပြီး နောကပြှနလြည့ကြာ ငထွားနှုတခြမ်းတွကေို ဆှဲစုပန်မ်းတယ်..။ ငထွားလည်း အနမ်းမပကြြ အဆောင့မြပကြအြောင် ဂရုစိုကကြာ တရစပ် လိုးဆောင့တ်ော့တယ်..။ ညီညီလည်း တီကောငဆြားပကခြံရသလို တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲ ကော့ကော့သှားပြီး လီးကြီးရဲ့ လိုးဒဏကြို မှိန်းကာ ကော့ကာ ခံနရှောတယ်..။ ဖငသ်ားတွကေို ထိုးနှကဝြငရြောကလြာတဲ့ လီးကြီးရဲ့ အထိအတွေ့က ညီညီအတွကြ အသည်းခိုကအြောင် ကောင်းနတေော့တယ်။

“အား… ရှီး… အား.. ကောင်းလိုကတ်ာ အဈကိုရယ်… အား… ရှီး…”

“အဈကိုလည်းကောင်းတယ်..၊ ညီ့ဖငကြ.. စီးနပြေီး ညီက ညှဈပေးနတေော့.. ဖငထြဲကတောင်.. ပြနမြထုတခြငွဘြူး..၊ ကောင်းလိုကတ်ာ.. တဈညလုံး စိမလြိုးလိုကခြငွတ်ယ်..”

“ညီလည်း.. အဈကို့လီးကြီး.. ဖငထြဲက ထွကသ်ှားရင်.. ရငထြဲမှာရော ဖငထြဲမှာပါ ဟာကနဲ.. ဖြစ်သှားတာပဲ။ အဲ့လို မဟာရအောင်.. အဆကမြပြတ် ဆောင့လြိုးပေးပါ.. အား.. ရှီး…”

“ညီ ပကလြကအြိပပြှီး ခါးအောကမြှာ ခေါငအြုံးခုလိုကြ။ ပုံစံပြောင်းလိုးရအောင်..”

ငထွားက ညီညီရဲ့ ဖငစြအိုရဲရဲလေးကိုကြည့်ပြှီး ဒီလိုဖငကြို လိုးနရလေခွင်ေးဆိုပြီး မိမိကိုယကြို ဂုဏယ်ူကာ လီးကြီးကို ဖငထြဲသို့ ဗှိကနဲ ထိုးသှင်းခလွိုကတ်ယ်။

“အား..ရှီး…အား..”

“ညီ.. နာလို့လားဟင်.. နာလို့လား..”

“မဟုတဘြူး.. ထိလို့.. ထိလို့.. ကောင်းလိုကတ်ာ..”

“ဟား..ဟား..ဟား..”

နှစ်ယောကသ်ား ခပအြုပအြုပကြလေး ရယလြိုကမြိကြတယ်..။ နုဖတအြိစကလြှသော ဖငခြေါင်းထဲသို့ မဲနကပြှောငလြကြ ကြီးမားထွားကြိုင်းလှသော လီးတနကြှီးက ဇိကနဲ ဇွတကြနဲ တိုးဝငကြာ လီးနဲ့ဖင် အံဝငဂြှငကြဖြှဈနတယ်ေ ။ ညီညီကလည်း ဖငကြှီးကို ကော့၍တဖုံ မှှေ၍တခါ ဇကောဝိုင်းပတသ်လိုမွိုး လုပပြေးနတေော့ လီးကြီးက ဖငထြဲကို ထိထိမိမိ စူးစူးနဈနဈဝငပြှီး ကာမရဲ့ အတွေ့ထူး ရမျမကထြူး ရာဂထူးတွကေို မှိနရြရှကေရြေ ခံစားနကြရေတယ် ။ အပေးကောင်း အခံကောင်း ညီညီရဲ့ ပါကငဖြငကြို အားရပါးရ လိုးခွဲပစ်ဆောင့န်ရတေော့ ငထွား အရသာကို အစွဲကြီးစွဲသှားတော့တယ်။

ညီညီလည်း ငထွားရဲ့ အနူးအနှပ် အလိုးအညှောင့တ်ှအေောကမြှာ ကာမရမျမကမြီး ဟုန်းဟုန်းတောကပြှီး ကာမအရသာကို ရကေုနရြခမြေး ခံစားစံစားနတေော့တယ်။

ညီညီက တဟင်းဟင်း တအင်းအင်း ညည်းပြီးခံနတေော့ သူ့ရဲ့အာသာရမျမကြ မပကြကြှကရြလအေောင် ငထွားက အားနဲ့မာနန်ဲ့ လိုးဆောင့ည်ှောင့တ်ယ်..။ ညီညီက ဖငကြှီးကို ဘယည်ာယိမ်းနှဲ့ လှုပရြှားပေးတော့ ငထွား၏ သှေးသားများမှာ ကြှသညထြကကြှှလာပြီး လီးကြောကြီးမှာလည်း အကြော အပျိုင်းပျိုင်းထကာ ပို၍သနမြာလာတော့တယ်..။

“ညီ.. အဈကို တအားဆောင့တ်ော့မယ်‌နောြ…”

“ဖတ်.. ဖတ်.. ဖတ်.. ဖတ်.. ဖတ်..”

“ညီ ခံနိုငလြား.. နာလား.. ကြမ်းလို့ရသေးလား..”

“မနာဘူးအဈကို.. ခံလို့ကောင်းတယ်.. ဆောင့ပြါ… မညှာနဲ့အဈကို.. ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့တ်ာဆောင့ပြါ..”

“ဖတ်.. ဖတ်.. ဖတ်.. ဖတ်.. ဖတ်…”

“အား.. အရမ်းကောင်းတာပဲ.. ရှီး… အဈကိုက လိုးတတလြိုကတ်ာ… အား… ရှီး…”

ငထွားရဲ့ ထိထိမိမိ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ ညီညီတဈယောကြ ကာမစည်းစိမကြို တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ခံစားနရပြေီး လီးကြီးကြှတထြှကမြသှားအောင် ဖငကြှီးကိုကော့ပြီး ငထွားရဲ့ ကြောပြငကြို သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ်။ ခွဖြေားလေးတွကေို ကြေးလိုကဆြန့လြိုကန်ဲ့.. ညီညီတဈယောကြ အကောင်းကြီးကောင်းနတေော့တယ်..။

ငထွားလည်း အပြီးသတ် လိုးတာမို့လားမသိ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ကြမ်းလာပြီး တရှူးရှူးတရှဲရှဲနဲ့ အားသှနခြှနစြိုကြ လိုးညှောင့န်တေော့တယ်…။

“အား.. ရှီး.. ညီရယ်.. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ.. အား… အိုး… အားပါးပါး..”

ငထွား အဆကမြပြတ် အပြင်းအထန် ဆောင့ခြလွိုကပြှီး လီးချောင်းကြီးကို ညီညီ့ဖငထြဲ တဆုံးထိုးထည့်ကာ လရညတ်ှကေို တထုတထြုတ် ပန်းလှှတလြိုကတ်ော့တယ်။

အဲ့နေ့ကစပြီး ညီညီတဈယောကြ ငထွားမှငထွားပဲ ဖြစ်သှားပြီး လဈရငလြဈသလို ငထွားလီးကို လာကိုငတ်ော့တာပဲ။ ငထွားကလည်း ငထနလြေ၊ နရောမရှေးဘူး။ ရှင်းရငရြှင်းသလို လဈရငလြဈသလို ညီညီ့ကို ဘုလှှတလြိုကတ်ာပဲ..။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – အမညမြသိ