ရနကြုနမြှို့လယရြှိ ကြနဒြိုမီနီယံ အဆောကအြအုံကြီးတဈခု။ ထိုအဆောကအြဦးကြီး၏ ၁၀ လှှာတွင် ခတ်မှေီ နောကဆြုံးပေါြ ကရိယာများဖြင့ြ လှပခမ်းနားသော အလှပြငဆြိုငကြှီးတဈခု တညရြှိနသည်ေ။ အလှပြငဆြိုငကြ အမွိုးသမီးများသီးသန့်ဟု ဆိုသောလြည်း အလှပြငပြေးသူများက အသကြ ၂၀ ကြောသ်ာရှိသေးသော ကောငလြေးများ ဖြစ်နသည်ေ။ အလှပြငဆြိုငဟြု ဆိုသောင်ှားလည်း အလှပြုပြငပြေးသူများမှာ အလှပြငဆြိုင် အများစုတွင် တွေ့ရသော မိန်းမစိတပြေါကန်သေော ကောငလြေးများ မဟုတပြါ။ ယောကြွားစဈစဈ ကြားဖြစ်ပြီး ဝတတ်ာစားတာကအစ ယောကြွားပီသသော သူများဖြစ်သည်။ အားလုံး တောင့တ်ောင့ြ ဖြောင့ဖြှောင့လြေးတွေ ခညွြးဖြစ်သည်။
အလှပြငထြိုငခြုံက ၇ ခုံရှိပြီး ကောငလြေးတွကေ အားလုံး စုစုပေါင်း ၁၀ ယောကဖြစ်သည်။ အလှပြငခြန်းကို သီးခွား မှနလြုံခန်းဖြင့ြ ဖြဲ့စည်းထားပြီး ထိုအခန်းထဲတွင် ဆိုဖာနောကမြှီ ထိုငခြုံရှည် ၃ ခုံကို နံရံတွငကြပ်၍ စီတန်းခထွားပြီး အလှပြငဆြရာ ကောငလြေးများ ထိုငန်ကြသေည်။ ဂွာနယဖြတသ်ူကဖတ်၊ mp 4 နားထောငသ်ူက နားထောင်၊ မှနရြှေ့တွငခြေါင်းဖီးသူက ဖီး၊ စကားပြောသူက ပြောနှင့ြ ရှိသောလြည်း ကယွလြောငဆြူညံခွင်းမရှိပဲ တိတဆြိတ် အေးခမွြးလှသည်။
ထိုအလှပြငခြန်း၏ အပြငဖြကတ်ှငတ်ော့ တနဖြိုးကြီးလှသော ဆိုဖာဆကတ်ီ ၂ စုံဖြင့ြ ဧည့ခြန်းကို ဖြဲ့စည်းထားသည်။ ထိုဧည့ခြန်းနှင့ြ အလှပြငခြန်းအကြား အလှပြငခြန်းသို့ ဝငပြေါကန်ားတွငတ်ော့ ကောငတ်ာပုံ စားပြဲတဈခုဖြင့ြ အသကြ ၃၀ ခန့်အရှယ် တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ ချောမောလှပသော အမွိုးသမီးတဈဦးက ထိုငန်လေေ၏။ နေ့လညဘြကမြို့လားမသိ လူကရှင်းနလသေည်ေ။
ဧည့ခြန်းဆိုဖာဆကတ်ီတွင် ဧည့သ်ညအြမွိုးသမီးတဈယောကြ ထိုငန်သည်ေ။ အသကကြ ၃၀ ကြောလြောကြ အသားဖြူဖြူနှင့ြ ထိုငန်တောတောင် သူမ၏ကိုယလြုံး အလှက ပေါလြှငလြှသည်။ ထိုဧည့သ်ည် အမွိုးသမီးသည် လကထြဲမှ အမွိုးသမီး မဂျဂဇင်းကိုဖတရြင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ အလှပြငခြန်းဖကကြို လှမ်း၍ကြည့်သ်ည်။
အလှပြငခြန်းထဲတွငတ်ော့ တဈယောကမြှ အလှပြငန်ခွင်ေး မရှိပါ။ သို့သောင်ှားလည်း လှမ်းလှမ်းကြည့်န်သေော အမွိုးသမီးက တဈယောကယ်ောကကြို လှမ်းမွှောန်ပေုံရသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင် စားပြဲပေါြ၌ အခွိုရည် သံဗူးတဈဘူးနှင့ြ ဖနခြှကတ်ဈခွကရြှိသည်။ ဖနခြှကထြဲမှ အခွိုရညကြ ဖငကြပမြွှသာ ကနွတ်ော့သည်။ အမွိုးသမီးသည် လကထြဲမှ မဂျဂဇင်းစာအုပကြို စာပြဲပေါသ်ို့ တငလြိုကပြှီး အလှပြငမြှနခြန်း ဘကသ်ို့ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။
“ အင်း… တဈနာရီတောင် ကြောလြာပြီ ”
တိုးတိုးလေး ငှီးလိုကပြှီး သကပြှင်းခလွိုကသ်ည်။ ပြီးမှ မကြန်ှာက ပြုံးယောငသ်န်းသှားပြီး ရှေ့စားပြဲပေါမြှ စာအုပကြို လှမ်းယူလိုကသ်ည်။ မကြာလိုကပြါခွေ။ စကားပြောသံကြား၍ အမွိုးသမီးသည် စာအုပမြှမကြန်ှာလှှဲကာ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ အသကြ ၄၀ ခန့် ခပဝြဝ အမွိုးသမီး တဈယောကြ အလှပြငမြှနလြုံခန်း၏ အတွင်းဖကရြှိ တံခါးမှ ဝငလြာ၍ အလှပြငခြန်းကို ဖြတလြွှောကလြာသညကြို တွေ့မှငလြိုကရြသည်။
ဧည့ခြန်းထဲတွင် ထိုငန်သေော အမွိုးသမီးသည် လကထြဲမှ စာအုပကြို ခလွိုကသ်ည်။ အလှပြငခြန်းကို ဖြတလြွှောကလြာသော အမွိုးသမီးကြီးသည် အလှပြငခြန်းဝငပြေါကသ်ို့ ရောကလြာသောအခါ ကောငတ်ာတွင် ထိုငန်သေော ခပဖြှောင့ဖြှောင့ြ အမွိုးသမီးက မတတ်တထြ၍ နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။
“ အဆငပြှရေဲ့လား…မမ ”
“ ပြပေါတယ် ညီမရယ်…။ ဒါကြောင့လြည်း ညီမတို့ဆီကို မမက တဈပတတ်ဈခေါကတ်ော့ ရောကအြောင် လာတာပေါ့”
ပြောလိုကရြင်း လွှောကလြာသော အမွိုးသမီးကြီးသည် စောင့န်သေော အမွိုးသမီး၏ဘေး ဆိုဖာပေါတ်ှင် ဝင်၍ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။
“ လူကို နုံးသှားတာပဲ… ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
“ မမစန်းကလည်း ”
“ ဟုတတ်ယ်… မခွိုရ…၊ ကောငလြေးတွကေ ဝနဆြောငမြှု တအားကောင်းတာ…၊ ညီမလည်း ဝငလြိုကပြါလား”
“ ဟာ… မမစန်းကလည်း ”
စောစောက ထိုငစြောင့န်သေော မခွိုဆိုသည့ြ အမွိုးသမီး မကြန်ှာတဈခုလုံး ရဲသှားလသည်ေ။ ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီးက အအေးအခွိုရည် သံဗူးနှင့ြ ဖနခြှကကြို လငဗြန်းဖြင့တ်င်၍ကိုငကြာ အနားရောကလြာသည်။
“ ကဲ… မခွို … မူလကြီ လုပမြနနေဲ့… ထ ထ…၊ ဒီရောကမြှတော့ တဈခါလောကြ ဝငကြှည့်လိုကစြမ်းပါအေ..”
“ အဲဒီ မမစန်းကလည်း… ”
“ ဘာလဲ… ဒီက အဈမလေးလည်း ဝင်ဦးမလို့လား… လာလေ…”
ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီးက အအေးဗန်းကို စားပြဲပေါသ်ို့ တငလြိုကပြှီး မခွိုဆိုသော အမွိုးသမီး၏လကကြို လှမ်း၍ ကိုငလြိုကသ်ည်။
“ ကဲပါ… ထပါအေ… မခွိုကလည်း… ရောကမြှတော့ မထူးပါဘူး ”
မမစန်းဆိုသော အမွိုးသမီးကြီးကလည်း မခွိုဆိုသော အမွိုးသမီး၏ လကတ်ဈဖကကြို ကိုငကြာ ဆှဲထူလိုကသ်ည်။
“ အာ… မမစန်းကလည်းကြာ…လုပပြှီ.. ”
မခွို ရှကကြိုရှကကြန်းဖြင့ြ ထ၍ မတတ်ပထြရပ် လိုကသ်ည်။
“ ကဲ… ညီမရေ… ဒီက မခွိုကိုလည်း မမလိုပဲ သဘောထားပြီး အဆငပြှအေောင် လုပပြေးလိုကပြါကြာ ”
မမစန်းဆိုသော အမွိုးသမီးကြီးက ပြောလည်းပြော စလင်းဘတထြဲမှ ငှတဈေသောင်းငါးထောငကြိုလည်း ထုတယ်ူ၍ ပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မမစန်းက ပြောလိုကသ်ေးသည်။
“ စကရြှငပြဲနောြ ”
“ဟုတကြဲ့… မမ”
ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီး ခေါရြာနောကသ်ို့ မခွို ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြင့ြ ပါသှားသည်။ မမစန်းဆိုသော အမွိုးသမီးကြီး၏ အမညကြ ဒေါစြန်းစန်းနှယမြှင့ြ ဖြစ်သည်။ မခွိုဆိုသော အမွိုးသမီး၏ အမညကြ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောကစြလုံးက ငှကြေေးသုံဖြုန်းနိုငသ်ော လုပင်န်းရှငတ်ှေ ဖြစ်ကြသည်။ မမစန်းက အသကြ ၄၂ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ခငပြှန်းသညကြ ကြယလြှနသ်ှားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ မုဆိုးမဖြစ်သည်။ မခွိုက အသကြ ၃၈ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး ခငပြှန်းသညဖြစ်သူက အမရေိကားတွင် သှားရောကြ အလုပလြုပန်သညေမြှာ ၃ နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဒီတော့ နှစ်ဦးစလုံး လိုအပခြကြြ တူညီနသေူတွဖြစ်ေသည်။
မမစန်းက ဒီနရောကို မကြာခဏ လာတတပြှီး မခွိုကို ရောကဖြူးအောင် လိုကခြဲ့ပါလားဟု ခေါခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီး လကဆြှဲခေါဆြောငရြာသို့ လိုကပြါလာသော မခွိုသည် အလှပြငခြန်းအတွင်း ဖြတလြွှောကလြာပြီး တဖကရြှိ အလှပြငခြန်းတံခါးပေါကြ အနီးသို့ ရောကရြှိလာသည်။ ထိုနရောတွင် ဆိုဖာထိုငခြုံရှည် နှစ်ခုဖြင့ြ ကောငလြေးတွေ ထိုငန်ကြသေည်။ ထိုနရောသို့အရောကြ ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီးက ရပ်၍ မခွိုလည်း ရပလြိုကသ်ည်။
“ ကဲ… မမ… ဒီမှာအားလုံး ၈ ယောကရြှိတယ်…။ မမ အကြိုကြ ရှေးပတေော့.. ”
ရဲကနဲဖြစ်သှားသော မကြန်ှာလေးဖြင့ြ မခွိုက ကောငလြေးတွကေို ကြည့်သ်ည်။ အားလုံး ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့န်ှင့ြ ရုပခြွောချောလေးတွေ။ အားလုံး၏ သနစြှမ်းမှုကလည်း အတူတူလောကပြင် ဖြစ်နိုင်၍ မခွို ဘယသ်ူ့ကို ရှေးရမှန်းမသိ ဖြစ်နသည်ေ။
“ ဒီဖကကြ နှစ်ယောကကြတော့ တဈပတမြှ တဈခါပဲလာတဲ့ အခွိနပျိုင်းတွလေေ…။ ဟိုဖကကြ ၆ ယောကကြတော့ ဒီက ပငတ်ိုငတ်ှပေေါ့ ”
မခွို တခါတလမှေ လာသညဆြိုသော ကောငလြေးနှစ်ယောကကြို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ မခွို၏စိတထြဲတွင် ပငတ်ိုင် ၆ ယောကကြ နောငလြည်း အခွိနမြရှေးတွေ့နိုငသ်ည်။ တခါတလမှလောသော နှစ်ယောကကြ ကြုံတွေ့ရခဲ၍ ထိုနှစ်ယောကထြဲမှ ရှေးရန် ကြံစညလြိုကသ်ည်။ တဈယောကကြ အသားလတလြတ်၊ တဈယောကကြ အသားဖြူဖြူ၊ နှစ်ယောကစြလုံး လုံးတူဒေါကတ်ူမို့ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ၏ မကြလြုံးက ထိုကောငလြေးနှစ်ယောကြ၏ ခွမမွေားဆီသို့ ရောကသ်ှားသည်။
“ သူနဲ့ပဲသှားမယ် ”
အသားလတလြတကြောငလြေးက မခွိုကို ပြုံး၍ကြည့်ရြင်း မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။
“ ကာစတနမြာ စိတခြမွြးသာဖို့က အဓိကနောြ ”
“ ဟုတကြဲ့ မမ ”
ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီး၏ သတိပေးစကားကို ကောငလြေးက ခေါင်းညိတ်၍ တုန့်ပြနလြိုကသ်ည်။ ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီးက နံရံအပေါဖြကတ်ှင် ကပထြားသော မှနဘြီရိုလေး၏ တံခါးကို လှမ်း၍ ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ နံပါတပြှား ခွိတဆြှဲထားသော သော့တဈချောင်းကို ဖြုတကြာ ကောငလြေးလကထြဲသို့ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။
“ အခန်း ၇ ကို သှားတော့ ”
ကောငလြေးက ရှေ့က၊ မခွိုက နောကကြ၊ အလှပြငဆြိုင် မှနလြုံခန်း၏ နောကဖြကတ်ံခါးမှနေ၍ အထဲသို့ ဝငလြာခဲ့သည်။ ကောငတ်ာမှ အမွိုးသမီးကတော့ နခေဲ့သည်။ အထဲတွင် တည်းခိုခန်းများကဲ့သို့ နံပါတတ်ပထြားသော အခန်းများ အစီအရီ ရှိနသည်ေ။ နံပါတ် ၇ တပထြားသော အခန်းကို ကောငလြေးက သော့ဖြင့လြိုကသ်ည်။
“ ဝငလြေ…မမ ”
မခွိုက ရှေ့က၊ ကောငလြေးက နောကမြှ အခန်းထဲသို့ဝငလြိုကပြှီး ကောငလြေးက အခန်းတံခါးကို သော့ခတ်၍ ပိတလြိုကသ်ည်။ အခန်းက ၁၅ ပေ ပတလြညလြောကြ ရှိမညထြငသ်ည်။ အလယတ်ှင် တဈယောကအြိပလြည်းမက နှစ်ယောကအြိပလြည်း မကသွော ဇက ကုတငတ်ဈလုံးပေါတ်ှင် မှေ့ယာထူကြီးတဈလုံးနှင့ြ အိပယ်ာကို ခမ်းခမ်းနားနား ပြငဆြငထြားသည်။ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူက ကုတငစြောင်းတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ကောငလြေးက သူ့အင်ျကြီကိုခွှတ်၍ နံရံမှခွိတတ်ှင် ခွိတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မခွိုဘေး ကုတငစြောင်းတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
အခန်းထဲရောကကြတည်းက ကောငလြေးကို ငေး၍ကြည့်န်သေော မခွိုက ကောငလြေးကိုဖကြ၍ ပါးနှစ်ဖကကြို အားရပါးရ နမ်းလိုကသ်ည်။ ကောငလြေးက လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ မခွို၏ခါးကို ဖကထြားရင်း တငသ်ားတဈဖကကြို ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ။
“ မင်းနာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ ”
“ ဇောဇြောြ လို့ပဲ ခေါပြါ မမ ”
“ အင်းလေ နာမညရြင်းကိုတော့ ဘယပြှောပါ့မလဲ…။ မမနာမညကြ နာမညအြမှနန်ောြ… မခွိုလို့ခေါတ်ယ် ”
“ ဟုတကြဲ့… မမ…။ ကြှနတ်ောြ အဝတတ်ှေ ခွှတပြေးမယန်ောြ… ”
“ ဇော့ျ…သဘောပဲ… ”
ဇောဇြောကြ မခွိုကို အားဖြင့ည်ှဈ၍ ဖကကြာ ပါးနှစ်ဖကကြို နမ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မခွို၏အင်ျကြီကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ခွှတပြေးရင်း ထွကပြေါလြာသော အသားစိုငလြေးများ ပခုံးသားလေးတွကအေစ နှုတခြမ်းနှင့ြ ဖိ၍ဖိ၍ စုပကြာ နမ်းပေးသည်။ နမ်းရင်း ခွှတရြင်းဖြင့ြ နောကဆြုံး အောကခြံဘရာစီယာပါ ကြှတသ်ှားသော အခါတွငတ်ော့ လုံးဝန်းသော နို့အုံနှစ်လုံးက အိတွဲတွဲလေး ထွကပြေါလြာသည်။ နို့အုံသားလေးတွကေို နှုတခြမ်းဖြင့ြ ဖိလိုကြ ညှပလြိုကြ စုပလြိုကဖြှင့ြ နမ်းပေးရင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို စို့ပေးလိုကသ်ည်။ ထိုသို့ နို့သီးလေးတွကေို စုပပြေးနသေော အခွိနတ်ှင် နို့အုံကိုလည်း လကဖြှင့ြ အသာဆုပကြိုငပြှီး ခွပေေးနသည်ေ။
မခွို ရငကြိုကော့ပြီး မကြန်ှာကိုမော့ကာ မကြလြုံးတွကေ စင်းပြီး မှိတန်သည်ေ။ ပြီးတော့ သူမ၏ လကတ်ဈဖကကြလည်း ဇောဇြောြ၏ လညပြင်းကိုဖကကြာ သူမ၏ ရငဘြတတ်ှကေို အတင်းကပ်၍ ပေးနသည်ေ။ နို့နှစ်လုံးကို စေ့ငှအောင် စို့ပေးပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ ဇောဇြောကြ မခွို၏ခါးကိုပြေ့ကာ ပကလြကလြှနပြေးရင်း အနည်းငယမြွှ စူထွကစြပြုနပြေီဖြစ်သော ဗိုကသ်ားများကို နမ်းရင်း ထဘီကိုအောကသ်ို့ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ထဘီက ခကြအြောကရြောကသ်ှားတော့ အောကခြံ ဘောင်းဘီကြိုးက ပေါလြာသည်။
ဇောဇြောကြ ထဘီကို ခွဖြေားဘကမြှနေ၍ ကြင်းလုံးခွှတပြဈလိုကပြှီး မခွို၏ ကြိုးတပခြှထောကပြါ ဘောင်းဘီကိုပါ ခွှတပြဈလိုကြ၏။ အဝတတ်ှေ အားလုံး ကြှတသ်ှားသောအခါ အမှှေးထူထူဖြင့ြ စောကဖြုတကြှီးက ခုံးခုံးကြီး ထွကပြေါလြာလေ သည်။ ဆီးခုံမှ အမှှေးစပလြေးများအထိ နှုတခြမ်းဖြင့ြ ဖိကပန်မ်းစုပပြှီး ပေါငလြုံးကြီးတွကေိုပါ နမ်းသည်။ လကတ်ဈဖကကြ စောကဖြုတကြှီးပေါအြုပ်၍ အမှှေးတွကေို ထိုးဖြရင်း ဖြဖြလေး ပြတပြေးနသည်ေ။ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုကြားမှ စောကရြညကြှညကြလေးများ စိမ့ပြှီး ထွကပြေါလြာတာကို တွေ့လိုကရြသည်။
“ မမ… ကြှနတ်ောြ မှုတပြေးရမလား… ”
“ အင်း ”
“ မုန့်ဖိုးပေးရမယန်ောြ ”
“ ပေးမှာပေါ့… ပြီးအောငတ်ော့ မမှုတန်ဲ့နောြ ”
“ ဟုတကြဲ့ပါ ”
ဇောဇြောကြ မခွို၏ ပေါငန်ှဈလုံးကို ကား၍ ထောငကြာ ပေါငကြှားသို့ မကြန်ှာအပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လွှာကို အပြားလိုကထြုတ်၍ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို အောကမြှနေ၍ အပေါသ်ို့ ပင့ကြာ သုံးလေးကြိမမြွှ ယကတ်ငလြိုကသ်ည်။
“ အ… အ… ဟင်း… ဇောဇြောရြယ်… မောငလြေးရယ် … ”
မခွို အသံထွကအြောငပြင် ငှီးလိုကရြသည်။ ပြူးထွကန်သေော စောကစြိက လွှာဖြင့ြ ဒရှတတ်ိုကြ ပြတတ်ိုကသ်ည့ြ ဒဏကြို မခံနိုငပြေ။ ဇောဇြောကြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို လကမြနှစ်ဘကဖြှင့ြ အသာဖိဖြဲလိုကသ်ည်။ အမှနကြ စောကစြိကို ဆကြ၍ စုပပြေးရန် ဖြစ်သောလြည်း ဒါက မှုတတ်ာနှင့ြ ပြီးချင်သ်ူများ အတွကသ်ာ ဖြစ်သည်။ အခု မမက ပြီးအောင် မလုပပြေးရန် မှာထားသညကြို သတိရသောကြောင့ြ စောကစြိကို ဆကမြစုပပြေးတော့ပဲ ဖြဲထား၍ ပြဲနသေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုကြားသို့ လွှာကိုထိုးသှင်းကာ ပတလြညလြှည့ြ ယကပြေးလိုကသ်ည်။ လွှာကို နကသ်ထကန်ကအြောင် အထဲသို့ ထိုးသှင်းခွင်းမွိုး မဟုတပြဲ စောကပြတတ်ှင်းဝ အတွင်းနားလေးကို သာ ယကပြေးခွင်းဖြစ်သည်။
အံကြိတ်၍ ဝမ်းခေါင်းသံဖြင့ြ တအင်းအင်း ငှီးရင်း မခွို၏ ပေါငကြှီးတွကေ ပေါငကြှားမှ ဇောဇြောြ၏ခေါင်းကို ညှပလြိုကခြှာလိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ တခဏအတွင်းမှာပင် စောကပြတထြဲမှ တဖြေးဖြေး စိမ့ထြှကလြာသော အရညကြှညမြွားမှာ ပစွလြာသညကြို လွှာဖြားမှတဆင့ြ သိရှိလိုကရြသည်။ ဇောဇြောကြ စောကခြေါင်းထဲမှ လွှာကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုကို ခပဖြှဖြလေး ယကပြေးကာ သူ၏ခေါင်းကို ကြှလိုကသ်ည်။
“ အင်းဟင်းဟင်း… မောငလြေးရယ်… မောလိုကတ်ာကြယ် ”
“ နားဦးမလား…မမ ”
“ ခဏနားပါရစေဦး မောငလြေးရယ်…။ နိုမို့ဆို ထည့လြည်းထည့ြ ပြီးလည်းပြီး ဖြစ်သှားမှာ စိုးလို့ပါ … နောြ ”
ဇောဇြောြ ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ အခန်းထောင့ရြှိ ရခေဲသတ်ေတာလေးထဲမှ ရသန်ေ့ဘူးကို ဖောကြ၍ ဖနခြှကထြဲ ထည့ကြာ ယူလာပေးသည်။
“ မမ…သောကလြိုကပြါဦး ”
“ အင်း… မင်းလည်း သောကျဦးလေ ”
ဇောဇြောဆြိုသော ကောငလြေးက ခေါင်းညိတပြှသည်။ မခွိုက ရသေောကပြှီးတော့ ဖနခြှကကြို ပြနယ်ူသှားပြီး သူလည်း ဖနခြှကတ်ဈဝကလြောကြ ရထညေ့သ်ောကသ်ည်။ အဝတအြစားကင်းမဲ့၍ ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်နသေူက ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ။ သူမ၏ ဖြူဖြေး တောင့တ်င်းလှပသည့ြ ခန်ဓာကိုယအြား ဇောဇြော့မြကြလြုံးများက သာမန် အကြည့်ဖြှင့သ်ာ ကြည့်သ်ောလြည်း မခွိုကမူ ယခုအခွိနအြထိ ပုဆိုးဝတထြားဆဲဖြစ်သော ဇောဇြောဆြိုသော ကောငလြေးကို မပြတကြှည့န်မေိသည်။
“ မမ…လုပရြတော့မလား… ”
“ အင်းလေ ”
“ မမက ဘယလြိုပုံစံမွိုးကို အကြိုကဆြုံးလဲ… ”
“ နေဦး… မင်းဟာကို ကြည့်ခြငွသ်ေးတယ် ”
ဇောဇြောကြ ခါးမှပုဆိုးကို ခွှတ်၍ ကုတငခြှရင်ေးဖကရြှိ ကုတငတ်ိုငပြေါသ်ို့ ပစ်တငလြိုကသ်ည်။ ရုတတ်ရကြ ပေါထြှကလြာသော လီးကြီးက အရှယန်ှင့တ်ောင် မမွှဟု ပြောရမလောကပြင် ဖြစ်သည်။ အရှညကြ ၆ လကမြအောကြ ကမွည့ပြုံမရှိပေ။ လုံးပတကြ လကတ်ဈကိုင် ပြည့ပြှည့ခြန့်။ လီးကြီးက တောငန်ပြေီ ဖြစ်သောလြည်း သိပပြှီးတော့ မာသေးပုံမရ။
“ မမ… ကိုငခြငွရြင် ကိုငလြေ ”
ဇောဇြောကြ ပြောရင်း ကုတငဘြေးသို့ ကပပြေးသည်။ မခွိုလည်း အိပယ်ာပေါြ ပကလြကအြနအထေားမှ ဇောဇြောရြှိရာဘကသ်ို့ စောင်းပြီး လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လီးကြီးကို လှမ်းဆုပလြိုကလြသည်ေ။ လီး၏နှေးထွေးသော အပူငှေ့က သူမလကဖြဝါးသို့ စီးဝငသ်ှားခိုကြ စောကပြတဝြမှ စဈကနဲ ခံစားလိုကရြသဖြင့ြ မခွို ပေါငန်ှဈလုံးကို လိမထြားလိုကရြလသည်ေ။ ခပဖြှည်းဖြည်း ဂွင်းတိုကပြေးနရောမှ လီးက စံခွိနတ်ငအြောင် မာတင်းလာပြီး အကြောကြီးတွကေ အပျိုင်းပျိုင်း ခုံး၍ထလာသည်။
“ လာ… မောငလြေးရယ်… မမကို ဒီကုတငစြောင်းမှာပဲ လုပပြေးပါ ”
မခွိုက လီးကိုကိုငရြင်း စိတမြထိန်းနိုင်၍ အလုပစြရန် ပြောလိုကပြှီး လီးကိုလကမြှ လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ခန်ဓာကိုယအြား ကုတငပြေါြ ကန့်လန့်ဖြတအြိပရြင်း တငသ်ားကြီးများကို ကုတငစြောင်းတွငတ်ငကြာ ပေါငကြား၍ ခွနှစ်ေချောင်းကို ကုတငအြောကသ်ို့ ခလွိုကြ၏။ ဇောဇြောကြ သူမပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ဝငရြပလြိုကရြင်း စောစောက ရသေောကစြဉြ နံရံတွငခြွိတထြားသော အင်ျကြီအိတထြဲမှ ယူလာပုံရသော ကြနဒြုံးကိုဖောကြ၍ လီးတွင် စွပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ရှေ့သို့ တိုးကပလြိုကပြှီး လီးတနတ်ဈခုလုံးကို မခွို၏ အမှှေးထူထူဖြင့ြ ခုံးထနသေော စောကဖြုတကြှီးပေါသ်ို့ အလွားလိုကတ်ငကြာ ရှေ့တိုးနောကင်ငဖြှင့ြ အမှှေးတွကြေား ထိုးသှင်း ပြတပြေးလိုကသ်ည်။
“ ဟင်း…ဟင်း…ဟင်း…ယားတယ်…ဟင်း… ”
စောကဖြုတအြုံပေါမြှ လီးတနကြှီးကို လွှောကနဲ နောကသ်ို့ဆုတလြိုကပြှီး စောကစြေ့ပြူးပြူးကြီးကို လီးထိပဖြှင့ြ နှစ်ခကြမြွှထိုးကာ စောကစြေ့ပေါသ်ို့ လီးထိပဖြွားကိုတင်၍ ပြတသ်ပထြိုးဆှနသည်ေ။ တဟင်းဟင်း ငှီးငှူမှညတ်မ်းရင်း မခွိုတဈယောကြ ဖငကြှီးတွေ ကော့ကော့တကလြာသည်။ လီးထိပကြို စောကစြေ့အောကသ်ို့ ဆှဲခလွိုကပြှီး စောကခြေါင်းဝသို့ တေ့ကာ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိ၍ ညငည်ငသ်ာသာ ဆကတ်ိုကသ်ှင်းလိုကသ်ည်။
မခွို၏ မေးဖြားလေး မော့တကသ်ှားပြီး နှုတခြမ်းနှစ်လှှာမှာ ဟ၍သှားသည်။ အလိုးမခံရသညမြှာ ၃ နှစ်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့ြ သူမစောကခြေါင်းက စေးကပကြဉွြးမှောင်းနသည်ေ။ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ လီးကြီးက တဖြည်းဖြည်း ထိုးခွဲဝငရြောကလြာသောအခါ လီးကိုငံ့လင့န်သညေမြှာ ကြာပြီဖြစ်သော စောကပြတအြတွင်းသား ကြှကသ်ားမွှငမြွားက အလုအယကြ ဝိုင်းဝန်းဆှဲယူကြသည်။ အရညကြှညမြွားကလည်း ဆကတ်ိုကြ စိမ့ထြှကလြာကြသည်။
အလိုလိုနရင်ေး မခွို မောနလသေည်ေ။ ဇောဇြောကြ လီးကို တဝကသ်ာသာလောကသ်ာ ထုတ်၍ လေးငါးကြိမမြွှ ခပဆြတဆြတလြေး ဆောင့လြိုးပြီးမှ နို့တဈဖကကြို လကဖြှင့လြှမ်း၍ နယရြင်း လီးကို တဆုံးတဆုံး ထုတ်၍ ဆောင့လြိုးပေးလိုကသ်ည်။ မကြလြုံးနှစ်လုံးကို အတင်းမှိတရြင်း မခွို၏ ဦးခေါင်းမှာ ရမ်းခါနသည်ေ။ ဇောဇြောြ လိုးတာက ပညာသားပါသည်။ လီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ သမားရိုးကြ ပုံမှနအြတိုင်း လိုးသှင်းနခွင်ေးမွိုး မဟုတပြဲ ခါးကိုအသုံးခကြာ လီးကို ဘေးဘယည်ာ စောင်း၍တမွိုး အပေါသ်ို့ကော့၍တဖုံ အောကသ်ို့စိုကြ၍တခါ လေးဘကလြေးတန် ပြည့စြုံအောင် တဆုံးတဆုံးထုတ်၍ ခပန်ာနာ ဆောင့လြိုးပေးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။
ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူမှာ ရငဘြတကြော့တကလြာလိုကြ ကုတငစြောင်းမှ ဖငကြှီးတွေ ကြှတကလြာလိုကဖြှင့ြ တကိုယလြုံး ယောကယ်ကခြပလြကြြ တခါဘူးမွှ မကြုံဖူးသည့ြ အရသာကို ဖြတဖြှတလြူး ခံစားနရသေည်။
“ ဖြတ်…ဇွတ်…ပလှတ်…”
“ကြှတ်… ကြှတ်… ကြှတ်… ဟင်း… ဟင်းဟင်.. ကြှတကြွှတ် ”
ဇောဇြောြ၏လကကြ နို့နှစ်လုံးကို အလှတမြပေး မနားတမ်းညှဈလွှကြ လီးကလည်း အားပါပါဖြင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကြ မနားတမ်းဆောင့လြွှကြ ဒရစပလြိုးလိုကြ ခပဖြှေးဖြေးလေး မှေးဆောင့လြိုကဖြှင့ြ သူ၏စိတကြို ထိန်းကာ ပညာသားပါပါ လိုးပေးလွှကရြှိသည်။ မခံရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူမှာ ခပစြောစောကလည်း ဇောဇြောြ ဘာဂွာမှုတထြားသော အရှိနဖြှင့ြ ပြီးချင်စြိတမြှာ ပြင်းပြ၍လာသည်။ တကိုယလြုံးလည်း ဆိမ့တ်ကလြာလသည်ေ။ နောကတ်ဈခွီကြမှ လေးဖကကြုန်း၍ အခွိနကြှာကြာလေး အားရှိပါးရှိ ခံတော့မညဟြု မခွိုတွေးလိုကသ်ည်။
“ ဇောြ… ဇောြ… မမပေါြ မှောကြ… မှောကခြလွိုကြ..”
ဇောဇြောတ်ို့က ကြှမ်းပြီးသားပါ အမွိုးသမီး ပြီးတော့မည်။ သူမအပေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကတ်ော့ အမွိုးသမီးက အတင်းကြုံး၍ ဖကထြားသည်။ ဇောဇြောကြ မခွို၏ ဘယဖြကန်ို့ကိုငုံ့၍ အားဖြင့ြ စုပကြာ စို့ပေးရင်း သူ၏အားပါသော ဆောင့ခြကြမြွားကို အမှင့ဆြုံး အရှိနသ်ို့တငကြာ အပြင်းထနဆြုံး ဆောင့လြိုးပေးလိုကသ်ည်။
“အီး… အ… အမလေး… အား… ကြှတကြွှတ်… ကြှတ်… ဟင်း…”
မခွို၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးမှာ တောင့ကြနဲ ကော့တကသ်ှားပြီး ဆတဆြတခြါသှားသည်။ ပြီး ဟင်းခနဲ သကပြှင်းခကြာ ငှိမကြသွှားတော့မှ ဇောဇြောကြ သူ့ဆောင့အြားကိုလွှော့ကာ လီးကို တဈဝကလြောကသ်ာ ထုတ်၍ ခပဖြှေးဖြေး တဈခကြခြငွြး ဆောင့ပြေးသည်။ မခွိုတဈယောကြ ကြေးစားထံမှရသော ကာမအရသာကို ခုံမငစြှဲလမ်း သှားပပြေီ။ ပြီးတော့ အလိုးကောင်းသော ဇောဇြောဆြိုသော ကောငလြေးကိုလည်း ခငတ်ှယသ်ှားမိသည်။
“ တောပြှီ ဇောြ… ရပြီ ”
သူမစကားအဆုံး ဇောဇြောကြ လီးကိုနောကသ်ို့ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲထုတကြာ သချောနမ်းပေးသည်။
“ တို့ခဏနားပြီး တဈခွီထပလြုပကြှတာပေါ့ ”
“ဟုတကြဲ့…မမ”
ဇောဇြောကြ ပြောပြီးသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ အိပခြန်းနှင့ြ ဆကလြွှကရြှိသော ရချိုးခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ မခွိုကတော့ နောကပြှီးတော့မှပဲ ရဆေေးတော့မညဟြု တွေးလွှကြ အိပယ်ာထကတ်ှငလြှဲ၍ ကနွန်ခေဲ့လသည်ေ။
ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူတဈယောကြ ထိုနရော ထိုဌာနသို့ တဈပတလြွှင် တဈခါ ရောကဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမရောကတ်ိုင်း ဇောဇြောကြို တွေ့ရသည် မဟုတ်။ ရှိတဲ့သူနဲ့ဘဲ သှားခဲ့သည်။ ဇောဇြောန်ှင့တ်ော့ နောကထြပ် နှစ်ကြိမလြောကြ သှားဖြစ်ခဲ့ပြီး နောကပျိုင်းတွင် ဇောဇြောကြို မတွေ့ရတော့ပေ။ မေးမှန်းကြည့်တ်ော့ ကုမျပဏီတဈခုတွင် အလုပဝြငသ်ှားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုကရြ၏။ ဒါပမေဲ့ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ၏ စိတထြဲတွငတ်ော့ ဇောဇြောဆြိုသော ကောငလြေးကို မကြာခဏ တမ်းတ နမေိခဲ့တာတော့ အမှနပြင် ဖြစ်တော့သည်။
—————————————-
ရစကေရြမှှေားများ တဖြားဖြား လှှင့တ်ကအြောင် လကန်ှဈဖကကြို အားနှင့မြာနဖြှင့် လှုပရြှားကူးခတရြင်း ဖြေးဖြူသော ခွထေောကလြေးနှစ်ဖကကြ ဘယည်ာခွဲ၍ ထားကာ လှုပရြှားနသည်ေ။ အပြာရောငသ်န်းနသေော ရတွင်ေ အဖြူရောငပြန်းပြင့်လေး လူးလှိမ့န်သည်ေ့သဖြယ် ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြားကနဲ တကသ်ှားသော ရစကေရြမှှောများနှင့် အတူ အဖြူရောငပြန်းပြင့်လေးက ကနဘြောငသ်ို့ တကသ်ော လှခေါးလကရြမ်းကို ကိုငကြာ တဖြေးဖြေး လှခေါးထဈများကို နင်းရင်း ရကေူးကနဘြောငပြေါသ်ို့ တကလြာသည်။
ပျိုမှဈနုနယသ်ော မိန်းကလေးတဈယောကြ ဝတထြားသော ရကေူးဝတစြုံက ကြညပြှာရောငလြေး၊ သူမ၏ ဝင်းဝါသော အသားအရနှငေ့ြ လိုကဖြကလြှသည်။ တကိုယလြုံးတွင် တငကြနွန်သေော ရစကေရြပေေါကလြေးများက နံနကခြင်း နရေောငခြှညအြောကတ်ှင် သူမ၏ ဝါရှှသေော အသားအရညလြေးနှင့ြ လိုကဖြကစြှာ တနဆြာဆငန်ကြသေည်။
ရကေူးကနဘြောငပြေါသ်ို့ ရောကလြာသော မိန်းကလေးက သူမ၏ ကိုယပြေါမြှ ရစကေရြပေေါကမြွားကို လကဖြှင့ြ သပခြနွသည်ေ။ ဒရင်းဘတပြေါတ်ှင် ထိုင်၍ မဂျဂဇင်းဖတန်သေော ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူက လကထြဲတွင် စာအုပကြိုပိတ်၍ ဘေးရှိစားပြဲလေးပေါြ တငလြိုကပြှီး သမီးဖြစ်သူ မိုးသန်တာမှင့်ကို လှမ်း၍ ကြည့်လြိုကသ်ည်။
သမီးလေး အတောထြှားပြီး လှလာတာဘဲ။ အင်းလေ သူ့အသကြ ၂၀ ပြည့ပြှီးပြီဘဲ။ ငါတောငမြှ အသကြ ၄၀ ထဲဝငန်ပြေီ။ သမီးကိုယလြုံးက ငါငယင်ယတ်ုန်းကလိုဘဲ အခွိုးကပြှီး လှတာဘဲ။ မကြန်ှာက သူအဖနေဲ့ဆငတ်ော့ နှာခေါင်းက ပိုလှတာပေ့ါ…။ အတွေးအဆုံး သူမ၏ရှေ့ဖကသ်ို့ ဖြတ်၍လွှောကလြာသော သမီးဖြစ်သူက လှည့ကြှည့ပြှီး ပြုံးပြသည်။
“ မာမီ ဘာကြည့်ျ……’’
“ သမီးလေးကို လှလို့ကြည့်န်တော… ’’
“ ဟုတပြါဘူးနောြ သမီးက မာမီလောကြ မလှပါဘူး’’
“ သမီးက ပိုလှပါတယကြှယ် .. ကဲကဲ.. အဝတလြဲခညွြ… အအေးမိဦးမယ်… ’’
သမီးဖြစ်သူ လွှောကသ်ှားသောနောကသ်ို့ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူတဈယောကြ မဂျဂဇင်းစာအုပကြို ကောကယ်ူ၍ လိုကလြာခဲ့မိသည်။ ရကေူးကနဘြေးနားတွင် လုပထြားသော အဝတအြစားလဲသည့န်ရော အဆောကအြဦးလေးကို တံခါးမပိတဘြဲ မိုးသန်တာမှင့ြ အဝတအြစား လဲနသည်ေ။ ရကေူးကနကြ ကိုယ့်ခွံထဲ ကိုယအြိမရြှေ့က ကန်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာက မာမီနှင့သ်ူ နှစ်ယောကထြဲ။ ဒီတော့ တံခါးကို မပိတတ်ော့ပေ။ သမီး အဝတအြစားလဲနသညေကြို တံခါးဝမှရပ်၍ ကြည့်န်မေိသည်။
“ လှလိုကတ်ဲ့ သမီးလေးရယ်… ဟင်…..’’
ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ ခေါင်းနပမ်း ကြီးသှားသည်။ တကိုယလြုံးခွှတ်၍ အဝတအြစားလဲနသော သမီး၏ ကိုယပြေါမြှ လုံးလုံးကစွကြစွြ လကသ်ီးဆုပမြွှ နို့လေးနှစ်လုံး ထိုနို့လေးများထိပမြှ နို့သီးလေးများ ရှိသင့်သညထြကြ ပို၍ကြီးနသည်ေ။ သူမသမီးကို နေ့စဉလြိုလို သတိထားကြည့်မြိသည့ကြှားက ဒီနို့သီးလေးနှစ်လုံးက မကြစြိရှေ့တွင် တဖြေးဖြေး ကြီးလာသည်။ သူ့ဘာသာဘဲ ကိုငလြို့လား… ဒါမှမဟုတ် ယောကြွားလေး တဈယောကယ်ောကန်ဲ့ဘဲ…. အင်းလေ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သမီးက ငယတ်ော့တာမှာ မဟုတဘြဲ… ဘှဲ့ရလို့ အလုပတ်ောင် ဝငန်ပြေီဘဲ။ ဒါပမေဲ့ မမှားတနတ်ာ မမှားရအောင် တဈနေ့လောကတ်ော့ ပြောထားဦးမှဘဲ ဟုတွေးရင်း သူမတို့နှစ်ထပတ်ိုကြ ကြီးရှိရာသို့ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူတဈယောကြ ဆကြ၍ လွှောကလြာခဲ့လတေော့သည်။
—————————————-
ကုန်းထားတော ဖငကြှီးနှစ်လုံးက သာမနအြနအထေား မဟုတဘြဲ ကော့တင်းထားသဖြင့် ပို၍ စွဲမကစြရာ ကောင်းနသည်ေ။ နောကသ်ို့ ပြူးထွကန်သေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကြားတွင် တိုးဝငည်ှပန်သေော လီးတနကြှီးက ဆကြ၍သှင်းလွှင် ရပါလွှကဖြှင့ြ မသှင်းဘဲ ဒဈသာသာ လကတ်ဈလုံးမွှဖြင့ြ စောကခြေါင်းဝတွင် နှဲ့နပြေီး လကန်ှဈဖကဖြှင့် ကုန်းထား၍ အောကသ်ို့ ငိုကကြနွသေော နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲကာ နို့သီးလေးတွကေို လကည်ှိုး လကမြတို့ဖြင့ြ ပြတန်သည်ေ။
“ အောင်… လုပမြှာဖြင့် လုပကြှာ.. မနတတေတ်ော့ဘူး …. ’’
စိတမြရှညစြှာ ပြောလိုကသ်ောလြည်း အသံလေးက တုနတ်ုနရြငရြငလြေး ဖြစ်နသည်ေ။ စောကခြေါင်းဝတွင် နှဲ့နသည်ေ့ လီးဒဈကြီး၏ ဒဏန်ှင့ြ အခွခေံနရသေော နို့သီးနှစ်လုံး၏ ရသတို့ပါ ပေါင်းစပလြွှကြ တကိုယလြုံးမှ အသှေးအသားတို့က မခံမရပန်ိုငစြှာ လှုပရြှားခံစားလွှကြ စောကရြညကြှညတ်ို့ကို အတင်းညှဈထုတပြေးနသည်ေ။ စောကခြေါင်းဝတွင် စိုသထကြ စိုလာသညကြို ဒဈကြီးက သိနသည်ေ။
“ မိုးကလည်းကြာ… အောငကြ မိုးကို ကောင်းအောင် လုပပြေးနတော… စိတရြှညမြှပေါ့…”
“ကြှတ်.. လုပမြှာဖြင့် လုပတ်ော့ကြာ…ကဲကဲ…”
မိုးသန်တာမှင့် စိတမြရှညန်ိုငတ်ော့ဘဲ ကုန်း၍ ကော့တငထြားသော သူမ၏ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ပစ်ပစ်ပြီး ဆောင့ပြဈလိုကသ်ည်။ နောကကြနေ ဆောင့သ်ှင်းသလောကတ်ော့ လီးကမဝင်။ တဝကသ်ာသာ လောကထြိတော့ လီးကြီးက စောကခြေါင်းထဲ ဝငသ်ှားသဖြင့် မိုးသန်တာမှင့ြ နည်းနည်းတော့ ကြနပေသ်ှားသည်။ ကောငမြလေး ဒီလိုဖြစ် ဒီလိုလုပအြောင် တမငလြုပန်သေော အောငကြိုမင်းကလည်း စိတထြဲကြနပေသ်ှားပြီး သူ့လကတ်ဈဖကကြို နို့အုံမှ ဖယကြာ ခါးသေးသေးကလေးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့် ထိန်းကိုငရြင်း လီးကိုဖိ၍ သှင်းလိုကသ်ည်။
“ ပလှတ်.. ဗွဈ..”
“အာ..ဟာ… ”
မိုးသန်တာမှင့် ခေါင်းလေး ကော့တတသ်ှားသည်။
“ မရပ်…မရပန်ဲ့တော့….ဆကတ်ိုကလြုပ်… ”
စောကခြေါင်း ကဉွြးကဉွြးလေးထဲ မဆန့်မပြဲ ဝငန်သေော အောငကြိုမင်း၏ လီးကြီးက သှကသ်ှကကြှီး ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ လီးက ဖြောင့ဖြှောင့တ်န်းတန်း လိုးဝငခြှင်းမဟုတ်။ လီးထိပကြှီးက စောကခြေါင်းပတလြည် အရပလြေးမကြန်ှာကို တဈလှည့်စီ ထိုးဆောင့် လိုးဝငန်သည်ေ။ မိုးသန်တာမှင့် မကြစြိနှစ်လုံးကို စုံမှိတကြာ ထိတွေ့မှု အာရုံကိုသာ ခံစားလွှကြ ခံစားခကြြ ပြင်းထနရြမှုကြောင့် မခွိတငကြဲဖြင့ြ နှုတခြမ်းနှစ်ခုကို တင်းတင်းစေ့ကာ မာနတ်င်းထားရသည်။
ဆောင့်လိုးလိုကတ်ိုင်း တလှုပလြှုပ် ခါဆင်းသှားသော တငသ်ားလုံးလုံး ကြီးတွကေို ကြည့်ရင်း မချင်ြ့မရဲဖြင့ြ အောငကြိုမင်းက တငသ်ားကြီးတွကေို လကဖြှင့် ခပဆြတဆြတ် ရိုကပြုတဖြစ်ညှဈ ဆုပန်ယလြိုကသ်ေးသည်။ ရှေ့မှ နို့နှစ်လုံးကိုလည်း အလှတမြပေး။ ပြီးတော့ သူ့လကဖြဝါးဖြင့ြ ပြန့်ပြူးပြည့်တင်းသော ကြောသားဖြေးဖြေးလေးကို စုံဆနကြာ ပြတပြေးလိုကသ်ေးသည်။
မိုးသန်တာမှင့် ရှေ့တွငထြောကထြားသော လကန်ှဈဖကကြ ညှတ်၍ကလွာပြီး တံတောငဆြဈကို အားပြု၍ ထောကလြိုကရြသည်။ ဒီအခါမှာတော့ ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းက နိမ့်ဆင်းသှားခွင်းကြောင့ြ ဖငကြှီးက ပို၍ကားစွင့် မှှောကတ်ကသ်ှားသဖြင့ြ အားပိုတကကြာ ဆောင့်အားက ပိုကောင်းလာသည်။ မတရားထွကလြာသော စောကရြညမြွားကြောင့ြ လီးဝငလြီးထွကြ အပြှတပြှှတ် မှညသ်ံနှင့အြတူ နှုတခြမ်းနှစ်ခု တင်းတင်းစေ့ထားသော မိုးသန်တာမှင့ြ၏ လည်းချောင်းထဲမှ ထွကလြာသော တအင်းအင်းဖြင့ြ ကြိတည်ီးသံတို့က လှှမ်းမိုး၍နသည်ေ။
ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြှသလို မိုးသန်တာမှင့ကြလည်း သူမ၏ဖငကြှီးကို တောင့်တောင့ပြှီး ခံသည်။ အောငကြိုမင်းနှင့ြ မိုးသန်တာမှင့တ်ို့က တကျကသိုလမြှာကတည်းက ခစွသ်ူတွေ။ အခုသူတို့ကြောင်းပြီးလို့ နှစ်ယောကစြလုံး အလုပဝြငန်ကြပြေီ။ အခုလိုမွိုး ဆုံကြတာကတော့ ဒီတဈခါနှင့မြှ လေးကြိမဘြဲ ရှိသေးသည်။ နရောကတော့ အောငကြိုမင်း၏သူငယခြငွြးအိမတ်ှင် ဖြစ်သည်။
“ ဗွဈ.. ဖြတ်.. ပလှတ်.. အင်း.. ဟင်း.. အာ.. ဟား… လုပ်… လုပ်.. ဆောင့ျ.. အ.. ’’
မိုးသန်တာမှင့ြ၏ ကိုယလြုံးလေးတဈခုလုံး တုနတ်ုနရြငရြင် ဖြစ်လာခွပြေီ။ အောငကြိုမင်း၏ လီးကြီးမှာလည်း ဆိမ့်တကလြာပြီး ဆောင့်ခကြမြွားက အနည်းငယမြွှ အားပြော့သှားသည်။ ကောငမြလေး ပြီးချင်န်ပြေီ။ အောငကြိုမင်း အံကိုကြိတ်၍ ဆောင့အြားကိုမှင့်ကာ အကြမ်းဆုံး လိုးဆောင့ပြဈလိုကသ်ည်။
“ အ..အီး…အီး…ဟင်း…. ”
ကြိတ်၍ညီးရင်း ဖငကြှီး တဆတဆြတခြါရမ်း၍ ရှေ့သို့ မှောကကြသွှားသဖြင့ြ အောငကြိုမင်းက သူမ၏ခါးကို အတင်းဆှဲကာ လေးငါးခကြမြွှ အားကုနဆြောင့ပြဈလိုကပြှီး သုတရြညတ်ို့ကို ပန်းထုတပြဈရင်း သူမခါးကို ဆှဲထိန်းထားသော လကကြိုဖယကြာ ကိုယလြုံးကို အသာလှမ်း၍ ဖကလြိုကရြင်း ဝမ်းလွားမှောကကြသွှားသော မိုးသန်တာမှင့ြ၏ ကြောပေါတ်ှင် မှောကရြကသ်ား ပါသှားလတေော့သည်။
—————————————-
“ မာမီကို သမီးတဈခု ပြောချင်လြို့ ”
“ ပြောလေ သမီးရာ… အမလေး… စကားတွဘောတွေ ခံနရသေေးတယ် ”
“ ဟို…လေ.. သမီး..လကထြပခြငွပြှီ… ”
“ ဘာ.. ဘာရယ်… လကြ.. လကထြပမြယ်.. ဟုတလြား ”
ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ အလန့်တကြား အံ့သှသှားသည်။
“ သမီးစကားပြော လောသှားလို့ပါ….။ သမီးမှာ ကြောင်းတုန်းကတည်းက ခစွသ်ူရှိတယ် မာမီ…။ အခုဆို ၄ နှစ်လောကြ ရှိပြီပေ့ါ…။ အဲ့ဒါ သူက လကထြပခြှင့်တောင်းလို့… မာမီကို ဖြင့ပြှောပြီး ခွင့်တောင်းတာပါ…”
မိုးသန်တာမှင့ြ အခုလိုရှင်းပြလိုကမြှ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ ဇာတရြညလြညသ်ှားသည်။
“ သူက ဘယသ်ူလဲသမီး…။ မိဘတွကေ ဘယသ်ူလဲ… ဘာလုပလြဲ.. ”
“ သူ့နာမညကြ အောငကြိုမင်းတဲ့။ သူက စီးပြားရေးမဟာဘှဲ့ကိုရထားတာ…။ အခု ဌာနမှာလုပရြင်း Ph.D တကဖြို့ လုပန်တယ်ေ…။ မိဘတွကတေော့ သူငယင်ယကြတည်းက မရှိတော့ဘူ…..”
“ အို….ဖြစ်ရလေ… ”
“ သူက ကိုယ့ဒြူးကိုယခြွှနပြှီး ဒီအခွအနေရေောကအြောင် သူ့ခွထေောကပြေါြ သူရပခြဲ့တာဘဲ… ”
“ လူတောလြေး တဈယောကလြို့ ဆိုရမှာပေါ့…။ အင်းလေ…သူနဲ့မာမီ့ကို တွေ့ပေးပါဦး…။ စကားစမှညပြှောရင်း အကဲခတကြှည့ြဦးမယ်….”
“ ဟုတကြဲ့ မာမီ…မနကဖြှန် သမီးခေါခြဲ့ပါ့မယ်….”
“မနကဖြှနဆြိုတော့ ကုမျပဏီရုံးပိတတ်ာဘဲ… မာမီအားတယ်… အိမကြိုခေါလြာခဲ့ပေ့ါ…”
“ ဟုတကြဲ့ မာမီ ”
မိုးသန်တာမှင့ြ၏ မကြန်ှာလေး ဝင်းပသှားတော့သည်။ အိမရြှေ့မှ ကားရပသ်ံကြားလိုကရြကတည်းက သမီးဖြစ်သူ မိုးသန်တာမှင့ြ ပြနလြာပြီဆိုတာ သိလိုကရြသည့်နည်းတူ သမီး၏ခစွသ်ူ အောငကြိုမင်းဆိုသော ကောငလြေးလည်း ပါလာပြီဆိုတာ အတတသ်ိလိုကသ်ည်။
ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူတဈယောကြ အပေါထြပရြှိ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရောကန်သည်ေ။ အောကထြပသ်ို့ ဆင်းမညပြှုပြီးမှ မဆင်းတော့ဘဲ နလေိုကသ်ည်။ သမီးတွင် သော့အပိုရှိသည်။ ဖြင့်၍ သူတို့ဝငလြာကြလိမ့်မည်။ မကြာလိုကြ သမီးဖြစ်သူ မိုးသန်တာမှင့ြ သူမရှေ့သို့ ရောကလြာသည်။
“ မာမီ… သူပါလာပြီ… အောကထြပြဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုငခြိုင်းထားတယ်…”
“ ဒီကိုသာခေါခြဲ့တော့ သမီး…”
“ ဟုတကြဲ့ ”
မိုးသန်တာမှင့ြ ထွကသ်ှားပြီး ခဏကြာ အခန်းဝသို့ လူရိပကြလွာသဖြင့ြ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ လှမ်းကြည့်လိုကသ်ည်။
“ ဟင်… ”
ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ သူ၏ ဦးခေါင်းတဈခုလုံး ခွားရဟတလြို လညပြတသ်ှားရသည်။ သမီးနှင့ြ အတူပါလာသော ကောငလြေးမှာ ဇောဇြောမြှ ဇောဇြောအြစဈ။ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူကို တွေ့လိုကရြသော အောငကြိုမင်းကလည်း ခွလှမြေးတုံ့၍ ရပသ်ှားသည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကကြို တဈယောကြ ကြောင်၍ ကြည့်န်မေိသည်။
“ လာကြလကြယ်ေ… ”
ပကြန်သေော မကြန်ှာကိုပြင် အသံကိုထိန်းပြီး ပြောလိုကသ်ည်။ စားပြဲရှေ့မှ ကုလားထိုငတ်ှငဝြင်၍ ထိုငလြိုကကြှသည်။ အောငကြိုမင်း ခေါင်းကိုငုံ့ထားသည်။
“ သမီး… မာမီ သူနဲ့ နှစ်ယောကတ်ည်း စကားပြောချင်တ်ယ်..။ သမီး အောကထြပမြှာ ခဏဆင်းနေ..။ မာမီ ဘဲလန်ဲ့ ခေါလြိုကမြှ တကလြာခဲ့…”
မိုးသန်တာမှင့ြ ခေါင်းငှိမ့်ပြ၍ ထွကသ်ှားသည်။ လှခေါးကို ဆင်းသှားသော ခွသေံကြားလိုကတ်ော့မှ ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ ထိုငရြာမှထကာ စာကြည့်ခြန်းတံခါးကို အတွင်းမှ လော့ခပြှီး ပိတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခေါင်းငုံ့၍ ထိုငန်သေော အောငကြိုမင်း၏ ဘေးသို့ရပလြိုကသ်ည်။
“ ဇောဇြောြ ”
သူမအသံက တုနခြိုကန်သည်ေ။ လကတ်ဈဖကကြ ကောငလြေး၏ ပုခုံးကို ဖကလြိုကသ်ည်။ သူမအား အောငကြိုမင်း မော့ကြည့်လာတော့ နဖူးကိုငုံ့၍ နမ်းလိုကသ်ည်။
“ ဇောကြို.. မမမွှောန်တော ကြာပြီကြယ်… ”
“ ကြှန်…ကြှနတ်ောန်ဲ့ မိုးတို့ရဲ့ ခစွခြှင်းကို….”
ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ၏ လကကြ ကောငလြေး၏ ပါးစပကြို လှမ်းပိတလြိုကသ်ည်။
“ စိတခြပြါ…ဇောရြယ်.. မမ မကန့်ကြကပြါဘူး..။ ဒါပမေဲ့ ဇောကြ မမကိုလည်း အလှည့ပြေးပေ့ါ… ”
ထိုငန်သေော အောငကြိုမင်းက သူ၏ဘေးတွင် ရပန်သေော ဒေါခြွိုခွိုမိုးသူ၏ခါးကို ဖကလြိုကသ်ည်။
“ ထ.. ဇောြ… မမ မနနေိုငတ်ော့ဘူး…။ တဈခွီလောကြ မှနမြှနလြေး လုပစြမ်းကြယ်….”
နောကသ်ို့လှည့်၍ အောငကြိုမင်းကို ကြောပေးကာ ထဘီကိုခါးအထိ မလိုကပြှီး ကုလားထိုငပြေါသ်ို့
လကထြောကကြာ ကုန်းလိုကြ၏။ ပြူးထွကလြာသော စောကပြတကြှီးက အရညကြှညလြေးတွပင်ေ စိမ့်၍ထွကန်ပြေီ။ ခံဖူးသောသူကိုတွေ့၍ ခံချင်စြိတဖြှင့ြ စိတထြလာရသလို လိုးခဲ့ဖူးသောသူကို တွေ့ရ၍ စိတထြလာရသော အောငကြိုမင်း၏ လီးကလည်း စောစောထဲက တောငန်ခွပြေေီ။
သူမ၏ နောကသ်ို့ ပုဆိုးကိုခွှတကြာ တိုးကပလြိုကပြှီး လီးကို အရညကြှညတ်ို့ ခိုနရော စောကပြတသ်ို့တေ့၍ သူမ၏ ပုခုံးကို လှမ်းဆှဲကာ တဈခကြတ်ည်း ဆောင့်သှင်းလိုကလြတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – အမညမြသိ