ကြှနမြနာမညကြ နှယပြါ။ တောသူလေးပေါ့။ အရပရြှညရြှည်၊ ဆံပငရြှညရြှည်၊ အသားညိုညိုလေး၊ ခန်ဓာကိုယကြလည်း မောဒြယလြေးလို ပိနပြိနလြေးရှင့ြ။ ခစွစြရာလေးပေါ့နောြ။ ကမွကိုခစွတ်ဲ့ ကောငလြေးတွကေ ဝိုင်းနတောပဲရှင့်။ ဒါပမယေ့ြ တဈယောကတ်ော့ စတွေ့ခဲ့တယ်။ နာမညကြ ကိုတဲ့။ ဘယလြောကတ်ောင် နာမညကြ ပိုငစြိုးသလဲကြည့်ြ။
သူနဲ့က တဈရှာထဲရှင့ြ။ ကြှနမြက အိမမြပိုငတ်ော့ အပြငသ်ိပမြထွကရြဘူးလေ။ အဲဒီတော့ အသိကြှမ်း နည်းတာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ တဈခုသော သင်ျကြနရြကမြှာ ကမွအိမရြှေ့ထွကပြှီး ရကစေားနတေဲ့သူတွကေို ကြည့်န်တေုန်း ကမွရှေ့မှာ သူက နတသ်ားလေးတဈပါးလို ပေါလြာခဲ့တယ်။ ရလေောင်းလို့ ရမလားတဲ့။ ကမွလည်း ရှကရြှကန်ဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြလိုကတ်ယ်။
သူက ကလေးနားက ကလေးရဲ့ ရခွကေကြိုတောင်းပြီး ကမွပုခုံးပေါကြနေ ရလေေးလောင်းခလွိုကတ်ယ်။ ကမွ အေးသှားတာပဲ နှလုံးသားထဲကပေါ့ ဟိဟိ။ သူက ကမွဆီကနေ ဖုန်းနံပါတတ်ောင်းလို့ ကမွလည်း ပေးလိုကတ်ယ်။ အဲ့လိုပေးလိုကတ်ဲ့ နေ့ကနစပြေီး ကမွညတိုင်း သူနဲ့ ဖုန်းတွပြေောရတယ်။ တဈလလောကကြှာတော့ သူက အပြငမြှာ လူခွင်းတွေ့ဖို့ ခွိန်းတာနဲ့ ကမွလည်း အိမကြို လှည့ပြတပြှောပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ ခွိန်းတဲ့နရောက ရှာအ ပြငကြ ပြောင်းဖူးတောလေးမှာပါ။ ကမွရောကသ်ှားတဲ့ အခွိနကြှတော့ သူက ရောကန်ှင့န်ပြေီလေ။
*…..နှယ်…အရမ်းလှနတောပဲကြာ…”
“….အို…”
ကမွရှကတ်ာပေါ့။ သူက ကမွလကကြိုဆှဲပြီး သူ့ ဘေးနား ထိုငခြိုင်းတယလြေ။ အဲဒီမှာပဲ သူက ကမွပုခုံးကို ဖကပြှီး
“….နှယကြို.. ကိုယခြစွတ်ယ်။ ကိုယ့်ကို အဖြပေေးပါလား”
တဲ့။ ကမွလည်း သူ့ကိုငေးကြည့်ရြင်း အလိုအလွောကြ ခေါင်းညိတပြှီးသား ဖြစ်သှားတယ်။ သူ့က ကမွကို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကတ်ယ်။ ကမွလည်း ခေါင်းမဖောရြဲဘူး ရှကန်တော။ သူက ကမွနဖူးပြငလြေးကို ဖြဖြလေး လာနမ်းတယ်။ ကမွမော့အကြည့်ြ ကမွနှုတခြမ်းလေး စိုစွတသ်ှားတယရြှင်။ ကမွလည်း အခွိနသ်ိပမြရကြောင်း သူ့ကိုပြောပြီး မှနမြှနပြှေးထွကလြာလိုကတ်ယ်။ သူကတော့ ဖုန်းဆကလြိုကမြယတ်ဲ့။ ကမွလည်း ခေါင်းပဲညိတပြှခဲ့တယလြေ။ တဈရှာလုံးက ကမွကို အရမ်းအေးတယလြို့ ယုံကြညထြားကြတာရှင့ြ။ အခုတော့ ကမွလည်း ရည်းစာတဈယောကြ ရခဲ့ပြီပေါ့။
ကိုက ကမွကို နောကတ်ဈရကြ ထပခြွိန်းတယ်။ ကမွလည်း မနေ့ကနရောကိုပဲ ခွိန်းတော့ ထွကလြာခဲ့တာပေါ့။ ကမွ ရငဖြုံးအင်ျကြီလေးနဲ့ ဒူးအောကထြိ ရှညန်တေဲ့ ဆံပငလြေးကို သချောစည်းပြီး သနပခြါးလေး ပါးပါးလိမ်းခွယပြှီး ကိုရှိရာကို ထွကလြာခဲ့တယ်။ ဟော… သူရောကန်ပေါပြီ။ ကမွရောကတ်ော့ သူက ကမွကို သချောစိုကကြှည့န်တယ်ေ…။
“….အို… ကိုရယ်.. ဘာလို့ အဲ့လောကတ်ောင် ကြည့်န်ရတောလဲ… နှယရြှကတ်ယ်”
“…..မရှကပြါနဲ့ နှယရြယ်၊ အရမ်းလှနလေို့ ကိုက ကြည့်တ်ာပါ။ လာ ကိုယ့ပြေါထြိုင်”
သူက ကမွကို သူ့ပေါငပြေါထြိုငခြိုင်းလို့ ကမွ သူ့ပေါငပြေါြ ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ကိုက ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ကမွနှုတခြမ်းကို မှှတသ်ိပစြှာနမ်းတယ်။ ကမွလည်း အစက မနမ်းတတပြမယေ့ြ သူနမ်းသ လိုနမ်းရင်း နမ်းတတသ်ှားတယ်။ ကမွ သတိထားမိတာက ကမွတို့နမ်းနတေဲ့အခွိနမြှာဘဲ ကမွဖငအြောကကြ ကို့လီးကြီးက တင်းလာတယရြှင့ြ။ ကမွ သူ့ပေါထြိုငန်တေဲ့ပုံက သူ့အကြိုကြ ဖြစ်သှားတာကိုး။ ထဘီနဲ့အောကခြံသာမပါရင် စွပခြနဲ ဝငလြောကတ်ယ်။
သူက ကမွလကကြိုဆှဲပြီး သူ့လီးကြီးပေါြ တငလြိုကတ်ယ်။ ကမွ နှစ်ခါသုံးခါလောကရြုန်းပမယေ့ြ ကိုက ခဏခဏပြနတ်ငန်တေော့ ကမွလည်း မရုန်းဘဲ သူလုပခြငွသ်လို လုပခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကိုက ကမွလကကြိုဆှဲပြီး အစက ပုဆိုးပေါကြ ထုခိုင်းတယ်။ နောကတ်ော့ ကမွလကကြို ပုဆိုးဖြခလွေိုကပြှီး ပေါလြာတဲ့လီးပေါြ တငပြေးတယ်။ ကမွလည်း သူ့လီးကို ရှေ့တိုး နောကဆြုတန်ဲ့ ထုပေးလိုကတ်ာပေါ့။ ခဏကြာတော့ ကိုက ကမွခေါင်းကို သူ့လီးပေါြ ဆှဲခလွိုကတ်ယ်….။
“….နှယ်…ကို့လီးကိုစုပပြေးပါဦး…”
“….နှယမြစုပတ်တဘြူး.. ကို… ဘယလြိုစုပရြတာလဲ”
အဲ့လိုဆိုတော့ သူက ဘယလြိုစုပဆြိုတာကို သငပြှ တယ်။ ကမွလည်း သူ့လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ ဆှဲငုံလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ လွှာလေးနဲ့ ဒဈကလေးကို ကလိလိုကြ လုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ကိုကလည်း ကမွထဘီအောကကြနေ လကလြွှိုသှင်းပြီး အောကခြံအပေါကြနေ ကမွစောကဖြုတကြို သူ့လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ကလိနတယ်ေ။ ကမွစုပတ်ာ သူ့လရညတ်ှထွကေတ်ော့ သူက ကမွကို ပေါငကြားခိုင်းပြီး ကမွပေါငကြှားထဲဝင်၊ ပငတ်ီကိုခွှတပြှီး ပေါလြာတဲ့စောကဖြုတကြို ယကတ်ော့တာပဲ။
“….ပြှတ်..ပလပ်…ပြှတ်…ပလပ်…”
“….အိုးးး ရှီးးးး ကိုရယ်.. နှယင်ရဲကြီးလိမ့မြယ်.. အိုးးး အားးး.. ရှီး.. ကိုရယ်… ဘယလြိုတွလေုပန်တောတုန်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… ရှီးးးးးးးး”
“….နှယကြောင်းအောင် ကိုလုပပြေးနတောပါ…”
“….ရှီးးးး ကိုရယ်…. အား… အ… အားးးးး”
ကမွဟာလေးထဲက အရညတ်ှထွကေလြာပြီး အကောင်းကြီးကောင်းသှားတာပဲရှင်…။ ကိုက အဲနေ့က ဒီလောကပြဲလုပပြေးပြီး ကမွတို့ ကိုယစြီအိမပြှနလြာခဲ့တယ်။ အတွေးထဲမှာတော့ ကမွ ပြောန်လေိုကတ်ာရှင် ပြောမနပေါနဲ့။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ ကမွ အခန်းလေးထဲဝငပြှီး ကိုလုပပြေးတာတွကေို ပြနတ်ှေးရင်း စောကဖြုတလြေးထဲက တဈခုခုလိုနသလေိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ကမွလည်း လကခြွောင်းလေးကို ကမွဟာလေးထဲ ထိုးကြည့်တ်ယ်။ လကခြွောင်းနရောမှာ ကို့လီးကြီး ဖြစ်စချင်ေလြိုကတ်ာ ရှင်။ ကို့လီးကြီးက ကမွအထင် ချောကလြကမြခွဲလောကတ်ော့ ရှိလောကတ်ယ်။ တုတလြည်းတုတတ်ယ်။ ကမွလည်း လကခြွောင်းလေး အထုတအြသှင်းလုပရြင်း နောကတ်ဈခါ ကမွဟာလေးထဲက အရညတ်ှစေီးကပြှီး ကောင်းသှားပြနရြော။ လကခြွောင်းလေးနဲ့တောင် ဒီလောကကြောင်းနရင်ေ ကို့လီးကြီးဆို.. ဟိဟိ.. မတွေးတတလြောကအြောင် ကောင်းမှာပဲရှင်…။
ကိုက ကမွကိုလုပပြေးပြီး နောကရြကကြှတော့ မှို့ ကိုတကသ်ှားတယတ်ဲ့။ တဈပတလြောကကြှာမယဆြိုတော့ ကမွ လှမ်းရတာပေါ့။ တဈပတလြုံး ဖုန်းတွပြေောရင်း အလှမ်းသယရြတာပေါ့။ တဈပတပြှည့တ်ော့ ကို ပြနလြာပြီလေ။ ကိုက ညပိုင်းရောကတ်ယ်။ မနကကြှတော့ တွေ့မယတ်ဲ့။ ကမွလေ စိတကြူးထဲတွေးရင်း ကောင်းကောင်းအိပမြပြောလြိုကဘြူး။
မနကကြှတော့ ကမွ မှနတ်ငခြုံရှေ့မှာ အလှဆုံးဖြစ်အောင် ပြငယ်ူလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ရငဖြုံးလေး ဝတလြိုကတ်ယ်။ အောကခြံတော့ ဝတမြနတေော့ဘူးလေ။ ဒါမှ ကို ကမွကိုလုပတ်ဲ့အခွိန် အဆင့သ်င့ဖြစ်နမှော။ ကိုခွိန်းတဲ့အခွိန် ရောကခြါနီးတော့ ကမွ အိမကြနထွကေလြာခဲ့တယ်။ ကမွရောကတ်ော့ ကိုက ရောကန်ှင့န်ပြေီးသားပေါ့။
“….ဟော.. ကို့ခစွသ်ူလေးက လှလိုကတ်ာကြာ။ လာပါဦး ကို့အနားကို….”
“ပြှတ်..ပလှတ်..ပြှတ်…”
ကိုက ကမွကို တန်းနမ်းတော့တာပဲ။ ခဏကြာတော့ နမ်းနရောက ခွာလိုကပြှီး သူ့ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ သူ့လီးကြီးက တောငမြတန်တောပဲ။ နောကပြှီး သူ့ပုဆိုးကို မှကြေီးပေါမြှာ ခင်းလိုကတ်ယ်။ ကမွကို အဲအပေါြ ပကလြကလြှနအြိပခြိုင်းတယ်။ ကမွလည်း နပေေးလိုကတ်ာပေါ့။ ပကလြကလြှနရြုံတငမြကဘူး ကိုက ကမွအဝတတ်ှအကေုန် ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွမှာ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားတာပေါ့။
ကိုက ကမွပငတ်ီဝတမြလာတာကို သဘောကနွလရေေဲ့။ ကိုက ကမွကို ပေါငကြားခိုင်းပြီး သူက ပေါင်းကြားထဲဝငပြှီး ကမွစောကဖြုတလြေးထဲကို သူ့လကခြွောင်းလေးတွထညေ့ပြှီး ကမွစောကဖြုတကြို ကလိပေးနတော။ ပါးစပကြလည်း
“…..နှယ့စြောကဖြုတလြေးက လှလိုကတ်ာကြာ… ဖောင်းနတောပဲ…”
“ပြှတ်…ပလပ်..ပလပ်..ပလပ်…”
သူကပြောရင်း စောကဖြုတကြို ကုန်းယကတ်ယ်။
“….အိုးးးး ကိုရယ် ဘာတွပြေောနတောလဲ နားရှကစြရာကြီး….”
“…..ရှကမြနပေါနဲ့ နှယရြယ်။ မကြာခင် ကို့လီးကြီး နှယ့စြောကဖြုတထြဲဝငပြှီး လငမြယားတောင် ဖြစ်တော့မယ့ဟြာကို….”
ကို့အပြောကြောင့ြ ကမွ ကြညန်ူးပြုံးလေး ပြုံးလိုကြ မိတယ်။ သူက စောကဖြုတယ်ကရြင်း လကကြလည်း ကမွနို့တွကေို လာဆှဲနလရေေဲ့။ သူယကလြို့လည်းပြီးရော ကမွပေါငကြှားထဲ သူ့လီးကြီး တိုးလာပြီး စောကဖြုတဝြကို တေ့လိုကတ်ယ်….။
“…..နှယ်.. အစပိုင်းနာမယန်ောြ…။ ကို့ကိုခစွရြင် ကြိတခြံပေး….”
“…..ဟုတ်.. ကို…”
“….ဗှဈ… ဗှဟတ်ဈတဈ… ဗှဈ… ဗှဈ…”
“….အ… အမလေး… နာတယန်ာတယ်.. ကိုရယ်…။ မရဘူးနဲ့တူတယ်…။ ပြနထြုတပြေး.. ပြနထြုတပြေး… ဟီး…”
ကမွ မကြရြညထြှကပြှီး ငိုမိတယလြေ။
“…….ကို့ကိုခစွရြင် ခဏတော့ သည်းခံပေးနောြ နှယ်…”
ကမွ ဘာမှဆကမြဆိုနိုငတ်ော့ဘူး ခစွတ်ာကိုး။ ကမွ ကြိတပြှီး အလိုးခံနလေိုကတ်ယ်။ လီးက ဖြေးဖြေးချင်ြး ကမွစောကခြေါင်းထဲ တိုးဝငလြာတယ်။
“….ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ….ဗွဈ….”
“….အ… အားးးးးးးးးးး ကိုရယ်…. အ… နာလိုကတ်ာ…”
“…..ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…”
“….အ…”
လီးကြီးက စောကခြေါင်းထဲ ဖြေးဖြေးခွင်း တိုးဝငလြာရင်း တဈချောင်းလုံး အဆုံးထိဝငသ်ှားတော့တယ်။ အဆုံးထိဝငတ်ော့ ကိုက ဖြေးဖြေးလေး ချော့လိုးပေးတယ်။ အဲ့လိုလိုးပေးတာကြာတော့ ကမွလည်း နာတာပြောကပြှီး အောင့်သကသ်ကန်ဲ့ အရသာတွေ့လာတယ်။
“……ဗွိ…ဗွိ…ဗွှတ်….ဘှတ်…ဗွှတ်……”
“….အ….ရှီးးးး…အားးးးး….အ….အမလေး…”
“…..နှယ်…ကောင်းလားဟင်….”
“…..ဟုတ်…”
“….နာကော နာသေးလား….”
“…..မနာတော့ဘူး ကို….”
“……ဒါဆို ကို ဆောင့လြိုးပြီနောြ….”
“…..ဟုတ်….”
“….ဘှတ်… ဖြတ်…. ဖြတ်… ဗွဈ…. ဇွိ…. ဘူ… ဘှတ်…. ဗွဈ… ဗွဈ…..”
“….ဟင့ျ… အ…. အားးးး…. အမလေး….အ….”
ကိုက တရစပ် ဆောင့လြိုးပြီး ကြာတော့
“…….အ…အ….နှယ်… ကို.. ပြီး…. ပြီးတော့မယ်… ပြီးးးပြီ.. အားးးးးး ရှီးးးးး… ကောင်းလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတလြေးကြာ…. စီးပိုငန်တောပဲ လိုးရတာ”
ကိုကောင်းသလို ကမွလည်း ကောင်းပါတယ်။ ကမွ ဟာလေးကို ငုံ့ကြည့်မြိတော့ သှေးစလေးတွေ တွေ့တာနဲ့….
“…..အီးးးးးးဟီးးးဟီးးးးး”
“…..ဟော… ဘာဖြစ်တာလဲ နှယ်… ဘာလို့ငိုတာလဲ”
“…..ကို ကြည့်လြေ၊ နှယ့ဟြာလေးမှာ သှေးတွနေဲ့၊ ကြဲသှားပြီလား မသိဘူး…. အီးးးးဟီးးးးး”
“……ဟားးးးး ဘာများလဲလို့ကြာ…၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး နှယရြယ်၊ အပျိုမလို့ သှေးစလေးထွကတ်ာပါ”
“……တကယန်ောြ…”
“…..တကယပြါ နှယရြယ်….”
ကမွ အငိုတိတတ်ော့ ကိုက ဆေးတဈလုံးတိုကလြို့ သောကခြဲ့ရသေးတယရြှင့ြ။ ကိုက ကမွ ဗိုကမြကြီးအောငဆြိုပြီး တိုကတ်ာ။ ထားပါ ကမွလည်း အိမအြပြနလြမ်းတဈလွှောကြ ကြတတ ဖြစ်နတယ်ေ။ ပထမဆုံး အလိုးခံဖူးတာကိုး။ ကို့ကိုခစွလြို့သာ အလိုးခံလိုကတ်ာ အခုတော့ နာနရပြေီလေ။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ အိပခြန်းထဲ ဝငခြှနလေေိုကတ်ယ်။ အိမကြ သတိထားမိမှာစိုးလို့လေ။ ညရောကတ်ော့ ကိုက ဖုန်းဆကတ်ယ်။ နလေို့ကောင်းရဲ့လားတဲ့။ ကမွလည်း နာနတယ်ေ ပြောတော့ သူက ကြညန်ူးစရာ စကားလေးတွေ ပြောပေးတယ်။ ကမွလည်း နာတာတွမေေ့ထားပြီး သူ့အပြောလေးတွအေောကမြှာ မွောနတောပေါ့။
ကိုက မှို့မှာကြောင်းသှားတကရြတော့ တဈပတကြို နှစ်ရကပြဲ ရှာကိုပြနလြာတယ်။ ဒီနေ့က တဈရကရြယ်၊ မနကဖြှနရြယပြဲ ကိုနဲ့ တွေ့ခွိနရြတာ။ ကိုက မနကဖြှနမြတွေ့တော့ဘူး နာနမှောစိုးလို့ နားခိုင်းပမယေ့ြ သူက သဘကခြါဆို မှို့တကရြမှာလေ။ အဲ့ဒီ တော့ ကမွက မနကဖြှနတ်ှေ့ဖို့ ဇွတခြွိန်းလိုကတ်ယ်။
မနကရြောကတ်ော့ ကမွ ဖြီးလိမ်းပြငဆြငပြှီး ခါတိုင်းတွေ့နကြေ နရောလေးမှာ ကို့ကို စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ကိုက တောတ်ောန်ဲ့ ပေါမြလာဘူး။ ကမွက ပြောင်းဖူးခင်းအလယမြှာ ကုပကြုပလြေးနဲ့ သူလာမယ့လြမ်းကို မွှောန်တေုန်း ကမွရှေ့ကို လူတဈယောကြ ပေါလြာတယ်။ သူက ကမွနဲ့ အမွိုးမကင်းတဲ့ မောငဇြောဆြိုတဲ့ ကလေးပါ။ ကမွ သူ့ကိုတွေ့တော့ လန့သ်ှားတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ သူ့ပုံစံကကြည့်ြဦး၊ ကိုင်းထဲ အလုပလြုပတ်ာ၊ ပြီးတော့ ပြောင်းခင်းထဲ လူမရှိဘူးမှတလြို့ ပုဆိုးဂွင်းသိုင်းလာတာ၊ အောကကြလီးကြီးက တွဲကနွတယ်ေ။ ကမွကိုတွေ့တော့ ပုဆိုးပြနဝြတပြှီး မကြန်ှာက စပဖြှဲဖြဲနဲ့။
“…..ဟီးးးးး ဆရာမ… တဈယောကတ်ည်း ဘာလုပန်တောတုန်း…။ ကတွော့ဟြာကို တွေ့သှားသေးလား… ဟီးးးး”
“…တွေ့တာပေါ့ဟဲ့…။ ငါ… ငါ့ဘဲဘဲကို စောင့န်တော…။ နငကြ ဘာလာလုပတ်ာတုန်း…”
“…..ဟီး…. ကတွောလြား… ကိုင်းထဲ အလုပလြာလုပတ်ာလေ…။ အခုက ပြောင်းဖူးများ ရှိမလားလို့ လာရှာတာ…”
“….ဟဲ့ ရှိမလား…။ ဒါ နှားစားပြောင်းတွလေေ…။ လူစားပြောင်းမှ မဟုတတ်ာ…။ သှားသှား… အလုပလြုပခြွေ…”
“….ဟုတ်… ဟုတဆြရာမ… ဒါဆို ကတွောသ်ှားပြီနောြ..”
“…..အေးအေးးး”
ကမွလည်း သူသှားမှ ဟင်းဆိုပြီး သကပြှင်းခနွိုငတ်ော့တယ်။ ကိုကလည်း တောတ်ောန်ဲ့ ပေါမြလာဘူး။ နာရီဝကလြောကစြောင့န်ပြေီးမှ ကိုယတ်ောခြွောက ပေါလြာတယ်။
“…..ဆောရြီး နှယရြေ…။ ကို အလုပလြေးပေါလြားလို့။ စောင့ရြတာ ကြာသှားပြီလား….”
“….နည်းနည်းတော့ကြာပြီ ကိုရယ်…”
“…..စိတမြဆိုးပါနဲ့ကြာ…။ လာ.. နှယကြောင်းအောင် ကိုလုပပြေးမယ်”
ဆိုပြီး ကမွကို ပြေ့ဖကန်မ်းရှုံ့တော့တာပဲ။ ကမွအင်ျကြီအောကကြို လကလြွှိုပြီး ကမွနို့တွကေို ဖြစ်ညှဈနတော။ ကမွနှုတခြမ်းကိုနမ်းတော့ ကမွလည်း ပြနန်မ်းတယ်။ ပြီးတာနဲ့ မနေ့ကလိုပဲ သူ့ပုဆိုးကိုခင်းပြီး ကမွကို လိုးတော့တာပဲ။ ကမွလည်း အောကကြနေ ပြနကြော့ပေးနတတေပြှီလေ။ သူပြီးသှားတော့ ကမွကို ပြောတယ်။ ခဏနမှေ ပြနဖြို့ပေါ့။ သူကတော့ အရငပြှနတ်ယ်။ သူများတွေ တွေ့မှာစိုးလို့တဲ့။ ကမွလည်း အင်းဆိုပြီး နခေဲ့လိုကတ်ယ်။
ကမွသတိထားမိတာက ကိုက ကမွကို မလိုးခငတ်ုန်းက သူကစောင့ပြေးတယ်။ လိုးလည်းပြီးရော သူကပဲ အရငပြှနတ်ော့တာရှင့ြ။ ကမွလည်း ကိုပြန် သှားတော့ အဝတစြားတွေ သပသ်ပရြပရြပဖြစ်အောင် ပြငယ်ူလိုကတ်ယ်။ အဲဒီခွိနမြှာပဲ ပြောင်းပငတ်ှလှေုပသ်ှားပြီး လူတဈယောကြ ထွကလြာတယ်။ ကမွ ဘယသ်ူလဲလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ မောငဇြောဖြစ်နတယ်ေ။ ကမွ ထိတလြန့်သှားတယ်။ ဒီကလေး အကုနမြှငသ်ှားပြီနဲ့တူတယ်။
“…..ဆရာမ…”
“….ဟင်..မောငဇြောြ…မပြနသ်ေးဘူးလား..”
“….မပြနဘြူးလေ… ဆရာမကို စောင့ကြှည့န်တော… ဟဲဟဲ..”
“….ဘာကို စောင့ကြှည့တ်ာလဲ…”
“….ဪ… ဆရာမ အလိုးခံနတောကိုပေါ့…။ ဆရာမက အေးအေးလေးနဲ့ အလိုးခံပတစြကတ်ယန်ောြ…”
“…..ဘာ…မင်း… ဘာပြောတာလဲ….”
“…..ဟဲဟဲ… ကတွောကြ ဓာတပြုံရိုကထြားတယဗြွ…။ တဈရှာလုံးပြလိုကရြင်… ဟင်းဟင်း….”
“…..မ…မလုပပြါနဲ့ မောငလြေးရယ်၊ မမတို့က အမွိုးတွလနေေောြ… မလုပပြါနဲ့…”
“….မလုပစြချင်ေရြင် တဈနည်းတော့ရှိတယ်…”
“….ဘာလဲ မောငလြေး…”
“…..ကတွောြ ဆရာမကို လိုးချင်တ်ယ်….”
“….. ဘာ…. ဘာပြောတယ်… မင်းကများ ရာရာစစ….”
“…..စဉြးစားပေါ့ တဈရှာလုံးကို ပြလိုကရြမလား…။ ကတွောလြိုးတာကို ခံမလား…။ စဉြးစားလေ…”
ကမွလည်း ဘယလြိုမှမတတန်ိုငတ်ဲ့အဆုံး သူ့အလိုကိုလိုကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။
“…အေးမင်း.. လုပပြှီးရင် ပြနဖြကြရြမှာနောြ….”
“…..ဟုတကြဲ့ပါ… ဖကြပြေးမှာပေါ့…။ အခုတော့ လာ ကတွော့လြီးကြီးတောငန်ပြေီ စုပပြေး….”
မောဇြောြ ကမွရှေ့ကို လာရပတ်ယ်။ ကမွလည်း သူ့ရှေ့ကို ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး သူ့လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ ငုံခလွိုကတ်ယ်။ နံလိုကတ်ာ ကို့လီးကြီးနဲ့ တခွားစီပဲ။ ကမွလည်း သည်းခံပြီး စုပပြေးလိုကတ်ယ်။”
“….ပြှတ်…ပြှတ်…ပြှတ်….”
“…ပလပ်…ပလပ်…ပလပ်…”
“…..ပလပ်…ပြှတ်…ပြှတ်..ပလပ်…”
“….အားးး….ရှီးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာမရယ်…ရှီးးးး”
“…. ပလပ်…ပလပ်… ပြှတ်… ပြှတ်….”
လွှာလေးနဲ့ပါ သူ့လီးထိပကြို ကစားပေးလိုကတ်ယ်။ သူ့လီးက တဖြေးဖြေးနဲ့ ပိုပိုကြီးလာတာ ကို့လီးထကတ်ောင် နည်းနည်းပိုတုတသ်လိုပဲ…။
“…..အားး ရှီးးး တောြ.. တောပြှီဆရာမ…၊ ပုဆိုးခင်းလိုကြဦးမယ်၊ ပုဆိုးပေါြ ပကလြကလြှနလြိုကြ…၊ ပေါငကြားပေး…”
ကမွ ပကလြကလြှနပြှီး ပေါငကြားပေးလိုကတ်ော့ မောငဇြောြ ကမွဟာပေါငကြှားထဲဝငပြှီး ကမွဟာလေးကို ယကပြါတော့တယ်။
“….ပြှတ်…ပလပ်…ပြှတ်… ပလပ်..ပြှတ်…ပလပ်…”
ကြမ်းစားထားတဲ့ လွှာကြမ်းကြမ်းကြီးကြောင့ြ ကမွမှာ အကောင်းကြီးကောင်းပြီး ထွန့ထြှန့လြူးနရတောပေါ့။
“….အားးးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်….”
သူက ယကတ်ာကို ရပလြိုကပြှီး ကမွပေါငန်ှဈချောင်းကို သူ့ပုခုံးပေါထြမ်းတငလြိုကပြှီး သူ့လီးကြီးနဲ့ စောကဖြုတဝြကို လာတေ့တယ်။ ပြီးတော့ ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်…။
“…ဗွဈ… ဗွဈ… ဗွဈ… ဗွိ.. ဗွိ… ဗွဈ.. ဗွဈ…. ဗွဈ… ပလှတ်…. ဖြတ်… ဗွိ… ဗွဈ…. ဇွီ”
“….ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်… ဘှတ်… ဘှတ်…”
“….အ… အ… အမလေး… အားးးး…. အားးး… ရှီးးးးး….”
“…ဘတ်… ဘတ်.. ဖတ်… ဖတ်….”
“…အ.. အမလေး… ကောင်းလိုကတ်ာ… အားးးး….. လီးကြီးက အကြီးကြီးပဲ… အား…..”
“……ကြိုကလြားဆရာမ…ကတွောလြိုးတာ….”
“….အားးးး ကြိုကတ်ယ်… အရမ်းကြိုကတ်ယ်….”
“…..ဆရာမဘဲနဲ့ ကတွောန်ဲ့ လိုးတာ… ဘယသ်ူပိုကောင်းလဲ….”
“…..အားးးး မောင်…. မောငလြေးက ပိုကောင်းတယ်… ရှီးးးး….”
သူကို အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ သူက ပိုဆောင့တ်ယ်။ အခကြပြေါင်းများစွာ ဆောင့လြိုးပြီးတော့ သူကော ကမွကော ပျိုငတ်ူပြီးသှားတော့တာပဲ။ ပြီးတာနဲ့ သူ့ကတိအတိုင်း ဖုန်းထဲက ပုံတွကေို ဖကြပြေးသှားတယလြေ။
မောငဇြောကြ ကတိတညပြါတယ်။ သူပြောတဲ့အတိုင်း ကမွနဲ့ ကိုနဲ့ လိုးနတေဲ့ပုံတွကေို ဖကြပြေးတယ်။ အခုထိ ပုဆိုးပြနကြောကမြဝတရြသေးဘူး။ ကမွက သူ့ပုဆိုးပေါမြှာ ထိုငန်မေိတုန်းကိုး။ ဟော.. သူ ကမွရှေ့လှည့လြာတော့ သူ့လီးကြီးက စောနကမှ လိုးထားတာတောင် အတောငမြကသွှားဘူး။ ကမွရှေ့မှာ မတန်တောပဲ။ ကမွလည်း မထိန်းနိုငတ်ော့တာနဲ့ သူ့လီးကြီးကိုဆှဲပြီး ပါးစပထြဲ စုပခြလွိုကြ တယ်….။
“…..ပြှတ်..ပလပ်…ပြှတ်…ပြှတ်…”
“…..အားးးး ရှီးးးးး ဆရာမရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ… ရှီးးးး…. ကတွောြ ထပလြိုးပေးရဦးမှာလား…”
“…..အင်း မောငလြေး…”
ကမွ အလိုအလွောကြ ပကလြကလြှနပြှီး ပေါငကြားပေးမိတယ်။ သူက ပေါငကြှားထဲဝငပြှီး ကမွစောကဖြုတဝြ သူ့လီးကြီးတေ့ပြီး ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်….။
“…..ဗွိ….ဗွိ…ဗွဈ..ဗွဈ…”
“…အ…အမလေး… ဖြေးဖြေး မောငလြေး… အားးးး”
“…..ဗွိ…ဗွိ…ဗွဈ…ဗွဈ…..”
“….ဖြတ်…ဖြတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…..”
“…..အားးး… ရှီးးး ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်…. အားးးးး ရှီး…..”
သူက သူ့လကကြှမ်းကြီးတွနေဲ့ ကမွနို့တွကေို လာကိုင် တယ်။ ကိုငပြှီးတော့ စို့ပေးတယ်။ စို့ပေးရင်း လီးကလည်း စောကဖြုတထြဲ ပြည့ကြှပစြှာ ဝငထြှကန်လရေေဲ့။
“…ဗွိ…ဖြတ်…ဘှတ်…ဇွိ…”
“….အားးး ထိတယ်… ထိတယ်… ရှီးးးး….”
“….ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်….ဖတ်….”
ပြောင်းတောထဲမှာ လီးနဲ့စောကဖြုတရြိုကသ်ံ၊ လိုး ဆောန်တေဲ့ အသံတွေ ဆူညံနတေော့တယ်။
“….ဗွဈ…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…”
“…အားးး ဆရာမ… ကတွောြ… ပြီး… ပြီးပြီး… အားးး ကောင်းလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတကြှီးဗွာ… အားးး”
“….အားးး ဆရာမလည်း.. ပြီး.. ပြီးပြီ…. ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ… လီးကြီးက…အားးးးးး”
ကမွလည်း မောငဇြောန်ဲ့မှ နှစ်ခွီပြီးသှားတယ်။ မောငဇြောကြို ဘယသ်ူမှမသိစနေဲ့လို့ သတိပေးပြီး ကမွလည်း အိမကြိုပြနလြာခဲ့တယ်။ ကမွ ကို့ဆီကဖုန်းကို မွှောန်ပမေယေ့ြ ဖုန်းမဆကဘြူး။ အဲဒါနဲ့ ကမွ ဆကလြိုကတ်ော့ သူအလုပရြှိလို့ ဒါပဲနောဆြိုပြီး ဖုန်းခသွှားတယ်။ ကမွ ညရှဈနာရီလောကြ တဈခါပြနဆြကတ်ော့လည်း ဖုန်းမအားသေးပါတဲ့။ အင်းလေ သူတကယ် အလုပမြအားလို့ နမှောပါလဆေိုပြီး စိတခြထွားလိုကတ်ယ်။
နောကရြကကြှတော့ ကိုက မှို့ကိုသှားပြီ။ ကမွလည်း မောငဇြောန်ှုတလြုံပါစေ ဆုတောင်းရင်း ကမွအဈကိုတဈဝမ်းကြဲ ကိုကိုကြောြ အိမဘြကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ ကမွနဲ့ ကိုကိုကြောကြ ငယင်ယလြေးကတည်းက ကစားဖောကြစားဖကတ်ှေ။ အရမ်းခစွကြှတာ။ အခု ကိုကိုကြောကြ ကြောင်းတဈဖကန်ဲ့ အိမကြို ကူလုပပြေးနတေဲ့ သားလိမျမာလေးပါ။
ကမွ ကိုကိုကြောအြိမကြိုရောကတ်ော့ မောငဇြောန်ဲ့ဆုံတယ်။ ကိုကိုတို့က ခိုင်းစရာရှိရင် မောငဇြောကြို ခေါပြှီးခိုင်းတတတ်ယလြေ။ ခါတိုင်းက ဘာမှမဖြစ်ပမယေ့ြ အခုကတော့ မနေ့ကမှ ကမွစောကဖြုတကြို ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးထားတဲ့သူဆိုတော့ ကမွ မကြန်ှာပူတာပေါ့။ ကမွရောကသ်ှားတဲ့အခွိနကြ ကိုကိုကြောန်ဲ့ သူနဲ့ စကားပြောနတေဲ့ အခွိနလြေ။ ခါတိုင်းလည်း ပြောနကြပေါပဲ။
မောငဇြောကြ ကမွဝငလြာတော့ ကမွအောကပျိုင်း စောကဖြုတန်ရောကို ကြည့်န်တယ်ေ။ ကိုကိုကြောလြည်း အတူတူပဲ။ ဒါပမယေ့ြ အမှုမဲ့အမှတမြဲ့ပဲ ထားလိုကတ်ယ်။ ကမွ ကိုကိုကြောကြို နှုတဆြကတ်ော့ မောငဇြောကြ
“….ဆရာမ ကတွောပြှနလြိုကပြါဦးမယ်”
ဆိုပြီး ပြနထြှကသ်ှားတယ်။
“….ကိုကို… အိမကြလူတွေ ဘယသ်ှားကြတာလဲ။ တဈယောကမြှလည်း မတွေ့ဘူး….”
“….ကိုင်းထဲကို စောစောကတင် သှားကြတယ်…။ ငါက ငါ့ညီမလေးကို ကလေးလေးမှတန်တော…”
“….ရှင်..ကိုကို…ဘာဖြစ်လို့လဲ….”
“….မောငဇြောကြ ကိုကို့ကို အကုနပြှောပြပြီးသှားပြီ…”
“….ရှင်…။ ဒီကောင် သချောမှာထားရဲ့သားနဲ့…”
“….အေး… ကိုကို့မှာ သူ့ကို ပိတထြားရတယ်…၊ ဘယသ်ူ့ကိုမှ လွှောကမြပြောမိစဖေို့…။ ဒါနဲ့ နပေါဦး… မောငဇြောလြိုကောငမြွိုးကိုများ ခံရတယလြို့ ညီမလေးရယ်…။ အမှနတ်ိုင်းပြောစမ်း… သူ့လီးက တောတ်ောခြံလို့ ကောင်းလို့လား….”
“…..ဟာ..ကိုကိုကလည်း နားရှကစြရာကြီး…”
“….ဘာအခုမှ ရှကတ်ာတုန်း၊ ခံတုန်းက ခံပြီးပြီလေ…”
“….ဟို…ဟို…”
“….ဟိုမနနေဲ့ ပြောစမ်းအမှနတ်ိုင်း….”
“….ဟုတ်…. သူ့လီးကကြီးတာကိုး၊ အစက ခံဖို့မရှိဘူး၊ သူက အကြပကြိုငလြိုးတာ…”
“….သှောြ… လီးကြီးလို့ ဟုတလြား…။ ဒါဖြင့ြ ကြည့်စြမ်း… ကိုကို့လီးနဲ့ ဘယသ်ူပိုကြီးလဲ…”
ကိုကိုကြောကြ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူ့ပုဆိုးကို အောကဆြှဲခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ လီးကြီးက ဖြောင်းခနဲ့ ရုန်းထွကလြာတာ ကမွဖြင့ြ လန့သ်ှားတာပဲ။ ဟုတတ်ယလြေ ကိုကို့လီးကြီးက နည်းတာကြီးမဟုတဘြူး။ ကမွစောကဖြုတထြဲဆို ပြည့သ်ိပန်မှောပဲ။
“…..အမလေး…ကိုကိုရယ်…အကြီးကြီးပဲ…”
“….အင်း…ကိုငကြှည့လြေ….”
ကမွကိုငကြှည့တ်ော့ လကတ်ဈဆုပမြကဘူး။ ကိုကိုက ကမွခေါင်းကို သူ့လီးပေါြ ဆှဲယူလိုကတ်ယ်။ ကမွပါးစပန်ဲ့ ကြကတ်ိပဲ။ ကမွလည်း ကုန်းစုပပြေးမိတယ်။
“….ပြှတ်… ပြှတ်…. ပြှတ်… ပြှတ်…. ပလပ်… ပလပ်… ပလပ်… ပလပ်…”
“…အားးးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ညီမလေးရယ်”
ကိုကိုက ကမွ လီးစုပပြေးနတေုန်း ကမွနို့တွေ၊ ဖငတ်ှေ၊ စောကဖြုတတ်ှကေို နှံ့နအေောငကြိုငတ်ယ်။ ကမွကို စုပတ်ာရပခြိုင်းလိုကပြှီး လူလာမလာ တဈခကြကြှည့တ်ယ်။ ပြီးတော့ ကမွကို ကုတငပြေါတ်ငပြှီး ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွ ပေါငကြားပေးလိုကတ်ော့ သူက ပေါငကြှားထဲမကြန်ှာအပပြှီး ကမွစောကဖြုတကြို ယကတ်ော့တာပဲ…။
“…ပြှတ်…ပပြျ…ပြပ်….ပလှတ်…ပြှတ်….ပလပ်…”
“….အားးး ကိုကိုရယ် မသင့တ်ောဘြူးနဲ့တူပါတယ်။ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ရပလြိုကအြောငန်ောြ…”
“….ကိုကိုမရတော့ဘူး ညီမလေး….”
ကိုကိုက ပြောလည်းပြော ကမွစောကဖြုတဝြကို သူ့လီးကြီး တေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး လိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။
“…..ဗွိ…ဗွိ…ဗွိ…ဗွိ…”
“…အ….ကြပတ်ယ်…အ..နာတယ်…ကိုကိုရယ်….”
“…..ဗွိ…ဗွိ…ဗွိ…ဗွိ….”
“…အမလေးးး ဖြေးဖြေး.. ကိုကိုရေ.. အားးးးး”
လီးကြီးက မဆန့မြပြဲနဲ့ စောကဖြုတထြဲ ပြည့ကြှပစြှာ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဝငသ်ှားတယ်….။
“…..နာသေးလား ညီမလေး….”
“…..ဟင့အြင် ကိုကို….”
“….အဲဒါဆို ကိုကိုဆောင့လြိုးတော့မယန်ောြ….”
“….ဟုတ်….”
“…..ဗွိ…ဗွဈ…ဗွဈ….ဒုတ်….ဗွဈ…ဗွဈ…”
“….အင့ျ…အမလေး….ရှီး……”
“….ဗွိ…ဗွဈ…ဗွဈ…..”
ကိုကို့ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မှနလြာတယ်။
“…..ဗွဈ…ဖ တ်… ဖတ်…. ဖတ်….. ဖတ်…. ဖတ်…. ဖတ်… ဖတ်….”
“…..အားးးး အီးးးးး အမလေးးး ကိုကိုရယ်…ရှီးးးး”
“……အားးးး ညီမလေးရယ်… စောကဖြုတကြှီးက လိုးလို့ ကောင်းလိုကတ်ာကြာ…. အားးး ရှီးးးးး ကြပန်တောပဲ…”
“…..ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်… ဗွဈ… ဗွဈ… ဗွဈ…. ဗွှတ်…. ဘှတ်…. ဖြတ်…”
ကိုကို့ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ကမွအသည်းကို ထိနသလေိုပဲ အရမ်းထိတယ်…။
“….အ…အ…အ….အ…ကိုကို…အ…ကို…ကိုကို…”
“….ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်….”
“…အ…အမလေး…ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်…”
“…..အင့ြ… ကိုကိုလည်းကောင်းတယ်… အမြဲတမ်း လိုးပေးမယန်ောြ….။
“…..အင့ျ.. အင့ျ…ဟုတ်…ဟုတ်..ကိုကို….”
“….အားးးး အီးးးး ညီမလေး… ကိုကိုပြီးတော့မယ်…. ရှီးးးး အင့ျ… ပြီး… ပြီးပြီ…”
“….. အ….အ…ညီမလေးလည်း ပြီး… ပြီးပြီ… ရှီးးးး”
ကိုကို့လီးရညတ်ှကေ ကမွစောကခြေါင်းထဲ လွှံကြ လာတယ်။ ကမွလည်း အကောင်းကြီးကောင်းသှား တယ်။ ကိုကိုက ပြီးသှားတော့ ကမွကိုဖကပြှီး အိပတ်ယလြေ။ ကမွလည်း သူ့ကို ပြနဖြကလြိုကတ်ာပေါ့။ စောကဖြုတထြဲက လီးကိုတော့ မခွှတသ်ေးဘူး။ လီးကလည်း တဈခွီသာပြီးသှားတယ် တောငန်တေုန်းပဲရှင်…။
ကိုကိုကြောလြီးကြီးက ကမွစောကဖြုတထြဲ ပြည့ကြှပန်တောပဲရှင်။ အခုထိ အတောငမြကသွေးဘူး။ စောကခြေါင်းထဲ တဆဈဆဈနဲ့ တုနန်တော။ ကမွကို ထပလြိုးပေးမယမြှတလြို့ မွှောန်ပမေယေ့ြ မလိုးတော့ဘဲ….
“….ပလှတ်…”
“….ညီမလေး… ညနကြမှေ ကိုကို ထပလြိုးပေးမယ်…။ အခု ကိုင်းထဲ ထမင်းသှားပို့ခွိနရြောကပြှီ..။ ကိုကို သှားပို့လိုကြဦးမယ်…”
“….ဟုတကြဲ့ ကိုကို…”
ကမွစောကဖြုတထြဲက ကြှတထြှကသ်ှားတဲ့ လီးကြီး ကို နှမှောစွာနဲ့ လိုကကြှည့မြိတယ်။ ကမွ အခုထိ ထဘီကို ပြနမြဝတရြသေးဘူး။ စောကဖြုတဝြမှာ ကိုကိုကြောလြီးရညတ်ှကေော ကမွအရညတ်ှကေောရှှဲလို့။ ကိုကိုကြောကြ ထမင်းခွိုင့လြေးယူပြီး ထွကသ်ှားပြီလေ။ ကမွ အိပယ်ာပေါြ ဒီအတိုင်းလှဲခလွိုကတ်ယ် ပေါငကြားပြီးပေါ့။ သချောတယ် ကမွစောကဖြုတကြ ပြဲနမှော။ ကမွ မှေးခနဲ ဖြစ်သှားတယရြှင့ြ။
အဲဒီခွိနမြှာပဲ ကမွကိုယပြေါြ တဈယောကယ်ောကြ တကလြာသလို ခံစားရတယ်။ ကမွ မကြလြုံးဖြင့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုကိုကြောအြဖေ ဦးဝင်း ဖြစ်နတယ်ေ။
“….ဟင်… ဦးဝင်း.. ဘာလုပတ်ာလဲ..။ အို… နှယ့ကြိုလှှတပြါ….။ အိုးးးး အို ဘာတွလေုပန်တောလဲ… အ…. အားးး”
ဦးဝင်းက ကမွစောကဖြုတဝြကို သူ့လီးကြီးနဲ့ တေ့ခလွိုကတ်ယ်။ ကိုကိုကြောကြလည်း ဖအတေူတာ လီးကြီးတာခွင်းက အတူတူပဲ။
“….. အို.. ဝင်.. ဝငသ်ှားပြီး… ဒွေးလေးသိရင် မကောင်းပါဘူး ဦးဝင်းရယ်…”
“…..မသိပါဘူး တူမလေးရယ်…။ စောနက သားနဲ့ တူမလေး လိုးတာကိုကြည့်ရြင်း ဦးလေးလည်း မနနေိုငတ်ော့ဘူး…။ ဦးလေး လိုးပြီနောြ”
ကမွလည်း ဘာမှမတတန်ိုငတ်ော့ပါဘူးရှင်…။ လီး ကြီးကလည်း စောကဖြုတထြဲ ဝငန်ပြေီပဲဟာကို။
“…..ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…ဒုတ်…ဒုတ်…”
“…..အားးးးအမလေးးးး..အ….အ….အ…”
ဦးဝင်းလီးက ပိုရှညတ်ယရြှင့ြ။ လီးတဆုံးဝငသ်ှားရင် ကမွသားအိမကြို လာလာဆောင့မြိတယ်။
“…..ဗွဈ…ဗွဈ..ဖြတ်…ဖြတ်…ဗှတ်…ဗွိ…ဗွိ…”
“အင်း…အ….အ…. ကောင်းလိုကတ်ာ တူမလေးရယ်… ရော့ အင့ြ… အင့ြ…”
“….ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…”
“…ဗွဈ…ဗွဈ…ဖတ်…ဖြတ်…ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ….”
“…ဖြတ်…ဖြတ်…ဖြတ်….ဖတ်…ဖတ်….ဖတ်…”
“….အိုးးး အားးးး အင့ြ… အင့ြ… အင့ြ….. ရှီးးးးး… ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးဝင်းရယ်… အ… အားးး…”
“…အင့ြ…. အင့ြ… တူမလေးးးး ဦးလေးပြီးတော့မယ်… အီးးး… ရှီးးးး… ကောင်းလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတလြေးကြာ…… အားးးးး”
“……သမီးလည်း… ပြီး… ပြီးပြီ… ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ…”
လိုးပြီးသှားတော့ ဦးလေးက
“…..ကဲ တူမလေး… ဦးလေး ကိုင်းထဲသှားတော့မယ်…။ ဦးလေးလိုးတာကို ဘယသ်ူ့ကိုမှ ပြနမြပြောနဲ့နောြ…”
“…..ဟုတကြဲ့ပါ ဦးလေး…”
ကမွလည်း မမွှောလြင့တ်ာတွေ ကြုံလာရပြီး အေးဆေးနတတေတ်ဲ့ ကမွ ဘာတွဖြစ်ေကုနမြှန်း မသိတော့ပါဘူး…။
ညနပေိုင်းရောကတ်ော့ ကိုကိုကြောကြ ကမွကို လိုး ချင်လြို့ ချောင်းနပမေယေ့ြ အလုပသ်ိမ်းခွိနဖြစ်နလေို့ လူမလှတဘြူးလေ။ ကမွလည်း သူ့ကိုကြည့်ပြှီး ရယလြည်းရယခြငွြ၊ သနားလည်းသနားနတော။
ဟော… ရုံးဖြင့ရြကရြောကတ်ော့ ကိုကိုကြောကြ ပြနသ်ှားရပြီ။ ကမွမှာ ကိုနဲ့လည်း မတွေ့ရဘူး။ ကို့ကို လှမ်းနတော။ ဒါပမယေ့ြ ကြုံကြိုကပြါတယ်။ အိမကြအမကေ မှို့ကိုဆေးသှားဝယဖြို့ ကမွကို ခေါတ်ာနဲ့ လိုကသ်ှားတယ်။ မှို့ပေါကြ ကမွအမရေဲ့သူငယခြငွြး အနတ်ီအိမမြှာ တည်းတယလြေ။ အဲ့အနတ်ီရဲ့ သမီးက ကမွကို မှို့အနှံ့လိုကပြှတယ်။ မှို့ရဲ့အထငကြရ ပန်းခွံထဲကို အလညသ်ှားတော့ ကမွ မသိချင်ြ မမှငခြငွတ်ဲ့ မှငကြှင်းကို တွေ့လိုကရြတယ်။
ကိုလေ သူက အခွားကောငမြလေးတဈယောကရြဲ့ လကကြိုဆှဲပြီး ပြောန်တော။ ကမွ မကြရြညတ်ှေ အလိုလိုကလွာတယ်။ သူလည်း ကမွကို မှငပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်တယ်ေ။ ထားပါ ကမွရဲ့ကံပဲပေါ့။ ကမွလည်း အဖောဖြစ်တဲ့ ကောငမြလေးကို အခွားနရောလိုကပျို့ပေးဖို့ ပြောတော့ လိုကပျို့ရှာပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကမွရှာကို ပြနရြောကတ်ော့ မစားနိုင် မသောကန်ိုင် ဖြစ်တာပေါ့။ အမကေ သတိထားမိတော့ မရမက မေးတော့တာပဲ။ ကမွလည်း လိမမြရတော့ ကိုနဲ့ ရည်းစားဖြစ်နတေဲ့အကြောင်း၊ အခု ကိုက အခွားတဈယောကန်ဲ့ ဖြစ်နတေဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုကတ်ာပေါ့။ အလိုးခံတာကိုတော့ မပြောတော့ပါဘူး။ အဲဒီမှာပဲ အမကေ ထပြီး ပြဲကြမ်းတော့တာပဲ။ ကိုလည်း ဒီအကြောင်းတွကေိုသိပြီး ကမွတို့ အိမပြတဝြန်းကငွကြို မလာရဲတော့ဘူး။ ကမွတို့အကြောင်းလည်း တဈရှာလုံးက သိတော့တာပဲ။
ကမွလည်း စိတည်ဈညဈနဲ့ အမြဲတမ်း ရှာအပြငဘြကြ ကမ်းစပကြို သှားထိုငန်တော။ အဲ့နရောက လူသူအရောကအြပေါကန်ည်းတော့ အဆငပြှတယေလြေ။ ဒီကြားထဲ ဦးဝင်းက ကမွကို လာတောင်းပနတ်ယ်။ သူစိတမြထိန်းနိုငလြို့ တကလြိုးမိတာ ခွင့လြှှတပြါပေါ့။ ကမွလည်း ရပါတယဆြိုပြီး ပြောလိုကတ်ယလြေ။
တဈနေ့ ကမွ စိတည်ဈညဈနဲ့ အိမထြဲနနတေေုန်း ရှိသေးတယ်။ ကမွတို့အိမကြို ဧည့သ်ညတ်ှေ ရောကလြာတယ်။ ကနွြးမာရေးအဖြဲ့ပေါ့။ သူတို့နဲ့ အိမကြလူတွနေဲ့ စကားပြောကြတာပေါ့။ အမကေ ကမွကို မိတဆြကပြေး တယ်။ ကမွတို့ရှာအတွကြ ဆေးမှူးတဈယောကကြ နှစ်လ တာဝနကြတွယတ်ဲ့။ သူ့နာမညကြ ကိုလှငတ်ဲ့။ အမကေ သူနဲ့ မိတဆြကပြေးတယ်။ ကမွလည်း အလိုကအြထိုကပြဲ တုန့ပြှနတ်ာပေါ့ရှင်။
သူက ကမွထကြ အနည်းငယလြောကပြဲ ကြီးလိမ့မြယ်။ သူက မှို့မှာ အဝေးသငတ်ကန်တောတဲ့။ အခုက ကြေးလကဆြေးပေးခန်းအတွကြ လိုငစြငလြွှောကပြှီး သငတ်န်းတကထြားတာတဲ့။ ကမွနဲ့ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့တာပေါ့။ နောကပျိုင်းကြတော့ သူက အိမကြို ချောင်းပေါကမြတတ် လာတယ်။ ကမွလည်း သူ့ကို ခငန်ပေါပြီ။
သူရောကပြှီး သုံးပတလြောကကြှာတော့ သူက ကမွကို ကမွထိုငန်ကြေ ကမ်းစပန်ားကို လာခဲ့ဖို့ ခွိန်းလိုကတ်ယ်။ ကမွလည်း သှားတာပေါ့။ အဲ့နရောက တဈပတန်လေို့ လူတဈယောကြ မရောကဘြူးလေ။ အဲ့နရောကို ကမွရောကတ်ော့ သူက ရောကန်ှင့န်ပြေီ။ ကမွနဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးတော့ သူက ကမွကို ခစွခြှင့ပြနတ်ယ်။ ကမွလည်း စဉြးစားမနတေော့ဘူး။ ကို့ကို အရှဲ့တိုကခြငွတ်ာနဲ့ တန်းခေါင်းငှိမ့လြိုကတ်ယ်။
သူက မခဘေူးရှင့ြ။ အဖြရတောနဲ့ ကမွကို ကဈဆငတ်န်းပေးတော့တာ။ ကမွလည်း ပြနပြေးပါတယ်။ ကဈဆငပြေးရင်းနဲ့ ကမွနို့တွကေို အင်ျကြီအောကကြနေ ကိုငန်တော။ ကမွလည်း နဂိုကတည်းက ထနတ်ဲ့သူဆိုတော့ အရညလြေးတောင် စို့လာရပြီ။ သူက ကမွကို နမ်းရှုံ့လို့လည်းပြီးရော ကမွကို ကုန်းခိုင်းတယ်။ ကမွလည်း ကုန်းပေးလိုကတ်ယ်။
“……ဟာ.. နှယကြ အောကခြံဝတမြလာဘူးပဲ…”
“….ဟုတ်…. နှယ် မဝတတ်တလြို့ပါ…”
“….ဟီးးး အဆငပြှတောပေါ့ နှယရြယ်…”
သူက ကမွကို ကုန်းခိုင်းပြီး နောကကြနေ ကမွစောကဖြုတကြို ယကတ်ယရြှင့ြ။ အရငကြ ပကလြကလြှနပြှီး အယတခြံဖူးတာ အခု လေးဘကကြုန်းကြီး အယကခြံရတော့ အရသာတဈမွိုးကြီးပဲရှင်..။
“…ပြှတ်…ပြှတ်…ပြှတ်…ပလပ်….ပလပ်…ပလပ်…”
“…..အ…အ…ရှီးးးးအမလေး….”
“…..နှယ်…ကောင်းလားဟင်…”
“…အင်း…ကောင်းတယကြိုလှင်…”
“….ကိုလှငလြို့ ခေါန်တေုန်းပဲလားကြာ…။ လိုးတောင် လိုးတော့မယ့ဟြာကို….။ ကို… လို့ခေါြ…”
“…..ဟုတ်….ကို…”
“…..ကဲ… နှယ်… ကို့လီးကိုလည်း စုပပြေးပါဦး….”
သူက အဲ့လိုပြောတော့ ကမွလည်း လေးဘကကြုန်းနရောကနေ သူ့ဘကလြှည့လြိုကတ်ယ်။ အားပါးပါး ကမွ မကြလြုံးပြူးသှားတယ်။ သူ့လီးကြီးက ၇ လကမ် ကြောလြောကတ်ယရြှင့ြ။ တုတလြည်းတုတတ်ယ်။ ခံဖူးသမွှ လီးတွထေဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ။ ကမွလည်း သူ့လီးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ကမွပါးစပဟြပြီး ငုံလိုကတ်ယ်။
“…..အားးးရှီးးးးနှယရြယ်….”
“….ပြှတ်…ပကြျ…ပြှတ်…ပလပ်…ပလပ်…ပြှတ်…”
“….အား… ရှီးးး စုပတ်တလြိုကတ်ာ နှယရြယ်…။ တောတ်ော့ ကိုလိုးချင်ပြှီ ကုန်းပေး…”
ကမွကုန်းပေးတော့ သူက နောကကြနေ စောကဖြုတဝြကို လီးနဲ့လာတေ့ပြီး လိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။
“…..ဗွိ…ဗွိ…ဗွိ…”
“….အား….အ….အ…”
လီးကြီးက ပြည့သ်ိပန်တောပဲ။
“….ဗွိ…ဗွိ….ဗွိ…ဗွိ…. …ဗွဈ….ဗွဈ…ဗွဈ…”
“…..ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖြတ်…ဖြတ်….”
သူက ကမွခါးကိုဆှဲပြီး ဆောင့လြိုးတော့တာပဲ ရှင်။
“…..ဖြတ်…ဖြတ်…ဖြတ်….ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…”
“…..အားးးး နှယ်…. ကောင်းလား.. အင့ြ…. ရှီးးးးး ကြပန်တောပဲ စောကဖြုတလြေးက….”
“…..အ…အ… အင်း… အင်း.. ကောင်းတယ် ကို… ဆောင့ပြါ.. ဆောင့ပြါ… နှယစြောကဖြုတကြှီးကို ဆောင့လြိုးပေးပါ…. အ… အားးး… အင်းးး…”
“…ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်…ဖတ်..”
“….ထိလား နှယ်… ရော့.. အင့ျ…”
“ဖတ်..ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်….”
“…..အားးးးးး ထိ…. ထိတယ်… ကိုရယ်…. အ….”
သူက နှားသိုးကြိုးပြတသ်လို ကမွခါးကိုဆှဲပြီး ဆောင့လြိုးနရင်ေး ကမွဆံပငရြှညကြို ဆှဲစုပြီး မှင်းစီး သလို ဆံပငဆြှဲရင်း ဆောင့လြိုးပေးနတယ်ေ…။
“….အ….အ…. အမလေးးးး တမွိုးပဲ ကိုရယ်… ကောင်းလိုကတ်ာ… အ… အ… အင့ြ… အင့ြ…”
“….ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…”
“….နှယလြေး..ကို ပြီးတော့မယ်….”
“….ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်….”
“…. အား…. အီးးးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာကြာ…”
ကမွစောကဖြုတထြဲ သူ့လီးရညတ်ှေ ပြည့သ်ိပသ်ှား တယ်။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ သူက ပြီးသှားပမယေ့ြ ကမွစောကဖြုတထြဲပဲ လီးကို စိမထြားတယ်။ ပြီးတော့ လီးကိုမခွှတဘြဲ စောကဖြုတထြဲ လီးတပလြကြကြှီး ကမွကိုပြေ့ပြီး သူက ခွဆင်ေးထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွကို သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆောင့ကြှောင့လြေး ထိုငခြခွိုင်းတယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားတာပေါ့။ သူ့လီးကလည်း ကမွစောကဖြုတထြဲ ပြည့ကြှပလြာတယ်။ ပိုပိုတောငလြာသလိုပဲ။
သူက ကမွကို မပြီး အောကကြနေ ဆောင့လြိုးတယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် နှုတခြမ်းတွေ ဂဟစပေပြှီး လိုးနတော။ ကမွလေ အရမ်းကောင်းနတောပဲ။
“…..ဗွိ…ဗွိ….ဗွိ…ဗွိ….”
“….ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖြတ်…ဖြတ်….”
“…..အားးးး ကိုရယ်… ထိလိုကတ်ာ။ သားအိမကြို အောင့ြ အောင့သ်ှားတာပဲ… ရှီးးးးး”
“…..နှယ်..ကြိုကလြား….”
“….အင်း…ကြိုကတ်ယ်…ကို…”
“….ဒါဆို ကို အမြဲလိုးပေးမယန်ောြ။ နှယ် အဝေးသင် တကရြမှာမို့လား…။ အဲဒီအခါကြရင် လှတလြှတလြပလြပ် လိုးပေးမယ်၊ တည်းခိုခန်းတွေ ခေါသ်ှားပြီး”
“…..အင်းပါ ကိုရယ်…အ…အ…”
“….ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…”
ကမွအတွကြ ဒီတဈခွီက ပိုကြာပြီး ပိုကောင်းနတယ်ေ။
“….. အင့ျ… အင့ျ… အင့ျ… နှယ်… ကိုပြီး.. ပြီးပြီ…. အားးးးး”
“….အ…အ.. နှယလြည်းပြီးပြီ…. အားးးး ကိုရယ်…”
ကမွ သူ့ကိုဖကထြားလိုကတ်ယ်။ လီးနဲ့စောကဖြုတကြို တပလြကြသ်ားပေါ့။ ကမွလေ စောကဖြုတထြဲက လီးကို မခွှတခြငွတ်ော့ပါဘူး။ အခစွြဦး ကို့ကိုလည်း မေ့သှားပြီလေ။
“….ကဲ.. နှယ်… ကိုတို့ပြနရြအောငန်ောြ”
“ရှလှတ်.. ပြှတ်..”
“…အင့ျ… အင်းပါ ကို…”
“….မနကဖြှန် ဒီနရောမှာပဲ စောင့န်နေောြ..။ ကို ဆေးထိုးစရာရှိလို့ နည်းနည်းနောကကြမွယ်..”
“….ဟုတ်…။ ဟိုလေ.. ကို အရငသ်ှား နှယ် နောကကြလိုကခြဲ့မယ်…”
“…..ဘာလို့တုန်း နှယရြဲ့….”
“….သူများတွေ တွေ့မှာစိုးလို့ပါ…”
“….အင်းပါ ဒါဆို နှယ် နောကကြနေ လိုကလြာခဲ့…”
“….ဟုတ်…ကို…”
ကမွလည်း ထွကသ်ှားတဲ့ သူ့ကြောပြငကြှီးကို ငေး ကြည့်န်မေိတယ်။ သူထွကသ်ှားပြီး ကမွလည်း အဲနရောမှာပဲ ကိုယ့အြကြောင်းကို စဉြးစားနမေိတယ်။ ဘယလြောကမြှမကြာတဲ့ အခွိနအြတွင်း ကမွစောကဖြုတကြ လီးငါးချောင်းနဲ့ အလိုးခံပြီးပြီ။ အေးပါတယဆြိုတဲ့ ကမွ အခုတော့ လီးကြိုကခြင် ဖြစ်နပြေီ။ ကမွလည်း တောတ်ောကြှာမှ အတွေးတွရပေပြှီး အိမကြိုပြနလြာခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကိုလှငန်ဲ့ပဲ သူတာဝနမြပြီးခငအြခွိနထြိ လိုး ဆောန်တော၊ သူကတော့ ကမွကို လခံဆေး ထိုးပေးတယ်။ ကမွလည်း အဲ့ဆေးထိုးပြီးတော့ နည်းနည်းပြည့လြာတယ်။ ကမွလည်း အခုဆို အဝေးသငတ်ကဖြို့ မှို့ကိုလာပြီလေ။ အမကေ ကြောင်းစတကတ်ကခြှင်းမှာပဲ အစစအရာရာ အဆငပြှအေောင် မှို့မှာ ခဏနပေေးတယ်။ ပထမနှစ်ဝကမြှာပဲ ကမွနဲ့ပေါင်းတာ နှစ်ယောကရြှိတယ်။ သူတို့နဲ့စား အတူသှား အတူလာပေါ့။ တဈဆောငထြဲနတယ်ေ။ မဂွောကလည်း ဖီးဆဈအတူတူပဲ။ ကြောင်းစတကတ်ဲ့ တဈလမှာ အမကေ လိုကန်ပေေးတယ်။ နောကကြှတော့ အမပြနေသ်ှားတယ်။ အမပြနေသ်ှားတော့ ကမွ လှတလြပသ်ှားတာပေါ့။
အဲ့ဒီမှာပဲ ကမွ မမွှောလြင့တ်ဲ့သူနဲ့ သှားဆုံမိတယ်။ အခစွြဦးဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကို ပေါ့။ သူက ကမွကို အတင်းလိုကရြောတယလြေ။ ကမွသူငယခြငွြးနှစ်ယောကကြိုလည်း အပိုငပြေါင်းတာရှင့ြ။ သူ ကမွကို မခစွပြမယေ့ြ သူဒါဆို ကမွလိုကလြုပရြတာပဲ။ ကမွစိတကြ နုတာကိုး။ တဈနေ့တော့ ကိုက မနကြ ၆ နာရီလောကြ ကမွအဆောင့ရြှေ့ကို ရောကလြာတယ်။
“….နှယ်..ရေ…နှယ်…”
“….ရှင်…လာပြီ…လာပြီ…”
“….ဟ… မင်း သနပခြါးပဲ လိမ်းထားတာလား…”
“….အင်းလေ…”
“…..လာကြာ..ဆိုငကြယပြေါတ်ကြ…”
“….ရှင်… ဘယသ်ှားမလို့လဲ…”
“…မင်းနဲ့ငါနဲ့က သူငယခြငွြးလေ..။ ငါ့သူငယခြငွြးတွနေဲ့ မိတဆြကပြေးမလို့…။ လာ.. လာကြာ တကြ…”
“…..ဟုတ်..ဟုတ်..”
ကမွလည်း အပေါတ်ကပြှီး အဝတစြားလေးလဲပြီး သူ့ဆိုငကြယပြေါြ တကလြိုကလြာတယ်။ အောကခြံပငတ်ီတောင် ဝတမြလာရဘူး။ သူနဲ့လိုကရြင်း အိမတ်ဈလုံးရှေ့ သူကရပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကမွလကကြိုဆှဲပြီး အိမထြဲခေါသ်ှားတယ်။ ပြီးတော့ အခန်းတဈခုထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်။ ဟော.. အခန်းထဲမှာ မီးခိုးနံ့ကို ထူနတောပဲ။ ဆေးလိပကြော၊ အရကကြော သောကန်တေဲ့ လူနှစ်ယောကကြို တွေ့တော့ ကိုက ကမွကို မိတဆြကပြေးတယ်။
“…..နှယရြေ… သူက ကြောကြွောြ၊ သူက မိုးကြီးတဲ့ မှတထြားနောြ။ ဟေ့ကောငတ်ှေ သူက ငါပြောပြောနတေဲ့ နှယတ်ဲ့….”
“…..ဟား….လူချင်ြးမတွေ့ဖူးပမယေ့ြ ကြားဖူးနတော ကြာပါပြီဗွာ… ဟားဟား…”
မိုးကြီးဆိုတဲ့ တဈယောကကြ ပြောတာပါ။ ကမွ သူတို့နှစ်ယောကပြုံကို ကြည့်ပြှီး တမွိုးကြီးပဲ။ လူမိုကပြုံစံတွနေဲ့။ နတေဲ့ထိုငတ်ဲ့ပုံလည်း ကြည့်ြဦး။ ထိုငရြင်း ပေါငကြားထားတော့ သူတို့ဟာတွကေို ဝိုးတဝါး မှငန်ရတေယ်။ ကိုက ထိုငလြိုကပြှီး ကမွကို သူ့အပေါမြှာ ထပပြှီးထိုငခြိုင်းတယ်။ ကမွလည်း ထိုငရြတာပေါ့။ ဟိုနှစ်ယောကကြလည်း ကမွအောကပျိုင်းနဲ့ နို့ကို စုနခြွီဆနခြွီ စားတော့မတတ် စိုကကြှည့န်ကြတေယ်။ ကမွ ကို့အပေါကြိုထပပြှီး ထိုငလြိုကတ်ော့ သူ့လီးနဲ့ ကမွဖငကြ ကြကတ်ိဖြစ်နတယ်ေ။
“….ဟားးးး.. နှယကြ ဟိုတုန်းကလိုပဲ အောကခြံဝတမြထားဘူးကိုးးးး…။ ကို့အကြိုကပြဲကြာ…. ဟားဟား….”
“….ဟား… ဟား…. ဟေ့ကောင် မင်း မလှယတ်ဲ့ကောငပြဲ…။ အေးပါ လုပထြားပေါ့ကြာ…”
ကြောကြွောကြ ဝငပြှောတယ်။
“…..ဟားဟား…ငါ့ကုသိုလကြံပဲလကြော…”
ကမွဖြင့ြ ရှကလြိုကတ်ာ။ သူများတွရှေေ့မှာ အရှကကြုနန်ပြေီ။ ကိုက သူတို့နဲ့ အရကသ်ောကလြိုကြ ဆေးလိပတ်ဈလိပကြို မွှသောကလြိုကြ လုပန်တယ်ေ။ အနံ့ကတဈမွိုးပဲ ကမွရှူဖူးတဲ့ ဆေးလိပန်ံ့နဲ့ မတူဘူး မှှေးနတောပဲ။
ကိုက အရကသ်ုံးခွကလြောကဝြငတ်ော့ ကမွခန်ဓာကိုယကြို ပြတသ်ပတ်ော့တာပဲ။ ကမွလည်း သူတို့အနံ့တွရှေူမိရင်း စိတကြ ကြှတကန်တော။ ကိုကလည်း ကမွထဘီကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွလည်း မတားဆီးနိုငဘြူး။ သူ့လုပခြငွရြာလုပဖြို့ ကြနပေန်သလေို ဖြစ်နတော။ ပြီးတော့ ကိုက ကမွကို အင်ျကြီတွရေော ဘောလြီတွရေော ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ယောကြာြးသုံးယောကရြှေ့မှာ ကမွ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားတာပေါ့။
ကိုက ကမွကို ပကလြကလြှနခြိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူလည်း အဝတတ်ှခွှတေတ်ယ်။ ဟိုနှစ်ယောကကြလည်း ခွှတတ်ယ်။ ကိုက ကမွမကြန်ှာပေါြ တကခြှပြီး သူ့လီးကို စုပခြိုင်းတယ်။ ကြောကြွောကြ နို့တွေ စို့တယ်။ မိုးကြီးကတော့ ကမွစောကဖြုတကြို ယကပြေးနတယေရြှင့်။ ကမွလေ ခံစားမှုအသဈဆန်းတွေ ကြုံနရတေယ်။ သူတို့က ကမွကို နှိုးဆှပြီးတော့ ကိုက ပကလြကလြှနအြိပလြိုကတ်ယ်။ ကမွက သူ့အပေါတ်ကခြှပြီး သူ့လီးကို လကန်ဲ့ဆှဲယူပြီး တေ့ဆောင့လြိုကတ်ယ်။
“….ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ….”
“…အ…အ…အ…”
အဲ့ဒီမှာပဲ မိုးကြီးက ကမွနောကကြနေ ဖငဝြကို စောနက ထွကထြားတဲ့ အရညရြယ်၊ ဆီရယ် သုတတ်ာကို ကမွ ခံစားလိုကရြတယ်။ သူ့လီးကိုလည်း သူသုတတ်ယ်။ လီးက ကိုလောကပြါပဲ ကြီးတဲ့အထဲတော့ မပါပါဘူး။ လီးကြီးက ကမွဖငဝြထဲ ရှောခနဲ ဝငခြလွာတယ်။
“….ဖြစ်…ဗွဈ…ဖောကျ…ဗွဈ….”
“….အီး…. အားးး… နာလိုကတ်ာ… အားးးး”
ကမွ ဖငကြော၊ စောကဖြုတကြော လီးနှစ်ချောင်းလုံးက လိုးထည့န်တေော့ ကမွ ကောင်းလိုကတ်ာရှင်။ သူတို့နှစ်ယောကကြ အတိုငအြဖောကည်ီညီနဲ့ လိုးဆောင့န်ကြတော။ ကမွမှာလည်း ခံလို့ကောင်းနတယ်ေ။ အားးး အားး အီးးးး အီးးး နဲ့ အရသာတွေ့နတေော့တယ်။
ဟော… သူတို့ပြီးသှားတော့ ကိုက ဖယပြေးတယ်။ မိုးကြီးက ကမွအောကရြောကသ်ှားပြီး ကြောကြွောကြ ကမွဖငကြို လိုးတယ်။ ပြီးတော့ ကြောကြွောကြ ကမွစောကဖြုတကြို ထပလြိုးတယ်။ ကမွလေ မနကကြတည်းက သူတို့အလှည့ကြှ လိုးတာကို ညနအထေိ ခံပေးလိုကရြတယရြှင်။ စောကဖြုတကြော၊ ဖငကြော ကြိမ်းနတောပဲ။ ကိုက ပြနပျို့ပေးလို့ အဆောငရြောကတ်ော့ ကမွ အိပလြိုကတ်ော့တယ်။
ကမွ ပထမနှစ်တဈနှစ်လုံး ကိုက သူစိတပြါရင် လာခေါခြေါြ လိုးတော့တာပဲ။ သူက နောကဆြုံးနှစ်ဆိုတော့ နောကန်ှဈ ကြောင်းမတကရြတော့ဘူးလေ။ ကမွ အမှတမြရှိ အလိုးခံနတေုန်းပါပဲရှင်။
ဒုတိယနှစ်တကတ်ော့ ရှာက ကြောင်းနားထားတဲ့ ကိုကိုကြော့သ်ူငယခြငွြးကလည်း ပြနတ်ကတ်ော့မယတ်ဲ့။ ကမွသူငယခြငွြးနှစ်ယောကန်ဲ့ ကမွက လုံးချင်ြးငှားနမလေို့ဟာကို သူကလည်း ကမွတို့နဲ့ တဈဆောငထြဲ ငှားမယဆြိုတော့ ကမွတို့လေးယောကြ လုံးချင်ြးအိမလြေးကို စပင်ှားတာပေါ့။ သူ့နာမညကြ ဝလင်ေးတဲ့။ ကိုကိုကြောကြလည်း သူကြောင်းပြနတ်ကမြယဆြိုမှ အလုပကြနေ ခွင့ယ်ူပြီး အဆောငကြိုလာတော့တယ်။
ကိုကိုကြောရြောကတ်ော့ အမရယ်ေ၊ ကိုကိုကြောရြယ်၊ ကိုဝလင်ေးရယ်၊ ကမွရယ် အတူတူ ဘုရားသှားလိုကြ၊ မုန့စြားလိုကြ လုပတ်ာပေါ့။ ကိုကိုကြောကြ ခွင့သ်ုံးရကပြဲ ရတာတဲ့။ ကမွတို့ လညပြတပြှီး ညနစေောင်းရောကတ်ော့ ရမေိုးခွိုးတယလြေ။ ကမွရချိုးနတေုန်း ကိုကိုကြောကြ ကမွကို စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ ကမွက သူလိုးတုန်းကနဲ့ မတူတော့ဘူးလေ။ အခု နည်းနည်းပြည့လြာပြီ။
ကမွတို့ ရမေိုးခွိုးပြီးလို့ ကမွအခန်းထဲမှာ သနပခြါးလိမ်းတုန်း လိမ်းတဲ့ပုံကို ဗီဒီယို ရိုကထြားလိုကတ်ယ်။ ဟီးးးး ရှတာလေ။ ကမွ ဖြီးလိမ်းပြင် ဆငပြှီး အောကထြပဆြင်းလာတော့ အမတေို့သုံးယောကကြ စကားပြောနတော။ ကိုကိုကြောကြ
“….ဟော… ညီမလေး ပြီးပြီလား….။ ကိုကို ရုံးက အသိတွနေဲ့ သှားတွေ့မလို့ လိုကခြဲ့ပါလား…။ မိတဆြှရအေောငလြေ။ ကြောင်းပိတရြကြ သူတို့အိမ် သှားလညရြတာပေါ့”
ကမွ အမေ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အမကလေည်း
“လိုကခြငွလြိုကသ်ှားလေ”
တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ကမွလည်း ကိုကိုနဲ့ လိုကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ကိုကိုက သူ့မိတဆြှနေဲ့ နာရီဝကလြောကြ စကားပြောပြီး ကမွကို မှို့က တည်းခိုခန်းကို ခေါလြာတယ်။ ကမွ အမေ့ကို အိမပြှနန်ောကကြမွယလြို့ ဖုန်းဆကဖြို့ ဖုန်းရှာတော့ ဖုန်းက သနပခြါးလိမ်းတဲ့နရောမှာ ဗီဒီယိုရိုကရြင်း မေ့ကနွခြဲ့ပြီ။ ဒါနဲ့ ထားလိုကပြါဆိုပြီး နလေိုကတ်ယ်။ ကမွ ကိုကို့ကို စနောကလြိုကတ်ယ်။
“….ဟင်.. ကိုကို… မိတဆြှတွနေေဲ့ တွေ့ပြီးပြီလေ။ အခုက တည်းခိုခန်းမှာ ရှိသေးလို့လား.. ခစ်ခစ်…”
“….ဟားဟား ညီမလေးရယ်… တည်းခိုခန်းမှာ မရှိပါဘူး။ ကိုကိုက ညီမလေးကို မလိုးရတာကြာလို့ လိုးမလို့ပါ.. ဟားး ဟားး ဟားးးး…”
“….ဟှန့ြ… ဘယသ်ူက အလိုးခံမယ် ပြောလို့လဲ… ဗှဲ.. ဗှဲ.. ကလေးလေး ရှကပြါတယ်… ဟီးဟီး…”
အခန်းထဲမှာ ကိုကို့ကို နောကန်တော။ ကိုကိုက ကမွကို မှေ့ယာပေါမြှာ ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွအဝတတ်ှကေို ခွှတရြင်း သူ့အသကရြှူသံတွေ မှနန်တယ်ေ။ သူလည်း အဝတတ်ှကေို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ လီးက ဘယတ်ုန်းကတည်းက လိုးချင်လြို့ တောငန်မှန်ေးမသိဘူး။ ကမွလည်း သူ့လီးကြီးကို ကုန်းစုပပြေးလိုကတ်ယ်…။
“…ပြှတ်… ပြှတ်… ပြှတ်… ပလပ်… ပလပ်… ပလပ်…”
“….အားးး ညီမလေးရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ…”
“…ပြှတ်…ပြှတ်…ပြှတ်….”
“…ညီမလေး.. တောတ်ော့ ကိုကိုပြီးသှားလိမ့မြယ်…။ လိုးတော့မယ်….”
သူက အဲ့လိုပြောပြီး ကမွစောကဖြုတကြို သူ့လီးကြီးနဲ့ အကကြှဲကြောင်းတဈလွှောကြ ပြတဆြှဲရင်း လီးကို စောကဖြုတထြဲ ထည့ခြလွိုကတ်ယ်။
“….ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…”
“….အိုးးးး အားးးး ရှီးးးး ကိုကိုရယ်….”
“…ဗွိ…ဗွိ…ဗွဈ….”
“…..ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်…. ဖြတ်… ဖြတ်… ဖတ်… ဖတ်… ဗွဈ… ဇွီ…. ဗွဈ….”
“…..အ….အ…အ….”
ကိုကိုက ကမွကို အားပါးတရ ဆောင့လြိုးတော့တာ။ ကမွလည်း အောကကြနေ ပင့ပြင့ပြေးတယ်။ လီးနဲ့ စောကဖြုတ် အဝငအြထွကတ်ိုင်း အသားချင်ြး ရိုကခြတသ်ံတွေ၊ ဝငသ်ံထွကသ်ံတွေ ဆူညံနတောပဲ။ ကိုကိုက တဈနာရီနီးပါး ဆောင့လြိုးပေးတယ်။ ကမွလည်း ကြောင်းပိတရြကကြတည်းက အလိုးမခံရတာ အခုမှခံရတော့ ကြနပေသ်ှားတာပေါ့။
ကမွတို့ အဆောငပြှနရြောကတ်ော့ အမကေ ညစာစားဖို့ ခကြပြှုတန်ပြေီ။ ကိုဝလင်ေးကလည်း ကိုကို့ကိုခေါပြှီး ဘီယာသှားကဈကြတယ်။ ကမွလည်း ဖုန်းသုံးမယဆြိုပြီး အခန်းထဲက ဖုန်းကိုယူပြီး အိပယ်ာပေါြ လှဲလိုကတ်ယ်။ ဖုန်းက ဗီဒီယိုရိုကန်တေုန်းဆိုတော့ ပိတလြိုကပြှီး အဲဗီဒီယိုကို ပြနကြှည့လြိုကြ တယ်။
အစက ကမွ သနပခြါးသှေးလိမ်းနတောပါ။ နည်းနည်း ကြောကြှည့လြိုကတ်ော့ အခန်းထဲ အမရခွေေိုးပြီး ဝငလြာတယ်။ ဟော… ကိုယ့အြမကေ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပဲ အဝတတ်ှေ အကုနခြွှတပြှီး သနပခြါးလိမ်းနလရေေဲ့။ သူက တကိုယလြုံး လိမ်းတာ။ အမကေ ခန်ဓာကိုယပြှည့တ်ယ်။ နုတယ်။ အသကြ ငါးဆယန်ားကပန်ပြေီဆိုတာ ဘယသ်ူမှယုံမှာ မဟုတဘြူး။ အမကေ သနပခြါးချောကအြောင် ယပတ်ောငခြပန်လရေေဲ့။
ဟော… ကမွကြည့်န်တေုန်းမှာပဲ အခန်းတံခါးပြင့သ်ှားပြီး ကိုဝလင်ေးကြီး ဝငလြာပါရောရှင်။ သူလည်း ကိုယလြုံးတီးကြီးရှင့ြ။ လီးကြီးက အသဲယားစရာကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့။ အမေ့ကို နောကကြနေ ဖကြ လိုကပြှီး စကားတွပြေောနတယ်ေ။ ဘာတွပြေောမှန်းတော့ မကြားရဘူး။ သူ့လကကြလည်း အမေ့နို့တွကေို ကိုငလြို့။ နောကတ်ော့ သူက အိပယ်ာပေါသ်ှားပြီး ပကလြကလြှနလြိုကတ်ယ်။ အမကေ သူ့အပေါခြှပြီး မိုးထောငန်တေဲ့ လီးကိုဆှဲပြီး သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ တေ့လိုကတ်ယန်ဲ့ တူပါတယ်။ ဖုန်းနဲ့က ဝေးတော့ သချောမမှငရြဘူး။
အမကေ အပေါကြ တကဆြောင့န်တော။ ကြာလာတော့ အမကေ လေးဘကကြုန်းဖြစ်သှားပြီး ကိုဝလင်ေးက နောကကြနေ အားရပါးရ ဆောင့လြိုးနတော။ ကမွ ထငထြငရြှားရှား မမှငရြပမယေ့ြ ကမွစောကဖြုတလြေးက ရှတကလြာတယ်။ ဟော နာရီ ဝကလြောကကြှာမှ ပြီးသှားကြတယ်။ ကြုဝလင်ေးက အပြငဘြကြ ထွကသ်ှားပြီ။ အမလည်ေး အဝတအြစားလဲပြီး ထွကသ်ှားတယ်။ သိပမြကြာခင် ကမွဝငလြာတယ်။ ဗီဒီယိုက ဒီလောကပြါပဲ။
နောကန်ေ့မနကကြှတော့ ကမွသူငယခြငွြးတွလည်ေး လာပြီလေ။ သူတို့နဲ့ကမွက အပေါထြပမြှာ နတောပေါ့။ ကိုဝလင်ေးက အောကထြပမြှာ။ လေး ယောကသ်ား ကြောင်းဖြင့ခြွိန် ပြောမြဆုံးဘူး။ အမလည်ေး ပြနသ်ှားပြီ။ အမပြနေတ်ော့ ကိုက ဖုန်းဆကတ်ယ် တွေ့ချင်လြို့တဲ့။ ကမွကတော့ ရှောငန်လေိုကတ်ယ်။
ကမွရယ်၊ ဇငဇြငရြယ်၊ မသကေရြယကြတော့ ညနကတ်ဲ့အထိ အပေါထြကမြှာ ဟီးဟီးဟားဟား လုပတ်ယ်။ ကိုဝလင်ေးက အောကထြပမြှာ တဈယောကတ်ည်း ပငွြးနလေောကတ်ယဆြိုပြီး ကမွတို့ မအိပခြငအြထိ သူ့ကို အပေါထြပကြို ခေါထြားတယ်။ စကားပြောကြ၊ ဒိုးစကဆြော့ကြ၊ စာကူကကြကြှပေါ့။
တဈရကတ်ော့ ကမွ အားနည်းပြီး ဖြားပါလရေော။ သူငယခြငွြးတွကေ ဆေးခန်းလိုကပျို့ပြီး ကြောင်းသှားကြတယ်။ ကိုဝလင်ေးကတော့ စိတမြခလွို့ဆိုပြီး အစောင့ကြနွခြဲ့တယ်။ သူတို့သှားပြီး မကြာခင် ကမွ တုနပြှီးခမွြးလာတယ်။ ကိုဝလင်ေးက အခန်းထဲ ဆေးတိုကဖြို့ ဝငလြာတာနဲ့ကြုံတော့ သူက ကမွကို ဆေးတိုကတ်ယ်။ မသကသ်ာတော့ သူက ကမွစောငထြဲဝငလြာပြီး ကမွကိုဖကထြားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ အခမွြးပြသလေို ဖြစ်သှားတာ။
ကိုဝလင်ေးက ကမွကို ကြောဘကကြနေ ဖကထြားတော့ သူ့လီးနဲ့ ကမွဖငန်ဲ့က ကပန်တော။ အဲ့ဒီတော့ သူလည်း လီးတောငလြာတယန်ဲ့ တူပါတယ်။ ကမွဖငကြှားထဲ သိသိသာသာ လီးက တိုးဝငလြာတယ်။ နောကဆြုံး စောငထြဲကနေ ထဘီကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး စောကဖြုတဝြကိုတေ့ပြီး ဆောင့လြိုးတော့တာပဲ။ ကမွလည်း နသောမကောင်းတာ ဖငကြိုတော့ ကော့ကော့ပေးမိတယ်။ အဲ့နေ့က သူငယခြငွြးတွေ ပြနမြလာခငအြခွိနထြိ ကမွကို လေးခွီလိုးသှားတယ်။
ကမွ နပြနေကြောင်းတော့ ကိုဝလင်ေးအဝတတ်ှကေို ကမွတို့သုံးယောကြ အလှည့ကြွ လွှောပြေးရတယ်။ တဈညတော့ သူနဲ့ အပေါထြပမြှာဆော့ရင်း အလောင်းအစားတွပေါ ပါလာတယ်။ ဒိုးဇကရြှုံးရင် အဝတခြွှတပြေးကြေးပေါ့။ မရှကကြှပါဘူး အချင်ြးချင်ြးတွပေဲ ဆိုပြီးပေါ့။
အရငဆြုံး အဝတမြဲ့သှားတာက ဇငဇြင်၊ နောကြ ကမွ၊ ပြီးတော့ ကိုဝလင်ေး၊ မသကေတ်ို့ပေါ့။ ကိုဝလင်ေးက ကောငမြလေးသုံးယောကြ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်နတေော့ သူ့လီးကြီးက တောငခြလွာတာ။ နောကဆြုံး ဇငဇြငရြှုံးတော့ ခွှတစြရာမကနွတ်ာနဲ့ ဘာလုပရြငကြောင်းမလဲ ဝိုင်းစဉြးစားကြတော့ ကမွရယ် မသကေရြယကြ ဇငဇြငစြောကဖြုတထြဲ ကိုဝလင်ေးလီး ထိပပျိုင်းလေးထည့ဖြို့ သဘောတူလိုကတ်ယ်။ ဇငဇြငကြ ရှကတ်ာပေါ့။
“……ဟဲ့ ကောငမြတွေ နငတ်ို့စောကဖြုတတ်ှနေဲ့ ထည့ပြါလား။ ဟင်… မသာမတွေ ဆေးကြမ်းခကြြ…”
ကမွကလည်း
“…အေး… ငါထည့ပြှမယ် ကြည့်ြ”
ဆိုပြီး ကိုဝလင်ေးလီးပေါြ ကမွစောကဖြုတတ်ေ့ပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။
“…ဗွိ…ဗွိ…ဗွိ…..”
“…အားးးး နှယရြယ်…. ကောင်းလိုကတ်ာ…”
“….ကဲ… ဇငဇြင် မှငတ်ယန်ောြ၊ လုပလြိုကတ်ော့…။ ကိုဝလင်ေး ဇငဇြင့်ဟာက ကြပလြိမ့မြယ့ြ။ အရငဆြုံး ယကပြေးပြီးမှ အဈကို့ဟာကြီး ထည့လြိုကြ…”
ကိုဝလင်ေးကလည်း ဇငဇြငကြို လှဲသိပလြိုကပြှီး စောကဖြုတကြို ကုန်းယကတ်ယ်။ ဇငဇြငမြှာ လူးလိမ့န်တောပဲ။ ဇငဇြင် အရညတ်ှေ ထွကလြာတော့ ကိုဝလင်ေးက ပေါငကြှားထဲဝငပြှီး စောကဖြုတဝြကို လီးနဲ့တေ့ပြီး ဖြေးဖြေးခွင်းလေး လိုးတယ်။ ဇငဇြင် ခံနိုငလြာတော့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုးတော့တာပဲ။
ဇငဇြငလြည်း ကြိုကသ်ှားတယန်ဲ့တူပါတယ်။ ဇငဇြငကြို လိုးနတေဲ့အခွိန် ကမွနဲ့ မသကေကြလည်း အချင်ြးချင်ြးနမ်းရင်း တဈယောကစြောကဖြုတ် တဈယောကြ ယကပြေးတယလြေ။ ဇငဇြငပြှီးတော့ မသကေကြ အလိုးခံတယ်။ မသကေပြှီးတော့ ကမွ အလိုးခံတယ်။ ကမွတို့သုံးယောကြ အလိုးခံပြီးတဲ့ နေ့ကစပြီး နောကန်ေ့တွအထေိ တဈညတဈယောကြ သူနဲ့အိပဖြို့ ကမွတို့ မိန်းကလေးသုံးယောကြ သဘောတူခဲ့တယ်။
ကမွ တတိယနှစ်ရောကတ်ော့ မဂွောတူ အဈကိုကြီးတဈယောကန်ဲ့ ရည်းစားဖြစ်တယ်။ သူနာမည့ကြ ကိုအောငတ်ဲ့။ အသားညိုညို ထွားထွားနဲ့ပါ။ သူနဲ့ ရည်းစားဖြစ်ပြီး မကြာပါဘူး ကမွကို သူများတွလေို တည်းခိုခန်းမခေါဘြဲနဲ့ ကမ်းနားမှာရှိတဲ့ လူသူအရောကန်ည်းတဲ့ တောထဲကို ခေါသ်ှားတယလြေ။ တောထဲရောကတ်ော့ ကမွကို လီးစုပခြိုင်းတယ်။ ကမွလည်း စုပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ စုပပြေးပြီးတော့ ကမွကို ဆိုငကြယပြေါမြှာတင် သူက အောကကြနေ ကမွပေါငကြှားထဲ ဝငပြှီး မတတ်ပလြိုးတာ။ ကမွစောကဖြုတကြို ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးတာ။ သူများတွလေို အရသာခံမလိုးဘဲ စိတရြှိသလို လိုးတာ။ သူ့အတွကြ ကောင်းပမယေ့ြ ကမွအတွကြ မကောင်းဘူးရှင်။
သူကလည်း ဇာတိပြတယ်။ ကမွနဲ့ တွဲနတေုန်း နောကဆြောထြားတယ်။ ကမွနဲ့တောင် မိတဆြကပြေးသေးတယ်။ သူတို့အတွဲ သှားရာနောကကြို ကမွ လိုကရြတာပဲ။ သူ ဟိုဆောကြို ဘယလြိုခွုပလြည်းတော့ မသိဘူး။
တဈရကတ်ော့ သူက အဲ့ဆောကြို လိုးနတေုန်း ကမွကိုခေါပြှီး နှစ်ယောကလြုံးကို လိုးတာရှင့ြ။ ကမွတို့နှစ်ယောကမြှာ ဖငဗြူးလေးထောငပြေးရတယ်။ သူက ကမွကို လိုးလိုကြ၊ ဟိုကောငမြလေးကို လိုးလိုကန်ဲ့ အဆငပြှနတေော။ ကမွလည်း သူ့ကို အဆကအြသှယ် ဖြတလြိုကတ်ယ်။
ကမွတို့ နောကဆြုံးနှစ်ရောကတ်ော့လည်း ကိုဝလင်ေးနဲ့ တဈဆောငတ်ည်း စပင်ှားရင်း အလိုးခံတာပဲ။ အဲ့လိုနရင်ေးနဲ့ ကမွမှာ ကိုလှငန်ဲ့ ထပဆြုံခဲ့တယ်။ သူနဲ့ ပြနဆြုံတော့ ရှာမှာတုန်းက ကမွကို အားရအောင် လိုးပေးတာကို ပြနသ်တိရသှားတာပေါ့။ သူက အိမထြောငကြနွပြေီတဲ့။ အိမထြောငကြနွလေို့မို့ ကြောင်းဆကမြတကတ်ာတဲ့။ အခုတော့ ကြောင်းပြနတ်ကန်ပြေီတဲ့။
သူ့မိန်းမကို ရှာမှာထားခဲ့တယ်။ ဒီတော့ သူက ဒီမှာ ကမွကိုခွိန်းတယ်။ ဖုန်းနံပတ် ပေးခဲ့မိတာကိုး။ ကမွလည်း သူခွိန်းတဲ့နရောကို သှားတာပေါ့။ သူခွိန်းတာက တည်းခိုခန်းလေ။ ဘာလုပမြယဆြိုတာ သိတာပေါ့။ တည်းခိုခန်းရှေ့မှာ သူက စောင့န်ပေါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွလကကြိုဆှဲ အခန်းငှားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ဝငလြိုကကြှတယ်…။
“…..ကိုလှင်… ရှင့်မှာ အိမထြောငကြှီးနဲ့ နှယ့ကြို လိုးဦးမလို့လား…”
“…..ဪ နှယရြယ်… ဟိုးကတည်းက ထားခဲ့တဲ့ သံယောဇဉကြ ဖြတမြရဘူးလေ…။ ပြီးတော့ ကိုက နှယ့ကြိုပဲ ခစွခြဲ့တာ…။ အိမကြပေးစားလို့သာ မိန်းမယူခဲ့ရတာပါ နှယရြယ်…။ ကဲပါ ထားပါ လာ… ကို့လီးကို စုပပြေး…”
သူ့လီးကို ကမွမှငလြိုကရြတော့ မကြလြုံးပြူးသှားမိတယ်။ ဟုတတ်ယ် သူ့လီးက အရငလြိုမဟုတဘြူး။ ဘေးပတလြညမြှာ အလုံးလေးတွနေဲ့ လီးကလည်း ပိုကြီးလာတယ်။ အရငကြ ကမွကိုလိုးခဲ့တဲ့ လီးထကြ ပိုကြီးတယ်။ ကမွလည်း သူ့လီးကို လကန်ဲ့ကိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ပါးစပထြဲ ငုံပြီး စုပပြေးလိုကတ်ယ်..။
“…ပြှတ်..ပြှတ်…ပြှတ်…ပလပ်…ပလပ်…ပလပ်…”
“…အားးး… အီးးး… အား… ကောင်းလိုကတ်ာ နှယရြယ်…”
“…ကိုလည်း နှယ့ကြို ပြနလြုပပြေးမယ်.. ပကလြကလြှနလြိုကြ…”
သူက ကမွကို ပကလြကလြှနခြိုင်းပြီး စောကဖြုတကြို အငမ်းမရ ယကတ်ော့တာပဲ။
“…..နှယရြယ်.. နှယ့စြောကဖြုတလြေးက မဲလာပြီး.. ကယွလြည်းကယွလြာပြီ…။ ဘယန်ှဈယောကတ်ောင် အလိုးခံပြီးပြီလဲ….”
“…..များပြီ.. မရနေိုငတ်ော့ဘူး….”
“….အင်း… နှယ့စြောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားလေးတွကေ လီးရညဝြနသလေို မဲနတော…”
“ပြှတ်..ပလပ်.. ပြှတ်…”
“အားးးး ရှီးးး ကိုလှငရြယ်… ကောင်းလိုကတ်ာ… အားး…. အားးးးး ရှီးးးးးးး”
“……နှယ် ကိုလိုးတော့မယန်ောြ….”
“….ဟုတ်…”
သူက သူ့လီးကြီးနဲ့ ကမွစောကဖြုတကြို တေ့ပြီး ဆောင့လြိုးခလွိုကတ်ယ်။
“……ဗွဈ…ဗွဈတဈတဈ…ဗွဈ….”
“…..အားးးးး”
လီးမှာတပထြားတဲ့ အဖုလေးတွကေ ကမွစောကဖြုတကြို ကဉွတ်ကအြောင် ကောင်းတာပဲရှင်…။
“…..ဗွဈ…ဗွဈ….ဗွဈ….ဖြတ်…ဖြတ်…ဖြတ်…”
“…..အ…အ….အ….”
“….ဘှတ်…ဘှတ်…ဘူ….”
ကမွစောကဖြုတထြဲ လခေိုသံတောင် ကြားလိုကရြတယ်။
“….ဗွဈ… ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဖတ်…. ဖတ်…. ဖတ်… ဗွဈ… ဒုတ်…..”
“…..အီးးးးးး အမလေးးးး ထိလိုကတ်ာ….”
“….ဗွိ….. ဖတ်…..ဖတ်….”
“…..အားးးး နှယ်… ကို… ပြီးပြီ…. အားးး”
သူပြီးတာနဲ့ ကမွလည်း စောကရြညတ်ှထွကေပြှီး ပြီးဆုံးခဲ့တယ်။ ကမွ ကြောင်းမပြီးခငအြထိ သူ့အလိုးကို ကမွ ကြကြနေပေန်ပကြှီး ခံယူလိုကတ်ော့တယလြေ….။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – ဝလင်ေးမောင်