အောစာအုပ်

အခစြျကြောင်းတောျသား

အခစွကြွောင်းတောသ်ား
ရေးသားသူ – နရသူ

ဆရာမမှတဝြတရြညကြို ကြောင်းစောင့ြ ငနီဆိုသူ နေ့တိုင်းလိုလို သူ့အခန်းထဲမှာ ဆှဲဆှဲစားနကြေောင်း ကြောမြွိုးနိုငတ်ဈယောကြ သူငယခြငွြးတွထေံမှ တဈဆင့စြကား ကြားဖူးခဲ့တာကြာပြီ။ ဆရာမမှတဝြတရြညမြှာ သူတို့ကြောင်းကို အရငန်ှဈကမှပြောင်းရှှေ့လာသော အင်ျဂလိပစြာပြ ဆရာမတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ အသကြ ၃၀ ဝန်းကငွခြန့ရြှိပြီး ရုပရြညရြူပကာ ချောမောလှပသလို သူမရဲ့ ကိုယလြုံးကိုယထြည် အဆကအြပေါကကြလည်း တောင့တ်င်းဖြံ့ထွားပြီး ရှှရငေထြှားထွား တငပြဆုံအိုးကြီးများ ပြည့ပြှည့ကြားကားနှင့ြ မှငသ်ူတကာ ဏှာထနစြနေိုငလြောကသ်ည့ြ ပုရိသယောကြွားသားများအကြိုကြ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစားပင် ဖြစ်သည်။ မှနတ်ရုတစြပ် ဖြစ်ကာ အသားဖြူဖြူ အရပ် ၅ ပေ ၄ လကမြခန့ရြှိပြီး နိုငင်ံကြောြ ရုပရြှငမြင်းသမီးတဈယောကန်ှင့ပြင် တဈမိတည်းဖြား ညီအဈမအလား ထငမြှတမြှားရသူ ဖြစ်သည်။

ကြောမြွိုးနိုငတ်ို့လို ဆယတ်န်းတဈနှစ်ကြ ကြောင်းသားကြီးတွရေော ၈ တန်း ၉ တန်းအရှယ် ကြီးကောငဝြငစြ ကြောင်းသားတွသောမက တဈကြောင်းလုံးက ဆရာအရင့အြမာကြီးတွပေါမကနွြ ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ အခွိုးအဆဈကနွလှပသော ကိုယလြုံးအလှနှင့ြ ဆူဖြိုးပြည့ဝြသော အိုးကြီးတွကေို တဏှာဆပြား စိတဝြငတ်စားရှိကြသည်။ မှငသ်ူတိုင်း သှားရညတ်မှားမှားကရွသည့ြ အလှပိုငရြှင် မိန်းမချောတဈဦးပဲ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့ြ စာသငခြွိနတ်ှမှောဆိုလွှင် ဝှိုကဘြုတဖြကကြိုလှည့ကြာ စာတွရေေးပြနသေော ဆရာမမှတဝြတရြည်၏ တအိအိ လှုပယ်မ်း တုနခြါနသေော အိုးပြည့ပြှည့ကြားကားကြီးနှစ်ဖကကြို ရငသ်ပရြှုမောငေးကြည့်ပြှီး စိတန်ဲ့မပြဈမှားဖူးသူဟူ၍ မရှိပါခွေ။ ကြောင်းဆင်းပြီး အိမပြှနရြောကတ်ာနှင့ပြင် လှယအြိတကြို ကမန်းကတန်းပစ်ခွ အိမန်ောကဖြေးရှိ အိမသ်ာခန်းထဲ အပြေးအလှှားဝငရြောကပြှီး အာသာဖြေ ဂွင်းထုရတာလည်း အကြိမကြှိမမြမောနိုငအြောငဘြဲ ဖြစ်သည်။ ယုတစြှအဆုံး သူတို့ယောကြွားလေးတွသောမကဘဲ အတန်းထဲက ယောကြွားလွာ သူငယခြငွြးမလေး ခွိုလဲ့ရီကပင် ဆရာမအိုးကြီးတွကေို သိပခြိုကသ်ည် ဆရာမနှင့အြတူနရလွှေင် သပြေောပြှီ ဟူ၍ နှုတမြှ ထုတဖြောပြှောကြားရသညအြထိ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းတိုကဆြိုငသ်ည့တ်ဈနေ့မှာတော့ ငနီနှင့ဆြရာမတို့ရဲ့ ဖြစ်ပကြပြုံ ဇာတလြမ်းစုံကို ကြောမြွိုးနိုင် ကိုယတ်ိုငကြိုယကြွ မကြစြိနှင့တ်ပအြပ် ပကပြင်းမှငတ်ှေ့လိုကရြပြီ ဖြစ်သည်။

ကြောမြွိုးနိုင် သင်ျခွာဆရာမဒေါန်န်းရှှေ ခိုင်းထား၍ ဆဋျဌမတန်းကြောင်းဆောင် ပြုပြငရြနကြိဈစအတွကြ လကသ်မားအဖြဲ့ခေါဖြို့ ကြောင်းစောင့ြ ကိုနီ (ငနီ) ထံကို သှားရောကအြကြောင်းကြားရာ အိမရြှေ့မှာ လူသူတဈယောကမြှ မတွရသေဖြင့ြ ငနီတဈယောကတ်ည်းရှိနိုငသ်ည့ြ အိမအြတွင်းဖကဆြီကို လကသ်မားသုံးပစ်စည်း တနဆြာပလာတွေ ဖြစ်ကြသည့ြ တူတွေ လှှတွေ တံစဉြးတွေ ရှှဘေောန်ှင့ြ ဆောကတ်ှေ သံတံရှင်းတွေ မှတေူးဂေါပြှားတွေ အားလုံးကို ကြောခြှပြီး အသာလွှောကဝြငလြာခဲ့သည်။ သူ့ဆီ မကြာမကြာ လာလညန်ကဖြှေဈ၍ ဘယန်ရော ဘာရှိတယ် ငနီသောကလြကစြအရကပြုလင်း ဘယန်ားထားတယ် ဆိုတာကစ သိနှင့ပြှီးလည်းဖြစ်သည်။

အခန်းတဈခုရှေ့အရောကမြှာ အတွင်းမှ အသံဗလံတခွို့ကြားရာ ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့ ခွလှမြေးတွေ တုံ့ကနဲ တန့ရြပလြို့သှားသည်။ အသံကြားရာ အရပဆြီကို သူခိုးလွှောကသ်လို ခွသေံလုံလုံနှင့ြ ခွှတန်င်းလွှောကလြာခဲ့ပြီး အခန်းနံရံမှာနားကပ်၍ အသအချော အာရုံစူးစိုကြ နားထောငကြှည့မြိသည်။

“အိ အ ကြှတကြွှတ် နာ တယ် ကိုနီ ဖြေးဖြေး အ အ သူ့ဟာကြီး ဘယ် ဘယန်ရောကို လိုကြ ထိုးထည့ြ နတောလဲလို့ ဟင့ြ အိ အ အမေ့ အား အ”

အမွိုးသမီးတဈယောကအြသံကြားရ၍ “ဒါ ဒါ အလုပဖြစ်နတေဲ့အသံပဲ ကိုနီ စောတ်ဈပြပြေေ ခေါဖြှုတန်တောထငတ်ယ် သူဖာအမြဲခတွယ် ဆိုတာ ဟိုကောငတ်ှပြေောသံကြားဖူးတယ် ဧကန်တ ကောငမြကို အပေါကတ်ှဘောတွမွေား မှားပြီး ချောခြကြထြိုးမိနလေားမသိ” လို့ တွေးရင်း စိတထြဲက ကြိတအြူမှူးသှားကာ ချောင်းကြည့်ပြေါကကြို လိုကရြှာကြည့်ရြာ အခန့သ်င့ဆြိုသလိုပင် သူ့အိပခြန်းတံခါးကို အသအချောပိတမြထား၍ ခပဟြဟဖြစ်နသညေ့အြဖြစ်ကို ရှာရှာဖြဖြေေ မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်။

ကြောမြွိုးနိုင် အခန်းတံခါးဝနားသှားပြီး ဟနသေော တံခါးနှစ်ခပြကြှားနရောလေးကနေ အတွင်းထဲကို တိတတ်ိတလြေး ခိုးချောင်း ကြည့်လြိုကမြိသည်။

“ဟာ “

သူ ရုတတ်ရကြ ခေါင်းနပန်းကြီးပြီး ခန်ဓာကိုယထြဲရှိ သှေးတွပေါ တမုဟုတခြငွြး ဆူပြကသ်ှားသလိုပင်။ ဘယလြိုမှ မယုံနိုငစြရာအဖြစ်။ သချောအောငဆြိုပြီး ကိုယ့မြကြလြုံးကိုယ် အထပထြပအြခါခါပြနပြှတ်၍ မကြလြုံးနှစ်လုံးစလုံး အသအချော ပြူးပြဲ စိုကကြှည့လြိုကမြိသည်။ ဆရာမမှ ဆရာမအစဈ။ ဆရာမ ဒေါမြှတဝြတရြည် သချောပါသည်။

သူမတဈကိုယလြုံး မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်းပုံစံနှင့ြ အဝတအြစားနတ်ထိ ခန်ဓာကိုယဗြလာကငွြးနလကြေရြှိကာ ကြီးမားဖြံ့ထွား၍ အနည်းငယမြွှပင် အိတွဲကခွှင်းမရှိသေးသည့ြ ရငသ်ားဆိုငအြိအိကြီးနှစ်မှှှာ ဆူခွင်းကြုံခွင်းမရှိ သှယလြပြောင်းနှဲ့လှန်းသည့ခြါး ထိုမှသည် အောကပျိုင်းရပဝြန်းဆီ ဝေ့ဝဲကြည့်လြိုကလြွှင် မှငသ်ူတကာ မကြစြိပသာဒဖြစ်စရာ အစွမ်းကုန် ထညဝြါကြှားဝင့ကြားစွင့လြကြရြှိကြသည့ြ တငပြါးဆိုငအြသားစုံ့ကြီးနှစ်ဖကတ်ို့ကို အထငအြရှား မှငတ်ှေ့နိုငပြသည်ေ။

ဆရာမ၏ ကနှဲ့ကလဟွနန်ှင့ြ ဘေးတစောင်းလှဲအိပကြာ အပေါဖြကကြို ဘေးတိုကအြနအထေားနှင့ြ တဈဖကထြောငတ်ဈဖကခြပြုံစံ ခပကြားကားလေး ဖြဲဟမှှောကထြောငပြေးထားသော ဖြူဖြေးဝင်းမှတသ်ည့ြ ဆငစြှယဆြငန်ှာမောင်း သဏျဍာန် ပေါငတ်နကြှီးနှစ်ဖကအြကြားမှ တောအုပပြွိုငယအြလား အမှေးနကန်ကမြွား တဈစုတဈဝေးတည်း ဝန်းရံပေါကရြောကလြကြရြှိရာ အဓိက အင်ျဂါအစိတအြပိုင်း ဖြစ်သော မို့ဖောင်းကြှရှနသညေ့ြ စောကဖြုတပြှငကြယွကြှီးကို နှလုံးတဆတဆြတ် မတတ်ပကြနေ ခကြခြငွြး မှှေ့ယမ်းကုန်းဟပပြဈချင်စြရာ ကြကကြှကကြှင်းကြင်း ဘှင်းဘှင်းရှင်းရှင်းကြီး တွေ့မှငလြိုကရြလသည်ေ။

ငနီကိုယတ်ိုငလြည်း သူမနည်းတူပင် ဖငပြှောငကြှီးအတိုင်းသား ဖြစ်နပြေီး အလုပကြှမ်းမွိုးစုံ လုပ်၍ နပေူခံရဖနမြွားလှန်းတာမို့ ကြနေီရောင် အသားအရမွေိုး ရှိသော ငနီ၏ ဖငပြှောငကြှီးအောကမြှနေ၍ ဟီးလေးခိုတွဲလကြရြှိသော သူ၏ဂွေးဥပဉွြးတွဲကြီးနှစ်လုံးကိုပါ အတိုင်းသား တွေ့မှငရြပြနရြာ ကြောမြွိုးနိုင် အသည်းထဲ အူထဲ ကလွိကလွိနှင့ြ ရယခြငွပြကကြွိ ဖြစ်သှားမိသည်။

ဆရာမမှတဝြတရြည် ဝတဆြငလြာသည့ြ အဖြူအစိမ်း ကြောင်းဝတစြုံကလေးကမူ သူတို့နှစ်ယောကြ လုံးထွေးနကြသေည့ြ နဘေးမှာ အပုံလိုကြ အကြင်းလိုကကြနွကော သူမကိုယတ်ိုင် ပြီးစလှယ် ခွှတပြုံခထွားဟန် တူပသည်ေ။ ဆရာမရဲ့ အတွင်းခံဖြစ်မညဟြု ယူဆရသော ပန်းနုရောင် ပငတ်ီကလေးတဈထညသ်ာ အခန်းခွရင်ေးဖကမြှာ အထီးတည်း ကနွသည်ေ။

ဆရာမမှတဝြတရြညရြော ကိုနီ (ငနီ)ပါ အခန်းအလယရြှိ လွှာထိုး ပဉွခြင်းကြမ်းပြငထြကမြှာ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ပူးထပ် ခွမှောကလြကြသ်ား မှငမြကောင်းအောင် ရှိနကြကော ငနီရဲ့ပေါငကြှားမှ သူ၏ထွားထွားလွားလွား ရှိပုံရသော လိငတ်နဆြာချောင်းကြီးမှာ ဆရာမ၏အင်ျဂါဇပ် တဈနည်း ရှေ့ပေါကမြဟုတဘြဲ အနောကဖြကရြှိ အစာဟောင်းစွန့ပြယရြာဋျဌာန ဟုဆိုရမည့ြ စအိုပေါကကြလေးထဲကို စီးစီးပိုးပိုး ကြပကြှပသ်ိပသ်ိပန်ိုငလြှန်းစွာဖြင့ြ လဒဈလုံးထကဝြကခြန့ပြင် အတင်းအကြပ် ထိုးသှင်းနှစ်မှှုပ် ထားသည့အြဖြစ်ကို တအံ့တသှ မှငလြိုကရြသည်။

“ဟာ ဒီဘဲ ဆရာမဖငကြို လိုးနပေါလား ဒီလီးနဲ့ဆို သချောပေါကြ ဖငကြှဲမှာပဲ”

သူတွေးနစဉေမြှာပင် ငနီ ဆရာမဖငပြေါကထြဲ ဝငန်သေော လီးကြီးကို ပြနဆြှဲထုတလြိုကပြှီး သူ့ကိုယလြုံးကို ဘေးတစောင်း လှဲအိပလြကြြ အနအထေားအတိုင်း ဆရာမဖငဆြုံအိအိနှစ်ဖကကြို ကိုငဖြှဲလကြြ ဖငသ်ားနှစ်ဖကအြကြားရှိ ဖငစြအိုဝစူတူတူထဲကို လီးချောင်းကြီး ထပမြံ ဖိဆောင့လြိုးထည့လြိုကပြှနတ်ာ တွေ့ရသည်။

“အင့ြ အ ကိုနီရယ် အ မ မညှာဘူး အင့ြ နာ နာတယ် ခွှတပြါ မှနမြှန် ကိုနီ့ဟာကြီး ကြှနမ် ဖငန်ဲ့ မ မတောဘြူး အင့ဟြင့ဟြင့ြ”

“အို မတောြ ရှိမလား ဝတရြညရြယ် ခဏလေး စောကဖြုတကြ လိုးနကဆွေိုတော့ တဈခါမှမလိုးဖူးသေးတဲ့ဖငပြေါကကြို လိုးကြည့်တ်ာ အပေါကကြကဉွြးပမယေ့ြ ဖငကြိုဖြင့ပြေးတတရြင် လိုးရမခကပြါဘူး”

ငနီပြောပြီး ဖငပြေါကထြဲကို လီးကြီးမရမက ထိုးသှင်းနသလေို သူ့လကတ်ဈဖကကြ မှတဝြတရြည်၏ ပေါငတ်နတ်ဈဖကကြို မှှောကထြောင် ထိန်းကိုငထြားလကြြ၊ ကနွတ်ဈဖကဖြှင့ြ သူမရဲ့ခန်ဓာကိုယအြထကပျိုင်းရှိ ကြှဲကောသီးအလတစြား အရှယ် ထကပြငမြကသော နို့အုံအိအိကြီးနှစ်လုံးကို နို့အခွကရေော အပေါကြိုကော့ထောငန်သညေ့ြ နို့သီးခွှနတ်ကတ်ကြ ကလေးနှစ်ခုကိုပါ အပြတခြွနယ်ေ ပေးနလေိုကရြာ မှတဝြတရြည် အတောကြလေး ဖီလငတ်ကလြာဟနန်ှင့ြ လှုပရြှားမှုတွေ တဈစတဈစ ငှိမသ်ကလြာပြီး သူလည်း အောကကြလီးကြီးကို လဒဈလုံးမှုပရြုံ တဈလကမြချင်ြး သှင်းလိုကထြုတလြိုကန်ှင့ြ (ချော့လိုးလိုးသည့ပြုံစံ) တဖြည်းဖြည်း လုပန်ိုငလြာတာ တွေ့ရသည်။

“အ အ ကို နီ ရယ် အမေ့ အိ ဖြေး ဖြေး တ တအား မ မဆောင့န်ဲ့ နောြ”

“အေးပါ ငါ စောကရြမ်း မဆောင့ပြါဘူး ဖြေးဖြေး လိုးမှာပါ နငမြနာစရဘေူး ဟုတလြား ကဲ ဒီဖကလြှည့ြ “

“ပြှတပြှှတ် ပြှတ်”

နမ်းစုပသ်ံများ ကြားရပြီးနောကြ ငနီလည်း အနောကကြနေ ခါးကို ဆန့င်ငဆြန့င်ငန်ှင့ြ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပကြာ လီးကို ဇပကြနဲ ဇပကြနဲ ကော့ကော့ထိုးပေးနရော ကြာလာလေ တဖြည်းဖြည်းအရှိနရြကာ လီးအဝငခြွောလာပြီး ငနီလည်း လိုးရတာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာဟနန်ှင့ြ

“ခဏလေး ဝတရြည် နငဖြငကြုန်းလိုကစြမ်းပါ ငါအနောကကြနေ ဖငကြှည့ပြှီး လိုးချင်လြို့”

ဆရာမမှတဝြတရြညလြည်း သူ့ကို အရှကကြုနန်သေူပီပီ သူ့ကိုလညပြှနလြှည့ကြှည့ကြာ မကြစြောင်းလဲ့လဲ့တဈခကြထြိုးပြီး …

“ကြှတ် ကိုနီရယ် အားအားရှိ ဒီဖငပြဲကြည့်န်ေ ရှင် ကြှနမြဖငရြော စောကပြတရြော တဈခုမကနွအြောင် ကြည့်လြိုကလြိုးလိုကြ လုပန်တေော့တာပဲ ကြာရင် လူလည်း လုံးပါးပါးတော့မယ် ဟှန်း”

မကြမနေပပြုံစံနှင့ြ မဲ့ရှဲ့ပြောလိုကပြမယေ့ြ သူမကိုယလြုံးအိအိကြီးကို လေးဖကထြောကြ မှောကခြုံရကလြုပကြာ ဖငကြှီးကို အနောကဖြကသ်ို့ ပစ်ပြီး ရကရြကရြောရော ကုန်းထောငပြေးလိုကသ်ည်။ ဆရာမဖငသ်ားဆိုငကြှီးနှစ်ဖကမြှာ အပေါဖြကသ်ို့ ခပကြှှကြှလေး ငေါ့ထောငန်ကော စောကပြတရြော ဖငစြအိုပေါကရြော ကြိုကတ်ာလိုး ဆိုသည့သ်ဘောနှင့ြ အပေါကဝြလေးဖြင့ပြှီး ကော့ကော့ကြီး လုပထြားတာ တွေ့ရသည်။ သူမစောကပြတကြ လရညဝြနေ၍ လိုးလို့လည်း တောတ်ောကြောင်းမည့ြ ပုံစံပဲ ဖြစ်သည်။

သူမ ဖငကြုန်းကုန်းချင်ြးမှာပဲ အခွင့အြခါကောင်းစောင့န်သညေ့ြ ငနီလည်း သူ့လီးကိုသူ တံတွေးများ တထွီထွီနှင့ထြှေးထည့လြိုကကြာ လချောင်းတုတတ်ုတကြှီးရဲ့အပေါမြှာရော ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ ဖငစြအိုတဝိုကမြှာပါ တံတွေးရှှဲနအေောင် လကခြုပန်ှင့ခြံယူ၍ သုတလြိမ်း ပစ်လိုကရြင်း လီးဒဈထိပကြို ဆရာမရဲ့ဖငပြေါကဝြ၌တေ့ကာ အနောကကြနေ ခပပြှင်းပြင်း ဖိဆောင့လြိုးခလွိုကသ်ည်။

လီးထိပကြှီး ဘု ဗှပကြနဲ ဆောင့ခြလွိုကသ်ံနှင့အြတူ ဆရာမဖငပြေါကထြဲကို လီးကြီးတဝကန်ီးနီးလောကြ ရုတတ်ရကြ ကြှံနဈတိုးဝငသ်ှားသည်။ တံတွေးများက ချောဆီအဖြစ်ရှိနတောမို့ ရှောကနဲ စအိုအတွင်းထဲထိ ဝငရြောကသ်ှားပမယေ့ြ လဒဈထိပခြေါင်းပြဲလနကြာ လကတ်ဈဆုပန်ီးနီးရှိမည့ြ လီးတုတတ်ုတကြှီးက သူမဖငဝြနှင့မြဆန့အြောင် တဈကြပန်တောတော့ အမှနပြဲဖြစ်သည်။ ဆရာမမကြန်ှာလေး ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်နခွေိနမြှာပင် ငနီတဈယောကြ သူမဖငသ်ားအိအိကြီးကို သူ့လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ အားရပါးရ ဖိဖြဲလကြြ အပေါစြီးကနေ လီးကိုနှဲ့ကာနှဲ့ကာဖြင့ြ တဈခကြခြငွြးတဈခကြခြငွြး ဖငကြိုနှိမ့လြိုကခြလွိုကြ မှှောကလြိုကကြှှလိုကန်ှင့ြ စတငလြိုးဆောင့သ်ှင်းနပြေီ ဖြစ်သည်။

“အား အ အိအိ အမေ့ အင့ဟြင့ဟြင့ြ နာ နာတယ် ကိုရယ် ဖြေး ဖြေး လိုးပါ အင့အြ ကြှတကြွှတ် “

“ဘု ဖြတ် ဇွပ် ဘုတ် ဖတ် ဗလပ် ဘှတ် ဖြတ် ဘုတ် ဘတ် ဖတ် ဘှပ် ဗလပဘြုဘှပ်”

“ဟင့ြ အိ အ အ လိုးလိုး ဖငကြှဲအောငလြိုး ဒီလောကြ ဖငလြိုးချင်ရြင် အစကတည်းက စောကပြတမြလိုးဘဲ ဖငပြေါကခြညွြးသကသ်ကြ လိုးပါတော့လား ကြှနမ် ဖငပြှဲအောငခြံပေးမယ် အိ အိ အ ဟင့ြ အင့ြ အိ အိ ကို ကိုနီ အ အ လာ့ လာ့ အဆုံးထိ မ မသှင်းနဲ့ လေ အို သပေါပြီနောြ လူကို နဲနဲမှ မညှာဘူး အင့ြ ဟင့ြ ဟင့ဟြင့ြ လိုး လိုး နာနာလိုး ရှင့လြီးကြီး တဆုံးသာ ထည့လြိုးပလိုကြ ဟင်းဟင်း”

ဆရာမ အသံခပအြုပအြုပန်ှင့ြ မခံခွိမခံသာ ကြိတည်ည်းနပမေယေ့ြ နာကငွလြှန်းလို့ပဲလားမသိ။ သူမအသံက တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ပိုကယွလြာ၍ ငနီ သူမပါးစပကြို လကန်ှင့ြ အလငွအြမှနဖြိအုပကြာ ပါးစပကြိုပိတထြားလိုကရြသည်။

ငနီ လိုးခကြကြ လကလြနသ်ည်။ ပကစြကသ်ည်။ သူ့ဖငမြဲပြောငပြှောငကြှီး အပေါကြို မှှောကကြာမှှောကကြာနှင့ြ လီးတဈဆုံး မဝငဝြငအြောင် အတင်းကာရော တရစပ် ဖိသိပလြိုးပစ်နရော ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ ဖငပြေါကမြှာ လီးအဝငအြထွကလြုပလြိုကတ်ိုင်း ပြဲကနဲပြဲကနဲ အာတာပြဲဖြစ်လို့သှားပြီး လီးအဝငမြှာ စအိုနှုတခြမ်းသားတွအေားလုံး အထဲကိုကြှံဝငသ်ှားလိုကြ လီးပြနအြနှုတမြှာ နှုတခြမ်းသားတွကေ အပြငကြိုတဈပြုံလုံး လီးနှင့အြတူ အုံကြှကပပြါပြီး ပြနအြံထွကလြာလိုကန်ှင့ြ အသည်းတယားယား ရငတ်ဖိုဖို ဖြစ်အောင် အားပါးတရ မှငတ်ှေ့ရှုစား နရတေော့သည်။

အစပိုင်းမှာ ကြပသ်ိပန်သလေောကြ ဖငလြိုးကြှမ်းသော ကာမမုဆိုးကြီးငနီရဲ့ ပိုငန်ိုငကြွှမ်းကငွသ်ည့ြ ချော့လိုး ထောကလြိုး ညှောင့လြိုး လိုးခကြမြွားအောကမြှာ ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ ဖငစြအိုကလေးမှာ လီးအဝငလြမ်း တဖြည်းဖြည်းပြင့ကြာ ငနီလီးကြီး ဘုကနဲဗှပကြနဲ ဖြတကြနဲဘှတကြနဲ ရှောရှောရှူရှူ ဝငထြှကန်ိုငပြှီဖြစ်သည်။

ဆရာမလေး သနားစရာဖြစ်နသည်ေ။ ပြဲက ဘယလြိုမှ ကြည့်ြ၍မကောင်းတော့။ ငနီကလည်း ဆရာမလေးကို တဈခကြကြလေးမှ အလွှော့မပေးဘဲ သူမစောကပြတကြို ညဈတီးညဈပတ် နည်းလမ်းမွိုးစုံနှင့ြ နေ့တဓူဝ အားရအောငလြိုးခဲ့ရသူပီပီ ယခုလိုဖငလြိုးမှုကို မဆှကပင် သူ့စိတထြဲကကြိတပြှီး ကြံစညအြားခဲထားသည့အြတိုင်း ဆရာမဖငသ်ားအိအိကြီးနှစ်ဖကအြား အားရပါးရဘဆုပဆြှဲကိုငပြှီး အနောကမြှနေ၍ ဆောင့ဟြယည်ှောင့ဟြယန်ှင့ြ ကိဈစပြီးမှောကဖြို့အရေးအတွကြ ကြိုးစားပမ်းစား အားထုတစြခန်းသှားနလတေေော့သည်။

အခွိနကြှာလေ သူ့လီးတဈချောင်းလုံး ဆရာမမှတဝြတရြည် ဖငစြအိုပေါကကြှပတ်ည်းတည်းလေးထဲကို အရင်းနား မရောကတ်ရောကြ အထိ ပိုမိုအဝငန်ကလြာလပငေဖြစ်သည်။ ဆရာမလေးခငမြွာမှာလည်း နာကငွမြှုဒဏကြိုပဲ တဖြည်းဖြည်းခံနိုငရြည် ပိုရှိလာတာလား ဒါမှမဟုတ် အရသာရှိရှိ ဖငခြံကောင်းကောင်းနှင့ပြဲ ဇံတမြှိတကြုန်းခံနလသေလေား မပြောတတပြါ။ အဖြမှနေကြို သူမကိုယတ်ိုငသ်ာ သိပလေိမ့မြည်။ သူမခေါင်းကလေး ဘယည်ာယမ်းခါပြီး ဖငကြှီးနှစ်ဖကကြို ကော့ထောငတ်ှန်းထိုးကာဖြင့ြ သူမနှုတမြှနေ၍ တအားအား တအိအိ အဆကမြပြတ် ရရှတေည်ည်းညူသံတွကမေူ ငနီရဲ့ဆောင့လြိုးခကြမြွားနှင့အြညီ အခန်းတဈခုလုံးကို လှှမ်းမိုးထွကပြေါြ နတောကတော့ အမှနပြဲဖြစ်သည်။

ဒီအခွိနမြှာ အခန်းဝကနေ သူတို့နှစ်ယောကဖြစ်ပကြသ်မွှကို တိတတ်ဆိတခြိုးချောင်းကြည့်န်သညေ့ြ ကြောမြွိုးနိုငခြငမြွာမှာတော့ သူ့လီးတောငလြှန်းလှ၍ အောကကြ ဘောနှစ်လုံးပါ အောင့တ်ောင့တ်ောင့ဖြစ်လာခဲ့ရပြီး မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် သူ့ကြောင်းစိမ်းပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကကြာ ဘာအခုအခံမှ ဝတမြထားသဖြင့ြ အတွင်းကနေ လှတလြှတကြွှတကြွှတ် ဖြောင်းကနဲ အပြငကြိုကနထြှကလြာသည့ြ ပီဘိ လတဆြတသ်န့စြငလြှန်းလှသည့ြ လူပျိုရိုင်းကလေး၏ လချောင်းတနကြို ညာဖကလြကန်ှင့ြ အားပါးတရ လှမ်းကိုငဆြုပဆြှဲကာ လကကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် တဖတဖြတန်ှင့န်အေောင် လီးသားရကေို ဆှဲခညွဆြန့ခြညွန်ှင့ြ အဆကမြပြတ် ဂွင်းရိုကပြဈလိုကမြိတော့သည်။

လီးက သူ့လကန်ှင့ထြိကိုငလြိုကခြွိနမြှာပင် တဖငွြးဖငွြးနှင့ြ ပူပူနှေးနှေးကြီးဖြစ်ကာ အကြောအခွငတ်ှေ ရုန်းကြှထောငထြလာရပြီး လှုပရြှားမှုအောကမြှာ တဖြည်းဖြည်း မာတောငတ်ောင့တ်င်းလကြြ တလိမ့လြိမ့ြ ဆိမ့ကြငွတ်ကလြာရာက လီးထိပရြှိ လကည်ှိုးထိပတ်ဈခုစာ အကြဲကြောင်းကလေး ဆီကနေ ပစွတ်ိပစွခြွှဲနိုငလြှသည့ြ လရညည်ိုညဈညဈတွကေ ဒိနခြဲဒိနဖြတမြွားနှယ် တဖတဖြတန်ှင့ြ အခန်းနံရံဆီ တဈရှိနထြိုးကြီး ပန်းလှှတထြှကသ်ှားရသည်။

ကြောမြွိုးနိုငလြည်း အံတကြိတကြှိတန်ှင့ြ အရှိနမြပကြြ ဆကကြာဆကကြာ ဂွင်းထုနပြေီး တင်းထားသမွှ လရညလြကကြနွတ်ှကေို တဈစကကြလေးမှ မကနွအြောင် ဖစွည်ှဈပန်းထုတလြိုကပြှီးမှ သူ့လကကြို ရပလြိုကသ်ည်။ လရညတ်ှေ အခန်းနံရံမှာရော အောကမြှာပုံခွှတခြထွားသည့ြ သူ့ပုဆိုးပေါမြှာပါ အစုလိုကအြပြုံလိုကကြှီး ပကြေံကုနတ်ော့သည်။

လူပျိုပေါကန်ုနုထွတထြှတကြလေး ဆိုပမယေ့ြ ဂွင်းထုသကရြင့ကြာ လဒဈထိပပြင် အညိုစွဲနပြေီဖြစ်သည့ြ သူ့လီးက ခကြခြငွြးပဲ အရှိနလြွော့ကာ ပြော့ကသွှားသည်။ လဒဈထိပပြှင့ဖြစ်၍ ဒဈအောကခြှအထေိ လီးသားရပြေဲလနကြာတွန့ခြေါကန်ပြေီး ဒဈထိပကြားကြီး တဈလုံးတည်း ပြုးတူးပြဲတဲဖြစ်ကနွခြဲ့သည်။ ကြောမြွိုးနိုငလြီးက ယခုလို မတတ်ောငန်ရောကနေ ပြော့ကသွှားခွိနမြှာပင် အရှည် ၆ လကမြခွဲ သာသာ ၇ လကမ် နီးနီးလောကြ ရှိနသေေးသည်။ သူ့လီးက လူရဲ့ခန်ဓာကိုယအြရှယအြစားနှင့ြ ဘယလြိုမှမလိုကဖြကပြါခွေ။

ကြောင်းနဖကြေ ဘောဒြါဘောကြွှတတ်ှထေဲမှာ လီးအကြီးဆုံးဟု သတင်းမှှေးသူ ဖြစ်ပြီး ကာမစိတကြှှ၍ လီးတောငလြာခွိနမြှာ လီးအရှည် ၈ လကမြသာသာခန့ြ တုတလြည်းတုတ် ရှညလြည်း ရှညသ်ည့လြီး ဖြစ်သည်။ လူပျိုဖောဝြငစြ နှစ်ဆယပြငမြပြည့သ်ေးသည့ြ ယောကြွားပျို တဈယောကအြနနှငေ့ြ လူနှင့လြီးက မတနမြရာဖြစ်နသလေိုထငရြပြီး လူမူကြို လီးတကျကသိုလ် ဆိုသည့စြကားအတိုင်း မိန်းမတကာတို့အား ရငဖြိုလှိုကမြောဖြယရြာ အတွေ့ဓာတကြိုပေးစွမ်းစနေိုငမြည့ြ အလှနပြငဆြှဲဆောငမြှုရှိလှသည့ြ ရှာမှရှားသော တုတတ်ုတထြှားထွား လီးကြီး တဈချောင်းပါပေ။

ဒါကလည်း သူ့အဖဖကေမြှ သှေးပါ၍ဖြစ်သည်။ ကြောမြွိုးနိုင်၏ ဖခငဖြစ်သူမှာ အိန်ဒိယတိုင်း မဒရပန်ယသ်ား ကြောမြွိုးနိုင်၏အဘိုးနှင့ြ ကပြားသှေးနှောသည့ြ သူ၏အဘှားဖြစ်သူတို့ထံမှ ပထနသ်ှေး ၈၀ ရာခိုငန်ှုန်းလောကြ ပါလာသူတဈယောကဖြစ်ရာ အရပအြမောင်း ကောင်းကောင်း ကိုယလြုံးကိုယထြည် တောင့တ်ောင့န်ှင့ြ တိုကခြိုကရြေးသမားကောင်း တဈယောကကြဲ့သို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ရုပရြညမြွိုး ရှိသူဖြစ်ပြီး လီးလည်းတကယကြှီးသူ ဖြစ်တာမို့ ဒီနရောမှာ ကြောမြွိုးနိုငန်ှင့ြ သားအဖချင်ြး တောတ်ောကြလေးဆငတ်ူသညဟြု ပြောရမညဖြစ်သည်။

ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့ဖခငဖြစ်သူ ဂိုပါးကတော့ ခွမှနေတ်ပရြင်းတဈခုမှာ တကကအဆင့န်ှင့ြ စဈတပမြှ ထွကလြာသူ တဈယောကြ ဖြစ်ကာ ဉာဏသမားမဟုတသ်ည့ြ ကာယသမား တဈယောကြ ဖြစ်သညန်ှင့အြညီ ဘဝကို ခကခြဲကြမ်းတမ်းစွာ ရုန်းကနဖြှတသ်န်း လာသူဖြစ်သည့အြလွောကြ အနအထေိုငအြစားအသောကကြအစ ဆငခြှငမြှုမရှိ၍ အစာအိမရြောဂါစွဲကပပြှီး အသကင်ယင်ယရြှယရြှယန်ှင့ပြင် ဆုံးပါးသှားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လီးမရှိလွှငမြနတတေသ်ည့ြ သူ့မိခငဖြစ်သူ ကတော့ ဖခငသ်ပြေီးမှ နောကအြိမထြောင် ထပပြှုခဲ့သဖြင့ြ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ငယစြဉကြတည်းက ပထွေးနှင့န်ခေဲ့ရသည်။ ပထွေးလကမြှာပဲ ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။

ကြောမြွိုးနိုင်၏မိခငမြှာလည်း ကပြားသှေးနှောသူဖြစ်ရာ အသားလတလြတ် နှာတံခပပြေါပြေါြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တောင့တ်ောင့ြ တင်းတင်းနှင့ြ ဘောလိဝုဒြ ရုပရြှငမြင်းသမီးများကဲ့သို့ ရူပါတကယခြွော တကယလြှသည့ြ ဒေါင်းတငမြောင်းတင် အမွိုးသမီးကြီး တဈယောကြ ဖြစ်ရာ သူမငယစြဉကြ ခစွသ်ူခငသ်ူ ဝိုင်းဝိုင်းလညကြာ ယောကြွားထညလြဲ တွဲနိုငခြဲ့သူဟူ၍ မိခငကြိုယတ်ိုငရြဲ့ ပြောကြားခကြြ အရ ကြောမြွိုးနိုင် သိခဲ့ရသည်။ ယခုလကရြှိ အမနှငေ့ြ တရားဝငပြေါင်းသင်းနသေော ပထွေးကြောင့သ်ာ သူတို့ သားအမိ နှစ်ယောကြ အပူအပင် အကြောင့အြကြ မရှိ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ နနေိုငခြဲ့ကြပြီး ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ပထွေးလောင်းရိပအြောကမြှာ တိုင်းရင်းသားစဈစဈ တဈယောကအြဖြစ် ကြီးပြင်းရှငသ်နခြှင့ြ ရလာခဲ့သည်။

သူ့အရပလြည်း တောတ်ောမြှင့သ်ည်။ အထကတ်န်းကြောင်းက ဘတစြကကဘြောကစားသမားများကဲ့သို့ အရပ် ၅ ပေ ၈ လကမြခန့ရြှိရာ ကြောင်းသားတွထေဲမှာ အရပအြတောကြလေးမှင့သ်ူဟု ပြောရမည့သ်ူ ဖြစ်သည်။ ရုပကြတော့ အဖဖကေကြို လုံးလုံးလွားလွား လိုကလြို့ပဲလား မသိ။ အခွားကြောင်းသားလေးတွနှငေ့ြ နှိုင်းယှဉလြွှင် စာတတပြတတ်ေ ဖြစ်မည့ပြုံစံ ပြော့ညံ့နုဖတ်၍မနဘေဲ မကြန်ှာပေါကြ ခပကြှမ်းကြမ်း မာရကြေောရနေိုငသ်ည့ြ ရုပရြညမြွိုးရှိသူဖြစ်သည်။

ကြောမြွိုးနိုငကြ ဉာဏရြညအြားဖြင့ြ သိပကြောင်းလှသူ မဟုတ်၍ စာမေးပြဲတွေ အလီလီ ကခွဲသူဖြစ်သည်။ ခုနဈတန်း ရှဈတန်း တဈနှစ်စီ စာမေးပြဲကပြှီး ကိုးတန်းနှစ်ချင်ြးပေါကအြောငကြာ ယခု ဆယတ်န်း ဒုတိယနှစ်ကြောင်းသားဖြစ်သည်။ အသကကြ ၁၈ နှစ်ကြောလြှန်၍ ၁၉ နှစ်ပင် ဝငလြာခဲ့ပြီ။ ဆယတ်န်းကိုလည်း ပြောပြွောကြှီး ဆကကြသွှားမည့ြ ကြောင်းပြောကြွောင်းဆှေးတဈယောကြ ပုံမွိုး ရှိပသည်ေ။ ပညာရေးဖကမြှာ မဖြစ်ထွန်းပမယေ့ြ အခွားနရောတွမှောတော့ သူတကာထကြ ထူးခွှနသ်ူဖြစ်သည်။

ဆေးလိပ် အရကကြှမ်းယာ အစုံရသည်။ ဘာလာလာ တဈခုမှမငှင်းဘဲ အကုနလြုပတ်တသ်ည်။ စောြ ထားဖူးသည်။ ဖြုတလြည်း ဖြုတဖြူးသည်။ ဆရာကောင်း သမားကောင်း တွေ့၍ ဖာလည်းနှစ်ကြိမသ်ုံးကြိမမြက ခဖြူးသူဖြစ်သည်။ ဆရာမမှတဝြတရြညကြို သူစိတဝြငစြားမိသညမြှာလည်း ဆရာမအိုးကြီးတွကေို အပီဖြုတခြငွြ၍ ဖြစ်သည်။ ကြောင်းသားနှင့ဆြရာမ ဆိုသော အတားအဆီးက ရှိနပမေယေ့ြ သူ့အလိုအလွောကြ ဖြစ်ပေါလြာသည့ြ ကာမဂုဏန်ှင့စြပလြဉွြး၍ ပြင်းပြထကသ်နစြှာ ခံစားလိုသည့ြ ရမျမကစြိတကြို ဘယလြိုမှ ထိန်းခွုပ်၍ မရနိုငပြေ။

ခုတော့ ပကပြင်းတွေ့ခွင့ရြပြီ။ တကယတ်မ်း တွေ့မယ့တ်ှေ့တော့လည်း ဆရာမတဈယောကြ ငနီရဲ့ရငခြှငအြောကမြှာ ပြားပြားမှောကြ ရသည့ြ အခွအနေမွေိုးနှင့ြ ရငဆြိုငတ်ှေ့ရခွင်းဖြစ်သည်။ ငနီ သူမကို ရိုးရိုးတန်းတန်း စောကပြတလြိုးရုံသာမဟုတဘြဲ နောကပြေါကဖြှင့ြ ဖငပြေါကကြိုပါ စိတရြှိဆောန်ေ၍ သူ့စိတထြဲမယ် အတိုင်းမသိ နှစ်ထောင်းအားရဖြစ်နမေိကာ အာစရိဟုဆိုထိုကသ်ော သူနှင့တ်ဈခါတဈရံ ဖာအတူခဖြကဖြစ်ဖူးသည့ြ ကာမမုဆိုးကြီး ငနီ့ကို အထူးပဲအားကနွမေိသည်။ ငနီလီးနှင့သ်ူ့လီးမှာ ယှဉြ၍ကြည့်လြွှင် သိပမြကြာလှဟု သူထငသ်ည်။ အရှညရြော လုံးပတပြါ သိပမြကြာတာမို့ ပါကငဖြှင့မြရတဲ့လီးဟူ၍ ငနီကိုယတ်ိုင် သူ့ကိုသမုတခြဲ့ဖူးသည်။

ငနီတဈယောကြ ဆရာမကို အပီကိုငကြာလိုးနပြေီဖြစ်၍ အခွအနေပေေးလွှင် သူပါ ရောယောငပြှီး ဆရာမနှင့အြတူ ခစွရြယောဉကြှောထဲ မွောပါ စခန်းသှားခွင့ရြနိုငပြလေိမ့မြည် ဟူ၍လည်း စိတထြဲက တဈထဈခယွုံကြညန်မေိသည်။

ငနီကား ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ဖငကြို တဖန်းဖန်းနှင့အြသံထွကအြောင် အနောကကြနေ တရစပတ်ှယကြာ စိတရြှိလကရြှိ လိုးကောင်း နတေုန်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာမတဈယောကြ မရှူနိုငမြကယန်ိုင် တအိုးအိုး တအင်းအင်းနှင့ြ နှုတမြှနေ၍ အဆကမြပြတ် ရရှတ်ေ မှညတ်မ်းလကြြ ဖငဆြုံအိအိကြီးနှစ်ဖကစြလုံး ကော့ပြံနအေောင် အလူးအလှိမ့ြ ဝဒနောခံစား အလိုးခံနပေုံက ကြည့်ရြကမြှငရြကစြရာပင် မရှိတော့ပါ။

ကြောမြွိုးနိုင် သူတို့နှစ်ယောကြ လိုးဆောန်ပေုံကို ကြည့်ကြောင်းကောင်းနှင့ြ မကြတ်ောငမြခတစြတမ်း ချောင်းမှောင်း ငေးကြည့်ြ နဆေဲမှာပင် နှစ်ယောကသ်ား လှုပရြှားမှုတွေ တဖြည်းဖြည်း သှကလြကမြှနဆြနလြာကြပြီးနောကြ ငနီလည်း သူမကို ဖငအြနောကကြနေ စအိုထဲလီးကြီးထည့ကြာ စိမပြှနပြေေ တဈကြောင်းချင်ြး ဆှဲလိုးနရောကနေ တရှူးရှူးတရှဲရှဲနှာမှုတသ်ံများ ထွကလြာရပြီး သူ့ခါးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ကော့လိုကည်ှောင့လြိုကန်ှင့ြ ဇယဆြကသ်လို တအုန်းအုန်း တဘုန်းဘုန်း ဝုန်းဒိုင်းကြဲ လိုးလာတာ တွေ့ရတော့သည်။

ဆရာမကိုယတ်ိုငလြည်း တဏှာသှေးအလှနကြှှလာဟနန်ှင့ြ ငနီ သူမဖငပြေါကထြဲကို လီးပြဲကြီးနှင့ြ အဆကမြပြတ် လိုးဆောင့ခြကြမြွား အတိုင်း သူမဖငကြှီးကိုလည်း တယမ်းယမ်းလုပ်၍ ဖငန်ောကပြှနတ်ှန်းညှောင့ြ ကော့ဆောင့ပြေးလာရာ မကြာမီ နှစ်ယောကသ်ား သူနိုငကြိုယန်ိုင် အပျိုငကြှဲလိုကကြှရာက ရာဂဇောအဟုန် ငယထြိပကြပပြှီး ဆန့င်ငဆြန့င်င် အဖြစ်မွိုးနှင့ြ ငနီလည်း သူ့လရညတ်ှကေို ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ ဖငသ်ားအိအိနှစ်ဖကပြေါြ တဗှဈဗှဈ ပန်းထုတလြိုကရြာက မှတဝြတရြညကြိုယတ်ိုငလြည်း သူမစောကပြတမြှ စောကရြညမြွားကို ဖြစ်ဖြစ်မှညအြောင် အပြငကြိုပန်းထုတလြိုကပြှီး နှစ်ယောကပြှိုငတ်ူပင် ပန်းတိုငကြို တကလြှမ်းရောကရြှိသှားကြလသည်ေ။

ဆရာမမှတဝြတရြည် တဈကိုယလြုံး ရှေ့ကိုဟပထြိုးလဲပျိုကသွှားပြီးနောကြ ငနီလည်း သူမအနောကကြနေ ထပခြပြမြကြာပင် ဆရာမကိုယပြေါြ ထပမြှောကအြိပလြကြသ်ားကကြာ နှစ်ယောကသ်ား ပူးပူးကပကြပဖြိထပလြကြြ အတနကြှာအောင် ငှိမန်ကြလေသည်ေ။

ကြောမြွိုးနိုငလြည်း စိတထြဲကနေ မိမိဘာလုပရြမညဆြိုသညကြို တဈယောကတ်ည်းကြိတ်၍ စဉြးစားအကြံထုတန်ရောက နောကဆြုံး အကောင်းဆုံးအကြံတဈခု ရပြီး ပုဆိုးကို အလငွအြမှန် ကောကဝြတလြိုကကြာ သူတို့နှစ်ယောကရြှိရာ အခန်းထဲကို အမှတမြထငပြင် လှဈကနဲ ဝငခြသွှားလိုကပြါသည်။

“ကိုနီ ဗြို့ ကို … နီ နီ အဲ ဆ ဆရာမ … ဟာ … ဒါ ဒါက ဘယ် ဘယ် လို “

“အယတ်ော့ ကို ကို နီ … ထ ထ ဒုကျခပါပဲ”

ဆရာမတဈယောကြ ရုတတ်ရကြ ဖြစ်ပေါလြာသောအခွအနေမေို့ ခွမကေိုငမြိလကမြကိုငမြိ မကြကြလူးဆနပြွာ ဖြစ်သှားသည်။ ကိုနီလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။

နှစ်ယောကသ်ား ဖငထြဲမှာ မခွှတစြတမ်း လီးတပလြကြသ်ား ထပမြှောကအြိပန်ရောက ပြာပြာသလဲ ကုန်းရုန်းထလိုကကြှကာ ဆရာမက သူ့မကြန်ှာကိုပင် စေ့စေ့မကြည့်ရြဲဘဲ သူမတို့နှင့ြ မလှမ်းမကမ်းမှာ ပုံရကသ်ားကနွသညေ့ြ ကြောင်းစိမ်းထမီကို အလငွအြမှနဆြှဲယူကာ သူမရငဘြတန်ှင့ပြေါငကြို မလုံမလဲ ဖုံးကြယထြားလိုကပြါသည်။ ထမီကလုံးထွေးနတောမို့ လုံခွုံမှုတော့မရှိဘဲ သူမပေါငတ်ဈဖကကြိုရော သလဲသီးပမာဏ ရငသ်ားဆူဖြိုးဖြိုးကြီးနှစ်မှှှာနှင့ြ ပေါငတ်နန်ှဈခုဆုံရာကြားအရပမြှ သနစြှမ်းနကမြှောငထြူထဲသည့ြ စောကဖြုတမြှေး တဈစွန်းတဈစကိုပင် အတိုင်းသားကြီး တွေ့မှငန်ရလေသည်ေ။

ငနီလည်း နောကကြိုလှည့ကြှည့ပြှီးနောကြ ကြောမြွိုးနိုငတ်ဈယောကြ အခန်းထဲကို မပြောမဆို ရောကရြှိနမှန်ေးကို သိလိုကရြ၍ မကြစြိမကြန်ှာပကြပြကြန်ှင့ြ …

“ဟာ ငနိုင် သားကြီး … ဘယ် ကဘယလြို ရောကြ ရောကလြာတာလဲ အပြငထြှကစြမ်းကြာ ဒီကိဈစ မင်းနဲ့မဆိုငဘြူး”

ကြောမြွိုးနိုင် ခေါင်းတယမ်းယမ်းခါပြီး …

“မဟုတသ်ေးဘူးနောြ ကိုနီ ကြှနတ်ောဖြှလိုကရြမလား ခငဗြွားနဲ့ဆရာမနဲ့ ဟောဒီလိုလုပန်တော ကြာပြီ ကြှနတ်ောခြွောင်းကြည့်န်တော အားလုံးမှငတ်ယ် သိတယ်”

“နေ နပေါဦး ဟွောငရြ စောကရြမ်းတွေ လွှောကမြလုပန်ဲ့ ငါရောသူရော ဒုကျခရောကသ်ှားမှာ အေးဆေး ညှိလိုကရြအောငကြှာ”

“ဘာလဲ ခငဗြွား မုန့ဖြိုးပေးပြီး ပြနလြှှတမြလို့လား ကြုပ် သူငယန်ှပစြား မဟုတဘြူးဗွ ဟဲဟဲဟဲ”

ကြောမြွိုးနိုင် မခိုးမခန့န်ှင့ြ ရယသ်ည်။ ဆရာမရော ငနီရော ဘာပြော၍ ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့။ ဆရာမဆိုလွှင် ထိုငရြအခကြ ထရအခကြ ငိုရအခကြ ရယရြအခကန်ှင့ြ ကြောမြွိုးနိုငမြကြန်ှာကိုတောင် စေ့စေ့ရငဆြိုငပြှီး မကြည့်ဝြံ့တော့။ သူမအရှကတ်ှလည်ေး ကုနပြှီ။

ဟုတသ်ည်။ ဒီကောငဟြာ သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ သူငယန်ှပစြား တဈယောကတ်ော့ မဟုတဘြူး။ သူ့ထကအြပုံကြီးငယသ်ော ကြောင်းသားလူငယ် တဈယောကဖြစ်ပမယေ့ြ အကင်းတော့ပါးသည်။ အကုနန်ှံ့နှံ့စပစြပရြှိကာ စောတ်ှဘောတွဆေိုလည်း အတူဖြုတဖြူးတာ သတိရမိသည်။ လီးလည်း သူနှင့မြတိမ်းမယိမ်းရှိသည့ကြောင်။ ငနီ တဈခုခုကို စဉြးစားမိသှားပြီး ဆရာမမှတဝြတရြည် ရှိရာဖကကြို အကဲခတသ်လို လှည့ကြှည့လြိုကရြာ သူ့ကို တဈစုံတဈရာ ပြောလိုဟနန်ှင့ြ အဓိပျပါယပြါပါ ပြနလြညစြူးစိုကကြှည့န်သေော ဆရာမရဲ့ ရှှန်းလဲ့လဲ့မကြဝြန်းတဈစုံကို အသအချောမှငလြိုကရြပသည်ေ။

ဆရာမမှတဝြတရြညလြည်း ကိုယပြေါကြထမီကို ခပသ်ှကသ်ှကပြင် ရငလြွားဝတဆြငထြားလိုကပြှီဖြစ်သည်။ သူမရငထြဲမှာတော့ မလုံမလဲစိတတ်ှကြေောင့ြ သှကသ်ှကခြါရူးချင်လြောကအြောင် ဗှောင်းဆနန်ရပြေီး ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်စတေော့ရယလြို့များ စိတကြို ဒုန်းဒုန်းခထွားမိပြီလား မပြောတတတ်ော့ပါ။

“ကဲ ပြောစမ်း မင်း ခုလာတာ ကိစ်စတဈခုခုရှိလို့လား”

ကြောမြွိုးနိုင် ခေါင်းညိတပြှီး သင်ျခွာဆရာမဒေါန်န်းရှှကေ ဆဋျဌမတန်းကြောင်းဆောငပြှငမြည့ကြိဈစ လကသ်မားအဖြဲ့ခေါရြန် ငနီ့ကို တာဝနပြေးလိုကကြှောင်း ဆရာမမှာသည့အြတိုင်း ၏သည်၍မလှဲ ပြနလြညပြှောပြလိုကသ်ည်။

ငနီ ခေါင်းတညိတည်ိတန်ှင့န်ားထောငန်ပြေီး သူ့စကားဆုံးတော့မှ …

“ထားလိုကတ်ော့ ဒီကိဈစ မနကဖြှန် လကသ်မားတဈဖြဲ့လုံး ခေါခြဲ့မယလြို့ ဆရာမကို ပြနပြှောလိုကြ ကြောမြွိုးနိုင် အခုမင်းအပြငကြို ခဏ ထွကပြေးစမ်းကြာ ဒီမှာ ဆရာမနဲ့ ငါနဲ့ နှစ်ယောကခြငွြး ပြောစရာရှိလို့ “

“ကောင်းပြီလေ တဈခုတော့ရှိတယ် ခငဗြွား ဟိုဟိုဒီဒီ ဉာဏဆြငပြှီး ကူလီကူမာတော့ လုပမြယမြကြံနဲ့နောြ ကိုနီ ကြှနတ်ော့အြကြောင်း သိပါတယ်”

“အေးပါကြာ သားကြီး ခဏလေး အခွိနခြဏလေးပေး”

ကြောမြွိုးနိုငကြို ချော့မော့ဖြောင်းဖပြှီး အပြငကြို ခဏထွကခြိုင်းလိုကြ၍ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ ကိုယခြန်ဓာအောကပျိုင်း ရပဝြန်းဆီကို ကြကကြှည့ကြှကကြှည့လြုပကြာ အခန်းထဲက မထွကခြငွထြှကခြငွန်ှင့ြ အပြငဖြကထြှကလြာသည်။

ဆရာမခငမြွာလည်း ထမီရငလြွား ဝတထြားရင်းနှင့တ်ောငမြှ ကြောမြွိုးနိုငထြံမှ အကြည့်ရြိုင်းရိုင်းများက သူမ ရငသ်ားကြီးနှစ်မှှှာနှင့ြ ခါးအောကပျိုင်း အသားဆိုငမြွားဖကဆြီကို တရဈဝဲဝဲရောကလြာခဲ့၍ မနတတေမြထိုငတ်တဖြစ်နကော ရငကြိုပဲ လကန်ှဈဖကကြာပြီးဖုံးရမလို ပေါငခြှကြားရှိ စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနဈစွာစီးအိုငထြှကကြနွသေော စောကဖြုတရြှိရာကိုပဲ မလုံမလဲ သူမလကဖြဝါးကလေးနှင့ြ အုပကြှယ် ဝှကထြားရမလိုဖြစ်ပြီး ကြောမြွိုးနိုငဆြီကို မကြစြောင်းကလေးတခဲခဲနှင့ြ အခန်းထဲမှာ ကနွခြဲ့သည်။

ကြောမြွိုးနိုင် အပြငမြှာ စောင့န်သည်ေ။

“ဆရာမကို လိုးချင်တ်ယ် ဆရာမစောကဖြုတကြို လီးကြီးကြီးနဲ့ လိုးခွဲပစ်လိုကခြငွတ်ယ်”

သူ့စိတထြဲမှာ ဖြစ်ပေါန်သေော ရမျမကစြိတကြို ဘယလြိုမှ ထိန်းခွုပ်၍မရ။ ကြောကမြကဖြှယ် ရမျမကစြိတပြငဖြစ်သည်။ ဒီစိတကြှောင့ပြင် လူတောတ်ောမြွားများ ဘဝတွေ စုတပြှတသ်တကြုနသ်ညအြထိ ပကြစြီးချင်တ်ိုင်း ပကြစြီးခဲ့ရသည်။ ရမျမကန်ှံထဲမှာမွောပါပြီး အတိုင်းအဆမရှိ နဈမှန်းချင်တ်ိုင်း နဈမှန်းကြရသည်။ မုဒိန်းတွဘောတွကငွေ့ကြှ လုကြယကကြှ သတကြှဖြတကြှ ထောငထြဲရောကသ်ူ ရောကကြှရသည်။

ယခုတလော နပြညေတ်ောမြှာ ဟိုးလေးတကြောဖြစ်ပြားသှားခဲ့သည့ြ Victoria (ဗဈတိုးရီးယား)ခေါြ အသကြ ၂ နှစ် ၁၁ လသာ ရှိသေးသော ကလေးမလေးကို သကင်ယမြုဒိန်းမှုကြူးလှနသ်ည့ဖြစ်စဉမြှာလည်း ဤသဘောနှငန်ှငသ်ာဖြစ်ပသည်ေ။ အငအြားကြီးမားထကသ်နစြှာ ဖြစ်တညလြာသော ကာမဂုဏခြဉွခြှင်းရမျမကကြို အခွိနမြီတားဆီးထိန်းခွုပန်ိုငစြှမ်း မရှိခဲ့လွှင် အကြပမြဲ့ကြမ်းကဲ့သို့ ဗရမ်းဗတာဖြစ်ကာ မိမိ၏အသကတ်ာကိုရော ဘဝရှငသ်နမြှုကိုပါ အကြီးအကယွြ ဒုကျခရောကစြမညေဖြစ်သည်။

ကြောမြွိုးနိုငလြည်း စောစောက သူကိုယတ်ိုင် မကြဝြါးထငထြငတ်ှေ့ခွင့ရြခဲ့သော ဆရာမမှတဝြတရြည်၏ ဖငအြိုးကားကြီးများနှင့ြ ဖငဝြစူတူတူ နကမြှောငထြူထပသ်ော အမှေးအမှှငမြွား ဝန်းရံနသညေ့ြ ဖောင်းဖောင်းရှရှ စောကဖြုတမြကြန်ှာပြငကြယွကြှီးကို မကြစြိထဲ ပြနလြညမြှငယ်ောငပြှီး သူ့ပုဆိုးခါးပုံစကို အသာဖြခလွေိုကကြာ ပေါငကြှားထဲကိုလကန်ှိုကြ၍ လီးပြနတ်ောငလြာအောင် လချောင်းကြီးကို ဆှကာဆှကာဖြင့ြ ရှညလြမွောဖြစ်နသေော လီးကို ရှေ့တိုးနောကင်င် ပြတသ်ပဆြှဲဆန့ကြာ ဂွင်းတိုကကြစားနမေိသည်။

သှေးသားလန်းဆန်းတကကြှှဆဲ အာရုံခံစားမှုသဈလှငန်ိုးကြှဆဲ လူငယတ်ဈယောကပြီပီ အခွိနသ်ိပကြှာကြာ နှုးဆှရခွင်းမရှိဘဲ သူ့လီးက တဈမုဟုတခြငွြး ပြနတ်ောငမြတလြာသည်။ လီးတနရြှညဆြန့ထြှကလြာသလို လီးလုံးပတကြလည်း ရမျမကဇြောအဟုနကြှောင့ြ နဂိုအနအထေားထကပြင် နှစ်ဆသုံးဆခန့ြ ပိုမိုကြီးထွားလာသလိုထငရြသည်။

ကြနပေလြောကသ်ည့ြ အခွအနေရေောကသ်ညအြထိ လီးကိုဆှဲဆန့ပြှုပြငကြာ အထကလြှနအြောကခြွ လွှောတိုကဂြှင်းရိုကဆြောင့ပြှီး လီးအတောငဆြုံးဖြစ်သည့ြ အနအထေားမှာ သူ့လကကြို ဆတကြနဲရပတ်န့ထြားလိုကပြှီး ပုဆိုးကိုအသာပြနဖြုံးထားလိုကသ်ည်။ ဒါက ဆရာကြီးများ၏ သငကြှားခကြအြရ ဖြစ်ပြီး ယခုလို ဂွင်းထုလိုကြ ရပလြိုကြ မကြာခဏလုပခြှင်းအားဖြင့ြ အိမထြောငတ်ဈခု၏ ရှေ့တန်း တိုကခြိုကရြေးသမားများ ဖြစ်ကြသော မိမိတို့ယောကြွားသားများ၏လီးက တောငမြတစြှမ်းအားပိုကြီးကာ မိန်းမဖြစ်သူနှင့ြ ကာမနှီးနှော ဆကဆြံရာမှာလည်း စွမ်းအားသနသ်န် လိုးရှိနမြှင့မြှင့န်ှင့ြ သုကကြိုအကြာကြီး ထိန်းကာ အခွိနကြှာကြာ ဆှဲလိုးနိုငမြညဖြစ်ကြောင်း ရပကြှကထြဲက ကာလသားကြီးများထံမှာ သူ အသအချောသငကြှားခဲ့ရသည်။

ကြောမြွိုးနိုင် ဒီလိုမကြာခဏလုပသ်ည်။ သူ့လီးကို လေ့ကငွ့ပြေးသည်။ အရှယင်ယပြမယေ့ြ လေ့ကငွ့သ်ားကလွာလလေေ တဈခါထကတ်ဈခါ သိသိသာသာ ပိုမိုအဆငခြွောအောင် လိုးနိုငလြလဖြေဈေတာကို သူ့ကိုယတ်ှေ့သိမှငခြဲ့ရသည်။ လိငကြိဈစနှင့ပြတသ်ကြ၍လည်း သူ့ကိုယသ်ူ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ယုံကြညမြှု ပိုရလာသည်။

အဆငသ်င့ဆြိုသလိုပင် ငနီရဲ့အိမခြန်းတံခါး ကြှီကနဲပြင့လြာပြီး ငနီနှင့ြ ဆရာမမှတဝြတရြညတ်ို့ အိပခြန်းထဲကနေ နှစ်ယောကအြတူတူ ထွကလြာကြတာကို တွေ့လိုကရြသည်။ ငနီမကြန်ှာ စပဖြှီးဖြီးဖြစ်နသလေို ဆရာမပုံစံကြည့်ရြတာလည်း စောစာကကဲ့သို့ ကြကမြကြီး လညလြိမသ်လို ဖြစ်မနတေော့ဘဲ အနည်းငယ် ရှှငပြလွာဟနရြှိသည်။ အကြောင်းတဈခုခုတော့ ရှိရမည်။

ငနီ အပြငရြောကတ်ာနှင့ြ သူ့လကကြိုဆှဲပြိး …

“ငနိုင် မင်း ဒီနေ့ကိဈစ နှုတလြုံကို လုံရမယန်ောြ ကတိပေးမလား”

ပြောလိုကရြာ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း …

“ကြှနတ်ောပြှောပြီးပြီလေ ကိုနီရ”

“မင်း ကတိပေးနိုငလြား ဒါပဲပြော ဒီမှာဆရာမလေးလည်းရှိတယ်”

“ဟာ ဒါ ဒါတော့ မပေးနိုငဘြူး”

“မင်း ဆရာမကို ခခွငွလြား သား”

ကြောမြွိုးနိုင် ကြောငတ်ကတ်ကဖြစ်သှားသည်။ ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ ဒီမေးခွန်းကိုမေးလိုကသ်ူက ကိုနီမဟုတဘြဲ သူ့နံဘေးမှာလာရပလြိုကသ်ည့ြ ဆရာမမှတဝြတရြညကြိုယတ်ိုင် ဖြစ်နခွင်ေးကြောင့ပြင်။

“ဟာ ဆ ဆရာ မ ကြ ကန်ောျ အင်း အဲ … “

“ပြောလေ မင်း ပြောမှသိရမှာ မင်းဆရာမကို ခခွငွတ်ယမြဟုတလြား”

“ဒါ ဒါက ဟို ဟို … အဲ “

ကြောမြွိုးနိုင် ခွေးအလှည်းနင်းထားသလို စကားတွေ အထဈထဈအငေါ့ငေါ့နှင့ြ အာစေး အမိခံထားရသလိုဖြစ်နသည်ေ။

“ပြော ပြောလိုကလြေ ငနိုင် မင်း ယောကြွားမဟုတဘြူးလား”

ငနီလည်း ဘေးကနေ သူ့ကိုအခွှနန်ှင့ြ မပေးလိုကသ်ည်။ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ခေါင်းငိုကစြိုကခြကြာ အဖြခကေန်ရောက ကိုနီက ဒီလို ပြောလိုကတ်ာကြောင့ြ မထူးဘူးဆိုပြီး စိတကြို ဇွတမြှိတအြားတင်း၍ ဆရာမကိုလှည့မြကြည့်ဘြဲ အခွားတဈဖကကြို မကြန်ှာလှှဲပြီး …

“ခမွယဗြွာ ဘာဖြစ်ဖြစ်”

ပြောလိုကရြာ …

“ကောင်းပြီ ဒီလိုမှပေါ့ ကဲ ဝတရြည် ဒီကောင့ကြို အထဲခေါသ်ှားလိုကြ ငနိုင် မင်းလိုချင်တ်ာရပြီဆိုတော့ ခုနတို့ပြောတဲ့ ကတိတဈခုတော့ မဖြစ်မနေ ပေးရမယန်ောြ”

“ဟုတတ်ယ် သား နိုငန်ိုင် ဆရာမတို့ကို မင်း အရငဆြုံးကတိတော့ပေးပါ တို့ကိဈစ ဘယသ်ူမှလွှောကမြပြောပါဘူးလို့ ဒီအတွကြ နှုတပြိတခြ အနနေဲ့ မင်းကို ဖြစ်ချင်တ်ာဖြစ်ခွင့ြ ဆရာမပေးမယ် စိတခြလွိုကြ ကဲ ဘယ့န်ှယလြဲ”

ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ဆရာမမှတဝြတရြညတ်ဈကိုယလြုံးကို ခုမှပဲ ရဲရဲတင်းတင်းဝေ့ဝိုကကြာ စူးစိုကင်ေးကြည့်လြိုကရြင်း တံတွေးတဈခကြကြို ဂွကကြနဲနအေောငမြွိုခပြဈလိုကရြာက …

“ပေး အင်း ပေးပါတယ် ဆရာမ အဲဒီကိဈစ ဘယသ်ူ့မှလွှောကမြပြောပါဘူး “

“အို လိမျမာလိုကတ်ာ ကလေးရယ် ဒီလိုမှပေါ့ ဟင်းဟင်း ကဲ လာ အခွိနတ်ော့ သိပမြရဘူး မင်း ဆရာမနောကကြလိုကခြဲ့”

မှတဝြတရြည် ကြောမြွိုးနိုငအြနားကို ကပလြာပြီး သူ့လကတ်ဈဖကကြိုဆုပကြိုငကြာ ကြေးဇူးတငစြကားပြောဆို၍ အခန်းထဲ ဆှဲခေါလြိုကရြင်း တဈဆကတ်ည်း ငနီဖကကြိုပါလှည့ကြာ …

“ကိုနီ ရှင် အထဲလိုကဝြငမြလာနဲ့နောြ အပြငမြှာပဲ စောင့ြ ကြားလား ဝငလြာရငတ်ော့ အသိပဲ”

ကိုနီ ပြုံးစစနှင့ြ သူ့ခေါင်းကိုညိတပြှီး …

“အေးပါ ဝတရြညရြာ ငါနားလညပြါတယဟြ လုပစြရာရှိတာသာ ရဲရဲလုပ် တဈခုတော့ရှိတယ် နင် ဒီကောင့ကြိုတော့ လုံးဝလွှော့မတွကန်ဲ့ ဒီကောငကြ ဆရာအဆင့ြ ရှင်းလား ငါပြောတာ”

“ဟုတကြဲ့ပါ ရှင် ဟုတကြဲ့ပါ ဟှင်းဟှင်း “

“ကဲ လာဟေ့ နိုငန်ိုင်”

ဆိုပြီး ငနီ့အရှေ့မှာပဲ ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့လကကြို ပြောငပြှောငတ်င်းတင်းဆှဲခေါကြာ အခန်းထဲဝငလြာခဲ့လိုကရြာ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း သူမ၏ကြီးမားကားစွင့လြှသော ဖငအြိုးကြီးနှစ်ဖကန်ှင့ြ သူ့ခန်ဓာကြုယအြရှေ့ပိုင်းတို့ ထိလုထိခငအြနအထေားနှင့ပြင် ဆောငသ်ဉျဇာဘုံခန်းထဲကို လိုကပြါလာခဲ့ရလသည်ေ။

“ကဲ အပေါဖြကရြှှေ့ ထိုငလြိုကြ ဆရာမမင်းကို သနားလို့ နှုတပြိတခြပေးတာနောြ ကြားလား နိုငန်ိုင်”

ဆရာမမှတဝြတရြည် ပြောလိုကခြှင်းပင်။ နှစ်ယောကသ်ား အခန်းထဲကိုရောကလြာပြီး ဆရာမက ကြောမြွိုးနိုငကြို ခုနက သူမနှင့င်နီတို့ နှစ်ယောကြ ခစွဗြွူဟာကငွြးခဲ့ကြသည့ြ ငနီအသင့ခြင်းထားသော ဂွမ်းကပအြခင်းတဈခုပေါမြှာ ဝငရြောကထြိုငခြိုင်းလိုကတ်ာ ဖြစ်သည်။

ကြောမြွိုးနိုငဆြိုပြီး အရငကြ ခပမြာမာခေါဝြေါလြာခဲ့သလောကြ ခုများကတွော့လည်း နိုငန်ိုငမြှနိုငန်ိုင် တဈနိုငတ်ည်းသီးနအေောင် ခပခြွှဲခွှဲလေး ခေါပြှီး စကားပြောဆိုနရော ခကြခြငွြးလကင်င်းပင် ဆကဆြံပုံပြောင်းလဲသှားသည့အြဖြစ်ကို ကြောမြွိုးနိုငလြည်း သတိထားမိပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကတညိတည်ိတန်ှင့ပြင် ဆရာမထိုငခြိုင်းသောနရောမှာ အသာဝငထြိုငခြလွိုကပြါသည်။

ဆရာမမှတဝြတရြည် သူမကိုယပြေါမြှ အဖြူရောငလြကစြက ကြောင်းရငဖြုံးအင်ျကြီကြယသ်ီးများကိုဖြုတကြာ အပေါအြင်ျကြီကို ကိုယပြေါကြနေ အသာခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အောကခြံဘရာစီယာအောကမြှ ရုန်းကနထြှကလြုမတတဖြစ်နသေော ဆရာမရဲ့စနနှစ်ေခိုင် (ဝါ) ရငသ်ားထွားအိအိနှစ်မှှှာကို ကြောမြွိုးနိုငမြကြစြိရှေ့မှောကမြှာ အတိုင်းသား တွေ့မှငလြိုကရြလသည်ေ။

“မမကို ဘောလြီ ကူခွှတပြေးဦး”

“ဟုတ် ဟုတကြဲ့ “

သူ့ကိုယသ်ူ မမဟု ရညည်ှှန်းပြောဆိုလိုကသ်ော ဆရာမမှတဝြတရြညကြို ကြောမြွိုးနိုင် ဘယလြိုသုံးနှုန်းခေါဝြေါရြမှန်း မသိတော့။ လူက ထူထူပူပူဖြစ်နသည်ေ။ မကြာမီ လိုးရတော့မညဆြိုသောအသိက ဇောကပန်တောမို့ သူ့ခါးအောကပျိုင်း ပေါငခြှကြားရှိလီးက ဖငွြးဖငွြးဖငွြးဖငွြးနှင့ြ တဈမွိုးကြီးဖြစ်ကာ ထောငထြလာတာ အမှနပြင်။ တငကြှိုမွှောလြင့ထြားခွင်းမွိုးမရှိဘဲ လောလောဆယ် သူကြုံတွေ့လိုကရြသည့ြ အခွအနေမွေားကြောင့လြည်း လူပျိုပေါကြ ကလေးသာသာအရှယမြွှသာရှိသေးသော သူ့အဖို့ အသည်းအသန် စိတလြှုပရြှားမိတာကို အပြဈလို့ ဆိုစရာတော့မရှိပါခွေ။

ရာဂစပလြဉွြးသည့ြ ခန်ဓာကိုယအြသှးအသား ဖောကလြှဲဖောကပြှနမြှုကိဈစဟူသည် အရှယသ်ုံးပါးမရှေး အခွိနအြခါမရှေး ဖြစ်ပေါလြာန်ုငသ်ည့ြ ထူးဆန်းသညဟြုမဆိုနိုငသ်ည့ြ ခန်ဓာဗဒဆေိုငရြာ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉြ ဓမျမတာတဈခုပပေဲ မဟုတလြား။

ကြောမြွိုးနိုင် သူ့ဖကကြို နောကကြွောလှည့ပြေးလိုကသ်ည့ြ ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ ဘောလြီခွိတကြို စိတရြှညလြကရြှညပြင် တဈခုချင်ြး ခွိတဖြှုတပြေးလိုကသ်ည်။ ဘောလြီကြှတပြှီး အပေါပျိုင်း နိကကဖြစ်နသေောခန်ဓာကိုယန်ှင့ြ သူ့ဖကကြိုဘှည့လြာသည့ြ ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ ရငသ်ားဆိုငအြိအိကြီးနှစ်မှှှာကို ကြောမြွိုးနိုငတ်ဈယောကြ မကြတ်ောငမြခတစြတမ်းဘဲ ငေးကြည့်န်မေိသည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ ဆုပည်ှဈခွနယေပြဈချင်စြရာကောင်းလောကအြောငပြင် အယအြယထြှားထွားကြီးများဖြစ်သည်။

နို့သီးခဲကစွကြစွကြလေး နှစ်ခုက လကတ်ဈဆုပစြာပငမြကသော နို့အုံနှစ်ဖကထြိပဆြီမှာ စပစွသ်ီးခဲကလေးနှစ်လုံးပမာ သှားရညယ်ိုချင်ြ စဖြယ် အပေါင်ေါ့ထောငလြို့နတော တွေ့ရလသည်ေ။ အသားအရဖြေူဝင်းသူမို့ သူမနို့အုံကြီးနှစ်ဖကရြဲ့အခွမှော သှေးကြောစိမ်းစိမ်း ကလေးများ ယှကဖြှာလို့နသညေကြိုပင် အတိုင်းသား တွေ့မှငန်ိုငပြသည်ေ။

“ကိုငလြေ ဖစွခြငွဖြစွြ ကိုငခြငွကြိုင် စို့ချင်သ်လောကစြို့ အားလုံး မင်းသဘောပဲ စိတရြှိလုပ် ဆရာမ အဲ မမ မင်းကို အကုန် လိုကလြွော ပေးမယ်”

“ဆ ဆရာမ ရယ် ခစွြ ခစွြ ချင်စြရာကြီးဗွာ “

သူ့စကားတွေ အထဈထဈအငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နသည်ေ။ ရငပြဲကြပသ်လိုလို တံတွေးတွဘောတွပေဲ နငသ်လိုလို လညခြွောင်းထဲ တဈခုခု ဆို့ပိတန်သလေိုဖြစ်နသည်ေ။ သူ့ခွရင်ေးဖကမြှာ ပုဆဈဒူးတုပပြုံစံနှင့ြ ထိုငန်သေော ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ လကတ်ဈဖကကြ သူ့ခေါင်းပေါရြောကလြာပြီး ဆံပငတ်ှကေို လာရောကြ ဆုပဆြှဲကုပဖြှလိုကခြွိနမြှာပဲ ကြောမြွိုးန်ုငရြဲ့လကန်ှဈဖကကြလည်း ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ရငသ်ားဆိုငန်ှဈဖကဆြီ အလိုအလွှောကရြောကရြှိသှားရကာ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားပါးတရ ဆုပည်ှဈဖစွခြွပေေးနမေိပြီဖြစ်သည်။

“အဟင်းဟင်း ဟင်း အို အို ကဲ ကဲလိုကတ်ာကြယ် ဘယကြတည်းက ခုလိုကိုငခြငွန်တောလဲ မသိပါဘူး”

ကြောမြွိုးနိုင် ဆရာမမကြန်ှာကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဆရာမရဲ့မကြလြုံးကလေးများ ရီဝစွောဖြင့ြ သူ့ကိုစိုကကြှည့န်တောတွေ့ရပြီး သူမအကြည့်မြွားက ရမျမကအြခိုးအငှေ့များယှကဖြှာနသညေဟြု သူ့စိတထြဲမှာ ခံစားလိုကရြကာ လိုးချင်စြိတမြွား ထိန်းမရအောင် ဖြစ်ပေါလြာသည်။

“ခယွြ ထ ထမီ ခွှတပြါလား ဟင်”

“အို ဘာ ဖြစ်လို့ “

“ကြည့်ခြငွလြို့ပေါ့ “

“ဘာကြည့်ခြငွတ်ာလဲ ပြော နို့နှစ်လုံး ဖြင့ပြေးထားတာပဲ စို့လေ ကလေး ပါးစပန်ဲ့စို့ ပေးဦး”

“စို့မှာပေါ့ နို့လည်းစို့မယ် ဟိုဟာလဲ ကြည့်ခြငွတ်ယ်”

“အမလေးနောျ ဘာများလဲ သားရဲ့”

“ခယွ့ြ စောကပြတကြှည့မြလို့ “

“ဟယ် ကြည့်စြမ်း ခွေးဆိုးလေး မင်းက စောကပြတကြှည့ပြှီး ဘာလုပမြလဲ ကြည့်ရြုံကြည့်မြှာလား “

“ဟင့အြင်း ကြည့်လြည်းကြည့်ြ လိုးလည်းလိုးမယ်”

ဆရာမရဲ့လကတ်ဈဖကြ သူ့ငယထြိပပြေါြ ဒေါကကြနဲ ရောကလြာသည်။ ကြောမြွိုးနိုင် ဆရာမလကခြေါကစြာမိသှားသည်။

“သှား ပါးစပကြှီးက အရှယန်ဲ့ မလိုကြ ပြောရဲလိုကတ်ာကြာ ပြနပြှောစမ်း ဘာလုပခြငွတ်ယ်”

“ကြ ကနွောြ ဆရာမကို လ လိုး လိုး ချင်တ်ယ်”

“ဘာရယ် “

“လိုးချင်တ်ယ် လို့”

“ခိခိ ခစ်ခစ်ခစ် “

ဆရာမကိုယကြလေး တသိမ့သ်ိမ့ခြါအောငရြယသ်ည်။ ကြောမြွိုးနိုငအြနားကပထြိုငလြာပြီး သူ့ပါးတဈဖကကြို မချင့်မြရဲဟနန်ှင့ြ လကည်ှိုးလကမြနှင့ဖြစွလြိမဆြှဲလိုကကြာ ရုတတ်ရကြ နှုတခြမ်းကလေးတိုးကပပြှီး ရှှတကြနဲနအေောင် နမ်းလိုကရြင်း ဆရာမက …

“ခယွြ အလကား စတာပါကြယ် နိုငန်ိုင် စိတမြဆိုးနဲ့နောြ ပြီးတော့လည်း … “

“ပြီးတော့ ဘာလဲဟင် ခယ်ျ”

“ခယွြ အဲဒါပြောမလို့ မင်း ငါ့ကို ခယွခြေါလြိုကြ ဆရာမခေါလြိုကြ လုပမြနနေဲ့ကြာ မကြာခငပြဲ တို့နှစ်ယောကြ လငလြိုမယားလို နရတေော့မှာကြ ခုန မင်းပြောသလို လိုးရတော့မှာ အပိုလုပမြနနေဲ့ ခယွြ မင်းကို နိုငန်ိုငပြဲခေါမြယ် ခယွ့ကြိုလည်း အင်း မင်းနဲ့ဆို မောငလြေးနဲ့မမအရှယဆြိုတော့ မမလို့ပဲခေါြ ကြားလား သား”

“ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ခယွြ အဲ မ မမ အဟင်း ဟင်း”

“ကောင်းပြီ ဒါဖြင့ြ မင်း ဟိုဖကခြဏလှည့ြ ခယွြ က ကိုယ့တ်ပည့အြရှေ့မှာ မကြန်ှာပြောငပြှောငန်ဲ့ ထမီခွှတရြမှာလေ ဒီတော့ ခယွ့ဖြကကြလည်း စိတမြရဲသလိုကြီးဖြစ်တာပေါ့လို့ အဟင်း ဟင်းဟင်း”

“ဟုတ် ရပါတယ် ကြှနတ်ောြ လှည့ပြေးထားမယ်”

ကြောမြွိုးနိုင် သူမကိုကြောခိုင်းပြီး တဈဖကကြို လှည့လြိုကသ်ည်။

အမှနတ်ော့ သူမ လုံးဝ စိတမြရဲတာမဟုတ်။ မှတဝြတရြညကြဲ့သို့ အခွကပြှောငသ်ော မိန်းမစားမွိုးဆိုတာက အပြဈပြောစရာမရှိအောင် ရုပကြလေး နုပျိုချောလှသလောကြ တဏှာရာဂအလှနထြကသ်နပြှီး ကာမဂုဏအြာရုံခံစားရာမှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိသူပငဖြစ်ရာ ဘယယ်ောကြွား တဈယောကရြဲ့အရှေ့မှာမဆို ဖငပြေါခြေါင်းပေါြ နဝေံ့သူတဈဦးဖြစ်သည်။ ဖငရြောစောကပြတရြော လှနပြှဖြဲပြလုပရြဲသူ တဈဦးပဲဖြစ်သည်။ ယခု ကြောမြွိုးနိုငကြိုလည်း ကြောငကြ ကြှကကြို ကစားနသညေ့န်ှယ် မခွိတရိ ကလိတိတိလေးဖြစ်အောင် အမူပိုပိုနှင့ြ မာယာကြှယပြှီး မူလကြီတူလကြီ လုပန်ခွင်ေးသာဖြစ်သည်။

သူတဈဖကကြို လှည့လြိုကတ်ာနှင့ြ မှတဝြတရြညလြည်း ထမီကို ဗှုန်းကနဲနအေောင် ကြင်းလုံးကြှတခြွှတလြွှောခလွိုကပြါသည်။

“ရပြီ ပြနလြှည့တ်ော့”

ဆိုပြီး ထမီကို နဘေးဖကဆြီ ခွဖြေားနှင့အြသာခတထြုတပြဈလိုကကြာ သူမကိုယပြေါမြှာ နောကဆြုံးကနွန်သညေ့ြ အတွင်းခံပငတ်ီကို ကုန်း၍ခွှတန်စဉေမြှာပင် ကြောမြွိုးနိုငလြည်း သူမဖကကြိုလှည့လြိုကရြာ လုံးဝန်းပြည့ဖြှိုးလှသည့ြ ဖငဆြုံအိအိနှစ်ဖကြ အဖုံးအကြယမြဲ့စွာဖြင့ြ ပြောငသ်လင်းခါနပြေီး ကုန်းကုန်းကြကြလုပပြေးထားတာမို့ ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့ တုနအြိအိဖြစ်နသေော ဖငသ်ားကြီးနှစ်ဖကအြကြားမှ မဲနကြ၍အဖုတလြိုကဖြစ်တညန်သေော စောကမြှေးဦးစွန်းဖုတကြလေးကိုပါ ရမျမကသ်ှေးကြှဖြယရြာ အထင်းသားအရှင်းသား အသအချော ရှုစားခွင့ရြလိုကလြသည်ေ။

ကြောမြွိုးနိုငလြကကြ သူ့ပေါငကြှားကို ယောငယ်မ်းစမ်းပြီး တောငမြာနပြေီဖြစ်သော သူ၏လီးကို အရင်းအညှာဖကကြနေ ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငကြာ ဖစွည်ှဈပြတသ်ပလြိုကမြိသည်။ သူ တအား လိုးချင်န်ပြေီ။

မှတဝြတရြည် မခို့တယို့ပုံစံနှင့ြ မတတ်ပရြပလြကြကြပင် သူ့ဖကကြိုမကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှည့လြာသည်။ ကြောမြွိုးနိုငန်ှင့ြ မကြလြုံးချင်ြးဆိုင်၍ အကြည့်မြှာ သူမမကြန်ှာဝယ် ရမျမကန်ှင့သ်ကဆြိုငသ်ော အရိပကြလေးတခွို့ဖြတပြှေးသှားကြသည်။ ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့ မကြလြုံးအကြည့်ြ များက သူ့ဆရာမဖြစ်သူရဲ့ ခန်ဓာကိုယအြောကပျိုင်းအရပရြှိ ပေါငတ်နန်ှဈခုတွေ့ဆုံရာအကြားမှ အမှေးနကန်ကမြွားစုဝေးဝန်းရံကာ ဖောင်းဖောင်းမို့မို့လေး ခုံးထနသေော လကတ်ဈအုပစြာပငမြကသည့ြ စောကဖြုတပြှငကြှီးကို စူးစိုကရြောကရြှိလို့သှားသည်။

“စိုကကြှည့မြနနေဲ့ ကိုယတ်ောြ ရှကစြရာကြီး ဟင်း ဟင်းဟင်း ကဲပါ မင်းလည်း ခွှတတ်ော့”

“ဟုတ် ကဲ့ မမ”

ကြောမြွိုးနိုင် ကြောင်းစိမ်းလုံခညွကြို ခါးမှနေ၍ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အတွင်းခံမပါ ဝတလြေ့ဝတထြမရှိတာမို့ စောကဖြုတအြနံ့ရရုံနှင့ပြင် ခွိုကြှနပြေီဖြစ်သော သူ့လီးက ပြဲလနန်သေော လဒဈကြီးအပြူးသားနှင့ြ ပုဆိုးခွုံအောကကြနေ ဖြောင်းကနဲ အပြငကြို ကနထြှကလြာသည်။

“ဟားး … “

ဆရာမလေးနှုတခြမ်းကလေး ဝိုင်းစကသ်ှားကာ သူမနှုတဖြွားမှ အို ဟုပင် အသံမထွကဘြဲ ဟားးကနဲ အာမဋေိတသ်ံနှင့ြ တအံ့တသှ ရရှတေလြိုကမြိသည်။

မှတဝြတရြည် မယုံနိုငအြောင် ဖြစ်သှားသည်။ ကြည့်စြမ်း အရှယန်ှင့မြလိုကြ ကြီးမားဖြံ့ထွားလိုကတ်ဲ့လီး။ ငနီ့လီးထကြ မကြီးဘူး ဆိုလငွတ်ောငမြှ နည်းနည်းလေးမှ လွှော့မည့ပြုံစံမွိုးမရှိ။ ဒီလီးမှငရြုံနှင့ပြင် သူမရဲ့ကံကြမျမာသည် ဆိုးသညဟြုထငမြှတန်ရောကနေ အကောင်းဖကကြို ရောကရြှိခဲ့ပြီဆိုတာ မှတဝြတရြည် အသအချော သဘောပေါကြ လိုကမြိပြီ။

“နိုင် နိုင် အို ကြည့်စြမ်း မင်းလီး တကယကြှီးတာပဲ ခယွြ အဲ မမတော့ လူကဲခတမြှနသ်ှားပြီထငတ်ယ် ကလေးရယ်”

ပါးစပကြ ပြောလည်းပြော သူမလကတ်ဈဖကကြ ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့လီးတနရြှိရာ ပေါငခြှကြားထဲကို လွှပတ်ပြကတ်ိုးဝငသ်ှားပြီး လချောင်းတုတတ်ုတ် ရှညလြမွောကြီးကို အရင်းကနေ လှမ်းဆုပကြိုငလြိုကမြိလသည်ေ။

ဆရာမမှတဝြတရြည် သူ့လီးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ကကြနွနကြီးဆုပကြိုငပြှီး လီးတဈချောင်းလုံးကို လဒဈထိပကြနအရေင်းအဆုံးအထိ လကန်ှင့ဆြကာဆကာဖြင့ြ အသေးစိပလြိုကလြံလှည့ပြတကြှည့ရြှုနသည်ေ။

“ကိုနီက မင်းကို ဆရာအဆင့တ်ဲ့ ဟုတလြား”

“ဟာ မဟုတတ်ာ ဒီလူကြီး သကသ်ကလြိုကကြှပန်တော”

“မင်း စောခြဖြူးလား”

“ဟင့အြင်း”

“မှနမြှနလြိမန်ောြ”

“အာ ခယ်ျ အဲ မ မမ ကလဲ”

ကြောမြွိုးနိုင် ဘူးခံငှင်းရင်း ဆရာမလကထြဲမှ လီးကြီးက ဆတကြနဲဆတကြနဲ တုနခြါလှုပယ်မ်းသှားသည်။ ဆရာမမှတဝြတရြည် ကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးလိုကပြှီး သူ့မကြန်ှာကို မကြလြုံးကလေးမှေးစင်း၍ကြည့်လြိုကကြာ ပြီတီတီလသေံနှင့ြ …

“ဟော ကြည့်ျ “

ဆိုပြီး …

“မင်းဟာကြီးက သူဆောခြဖြူး ဖြူတဖြူးတဲ့အကြောင်း ဝနခြံနတော တွေ့လား အို ထားလိုကပြါ မင့လြီးကြီး တအားတုတဖြီးနတောပဲကြာ ဒဈကြီးကလည်း ထိပပြှဲကြီး ကုလားလီးဒဈကနွတောပဲ သားရကေိုခုလို ဖြဲလိုကလြှနလြိုကရြငကြို အသည်းယားစရာ ဟင်းဟင်း ခစွလြိုကတ်ာ မောငလြေးရာ ဟင်း ပြှတပြှှတ် ပြှတ်”

မှတဝြတရြည် ပါးစပကြ တဖြဖြပြောဆိုရင်း ဣန်ဒွကလေေးသောမြှ မဆယန်ိုငရြှာဘဲ ကြောမြွိုးနိုင်၏လီးထိပကြို သူမနှုတခြမ်းလှှာကလေး နှစ်ခပြစြုကာဖိကပပြှီး ပြှတပြှှတ် ပြှတ် ဟူ၍ အသံထွကအြောငပြင် တယုတယနမ်းစုပပြဈလိုကလြသည်ေ။

“အား မမ ရယ် “

ကြောမြွိုးနိုင် ပေါငန်ှဈဖကြ ကားကနဲ ဖြစ်သှားကာ လီးကြီးကို ဆတကြနဲအပေါင်ေါ့ ထိုးပစ်လိုကရြာ ဆရာမနှုတခြမ်းနှင့ြ သူ့လီးက ကကြနွနပင် မိတဆြကလြို့သှားရတော့သည်။ မှတဝြတရြည် သူမရသည့အြခွင့အြရေးကို လုံးဝလကလြှှတမြခံတော့ပေ။ တပည့ကြွောဖြစ်သူ ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့ပေါငန်ှဈဖကအြကြားကို ခေါင်းတိုးဝငလြိုကရြင်း လီးကြီးကို လကန်ှင့ဖြစွလြိုကဆြုပလြိုကန်ယလြိုကြ အလွားရှညသ်ထကြ ပိုရှညလြာအောင် အထကအြောကဆြှဲဆန့ကြာ ယောကြွားလေးများဂွင်းထုသကဲ့သို့ ရှေ့သှားနောကပြှန် စုနခြညွဆြနခြညွြ ပယပြယန်ယန်ယ် ဆှဲဆောင့ထြုရိုကပြေးနရင်ေး ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့လီးထိပဒြဈလုံးကို သူမနှုတခြမ်းကလေးဟပြီး အသာအယာပင် စုပင်ုံပစ်လိုကပြှနသ်ည်။ လီးထိပလြုံးက သူမပါးစပထြဲကို အခန့သ်င့ပြငဝြငရြောကသ်ှားသည်။

“အူး ဆ ရာ မ အ မ မမ ရယ် ကောင်းတယ် ကောင်းလိုကတ်ာ စုပ် စုပပြါ အ ကြှတကြွှတ်”

ကြောမြွိုးနိုင် ကတုနကြယငပြှောရင်း လီးကို ဆရာမနှုတခြမ်းဝဆီ ကော့ကာကော့ကာ ထိုးပေးလိုကရြာ မှတဝြတရြညလြည်း သူ့ရဲ့ဒဈလုံးထိပကြို တဈခကြန်ှဈခကြဖြိစုပလြိုကရြာက အတနကြှာတော့ ခေါင်းကလေးထောငထြလာပြီး …

“မောငလြေး မင်း လီးကြီး မမကို တကယ် စုပခြိုင်းတယပြေါ့ ဟုတလြား”

“ဟုတ် ဟုတ် အဲ အဲဒါ မ မမ မကြိုကလြို့လား ဟင်”

“အိုး ရတယ် ကိဈစ မရှိဘူး မင်းစုပစြချင်ေရြင် ငါစုပပြေးရမှာပေါ့ မိန်းမဆိုတာ ယောကြွားလီးကို စုပပြေးရမယ့တ်ာဝနရြှိတယ် ဒါပမယေ့ြ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အလှည့ဆြိုတာတော့ရှိရမယ် ကြားလား မောငလြေး “

“ကြ ကနွောြ မမစောကပြတကြို မှုတပြေးမယ် ယကလြည်းယကပြေးချင်တ်ယ်”

မှတဝြတရြည် မကြန်ှာကလေး ပြုံးရှှငသ်ှားသည်။

“တကယလြား မင်းတကယပြှောတာလား မင်းကလေး မှုတခြငွတ်ယဆြိုရင် အခုပဲစလိုကရြအောငလြေ မမ မင်းအပေါကြနေ တကခြှစီးပေးမယ် စဈစတီနိုင်းတဲ့ ကြားဖူးရဲ့မဟုတလြား မောငလြေး”

“ဟုတ် ဟုတကြဲ့ သိ သိပါတယ် မမ အပေါကြနလေီးစုပ် ကနွောကြလည်း အောကကြနေ စောကပြတယ်ကပြေးမယ် “

“အိုခေ ဒါပဲပေါ့ ဟင်းဟင်း ဟင်း မင်းကိုတော့ မမသိပခြစွသ်ှားပြီ မောငလြေး ဒီလိုမှပေါ့ ယောကြွားဆိုတာ လိုးချင်တ်ိုင်း တဈလိုးတည်း လိုးနလေို့တော့မရဘူး လိုးရုံလိုးတာ ခွေးတွေ နှားတွေ မှင်းတွေ အို ဘယတ်ိရဈဆာနမြဆို စောကပြတထြဲလီးထည့ြ လိုးတတတ်ာခညွြးပဲ တဈဖကလြူအကြိုကြ အပြုအစုကလေးတွပေါဦးမှ ယောကြွားကောင်းရဲ့အင်ျဂါရပန်ဲ့ညီတာ ငါ့မောငရြဲ့ ကဲ လာစမ်း”

ဆရာမမှတဝြတရြည် ဏှာထနလြိုကသ်မှ ပြောရကစြရာမရှိအောင် ထနသ်ည်။ ပိုးစိုးပကစြကြ အထန် အထနတ်ဈလိုင်းတည်းလို့တောင် ပြောရမညလြားမသိ။ အခုလည်းကြည့်ြ။ တဈခါမှ မလိုးဖူးသေးသော တပည့ကြွောကြလေးရဲ့လီးကို လကကြမလှှတဘြဲ သူ့အပေါကြနကြေောခြှပြီး ကောငလြေးရဲ့ မကြန်ှာ တည့တ်ည့အြပေါကြို သူမရဲ့ဖားခုံညင်းကဲ့သို့ မို့မောကဖြောင်းကြှ၍ နသေော စောကပြတကြှီးနှင့ြ နီးနီးစပစြပ် ဖိကပမြိအောင် အပေါစြီးကနေ ဖိမှောကအြိပခြလွိုကပြှီး ကြောမြွိူးနိုငရြဲ့လီးရှိရာဖကကြို မကြန်ှာလှည့ကြာ ဆယကြွောသ်ကခြွာတိတကြလေးရဲ့ စံခွိနမြီဟုဆိုအပသ်ည့ြ လီးကြီးကို အားပါးတရ ပါးစပထြဲအပြည့ထြည့င်ုံကာ ကုန်းစုပပြဈလိုကလြသည်ေ။

ကြောမြွိုးနိုင် တဈခကြတ်ှန့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ သူလည်း ဆရာမဖငအြိုးကားကြီးနှစ်ဖကကြို ခုမှပဲ စိတတ်ိုင်းကဖြစွန်ယကြိုငခြှင့ရြပပြေီ။ ဖငကြိုငခြှင့ရြရုံသာမက သူ့မကြန်ှာပေါတ်ည့တ်ည့ကြို ရောကရြှိလာသော ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့စောကပြတကြှီးကိုပါ နီးနီးကပကြပ် ကြည့်မြှငရြှုစားခွင့ရြကာ ခွိုအီအီအနံ့အသကတ်ဈမွိုးဖြင့ြ နှာဝကို ကလူ၏သို့ မှှု၏သို့ ဆှဲဆောငည်ှို့ငငလြကြရြှိသော နူးညံ့ကောကကြှေးသည့ြ အမှေးအဖုတလြိုကန်ှင့ြ ဆရာမ၏စောကပြတမြကြန်ှာပြငကြှီးကို အာသာငမ်းငမ်း မှတသ်ိပတ်ပမြကခြှင်း ကြီးစွာဖြင့ြ တရှိုကမြကမြကြ ပါးစပန်ှင့န်မ်းစုပ် လွှာထုတယ်ကသ်ပလြကြြ အကြဲကြောင်းကလေးဘေးနှစ်ဖကရြှိ ထူထူထဲထဲ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခပြကြိုရော အကြဲကြောင်းထိပတ်ှင် အထီးတည်း ငေါ့ထောငတ်ညရြှိနသညေ့ြ လကသ်န်းထိပလြုံး ပမာဏခန့ရြှိမည့ြ နီညိုညိုအဆင်းရှိသော စောကစြိထိပဖြူးကြီးကိုပါ တပြှတပြှှတတ်ပြပပြှပ် အသံများထွကအြောငပြင် နှုတခြမ်းနှစ်ခုဖြင့ြ ဖစွည်ှပကြာ လွှာနှင့လြှနလျှောထိုးဆှ၍ သှားနှင့မြနာမကငွအြောငကြိုကင်ုံခဲကာဖြင့ြ မိမိတတသ်မွှမှတသ်မွှ နည်းဗွူဟာစုံစွာ အပြတအြသတ် လှုပန်ှူးဆှပေးနမေိလတေော့၏။

စောကရြညတ်ှတွေေ ကဆွင်းလာသည်။ ဆရာမမှတဝြတရြညလြည်း ဘယလြိုမှ တင်းမခံနိုငရြှာပါ။ ဘယလြောကအြတွေ့အကြုံရှိသညဟြု ဆိုဆို ကာမခလုတဖြစ်သော ဗီဇံခေါအြစေ့အား အနှူးအဆှခံရခွင်းအားဖြင့ြ မပြနေိုငသ်ည့ြ ရမျမကခြဉွခြှင်းတွေ အဆိပင်မ်းဖမ်းသလို တုနတ်ခိုကခြိုကြ မခံခွိမခံသာဖြစ်အောင် အလူးအလဲဖြစ်ပေါခြံစားလာရမှဲပဲ မဟုတလြား။

အူးအူး အိအီးအီး အ အားအား ဟူသော မပီမသ ဗလုံးဗထွေး ညည်းညူသံတွကေ သူတို့နှစ်ယောကအြနကြ မညသ်ူ့ထံမှ ပေါထြှကလြာသည် ကိုပင် ခွဲခွားပြောဖို့ရန် ခကလြှပတေော့၏။

အပြငမြှာ စောင့န်သညေ့င်နီသညလြည်း ဝါသနာဗီဇကြီးမားလှသူ ဖြစ်သညန်ှင့အြညီ မိမိအတွကြ ကောင်းခန်းရောကအြောငစြောင့ရြင်း နှစ်ယောကသ်ားရဲ့လှုပရြှားမှုမှနသ်မွှကို အစကနအဆေုံး မကြခြှမပြေတပြင် အကဲခတစြောင့ကြှည့ကြာ သူ့ခါးကြားမှ တဈခုတည်းသော ကိုယပျိုငလြကန်ကဖြစ်သည့ြ ၈ လကမြဆိုဒြ တဈလုံးထိုး ပစ်စတိုကြီးအား တသသနှင့ြ ရှိနပသေည်ေ။ လိုးရညဝြပြီးသောလီးက စားရလငတေလြေ ဆိုသည့အြစားထဲက ဖြစ်သညပြဲ မဟုတပြါလား။

အခန်းထဲမှာလည်း ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့လီးကြီး ဆရာမမှတဝြတရြညရြဲ့အာငှေ့ရပြီး ရာဂအဟုနဖြှင့ြ တဖြည်းဖြည်း တောငမြာပြောငလြကြ လာသလို ငနီ၏လရညတ်ည်း ဟူသော မဟာသှသဓဆေးဖြင့ြ ပြည့ဝြကုံလုံလကြရြှိသော မှတဝြတရြည်၏ ဖူးဖူးယောငယ်ောင် အစွမ်းကုန် ပြင့အြာလကြြ ရှိသည့ြ စောကပြတသ်ညလြည်း ကြောမြွိုးနိုင်၏လွှာအစွမ်းပြကာ ဝေ့လိုကဝြိုကလြိုကြ ထိုးလိုကမြှှလေိုကြ အစုပအြမှုတ် ကောင်းမှုဖြင့ြ စောကရြညမြွားရှှဲစိုအိုငဖြှဲ့၍နသေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများက ပြစိပြစိနှင့ြ အခကြပြှလကြရြှိကြကာ ဆန့ကြငွဖြကြ ဖိုလိငအြင်ျဂါ၏ အငဂြငွထြဲတိုးဝငမြည့ြ ပစ်စတငခြွောင်းကြီးသဖြယ် အသှင်းအထုတလြုပ် မှှနှေောကခြလောကဆြန် လိုးသှင်းမှုကို အကြီးအကယွြ မှတသ်ိပတ်ောင့တ်လကြြ ရှိနခွပြေေီ။

“အား အ အ မ မရတော့ဘူး မောငလြေး ဒီအတိုင်းသာဆို မမ အရညအြထွကလြှနပြှီး ပြီးသှားလိမ့မြယ် တောပြှီ မ မယကန်ဲ့တော့ ရပ် ရပလြိုကတ်ော့ မင်းလီးကိုသာ မမစောကဖြုတထြဲ တဈချောင်းလုံးဝငအြောင် ထည့လြိုးပစ်လိုကတ်ော့ကြာ”

“ဟုတ် ဟုတ် ကဲ့ မမ”

ကြောမြွိုးနိုင် သိပလြိမျမာသည်။ ဒီလိုတပည့မြွိုး မရစဖူးမို့ မိမိကံကောင်းလှန်းလှသညဆြိုပြီး အတွေးနှင့ပြင် တဈခွီပြီးချင်ခြငွဖြစ်ရသည်။ စောစောက ငနီဒဖငလြိုးပြီးသားမို့ ဒီတဈခွီတော့ဖြင့ြ ကြောမြွိုးနိုငလြီးကြီးကို မိမိစောကပြတထြဲစိမသ်ှင်းကာ အတိုးအဆုတ် အနှုတအြသှင်း မိမိစိတတ်ိုင်းကြ ပြုလုပစြလကြြေ စောကပြတယ်ားယံမှုကို ဖြဖြေောကရြပတေော့မညဟြူ၍ မှတဝြတရြညစြိတထြဲ ကြိတပြှီး အားခဲထား မိပသည်ေ။

ကြမ်းပြငတ်ည်းဟူသော မှေ့ရာထကတ်ှင် တငပြဆုံလုံးအိအိကြီးနှစ်ဖကကြို အကအွနအထိုငခြပြှီး ခန်ဓာကိုယကြို ပကလြကဒြူးထောငပြုံစံ ဆငစြှယပြေါငတ်နန်ှဈဖကအြား တဈဖကတ်ဈခကြဆြီသို့ ဖြဲကားပေးလိုကခြှင်းအားဖြင့ြ ဖိုလိငအြင်ျဂါဝငပြေါကဖြစ်သော မစေ့တစေ့ မဟတဟ နှုတခြမ်းသားထူအိအိနှစ်ခပြအြကြားမှ စောကပြတလြိုဏကြမူဝကလေးက လှဈကနဲ တံခါးခပြဖြှင့ပြှလိုကသ်လို ဖြစ်သှားလရော ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ဆရာကောင်းတပည့ပြီပီ ပကလြကဒြူးနှစ်ဖကထြောင် ပေါငကြားပုံစံဖြစ်လကြရြှိသော မိန်းမလုပသ်ူ ဆရာမ မှတဝြတရြည်၏ ဒွါရဖြစ်သည့ြ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသား နှစ်ခပြြ အလယတ်ည့တ်ည့မြှ လီးဝငပြေါကကြလေးဆီသို့ မိမိ၏ လချောင်းတုတတ်ုတ် ဒဈထိပပြှဲကြီးကို တည့တ်ည့မြတမြတ် ခွိနရြှယပြှီး ဒဈလုံးကို ဘယဝြိုကည်ာဝိုကြ ထိုးကာမှှေ့ကာဖြင့ြ စောကရြညမြွား ရှှန်းရှှန်းဝဝလွှေေံကလွာအောငပြှုရင်း အနတေောဖြစ်ပြီဟု ယူဆရခွိနတ်ှငမြှ သူ့လီးကို အရင်းကနေ ကိုငပြှီး စောကပြတအြဝဆီကို ဆတကြနဲဖိကာ အသားကုနဆြောင့လြိုးသှင်းလိုကလြသည်ေ။

လီးက အဝငလြမ်းချောကြိပြီးသား ဖြစ်နသညေ့ြ မှတဝြတရြညရြဲ့စောကခြေါင်းထဲကို တဈတဈကြပကြှပန်ှင့ပြင် စောကခြေါင်းနံရံတွကေို တထုတထြုတ် ဟိုထိဒီငှိထိတိုကကြာ အရင်းဆုံးအထိ ရှောထိုးဝငရြောကသ်ှားသည်။ လီးရှညလြမွောဖြစ်၍ သူမ၏သားအိမကြိုပင် ဒုတကြနဲ နအေောင် ထိတိုကမြိသည့အြဖြစ်။

“အ ရှီး အလာ့ လာ့ ကြှတ် အိ ဟီး အသလေိုးရသလားဟဲ့ ငါ့မောငရြယ် မင်းဟာက ကြီးသလောကြ သိပရြှညလြှန်းတယ် သားအိမတ်ောင် သှားထောကန်ပြေီ တကယပြဲ ကိုငနီ့လီးနဲ့နငလြားငါလားပြောရမယ် “

မှတဝြတရြည် ညည်းသံရှညကြှီးဆှဲပြီး ပြောလိုကရြာ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ပြာပြာသလဲနှင့ြ …

“နာ နာလားဟင် ခယွြ ကြှနတ်ောြ ပြနထြုတလြိုကရြမလား”

မေးလိုကတ်ော့ …

“နာ နာတယ် ခဏ ပြနထြုတ်ဦး ဖြေးဖြေးချင်ြးပဲ ဆောင့ြ အစမှာ ခုလို တဈခကြတ်ည်း လီးတဈဆုံးဆောင့လြိုးတော့ မခံနိုငဘြူး တကတည်း လူနဲ့လီးက မလိုကဖြကလြိုကတ်ာကြယ် မင်းဟာ ကြီးတယကြှယ့ြ”

“ကြ ကြှနတ်ောြ တောင်း တောင်းပနပြါတယ် မမရယ်”

“ကဲ ထုတ် ပြီးမှ တဈခကြခြငွြး ပြနလြိုး ဖြေးဖြေးနောြ သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပ် လီးက တအား ကြပန်တော ဟှင်း”

ကြောမြွိုးနိုင် လီးပြနဆြှဲထုတသ်ည်။ နောကတ်ဈကြိမ် လီးပြနဆြောင့မြသှင်းခင် သူ့ရှေ့မှာ အတိုင်းသားမှငန်ရသေော ဆရာမရဲ့ ကြှဲကောသီးကြီးနှစ်လုံးလို အယအြယထြှားထွား ရှိလှသော ရငသ်ားဆိုငကြှီးနှစ်မှှှာဆီကို သူ့လကကြရောကရြှိသှားပြီး တဈဖကစြီဆှဲညှဈကိုငလြိုကသ်ည်။ ဟင်း ကနဲ ခါးလေးကော့တကသ်ှားရာက မှတဝြတရြညကြ …

“အို ဟုတပြသေားပဲ နို့လေးစို့ချင်သ်ေးလား မောငလြေး စို့စို့ နို့သီးကလေး အသအချောကိုကခြဲပြီးစို့ပေး ကြားလား”

ခပည်ုညုလသေံနှင့ပြှောလိုကရြာ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း ဖိုးကြိုင်းတုတဖြစ်ပြီး နို့နှစ်ဖကည်ှဈလိုကန်ယလြိုကြ ကုန်းစို့လိုကန်ှင်ါ အတောကြလေးအလုပမြွားသှားသည်။

“အို ခိခိ ယားယားတယကြှာ ဘယလြိုကလေးလည်း မသိဘူး ဟင်း မမ နို့ကိုများ ဒီလောကင်တကြှီးကရွသလားကြယ့မြောငလြေးရဲ့ခိခိ ခစ်ခစ်ခစ်”

“မမရယ် အရမ်းလှတာပဲ ဘယလြိုလှမှန်းမသိဘူး ဒီနို့ကြီးစို့ချင်န်တော ကြာပြီ အဟင်းဟင်းဟင်း “

“မမနို့ကြီး ကြိုကလြား”

“ကြိုကတ်ယ် မမ”

“ကြိုကရြင် နို့နှစ်လုံးပြုတထြှကသ်ှားအောငန်ယပြေးစို့ပေး နို့သီးလေးခွပေေး မင်းလီးကြီးကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး နှဲ့နှဲ့ပြီးလိုးလေ မမပေါငကြားပေးမယ်”

ဟုတကြဲ့ မမ ဆိုပြီး ကြောမြွိုးနိုငလြည်း နို့နှစ်ဖကဆြှဲပြီး အောကကြနလေီးကြီးကော့ကာပင့ကြာ နှဲ့လိုးလိုးလတေော့ရာ မှတဝြတရြည် အသည်းခိုကမြတတ် အကြိုကတ်ှေ့သှားရသည်။

“အားအ အ ဟုတ် ဟုတပြီ နဲနဲလေး အားစိုကလြိုကြ မမပေါငန်ှဈဖကပြေါလြကထြောကပြှီး လိုး အို လေ မင်းအားရသလိုလိုးစမ်းပါကြယ် လီးကြီး ဒဈပေါအြောငဆြှဲထုတ် အထဲလိုးထည့ြ အင်းအင်း ဟုတ် ဟုတပြီ အ အ ကောင်း ကောင်းတယင်လြေေး မ မရပန်ဲ့ ဆကလြိုး အိအီး အီး ဟုတပြီ လိုး လိုးတတလြိုကတ်ာ နိုငန်ိုငလြေးရယ် ဟင်း မမအနားလာစမ်း ပါးစပကြလေးဟ အင်းအင်း ပြှတပြှှတ် ခုလို နှုတခြမ်းလေး စုပစြုပပြှီးလိုး မမနို့ကြီးတွလည်ေး လကန်ဲ့ဖစွခြွပေေးစမ်းကြယ် အို အား အ အင့အြင့ကြွှတကြွှတ် အားရလိုကတ်ာ ကလေးရယ် ခုလိုမှန်းသိရင် အစကတည်းက ခေါလြိုးခိုင်းလိုကမြှာ သိလား အဟင့ဟြင့ဟြင့ြ”

“မ မမမှ မပြောတာ ကြှနတ်ောြ မမဖငကြှီးကြည့်ပြှီး လိုးချင်တ်ာ အရမ်းပဲ တ တကယပြှောတာ”

“စွတ် ဖြတ် စွိဇွပ် ဘုတ် ဖြတ် ဘှတ် ဗှပ် ဗလပလြပ် ဘုတ် ဘတဖြတ် ဖြတ် ဘုတ် ဘတဖြှပ် ဗှပ် ဗလှတ် လှတ် ဖြတ် ဘလှတ် ဘု ဖြပ် ဘှပ်”

စောကရြညသ်ံ လိုးဆောင့သ်ံ အသားဆိုငခြငွြးပြတတ်ိုကရြိုကသ်ံတွအကြေားမှာ နှစ်ယောကသ်ား ကယုကယငဖြကကြှနမ်းကြ စကားတွတထြိုးမိကြရင်း အရှိနကြလေးပါလာကြသည်။ ခန်ဓာကိုယ် ပိနပြိနပြါးပါး အရပရြှညရြှညန်ှင့ြ ခွသလေုံးပုလှရေိုးကဲ့သို့ရှိသူ ကြောမြွိုးနိုငအြနနှငေ့ြ အသကအြရှယန်ှင့မြလိုကအြောင် လိုးအားဆောင့အြားရှိသလို သုတထြိန်းနိုငစြှမ်းလည်း ပြည့ဝြသူဖြစ်ကြောင်းကို မှတဝြတရြည် အခွိနန်ှင့အြမွှ တဖြည်းဖြည်း ရိပစြားသိရှိလာသည်။ ဆောမြလိုးရငတ်ောင် ဖာတော့လိုးဖူးရမည်။ မိန်းမအသားတော့ တဈကြိမမြက စားကို စားဖူးရမညလြို့ တဈထဈခတွှကဆြလိုကမြိသည်။

ကြောမြွိုးနိုငရြဲ့ခါးကို အောကကြနေ အားပါပါဆှဲဖကြ၍ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ဖကကြို လူးကာလှိမ့ကြာ စကောဝိုင်းလှည့ပြတကြော့ထိုး ပင့ည်ှောင့ပြေးရာ သူကလည်း အလိုကသ်ိသိပင် ခါးလေးကိုယိမ်းနှဲ့ကစားပြီး အဖြောင့မြလိုးဘဲ ဘယထြိုးညာထိုး ပင့ထြိုးဝိုကထြိုး လိုသလိုရှှေ့ပြောင်းကစားပြီး ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် လိုးပေးလာတာတွေ့ရပြနသ်ည်။

“မင်းလိုးတာ အခွိုးကလွှပါလား မောငလြေး ဖာတွသှေားသှားလိုးနလေား ဒါမှမဟုတ် ဘယသ်ူသငပြေးလဲ ဘယကြဟာမလဲ မမကို ပြောစမ်းပါ မမ သိချင်လြို့မေးတာ”

“ဒါ ဒါက ဟိုဟို …”

“ပြော ဘာဆငခြှပေေးမလို့လဲ ကိုနီသငပြေးလား ကိုနီ့မယားသငပြေးလား”

“ဟာ မ မဟုတတ်ာ မမရယ် ကိုနီ့မိန်းမ ကြ ကြှနတ်ော့န်ဲ့ မဆိုငပြါဘူး ဟို လေ တခွား မိန်းမတဈယောကသ်ငပြေးတာပေါ့”

“ပြောစမ်း မမကြားချင်တ်ယ် မင်းလိုးပုံက ကိုနီနဲ့လိုးရတာနဲ့ ဘာမှမကြာခွားဘူး အရှယရြောကပြှီး ပညာစုံတဲ့ အိမထြောငသ်ည် လူကြီးတဈယောကြ လိုးနသလေိုပဲ ခကြကြောင်းလည်းထိတယ် ခုလို အကြာကြီး သုကထြိန်းပြီးလိုးတာ ဘယကြလေးမှ မစွမ်းပါဘူး”

“မမ ကြှနတ်ောလြိုးတာ ကြိုကလြား”

“လိုးတာလည်းကြိုကြ လီးကြီးလည်းအကြိုကပြဲ မင်းကို မမအနားမှာပဲနစေေ့ချင်တ်ယ် စာသငဖြို့ဆိုပြီး အိမကြိုနေ့တိုင်းလာနိုငတ်ယ် “

“ကြှနတ်ော့ကြို ခုလို ပေးလိုးမှာလား”

“မင်းကလဲ ဒုန်းဝေးလိုကတ်ာလှနရြော မမဆီလာရင် မင်းသိမှာပေါ့ တဈနေ့ဘယန်ှဈခါလိုးချင်သ်လဲ ပြောလိုကြ”

မှတဝြတရြည် စကားကို နားနှင့ဆြတဆြတကြှားရတော့ ကြောမြွိုးနိုငစြိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပါ။ ဖငကြိုလှုပတ်ုပလြှုပတ်ုပ် ခါးကိုနှိမ့လြိုကကြှှလိုကြ နှဲ့ကာနှဲ့ကာ အဆကမြပြတ် ဇယဆြကသ်လို လိုးကောင်းကောင်းနှင့လြိုးရင်း …

“အား အ အ မ မမ ကြ ကြှနတ်ောြ ပြီး ပြီးချင်လြာပြီ ဟိုဟာ ထွကြ ထွကြ ထွကတ်ော့မယ် မ မရ တော့ အား အားဟား”

“ဆောင့ြ လိုးလိုး လိုးစမ်း တရစပလြိုး မရပန်ဲ့ ဆောင့ြ လရညထြှကခြငွလြား အထဲမှာပန်းထည့လြိုကြ မမ ဆေးကြိုသောကခြဲ့ပြီးသား စိတကြှိုကလြိုး လိုးစမ်း အား အား ကောင်း ကောင်းတယ် ဆောင့ြ အင့ြ ဟင့ြ ဟငဟြင် များ လိုကတ်ဲ့လရညတ်ှေ မရပန်ဲ့ဦး ဆကလြိုး ဆကလြိုးပေးငလြေေး အားအ အ ထိ ထိတယ် အား အရှီး အိအိ ဟုတ် ဟုတပြှီ ဟင်းဟင်း လိုးထည့လြိုကကြှာ လီးတဈဆုံးထည့ပြှီး မမအဖုတထြဲစိမထြားလိုကြ အား ခစွြ ခစွတ်ယ် ခစွလြိုကတ်ာ မောငလြေးရယ် အ ဟင်း ဟင်းဟင်း”

လူငယပြီပီ ဒီလောကလြိုးနိုငတ်ာပဲ မဆိုးလှဟု သူမ ထငသ်ည်။ မှတဝြတရြညလြည်း သူ့နောကကြို မမီမကမ်းလိုကပြှီး သူမစောကခြေါင်းထဲမှ စောကရြညမြွား တဖြောဖြောပန်းညှဈထုတကြာ ပြီးလိုကရြသည်။ အခွိနကြိုကပြါပဲ။ သူမလကမြွားက ကြောမြွိုးနိုငကြို တအားဖကတ်ှယထြားသလို ကြောမြွိုးနိုငလြည်း သူမကိုယပြေါမြှာ မှောကအြိပခြလွိုကကြာ အောကကြလည်း မှတဝြတရြည် စောကပြတထြဲကို သူ့လီးစိမထြိုးထားရင်း အတနကြှာအောင် ဇိမယ်ူမှိန်းနလေိုကကြှသည်။

မှတဝြတရြည် သူ့ကို နို့စို့ခိုင်း၍ ကြောမြွိုးနိုငလြည်း အကြိုကတ်ှေ့ကာ နို့နှစ်လုံးကို ပယပြယန်ယန်ယည်ှဈနယပြှီး တဈဖကစြီဆှဲဆှဲစို့ပေးလိုကရြာ သူမခမွာ အောကကြနေ လူးကာလှိမ့ကြာနှင့ြ အပြတကြိုထွန့လြူးကော့ပြံနပေါတော့သည်။

အမှနကြ မှတဝြတရြညတ်ဈယောကြ ယခုမှပင် အခွီပြည့ပြှီးခွင့ရြလိုကခြှင်းဖြစ်ကြောင်းကို ကြောမြွိုးနိုင် လုံးဝရိပစြားမိခွင်းမရှိလိုကပြါ။ တဈဖကကြလည်း နို့စို့ရုံသကသ်ကမြဟုတဘြဲ လီးချောင်းတဈချောင်းလုံးကိုပါ သူမစောကပြတထြဲ အပြည့အြဝထည့စြိမပြေးထားမိခွင်းက မှတဝြတရြညအြတွကြ ကောင်းဖို့ဖြစ်သှားပြီး ကြောမြွိုးနိုငကြို အထူးပင် ကြေးဇူးတငမြိသှားရပြနသ်ည်။

“ကဲ ထ မောငလြေး အနောကမြှာ ရသှေားဆေးလိုကြဦး မင်းလီးမှာလည်း ပပြနေပြေီ”

“မမရော ကြှနတ်ောြ ရဆေေးပေးရမလား”

“ဆေးစရာမလိုဘူး မင်းဆရာမကို ငါတဈလှည့လြိုးဦးမှာ ဟားဟား”

ဒီစကားပြောလိုကသ်ူကတော့ အခန်းထဲကို ဘယအြခွိနကြ ဝငရြာကလြာမှန်းမသိသည့ြ ကြောင်းစောင့ကြှီး ငနီကိုယတ်ိုငပြဲ ဖြစ်လသည်ေ။

ပြီးပါပြီ။