⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
ဝသုန်
ရေးသားသူ – ?????
သူ့နာမညကြ ဝသုန် ပါ။ ဝသုနဆြိုတာ ကြှနတ်ောရြဲ့ ညီမဝမ်းကြဲပါ။ နှစ်ဝမ်းကြဲလို့ ပြောရမယန်ဲ့ တူတယ်။ ကြှနတ်ော့အြမရေဲ့ ဝမ်းကြဲအဈကိုရဲ့ သမီးပါ။ အဖြစ်အပကြကြို လိုရငပြဲ ပြောပါတော့မယ်။
အဲဒီနေ့က သင်ျကြန် အကနွေ့ပါ။ ဝသုနတ်ို့ အိမကြ လမ်းထဲမှာပါ။ ကြှနတ်ောတ်ို့အိမကြ လမ်းမပေါပြါ။ ဝသုနကြို သူ့အဖနေဲ့ အမကေ အပြငပြေးမထွကပြါဘူး။ သူ ရပကေခြငွရြင် ကြှနတ်ောတ်ို့အိမကြို လာပြီးရပကေရြပါတယ်။ သူ့အဖနေဲ့အမကေ မနကဘြကြ ကားနဲ့ လာပို့ပါတယ်။ နေ့လည် ပြနကြှိုတယ်။ ညနပြနေပျို့တယ်။ ညဘကြ ပြနကြှိုပါတယ်။
အဲဒီအခွိနတ်ုန်းက ဝသုနကြ (၇) တန်း ဖြအပြေီး (၈) တန်းတကမြှာပါ။ ကြှနတ်ောကြ တဈဦးတည်းသား၊ (၁၀) တန်း ဖြထေားပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ သင်ျကြနဆြို အပြငထြှကလြညလြေ့မရှိပဲ အိမမြှာပဲ စာအုပတ်ှေ အခွတွေေ ထိုငကြှည့ရြတာကို သဘောကသွူပါ။ အိမကြလူတွကတေော့ ပုံမှန် သင်ျကြနဆြို တရားစခန်းဝငတ်ာမို့ အိမမြှာ ကြှနတ်ောြ တဈယောကတ်ည်း ရှိလေ့ ရှိပါတယ်။ အမလေုပတ်ဲ့သူက တပတစြာ အကုနခြကြပြေးခဲ့ပါတယ်။ ခုနက သင်ျကြနအြကနွေ့ ကိဈစကို ပြနဆြကပြါမယ်။
အဲဒီနေ့က ထုံးစံအတိုင်း ဝသုနကြ အိမကြို လာပြီးရပကေပြါတယ်။ တီရှပအြဖြူ ကာတွန်းရုပလြေးတွနေဲ့၊ ဘောင်းဘီကတော့ အတို ပြပြ အဝါရောငတ်ောကတ်ောကလြေးပါ။ အဲဒီနေ့က အကနွေ့မို့လို့ (၈) နာရီခွဲလောကကြတည်းက အိမရြှေ့မှာ ဝသုနတ်ို့ သောင်းကနွြးနပေါပြီ။ ဘေးအိမကြ ကလေးတွနေဲ့ တရုန်းတရုန်းနဲ့ လမ်းပေါြ ဖြတသ်မွှ လူတွကေို ရပကေန်ပေါတယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ ရှှေဥဒေါင်းရဲ့ တသကတ်ာမှတတ်မ်းကို ဖတလြိုကြ မကြစြိညောင်းရင် ကလေးတွေ ရပကေတ်ာကို ကြည့်လြိုကန်ဲ့ပေါ့။
အဲဒီအခွိနတ်င် ဖုန်းလာပါတယ်။ ဝသုနရြဲ့ အမပေါ။ အကြောင်းကတော့ သူတို့ဒီနေ့ မိတဆြှတွလေောခေါလြို့ ဥပုဒစြောင့ြ သှားကြမယ်။ နေ့လည် ဝသုနကြို အိမမြှာခေါထြားဖို့နဲ့ ညနေ သူတို့ ပြနလြာမှ လာကြိုမယဆြိုတာပါ။ ဖုန်းဆကပြှီးပြီးချင်ြး ဝသုနကြို သှားပြောပါတယ်။ သူကတော့ ပြောသ်ှားပုံပါပဲ။ ကြှနတ်ော့ကြိုတောင် ရနေဲ့ လှမ်းပကပြှီး စလိုကသ်ေးတယ်။
နောကတ်ော့ နေ့လည် (၁၁) ခွဲ ကြောလြာတော့ ကလေးအုပစြုကြီး တစတစနဲ့ နည်းလာပါတယ်။ နောကဆြုံး ဝသုနန်ဲ့ ဘေးအိမကြ ကလေးလေး နှစ်ယောကပြဲ ကနွပြါတော့တယ်။ ခဏနရင်ေ ဝသုနကြို လှမ်းခေါမြယလြို့ စိတကြူးပြီး ကြှနတ်ောဝြတ်တုကို ဆကဖြကန်လေိုကပြါတယ်။
ခဏနတေော့ အိမရြှေ့က စီကနဲ အသံကြားလိုကပြါတယ်။ ကလေးတွရေဲ့ အသံရယ် တခွား ကောငလြေးတွရေဲ့ အသံကို ကြားလိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ောြ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ရပကေခြံ ကားတဈစီး မောင်းထွကသ်ှားတာပဲ မှငလြိုကပြါတယ်။ ဝသုနတ်ို့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ (၃) ယောကစြလုံး အိုးမဲတွနေဲ့ ပတေူးနပေါတယ်။
ဝသုနကြ ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ကိုကြီးဆိုပြီး အိမထြဲ ပြနပြှေးလာပါတယ်။ ကလေး နှစ်ယောကကြတော့ အသံဗှဲနဲ့ အောင်ိုပြီး အိမကြို ပြနကြုနကြှပါတယ်။ ဝသုနကြော ကလေး နှစ်ယောကစြလုံး ပတေူးနတောပဲ။ ရပကေခြံကားက သူတို့ကို ဝိုင်းခွုပပြှီးတော့ မကြန်ှာကော ခွတွေေ လကတ်ှကေိုပါ အိုးမဲနဲ့ သုတလြိုကကြှတာပါ။ ကြှနတ်ောကြတော့ ဝသုနကြို ကြည့်ပြှီး ခွကထြိုးခွကလြှနကြို ရယမြိတာပါပဲ။
ဝသုနကြတော့ ဆူဆူအောင့အြောင့န်ဲ့
“ကိုကြီ ဘာရယတ်ာလဲ၊ ကိုယ့ည်ီမကို ကာကြယမြယတ်ော့ မရှိဘူး”
ဆိုပြီးတော့ပေါ့။
“ကောင်းတယ်၊ စောစောမှ မတကကြှတာကို”
ဆိုတော့ ဝသုနကြ ကြှနတ်ောကြို့ နှာခေါင်းရှုံ့ပြတယ်။ မကြန်ှာကလေး စူစူလေးနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့ပြတာမွိုးက အငမြတနခြစွဖြို့ ကောင်းတာဗွာ။
“ညီမလေးက သူတို့သုတတ်ာကို ထွကမြပြေးဘူးလား”
ဆိုတော့
“အဈကိုကြီးရယ်.. သူတို့က ညီမလေးတို့ကို ဝိုင်းခွုပပြှီး သုတလြိုကတ်ာ”
တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ကြှနတ်ောကြပဲ
“ကဲကဲ… နေ့လညလြည်း ရောကန်ပြေီ ရသှေားခွိုးတော့… ညနမှပေဲ ပြနထြှကတ်ော့”
အဲတော့လည်း “ဟုတ်” ဆိုပြီး ရချိုးခန်းထဲ တန်းဝငသ်ှားတော့တာပဲ။
ပြူနာက အခုမှစတာ။ သူ့အဖနေဲ့ အမကေ သူတို့ကိဈစရှိတာနဲ့ ပစ်သှားကြတာ။ ဟိုကောငမြလေးအတွကြ အဝတအြပိုလေးတောင် ထားခဲ့ပေးတာမဟုတဘြူး။ ကိုယကြလည်း အိမမြှာ တဈဦးတည်းသား။ မိန်းကလေး အဝတကြ ရှိတာ မဟုတဘြူး။ အဲဒါနဲ့ သဘကလြေး ပုခုံးပေါတ်င်၊ ကြှနတ်ော့ြ ဘောလုံးကနဘြောင်းဘီရယ် တီရှပတ်ဈထညရြယ် ယူပြီးတော့ ရချိုးခန်းဖကြ လိုကလြာလိုကပြါတယ်။
ကောငမြလေးကတော့ တံခါးပိတလြို့ ရချိုးနပေါပြီ။ ကြှနတ်ောကြ လှမ်းအောလြိုကပြါတယ်။
“ညီမလေး ရချိုးပြီးရင် ဝတဖြို့အဝတတ်ှေ အပြငမြှာနောြ.. ကိုကြီး စောင့န်ပေေးမယ်၊ ညီမလေး ရချိုးပြီးမှ တမင်းတူတူ စားကြတာပေါ့”
“ဟုတ် ကိုကြီးရေ ဒီမှာတော့ ညီမလေးကို အိုးမဲသုတသ်ှားတာ ပပြနေတောပဲ၊ မကြန်ှာတငမြကဘူး ကြောတွပေါ သုတသ်ှားတာ”
“ဟဲ့.. အဲတော့ ကြောမှာပနတေော ညီမလေး ဘယလြိုဖကြမြလဲ၊ အကိုကြီး ဖကြပြေးမယ်… တံခါးဖြင့ြ..”
ကြှနတ်ောကြ ပြောပြီး တံခါးကို (၃) ခကြလြောကြ ပုတလြိုကပြါတယ်။
“အာ.. ကိုကြီးကလည်း.. ရတယ် ညီမလေးဖာသာ ဖကြမြှာပေါ့”
“ဘယလြိုလုပ် ဖကြလြို့ရမှာလဲ.. ကိုကြီး ဖကြပြေးပါ့မယ် ညီမလေးရယ်… မရှကပြါနဲ့… ဟိုတုန်းကလဲ ညီမလေးကို ကိုကြီး ရချိုးပေးဖူးသေးတာပဲကို…”
“အာ.. ကိုကြီးရတယ်”
“ရမနနေဲ့.. ကိုကြီးဖြင့ဆြိုဖြင့လြေ.. ဘာလွှာရှညန်တောလဲ..”
ကြှနတ်ော့လြသေံလေး နည်းနည်းမာလိုကတ်ော့မှ
“ငါကိုက လွှာသှားရှညတ်ာ… အားအားယားယား”
ဆိုတဲ့ ပါးစပကြ ပြစိပြစိသံတိုးတိုးနဲ့ တံခါးခကြဖြှုတသ်ံ ကြားရပါတယ်။ တံခါးကို ဖြင့မြပေးပါဘူး။ ကြှနတ်ောကြ တံခါးကို ဆှဲဖြင့ရြတာပါ။ တံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ော့မှ လကတ်ဈဖကကြို ရငအြုံပေါြ ကန့လြန့တ်ငပြှီး နောကလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ ညီမလေးကို ကြယထြားတဲ့ ဝသုနကြို တွေ့ရတာပါ။
ဝသုနကြို မှငမြှငခြငွြး ကြှနတ်ောြ့မကြလြုံးထဲ ပြာခနဲကို ဖြစ်သှားပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ မထငဘြူး။ ကြှနတ်ော့ည်ီမလေး ဝသုနဟြာ အဲလောကလြှ အဲလောကခြစွဖြို့ ကောင်းလိမ့မြယလြို့ကို မထငတ်ာပါ။ အသားလေးက ဖြူဝင်းနပေါတယ်။ ရငသ်ားလေးတွကေို လကန်ဲ့ကြယထြားပမေဲ့ စူစူလေးထွကန်တောကို သတိထားလိုကမြိပါတယ်။ တငပြါးလုံးလုံးလေးတွကေ ရစေိုထားလို့ ပြောငလြကန်ပေါတယ်။ အိုးမဲတွကလေည်း ကိုယအြနှံ့ပါ။
ဟိုသူတောင်းစားတွေ ဘယလြိုများ သုတလြိုကလြဲ မသိဘူး။ မကြန်ှာတငမြကဘူး။ ခွတွေေ လကတ်ှအပြေင် ပေါငန်ဲ့ တငပြါးပေါမြှာ မဲတူးနပေါတယ်။ သူကတော့ မကြန်ှာစူပုတပြုတန်ဲ့ ပြစိပြစိ ပြောနတေုန်းပါပဲ။
“ကိုကြီး.. ဘာကြည့်န်တောလဲ.. ရှကပြါတယဆြိုမှ”
သူက အောမြှ လန့ပြှီး သတိဝငလြာပါတယ်။
“အေးပါဟ… ညီမလေးကလည်း၊ တကတည်း ကိုယ့ည်ီမ အရမ်းလှမှန်း အခုမှ သိသှားလို့ပါ”
“ကိုကြီးနောြ… ဒေါလြေးတို့နဲ့ တိုငလြိုကမြှာ…”
“အဲ.. တိုငတ်ော့ မတိုငပြါနဲ့ကြယ်…. ဒါနဲ့ ညီမလေးက မကြန်ှာတငမြကပဲ တငပြါးတွမှောပါ အိုးမဲတွေ ပနရေတောလဲ”
“ဟုတတ်ယ်… ဟိုအကောငတ်ှေ ညီမလေးကို အတင်းခွုပပြှီး သုတသ်ှားတာ… ဘောင်းဘီထဲကိုပါ လကန်ှိုကသ်ှားတာ”
“ကဲကဲထားပါတော့ ကိုကြီး ဆေးပေးပါ့မယ်”
ခွေးသူတောင်းစားတွကေ အိုးမဲဆိုပြီး အမဲဆီတွေ သုတသ်ှားတာ။ ဘယဖြကြလြို့ လှယပြါ့မလဲ။ ကြှနတ်ောြ အရငဆြုံးသူ့လကကြ အိုးမဲတွကေို စဖကြပြေးပါတယ်။ သူ့လကတ်ဈဖကကြို ပေးလိုကရြလို့ ရငသ်ားလေးတွေ အကာအကြယမြဲ့ပြီး ဟင်းလင်းလေး ဖြစ်သှားပါတယ်။ ရငသ်ားလေးတွကေ အခုမှ စူစူလေးတွေ ဖြစ်စလေးတွပေါ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွတေောင် မပေါသ်ေးပါဘူး။
လကမြှာ ပနတေေဲ့ အမဲဆီတွကေို တောတ်ောလြေး ဆေးပေးလိုကရြပါတယ်။ ဆပပြှာ အထပထြပတ်ိုကပြှီးမှ ပြောငတ်ာပါ။
“ဟိုဖကလြှည့ြ…”
သူ့ကို ကြောပေးခိုင်းပြီးတော့ ကြောမှာ အစင်းလိုကကြှီး ဖကြရြပါသေးတယ်။ ပြီးတော့မှ တငပြါးမှာ လကရြာကြီး။ ကြည့်ရြတာ ဘောင်းဘီအောကခြှကနေပြေီ အောကခြံဘောင်းဘီထဲအထိ နှိုကပြှီး ဖငကြို ကိုငသ်ှားတာပါ။
”ခွေးမသား မောငမြင်းကြီးသားများ ငါ့ညီမ ဖငန်ုနုလေးကို ကိုငသ်ှားကြတယ်။ ကားအစီးလိုကြ မှောင်းထဲ ထိုးကပြါစဗွော”
ကြှနတ်ောြ စိတထြဲကနပြေီး ရရှတေလြိုကတ်ာပါ။ အဲဒါကို ဝသုနကြ
“ကိုကြီး.. ညီမလေးဖငကြှည့ပြှီး ဘာတွေ ပြစိပြစိနဲ့ ရှတန်တောလဲ…”
“အာ… မဟုတရြပါဘူး ညီမလေးရယ်…”
ကြှနတ်ောြ သူ့ဖငလြုံးလုံးလေးကို လကန်ဲ့ကိုငလြိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ လကထြဲမှာ နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့လေးနဲ့ အိကနဲ ပါလာပါတယ်။ ပြီးတော့မှ တငပြါးလေးကို လကကြလေးနဲ့ အသာအယာလေး ပြတပြေးနမေိပါတယ်။
”ကိုကြီး… ကိုကြီး အိုးမဲဖကြန်တောလား… ညီမလေးဖငကြို ပြတန်တောလား…”
“အင်းပါ အင်းပါ”
ကြှနတ်ောြ ပြနဖြှပြေီးတော့ သတိဝငလြာတာနဲ့ အခုမှ အိုးမဲကို စဖကြဖြစ်ပါတယ်။ တငပြါးလေးကို ညှဈညှဈပြီး ကိုငပြါတယ်။ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ နယပြါတယ်။ ဖငကြှားလေးထဲကို လကကြလေးနဲ့ အမှှောင်းလိုကလြေး ပြတဆြှဲတော့ ညီမလေး ကော့သှားပါတယ်။
“အ.. အ.. ကိုကြီးရေ.. ဘာတွလေုပန်တောလဲ..”
အမဲဆီတွေ ပြောငလြောကပြှီမို့ ကြှနတ်ောြ ရလေောင်းခပြေးလိုကပြါတယ်။ ရစလေေးတွနေဲ့ ဝင်းနတေဲ့ ဖငလြုံးလုံးလေးကိုမှငတ်ော့ ကြှနတ်ောြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပါဘူး။ တဈခါတည်း ကုန်းနမ်းလိုကမြိပါတယ်။
“ကိုကြီးရေ.. ညီမလေးဖငကြို ဘာလို့ နမ်းနတောလဲ…”
ညီမလေးက အောပြါတယ်။
“အောြ… အမဲဆီတွကေ အနံ့ပါကနွတ်တတ်ယလြေ.. အနံ့ပါ ပြောငမြပြောင် နမ်းကြည့်ရြတာပေါ့”
ကြှနတ်ောြ့ နှာခေါင်းက မခွာပဲနဲ့ ပြောလိုကပြါတယ်။ နှာခေါင်းလေးနဲ့ ဖငကြှားလေးထဲတိုးပြီး ရှူလိုကပြါတယ်။ ဆပပြှာနံ့ သင်းသင်းလေးနဲ့ပါ။ နှုတခြမ်းလေးတွနေဲ့လည်း ပြတတ်ိုကသ်ှားလိုကပြါတယ်။
“ကိုကြိးရေ.. တောပြှီနောြ… ညီမလေး မနတတေတ်ော့ဘူး…”
သူပြောမှပဲ မကြန်ှာကို ခွာလိုကပြါတယ်။
“ကဲ.. အကုနပြှောငပြှီနဲ့တူတာပဲ…. ”
ညီမလေးက အခုထိ သူ့ပိပိလေးကို လကန်ဲ့ အုပထြားတုန်းပါ။ အခုထိ သူ့ ပိပိလေးကို တစွန်းတဈစတောင် မမှငရြသေးလို့ အကြံထုတလြိုကပြါတယ်။
“ညီမလေး… အောကကြလကကြို ဖယလြိုကလြေ.. ဖုံးမထားနဲ့… အဲမှာ အိုးမဲတွေ ပနသေေေးလား မသိဘူး”
“အာ.. ကိုကြီးကလဲ မပပေါဘူး…. ”
“လကဖြယလြိုကပြါ ညီမလေးရယ်”
“ဖယပြါဘူး.. ရှကစြရာကြီး”
“ဘာလို့ရှကရြတာလဲ.. မောငန်ှမ အချင်ြးချင်ြးပဲဟာ.. ရှကစြရာ မဟုတပြါဘူး”
“ရှကစြရာမဟုတရြင် ကိုကြီးခွှတန်ပေါ့လား… သူကတွော့ မခွှတပြဲနဲ့….”
“အောြ.. ညီမလေးက ကိုကြီးမခွှတပြဲ နလေို့လား”
“ဟုတတ်ယ်… ညီမလေးကတော့ ဖငပြှောငကြှီးနဲ့.. သူကတွော့ အကုနဝြတထြားတယ်… ကိုကြီး အကုနခြွှတရြင် ညီမလေး လကဖြယမြယ်….”
“ကဲကဲ… ငါ့ညီမလေး စိတခြမွြးသာစဖေို့ ကိုကြီး ခွှတပြေးရမှာပေါ့…”
ကြှနတ်ောြ ဝတထြားတဲ့ တီရှပကြို အရငခြွှတလြိုကပြါတယ်။ ဘောလုံးကနလြေ့ ရှိတဲ့သူမို့လို့လားတော့ မသိဘူး ကြှနတ်ော့မြှာ သင့တ်င့တ်ဲ့ ကြှကသ်ားတွတေော့ ရှိပါတယ်။ ညီမလေးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြှနတ်ော့ကြို မမှိတမြသုံ စိုကကြှည့န်ပေါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ရှေ့မှာ ဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ညီတောမြောငကြ ဖြောင်းကနဲကို ကနတ်ကလြာပါတယ်။
“ကိုကြီးဟာက မာမာကြီးလား… ဘာလို့ မာနတောလဲ”
“အင်း.. ညီမလေးကို အခုလိုမှငရြတော့ ကိုကြီး မနနေိုငတ်ော့ဘူးလေ… ညီမလေး ကိုငခြငွရြင် ကိုငကြှည့လြေ…..”
ညီမလေး ကြှနတ်ော့ည်ီလေးကို မရဲတရဲနဲ့ လာကိုငပြါတယ်။ အခုတော့ သူ့ပိပိလေးကနေ လကကြို ခွာလိုကတ်ဲ့အတွကြ သူ့ပိပိလေးကို စမှငရြပါတယ်။ အမှှေးမပေါကသ်ေးပါဘူး။ မို့မို့လေးနဲ့ ပြောငရြှင်းနပေါတယ်။ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ သူ့ဆီးခုံမှာလည်း အိုးမဲတွေ ပနပေေါတယ်။
“ကဲ.. ကဲ အဲဒီအိုးမဲတွပေါ ကိုကြီး ဆေးပေးမယန်ောြ…”
ညီမလေး ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ကြှနတ်ော့ဖြကကြို အသာတကြညလြေး လှည့ပြေးပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငခြလွိုကတ်ော့ သူ့ပိပိလေးနဲ့ ကြှနတ်ော့မြကြန်ှာ တတန်းထဲ ဖြစ်သှားပါတယ်။ လကထြဲကို ဆပပြှာ နည်းနည်းယူပြီး သူ့ပိပိဘေးကို စပြတလြိုကပြါတယ်။ ညီမလေး နည်းနည်း တွန့သ်ှားပါတယ်။
ကြှနတ်ောြ သသခွေောခွာလေး သူ့ပိပိ ဘေးနားလေးကို ပြတပြေးလိုကပြါတယ်။ အခုမှလည်း သူ့ပိပိလေးကို အနီးကပ် မှငရြပါတယ်။ ပိပိလေးက ခုံးထနပေါတယ်။ ကြှကန်ားရှကလြေးတွကေ အခုမှ ထွကပြှူစလေးပါ။ နှုတခြမ်းသားလေးတွကေ ရဲတွတန်ပေါတယ်။
ကြှနတ်ောြ လကခြွောသ်လိုနဲ့ သူ့ပိပိလေးကို ပြတပြေးလိုကပြါတယ်။ ညီမလေးဆီက အသံမကြားရတော့ပါဘူး။ သူ့အသကရြှူသံတွေ မှနန်မှန်ေးတော့ သိပါတယ်။ သူရှကသ်ှားမှာစိုးလို့ မကြန်ှာကို မကြည့်တ်ော့ပဲ အသာအယာလေး ပြတပြေးနပေါတယ်။ ပြီးတော့မှ ပြတတ်ာကို ရပပြှီး ရလေေးလောင်းခပြေးလိုကပြါတယ်။ သူ့မကြလြုံးတွကေ အားမရသလို ရီဝဝေေ ကြည့်န်တောကို တွေ့လိုကပြါတယ်။
“ညီမလေးရယ်.. ရချိုးတာ အရမ်းကြာနပြေီ.. အအေးမိလိမ့မြယ်..”
သူ့ကို ပါလာတဲ့ သဘကန်ဲ့ ရသေုတပြေးလိုကပြှီး အခန်းထဲသှားဖို့ ပြောလိုကတ်ာပါ။
“အဝတ် ဝတမြနနေဲ့တော့ အခန်းထဲရောကရြင် ရခွေောကအြောင် သုတရြအုန်းမှာ..”
ဝသုနတ်ဈယောကြ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ အိပခြန်းထဲကို လှဈခနဲ ပြေးသှားပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြလည်း သူ့နောကကြနပြေီးတော့ သဘကလြေးကိုငပြှီး ပြေးလိုကလြာပါတယ်။
“ဟား…ဟာ… ကောငမြလေး ရှကလြဲမရှကဘြူး…. ဖငပြှောငကြှီးနဲ့ သှားနတယ်ေ…”
ကြှနတ်ောြ လှမ်းစလိုကတ်ော့ ဝသုနကြလည်း အားကမွခံ…
“ကိုကြီးလဲ ဘာထူးလို့လဲ… သူ့ဟာကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ မရှကဘြဲနဲ့များ….”
အခန်းထဲရောကတ်ော့
“ကဲ.. ကိုကြီး ရသေုတပြေးမယ်… ငါ့ညီမလေးကို”
ဝသုန် ကြှနတ်ော့ရြှေ့မှာ ငှိမင်ှိမလြေး ရပန်ပေေးပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ရမသေုတသ်ေးပဲနဲ့ သူ့ကို ခွဆေုံး ခေါင်းဆုံး သချောကြည့်ပြှီးတော့
“အားပါး … ငါ့ညီမလေးက တောတ်ောလြှ.. တောတ်ောြ ခစွစြရာကောင်းပါလား… နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ နီရဲရဲလေးတွေ… ဆီးခုံလေးက ဖောင်းပြီး ဟိုနရောလေးက………”
“ကိုကြီးရေ… တောတ်ော့.. ညီမလေး ရှကလြာပြီ”
စကားမဆုံးသေးခင် အတင်းအောပြှီး တားပါတယ်။ မကြန်ှာကလည်း ရဲပတောင်းခတန်ပေါတယ်။
“ညီမလေး… ဟိုဖကလြှည့ပြေးပါလား.. ကိုကြီး ကြည့်ခြငွလြို့….”
“ကိုကြီး နှာဘူး…”
ပါးစပကြအောြ၊ မကြစြောင်းထိုးရင်းနဲ့ ကြောလှည့ပြေးပါတယ်။ တငပြါးလေးကားကား၊ ဖငကြ လုံးလုံးကစွကြစွလြေး၊ ပေါငတ်ံသှယသ်ှယန်ဲ့ အရမ်းလှတဲ့ ကြှနတ်ော့ည်ီမလေး။ ကြှနတ်ောြ ညီမလေးကို နောကကြနေ သိုင်းဖကလြိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ောြ့ဟာ မာမာကြီးက သူ့ဖငကြှားထဲကို တန်းတန်းကြီးကို ထောကမြိပါတယ်။
“ငါ့ညီမလေး… အိုးမဲတွေ စငရြဲ့လား.. အမဲဆီနံ့တွေ နံနသေေးလား… မှန်းစမ်း.. ကိုကြီး နမ်းကြည့်မြယ်…”
သူ့ပါးလေးကို ရှှတခြနဲ နမ်းလိုကပြါတယ်။
“အားပါး.. မှှေးလိုကတ်ာ… ဒီပါးတော့ စငသ်ှားပြီ.. ကနွတ်ဲ့နရောတွေ စဈရအုန်းမယ်”
ဝသုနရြဲ့ ကြောဆီကို နမ်းရင်းနဲ့ အောကကြို ဆင်းသှားလိုကပြါတယ်။ တငပြါးလေးကို နှုတခြမ်းလေးနဲ့ ခလုတတ်ိုကလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ရှေ့ကိုလှည့လြိုကပြါတယ်။ သူ့ပိပိလေးက ကြှနတ်ော့ြ နှာခေါင်းလေးနဲ့ ကြကတ်ိလေးပါ။ ကြှနတ်ောြ မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး။ နှုတခြမ်းနဲ့ နမ်းရင်းနဲ့ လွှာနဲ့ သူ့ပိပိလေးကို လွှကလြိုကပြါတယ်။
“အ.. ကိုကြီး… ဘာလို့ လွှာနဲ့ လကြန်တောလဲ”
“အောြ အနံ့တငစြငလြို့ မရဘူးလေ အိုးမဲ အရသာတွေ ကနွမြကနွြ စဈတာ”
“ကိုကြီး လူလညကြှီး”
“ညီမလေး ကုတငပြေါတ်ကကြှာ ကိုကြီး အရသာခံလို့ မရဘူး…”
ကြှနတ်ော့ည်ီမလေး ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ပကလြကလြေး လှနပြေးပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ သူ့ပေါငကြှားမှာ နရောယူပြီးတော့မှ သူ့ပိပိလေးကို လကလြေးနဲ့ အသာဟ … အားပါး … အထဲမှာ ရဲတွတန်ပေါတယ်။ နှုတခြမ်းသားလေးတွကေ ပန်းရောငလြေး။ ပိပိလေး အပေါတ်ဝိုကမြှာတော့ ပြောငရြှင်းနပေါတယ်။ ကြှနတ်ောြ လွှာဖြားလေးနဲ့ သူ့ပိပိထဲက အဆံလေးကို တို့လိုကပြါတယ်။
“အ… ကိုကြီး.. ဘာလုပတ်ာလဲ….”
အသံထွကပြှီးတာနဲ့ ညီမလေးဆီက အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းတွပေဲ ကြားနရပေါတယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ လွှာနဲ့ အပြားလိုကဆြှဲလိုကြ၊ အထဲမှာ ထိုးမှှလေိုကြ၊ လကန်ဲ့ ဖြဲပြီး လွှာနဲ့ ထိုးလိုကန်ဲ့ တောတ်ောကြို အလုပရြှုပန်ပေါတယ်။ သူ့ပိပိလေးက အရတွကေလေည်း ရှှဲစိုနပေါပြီ။
“ညီမလေး… ကိုကြီး ညီမလေးဟာထဲကို သှင်းချင်တ်ယကြှာ…”
“ကိုကြီး.. မဖြစ်လောကဘြူး ထငတ်ယန်ောြ… မောငန်ှမချင်ြးတွေ… ပြီးတော့ ညီမလေးဟာက သေးသေးလေး.. ကိုကြီးဟာက အကြီးကြီး… ”
“အောျ.. ညီမလေးရယ် ဖြစ်မှာပါ….”
ကြှနတ်ောြ သူ့ဆီက တုန့ပြှနမြှုကို မစောင့တ်ော့ပဲ သူ့နှုတခြမ်းတွကေို တေ့စုပလြိုကပြါတယ်။ ညီမလေး မကြတ်ောငကြော့စင်းပြီး ငှိမကြသွှားပါတယ်။ လကတ်ဈဖကကြ သူ့ပိပိလေးကို ပြတရြင်းနဲ့ ကြှနတ်ော့ဟြာကို သူ့ပိပိလေးနဲ့တေ့ပြီး ပြတဆြှဲနလေိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့မှ အလဈအငိုကဖြမ်းပြီး ဖိထည့လြိုကပြါတယ်။
“အာ သပေါပြီ ကိုကြီးရယ်…”
“အောျ… ဖြည်းဖြည်းပါ ညီမလေးရယ်…”
သူ့နှုတခြမ်းကို ဖိစုပလြိုကပြှီး ကြှနတ်ောြ ပြနလြည်း မထုတ်၊ ဆကလြဲ မသှင်းပဲ မှေးထားလိုကပြါတယ်။
ပါးစပကြ သူ့နှုတခြမ်းကိုစုပ်၊ လကန်ှဈဖကကြတော့ ညီမလေးရဲ့ ဖငလြေးတွကေို ပြတလြိုကြ၊ နို့လေးတွကေို ဆှလိုကန်ဲ့ပါ။ ဒီလိုနဲ့ နည်းနည်းကြာတော့ နောကတ်ဈကြိမ် ဖိခလွိုကပြါတယ်။ ညီမလေး ထပအြောပြါတယ်။ အသံတော့ သိပမြကယွတ်ော့ပါဘူး။ သုံးပုံနှစ်ပုံလောကြ ကြှနတ်ော့ဟြာက ဝငသ်ှားပါပြီ။ နောကထြပ် ထပန်ှူးပါတယ်။ ခဏနတေော့ ထပဖြိခလွိုကပြါတယ်။ အဆုံးထိကို ဝငသ်ှားပါတယ်။
ညီမလေး မကြန်ှာက ရှုံ့မဲ့လို့နပေါတယ်။ မကြလြုံးမှာ မကြရြညစြလေးတွတေောင် တွေ့ရပါတယ်။ သူ့ပိပိလေးမှာလည်း သှေးစလေးတွေ ကပန်တော တွေ့ပါသေးတယ်။ နည်းနည်းလေးကြာအောင် နှပထြားပြီးတော့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသှင်းအထုတလြေး စလုပပြေးပါတယ်။ ပထမတော့ ညီမလေး ကြိတခြံနတောပါ။ နောကတ်ော့ သူကပါ ကော့ကော့ ပေးလာပါတယ်။ ဆယခြကြလြောကြ ရောကတ်ော့
“ကိုကြီး.. ညီမလေး ရငထြဲမှာ တမွိုးကြီးပဲ… ဟိုဟာထဲမှာလဲ တဈမွိုးကြီးပဲ….”
ကြှနတ်ောြ နားလညလြိုကပြါတယ်။ ညီမလေး ပြီးတော့မယဆြိုတာ။ အဲဒါနဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့ပြေးလိုကပြါတယ်။ ခဏနတေော့ ညီမလေး ကြှနတ်ော့ကြို အတင်းကုတပြှီး ပြီးသှားပါတယ်။
ကြှနတ်ောလြည်း ပြီးခါနီးနပြေီမို့လို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့ပြှီးတော့ သူ့ပိပိလေးထဲမှာတင် သုတရြညတ်ှကေို ထုတလြိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ော့သ်ုတရြညတ်ှနေဲ့ သူ့သှေးစလေးတွေ ပေါင်းပြီးတော့ ညီမလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲကနေ အပြငကြို လွှံကလွာပါတော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။