အောစာအုပ်

အဖေ့ကို ပွုံးစသေောသား

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

အဖေ့ကို ပြုံးစသေောသား
ရေးသားသူ – Full Moon (တိတတ်ခိုးမှ ကူးယူသည်)

“မမေေ သားအတွင်းခံဘောင်းဘီ နှစ်ထည် သုံးထညလြောကြ ဝယခြငွလြို့”

“ဘာလုပဖြို့လဲ သားရဲ့”

“ဝတဖြို့လေ မမရေေဲ့ သားသူငယခြငွြးတွေ အတွင်းခံ ဝတကြှတယ်။ သားမှာ တဈထညမြှ မရှိဘူး။”

“အမလေး သားရယ်… သားဟာက ကြီးတာလည်း မဟုတပြဲနဲ့”

ဟုတတ်ော့ ဟုတလြသည်ေ။ မင်းထကြ လီးက ပုံမှနဆြိုရင် သေးသေးလေး။ ကလေးလီးလို့တောင် ထငမြှတစြရာ။ ဒါပမယေ့ြ တောငလြာတဲ့အခါ သူ့အလိုလို ထွားသှားတဲ့ လီးကြောင့ြ မင်းထကကြ သူ့သူငယခြငွြးတွထေဲမှာ အစခံနရတေတတ်ာမို့ အခကကြှုံရသည်။ မင်းထကရြဲ့ လီးက တောငလြာတဲ့အခါ အရှညကြ ၅ လကမြခွဲလောကရြှိပြီး လုံးပတမြှာ တဈကပြလြုံးလောကြ ရှိမည်။ အမဖြစ်ေသူ ဒေါရြီဝေဦးရဲ့ စကားကြောင့ြ စိတမြရှညတ်ော့သည့ြ အမူအရာဖြင့ြ

“အမကလေည်းဗွား သားဟာက တောငလြာရင် ကြီးတယဗြွာ့”

“အေးပါ သားရယ် ဝယပြါ။ သားကို မမေေ ပိုကဆြံပေးလိုကမြယ်။ ကြောင်းတကတ်ော့မှ ဝယလြိုကပြေါ့။”

ငါ့သားလီးကြီး တောငသ်ှားတဲ့အခါ ဘယလြောကရြှိမလဲ ဒီအရှယလြေးနဲ့ လီးကြီးနပြေီလား မှငခြငွစြမ်းပါဘိလို့ သမနကြာရှနကြာ တွေးနမေိသည်။ သားက အခုမှ ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးသောကြငေ့ြ ဖြစ်သည်။ ခါတိုင်းတောင် လီးတွဲလောင်းနဲ့ ရချိုးတတလြို့ ခဏခဏမှငဖြူးပြီး တခါတလေ ရချိုးတာကြာရင် မိခငဖြစ်သူကိုယတ်ိုင် စိတမြရှညစြှာနဲ့ ပြီးအောင် ရချိုးပေးလိုကတ်တသ်ည်။ ခုမှ အတွင်းခံဘာင်းဘီ ကောကတ်ောင်းနလေို့ တွေးမိခွင်းသာ။

မင်းထကကြ တဈဦးတည်းသော သား ဖြစ်ပြီး သူ့ကို မှေးပြီးသည့န်ောကပျိုင်း မိဘတွကေ နောကထြပ် သားသမီး မထွန်းကားပေ။ တားဆေးသုံးတာမွိုးတော့ မဖြစ်နိုင်။ ဘာလို့ဆို ဖခင်ဦးထွန်းဝကေ ကလေးအရမ်းလိုချင်သ်ူ၊ မိခငဖြစ်သူကလည်း ခငပြှန်းသညအြတွကြ ကိုယဝြနဆြောငပြေးပြီး ကလေးတပြုံကြီး မှေးပေးလိုကခြငွသ်ူ ဖြစ်သည်။ ဆေးစဈကြည့်တ်ော့ ဘယသ်ူ့မှာမှ ပြဈခကြမြရှိပါ။ အခွို့သော အိမထြောငသ်ညတ်ှမှော ဒီလိုမွိုး အလိုလို သားဆကခြှားတာမွိုးရှိကြောင်း ဆရာဝန် ရှင်းပြလို့ သိကြသည်။

ဦးထွန်းဝလည်ေး နောကထြပတ်ဈယောကလြေးများ ရမလားဆိုပြီး ကုနသ်ညအြလုပလြုပရြင်း မအားတဲ့ကြားကတောင် မိန်းမဖြစ်သူနဲ့ လိငဆြကဆြံခွင်း မပကြအြောင် ကြိုးစားလာခဲ့တာ သားက ၁၄ နှစ်နဲ့ ကိုးတန်းတောငရြောကတ်ဲ့ အထိပဲ။ ဒါတောင် မိန်းမဖြစ်သူဗိုကကြ ဗိုနမှေဲကြားနမှေဲသာ။

“ဟေ့ယောင် မင်းထကြ မင်းတွေ့လား အရှေ့က ဆောတ်ဈပြရေဲ့ဖငကြ ထမီကို ညပန်တော”

“ဟာ… မင်းတို့ကလည်း ဘာလာပြနတောလဲ။”

“မင်းကလည်း ဆောဖြငကြှည့တ်ာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ အဲဖငကြ လူသားအရင်းအမှဈပဲကြ”

ကြီးကြီးကယွကြယွြ ပြောတတတ်ဲ့ ဖိုးဇောကြှောင့ြ မင်းထကြ ဆှံ့အနသည်ေ။ ဒီလို သူငယခြငွြးမွိုးကို ၉ တန်းရောကမြှ တွေ့ရတာမို့ သူ့အတွကကြ အသဈအဆန်းပင်။ ဘာလို့ဆိုရင် သူ့ရှာက ၈ တန်းအထိပဲရှိလို့ ၁၀ တန်းအထိရှိတဲ့ ရှာသဈကုန်းဆိုတဲ့ ရှာသို့ ကြောင်းပြောင်းရသည်။ တဈနာရီလောကြ လမ်းလွှကြရေတဲ့ ခရီးမို့ စကဘြီးစီးပြီး သှားရသည်။ ရှာသာဆိုပမယေ့ြ ရှာသဈကုန်းကြေးရှာက မှို့ဆနသ်ည်။ လဘကရြညဆြိုင်၊ ဆေးဆန်းခန်း၊ ဆေးရုံတွေ ရှိသည်။ မိုးတွင်းမှာဆိုရင် ကြောင်းတကဖြို့အတွကြ သူ့ကိုအိမင်ှါးပေးရသည်။

“ဟေ့ယောင် မင်းက မကြည့်ဘြူး မကြည့်ဘြူးနဲ့ ခိုးကြညပြှီး လီးမတောငန်ဲ့နောြ။ အတွင်းခံလည်း ဝတထြားတာလည်း မဟုတဘြူး။”

နိုငထြူးက ပြောလို့မဆုံးသေး မင်းထကလြီးက တောငလြာတယ်။

“ဟဟ… မင်းထကတ်ော့ ကောငမြလေးဖငကြှည့ပြှီး လီးတောင်”

*********မင််ဂလာပါ ဆရာမ********

ကြောင်းဆင်းတော့ မင်းထကြ အတွင်းခံ ဝယဖြစ်အောင် ဝယသ်ည်။ ဘဈက ပါကငန်ဲ့ တဈထုပ် သုံးထည် ပါသည်။ ဝယပြှီးတာနဲ့ စကဘြီးကလေးကို လဘောအကုနတ်ငပြှီး အိမကြို ပြနခြဲ့တော့သည်။

“သား ပြနလြာပြီးလား။ လှယအြိပခြွ ခဏနားပြီး ရခွေိူး”

အိမထြဲဝငသ်ှားတဲ့ သားကို ခွံထဲက မိခငဖြစ်သူက အမှိုကလြှဲရင်း ပြောသည်။ ဒီနေ့ကြောင်းမှာ ကာယအခွိန် မှကန်ုတရြတာမို့ လူက ပငပြန်းသလိုလို ရှိသည်။ လှယအြိပထြဲက ဝယလြာတဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီထုပကြို ထုတယ်ူရင်း ကြောခင်းလို့ အိပပြွောသ်ှားသည်။

“သားရေ.. သား… ရေချိုးပြီး…”

သား အိပပြွောန်သညေကြို မှငတ်ော့ တိတန်လေိုကသ်ည်။ ရုတတ်ရကြ သားလိငတ်နကြ တောငမြတလြာတော့ ဒေါရြီဝေဦး အံသှမိသည်။ သားပြောတာ ဟုတလြသည်ေ။ တောငလြာရင် သူ့လီးက ကြီးပုံရသည်။ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ ပုဆိုးကို ဆငပြှောငကြှီးအားနဲ့ ထိုးထွကလြာသလိုမွိုး။ သားလီးက သူ့အဖထကေတ်ောင် ကြီးဦးမလား မသိဘူး။ ဒါကြောင့ြ ငါ့သား ဘဈဝတခြငွမြှာပေါ့။ ဆယမြိနဈလောကြ ဒေါရြီဝေဦး စောင့လြိုကပြှီး မင်းထကကြို နိုးလိုကသ်ည်။

“သား… ထတော့ ကြာကြာမအိပန်ဲ့ လန်းသှားအောင် ရချိုးလိုကြ”

“ဟုတ်… မမေေ”

တောငန်တေဲ့ လီးလည်း အမဖြစ်ေသူ ဒေါရြီဝေဦး ခေါသ်ံကြောင့ြ ပြနကြသွှားပြီး ရချိုးဖို့ ကုန်းထလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ရချိုးခန်းသို့ ခွလှမြေးလိုကပြှီး ရာသီဥတုရဲ့ အအေးဒဏကြှောင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကြ ရချိုးသည်။ ရချိုးခန်းက အလုံမို့ ကိုယလြုံးတီးသာ ခွိုးလေ့ရှိသည်။ မင်းထကသ်ာမက သူ့အဖရေော၊ သူ့အမရေော ဖြစ်သည်။ ခပသ်ှကသ်ှကြ ရချိုးနရင်ေး ဘှားကနဲ တံခါးက ဖြင့လြာသည်။

“သား မှနမြှနခြွိုး ဒီနေ့ ရာသီဥတုက အေးတယ်”

ပြောလည်းပြော သားရဲ့ လိငတ်နကြို ဒေါရြီဝေဦးတဈယောကြ မသိမသာ ခိုးကြည့်လြိုကသ်ည်။ သားလိငတ်နကြ လိပမြင်းကြီး အနားယူချင်လြို့ ခေါင်းတောကြို ကိုယတ်ှင်းဖြကထြားသည့် ပုံစံမွိုး။ ဘာရယမြှန်းမသိ ခုတလော သားရဲ့လီးကို စိတဝြငစြားနမေိသညမြှာ အဆန်းပင်။

“မှနမြှနရြချိုးတော့ ပြီးရင် မမေေ ခွိုးမယ်”

“ဟုတ်… ဟုတ်….” (တခါမှ သူ့အမကေို မရှကဖြူးတဲ့ သားက ရှကကြိုးရှကကြန်း အမူအရာနဲ့)

“သား ရှကန်တောလား။ ရှကရြင် နောကတ်ခါ တံခါးဂကြြ ထိုးထားလေ။ သူ့လီးက ကြီးလည်း မကြီးပဲနဲ့ လာရှကန်တယ်ေ။ သားဟာကို မမေေ မှငဖြူးပြီးသား ဘာမှရှကမြနနေဲ့။ ကဲ… မှနမြှန်”

မင်းထကြ မိမိလီးကို မိမိ ပြနင်ုံ့ကြည့်တ်ော့မှ သူ့အမေ ပြောချင်လြည်း ပြောချင်စြရာပင်။ ကိုယ့်ဟာကိုတောင် မနည်းပြနရြှာရသည်။ ရချိုးပြီးလို့ သူ့အမလည်ေး ရချိုးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ သူ့အဖေ ပြနလြာတာကို စာကကြရြင်း စောင့န်သည်ေ။ အဖပြနေလြာတော့မှ ထမင်းလကဆြုံနှဲကြသည်။

နောကန်ေ့ ကြောင်းမှာ မှနမြာစာဆရာ နမကေောင်းလို့ ကာယဆရာ ဝငယ်ူသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ကာယအခွိနဆြို မှကန်ုတရြရင် နုတရြ၊ မှကမြနုတရြဘူးဆိုရင် ကြိုကတ်ာ ဆော့လို့ရသည်။ မိန်းကလေးတွကတေော့ ကာယဆရာက ဟောခန်းထဲမှာ ဘောလြီဘော လေ့ကငွ့ပြေးနကြေ ဖြစ်သည်။ ယောကြွားလေးတွကတေော့ ခွင်းခတသ်ူ ခတ်၊ ဘောပုတသ်ူ ပုတပြေါ့။ မင်းထကကြတော့ ပငွြးလို့ ထိုငပြှီး ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနသည်ေ။ ထိုစဉြ

“ဟြောင့ျ… မင်းထကျ ဟိုမှာ လူတဖြဲ့ အုံနတော တွေ့လား။”

“အေးလေ တွေ့သားပဲ။”

“အဲဒါက မွိုးလင်း ဆိုတဲ့ကောငကြ mp4 ဝယလြာလို့ အောကား ထိုငကြှည့န်ကြတောကြ။ သှားရအောင် လာ။”

ဖိုးဇောခြေါလြို့ မင်းထကြ မလိုကခြငွတ်ဲ့ ဟနပြနန်ဲ့ လိုကလြာခဲ့သည်။

“ဟွောင့တ်ှေ ငါ့လည်း စောင့ြဦးကြ။”

“မင်းကလည်း ခရီးအဝေးကြီးမှ မဟုတတ်ာ အေးဆေးလာလို့ ရပါတယ်။”

mp4 ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကပပြလီကြီးက အဖြူမကို ဆောန်သည်ေ။

“ကြည့်မြကောင်းဘူးက အမဲနဲ့အဖြူနဲ့ သူဟာကြီးကလည်း တဈပတေောင် ကြောြဦးမယ်။ ကြောလြိုကြ မွိုးလင်း”

ဘေးနားက မွိုးလင်း သူငယခြငွြးက ပြောတော့။

“အေးပါကြာ ဒီမှာ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီမှာ နောကတ်ဈကား”

“ဟား… ကလေးလေးကြီး”

ဟုတသ်ည်။ သုံးနှစ်သားက ပေါငကြားပေးထားတဲ့ မိခငကြို အားရပါရ လိုးနတော။

“ဒီကလေးကို တောတ်ောကြှီး သငပြေးထားတာပဲကြ။ သူ့ကလေးတောင် ဟုတရြဲ့လား။”

“ဟုတရြင် ဟုတမြှာပေါ့ကြ နိုငင်ံခွားက ကြကမြိသားစုတွေ ဖြစ်မှာပေါ့။ ကြောလြိုကကြှား ကလေးလီးနဲ့ သူ့ဟာနဲ့ မလိုကဘြူး။ ခစွသ်ူတွေ လိုးတဲ့ကားဖြင့ြ။”

မွိုးလင်း သူငယခြငွြးက တဈခါကြည့်ပြှီးသူမို့ ဆရာတတန်ခွင်ေးပင်။ ဒီလိုနဲ့ တဈရကြ ပြီးသှားလသည်ေ။ ပေါငကြှားက လီးက အခုထိ ပြနမြကသွေး။ အတွင်းခံဘောင်းဘီက ခံနလေို့သာ တောသ်ေးသည်။

မင်းထကြ ဒီနေ့ အိမပြှနစြောသည်။ ကြောင်းမှာ အစည်းအဝေးရှိလို့ စောစော ပြနလြာရခွင်းဖြစ်သည်။ အိမရြောကတ်ော့ နေ့လညကြ အပြာကားတွေ ခေါင်းထဲက မထွကသ်ေးတော့ မမရေလေေို့ ထုံးစံအတိုင်း ခေါဖြို့ သတိမေ့သှားသည်။ အိမထြဲရောကပြှီး ဝုန်းကနဲ အသံကြားတော့မှ

“မမေေ… မမေေ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“သားရေ… မမေေ ထလို့ မရတော့ဘူး။ မေ့မေ့ကို လာထူပါဦး။”

ဒေါရြီဝေဦး ရချိုးခန်းထဲမှာ ချောလြဲပြီး လမ်းမလွှောကန်ိုင် ဖြစ်နသည်ေ။ မင်းထကြ ရချိုးခန်း တံခါးနားရောကတ်ော့ တံခါးကို ဆှဲဖြင့လြို့မရ အထဲက ဂကြထြိုးထားသည်။ ဒေါရြီဝေဦး လမ်းမလွှောကန်ိုင် တဈလွှောကန်ိုငန်ဲ့ တံခါးဂကြကြို ဖြင့လြိုကသ်ည်။ မင်းထကြ လဲနတေဲ့ သူ့အမေ့ကို စိုးရိမစြိတန်ဲ့ ဆှဲထူရင်း သူ့လကကြ သူ့အမေ့နို့ကို ထိသှားသည်။

“မမေေ့ ဖင် နာလိုကတ်ာ သားရယ်”

မင်းထကြ သူ့အမေ ဖငကြို ကြည့်လြိုကမြိသည်။

“ဟဲ့ သား… သားအတွင်းခံ ဝတမြထားဘူးလား။”

“ဝတထြားတယလြေ မမေေ။”

“ဝတထြားတာတောင် ဘာလို့ ငေါထွကန်တောလဲ။ အာ… နင် နင် မမေေ့ကို ကြည့်ပြှီး။”

“ဟုတပြါဘူး မမရေယ်ေ ကြောင်း ကြောင်းမှာ ကတည်းက”

“ကဲ… မှနမြှန် မမေေ့ကို ထိုငခြုံဆီ တွဲသှားပေး။ ပြီးရင် မေ့မေ့အခန်းထဲက ထမီသှားယူပေး။”

မင်းထကြ သူ့အမေ့ အခန်းထဲ ရောကတ်ော့ ထမီကိုယူပြီး ငေါထွကန်တေဲ့ သူ့ဟာနဲ့ ခဏလောကြ ပြတန်မေိသည်။

“ဟဲ့ သား… ကြာလှခညွလြား။”

“လာ… လာပြီ အမေ။”

“ဘရာနဲ့ အင်ျကြီတဈထညလြောကပြါ ယူလာခဲ့။”

“ဟုတကြဲ့”

မင်းထကြ သူ့အမေ အဝတလြဲနတောကို ကြည့်ပြှီး လီးရဲ့ ဆန်ဒကို မလှနဆြနန်ိုငလြို့ ဘဈထဲမှာ ထပမြှနင်ေါထွကန်သည်ေ။

“သား… ရေချိုးတော့၊ ပြီးမှ ဆေးခန်းသှားကြမယ်။”

“ဟုတကြဲ့”

ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့ တောငန်တေဲ့လီးကို ဘယလြို ပြနလြွော့အောင် လုပရြမလဲ တွေးနတေုန်း အောကားထဲက ဂွေးထုတာကို သတိရပြီး ထုပစ်လိုကသ်ည်။ ထိုနေ့က ပထမဦးဆုံး မင်းထကြ ဂွေးစတင် ထုဖူးသော နေ့ဖြစ်သည်။ သူ့အမရေဲ့ ကိုယလြုံးတည်းပုံကို မှငယ်ောငပြှီး တဖတဖြတန်ဲ့ ထုပစ်လိုကသ်ည်။

“သား…. တဖတဖြတန်ဲ့ ဘာလုပန်တောလဲ”

“သား ခြေးတွန်းနတောပါ မမေေ”

မင်းထကြ ဂွေးထုကြမ်းပုံက သူ့အမေ အပြငကြတောင် ကြားရသည်။

“ဪ… အေး မှနမြှနခြွိုးနောြ”

“ဟုတကြဲ့…..”

စိတထြဲမှာ အမေ့ကိုမှန်းရင်း ပြီးခါနီးမှာ အရမ်းကောင်းလှန်းလို့ မမေေ့လို့ အသံထွကအြောင် အောမြိသည်။

“သား… သား ဘာဖြစ်လို့လဲ”

သူ့‌အမအသေံ ကြားတော့မှ သတိပြနရြပြီး…

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး မမေေ သား ရေချိုးပြီးပြီး။”

သုတရြတွေေ ပန်းထွကပြှီးမှ ရနှစ်ေခွကြ သုံးခွကလြောကြ လောင်းပြီး ပြနထြှကလြာသည်။ ရချိုးခန်းထဲက သူ့အမေ ခွှတပြှီး ကြိုးတန်းလေးပေါြ တငထြားတဲ့ ဘရာလေးမှာတော့ သားဖြစ်သူရဲ့ လီးရညတ်ှနေဲ့ စွန်းပလွှကြေ…။

ဦးထွန်းဝေ အိမကြို ပြနရြောကတ်ော့ သူ့မိန်းမနဲ့ သူ့သားကို ခေါကြှည့သ်ောလြည်း ထူးသံမကြားသဖြင့ြ ကိုယ့ဟြာကို ရမေိုးခွိုးပြီး သားနဲ့မိန်းမကို စောင့န်လေိုကသ်ည်။

ဆေးခန်းပြပြီး ပြနလြာတဲ့ သားအမိနှစ်ယောကြ တဈယောကကြိုယ် တဈယောကြ တွဲလကြြ။ မင်းထကကြ သူ့အမေ့ရဲ့ ဘယလြကကြို သူ့ပခုံးပေါတ်ငပြှီး သူ့အမေ့ခါးကို နောကကြွောကနေ ညာလကဖြှင့ြ အနည်းငယပျိုကြ၍ သူ့အမေ လမ်းလွှောကရြ အဆငပြှအေောင် ထိန်းပေးထားသည်။ အသားချင်ြးထိပြီး ပြတတ်ိုကန်ရသေလိုမွိုးမို့ နှစ်ဦးလုံးက ကြကသ်ီး တဈခကြြ တဈခကြြ ထနသည်ေ။ ခွံတံခါးဝ ရောကတ်ော့

“ဒီသားအမိနှစ်ယောကြ ဘာတွဖြစ်ေလာ”

“အ”

အိမရြှေ့ကုလားထိုငမြှာ ထိုငစြောင့န်တေဲ့ ခငပြှန်းသညကြ ရုတတ်ရကြ စကားစလိုကသ်ဖြင့ြ သားအမိနှစ်ဦးလုံး အနည်းငယလြန့သ်ှားခွင်း ဖြစ်သည်။

“ကိုရေ… မပြောချင်ဘြူး ဆေးခန်းက ပြနလြာတာ”

“ဪ… ဖြစ်ရမယ်”

“ဟုတတ်ယ် ဖဖရေေေ မမကေေ ရချိုးခန်းထဲမှာ ခလုတတ်ိုကပြှီး ခွခေေါကသ်ှားလို့”

“မွို့မှာ သှားပြမလား”

“မလိုဘူးတဲ့ ကိုရေ။ ဆရာမက ပြောတယ် ဘာမှ မစိုးရိမရြပါဘူးတဲ့။ ခွချင်ြေးဝတ် လဝငေသ်ှားတာ။ လိမ်းဆေး လိမ်းပေးရင် ပြောကတ်ယတ်ဲ့။ လိမ်းဆေးလည်း ဝယလြာတယ်။ ထမင်းစားပြီးရင် ဆေးသောကရြမှာ”

“ဪ… ဒါဆို ခဏနားကြဦး ကိုထမင်း ခူးလိုကမြယ်”

ဆိုကာ ဦးထွန်းဝေ ထမင်းပြဲကို သူ့ဟာသူ ပြငပြေးလိုကသ်ည်။ ထမင်းဝိုင်းမှာ

“ရော့.. မမေေ စား”

“သား… ခါတိုင်း ဖဖေေ့ကို အရင်ဦးခပြါတယ်။ အခု ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ”

“အမ်.. မမမှေေ နမကေောင်းတာ ဦးစားပေးရမှာပေါ့ ဖဖရေေဲ့။ ဒါကြောင့ြ မမေေ့ကို အရငထြည့ပြေးတာ”

“ကိုကလည်း တော့သ်ားက အခုမှ ဝေ့ကို အရင်ဦးခဖြူးတာပါ။ မနာလို မဖြစ်နဲ့”

“ဟဟ အေးပါ ဝရယ်ေ။ ငါ့မိန်းမ နမကေောင်းဘူးဆိုတော့ ဦးစားပေးရမှာပေါ့။ သား မနကဖြှန် ကြောင်းမသှားနဲ့ အိမမြှာနပြေီး မမေေ့ကို ကူလုပပြေး ကြားလား”

“ဟုတ်… ဟုတ် အဖေ။”

ဒုကျခပဲ မမနေေဲ့ မနကဖြှနကြရွင် ဘယလြိုတွဖြစ်ေမလဲ တွေးပြီး မင်းထကတ်ဈယောကြ ရငတ်ုနန်မေိသည်။ ညစာစားပြီးတော့ ခဏအနားယူ အခွိုတည်းရင်း စကားပြောကြသည်။

“သား… သားကြောင်းပြီးရင် ဘာလုပဖြို့ ဝါသနာပါလဲ”

လို့ ဦးထွန်းဝကေ မေးတော့

“သား ဖဖေေ့လို စီးပြားရေး လုပခြငွတ်ယ်။”

“ဒါဆိုရငတ်ော့ သား ၁၀ တန်း အောငရြင် စီးပြားရေးမဂွော ယူလိုကြ”

“ဟုတကြဲ့။”

“သား ကြောင်းမှာ လိုတာရှိရင် သားမမေေ့ကို ပြောနောျ”

“ဟုတ်”

“သားက ပြောပါတယ် ကိုကြီးရယ်။ ဟိုတနေ့က အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝယခြငွလြို့ဆိုပြီး ဝထေုတပြေးလိုကသ်ေးတယ်။”

“မမကေလေည်း ဖဖေေ့ကို ပြောရလား”

“အံမယ်…”

ဖခငဖြစ်သူကတော့ ပြုံး၍သာ ကြည့်န်သည်ေ။ မင်းထကကြ သားလိမျမာ တဈဦးပါ။ မိဘတွကေ သူ့ကို ပိုကဆြံပေးလေ့ မရှိဘူး။ ပေးလည်း မယူဘူး။ လိုမှ ယူတတသ်ည်။ မိခငဖြစ်သူက သားကို လိုလသေေးမရှိအောငလြည်း ပြငဆြငပြေးထားတာကိုး။

အတွင်းခံ ကိဈစနဲ့ ရှကရြတယဆြိုတာက သူတို့ မိသားစုက အတွင်းခံ မဝတဘြူး သူ့အဖရေော၊ သူ့အမရေောပဲ။ သူတို့ အဖိုးအဖြားတွကလေည်း အတွင်းခံမဝတခြဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူ့အမကတေော့ စကပတ်ဈထပန်ဲ့၊ ထမိနတ်ဈထပန်ဲ့ နှစ်ထပ် ဝတလြေ့ရှိသည်။ တောနယလြည်းဖြစ် မိသားစုကိုက အဲလိုပဲနလောခဲ့တာမို့ ဖြစ်သည်။ မင်းထကြ သူ ၉ တန်းရောကလြို့ အမှငတ်ှေ ကယွသ်ှားလသလေားမသိ အတွင်းခံကို သူ့ဖာသာ စဝတသ်ည်။

မနကြ မိုးလင်းတော့ ဦးထွန်းဝေ မင်းထကကြို နိုးပြီး အလုပသ်ှားလိုကသ်ည်။ ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ ဦးထွန်းဝေ ကိုယတ်ိုင် သူ့ဟာသူ ခကြထြားလိုကပြှီး သားအမိနှစ်ယောကြ အဆငသ်င့ြ ခူးပြီးခပစြားရုံ ဖြစ်သည်။

မင်းထကန်ိုးတော့ အိုးခွကတ်ှေ လိုကဖြှင့ကြှည့သ်ည်။ ဘာမှမရှိရင် သူခကြဖြို့ပါ။ ဒါပမယေ့ြ သူ့အဖေ ခကြထြားပြီးသားဆိုတာ မှငရြတော့ မကြန်ာသဈသှားတိုကပြှီး သူ့အမေ့အခန်းကို လှည့လြာလိုကသ်ည်။

ဇာခွညထြောငပြါးလေးထဲမှာ ဒေါရြီဝေဦး လှပစွာနဲ့ အိပန်သည်ေ။ မင်းထကြ အနားသို့လာပြီး သူ့အမေ့ရဲ့ ဘေးစောင်းလေး အနအထေားနဲ့ အိပန်တေဲ့ အလှကို သူထိုငင်ေးပြီး တဈကိုယလြုံး သိမ်းကြုံးပြီး ကြည့်လြိုကသ်ည်။

အိပန်တေဲ့ သူ့အမေ့ မကြန်ာလေးက ကလေးတဈယောကလြို အပြဈကင်းသည်။ ရငအြုံကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ထွားကြိုင်းလှတဲ့ သူ့အမေ့ရဲ့ ရငသ်ားအစုံကို မှငပြှီး မင်းထကြ တံတွေးမှိုခမွိသည်။ ဒါတောင် ညက သူ့အမနေဲ့ သူ့အဖေ မလိုးဖြစ်လို့ ဘရာစီယာက ဝတထြားလို့ တောသ်ေးသည်။ ဘရာစီယာ ခွှတထြားရင် ဒီထကြ ပိုကြီးတယဆြိုတာ သူ့အမရေဲ့ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်နပေုံကို မှငဖြူးတဲ့ မင်းထကြ တဈယောကြ တတအြပပြှောနိုငသ်ည်။ ဒေါရြီဝေဦးမှာ ရငသ်ားကြီးသလောကြ ကလေးမရသူပီပီ နို့သီးတွကေ တွဲကမွနပေဲ တင်းရင်းလို့ ဆှဲဆောငမြှုရှိလှသည်။

မင်းထကတ်ဈယောကြ သူ့အမကေိုကြည့်ရြင်း တဏှာဆနသ်ော အတွေးတွနေဲ့ တောငန်တေဲ့ သူ့လီးကို ပြတန်မေိသည်။ သူ့အမကေ ဟမ်… ဆိုပြီး အကြောဆန့ကြာ အသံထွကလြာတော့မှ မင်းထကြ အမှနထြပြီး အခန်းထဲက ထွကသ်ှားသည်။ အခန်းပြင် ရောကတ်ော့

“သား.. သားရေ မမေေ့ကို ဆှဲထူပါဦး။”

မင်းထကမြှာ တောငန်တေဲ့လီးကို ဘယမြှာ ဖြဲ့ထားလို့ ဖြဲထားရမှန်း မသိ

“သား.. မှနမြှန်”

သူ့အမေ ခေါန်ပြေီးမို့ မထူးတော့ဘူး ကြံဖနရြမှာပဲဆိုပြီး တောငန်တေဲ့လီးကို သူ့ပေါငန်ဲ့ ညှပထြားက အခန်းထဲသို့ ဝငလြာလိုကသ်ည်။

“သား.. ဘာလို့ ပေါငန်ှဈဖကကြို ပူးကပထြားတာလဲ ခွာလိုကြ”

“ခွာလို့မဖြစ်ဘူး မမေေ”

“ဘာလို့..”

“သားလီးက”

“ခွာမှာသာ ခွားစမ်းပါ…မမပေေါ သူစိမ်းမဟုတဘြူး”

သားဖြစ်သူ ခွာပစ်လိုကတ်ော့မှ လီးကြီးက ရနသ်ူကို ရုတတ်ရကတ်ှေ့လို့ အမှနသ်နတေပြှငပြှီး ပစ်ဖို့ အဆငသ်င့ြ ခွိနထြားတဲ့ စဈသားတဈဦးရဲ့ သနတေကြဲ့သို့ပင်…။

“အိုး… သား… သား… မရိုးတော့ဘူးနောြ။ အခုတလော သားလီက ခဏခဏ တောငန်တယ်ေ”

“မဟုတပြါဘူး မမေေ သားသေးအရမ်းပေါကခြငွလြို့ပါ။ ခဏနောြ မမေေ သား သန့စြငခြန်း သှားလိုကြဦးမယ်”

“အေးပါ သှား..”

အိမသ်ာထဲရောကမြှ မင်းထကြ သူ့လီးကို တင်းတင်းဆုပကြိုငပြှီး မမေေ မမလေေို့ တိုးတိုးလေး ရရှတေကြာ ဂွေးကို အမှနဆြုံးနှုန်းနဲ့ ထုပစ်လိုကသ်ည်။

“သား သေးပေါကတ်ာ ကြာလှခညွလြား။”

“အီးပါ ပါနလေို့ မမရေေေ… အဲ့ဒါကြောင့ြ”

“သား… မမေေ့ကို ခေါသ်ေးလားလို့”

“မဟုတပြါဘူး မမေေ သားမခေါပြါဘူး”

ဒေါရြီဝေဦးက နားအရမ်းပါးသည်။ သူအပျိုအရှယတ်ုန်းက သူ့မိဘတွေ ခိုးလိုးတာတောင် အသံလေး တိုးတိုးမှညတ်ာနဲ့ သူသိသည်။

မင်းထကြ သူ့ကို အိမသ်ာထဲမှာ သှားပြီး မှန်းထုသလို သူကလည်း အခန်းထဲမှာ သူ့လကခြလယဖြှင့ြ စောကပြတကြိုနှိုကပြှီး “သားရယ် သား… အား မမေေ့ စောကပြတကြို လိုး.. လိုး..” ဆိုပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ သားကိုမှန်း၍ အာသာဖြနမေေိသည်။ အမှနမြှာ ဒေါရြီဝေဦးက မင်းထကြ သူ့ကို လာထိုငကြှည့ကြတည်းက နိုးနပြေီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ့ဟြာကို ထ၍ ရနပြေီ ဖြစ်သောလြည်း သားနဲ့ အသားချင်ြး ထိတွေ့နရတောကို သာယာနမေိသည်။

ဒီနေ့ကတော့ တဈနကေုနအြောင် သားအမိနှစ်ယောကြ တဈဦးပေါတ်ဈဦး ရငခြုနန်ကြသေည်။ ဒေါရြီဝေဦး တွေးနမေိသညမြှာ သားကြောင့ြ ရငခြုနရြသလိုမွိုး တဈခါမှ ရငမြခုနဖြူးပါ။ သူ့အဖနေဲ့က မိဘတွေ သဘောတူပြီး ပေးစားခဲ့ကြတာ။ နှစ်ဖကသ်ော မိဘမွိုးရိုးတွကလေည်း သားသမီး များများ ထွန်းကားလေ့မရှိ။ အိမထြောငတ်ဈခုမှာ အများဆုံး နှစ်ဦး၊ အနည်းဆုံးတဈဦးသာ ရလေ့ရှိသည်။

ဦးထွန်းဝကေို သူအရမ်းလေးစားရတဲ့ အဈကိုကြီး တဈယောကကြဲ့သို့ပင် လကမြထပခြငကြတည်းက အရမ်းရင်းနီးပြီးသား။ သူကလေးလိုချင်တ်ော့ စိတကြှိုကြ လိုးချင်သ်လို အလိုးခံခဲ့ခွင်းသာ။ တဈဦးနဲ့ တဈဦးရဲ့ မတ်ေတာက လေးစားမှုပေါမြှာ မူတညန်ပြေီး တဈဦးဖြစ်ချင်တ်ာကို တဈဦး ဖြည့စြှကပြေးခွင်းသာ။

မင်းထကြ နောကန်ေ့ ကြောင်းသှားတော့ မွိုးလင်း ဆိုတဲ့ကောငကြ ဆရာမဆူလို့ဆိုပြီး Mp4 မပြတော့။ မင်းထကြ ကြောင်းမလာတဲ့နေ့က မိတာ။ မိတယဆြိုတာ ယောကြြားလေးထဲက တဈယောကကြ သူများတွေ ဝိုင်းကြည့်တ်ာကို သူကြည့်ခြငွပြမယေ့ြ မမှငရြတာနဲ့ မနာလိုဖြစ်ပြီး ဆရာမကို တိုငလြိုကလြို့ဖြစ်သည်။ အောကားတွေ အကုန် ဖကြပြဈလိုကရြသည်။ အမှနမြှနတ်ော့ mp4 ဝယတ်ဲ့အခါ ဆိုငကြ ထည့ပြေးထားတဲ့ အပြာကားတွေ ပါလာခွင်းဖြစ်သည်။ အတန်းထဲမှာလည်း ဆရာမကြီးက

“အခုမှ ၉ တန်းပဲ ရှိသေးတာ နငတ်ို့တွကေ ငယသ်ေးတယ်။ အဲဒါတွကေ နငတ်ို့ရဲ့ စိတကြို ဖကြဆြီးမှာ မကြည့်မြိစနေဲ့ ကြားကြလား။”

“ကြားပါတယ် ဆရာမကြီး။”

“မိန်းကလေးတွေ နငတ်ို့ ကိုယ့ဘြာသာနကြေ သိလား။ ယောကြြားလေးတွကေို ယောငလြို့တောင် မကြည့်မြိစနေဲ့။ ကြည့်မြိရင် နငတ်ို့က သူတို့ကို ကြိုကန်တောလို့ထငပြှီး ရည်းစားစကား ပြောဦးမယ်။ ကြားလား”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ…”

ပြောမည့သ်ာပြောတာ အတန်းထဲက ကောငတ်ှကေ ကိုယ့အြတန်းထဲက ကောငမြလေးတွကေို မပိုးပန်းဖူးတဲ့သူ ခပရြှားရှားပဲ ဖြစ်သည်။ ကြားထဲ အင်ျဂလိပဆြရာမတောင် မလှတ်။ မင်းထကကြလှဲရင် ကနွတ်ဲ့သူတွကေ ငပြေးတွလေို့တောင် ပြောရမည်။

မင်းထကကြ ရိုးအေးတော့ အင်ျဂလိပဆြရာမက အရေးပေးသည်။ ထဈကနဲဆို

“မောငမြင်းထကရြေ…”

“ဗြား ဆရာမ။”

“ဆရာမ ဆှဲခွင်းကို သယပြေးနောြ။”

‘ဟုတကြဲ့ ဆရာမ”

ဆိုတော့ အတန်းထဲက အသကအြကြီးဆုံးကောင် ဖိုးရှုပကြ

‘မင်းထကြ…. ညီ…. ဒီဆရာမက မင်းကိုတောတ်ောြ သဘောကတွယ်။ အဲဆရာမကို လိုကပြါလား။ ငါတို့က လိုကတ်ာ မရလို့”

“ကိုကြီးကလည်း ကိုယ့ဆြရာမကို ငရဲကြီးမှာပေါ့။”

“မကြီးပါဘူးကြား ဆရာမက ကြိုကရြင် ငရဲမင်းတောင် ထွကပြှေးဦးမယ်။”

“ကြှနတ်ောကြ ကိုကြီးတို့လို မဟုတဘြူး။ ဆရာမကို တကယကြှိုကရြငတ်ောင် လေးစားတဲ့စိတန်ဲ့ ရည်းစားစကား မပြောဘူး။”

“မင်းထကြ… နောကပျိုင်းကရွင် မင်းလိုနမညေ့သ်ူ မရှိတော့ဘူးကြ။ မင်းက တောတ်ောရြိုးတာပဲ။”

မင်းထကပြဲ ရိုးတာလား၊ စိတပြဲ မပါတာလား မသိ။ သူ့အမကေိုကတွော့ လီးရညထြှကအြောင် မှန်းထုခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနဲ့ ကြောင်းခွိနလြေး တဈနေ့တာ ပြီးသှားပြနသ်ည်။

ညရောကတ်ော့ အိပရြာထဲမှာ မင်းထကြ အိပလြို့မရ။ ဒီအခွိန် သူ့အဖနေဲ့အမေ ဘာလုပန်လေဲဆိုတာ သိချင်မြိသည်။ အရငတ်ုန်းကတော့ စိတမြဝငစြား။ အခုမှ ဘာစိတပြေါကန်မှန်ေး မသိ။ သူ့‌အဖနေဲ့အမတေို့ကို ချောငကြှည့ခြငွစြိတ် ပေါလြာတော့ သူတို့အခန်းဆီကို ခွလှမြေးလိုကသ်ည်။

မင်းထကြ နတေဲ့ အခန်းနဲ့ သူ့အဖေ၊အမေ နတေဲ့ အခန်းက ခွာပြီး လုပထြားသည်။ ဒါကြောင့ြ တောရြုံတနရြုံ အသံမကြားရ။ ပြီးတော့ သူ့အဖနေဲ့ အမကေ စကားပြောရင် သူ့အခန်းအထိ မကြားရအောင်း တိုးတိုးတိတတ်ိတလြေး ပြောတတသ်ည်။

မင်းထကြ သူ့အဖေ၊အမေ အခန်းနား ကပပြှီး နားထောငတ်ော့ အသံလေး ကြားလိုကရြသည်။

“ဖတဖြတ်… ဖတဖြတ်…. ပြှတ်… ဖြှတ်…”

“အား… မိန်းမ ကိုယပြှီးတော့မယ်”
(မမေေ သားပြီးတော့မယ်)

“အင်း.. ယောကြြား ဝလည်ေး ပြီးတော့မှာ အရှိနလြေး နဲနဲတငလြိုကြ”
(အင်း… သား မမလေည်ေး ပြီးတော့မှာ မှနမြှနလြိုးပေး)

“ဘယလြောကန်ှုန်းလဲ မိန်းမ”
(မမေေ)

“တဈရာရီ မိုင်… အဲ ကိုနောြ ဒီမှာ စောကပြတ် အိပပြွောသ်ှားတော့မယ်”
(တဈနာရီ မိုင်… အဲ သားနောြ မမေေ စောကပြတ် မနနေိုငတ်ော့ဘူး)

“သိပြီ… ကို လဘော အကုနတ်ငလြိုကမြယ်”
(သိပြီး မမေေ သား စကသ်နတေမြှှေ့သလိုမွိုး လိုးပေးမယ်)

“ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”

ဦးထွန်းဝေ အခကြသ်ုံးဆယလြောကြ ဆင့လြိုးလိုကပြှီး သူပြီးသှား‌တော့ ဒေါရြီဝပေါ ပြီးသှားသည်။ အပြငမြှာ ခိုးနားထောငန်တေဲ့ မင်းထကလြည်း သူ့အဖနရေောမှာ သူလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို သဘောထားပြီး သူ့အမကေို မှန်းထုကာ ပြီးသှားလသည်ေ။

ဦးထွန်းဝနေဲ့ ဒေါရြီဝေ ကိုယခြငွြး နည်းနည်းခွာလိုကပြှီး ပကလြကအြနအထေားနဲ့ အိမခြေါငမြိုးကို ကြည့်ကြာ

“ဝရေေ… ကိုတို့ ကြိုးစားသလောကျ… အခုထိ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးနောျ။”

“ကိုကလည်း ဆရာဝနပြှောသားပဲ ဝတေို့ အခွိနမြရောကသ်ေးလို့ မရသေးတာ နမှောပေါ့။ လောလောဆယ် သားလေး ရှိတာပဲလေ။ ဝေ့ အသကကြ အခုမှ ၃၁ ပဲ ရှိသေးတာ။ ကလေးအများကြီး ရနိုငခြွေ ရှိပါသေးတယ်။”

“အင်းပါ ဝရယ်ေ။ ခုနောကပျိုင်း ဝေ့ကို…. ကို သိပလြိုးအားမှာ မဟုတဘြူး။ တဈပတ် နှစ်ကြိမလြောကတ်ော့ ကို ကြိုးစားပါ့မယ်။”

“ရပါတယ် ကိုရယ် ကိုအလုပရြှုပပြှီး ပငပြန်းနတေဲ့ဟာကို ဝနေားလညပြါတယ်။ အိပကြှရအောင်…”

“Goodnight ဝေ”

“Goodnight ကို”

ဒီလိုနဲ့ အခွိနကြ တရှေ့ရှေ့ ကုနဆြုံးခဲ့လသည်ေ။ တဈနှစ်တာ အခွိနကြ ဒေါရြီဝေဦးနဲ့ ခစွသ်ား မောငမြင်းထကတ်ို့ အတွကတ်ော့ ကြာညောင်းလှန်းလှသည်။ နှလုံးသားထဲက အခစွကြို သားအမိဆိုတဲ့ အဖြူရောငတ်ံတိုင်းက ကာစည်းထားလတေော့ အသားချင်ြး ထိတွေ့ခွင်းကလှဲ၍ ဒီထကအြဆင့ြ မတကရြဲခဲ့ကြပါ။ ကြားထဲမှာတော့ အမဖြစ်ေသူမှာ သားဖြစ်သူရဲ့ လီရညတ်ှပနေသေေော သူ့ဘရာစီယာများကို မလျှော်ဲ့ မဖြတရြဲ့ အခစွကြှီးစွာ တိတတ်ဆိတ် သိမ်းထားမိသည်။

တခါတလတေော့ မင်းထကကြ သူ့အမရေဲ့ ဘရာနဲ့ အာသာဖြပြေီး သုတရြညတ်ှေ ပသှေားရင် ပြနပြှီး လွှောဖြှတပြေးတတသ်ည်။

“ဟဲ့… သား ဘာတွေ လွှောန်တောလဲ။ အိုး… မမေေ့ ဘောလြီကို လွှောန်တောပဲ။ ဘာလို့ လွှောန်တောလဲ”

“သိပါဘူး မမရေယ်ေ။ ရချိုးခန်းထဲဝငတ်ော့ မမေေ့ဘောလြီ ပနတေောမှငလြို့ လွှောလြိုကတ်ာ။”

“ဪ… ဟုတလြား။ မမေေ့သားလေးက သိပလြိမျမာတာပဲ။”

မကြာမကြာ မင်းထကမြှာ သူ့အမထမေီ လွှောပြေးလိုကြ၊ သူ့အမဘေောလြီ လွှောပြေးလိုကြ လုပန်ရသေည်။ ဟုတလြသည်ေ မင်းထကမြှာ မိခငရြဲ့ ပငတ်ီဖြင့ြ အာသာဖြရအေောင် မိခငဖြစ်သူမှာ ပငတ်ီမဝတသ်ဖြင့ြ စကပ်၊ ထမိနန်ဲ့ဘရာစီယာတို့ဖြင့သ်ာ အာသာဖြရသေည်။ တဈယောကြ ခစွန်သညေကြို တဈယောကကြ သိသောလြည်း ဘာကြောင့ရြယမြှန်းမသိ ဖုံးဖိနမေိကြသည်။ နီးရကန်ဲ့ ဝေးကြရတဲ့ စောကပြတန်ဲ့ လီးတို့မှာလည်း ခဏခဏ အခစွရြညတ်ှရှေှမ်းလွှကမြှဲသာ……။

ငါ့သား ၉ တန်းအောငပြှီးဟလို့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ မကြန်ာကို ရငခြှငထြဲမှာ တင်းကြပစြှာပိုကရြင်း သားမှတအြစုံမှာလည်း လှုပရြှားထကြှလွှကြ မင်းထကမြှာ သူ့အမေ့ရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကြား မကြန်ှာကို ဖြတန်မေိတယ်။ သူ့အမလည်ေး ဒီအရသာကို ခုံမငလြွှကြ…

“ဒီသားမိနှစ်ယောကြ ဘာတွေ ဝမ်းသာနကြတေုန်း”

“သား ၉ တန်း အောငတ်ယလြေ ကို”

“ဟားဟား… ဒါများ ဝမ်းသာရတယလြို့”

“ကိုနောြ ကိုယ့သ်ား စာမေးပြဲကမွှ ဝမ်းသာရမှာလား”

“ကို အဲဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတပြါဘူး။ သားက လိမျမာလို့ အောငပြှီးသား။ ကို ပြောချင်တ်ာက ဒီထကြ ဝမ်းသာစရာ ရှိသေးတယ်”

“ဘာလဲ ဖဖေေ။ သားကိုပြောပါဦး။”

“ငါတို့ နောကအြပတကြရွင် မှို့မှာ ပြောင်းနရတေော့မယ်။”

“ဟုတလြား ကို။ ဝဖြငေ့ြ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ။ ဒါနဲ့ကို သားက ဆယတ်န်းတကရြမှာ ကြောင်းက ဝေးလား။”

“ကိုတို့အိမန်ဲ့ ကပရြကပြဲ။”

“ကိုသိလား ဝတေို့သားအမိက ဝေးနကြရေင် ရူးကြလိမ့မြယ်။ မိုးတွေးကြီး ဗှကအြိုငတ်ောထဲမှာတောင် ဝကေ သားရှိတဲ့ ရှာသဈကို တဈပတ် နှစ်ခါ သုံးခါလောကြ သှားသေးတာ။”

“ကိုတို့ မိသားစု အရငလြို မကြဲရတော့ဘူး။”

“ဟား…. ဝမ်းသာလိုကတ်ာ ကိုရယ်။”

“ဒါမှ သားဖဖေေ့ဗြာ့”

သားအမိ သားအဖ သုံးယောကြ ခဏဖကန်ကြပြေီး တတင်ျဂဂလေး တိတဆြိတသ်ှားသည်။ ထိုတိတဆြိတမြှုကို ဦးထွန်းဝကပေဲ ဖြိုခွင်းလိုကသ်ည်။

“ကဲ… ဝမ်းသာအားရတဲ့ ကိုတို့ ထမင်းလကဆြုံ စားကြရအောင်”

“ဟုတ် ကို”

“အံမယ် ငါ့မိန်းမ ယဉကြွေးလာပါလား”

“ဝမ်းသာလို့ပါ ကိုရယ်။”

ဒီလိုနဲ့ ဝမ်းသာနတေဲ့ အရှိနကြှောင့ြ တဈပတကြ မှနလြှသည်။ သူတို့ မှို့ကို ပြောင်းကြသည်။ အိမကြ တဈထပ် တိုကခြံအိမ် အနည်းငယတ်ော့ ဟောင်းနပြေီ။ လူမနသေောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ အရောငလြေးတွေ ပြနရြှှိုင်းလိုကရြငတ်ော့ အသဈအတိုင်း ဖြစ်သည်။ အနှစ်နှစ်အလလ မိန်းမမီးဖြားဖို့ ပိုကဆြံတွေ စုထားခဲ့ပမေဲ့ သားတဈယောကတ်ည်းရှိတော့ သိပအြကုနအြကမွရှိခဲ့။ သားက ကြူရှငတ်ောင် တကခြဲ့တာ မဟုတတ်ော့ ငှတွေေ ပိုစုမိသည်။ စုဆောင်းထားသော ငှအခွေို့ကို ဘဏမြှာ အပထြားပြီး အခုခွိနမြှ အခါအခွင့သ်င့တ်ာနဲ့ ဝယလြိုကခြှင်းဖြစ်သည်။

ဦးထွန်းဝမှော ကုနသ်ညပြှဲစားမို့ အသိမိဆှေ ပေါများလှသည်။ မိတဆြှေ တဈဦးရဲ့ စတညတ်ဲ့ ကုမျမဏီမှာ ရှယယ်ာလည်း ဝယန်ိုငခြဲ့သည်။ အိမကြလည်း အသိမိတဆြှရေဲ့ အိမဖြစ်လို့ ဈေးကြီးကြီး ပေးမဝယရြပါ။ ဈေးနှုန်းက သင့တ်င့သ်ညမြို့ အဆငပြှခေဲ့သည်။

ဦးထွန်းဝမှော အရငကြ လယသ်မားကြီးတဈဦးရဲ့ သားဖြစ်သည်။ သူ့လကထြကမြှာ လယတ်ှေ အကုနရြောင်းလိုကပြှီး ကုနသ်ညလြုပသ်ည်။ မိန်းမဖြစ်သူ ဒေါရြီဝေဦးတို့ ဘကကြတော့ တဈနေ့လုပ် တဈနေ့စားတွေ ဖြစ်ကြသည်။ မိဘတွကေ အရမ်းရငန်ှီးကြတဲ့ သူငယခြငွြးတွမေို့ သူတို့နှစ်ဦးကို ပေးစားခဲ့ကြသည်။ မကြာမှီမှာပဲ သူတို့ မိဘတွေ ဆုံးပါးသှားခဲ့ကြသည်။ ကံကြမျမာရဲ့ ဆန်းကြယခြှင်းသာ။

ဦးထွန်းဝကေ ရှဈတန်းကြ ဒါပမယေ့ြ ကုနသ်ညပြှဲစား လုပန်ိုငလြောကအြောင် ဉာဏပြှေးလှသညမြို့ ဇနီးနဲ့သားမှာ သူများရှေ့ မကြန်ှာမငယရြပေ။ ရှယယ်ာမှာ လေးဦးစပပြှီး ထိုလေးဦးထဲမှာ ဦးထွန်းဝရေဲ့ ရှယယ်ာက ပိုများသည်။ ဒါပမယေ့ြ တတကြွှမ်းသော မိတဆြှေ ရှယယ်ာရှငကြိုပဲ အပပြှီး ပြဲစားအလုပကြို ဆကလြုပသ်ည်။ မိသားစုတွေ ဝမ်းသာလို့ မဆုံးသေး…

“တီ… တီ…”

“ဟဲလို… ဒါက ဦးထွန်းဝေ အိမကြလား။”

“ဟုတပြါတယ်”

“ဦးထွန်းဝေ ယာဉတ်ိုကမြှုဖြစ်လို့ ဆေးရုံ ရောကန်ပေါတယ်”

“ရှင်…”

“ဟုတကြဲ့ ဟုတကြဲ့ ကမွ အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်။ ဘယဆြေးရုံမှာလဲ မသိဘူး… ဟုတကြဲ့… အခန်းနံပတကြရော… ဟုတကြဲ့ပါ ကြေးဇူးတငပြါတယ်။”

“သား… သား ဖဖေေ ဆေးရုံ ရောကန်တယ်ေ။”

ဆေးရုံရောကတ်ော့ ဆရာဝနကြ……..

“ဒေါရြီဝေဦး ဟုတပြါတယန်ောြ။”

“ဟုတပြါတယ်။”

“ဦးထွန်းဝကေ ဘာမှ စိုးရိမစြရာ မရှိပါဘူး။”

“ဟုတကြဲ့… ကြေးဇူးပါ ဆရာဝနကြှီးရယ်”

“ဒါပမယေ့ြ”

“ရှင်… ဒါပမယေ့ြ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ”

“ဦးထွန်းဝမှော ကလေး မရနိုငတ်ော့ဘူး”

“ရှင်… တကယလြား ဆရာ”

“ဟုတကြဲ့ပါ… ကြှနတ်ောတ်ို့ စဈခကြအြရ သူ့မှာ သလေောကအြောင် ဒဏရြာကြီးကြီး မပါဘူး။ ပြီးတော့ ခေါင်းလည်း ဘာမှမထိခိုကဘြူး။ သူသတိမေ့သှားတာကတော့ အလုပပြငပြန်းပြီး ရှော့ဖြစ်တာလည်း ပါပါတယ်။ ဆေးစဈခကြအြရဆိုရင် ဦးထွန်းဝမှော ကလေးမရနိုငတ်ဲ့ ရောဂါ တဈနှစ်နီးပါးလောကြ ရှိနပေါပြီ။”

“ဒါ ဒါဆို”

“ဟုတပြါတယ်။”

“အဲဆိုရင် ဆရာ သူ့ကို ဒီအကြောင်း မပြောပြပါနဲ့နောျ”

“ဟုတကြဲ့ပါ”

“သူနိုးလာရင် အိမကြို ခေါသ်ှားလို့ ရပါပြီ။ သုံးရကလြောကတ်ော့ နားခိုင်းလိုကပြါ။ သူအရမ်း ပငပြန်းနလေို့”

“ဟုတကြဲ့ပါ။”

ဦးထွန်းဝေ မကြလြုံးဖြင့လြာတော့……..

“ယောကြျား… နိုးပြီလား”

“ဟီး…. အီး…. ဟီး….”

“သား ဘာဖြစ်တာလဲ… သားဖဖကေေ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ပငပြန်းလို့ မူးလဲတာပါ။”

“ဖဖေေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သားရယ်။”

“သားက… ဖဖေေ တဈခုခု ဖြစ်မှာစိုးလို့ ငိုတာပါ။”

“အေးပါ… သား… ဖဖေေ ဘာမှမဖြစ်ဘူး မငိုနဲ့တော့။”

အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဦးထွန်းဝကေို သားအမိနှစ်ယောကလြုံး ပြုစုကြသည်။ တဈပတလြောကြ အနားယူခိုင်းပြီးနောကြ ဦးထွန်းဝေ ကုမျပဏီကို စတင် အလုပဝြငတ်ော့သည်။ ကြားထဲ သူများအကူအညီတောင်းရငတ်ော့ ဖုန်းနဲ့ပဲ ဆကသ်ှယပြေးသည်။ သူဌေးအနနေဲ့ ဝငလြုပရြသညမြို့ စီမံတတရြင် ကြီးကြီးမားမား နားလညတ်တဖြို့ မလိုပါ။ ကုနသ်ညပြှဲစားပီပီ အညာမမိပေ။

“သား…”

“ဗြား… မမေေ”

“မမေေ သားကို အကူအညီတဈခု တောင်းချင်လြို့”

“ဟုတ်”

“သား… မမေေ့ကို ဗိုကကြှီးအောင် ကူညီပေး”

အမဖြစ်ေသူ ဒေါရြီဝေဦးရဲ့ စကားကြောင့ြ မင်းထကြ လီးထတောငသ်ှားသည်။

“အခုလား မမေေ”

ဆိုပြီး မင်းထကြ မိမိအင်ျကြီကိုခွှတပြှီး သူ့အမရေဲ့ ပခုံးနှစ်ဖကကြို ကိုငလြိုကမြိသည်။

“အဲ.. အဲလို မဟုတဘြူး သား။ သား ဂွေးထုလိုကြ။ သုတထြှကခြါနီးမှ မမေေ့ဟာထဲ ထည့ပြေး”

“ဟုတ်”

မင်းထကြ အတွင်းခံကို ခွှတလြိုကပြှီး ပုဆိုးကို လှနလြိုကသ်ည်။ သူ့အမကေ ထမိနပြဲ ဝတတ်ာဆိုတော့ အထွအထေူးမရှိ။

“ဝိုး… သား သား လီး”

“ဘာလို့လဲ မမေေ”

“ဘာမှမဟုတဘြူး သား”

အရငထြကြ နှစ်ဆနီးပါး ပိုတုတပြှီး အရှညကြ ၅ လကမြခွဲ ကြောန်သေော သားလီးကို မှငတ်ော့ မိခငဖြစ်သူမှာ တံတွေးဂလုကနဲ မှိုခမွိသည်။ အရသာတောတ်ောရှိမှာပဲ စောကပြတထြဲ ထည့လြိုကလြို့ကတော့ ဒေါရြီဝတွေေးရင်း ထမီပေါကြနေ မိမိစောကဖြုတကြို ပြတန်မေိသည်။

“ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်…”

မင်းထကျ သူအမရှေေ့မှာ ဒီတဈခါပဲ ဂွေးထုဖူးတာမို့ အရသာရှိလှသည်။

“မမလေည်ေး ခွှတလြေ”

“ခွှတပြါဘူး ရှကတ်ယ်”

“အား အား… မမေေ သားပြီးတော့မယ်။ မမေေ့ရဲ့ ထမီ လှနလြိုကတ်ော့”

ဒေါရြီဝေဦးလည်း ရုတတ်ရကြ ထမီလှနလြိုကသ်ည်။ ထိုနောကြ မင်းထကကြ သူအမေ စောကပြတဝြကို လီးနဲ့တေ့ပြီး သှင်းလိုကတ်ော့

“အား…….”

“မမေေ… နာလို့လား”

“နာတာပေါ့ နင့လြီးက ဆငလြီးကနွတောပဲ။ မမေေ့ အဖုတတ်ော့ ကြဲတော့မှာပဲ။ သုတရြညပြန်းလိုကလြေ”

“ပနသ်ေးဘူး ခဏနမှေ”

“ဟား.. သနောလေး မမေေ့ကို လိမတ်ာပေါ့ ဟုတလြား။”

“မဟုတပြါဘူး မမရေယ်ေ။ မမေေ့ စောကပြကို လိုးချင်တ်ာ ကြာလှပြီး”

“ဘယသ်ူကရော မလိုးချင်ဘြူးလို့ ပြောလို့လဲ”

“ဟား… မမကေလေည်း သားလို… အာ… ဟုတဘြူး…. မမကေေ သားလို မဟုတပြါဘူး။”

မင်းထကျ ပြုံးနမေိသည်။

“အား.. သား… နာတယ် မမေေ နာတယ်”

“နာလား မမေေ…”

ဒေါရြီဝေဦး ခေါင်းညိတပြှသည်။ မင်းထကြ သူ့လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့…..

“သား… မလုပတ်ော့ဘူးလား၊ မမေေ့ စောကပြတ် နာပမယေ့ြ မကြဲပါဘူး။”

“ဟုတ် သား သိပါတယ်။ မနာအောင် လုပပြေးမလို့”

“သားက လုပတ်တလြို့လား”

“မတတဘြူး ထငလြို့လား ဖဖေေ့ထကတ်ောလြို့ ဖဖေေ့သားဖြစ်တာ ကြည့်လြိုကြ”

ပြောရင်းဆိုရင် မင်းထကြ မကြန်ာကို သူ့အမစေောကဖြုတမြှာ ဖိကပပြှီး ပါးစပန်ဲ့ စုပရြင်း ပြတဆြှဲခါရမ်းလိုကသ်ည်း။

“အား…”

“နာလို့လား မမေေ”

“မနာဘူး ကောင်းလို့”

ပလပပြလပ် ပြတတ်ိုကသ်ံတွေ တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပယ်ူသံတွကေ မှညလြို့။

“သား… ဒီလောကစြုပန်တော မမေေ့သေး ထွကသ်ှားရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“သောကပြဈလိုကမြှာပေါ့ မမရေေဲ့”

“သောကရြဲလို့လား”

“သောကရြဲတယ်။ ဒီစောကပြတကြှောင့ြ သားဖြစ်လာတာ ဒီစောကပြတ် အရညကြို ရှံလို့ ဘယဖြစ်မလဲ”

မင်းထကမြှာ မိမိလွှာကို ရှညန်ိုငသ်မွှ ရှညအြောင် ထုတပြှီး သူ့အမေ စောကပြတ် အတွင်းသားကို ကလောထြိုးလိုကသ်ည်။ သူ့အမရေဲ့ စောကစြိကိုလည်း ကြာမှင့စြှာ လွှာနဲ့ ထိုးမှှပေေးနတေော့ စောင့ရြညတ်ှေ ဗှန်းကနဲ့ သူ့အမကေ ပန်းထုတလြိုကမြိသည်။

“အား… သားမကြလြုံးတွေ ပနပြေေီး ဘာမှ မမှငရြတော့ဘူး”

“ဟုတလြား သား။ မမေေ မကြန်ာသုတပြုဝါ သှားယူပေးမယ်”

“ရတယ် မမေေ။ မမေေ့ စောကမြှေးတွကေ မကြန်ာသုတပြုဝါပဲ။”

ဆိုပြီး ပနတေေဲ့ မကြလြုံးကို သူ့အမေ့ စောကမြှေးတွနေဲ့ သုတပြှတလြိုကသ်ည်။

“ခစွလြိုကတ်ာ မောငရြယ်”

“အဲ… မမေေ ဘယလြိုခေါလြိုကတ်ာ”

“အာ… ယောငသ်ှားလို့ပါ”

“အင်းပါ အခစြျဦးကြီးရယ်”

တကယပြဲ ဒေါရြီဝေဦးက မင်းထကရြဲ့ အခစွြဦးနဲ့ ရညစြားဦးပါပဲ။

“မောငလြည်း မမေေ့ရဲ့ အခစွြဦးပါ။”

“ဟုတလြား မမေေ”

“ဟုတတ်ယသ်ား နောကမြှ မမေေ ပြောပြမယ်။ ခုတော့ မမေေ့စောကပြတကြို လိုးပေးဦး”

မင်းထကြ ဘာမှမပြောဘဲ လီးကို သူ့အမေ အဖုတဝြတေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်း။

“ဖလု…”

“အ… အ…”

“နာသေးလား မမေေ”

“မနာတော့ဘူး”

“မမေေ့ အပေါကကြှီး ကြပကြှပန်ဲ့ သိပကြောင်းလို့… သား… သားလည်း အရမ်းကောင်းတယ်”

“ကောင်းရင် အားရပါရ လိုး”

“ဖတ် ဖတ် ပြတ် ပြတ် ဗွှတ် ဖြှတ်… ဗလိ… ဗလာ့”

“အား… သား… မမေေ့သား… အခစွတ်ုံးလေး… လိုးစမ်းပါ… မမေေ ကောင်းနပြေီ…. မမေေ့အဖုတ် ကြဲရင် ကြဲပါစေ အားမနာနဲ့… အား ရှှီး…. ခစွတ်ယ် ခစွသ်ူ သားလေးရယ်”

ဒေါရြီဝေဦး တရဇတကြှီး ပြောနတေော့ မင်းထကမြှာ ဘာပြောရမှန်း မသိအောငပြဲ ဖြစ်နရသေည်။

“မမေေ… သားလိုးတာ ကောင်းလား”

“ကောင်းတယ် လငလြေး”

“သားလည်း အရမ်းကောင်းနတယ်ေ ခစွသ်ူမမေေ မယား”

“ထပတ်ူထပမြွှပါ ခစွသ်ူ သား လငလြေး”

“အား… အား…”

“ဖြှတ် ဖြှတ်.. ဗှှတ်… ပြှတ်.. ပြတ် ဖတ် ဖတဖြတ်”

အရညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာတဲ့ မမေေ့စောကပြတရြယ် အဝငအြထွကြ မှနလြှတဲ့ သားလီရယတ်ို့က အခုမှနီးလို့ ပြေးဖကလြှုပရြှားတဲ့ ခစွသ်ူနှစ်ဦး ပမာပေါ့။

လီးဝငလြီးထွကလြို့ မှညတ်ဲ့ အသံတွေ၊ စောကဖြုတန်ဲ့ လီးရဲ့ ဆီးခုံ ရိုကခြတလြို့ ထွကလြာတဲ့ အသံတွဟော ဗုံသံတွေ၊ ဆိုင်းသံတွထကေကြို သားအမိနှစ်ယောကအြတွကြ နားဝငခြွိုစသည်ေ။ မင်းထကမြှာ မိခငရြဲ့ စောကပြတကြို အားရအောင်း လိုးလိုးရင်း နှစ်ဦးသား အရှိနပျိုပိုပြင်းသထကြ ပြင်းလာကြသည်။

ခွေးတွလေိုးတဲ့အခါ ခွေးထီးက အရမ်းမှနမြှန် လိုးနတောထကကြို မင်းထကကြ လိုးနသည်ေ။ ဒေါရြီဝေဦးမှာ ကော့ကော့ပေးပြီး တခါတခါ သူ့စောကပြတကြို အားရစွာလှုပကြာ ကူလိုးပေးသည်။ ဒီလိုနဲ့သားအမိနှစ်ဦးလုံး ကာမအထွဋအြထိပသ်ို့ ရောကသ်ှားကာ မင်းထကလြီးရညမြွား သူ့အမေ သားအိမထြဲသို့ ဒလဟောနဲ့ ခုနဆြင်းသှားတော့သည်။ မိခငဖြစ်သူရဲ့ သားအိမန်ံရံမှာ သားဖြစ်သူ၏ ပြင်းထနသ်ော သုတရြည် ပန်းထုတမြှုကြောင့ြ ဖရန်း ဖရန်း ရိုကခြတလြတေော့သည်။

သားအမိနှစ်ယောကြ သားဖြစ်သူရဲ့ အခန်းထဲမှာ လီးကြီးကို မထုတသ်ေးပဲ ခဏပြေ့ဖကပြှီး ငှိမကြသွှားသည်။ ခဏနတေော့ သားဖြစ်သူက မခွှတရြသေးတဲ့ သူ့အမအင်ျေကြီကို ခွှတဖြို့ လုပန်သည်ေ။

“သား…မခွှတန်ဲ့”

“ဘာလို့လဲ မမရေေဲ့။ သားတကိုယလြုံးတောင် မမေေ့ စောကပြတထြဲ ဝငတ်ော့မယ်။ ဒီပေါကစြီကြီး နှစ်လုံးကို မကြည့်ရြဘူးလား။”

“သား… ခွှတရြင် မမနေေောကတ်ခါ စောကပြတ် ထပတ်ောငလြိမ့မြယ်။”

“တောငတ်ောငပြေါ့..။ ဟော.. သားလီး တောငလြာပြီ မမေေ့အလှည့ပြဲ။”

ဒီလိုနဲ့ ဒေါရြီဝေဦး ဘာမှမပြောတာနဲ့ မင်းထကကြ သူ့အမအင်ျေကြီကို ခွှတလြသည်ေ။ ဘရာစီယာသာ ကနွတ်ော့သည်။ ဒေါရြီဝေဦးက ဘရာကို တင်းတင်း ဝတထြားသည်။ အဲဒါတောင် နို့သီးက ထွားနတော သိသာသေးသည်။

“သား… မခွှတပြါနဲ့လား”

“ခွှတတ်ယ် မမရေေေ ခွှတတ်ယ်”

“မခွှတပြါနဲ့”

ပြောရင်းဆိုရင်း ခွှတလြို့ရသှားတော့ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ အပြငကြို ခုနထြှကသ်လိုမွိုး သားဖြစ်သူရဲ့ မကြန်ာကို ထိမတတ် ဖြစ်သှားသည်။

“အို့… လန့လြိုကတ်ာ မမရေယ်ေ။ မမေေ့ နို့ကြီးက အရငကြထကြ ပိုတောင် ထွားလာသလိုပဲ။”

“သား မှငဖြူးလို့လား”

“ဟာ… မမေေ ချောလြဲတုန်းက ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကို မှငဖြူးခဲ့တာလေ။”

“ဟုတသ်ားပဲ”

“အဲမှာ မမေေ့ကို ခစွမြိသှားတာ”

“ဒါဆိုရငတ်ော့ မမကေေ သားကို စောပြီး ခစွမြိသှားတယ်။”

“ဘယတ်ုနကြလည်း မမေေ”

“သား အတွင်းခံကို ဝယလြာတဲ့နေ့ ကတည်းက”

“ဟား… ခစွသ်ူရယ် မမရေယ်ေ။ သားတို့ လကထြပကြှမယန်ောြ”

“အင်း”

“ဟား…”

ဒေါရြီဝေဦး နို့သီးက ကြီးသလောကြ တွဲမကတွဲ့အတွကြ ဆှဲဆောငမြှု အရမ်းရှိလှသည်။ မင်းထကြ သူ့အမရေဲ့ နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရစို့ပြီး တဖြေးဖြေးနဲ့ အောကဆြင်းသှားကာ မိမိကို မှေးခဲ့သော စောကပြတဝြအထိ ရောကသ်ှားသည်။ သားအမိနှစ်ယောကြ နောကတ်ဈကြိမမြက ထပလြိုးဖြစ်ကြသည်။ အဲဒီနေ့ ဦးထွန်းဝေ ပြနမြလာခင် တဈနာရီအလိုအထိ သားအမိနှစ်ယောကြ နားလိုကလြိုးလိုကြ လုပဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး နောကပျိုင်းတွင် သားအမိနှစ်ယောကမြှာ အလိုးမပကြခြဲ့ပါ။

တဈရကြ ဒေါရြီဝေဦး မီးဖိုချောငထြဲမှာ ခကြစြရာရှိတာ ခကြန်ရင်ေး

“အော့… အော့…”

“မိန်းမ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အစားမှားလို့လား။ ညတုန်းကရော ကိုတို့ထမင်းစားပြီး ဘာစားဖြစ်သေးလဲ”

“ကိုရယ် အမေးအမှန်းကလည်း ထူလိုကတ်ာ။ ဒီလိုဖြစ်ရင် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ မှနမြာကား မကြည့်ဖြူးဘူးလား”

“ဟား… ငါ့မိန်းမ ကိုယဝြနရြနတောလား”

“အင်း”

“ဟား… ကြားသားမိုးကြိုး”

“မယုံဘူးလား”

“ယုံတယ် မိန်းမ… ကိုပြောလြို့မဆုံး ဖြစ်နတော။ ငါ လူဖြစ်ပြီကြ”

အမဖြစ်ေသူကို တဈနကေုနလြိုးပြီး ညဘကြ အားယူတဲ့ သားဖြစ်သူ မင်းထကမြှာ သူ့အဖေ အောသ်ံကြောင့ြ လန့န်ိုးသှားသည်။

“အခုမှ လူဖြစ်တာလား ကို။ သားလေး ရှိနတော ၁၅ နှစ်ထဲ ရောကန်ပြေီ။ အခုမှ လူဖြစ်တာလား”

“ဝမ်းသာလို့ပါ မိန်းမရယ်။ အခုမှ လူ ပိုဖြစ်လာတာလို့ ပြောတာ”

“ဪ… အရငကြ လူမစဈသေးဘူးပေါ့။ တိရဈဆာန် နည်းနည်းလောကြ ပါတယပြေါ့။”

“ပြောချင်တ်ာပြော မိန်းမရာ။ ကိုတော့ ဒီနေ့ အလုပမြသှားတော့ဘူး။ မိန်းမနဲ့နပြေီး ပြုစုမယ်။ ဟားဟား… နောကထြပ် ငါကလေးရပြီးကြ…”

“ဟာ… ဖဖကေေ ကလေးရပြီလို့ ပြောနပေါလား။ ဒါဆို မမေေ့မှာ ကိုယဝြန် ရှိပြီးပေါ့။ ဒါဆို ငါငါ ငါအဖဖြစ်ေသှားပြီပေါ့” လို့ တွေးရင်း မင်းထကြ သူ့အမေ ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ကြားယောငမြိသှားသည်။

“သား… သားဖဖကေေ ကလေးအရမ်းလိုချင်တ်ာ။ ဒါပမယေ့ြ အခုသူ့မှာ ကလေးမရနိုငတ်ဲ့ ရောဂါရှိနတယ်ေ။ မမေေ့ကို ဗိုကကြှီးအောငလြိုးပြီး ဖဖေေ့ကို ပြုံးအောင် လုပပြေးပါနောြ။”

“ဟုတကြဲ့ပါ မမရေယ်ေ သားကြိုးစားပါ့မယ်။ ညဘကမြှာ ဖဖကေေ ကြိုးစားတော့ နေ့ဘကမြှာ သားကြိုးစားပေးမယ်။”

“သားကို မမေေ အရမ်းခစွတ်ယ်။ သားဂွေးထုတဲ့ ပထမဆုံနေ့က မမေေ့အပန်းရောင် ဘောလြီလေး သားလီးရညန်ဲ့ စွန်းသှားတယ်။ မမသေေားကို စွဲလမ်းလို့ မလျှော်ဲ့ဘူး။ ဒီတဈခုမှ မဟုတဘြူး။ သားမလွှောဖြစ်တဲ့ မမေေ့ဘရာတွကေို မမေေ မလွှောပြဲ သိမ်းထားတယ်။”

“မမရေယ်ေ သားကို အဲလောကစြှဲလမ်းရလား။”

“သားက မမေေ့အခစွြဦးပါ။ သားဖဖေေ့ကို အရမ်းအထငကြှီး လေးစားခဲ့တာထကြ မပိုခဲ့ဘူး။ သားဖဖကေေ လူကောင်း။ သူ့ကို စိတခြမွြးသာစချင်ေတ်ယ်။ သားက မမေေ့ခစွသ်ူ ဆိုပမယေ့ြ သားမိန်းမ မဟုတဘြူးနောြ။”

“ဒါဆို.. မိန်းမမဟုတပြဲ ဘာလို့ သားကို လိုးခွင့ပြေးတာလဲ”

“သားဖဖေေ ပြုံးရအောငလြို့ပါ။ မမနေေဲ့ သားကလှဲပြီး ဒီအကြောင်းတွကေို ဘယသ်ူမှ မသိစနေဲ့။ အထူးသဖြင့ြ သားဖဖပေေေါ့။”

“ဟုတကြဲ့ပါ မမေေ။ သားဖဖေေ့ကို အရမ်းခစွတ်ယ်။ ဖဖေေ မသိစရပေါဘူး။ သားဖဖေေ့ကို ပြုံးနိုငအြောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။”

————————————-

ဒီလိုနဲ့ ဦးထွန်းဝမှော နောကထြပ် သားသမီး ၅ ယောကကြို မင်းထကအြားဖြင့ြ ရခဲ့သည်။ မင်းထကမြှာ အဖေ့ကို ပြုံးစခေဲ့တဲ့ သားပေါ့။

ပြီးပါပြီ။