အောစာအုပ်

ဒို့ရိုးရာ အရက်ဆိုင်

ဒို့ရိုးရာ အရကဆြိုင်
မောငခြှိမ့ြ (အတွေးပငလြယပြှာတွင် ရေးသားသည်)

***ဖြစ်ရပမြှန် ဇာတလြမ်းလေးအား ခံစားတငပြှထားသည်။***

ရနကြုနတ်ိုင်း အုတဖြို့မှို့လေးမှာ ကုန်းလမ်း ရလမြေး ပေါကရြောကသ်ဖြင့ြ စညကြားလကြရြှိသည်။ အုတဖြို မှို့စွန် ရပကြှကလြေးထဲ !ဒို့ရိုးရာ … အရကဆြိုင်! လေးမှာ အနီးနား ရပကြှကတ်ှကအေစ အကုနသ်ိနကြေ၏။ အရကဆြိုငအြား ဦးစီး လုပကြိုငသ်ူမှာ အသကြ ၃၄ နှစ်ခန့ြ သဲအိခိုင် ဆိုသော မိန်းမချောတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ အရကဖြှူဆိုင် ဆိုပမယေ့ြ ကိုယတ်ိုင် ခကြပြှုတ် ကြောလျှောထြားသော အမှည်းစုံလငစြှာဖြင့ြ ဘီယာနှင့ြ ရှှမပြါ တွဲဖကရြောင်းခွ ပေး၏။

သဲအိခိုငမြှာ အိမထြောငသ်ည် တဈဦး ဖြစ်ပြီး ပေါင်းသင်းဆကဆြံရေး ပါးနပသ်ဖြင့ြ အရကဆြိုငလြေးမှာ နညမေပြတ် အမြဲ စညကြားနတေော့သည်။ အထူးသဖြင့ြ သဲအိခိုင်၏ လှိုင်းထနသေော နို့အုံများနှင့ြ လမ်းလွှောကြ လိုကတ်ိုင်း တုနခြါနသေော ဖငသ်ားစိုငကြှီးများက ပုရိသ အပေါင်းအား ဖမ်းစားထားနိုင်၏။

” မသဲ … ဘီအီး တဈလုံးနဲ့ အခွိုရည် တဈလုံး ထပပြေးဗွာ ”

” အေးအေး … မောငတ်ိုး … အခွိုရညကြတော့ လိမျမောပြဲ ရမယန်ောြ ”

” မိသဲရေ … ငါတို့ မှင်းခွာရှကသ်ုပ် တဈပြဲ … ပေးဦးဟေ့ ”

” မှင်းခွာရှကကြ … ဒီနေ့ မရတာ ကိုမောငတ်င့ရြေ … မုနလြာခဉွသ်ုပလြေး … အားပေးလေ … ရှယ် သုပပြေးမှာပေါ့ ”

” အေးပါဟာ … မရှိတော့လည်း ရှိတာသာ သုပ် … ငရုပသ်ီး စပစြပလြေးနောြ ”

” အှန်းပါ … ကိုမောငတ်င့ရြဲ့ … ဒီဘကကြ ကိုသိန်းတို့ရော … အသုပ် မှာဦးမလား လကစြနဲ့ … တခါတည်း သုပမြလို့ ”

သဲအိခိုင် တဈယောကြ ဆိုငလြေးထဲ လှည့ပြတသ်ှားကာ ဖောကသ်ညမြွားအား လိုကမြေးနတေော့သည်။ စားပြဲထိုး ငှားပြနလြငွြ သားလောကြ အရှယလြေးများနှင့ြ လငဖြစ်သူ အောငကြှီးမှ သဝနတ်ိုကာ မူးရမ်းတတသ်ဖြင့ြ ထပမြခေါတ်ော့ပေ။ ဆိုင်၏ အနောကဖြကြ ပိုကဆြံရှင်းသော စားပြဲခုံလေးဘေးတွင် အကြောအြလှောမြွားနှင့ြ အသီးအရှတမြွား သုပရြန် ပြုလုပထြားသော ပန်းကနစြငလြေးပေါြ မှာထားသော အသုပမြွားအား ဆကတ်ိုကသ်ုပကြာ ဆိုငထြဲ သှားခပြေးလိုကပြှနသ်ည်။

ဆိုငထြဲ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း သူမ နောကပျိုင်းအလှအား ခိုးကြည့်ကြာ မကြစြိအရသာ ခံရင်း စိတကြူးဖြင့ြ ပစ်မှားနကြသေူများ အများကြီးရှိကြ၏။ သဲအိခိုငအြား နောကမြှကြည့်လြငွြ အပျို အရှုံးပေးရအောငပြင် ခန်ဓာကိုယကြ ဆှဲဆောငမြှု့ ရှိသည်။ ထိုသူများထဲတွင် တဈရပကြှကကြွောမြှ ဦးလှမောငမြှာ အဆိုးဆုံး ဖြစ်၏။ ဦးလှမောငမြှာ အသားမဲမဲ ဆံပငတ်ိုတိုကောကကြောကြ လကပြှငကြိုင်းကိုင်းဖြင့ြ ငှတေိုးပေးစားသော လူတဈယောကြ ဖြစ်သည်။

” သဲသဲ … အောငကြှီးရော ”

” မနကကြတည်းက တနကေုန် သောကပြှီး … အခန်းထဲ သနပြေေီလေ ”

” ညကြ … အခွနရေေော ”

” ဟင် … ဒီနေ့ည ဖဲဝိုင်း သှားမယဆြိုပြီး … သူ့သူငယခြငွြးတွနေဲ့ … ပြောသံတော့ ကြားထားတယ် … အိုးးး … လူတွနေဲ့ … မလုပန်ဲ့လေ … ကြှတ် ”

ဦးလှမောင် မှာ နောကဖြေး အိမသ်ာဘကြ သေးသှားပေါကပြှီး ဆိုငထြဲ ပြနအြလာ ခုံပေါထြိုငလြကြအြနထေားဖြင့ြ အိကားနသေော သဲအိခိုင် ဖငသ်ားကြီးအား ပြတသ်ပန်ေ၏။ မို့မောကသ်ော နို့အုံကြီးမှာ စားပြဲခုံပေါြ လကကြှေးထောကထြားသဖြင့ြ လကမြောင်းသား နှစ်ဖကပြေါတ်ငန်ကော စွင့ကြား နသေော ဖငသ်ားကြီးမှာ ထိုငခြုံပေါြ အိကားထွကန်ရသေည်။

” ခု … ငါ တအား ထနပြေီဟာ … ကြည့်ပြါလား … နင့လြင် … ညပိုင်း ဖဲဝိုင်းသှားရင် … ကောင်းမှာပဲ ”

ဦးလှမောငမြှာ တကယပြင် ရမျမကစြိတ် ထကြှကာ ပုဆိုးပြငဝြတသ်လိုနှင့ြ ခါးပုံစ ဖြညကြာ ပုဆိုး ရှေ့ခွမ်းအား ပေါငလြယ် လွှောကာ ပြလိုကပြှန်၏။

” အမလေး … ဦးတုတကြှီး ဟာကလည်း … ခိခိ … မနကကြမှ … သဲသဲ … ဂွင်းထုပေးထားတာကို … ပုဆိုး ပြနဝြတပြါဦး … ဆိုငထြဲ လူတွနေဲ့လေ ”

ပထမ တဈကြိမ် အလိုးခံပြီးကတည်းက စံခွိနမြှီ လီးပိုငရြှင် ဦးလှမောငအြား သဲအိခိုငမြှ နှစ်ဦးထဲရှိခွိန် ဦးတုတကြှီးဟုသာ ခေါတ်ော့သည်။ ငှသေိမ်း စားပြဲခုံလေးမှာ ဆိုငအြနောကဖြကခြှမ်းတွင် ရှိကာ ရုတတ်ရကြ ဆိုငထြဲမှ ကြည့်လြငွြ စားပြဲအောကပျိုင်းအား ဆေးလိပကြှငှော ဗငဒြိုင်းများဖြင့ြ ကာထားသဖြင့ြ ခါးတဝကလြောကထြိ မမှငရြပေ။ ထို့ကြောင့ြ ဦးလှမောငမြှာ အတင့ရြဲနတေော့သည်။

မနကပျိုင်း အမှည်း ခကြပြှုတရြန် အကူငှားထားသော မာမာ ဆိုသည့ြ ကောငမြလေး ပြနသ်ှားသညန်ှင့ြ သဲအိခိုငမြှာ ရချိုးပြီးခွိန် ဦးလှမောင် တဈခေါကြ ရောကလြာသေး၏။ မာမာ မှာလည်း အရကဆြိုငတ်ှင် မနပေေ။ အမှည်းများ ကူညီခကြပြှုတပြှီးသညန်ှင့ြ နေ့တွကယ်ူကာ သူ့အိမသ်ူ ပြနလြေ့ရှိသည်။

ဦးလှမောင် ရောကလြာစဉြ လငဖြစ်သူ အောငကြှီးမှာ မူးအိပန်သဖြေင့ြ နောကဖြေး ရဘေုံပိုငန်ှင့ြ ရချိုးနသေော သဲအိခိုငအြား လှတလြှတလြပလြပပြင် ထိုငကြှည့န်ေ၏။ ဦးလှမောင် ထိုငကြှည့န်သညေကြို မပြောသာသည့ြ အကြောင်းတရားကလည်း ရှိနပြနေသ်ည်။ သဲအိခိုငမြှာ အရကဆြိုငဝြငင်ှနှငေ့ြ လငမြယား ၂ ယောကြ မပူမပင် စားနိုငသ်ောလြည်း ခမွြးသာချင်စြိတ် များကာ ဖြတလြမ်းမှ လိုကတ်ော့သည်။ ၂ လုံး ၃ လုံး လောင်းကစားလုပရြာ တဖြည်းဖြည်း အကြှေးတငလြာ၏။

ကြှေးပူများ များလာရာ အရပထြဲ လှည့ပြတခြွေးကာ ပေးရင်း မနိုင်းမနင်း ဖြစ်လာတော့သည်။ နောကပျိုင်း ဦးလှမောငဆြီ ခွေးရာ အလှတခြွေးမရခဲ့ပေ။ လိုအပန်သေော ငှေ ၁၂ သိန်းအား ယဈမွိုးလိုငစြငအြား အပေါငထြားကာ ၁၅ ကပြတ်ိုးဖြင့ြ ခွေးယူလိုကြ၏။ ၅ လထိ အတိုး မသတန်ိုငပြဲ အတိုးအရင်းပေါင်းကာ သိန်း ၂၀ ကြောလြာစဉြ ဦးလှမောငဘြကမြှ လိုငစြငအြား အပြီးသိမ်းရနထြိ အသံထွကလြာတော့သည်။ သဲအိခိုင် တဈယောကြ ကငွြးထဲကြပထြဲ ရောကကြာ နောကပျိုင်း ဦးလှမောင် အလိုကြ လိုကလြွောခဲ့ရ၏။

ပထမဆုံး အကြိမမြှာပင် မွော့နအေောငခြံခဲ့ရာ လငဖြစ်သူ အောငကြှီးထကြ ကြီးမားတုတခြိုငပြှီး ဂေါလြီ ၃ လုံးပါသော လီးမဲကြီးအောကြ သတိလဈမတတ် ငယသ်ံပါအောင် အောကြာ အလိုးခံလိုကရြ၏။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများ ကြဲကာ ၃ ရကခြန့ြ ကြတ ကြတဖြင့ြ ကြိန်းစပန်သည်ေ။ ခုလည်း သူမ နောကကြွောဘကမြှ ထိုငကြှည့န်သေော ဦးလှမောငကြှောင့ြ ရအမှေနခြွိုးကာ ရလေဲထမီလေး လဲလိုကတ်ော့၏။

ထမီရငလြွားနှင့ြ သဲအိခိုင် နောကမြှ ကပလြိုကသ်ှားရာ အိပခြန်းထဲတွင် တခူးခူးဖြင့ြ ဟောကသ်ံများ ထွကကြာ အိပမြော ကနွသေော အောငကြှီးအား တွေ့လိုကရြသည်။ သို့သောြ ဦးလှမောင် တဈယောကြ ရမျမကစြိတ် ထကြှနသဖြေင့ြ အိပခြန်းပေါကမြှ သဲအိခိုင် ခန်ဓာကိုယအြား ကြည့်ကြာ ပေါငကြှားမှ လီးကြီးက ထောငမြတန်ေ၏။

” ကောငတ်ာနားက စောင့လြေ … ဦးတုတကြှီးရဲ့ … ကိုအောငကြှီး အိပန်တော ဟိုမှာ ”

သဲအိခိုငမြှာ လငတ်ောမြောင် အိပန်သညေကြို ခပတ်ိုးတိုး ပြောပြကာ နဖူးမှ ရစကေလြေးများ တဘကအြဟောင်းဖြင့ြ သုတရြင်း လှမ်းပြောနသည်ေ။ သဲအိခိုင် ဆံနှယမြွားက နောကကြွောဘကြ ဖြညခြလွိုကသ်ဖြင့ြ ခါးလာကထြိ စင်းကနွသည်ေ။ မကြန်ှာနှင့ြ ရငည်ှှန့မြှ ရစကေလြေးများ တဘကဖြှင့ြ အရငသ်ုတပြဈလိုကြ၏။ အစိမ်းရောင် အင်ျကြီလကပြှတလြေး ဝတန်စဉြေ လကမြောင်းအိုး ဖြေးဖြေးလေးကြားမှ လကန်ှဈဖကြ တိုးထွကလြာကာ နို့အုံများအား ညှဈခွခေံလိုကရြသည်။

” အိုး … ဟာကြာ … အဲလောကတ်ောင် မစောင့န်ိုငရြင် … လာလာ … ကောငတ်ာနား သှားစို့ ”

သဲအိခိုငမြှာ လငဖြစ်သူ နိုးလာလငွြ မိုးမီလောငမြှာ စိုးသဖြင့ြ ဦးလှမောင် ကြနပေစြရန်ေ ဂွင်းထု ပေးလိုကရြတော့သည်။

—————————————–

” ဝေါ ဝေါ … ဝုန်းးးး ဂြိန်းးးးး ဒလိန်းးးး ဝေါ ဝုန်းးးးး ဂြိန်းးးး …… ဝုန်းးးးး အုံးးးး ဒလိန်းးးး ……”

“အမလေး ”

သဲအိခိုင် တယောကြ ဆိုငတ်ံခါး ပိတရြင်း
စူးစူးဝါးဝါး အောဟြဈကာ အခန်းလေးထဲ ပြေးဝငလြိုကသ်ည်။ လငဖြစ်သူ အောငကြှီးမှာ ညနကတေည်းက ပိုကဆြံ ၂ သောင်း မရမက တောင်းကာ ဖဲဝိုင်း ထွကသ်ှားတော့၏။ သို့သောြ ကုတငပြေါတ်ှင် ပေါငကြားထိုငကြာ ပုဆိုးအား ပေါငလြယထြိ လွှောခရွင်း လီးကြီးအား ပြတသ်ပန်သေော ဦးလှမောင် ရောကရြှိနသည်ေ။ မနကပျိုင်းမှ ဂွင်းထုခိုင်းကာ အာသာမပြသဖြေင့ြ ညပိုင်း လိုးရန် ရောကရြှိနခွင်ေး ဖြစ်သည်။

” မိုးကြိုးတွေ ပစ်နတော … အရမ်းကြောကတ်ာပဲ ဦးတုတကြှီးရယ် ”

” မကြောကပြါနဲ့ … သဲသဲရာ … ဦးလေး ရှိနတောကို … လာထိုင် ”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ကုတငပြေါြ တငပြလှဲဝငထြိုငရြင်း ဦးလှမောင် ရငခြှငထြဲတိုးဝငကြာ ပေါငကြှားမှာ လီးကြီးအား စိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။ လီးကြီးမှာ နီညိုရောငသ်န်းနပြေီး တုတခြိုင် ထွားကြိုင်းလှန်၏။ ထိပဖြွားမှ ဒဈကြီးကော့နကော ဒဈဖူး နောကဖြကန်ှင့ြ ဘေးတဖကြ တခကြစြီတွင် လီးအရညပြှားအောကြ ဖုထဈနသေော အလုံးလေးများ မှငန်ရသေည်။ သဲအိခိုငတ်ဈယောကြ လီးကြီးအား ငုံ့ကြည့်ရြင်း တငပြလှဲထိုငန်ရောမှ ခွနှစ်ေဖကလြုံး ကုတငပြေါတ်ငကြာ ဦးလှမောင် ပေါငကြှားထဲ တိုးဝငလြိုကပြှန်၏။

ဦးလှမောငမြှာ ရငခြှငထြဲ တိုးဝငလြာသော သဲအိခိုင် ကိုယလြုံး ထွားထွားအား ပြေ့ဖကကြာ မကြန်ှာလေး ဆှဲမော့လိုကသ်ည်။ မကြခြုံးကောင်းကောင်း ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနင့ြ မကြန်ှာဝိုင်းလေး ပေါမြှ မကြဝြန်းနကကြှီးက တစုံတခုအား တောင်းဆိုနသညေကြို တွေ့မှငရြ၏။ ပါးပြငလြေးအား နမ်းရာ သဲအိခိုငမြှာ ဦးလှမောင် ကြောပြငအြား တင်းကြပစြှာ ပြနလြညဖြကတ်ှယလြိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပကြာ ထမီပေါမြှ ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား ဆုပကြိုငပြေးရင်း ကုတငပြေါြ အသာလှဲခပြဈ၏။ ကိုယလြုံးချင်ြး ထပကြာ အနမ်းမပကြပြဲ သဲအိခိုင် အင်ျကြီကြယသ်ီးများအား တဈလုံးချင်ြး ဆှဲဖြုတန်သည်ေ။

” အင်းဟင်း … ပြှတ် … ပလပ် ပလပ် ”

အင်ျကြီခွှတပြှီးသညန်ှင့ြ ပုခုံးသား ဖြေးဖြေးအောကြ မို့မောကြ ထွကကြာ နို့အုံကြီးအား မနိုငတ်နိုင် ထိန်းထားသော အသားရောင် ဘောလြီကိုပါ ထပမြံခွှတပြဈလိုကြ၏။ အနည်းငယ် အိတွဲနသေော နို့အုံကြီးထိပမြှ နို့သီးခေါင်း ပန်းရောငလြေး ၂ ခုက ခေါင်းထောငန်သည်ေ။

” အားပါး … လှလိုကတ်ာ … သဲသဲရာ … ပြှတ် ပြှတ် ”

ဦးလှမောငမြှာ နို့သီးခေါင်းလေးစို့ရင်း လကတ်ဖကကြ ဗိုကသ်ားလေးပြတကြာ ထမိနအြား ဖြညခြပြှီး ခွရင်ေးဘကြ တွန်းခွှတရြာ သဲအိခိုငမြှာ တင်းကော့နသေော ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား တခွမ်းဆီ ကြှပေးလိုကြ၏။ ဖြူဝင်းသော ဗိုကသ်ားလေးအောကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ မွော့ကြိုးလေးကြားမှ စောကမြှှေးလေးများ ထိုးထွကန်ကော အထဲမှ စောကဖြုတအြုံမှာ ဖောင်းကြှနသည်ေ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး ထပခြွှတရြာ အမှှေးပါးပါးလေးနှင့ြ အခေါင်းပေါကအြထကန်ား နီညိုရောင် အဖတလြေး ၂ ဖတ် လှနန်ပြေီး အဖုတအြကကြှဲကြောင်း အပေါြ၌ စောကစြိထိပ် အဆံလေးမှာ ပြူးထွကန်ေ၏။

ဦးလှမောင် ညာလကကြ စောကပြတအြုံအား လကဖြဝါးနှင့ြ အုပကြိုငကြာ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လကခြလယကြှေးပြီး ပြတဆြှဲကာ ခေါင်းထောငန်သေော စောကစြိအား ဖိကုတလြိုကပြှနသ်ည်။

” အ …… အဟင့ျ ရှီးးးးးးးး ”

နို့သီးခေါင်းလေး စို့လိုကြ စောကဖြုတကြလိလိုကန်ှင့ြ သဲအိခိုင် တဈယောကြ ရမျမကစြိတ် ထကြှနခွေိနမြို့ ဘေးနား ကိုယတ်စောင်း လှဲနသေော ဦးလှမောင် လီးအား ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငကြာ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ ဦးလှမောငမြှာ နို့စို့ရင်း ကြမ်းစားထားသော ပါးစပမြှာ အောကဘြကြ တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သှားနေ၏။ ဗိုကသ်ားလေးအား လွှာအပြားလိုကယ်ကကြာ ခကြပြေါကလြေးထဲ လွှာထိပထြိုးသှင်းကာ မှှပေေးလိုကပြှနသ်ည်။

“ဟူးးးး ရှီးးးး … ဦးတုတကြှီးရာ … အင်းဟင်း”

ခကြပြေါကလြေးအား ဘေးမှ ကနလြန့ဖြကြြ ထိုးဆှပေးရင်း သဲအိခိုင် ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြှားထဲ ဒူးထောငန်ရောယူကာ ပေါငခြှံအား ဆှဲဖြဲပစ်၏။ ပေါငဂြှတည့တ်ည့ြ ဆီးခုံးမှာစ၍ ဖငကြှားထိ အမှှေးများ ထိစပန်သေော စောကပြတအြုံကြီးအား လွှာဖြင့ြ ပင့ယ်ကတ်ော့သည်။

” အို့ … အာ …… ဟာ … ဘယလြိုလုပတ်ာလဲ … ဦးတုတကြှီးရယ် … အီးးးး အ အ …… ငရဲတွေ ကြီးကုနတ်ော့မှာပဲ … အဟင့ြ … မလုပပြါနဲ့လို့ဆို … ဟာ့ ရှီးးးးးးးး … အို့ အ အားးးး ”

အဖုတတ်ပြငလြုံး ပင့ယ်ကရြင်း ပြူးထွကန်သေော စောကစြိအား လွှာထိပဖြှင့ြ ကလောလြိုကရြာ သဲအိခိုင် ဖငကြှီး ကော့တကသ်ှားရ၏။ တနကေုန် အရကရြောင်းနသညေမြို့ ဆိုင်းသိမ်းခွိန် မိုးရှာလာသဖြင့ြ ရမချိုးရသေးပေ။ ဦးလှမောငမြှာ သဲအိခိုင် ပေါငကြှားမှ ခွှေးနံ့ သေးနံ့များအား မကမြကမြောမော ရှူကာ အဖုတကြို အားရပါးရ ယကပြေးနသည်ေ။ သဲအိခိုင် ဖငကြှီးကော့ကာ လူးလိမ့န်ရင်ေး အိပယ်ာခင်းများ ဆှဲလိုကြ နို့အုံ့အား ညှဈလိုကြ နှင့ြ အသံထွကြ ညည်းနတေော့၏။

ခဏအကြာ အဖုတထြဲမှ စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာကာ ဖငကြှီး မှောကတ်ကန်ပြေီးမှ အောကကြို ပြနကြလွာသည်။ အသကြးမွှင်းရှုကာ ထထိုငပြှီး ဦးလှမောင် ကြောပြငအြား ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားပြန်၏။

” ဟင့ြ ဟင့ြ … ဘာတွလေုပန်တောလဲ … အရမ်းခစွတ်ယကြှာ … ရှီးးးးးးးး … အရမ်းခစွတ်ယ် ”

တတွတတ်ှတပြှောရင်း ဒူးထောကထြိုငန်သေော ဦးလှမောင် ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လေးဖကကြုန်း၍ လီးကြီးအား ကိုငပြှီး စုပပြေးလိုကသ်ည်။ ဂေါလြီ ၃ လုံးနှင့ြ လီးအရညပြှား တလွှောကြ အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထနသေော လီးကြီးမှာ သဲအိခိုငပြါးစပထြဲ တဆကဆြကြ တုနန်ရှော၏။ သဲအိခိုငမြှာ ခေါင်းငုံ့ရင်း ဒဈဖူး အောကဖြကြ မေးသိုင်းကြိုး နရောလေးအား လွှာဖြင့ြ ထိုးကလိကာ လီးထိပအြား သှားဖြင့ြ မနာတနာလေး ကိုကပြေးလိုကသ်ည်။

” အားဟား … တောပြှီ တောပြှီ … သဲသဲရယ် … ရှီးးးး ပါးစပထြဲ ပြီးသှားလိမ့မြယ် … ထုတတ်ော့ … အီးးးးးး အင်းဟင်း ”

ဦးလှမောငမြှာ လေးဖကထြောကြ လီးစုပပြေးနသေော သဲအိခိုင် ပုခုံးအား ဆှဲထူပြီး ကိုယတ်ပတ် လှည့ကြာ ကုတငပြေါြ လေးဖကကြုန်းခိုင်း ပြန်၏။လေးဖကထြောကြ အနထေားနှင့ြ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုင် ၂ ခွမ်းအား ဖြဲလိုကရြာ ဖငဝြ နီညိုလေးက စူပြစူပြလေး ဖြစ်နရှောသည်။ ဖငဝြလေးထဲ တံတွေးထွေးခကြာ လကမြနှင့ြ ဖိထိုးလိုကပြှန်၏။

” အ … အဟင့ြ … ဘာလုပန်တောလဲလို့ … သိပအြဆန်းထွငတ်ာပဲကြာ … ရှီးးးးးးးးးး အင်း ဟင်းးးးး ”

ဖငပြေါကထြဲ လကမြဖိသှင်းရင်း စောကခြေါင်းဝထဲ ဒဈဖူး တေ့သှင်းရာ သဲအိခိုင် ဖငကြှီး မှှောကတ်ကလြာ တော့သည်။

” အမလေးးးး …… ဖြည်းဖြည်း … နာတယ် … အ ကြှတကြွှတ် ”

စောကရြညစြိမ့န်လေို့ တရဈချင်ြး ဝငသ်ှားပမယေ့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းထဲ ကြပန်တေော့၏။ လီးအရင်းထိ သှင်းကာ ခဏရပပြှီး ဖငဝြလေးအား ညာဘကြ လကမြလေးမှုတကြာ ဘယလြကဖြှင့ြ နို့အုံနှစ်ဖကအြား ညှဈပေးလိုကပြှနသ်ည်။

” အို့ … အ … အားဟား … အ ဟင့ျ … ရှီးးးးး ”

ညည်းသံလေးများ ပေးလာသဖြင့ြ လီးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထုတလြိုကရြာ အဖုတအြတွင်းသားများ လိပပြါလာ၏။ သဲအိခိုင် ခါးလေး ခွကကြာ စုပသ်ပန်ပြနေသ်ည်။ တဈခကြခြငွြး လိုးကာ ဖငပြေါကလြေးအား ထိုးဆှရင်း လီးအရင်းထိ ဇပကြနဲ့ ဆောင့ပြဈလိုကစြဉြ လီးအရညပြှားအား စောကခြေါင်း အတွင်းသား များက ခပစြီးစီး ညှဈပေးနေ၏။ တခကြတ်ခကြြ နာတယ် ပြောနပမေယေ့ြ ဦးလှမောငမြှာ မရပတ်ော့ပေ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။

လသေံမိုးသံနှင့ြ အတူ အခန်းလေးထဲ လီးဝငလြီးထွကသ်ံများ ညည်းသံများ ဆူညံနတေော့၏။ မနားတမ်းလိုးရင်း ဦးလှမောင် လီးကြီးမှာ စောငခြေါင်းထဲ တဒုတဒြုတန်ှင့ြ သှေးတိုးလာရသည်။ သဲအိခိုငမြှာလည်း စောကဖြုတထြဲ ဒဈကြီးမှ ခွိတဆြှဲနသဖြေင့ြ စောကခြေါင်း အတွင်းသား များက အလိုလွောကြ ညှဈပေးနမေိသည်။ ဦးလှမောငမြှာ ဖငဝြထဲ ထည့ထြားသော လကမြလေးအား ထုတကြာ သဲအိခိုင် ခါးလေးအား လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ စုံကိုငရြင်း အားရှိသလောကြ ဆှဲလိုးလိုကြ၏။

” အမလေးးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … ဦးတုတကြှီးရယ် … ဟုတတ်ယ် …… လိုးလိုး … အဟင့ြ ဟင့ြ … မညှာနဲ့ … သဲသဲ … ပြီးတော့မှာ … အို့ အ အားးးး … အဟင့ြ … ထွကြ ထွကြ … ထွကကြုနပြါပြီ …… အားးးး အားးးးး ”

သဲအိခိုငတ်ဈယောကြ အသံပေါင်းစုံ ညည်းရင်း ခေါင်းလေး ဘယည်ာရမ်းကာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြှီး ဦးလှမောင် လီးအား စောကပြတလြေးဖြင့ြ ညှဈထားလိုကသ်ည်။ လီးအရညပြှား ညှဈခံရသဖြင့ြ ဦးလှမောငမြှာလည်း အခကြြ ၂၀ ခန့ြ တရစပ် ဆှဲလိုးရင်း လရညမြွား ပန်းထည့ကြာ အထွဋထြိပ် ရောကသ်ှားတော့၏။ နောကဆြုံးတဈခကြြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးကာ စောကပြတအြုံနှင့ြ ဆီးခုံး ကပထြားရင်း သဲအိခိုင် ကြောပေါြ မှောကခြွ ပစ်လိုကသ်ည်။ သဲအိခိုငမြှာလည်း လေးဖကကြုန်းနရောမှ ဝမ်းလွားမှောကကြာ တအီးအီး ညည်းရင်း အနားယူနတေော့၏။

ထို့နောက့ြ ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ အဝတဟြောင်း တခုနှင့ြ ဦးလှမောင် လီးကြီးအား သန့ရြှင်းပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ထမိနန်ှင့ြ သူမပေါငခြှံအား သုတကြာ အခန်းပြငသ်ို့ ထွကရြင်း သေးသှားပေါကကြာ ခဏအကြာမှ ပြနဝြငလြာ၏။ ဦးလှမောငလြည်း နောကဖြေး အိမသ်ာဖကြ သေးသှားပေါကပြှီး အခန်းထဲ ပြနဝြငလြာရာ သဲအိခိုငမြှာ ကုတငပြေါြ မှေးနတေော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား စကားပြောရင်း ဦးလှမောငမြှာ နူတဆြကပြှီး ပြနသ်ှား၏။ ဘယခြွိန် အိပပြွောသ်ှားသည် မသိလိုကပြဲ မနကလြင်းသညန်ှင့ြ လငဖြစ်သူ အောငကြှီး အိမပြှနလြာကာ သူမ ဘေးနား အိပန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

အိပယ်ာထရာ နို့အုံများ ကြိန်းနတေော့၏ စောကဖြုတလြေးမှာလည်း ဦးလှမောင် လီးဒဏကြှောင့ြ နာကငွန်သေေးသည်။ အိပခြန်း ကြိုးတန်းပေါမြှ ဘောလြီတဈထည် လှမ်းယူပြီး မဝတတ်ော့ပဲ အင်ျကြီအပြ တဈထညအြား ဝတကြာ မကြန်ှာသဈရန် ထွကခြဲ့လိုကြ၏။ ရဘေုံပိုင် နား အရောကြ မနေ့က နောကကြွောမှာ ကြည့်န်သညေ့ြ ဦးလှမောင် အကြောင်း ပြနသ်တိရကာ စောကဖြုတထြဲမှ ဆဈကနဲ့ ခံစားမိလိုကပြှနသ်ည်။

မကြန်ှာသဈပြီး နာရီကြည့်တ်ော့ ဈေးဝယရြန် စောနသဖြေင့ြ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငကြာ လငဖြစ်သူ ဘေးနား ခဏပြနလြှဲလိုကြ၏။ ခဏအကြာ အကူခေါထြားသော မာမာဆိုသည့ြ ကောငမြလေး လာမှ ဈေးဝယ် ထွကခြဲ့တော့သည်။ ဈေးသို့ အသှား နောကကြွောဘကမြှ ကြည့်န်သလေို ခံစားရသဖြင့ြ လှည့ကြှည့ရြာ လငဖြစ်သူ၏ ထောလြာဂွီ ကားအုံနာအား တွေ့လိုကရြ၏။

” အောငကြှီးရော … သဲသဲ ”

” အိပတ်ုန်း ဦးစံ … သမီးက ဈေးလာဝယတ်ာ ”

သဲအိခိုင် လှည့ကြှည့သ်ညန်ှင့ြ အောငကြှီး ဆရာ ဦးအိုကစြံမှာ ကော့ထွကန်သေော ဖငကြှီးအား ကြည့်န်ရောမှ အကြည့်ရြှေ့ကာ စကားပြနပြှောနသည်ေ။

” အေးအေး … ကုနပျို့ရမှာ ၂ ညအိပ် ၃ ရကြ ကြာမယ် … အောငကြှီး ဂေါကကြှေးတွေ လာထုတရြင်း … အိမလြာခဲ့ဦး … ဒီနေ့နောြ ”

” ဟုတ် … ဆရာ ”

ဦးအိုကဆြံအား နှုတဆြကကြာ ဈေးဝယပြှီး ဈေးက ပြနလြာတော့ လငတ်ောမြောင် အောငကြှီးအား ထောလြာဂွီ ကုနရြကြောင်း ပြောပြလိုကြ၏။ အောင်းကြီးမှာ မယားဖြစ်သူ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ရမေိုးခွိုးကာ ထောလြာဂွီ မောင်းရန် ထွကသ်ှားတော့သည်။ မာမာနှင့ြ အမှည်းအတွကြ ခကြပြှုတ် ပြီးစီးကာ ရချိုးဖို့ စဉြးစားလိုကသ်ည်။ အိပခြန်းထဲ ကိုယတ်ပိုင်း မှနခြပြထြဲ သူမကိုယသ်ူမ ကြညရြင်း ခခြကြနဲ့ ရယမြိတော့၏။

မနကကြ ဈေးဝယရြာ ဘောလြီ မပါသဖြင့ြ အင်ျကြီခွှတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးမှာ ကြိန်းနပြေီး အရငထြကြ မို့မောကန်သညေကြို မှငန်ရသေည်။ ထမီရငလြွားရင် အောကင်ုံ့ကြည့်ရြာ စောကမြှှေးအုံအား မှငသ်ညန်ှင့ြ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းလေး ဖြစ်ပေါလြာရ၏။

မနေ့က ၅ ကြိမမြှှောကြ အလိုးခံခဲ့ရာ ဦးလှမောငမြှာ နို့အုံ နှစ်ဖကအြား ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ညှဈခွကော ဆောင့လြိုးသဖြင့ြ ခုထိ ဆီးစပလြေး အောင့န်တေုန်းပင်။ ရချိုး ပြီးသညန်ှင့ြ အသားရောင် ဘောလြီလေး ဝတရြာ စူထွကန်သေော နို့အုံအား အကုန် မဖုံးနိုငပြေ။ ဗီဒို အောကထြပမြှ အတွင်းခံဘောင်းဘီဝတပြှီးသညန်ှင့ြ ထမိန် အနကရြောင် ဗှောငလြေးနှင့ြ အင်ျကြီ ကိုယကြှပ် အဝါရောင် လကပြှတလြေး တွဲဝတလြိုကသ်ည်။ ဆံနှယမြွား ခေါင်းစည်းကြိုးလေးနှင့ြ စုခညွကြာ နောကကြွောဘကြ ပို့ထားလိုကပြှန်၏။ ဆိုငမြဖြင့သ်ေးပဲ အိမရြှေ့ တံခါးဖြင့ကြာ လငဖြစ်သူ ဆရာ ဦးအိုကစြံ နအေိမသ်ို့ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ လမ်းမပေါမြှ မသှားပဲ လမ်းကြိုလမ်းကြားမှ လွှောကရြင်း ဦးအိုကစြံ၏ ခွံရှေ့ ရောကလြာခဲ့၏။ လူရိပလြူခွေ ကြည့်ကြာ ခွံတံခါးဖြင့ြ ဝငလြာလိုကသ်ည်။

” ဟော … သဲသဲ … အောငကြှီး ပိုကဆြံ လာထုတတ်ာ ထငတ်ယ် … နောငဖြေးခန်းမှာ ဆရာအိုကစြံ ရှိတယ် … ဝငသ်ှားလိုကြ ”

” ဟုတ် … ဦးလေးမှိုင် … ကားထွကပြှီပေါ့ ”

” အေးလေ … အောငကြှီးတို့ အုပစြုက … သှားတာ ၁ နာရီလောကရြှိပြီ … ငါက ဘရိတလြေး ပြငန်လေို့ဟေ့ ”

တခွံလုံး တိတဆြိတန်ကော အငဂြငွခြထွားသော ထောလြာဂွီ ၂ စီးသာ ကနွတ်ော့၏။ သဲအိခိုငမြှာ ဦးမှိုငအြား နှုတဆြကပြှီး အိမမြကြီးထဲ မဝငပြဲ ဘေးမှ ကပလြွှောကလြာကာ နောကဖြေး အခန်းလေးရှေ့ အရောကြ တံခါးကစေ့ထားတာသဖြင့ြ တွန်းဝငပြှီး တံခါးဂကြထြိုးလိုကသ်ည်။ အထဲရောကတ်ော့ ဦးအိုကစြံမှာ စားပြဲခုံ ဘေးမှ ခုံတဈလုံးပေါြ ထိုငရြင်း ဘီယာသောကန်သညေကြို တွေ့မှငရြ၏။

သဲအိခိုင် ဝငလြာသညန်ှင့ြ ဦးအိုကစြံမှာ ထလာပြီး ခါးသေးကဉွလြေးအား ဖမ်းကိုငရြင်း ပါးပြငန်ှဈဖကအြား တရှှတရြှှတ် နမ်းရှိုကလြိုကြ၏။

” စောင့န်ရတောကြာပြီ … သဲသဲရယ် ”

” ဟင် … ဆိုငအြတွကြ အမှည်းတွေ ခကြပြှုတန်ရသေေးတာလေ … ဦးစံကလည်း … ပြီးတာနဲ့ ရမေိုးခွိုး ထွကလြာခဲ့တာ ”

စကားပြောပြီး ဦးအိုကစြံ ရငခြှငထြဲ တိုးဝငကြာ ပြနလြည် နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။

” တဈရကပြှီးတဈရကြ ပိုလှလာပြီး … ဖငကြှီးက ကော့ထွကန်တော … အောငကြှီးက မလိုးနိုငဘြူး ထငတ်ယ် ”

” အိုးးး … ဦးစံနောြ … တွေ့လိုကရြင် လူကို လိုးဖို့ပဲ စဉြးစားနတော … ဟှန့ြ … ဆိုငပြှနဖြှင့ရြ ဦးမှာနောြ … အခွိနမြရဘူး … ကိုအောငကြှီး ခေါကကြှေးတွေ အကုနထြုတပြှီး အကြှေးတွေ ဆပရြဦးမှာ ”

” အင်းပါ … အောငကြှီး ခေါကကြှေး … ၁ သိန်း ၂ သောင်းရယ် … ဟောဒီက သဲသဲဖို့ ၅ သောင်းရယ် … အားလုံး ၁ သိန်း ၇ သောင်း ထုတထြားပြီးသားပါ … ခုံပေါမြှာလေ … လာလာ ”

စကားပြောရင်း ဦးအိုကစြံမှာ ဘီယာသောကန်သေော စားပြဲခုံနား ခေါလြာလိုကြ၏။ စားပြဲခုံပေါတ်ှင် ၁ထောငတ်န် အထပလြိုကလြေးအား သရပငေန်ှင့ြ စီးထားသညကြို မှငန်ရသေည်။ ပိုကဆြံထုတအြား မှငသ်ညန်ှင့ြ သဲအိခိုင် မကြလြုံးများ အရောငတ်ောကလြာတော့၏။

” အာ့မို့ … ဦးစံကို ခစွန်ရတော … သိလား ခိခိ … လုပမြှာဖြင့ြ လုပ် … သဲသဲ တကယအြခွိန် မရလို့ ”

” ဘာလုပရြမှာလည်း … သဲသဲရယ် ”

” အာ … လိုးဖို့ … လိုးဖို့ပြောတာလေ … ဦးစံရဲ့ … သိသားနဲ့ … ဟှန့ျ ”

သဲအိခိုငမြှာ စကားပြောရင်း စားပြဲခုံ နှင့ြ ခပလြှမ်းလှမ်း အခန်းဒေါင့ရြှိ ကုတငပြေါြ တငပြလှဲ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ကိုယကြှပ် အင်ျကြီလေးခွှတကြာ အသားရောင် ဘောလြီခွိတအြား လကန်ောကပြှန် ဖြုတခြလွိုကပြှန်၏။ ထမိန် အထကဆြငအြား ဖြညခြရွင်း ပကလြကလြှန် လှဲရာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးအောကြ ဖေါင်းကြှနသေော စောကပြတအြုံမှာ ပေါငဂြှလေးထဲ ပြူးထွကန်သည်ေ။ ဦးအိုကစြံမှာ စားပြဲခုံပေါမြှ သောကလြကစြ ဘီယာခွကအြား အကုနမြော့ခကြာ ကုတငန်ား တိုးကပလြာရင်း သဲအိခိုင်၏ ကိုယလြုံးအလှအား စိုကကြှည့လြိုကြ၏။

” ဘာလို့ ကြည့်န်တောလဲ … ဟင့ြ … ဦးစံလည်း
ခွှတလြေ ”

” အားပါး … တကယကြို လှတယ် … သဲသဲရယ် ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဦးအိုကစြံမှာ ပုဆိုးကိုခွှတခြလွိုကရြာ လီးကြီး ပေါငကြှားထဲ အမှှောင်းလိုကြ ရမ်းခါနကော လဥ ၂ လုံးက တွဲလောင်းကနွတေော့သည်။ အမှှေးမွှငထြူသူမို့ ခကြအြောကန်ားမှ ဆီးခုံးပေါထြိ အမှှေးများ ထိစပန်ရော လမှှေးများမှာ လဥများဘေးနာထိ ပေါကရြောကန်သညေကြို မှငန်ရေ၏။ ဦးအိုကစြံ ကုတငစြောင်း ဝငထြိုငသ်ညန်ှင့ြ သဲအိခိုငမြှာ ကုတငအြောကြ ဆင်းပြီး ပေါငကြှားရှေ့ တည့တ်ည့ြ ဒူထောကန်ရောယူလိုကပြှနသ်ည်။ လီးကြီးအား လကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ ဂွင်းတိုကပြေးရင်း နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေး ဟကာ ပြှတကြနဲ့ ဆှဲစုပပြဈ၏။

ဦးအိုကစြံ လီးကြီးမှာ သဲအိခိုင် ပါးစပထြဲ ခဏလေးနှင့ြ မာထငလြာတော့သည်။ ဦးအိုကစြံ လီးကြီးကလည်း လငဖြစ်သူ အောငကြှီးလီးနှင့ြ ဘာမှမဆိုငပြေ။ ဦးလှမောင် လီးလောကြ မတုတပြမယေ့ြ အရှညမြှာ ၈ လကမ် ကြောကြွောလြောကြ ရှိ၏။ ရသလောကြ ပါးစပထြဲ မွိုကာ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ယကလြိုကြ ဆှလိုကြ လုပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။

” အမလေး … ကောင်းလိုကတ်ာ သဲသဲရာ … အီစိမ့န်ပြေီ … ခဏထုတ်ဦး … သဲသဲ စောကပြတလြေး ယကမြလို့ ”

ဦးအိုကစြံနှင့ြ သဲအိခိုငမြှာလည်း ၅ ခါလောကြ လိုးဖူးထားသဖြင့ြ တဈယောကအြကြိုကြ တဈယောကြ သိနကြေ၏။ ညဈတီးညဈပတ် တဈတဈခွခွ ပြောဆိုလိုးခွင်းကို သဲအိခိုင် နှစ်ခွိုကလြှသည်။ ဦးလှမောငန်ှင့ြ ဦးအိုကစြံ မတူသည့အြခကြပြင် ဖြစ်သည်။

” အင်း … စောကပြတကြှီးက … ဖောင်းကားနတော … ဘယလြောကတ်ောင် အလိုးခံချင်န်လေဲ … သဲသဲရယ် … ဦးစံ ယကပြှီးတာနဲ့ … လိုးပေးမှာပါ ”

ဦးအိုကစြံမှာ လီးမကြီးပဲ လီးတနအြရှညန်ှင့ြ ရမျမကသ်ှေး ကြှစသေော စကားလုံးများဖြင့ြ အခွိနကြှာကြာ ဆှဲလိုးနိုငသ်ညမြို့ သဲအိခိုင် စွဲနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ ငှကြေေး ပေးကမ်းသည့အြပြင် အလိုးသနသ်ူမို့ လငမြသိအောင် ခံနမေိ၏။ ဦးအိုကစြံကလည်း အပျို အအို မရှေးပဲ ငှနှငေ့ြ မွှားကာ သူလီးအား စွဲလမ်းသှားအောင် လိုးပေးတတသ်ည်။ အထူးသဖြင့ြ လငရြှိမယားများအား အများဆုံး ခေါလြိုးတတ်၏။ သဲအိခိုငအြား အောငကြှီး မလိုးနိုငမြှန်း သိ၍ ပိုကဆြံလာထုတတ်ိုင်း လီးအား မမှင် မှငအြောင် ပြကာ လမ်းကြောင်းခင်းထားပြီး လူချင်ြးရင်းနှီးလာမှ အပိုင် ခွုပလြိုးတော့သည်။

ဦးအိုကစြံ အားသာခကြမြှာ သူ၏ ထောလြာဂွီ ယဉမြောင်း သမားများအား အရကဖြိုးမှ လှဲ၍ ပိုကဆြံထုတမြပေးခွေ။ ယဉမြောင်းသမားများ၏ မယားများကို အိမခြေါပျိုကဆြံရှင်း ပေးကာ အခွင့ရြေး ရသညန်ှင့ြ တကလြိုးပစ်၏။ ယာဉမြောင်းသမား အများစုမှာလည်း လမ်းတွင် အခွိနကြုနကြာ မယားဖြစ်သူများ၏ အိမထြောငရြေး သုခအား ရကခြှားသာ ပေးနိုငသ်ည်။ လဈလပန်သေော ရကမြွားအား ဦးအိုကစြံထံ လာကုန်းနကြရေ၏။

ခုလည်း လငမြရှိခွိန် လီးစုပပြေးနသေော သဲအိခိုငအြား ကုတငပြေါဆြှဲတငကြာ ပကလြကအြနထေားနှင့ြ ပေါငန်ှဈခွမ်းဖြဲကာ စောကဖြုတအြား ကုန်းယကတ်ော့သည်။ သဲအိခိုင် စောကပြတမြှာ နှုတခြမ်းသားများ ဖောင်းကြှနပြေီး ရချိုးပြီးကာစ အနံ့သကကြင်းနသညေမြို့ ဦးအိုကစြံ တဈယောကြ တပြတပြှတန်ှင့ြ အားရပါးရ ယကပြေးနေ၏။ စောကရြညမြွား ရှှဲလာသညန်ှင့ြ တအုံလုံး လွှာအပြားလိုကြ သိမ်းယကကြာ စောကခြေါင်းထဲ လွှာထိပလြေးအား စုခွှနသ်ှင်းလိုကပြှနသ်ည်။

လွှာဖြင့ြ ထိုးမှှလေိုကြ စောကစြိအား ဆှဲစုကလြိုကမြို့ သဲအိခိုငဖြငကြှီး လထေဲ မှှောကတ်ကလြာကာ ပေါငတ်နမြွား တဇပဇြပ် တုနခြါလာရ၏။ စောကစြိထိပလြေးအား ဖိကိုကကြာ စောကခြေါင်းလေးထဲ လကခြလယသ်ှင်းပြီး အရညမြွား ထွကကြလွာသညအြထိ လကန်ှင့ြ လိုးပေးနပြနေသ်ည်။

” အားးး … အဟင့ြ ဟင့ြ … မခံနိုငတ်ော့ဘူး … ဦးစံရယ် … အမလေးးးး ရှီးးးးးးးးး …… ကြှတ် …… အ အားးးး အဟင့ြ ”

” ဘယလြိုနလေဲ သဲသဲရယ် … ကောင်းလားဟင် ”

စောကစြိလေးအား ဖိကိုကထြားရာမှ လှတကြာ ကော့ပြံနသေော သဲအိခိုငအြား မေးနတေော့၏။

” အင်း အင်း … ကောင်းတယ် … ကောင်းလှန်းလို့ … တကလြိုးပေးပါတော့ … ဦးစံရဲ့ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

” လိုးပေးမှာပေါ့ … သဲသဲရယ် … စောကပြတကြ ယှနပြေီလား ”

” လိုးပါတော့ဆို … ဦးစံရယ် … အ အမလေး … ဟုတတ်ယ် … စောကဖြုတကြ ယားနပေါပြီ … လီးကြီးနဲ့ လိုးပေးပါတော့ နောန်ောြ … အင်းဟင်း … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

သဲအိခိုင် ငိုသံပါလေးဖြင့ြ တောင်းဆိုမှ ပေါငကြှားထဲ စောကရြညမြွား ရှှဲကာ ဖေါင်းကားနသေော စောကပြတထြဲ လီးထိပ် တေ့ကာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

” ဗစွြ …… ဗှပ် … အားးးး …… အဟင့ြ … စွပ် ဘှတဘြှတ် … ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးစံရယ် … ကြှတ် … လိုးလိုး ”

” စောကပြတကြို ဖြဲထား သဲသဲ … ဦးစံ ပေါငထြမ်းပြီး လိုးမယ် ”

ဦးအိုကစြံ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ သဲအိခိုငမြှာ ပေါငန်ှဈချောင်း မှှောကကြာ ပုခုံးပေါြ ခွိတတ်ငပြှီး လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စောကဖြုတအြား ဖြဲပေးလိုကြ၏။ ဦးအိုကစြံမှာ သဲအိခိုငပြေါငန်ှဈဖကအြား ပုခုံးပေါထြမ်းကာ ဆောင့လြိုးပစ်သည်။ စောကခြေါင်းလေးထဲ အရှိနဖြှင့ြ ဝငလြာရာ လီးကရှညသ်ဖြင့ြ ဒဈဖူးမှာ သားအိမဝြ ဆောင့မြိတော့၏။ လီးအရင်းထိ ပစ်လိုးတိုင်း သားအိမကြှဲမတတ် ခံစားရသဖြင့ြ သဲအိခိုငတ်ယောကြ ခေါင်းလေးမော့ကာ အံကြိတခြံနရသေည်။ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈဖကမြှာ ဦးအိုကစြံ ဆောင့လြိုးတိုင်း လှုပခြါယမ်းကာ ကုတငပြေါြ အိကားသှားပြီး စောကခြေါင်းထဲ ဒဈဖူးက ခွိတဆြှဲနရော သဲအိခိုငတ်ယောကြ လီးအရသာ တွေ့လာတော့၏။

” ဆောင့ြ ဆောင့ြ … အင်း ဟုတတ်ယ် …… အ အားးးးး ရှီးးးးး … မှနမြှန် လိုး …… အမလေးးးး အင်းဟင်း …… လိုးစမ်းပါ ဦးစံရဲ့ …… အဟင့ြ ဟင့်ြ … သဲသဲ ပြီးချင်န်ပေါပြီဆို … အားးးး ရှီးးးးး ”

” သဲသဲ ယောကြွားလိုးတာနဲ့ တူလား … အင့ြ …… ဘှတဘြှတ် … ဦးစံလိုးပေးတာ ကောင်းလား ”

” ဟင့အြင် … ဘယတ်ူမှာလဲ … ဦးစံလီးက ရှညပြှီး အလိုးလည်း သနတ်ယ် … ကောင်း … ကောင်း တယ် … ကြိုကတ်ယ် … ဦးစံရဲ့ လိုးစမ်းပါ … အမလေးးး … ထွကြ ထွကြ …… အ အားးး …… ထွကပြှီရှင့ြ … အီးဟီး ကောင်းလိုကတ်ာ …… အင့ြ အင့ြ … အားးး အားးးး ”

ဦးအိုကစြံမှာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတန်သေော သဲအိခိုငအြား ကုတငပြေါတ်ှင် ဆှဲမှောကြ လိုကပြှနသ်ည်။ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈဖကအြား ဆှဲဖြဲကာ ဖငဝြလေးထဲ တံတွေး တခကြထြှေးခကြာ လီးထိအား ဖိထည့ပြဈ၏။

” အို့ … အမေ့ …… ဗွိ … ဗစြျ … အ အ ”

မှောကရြကဖြစ်သှားသော သဲအိခိုင်၏ နောကကြွောပေါြ ရှေ့ကိုယလြုံး မှောကခြကြာ ပုခုံးသားလေးအား နမ်းရင်း လီးအရင်းထိ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။ လီးအရညပြှား တလွှောကြ စောကရြညမြွား ရှှဲနသဖြေင့ြ ဖငပြေါကထြဲ ဗစွကြနဲ့ တိုးဝငသ်ှားတော့၏။ အိကားကော့ထွကန်သေော ဖငကြှီးအား တဘတဘြတဖြှင့ြ ဆောင့လြိုးရာ သဲအိခိုငတ်ဈယောကြ တအားအား ညည်းကာ ကုတငကြှမ်းပြငအြား လကန်ှဈဖကကြ တဘုံးဘုံး ထုရိုကန်ပြနေသ်ည်။

” အမလေးးးး …… အ အ … သပြေီ သပြေီ … ဖြည်းဖြည်းနောျ …… အားးးးးးး ”

ဦးအိုကစြံမှာ သဲအိခိုင် မခံနိုငပြဲ နာကငွစြှာ အောဟြဈနသညေကြို အရသာခံကြည့်ကြာ မနားတမ်း ပစ်ပစ်ဆောင့လြိုးပစ်၏။ ကြနပြေ အားရသညအြထိ လိုးပြီးမှ လီးအား ဖငထြဲမှ ထုတကြာ သဲအိခိုငအြား ပကလြကပြှနလြှန် လိုကတ်ော့သည်။ မကြရြညဝြဲနသေော သဲအိခိုင် မကြန်ှာလေးအား ကြည့်ကြာ မကြစြိတဖကြ မိတပြှနေ၏။ သဲအိခိုငမြှာ ဘာလုပရြမလဲ ရိပမြိလိုကသ်ည်။ ဦးအိုကစြံ မကြန်ှာပေါြ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် တကခြှရင်း စောကပြတန်ှင့ြ မကြန်ာ ကပပြေးလိုကြ၏။

ဦးအိုကစြံ စောကပြတအြုံအား ယကပြေးနစဉြေ မကြန်ှာရှေ့ထောငမြတန်သေော လီးအား ညာလကဖြှင့ြ ဖမ်းထိန်းကာ လီးတနပြတပြတလြည်း လွှာအပြားလိုကြ ယကကြာ ဒဈဖူးအား ဆှဲစုပပြဈသည်။ခပကြှာကြာလေး စိမလြိုးနိုငသ်ည့ြ လီးကြီးမို့ မကမြကမြောမော စုပပြေးနမေိ၏။ ခဏအကြာ ဦးအိုကစြံမှာ သဲအိခိုငအြား လေးဖကကြုန်းခိုင်းကာ ဖငတ်လှည့ြ အဖုတတ်လှည့ြ ခုတငတ်ဈခုလုံး လှုပခြါလာအောင် မီးပြင့မြတတ် နောကမြှ ဆှဲလိုးတော့သည်။ သဲအိခိုင် တယောကြ မှနသ်လောကြ အားပါသော လိုးခကြမြွားအား တအားအား ညည်းရင်း လီးအရသာ ခံနလေိုကြ၏။

ဖငပြေါကထြဲ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးစဉြ ဒုတိယ အကြိမ် စောကရြညမြွား ပန်းထွကခြဲ့ရပြနသ်ည်။ ဦးအိုကစြံမှာ စောကရြည် ပန်းထွကန်သေော စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ပြောင်းလိုးရာ ထိထိမိမိနှင့ြ တရစပ် လိုးနသဖြေင့ြ သဲအိခိုင် တဈယောကြ ကော့ပြံရင်း အံအောနတေော့၏။ အခကြြ ၅၀ ခန့ြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးပြီးမှ အံကြိတသ်ံနှငအြတူ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လရညမြွားပန်းထည့ြ၍ ဦးအိုကစြံ တဈယောကြ အထွဋထြိပ် ရောကရြှိသှားရသည်။

—————————————–

၅ ရကခြန့ြ အကြာ တဖြောကဖြွောကန်ှင့ြ မိုးဖြဲလေး ရှာနစဉြေ သဲအိခွို တဈယောကြ လငဖြစ်သူ ကားထွကသ်ှားရာ ပြနမြလာသဖြင့ြ ညပိုင်း ဆိုငသ်ိမ်းလငွြ ဦးအိုကစြံဆီ သှားမေးရန် စဉြးစားနသည်ေ။

” ရှှမတ်ဈလုံးနဲ့ … လကဖြကသ်ုပ် … ခဉွင်ံစပလြေး တဈပြဲ … ဟေ့ ”

သဲအိခိုင် တဈယောကြ ဆိုငထြဲက အောသ်ံကြောင့ြ အတွေးစလေး ပကြကြာ ငှေးသိမ်း စားပြဲခုံနား ထိုငန်ရမှေ လကဖြကသ်ုပရြန် ထရပလြိုကြ၏။ နေ့ခင်းကြောငတ်ောင် မလာစဖူး အလာထူးနသေူမှာ ဦးအိုကစြံ ဖြစ်နတေော့သည်။ တဈယောကထြဲတော့ မဟုတ် အသကြ ၅၀ ခန့ြ ရုပရြည် သန့သ်န့ြ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း လူတဈယောကြ အဖေါပြါလာခဲ့၏။ လကဖြကသ်ုပ် တဈပြဲနှင့ြ အရကတ်ဈလုံး ခပြေးရင်း လငဖြစ်သူ သတင်း မေးကြည့်လြိုကသ်ည်။

” ဦးစံ လာတာနဲ့ … အတောပြဲ … ညပိုင်း လာမေးမလို့ဟာ … ကိုအောငကြှီးတို့ ပြနမြလာ ကြသေးဘူးလား ”

” နောကြ ၃ ရကလြောကမြှ ရောကမြယ် ထငတ်ယ် … ကုနတ်ှပေို့ပြီး အပြန် … မိုး တအားရှာလို့ … ကားလမ်းတွေ ပကြန်တောဟ ”

အရကပြုလင်းနှင် အမှည်း ရောကတ်ာနဲ့ ဦးအိုကစြံနှင့ြ ပါလာသူမှာ ဖနခြှကထြဲ အရကြ ငှဲ့ကာ တရှိနထြိုး မော့ခပြဈ၏။

” အောျ … ဟုတ် ဟုတ် … ဒါနဲ့ … ဦးစံဖို့ … ဘီယာ ခပြေးရမလား ”

” ငါ မသောကပြါဘူး ဟာ … ငါ့ မိတဆြှကေို … လိုကပြှုစု ပေးတာ … နငန်ဲ့လည်း … မိတဆြကပြေးမလို့ … သူက ရနကြုနကြ ဟ … ကာစီနို့ရုံ ဖြင့မြလို့ … ငါတို့ မှို့မှာ … နရော ရှာတော့ … ဒီရပကြှကြ လေးကို သဘောကတွယ် ပြောလို့ ”

” သဲသဲ … နရော ရှာပေးရမလား … ပြဲခတော့ … များများလေး ပေးရမှာနောြ … ခခြြ ခခြြ ”

” သူနာမညကြ … လောဟုနတ်ဲ့ … လောင်းကစားပဲ လုပတ်တတ်ာ … ဒီမှို့မှာ လူခံ မရှိဘူး … နငကြ လောင်းကစား ဝါသနာပါတော့ … မိတဆြကပြေးတာ … နငလြည်း အကြိုးမယုတစြရပေါဘူးဟာ ”

” အံမယ် … အာမခံရဲနလေိုကတ်ာ … ဦးစံနဲ့ … အမွိုးလား ”

” ညီအဈကိုတွေ လိုပါပဲ … တူမကြီးရယ် … ဦးကို ကူညီနိုငမြယ် မဟုတလြား ”

ဦးအိုကစြံနှင့ြ သဲအိခိုင် စကားပြောနစဉြေ ဦးလောဟုနကြ ဝငပြှောလိုကြ၏။ ဘောစိမှန်း သိသညန်ှင့ြ သဲအိခိုင် တဈယောကြ အမူယာ ပြောင်းသှားရသည်။ ဒါမွိုးက ခွှတတေရြင် သချောပေါကြ ကြှမှန်ေး အတွေ့ကြုံရ သိရှိနေ၏။

” ဆိုငကြ လူပါးတယန်ောြ … ရပကြှကကြ လူစညရြဲ့လား ”

” အိုရြ … ဦးကလည်း … နေ့ခင်း ဘကမြို့ပါ … ညနစေောင်းတာနဲ့ … လာကြည့်လြိုကြ … ခခြြ ခခြြ ”

သဲအိခိုင် မှာ မကြဝြန်းရှဲကြီးများနှင့ြ ကြာပစ်ကာ ကြည့်ရြင်း ဟနလြုပ် ရယန်တေော့သည်။ အင်ျကြီအပါးလေးထဲမှ နို့အုံကြီး တုနခြါလာအောင် ပုခုံးကစားကာ လုပပြှလိုကြ၏။ ခုံပုလေးပေါြ ပေါငကြား ထိုငန်သေော ဦးလောဟုန် ပုဆိုး ထဲမှ တွဲကနွသေော လီးကြီးအား အနီးကပ် မှငန်ရော သဲအိခိုငမြှာ ဦးလှမောငကြလည်း ဒီရကြ အလာကြဲနသညေမြို့ ၅ ရကခြန့ြ အလိုးမခံရသဖြင့ြ သှေးသားဆန်ဒတို့ တောင့တ်နပြနေသ်ည်။ စကားပြောရင်း ဦးလောဟုန် လီးအား ခိုးကြည့်ကြာ ကာမစိတမြွား သိသိသာသာကြီး ထကြှနရေ၏။

မနကပျိုင်းက ဈေးဝယဖြို့ မာမာ ရောကလြာတော့ ပိုဆိုးသှားသည်။ ဆိုငအြတွကြ အမှည်းဟင်းလွာများ ကြောလျှောရြင်း နှစ်ယောကသ်ား လငကြှောင်း သားကြောင်း ပြောမိကြ၏။ မာမာကလည်း လူကြည့်တ်ော့ အေးတိအေးစကန်ဲ့ လငကြှောင်းသားကြောင်း ပြောပြီဟေ့ဆို တဈတဈခွခွ ပြောပြတတသ်ည်။ ဝကအြူချောင်းများ ကြောပြှီးသညန်ှင့ြ အိပခြန်းဘကြ မကြလြုံး ကစားကာ သဲအိခိုငအြား အောငကြှီး မမှငကြှောင်း စမေးလိုကတ်ော့၏။

” မမသဲ … ကိုအောငကြှီးရော … မမှငပြါလား ”

” အေးဟာ … ၂ ညအိပ် ဆိုပြီး … ၅ ရကျ ရှိပြီ ”

” ဒါဆို … မမသဲ … ဆာနရေောပေါ့ … ခိခိ ”

မာမာ တဈယောကြ ပြုံးစစမကြန်ှာလေးဖြင့ြ သဲအိခိုင် ပေါငကြှားထဲ ကြည့်ကြာ ပြောဆိုနသည်ေ။

” အမလေး ငါ့ကိုများ … နင့လြို မှတန်လေား … နငသ်ာ … စမ်းနိုင် ရှိနလကြေန်ဲ့ … မွိုးကြီး ကုန်းနလေို့ … မနှစ်က လငမြယား ကြဲမလို ဖြစ်တာ … ငါရှင်း ပေးလို့ ကောငမ် … ဟှန့ြ ”

” ကိုမွိုးကြီး လီးက ကြီးတဲ့ အပြင် … မာမာ့ ဖငရြော အဖုတရြော ယကပြေးပြီးမှ လိုးတော့ … စွဲတာပေါ့ … ခိခိ … မမသဲ လူ … စမ်းနိုငကြ အရကစြှဲသှားတော့ … လိုးရင်း အီးတပေါကပြဲ … အားကို မရတာ ”

မာမာကလည်း မဲ့ကာရှဲ့ကာဖြင့ြ သဲအိခိုငအြား ပြနပြှောနေ၏။ အမှနတ်ကယလြည်း မာမာ တဈယောကြ လထေိုးကြှတဖြာ လုပသ်ော မွိုးကြီး အိမသ်ို့ လဈရင် လဈသလို သှားသှား ကုန်းရာ လငတ်ောမြောင် စမ်းနိုင် မှာ သတင်းရသညန်ှင့ြ မူးရမ်းကာ လငမြယား ကြဲဖို့ထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုခွိန် သဲအိခိုငမြှာ စမ်းနိုင် ကြားသည့ြ သတင်းများမှာ မဟုတကြှောင်း အတင်း အာမခံကာ မာမာကိုလည်း မွိုးကြီးနှင့ြ ထပမြပကသ်ကဖြို့ ကူညီပြောဆို ပေးခဲ့၏။

” အံမယ် … ခုလည်း … စမ်းနိုင် ကားထွကရြင် … နင် ဘယသ်ှား ကုန်းနလည်ေး ဆိုတာ ငါမသိဘူး မထငန်ဲ့နောြ ”

” ဘယမြှသှားမကုန်းပါဘူးဟ … မမသဲကလည်း ”

” ဟင် … အဲတာဆို … ညည်းစောကပြတ် … လီးငတန်မှောပေါ့ … ခိခိ ”

” လငတ်ောမြောင် ခရီးထွကရြင် … ဗိုကကြ ထမင်းသာ ငတခြငွင်တမြယ် … စောကဖြုတတ်ော့ လီးအငတ် မခံဘူး … လာထား အာဘှားပေါ့ … ခခြြ ”

” အံမယ် … နင် ခုလည်း … ကုန်းနတောပေါ့ … တောပြါအေ … ဆိုငတ်ောင် မဖြင့သ်ေးဘူး … ကကြသ်ရေ ယုတတ်ယ် ”

သဲအိခိုင် ဟနလြုပပြှောနသေောလြည်း စိတထြဲက ကြညန်ူးနမေိတော့၏။ ဒီလို လီးနှင့ြ ဝေးနသေော အခွိနမြွိုးတွင် လီးကြောင်း အဖုတကြှောင်း မိုကမြိုကရြိုင်းရိုင်း ပြောတာမွိုး အကြားချင်ဆြုံးပငဖြစ်သည်။

” ဟာ … ဘာတွေ တွေးနတောလဲ … သဲသဲရ ……ငါ မေးနတောကို … ပြနမြဖြဘေူး ”

” ဟမ် … ဘာကိုလဲ … ဦးစံရဲ့ ”

သဲအိခိုငတ်ဈယောကြ မနကကြ မာမာနှင့ြ ပြောစကားများ ပြနတ်ှေးနရင်ေး ဦးအိုကစြံမှ သူမပေါငတ်နကြှီးအား ညှဈကာ မေးလိုကမြှ သတိပြနကြပလြာ၏။

” ဆိုင် ခဏ ပိတလြိုကဟြာ … ကိုလောဟုနကြ …ခဏ အနားယူချင်လြို့တဲ့ … ပြီးတော့ လူစီတဲ့ နရော ခွံဝင်း ကယွတ်ာမွိုး ရှာပေးထားတဲ့ … ရော့ ၁သိန်း ဒါက … မုန့ဖြိုး သူပေးထားတာ ”

” အို့ … ဦးစံက … သဲသဲကို အထငသ်ေးတာလား … ငှမကြေန်ာ တဈခုတည်းနဲ့တော့ … မခံဘူးနောြ ”

” ဟာ … သဲသဲကလည်း … အထငသ်ေးရင် သူပါသာ … တခွား သှားလည်း ရသားပဲ … ၁ သိန်းဆို ငယင်ယခြွောချော လေးတွေ … အများကြီးပဲ ”

ဦးအိုကစြံ၏ ထိထိမိမိ စကားလုံးများ ကြောင့ြ သဲအိခိုင် တဈယောကြ ငှိမကြသွှားရသည်။

” ခု … အဲဒီ လူကြီးကရော ”

” နောကဖြေး သေးသှားပေါကတ်ယ် … ဆိုငပြိတလြိုကဟြာ … ငါလည်း ဘေးက ရှိနမှောပါ … နင် ကြောကန်ေ မဆိုးလို့ ”

သဲအိခိုင် တဈယောကြ ဦးအိုကစြံ စကားနှင့ြ ရမျမကဆြန်ဒ လှုံ့ဆောမြှုကြောင့ြ စောကဖြုတထြဲက ယားသလိုလို ရှသလိုလို ဖြစ်လာကာ ရှကပြှုံးပြုံး လိုကတ်ော့၏။ ဆိုငတ်ခါး ပိတကြာ အိမရြှေ့ တံခါးပါ သော့ခတပြဈသည်။

သဲအိခိုင် တဈယောကြ လကတ်ှေ့တွင် အတောြ ကြိုးစားနရရှော၏။ ဦးလောဟုန် ဘယလြိုလူမွိုးလဲ သိချင်တ်ာမို့ ဦးအိုကစြံ ဘကကြို မကြန်ှာလှည့ပြှီး ဦးလောဟုနဘြကြ ဖငသ်ားကြီး ကော့ပြလိုကသ်ည်။ ဦးလောဟုနမြှာ ရှှမပြုလင်း ထဲမှ လကကြနွြ အရကမြွားအား ဖနခြှကထြဲ လကြ ၂ ဆဈခန့ြ ငှဲ့သောကကြာ တညတ်ညင်ှိမင်ှိမပြင် ကြည့်န်ပြနေသ်ည်။ သဲအိခိုင် တဈယောကြ စိတထြဲ ဒေါသလေးထွကကြာ ဦးအိုကစြံ ပေါငတ်နပြေါြ ခွထိုငရြင်း ဖငကြှီး ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် ပြတပြှလိုကြ၏။

ဦးအိုကစြံမှာ သူ့ညာဘကြ ပေါငပြေါြ ခွထိုငပြှတန်သေော သဲအိခိုင် အင်ျကြီ အောကန်ားစလေးမှ လကထြိုးသှင်းကာ ဘောလြီပေါမြှ နို့အုံနှစ်ဖကအြား ညှဈခွနသေည်ေ။ ဦးလောဟုနမြှာ လိုကကြှည့န်စဉြေ ဦးအိုကစြံ လကမြှာ အင်ျကြီအောကန်ားစမှ ပြနထြှကလြာကာ သဲအိခိုင် ပေါငတ်န် တုတတ်ုတအြားပြတသ်တပြေးနပြန်ေ၏။ သဲအိခိုငမြှာ ဘယလြကဖြှင့ြ ဦးအိုကစြံ ပေါငကြှားထဲ ဦးလောဟုန် မှငရြန် ပြတသ်ပပြေးပြလိုကသ်ည်။ ထိုစဉြ ခုံပုလေးပေါြ ထိုငန်သေော ဦးလောဟုန် ပုဆိုးကြားမှ ဆကကြနဲ့ လီးကြီး ထောငလြာသညကြို မှငလြိုကရြတော့၏။

သဲအိခိုငမြှာ ခုလို လုပန်မေိတာ မိန်းမပကြတ်ဈယောကလြို့ ဖြစ်နပြေီလား တွေးရင်း ရပလြိုကရြ ကောင်းမလား တွေးမိနသည်ေ။ ဆန်ဒတွကလေည်း ယောင်ျကြားနှစ်ယောကန်ှင့ြ တပျိုငထြဲ အလိုးခံချင်သ်ည့ြ စိတကြ ထကသ်န် နပြန်ေ၏။ အလကားတော့ မဖြစ်ခွေ ခု သူစိမ်း ယောင်ျကြား ၂ ယောကလြုံးမှာ သူမအတွကြ ငှတွင်ေးတမေို့ စောကဖြုတအြား အရင်းနှီး သဖြယ် သဘောထားလိုကတ်ော့သည်။ အဓိက မှာ ဦးလှမောင် ထံ ပေါငထြားသော ယဈမွိုးလိုငစြငအြား ပြနရြှေးယူရန် ဖြစ်၏။

မာထငန်သညေ့ြ ဦးအိုကစြံ လီးအား ကိုငရြင်း ပေါငတ်နပြေါြ ထိုငပြှတရြသည် အရသာမှာ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းလေးနှင့ြ ဘေးမှာ ထိုငကြှည့ြ နသေော ဦးလောဟုန် ဘာများ ထလုပလြိုကမြလဲဟု မွှောလြင့ခြကြကြ စိတလြှုပရြှားစရာ ကောင်းနပြနေသ်ည်။

ဦးအိုကစြံ လကတ်ဖကြ ထမိနအြောကန်ားစလေး မကာ ပေါငဂြှထဲ ရောကလြာစဉြ ဖမ်းတားပြီး အိပခြန်းထဲ သှားရန် ခပတ်ိုးတိုး ပြောပြလိုကြ၏။

” ဆိုငထြဲလိုးလို့ … လူမိကုနမြှာ … ဟှန့ြ ”

အခန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ သဲအိခိုငတ်ဈယောကြ ဆံပငမြွားအား ခေါင်းစည်းကြိုး တကြိုးဖြင့ြ စုခညွလြိုကြ၏။ ထမိန် ခွှတခြလွိုကသ်ညန်ှင့ြ ဘောလြီ အသားရောငဖြှင့ြ ဖုံးအုပထြားသော နို့အုံများနှင့ြ ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား မနိုငတ်နိုင် ထိန်းထားသော အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး ပေါလြာတော့သည်။

ဦးအိုကစြံရော ဦးလောဟုနပြါ ၂ ယောကသ်ား ငေးကြည့်န်ကြေ၏။ သဲအိခိုငမြှာ ဖငကြှီးလှုပကြာ ကုတငပြေါထြိုငရြင်း ဘောလြီခွိတ် ဖြုတရြာ အနည်းငယ် အိတွဲနသေော နို့အုံကြီး ဘှားကနဲ့ ထွကကြလွာသည်။ အတွင်းခံမခွှတခြင် ဦးအိုကစြံမှာ သဲအိခိုငဘြေးနား ကပထြိုငရြာ လီးကြီးအား ညာလကဖြှင့ြ ပြနလြည် ဆုပကြိုငထြားလိုကြ၏။ ဦးအိုကစြံမှာ သဲအိခိုင် နူတခြမ်းအား တေ့နမ်းကာ နို့အုံနှစ်ဖကအြား လကန်ှင့ြ အုပပြှီး ညှဈပေးနသည်ေ။ သဲအိခိုင် တဈယောကြ ဘေးတိုကအြနထေားနှင့ြ ဦးအိုကစြံအား လှတန်သေော ဘယလြကဖြှင့ြ သိုင်းဖကကြာ ခပပြှင်းပြင်း ပြနန်မ်းနေ၏။

ထိုစဉြ သဲအိခိုင် ဘယဘြကခြှမ်းအား ဦးလောဟုန် ဝငထြိုငပြှီး လကတ်ဈဖကကြ ပေါငကြှားထဲ တိုးဝငလြာပြနသ်ည်။ လကခြွောင်းလေးများက ပေါငအြတွင်းသားလေးအား ပြတသ်ပန်ရင်ေး စောကဖြုတပြေါြ ရောကလြာတော့၏။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီပေါမြှ အဆှခံရကာ စောကရြညမြွား ရှှဲနှစ်လာရသည်။ ဦးအိုကစြံမှာ နူတခြမ်းချင်ြး စုပပြေးနရောမှ သဲအိခိုငအြား ပကလြကလြေး လှနခြပြဈ၏။ သဲအိခိုင် ပကလြကလြေး ဖြစ်သညန်ှင့ြ အဖုတန်ိုကန်သေော ဦးလောဟုနမြှ အတွင်းခံအား ဆှဲခွှတလြိုကပြှနသ်ည်။ ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေး နှစ်ဖကကြှား စောကဖြုတကြှီးမှာ အရညလြဲ့နေ၏။

” အင်း … စောကပြတကြ ဖေါင်းကားနတော ယကြ
ပစ်ချင်စြရာကြီး ”

ဦးလောဟုနမြှာ သဲအိခိုင် ပေါငခြှကြားက အဖုတအြား ကြည့်ရြင်း ပြောနလေိုကြ၏။ သဲအိခိုငမြှာ ဦးလောဟန် စကားကြောင့ြ စိတလြှုပရြှား လာရ၏။ ခုမှ မှငဖြူးသော သူစိမ်းယောင်ျကြားမှာ သူမ အဖုတအြား ယကပြေးချင်သ်ညဟြု ပြောနသညေကြို ကြားလိုကရြသဖြင့ြ အားရကြနပြေ နပြနေသ်ည်။ ဦးအိုကစြံမှာ သဲအိခိုင် နို့နှစ်လုံးအား လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဆုပန်ယကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး ပြနစြုပန်ေ၏။ ခဏအကြာ သဲအိခိုင် နို့သီးခေါင်းလေး တဖကအြား စုပစြဉြ ဦးလောဟုန် မှာလည်း အဖုတအြား ငုံ့ယကတ်ော့သည်။

သဲအိခိုငတ်ဈယောကြ သူစိမ်းယောင်ျကြား ၂ ယောကမြှ နို့အုံနှင့ြ အဖုတအြား ပျိုငတ်ူ စုပယ်ကပြေးနရော ကာမ ဆန်ဒအထွတအြထိပသ်ို့ ရောကမြတတ် တကိုယလြုံး တုနခြါ သှားတော့သည်။ တခါမှ မရဘူးသော ကာမစည်းစိမလြေး ခံယူရင်း ခဏအကြာတွင် မထိန်းနိုငပြဲ စောကရြညမြွား ကော့ပန်းလိုကြ၏။ ကာမအရသာလေး အထွတအြထိပရြောကသ်ှားသဖြင့ြ မကြလြုံးလေး မိတ် ခဏ အနားယူကာ မကြလြုံး ပြနပြှင့သ်ညန်ှင့ြ ဦးလောဟုနမြှာ သဲအိခိုင် ပေါငန်ှဈဖကြ ဆှဲမှှောကကြာ ဒူးထောကြ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။ ဦးလောဟုန် ဆောင့ခြကြမြွားအား ခါးကော့ထိုးကာ ပြနဆြောင့ရြင်း တအားအား ညည်းနရပြေန်၏။

ဦးလောဟုနမြှာ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးရင်း စောကခြေါင်းထဲက လီးအား ထုတကြာ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားဖြင့ြ သဲအိခိုင် မကြန်ှာဘေးနားမှ လီးထိပအြား ပါးစပပြေါြ တငပြေးလိုကြ၏။ သဲအိခိုင် မှာ ဦးအိုကစြံ လီးထကြ တုတသ်ော ဦးလောဟုန် လီးအား နူတခြမ်းဟကာ ဆှဲစုပလြိုကတ်ော့သည်။ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ စုပန်ရောမှ လေးဖကထြောကစြုပပြေးပြန်၏။

ဦးလောဟုန် လီးအား လေးဖကထြောကြ ဖငဘြူးတောင်း ထောင်၍ စုပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဖငကြှီးများမှာ ဦးအိုကစြံ ရှေ့ ကော့ထွကန်တေော့၏။ ဦးအိုကစြံမှာ ကြည့်န်ရင်ေး သဲအိခိုင် နောကမြှ နရောယူကာ တခကြထြည်းဖြင့ြ လီးအဆုံးထိ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။

အားပါပါဖြင့ြ ပစ်လိုးသဖြင့ြ သဲအိခိုင် တဈယောကြ လေးဘကထြောကြ အနထေားနှင့ြ ရှေ့ကပသ်ှားရာ စုပန်သေော ဦးလောဟုနလြီးက သူမပါးစပထြဲ အရင်းထိ ဝငသ်ှားတော့၏။ ဦးလောဟုနမြှာ လီးအရညပြှား တလွှောကြ လညပြင်း ကြှကသ်ားများနှင့ြ ပြတတ်ိုကကြာ ထူးကဲသော အရသာလေး ရရှိလိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲ လီးအရငထြိ ဝငလြာသဖြင့ြ အခံရခကသ်ောလြည်း အဖုတရြော ပါးစပပြါ တပျိုငထြဲ အလိုးခံနရသေဖြင့ြ သဲအိခိုငမြှာ အရသာ ၂မွိုး ဒွနတ်ှဲ ခံစားနရေ၏။ ပါးစပထြဲ တင်းပြောငန်သေော လီးကြီးမှာလည်း စခွိနမြှီလှသည်။ သဲအိခိုင် လွှာဖြားလေးနှင့ြ ဒဈဖူးအား ကလိကာ လီးအား ပါးစပဟြပြီး မကမြကြ မောမော စုပပြေးနသည်ေ။

” အာဟား … ကောင်းလိုကတ်ာ သဲသဲရယ် ”

သဲအိခိုငမြှာ ပါးစပထြဲရှိ လီးထပအြား လွှာလေးဖြင့မြနားတမ်း ကလိပေးရင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပကြာ စုပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ ဦးလောဟုနမြှာ တရှီးရှီး စုပသ်ပရြင်း သဲအိခိုင် နောကစြိလေးကို ကိုငကြာ လီးအား ပါးစပထြဲ ဖိသှင်းပစ်၏။ သဲအိခိုင် တဈခကြပြွို့တကြ လာသဖြင့ြ ဦးလောဟုနမြှာ လီးကြီးအား ပါးစပမြှ ဆှဲထုတကြာ လီးတနန်ှင့ြ ပါးပြငလြေးအား တဘတဘြတ် ရိုကပြေးနသည်ေ။

ဖငသ်ားစိုင် ၂ ခွမ်း ကြားမှ တံတွေးများဖြင့ြ ပြောငလြဲ့နသေော စောကဖြုတအြား ဦးအိုကစြံ အဖုတ် အကြဲကြောင်း လေးအတိုင်း လီးထိပဖြှင့ြ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲ ပြီးမှ ဗစွကြနဲ့ ဆှဲလိုးပစ်သည်။ သဲအိခိုငမြှာ ရှေ့မှ ဦးလောဟုန် လီးကြီးအား မကြန်ှာ အနှံ့ အပြတခြံရင်း ဖငကြှီးကော့ကာ ဦးအိုကစြံ လီးကြီးအား အလိုးခံနတေော့၏။

” ဗစြျ ဗစြျ … အ အမေ့ …… ဘှတ် … အု ဝု … ဖူး ဖလူး … ဝူး ”

သဲအိခိုင် တဈယောကြ ပါးစပရြော အဖုတရြော တပျိုငထြဲ အလိုးခံရသဖြင့ြ ညည်းရာ အသံမထွကန်ိုငပြဲ တဝုဝု တဝူးဝူးနှင့ြ ပါးစပလြေးဖောင်းသှားပြီး အသကမြှနအြောင် ရှုနရသေည်။။ စောကခြေါင်းထဲတွင် ဦးအိုကစြံ လီးကြီး ဝငထြှကန်ရော ဦးလောဟုနမြှာ သဲအိခိုင် ပါးစပအြား လိုးရင်း နို့သီးခေါင်းများအား ခွပေေးနလေိုကြ၏။

ဖငကြှီး ရမ်းကာ ဦးအိုကစြံ လီးအား စောကပြတ် အတွင်းသားဖြင့ြ ညှဈကာ ခါးလေး ကော့ပေးလိုကပြှန်၏။ ဦးလောဟုနမြှာ တဟှတဟြှတ် သီးနသေော သဲအိခိုင်၏ ပါးစပထြဲမှ လီးအား ထုတကြာ ခဏ အနားပေးထား၏။ လီးကြီး ကြှတထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ သဲအိခိုငမြှာ အောကန်ှုတခြမ်းလေး ကိုကထြားရင်း မနားတမ်း လိုးနသေော ဦးအိုကစြံ၏ လီးအရသာအား ခံစားနတေော့သည်။ ခဏအကြာ ဖငကြှီး ထောငတ်ကလြာရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာ၏။

” ထွကြ ထွကြ … ထွကပြှနပြှီ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

ဦးအိုကစြံမှာ လီးကြီးအား ဆှဲထုတသ်လို ဦးလောဟုနအြား မကြစြပစ် အခကြပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ ဦးလောဟုနမြှာ သဲအိခိုင် ပြီးသှားသညကြို ကြည့်ရြင်း လီးအား ပြတသ်ပန်ရောမှ ဦးအိုကစြံနရောအား ဝငယ်ူကာ ဖငဝြလေး လီးထိပဖြှင့ြ တေ့ထားလိုကြ၏။

” ဟင် … ဖငကြို လိုးမလို့လား ”

” မဟုတပြါဘူး သဲသဲရဲ့ … စောကဖြုတကြိုပဲ လိုးမှာပါ ”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးအိုကစြံ ပူပူနှေးနှေး လိုးထားသော သဲအိခိုင် ဖငကြှားမှ စောကဖြုတအြား ဆောင့လြိုးတော့သည်။

” ဗစြျ … ဘှတ် ဘှတ် … ဇွိ ဇွိ … ဖြပ် ဘှတ် …… အ အားးးး ”

စောကရြညထြှကပြှီးကာစ မနားပဲ ထပလြိုးခံရသဖြင့ြ သဲအိခိုင် စောကဖြုတမြှာ လီးဝငသ်ှားတိုင်း တဇွိဇွိဖြင့ြ မှညန်ပြန်ေ၏။ သဲအိခိုင် ဖငကြှီးအား လမှှေးအုံ ဖိကပပြှတတ်ိုကရြင်း တွဲကနွသေော ဦးလောဟုန် လဥနှစ်လုံးက စောကဖြုတအြား ဆောင့လြိုးတိုင်း ရိုကမြိသဖြင့ြ အရသာ ထူးကဲစွာ ခံစားနရသေည်။

” ရှီးးးးး အ အားးးး …ကောင်းလာပြနပြှီ … အိုး ဒုကျခပဲ … ထပ် ထွကြ တော့မယ် ”

တအားအား ညည်းရင်း နောကပြှန် ဆောင့န်လေိုကရြာ ဦးလောဟုန် လီးမှာလည်း စောကခြေါင်းထဲ လီးအရညပြှား ယားယံလာပြီး သုတရြညမြွား ပန်းထည့လြိုကြ၏။ သဲအိခိုင် မှာလည်း ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြဈတော့သည်။

” ရှီးးးးးး အားဟား … ကောင်းလိုကတ်ာ သဲသဲရယ် ”

ဦးလောဟုနမြှာ လီးအား မခွှတပြဲ သဲအိခိုင် ဂုတသ်ားလေးအား ကုန်းနမ်းရင်း တွဲကနွသေော နို့အုံအား အောကမြှနှိုကကြာ သုံးလေးခကြြ ဆှဲဆောင့ပြဈရာ ဖငသ်ားစိုင် ကြီးများ တုနခြါ သှား၏။ သဲအိခိုငမြှာလည်း နုံးခွိပြော့ခွရင်ေး ဟင်းကနဲ့ သကပြှင်းခကြာ မကြတ်ောငလြေးများ စင်းကသွှားတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။