[ခပကြှမ်းကြမ်း ကြိုကသ်ူများအတွကြ]
အလယတ်န်းပြ ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောငမြှာ ရုပခြွောသည် ခန်ဓာကိုယလြည်းလှသည်။ အသကကြ ၂၅ နှစ်အရှယ် ဖြစ်သဖြင့ြ အလှတရားတို့ အစွမ်းကုန် ဖူးပြင့န်သညေ့အြရှယ် ဖြစ်သည်။ စေ့စပထြားသူ သတို့သားလောင်းနှင့ြ ဒီနှစ် နှရောသီ ကြောင်းပိတရြကတ်ှင် မင်ျဂလာဆောငရြန် စီစဉထြားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဆရာမလေး မင်ျဂလာဆောငမြည့ြ သတင်းကို တဈကြောင်းလုံးမှ ဆရာများသာမက ကြောင်းစောင့ြ၊ ကြောင်းသန့ရြှင်းရေးကပါမကနွြ နှမွောတသ စုပတ်သပသ်ပ် ဖြစ်ကြရသည်။
ဒီနေ့တော့ အပြငတ်ှင် မိုးဖြဲဖြဲလေး ရှာနသဖြေင့ြ ညနလေေးနာရီခွဲပြီ ဖြစ်သောလြည်း ဆရာမလေး တဈယောကတ်ည်း ကြောင်းခန်းထဲတွင် စာအုပမြွားကို အမှတခြှဈနသည်ေ။ ထို ပဉျစမတန်းအခန်းမှာ အဆောငထြဲတွင် အလယဖြကကြပြှီး တဈဖကတ်ှင် ကြကဆြူတောကြီးသာ ရှိသဖြင့ြ အတောပြင် တိတဆြိတန်ပသေည်ေ။
ဆရာမလေး မသကေအြောင် အမှတခြှဈနသညေကြို တိတတ်ဆိတ် ချောင်းကြည့်န်သေူ တဈဦး ရှိသည်။ ထိုသူကတော့ ကြောင်းဆောငတ်ှကေို သော့လိုကခြတရြင်း ဒီနရောသို့ ရောကလြာသော ကြောင်းစောင့ြ ကြှကကြှီး ဆိုသူပင် ဖြစ်သည်။
ကြှကကြှီးက အသကြ ၄၀ အရှယ် မုဆိုးဖိုကြီး ဖြစ်သည်။ တဈခါတဈရံ ကြောင်းဝင်းထဲတွင် သငတ်န်းဆရာမလေးများ ရှိခွိနတ်ှင် ဆရာမလေးများ၏ ဇာဘောလြီ၊ ပငတ်ီစသည့ြ လှန်းထားသော အတွင်းခံများကို ခိုးယူ၍ ဂွင်းထုလေ့ရှိသည်။ အခုတော့ တွေ့ပြီ။ စားနကြေ ကြောငဖြားကြီးနှင့ြ အပျိုမ ဆရာမ နုနုထွတထြှတလြေး ဒေါမြသကေအြောင်။
ကြှကကြှီးကလည်း ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောင် မင်ျဂလာဆောငတ်ော့မညကြို သိနသဖြေင့ြ မင်ျဂလာမဆောငခြင် သူ့မွိုးစေ့ကို ဒေါမြသကေအြောင်၏ ဗိုကထြဲ ထည့ပြေးရန် အကြိမကြှိမ် စိတကြူးယဉဖြူးသူ ဖြစ်သည်။ အခုမှငကြှင်းက ကြည့်ကြောင်းနသဖြေင့ြ တိတတ်ဆိတ် ချောင်းကြည့်န်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။
ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောငကြ ပိတထြားသော ပြတင်းပေါကန်ားမှ ခုံတန်းရှညပြေါတ်ှင် ထိုင်၍ အမှတခြှဈနသညေကြို ကြှကကြှီးက ပြတင်းပေါကြ သဈသားကြားမှ နီးနီးကပကြပ် ချောင်းကြည့်န်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ ယခငကြ မသိမသာမွှသာ ချောင်းကြည့်ခြဲ့ရသော ဆရာမလေး မသကေအြောင်၏ ဖငလြုံးကြီးများမှာ ယခုတော့ ဘေးတိုကမြကြ၊ ရှေ့မကြ အနအထေားဖြင့ြ တဝကြီး ရှုစားနရသေည်။
ပငတ်ီအရာလေးမှာလည်း အသားပြော့ပြော့ ကြောင်းစိမ်းထမီ တင်းတင်းလေးအောကမြှာ ထငရြှားလို့နသည်ေ။ ခါးနှဲ့လေးမှာ တင်းတင်းစည်းထားတဲ့ ထမီအထကဆြငစြလေးဟာလည်း ခါးသား ဖြူဖြူလေး တဈထွကလြို့ လှပနှဲ့ပြောင်းစွာနဲ့ တင်းယင်းလို့နသည်ေ။ ဗှောငထြမီပြော့လေးဖြစ်လို့ ဆရာမ မသကေအြောငရြဲ့ ခါးထဈခွငအြောကကြ ကားတကသ်ှားတဲ့ တငပြါးကြီးတွကေ တအားကို ရုန်းကနတ်င်းထွကန်တောပေါ့။
ကြှကကြှီးသည် ယခငကြ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း လှုပန်တတေသ်ော ဆရာမလေး မသကေအြောင်၏ ဖငကြှီးတွကေို ကြည့်ပြှီး မသကေအြောငကြို လှနစြှာစပယ်ှကြ ရင်းနှီးချင်န်ပြေီဖြစ်၍ အခွိနကြို စောင့ရြသညပြင် စိတမြရှညခြငွတ်ော့။
ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောင် ဝတထြားသော အင်ျကြီမှာ လေးထောင့ဇြကာကြကြ သေးသေးလေးများပါသော ဇာအင်ျကြီအပါးလေးကို တင်းတင်းလေး ဝတထြားခွင်းဖြစ်၍ အထဲက ဇာဘောလြီကို အထင်းသား မှငန်ရသေည်။ နောကကြွောလှ ဇာဘောလြီ ကြောပြငပြေါမြှ ပန်းကနုတလြေးများနှင့ြ တင်းနသေော ဘောလြီခွိတလြေးများကို တလကလြကဖြှင့ြ ပြတသ်ားစွာ မှငန်ရသေဖြင့ြ ကြှကကြှီး ကိုယ့လြီးကို ကိုငထြားမိသည်။
ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောင်၏ ဇာဘောလြီလေးက ကြပကြှပဝြတထြားသဖြင့ြ ကြောပြင် ဝင်းဝင်းလေးကလည်း ဘောလြီလှတသ်ည့ြ နရောတွင် အင်ျကြီပါးပါးလေးနှင့ြ တအားကပန်သည်ေ။ မသကေအြောင်၏ ကြောပြငအြလယမြှောင်းလေး တဈလွှောကြ၏ ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြစြီတွင် ဘောလြီကြိုးလေး နှစ်ချောင်းက တင်းတင်းလေး နဈဝငန်သညေကြို တွေ့နရသေည်။
ဆရာမလေး မသကေအြောငမြှာ တဈယောကတ်ည်း ရှိသညထြင်၍ နသောသလို ဖငကြော့ပြီး ထိုငန်ရော ခါးပတပြတလြညမြှာ လကြ ၄ လုံးစာမက ပေါန်သည်ေ။ ချောမှတသ်ေးသှယသ်ော ခါးလေး၏ အပေါတ်ှင် ဘောလြီအောကန်ားစ တင်းတင်းလေးက မှငကြှင်းကို ကာဆီးထားပြနသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆရာမလေး မသကေအြောငမြှာ အမှတခြှဈပြီး၍ ခုံတန်းရှညပြေါတ်ှင် ကြှကကြှီးဖကသ်ို့လှည့ြ၍ ထိုငကြာ အညောင်းဆန့လြိုကပြှနသ်ည်။
ကြှကကြှီးက ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို နီးနီးကပကြပကြှီး ပြတသ်ားစွာ မှငန်ရသေောလြည်း ဆရာမလေးမှာ ကြှကကြှီး ချောင်းကြည့်န်မှန်ေး မသိရှာပေ။ ထို့ကြောင့ြ စိတလြှတလြကလြှတ် အညောင်းဆန့န်သည်ေ။ မသကေအြောငကြ လကန်ှဈဖကကြို ဆန့လြိုကသ်ောအခါ ကြောင်းအင်ျကြီ ပါးပါးလေးက တအားတင်းသှားပြီး ဇာဘောလြီ ရငအြုံခွကပြေါကြ ပန်းကနုတလြေးတွေ ထင်းနအေောင် ပေါလြာသည်။
ဆရာမ မသကေအြောင်၏ အင်ျကြီရငထြပစြမှာလည်း တအားတိုသဖြင့ြ ဇာပါးလေး တဈထပတ်ည်းသာ ခံပြီး ဘောလြီလေးနှင့ြ မှငန်ရသေလို ဖြစ်နသည်ေ။ ဘောလြီရငအြုံခွကန်ှဈခွကြ အလယမြှ ခွိုင့လြေးအပေါတ်ှင် ပိတပြါးလေးက ရငသ်ားနှစ်အုံနှင့ြ တင်းနရော ဘောလြီအလယကြ ငှရေောငပြန်းစလေး ထိုးထားသညကြိုပင် ကောင်းစွာ မှငန်ရသေည်။
ဇာဘောလြီ ရငအြုံခွကပြေါမြှ ပန်းကနုတလြေးများမှာလည်း အရောငလြကလြကြ ဖြစ်နသဖြေင့အြလှနထြငရြှားစွာ မှငန်ရသေည်။ အခွုပဆြိုရသောြ ကြောင်းစောင့ြ ကြှကကြှီးမှာ ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောငအြား ဘောလြီလေးပဲ ဝတထြားပြီး မှငန်ရသေလို ဖြစ်နသည်ေ။
ဘောလြီအပေါသ်ို့ မို့လွှံထွကန်သညေ့ြ ဆရာမလေး၏ ရငည်ှှန့သ်ားလေးများမှာလည်း ရှှအေိုရောင် ဝင်းနပြေီး လုံးလုံးတင်းတင်းလေးဖြင့ြ ကိုငည်ှဈချင်စြရာ ဖြစ်နသည်ေ။ ငှရေောငလြကလြကြ ဆှဲကြိုးလေးကလည်း နို့နှစ်လုံးပေါြ အလယတ်ည့တ်ည့တ်ှင် ကနှဲ့ကလလွေး တငန်သည်ေ။ အဲဒီ နို့အုံတွကေို တဈကြိမလြောကဖြစ်ဖြစ် ဆရာမ၏ သတို့သားလောင်း မကိုငသ်ေးခင် ကြှကကြှီး ကိုငခြငွသ်ည်။ ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောင်၏ အသားဝင်းဝင်းဥဥတွကေို ကြှကကြှီး မှငန်ရပြေီဆိုတော့ ကြည့်ရြင်း ဂွင်းထုနမေိသည်။
ကြှကကြှီး စိတထြဲမှာတော့ ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောငကြို အတင်းဖမ်းခွုပထြားပြီး လိုးပေးနသည်ေ။ ဂွင်းထုရင်းနှင့ြ အရှိနတ်ကလြာသဖြင့ြ မထူးတော့ဘူးဟု ဆုံးဖြတကြာ အခန်းထဲသို့ အဝတအြစားတွေ ခွှတကြာ ကိုယလြုံးတီး လီးတန်းလန်းဖြင့ြ ဝငခြဲ့တော့သည်။
”ဟယ်.. အို.. ကိုကြှကြ.. ကြှကကြှီး.. ရှင်.. ရှင်.. အို..”
ဆရာမလေး မသကေအြောငကြတော့ ကြှကကြှီး လီးတနရြှညရြှည် မည်းမည်းကြီးကို မှငလြိုကရြလို့ ကြောကလြန့ြ တုနလြှုပသ်ှားပမယေ့ြ ကြှကကြှီးကတော့ သူ့လီးကြီးကို သူ့ရဲ့ စိတကြူးယဉြ နတသ်မီးလေးဖြစ်တဲ့ ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို ပြလိုကရြလို့ လီးက တအားပိုတောငလြာသည်။
”ဟဲ..ဟဲ.. ဆရာမလေးကို တဈခါလောကြ လိုးချင်လြို့… ခံပေးပါနောြ.. အဟဲ..ဟဲ..”
”အို.. ရှင်.. ထွကြ.. ထွကသ်ှားနောြ.. ကြှနမ် အောမြှာ…”
”သှောြ.. ဆရာမလေးကလည်း.. လီးနဲ့ စောကဖြုတ် ထည့လြိုးတာ ဘာမှမဆန်းပါဘူး… တဈခါလေးပဲ လုပမြှာပါ.. ငှိမင်ှိမလြေး ခံစမ်းပါ….”
”အို… ဖယ်… ကယ်.. ကယကြှပါဦးရှင်…”
ကြှကကြှီး ကြမ်းပြီ။ ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို ကြောင်းနံရံမှာ ကပတ်ှန်းထားပြီး နောကကြနေ ဆရာမ ဖငကြှားကို သူ့လီးကြီးနဲ့ ဖိထောကထြားပြီး ညှောင့ည်ှောင့ထြိုးနသည်ေ။ မသကေအြောငရြဲ့ နို့တွကေို ကိုငသ်ည်။
”အို.. ဖယ်.. ဖယန်ောြ.. လှှတ်.. ကြှနမြကို ဘာတွလောလုပန်တောလဲ.. အဟင့ြ.. ဟင့ြ…”
”အား.. မင်းဖငကြှီးက အိတင်းနတောပဲနောြ.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. နို့တွကလေည်း တင်းနတောပဲ…”
”အို.. လှှတ်.. ကယကြှပါဦး.. ဒီမှာ.. ကြှနမြကို မတရား ကငွ့န်ပေါတယ်.. အဟင့ြ.. ဟင့ြ..”
”အောလြေ.. မင်းအောလြည်း ဘယသ်ူမှ မကြားဘူး.. ခွံဝင်းက အကယွကြှီး.. ဟဲ.. ဟဲ…”
”အို့.. မယုတမြာနဲ့.. မကိုင်.. မကိုငန်ဲ့.. အ.. အ.. ဖယ်….”
ထမီစကပကြ အကြဲဝတထြားလို့ လှဈကနဲ မှငရြတတသ်ည့ြ ခွသလေုံး ဖြူဖြူတွကေ လှလှန်းသည်။ ဖငကြ ကြီးလှန်းသောကြောင့ြ ထမီစကပကြ ကြပန်ပြေီး ပေါငလြုံးနှင့ြ ဖငလြုံးတွတေောင် ပေါန်သည်ေ။ အကုန်းအကြတွင် လှဈဟတတသ်ည့ြ ရှှရငေအြစုံက ဖြူဖြေးလှန်းလှ၏။ အညိုရောငသ်န်းသော ဆံအုံထူထူ ဆံသားနုနုအောကကြ ဂုတသ်ားဖြူဖြူလေးက ကိုကခြငွစြရာ။ မသကေအြောငရြဲ့ အလှကိုယရြနံ့တို့ကို အနီးကပ် ခံစားလိုကရြတဲ့ ကြှကကြှီး တံတွေးတွေ မှိုခလွိုကသ်ည်။
မှနမြာဆနဆြန် ရငဖြုံးအင်ျကြီပါးကို ဝတဆြငထြားတဲ့ မသကေအြောငရြဲ့ ကိုယလြုံးက ကြှကကြှီးကို စိတပျိုကြှစသည်ေ။ အမွိုးသမီးက တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း ချောချောလှလှနဲ့ ဒေါငကြောင်းကောင်း ပေါငကြောင်းကောင်းနဲ့ ကြှကကြှီး အရပန်ီးပါး ရှိတယဆြိုပမယေ့ြ ခွနအြားဗလအရာမှာတော့ ကူလီကြှကကြှီးကြီးကို ဘယလြိုယှဉန်ိုငရြှာမညန်ည်း။
ဆရာမလေး မသကေအြောငရြဲ့ ရငစြိုငတ်ှေ၊ တငစြိုငတ်ှကေ အသားစိုငအြနုအခဲကြီးတွသော ဖြစ်ပြီး တင်းတင်းယင်းယင်း လှလှပပရှိပမယေ့ြ ခွနအြားကတော့ ကြှကကြှီးရဲ့ ပိနရြှညရြှည် ကြှကသ်ားမှှောင်းကြီးတွလေောကြ ထုတမြပေးနိုငပြါ။ ထိုအခါ ဆရာမလေးခငမြွာ ကြှကကြှီး၏ ဖိခွုပမြှုကို အံမတုနိုငရြှာပါပေ။
အမွိုးသမီလေး ရုန်းနလေိုကတ်ာမှ သူမ၏ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးပေါမြှ ဆှဲကြိုးလှလှလေးက တလကလြကန်ှင့ြ သူမ၏ ကြောပြငသ်ား ဝင်းဝင်း၊ ရငစြိုငမြှတမြှတကြှီးများနှင့ြ အပျိုင် ပနံရစွာ နှဲ့နှောင်း ခါရမ်းနလသေည်ေ။
ဆရာမလေး မသကေအြောငကြ အားစိုကပြှီး ရုန်းလလေေ သူမရဲ့ ဘယဖြကြ လကကြောကဝြတ် ဖြူဖြူလေးပေါကြ ရှှဖြေူဟန်းခွိန်း လကလြကလြေး၊ ညာဖကလြကကြလေးမှာလည်း ဒိုငခြှကကြို အောကထြားပြီး မိန်းကလေးဆနဆြန် ခပန်ှဲ့နှဲ့ ပတထြားတဲ့ ရှှနောရီလေး၊ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးပေါကြ တွဲလောင်းလေး ရမ်းခါနတေဲ့ ပလကတ်ီနမ် ဆှဲကြိုးလေး၊ မသကေအြောငရြဲ့ ညာဖကြ ခွသလေုံးသား ဝင်းဝင်းမှတမြှတလြေးအောကကြ ခွကငွြေးဝတ် ဖြူဖြူလေးမှာ ပတထြားတဲ့ ပလကတ်ီနမခြှကငွြေး လှလှလေး၊ စတဲ့ မသကေအြောငရြဲ့ ကိုယပြေါကြ တနဖြိုးကြီး အဆငတ်နဆြာလေးတွကေ သူမရဲ့ ခန်ဓာကိုယလြေးနဲ့အပျိုင် ခါရမ်း နှဲ့နှောင်းနတေော့သည်။
ဒီလိုဆိုတော့ ဆရာမလေး မသကေအြောင် ရုန်းလလေေ မသကေအြောငရြဲ့ ကိုယပြေါမြှာ ဆငယ်ငထြားတဲ့ ရတနာလေးတွကေ တို့လီတွဲလောင်းလေးနဲ့ ခါရမ်းလလေေ၊ ပိုပြီး မိန်းမဆန် နှဲ့နှောင်းတဲ့ ပုံစံလေး ပေါကလြလေေ ကြှကကြှီးစိတကြ ပိုကြှလလေေ ပိုပြီး ကြမ်းရမ်းလလေေ ဖြစ်နလသေည်ေ။
ကြှကကြှီး ကြမ်းတဲ့အခါ နှဲ့နှဲ့နှောင်းနှောင်း ဆရာမလေးက နို့အုံလေးကို လှည့လြှည့ပြှီး ရှောငန်တေော့ ကြောင်းအင်ျကြီ ပါးပါးကြပကြှပလြေးအောကကြ အထင်းသား မှငန်ရတေဲ့ ဘောလြီရငအြုံခွကြ တင်းတင်းလေးက လှုပတ်ုပလြှုပတ်ုပန်ဲ့ ခုနကြှှနတောကို ရှင်းရှင်းလေး မှငန်ရသေည်။ ဆရာမလေး မသကေအြောင် ရုန်းရင်း နို့တွတေုနတ်ာ တင်းတင်းဝတထြားတဲ့ ဘောလြီရငအြုံခွကကြပါ လိုကတ်ုနန်သည်ေ။ ခေါင်းခါခါ လညခြါခါနဲ့ဆိုတော့ မသကေအြောငရြဲ့ နားရှကကြလေးပေါကြ စိနန်ားကပလြေးကလည်း အရောငတ်လကလြကထြှကပြှီး မသကေအြောငရြဲ့ တဈကိုယလြုံးက တအားကို လှနတေော့သည်။
ထို့နောကတ်ော့ ကြှကကြှီးက ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောငကြို အင်ျကြီခွှတတ်ော့သည်။ တဖြုတဖြှုတန်ှင့ြ အင်ျကြီနှိပသ်ီးလေးတွေ ပြုတကြုနပြှီး ဆရာမ မသကေအြောင်၏ နို့တွေ ပေါလြာသည်။ ဆရာမက အတင်းရုန်းလွှင် ကြှကကြှီးက ဆရာမကို နံရံတွင် ဖိတွန်းထားပြနသ်ည်။ ဆရာမ၏ လညဂြုတလြေးကိုလည်း ကိုကခြဲထားသည်။
”ရှင်.. ရှင်.. အဟင့ြ.. ဘာဖြစ်လို့ ကြှနမ် အင်ျကြီတွေ လာခွှတန်တောလဲလို့.. အဟင့ြ.. ဟင့ြ..”
”လိုးမလို့… မင်းကို ငါလိုးမလို့… ဟဲ.. ဟဲ.. ငှိမင်ှိမခြံစမ်း…”
ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို အင်ျကြီခွှတပြှီးတော့ ဘောလြီနဲ့ ထမိနန်ဲ့ကို ဆကမြခွှတတ်ော့။ မသကေအြောင်၏ ဆံထုံးလေးကို ကြမ်းကြမ်းဆှဲပြီး မကြန်ှာလေးကို လွှာနဲ့ရကသ်ည်။ အခုတော့ ဆရာမလေး မသကေအြောငရြဲ့ ကိုယဟြနကြ ဇာဘောလြီလှလှလေးနဲ့ ကြောင်းစိမ်းထမိန် ဗှောငပြါးပါး တင်းတင်းလေးနဲ့ တအားကို လှနတေော့သည်။
ကြှကကြှီးက ဆရာမ မသကေအြောငကြို ခုံစောင်းမှာ တွန်းထားပြီး ကုန်းခိုင်းထားလိုကပြှနသ်ည်။ ထို့နောကမြှ ဇာဘောလြီလှတန်သညေ့ြ ကြောပြငသ်ားလေးများကို လွှာနဲ့ရကသ်ည်။ ဆရာမကို အတင်းခွုပထြားပြီး ကြောပြငသ်ား ခါးသားလေးတွကေို လီးတံကြီးနှင့ြ ထိုးကြည့်သ်ည်။ ထို့နောကတ်ော့ ဆရာမ မသကေအြောင်၏ ထမီကို အသာလှနပြှီး ပငတ်ီလေးကို အောကဆြှဲခလွိုကပြှီး သူ့လီးတံကြီးကို ဆရာလေး မသကေအြောင်၏ ပန်းဖူးလေးထဲသို့ မဆိုင်းမတွပင် ထိုးထည့လြိုကတ်ော့သည်။
ဆရာမလေး ရုန်းခွိနတ်ောင် မရလိုကပြဲ လီးကြီးက ရုတတ်ရကြ ဝငလြာသည်။ ‘ဗှှတ်’ ကနဲ အသံကြီးနှင့ြ လီးဝငသ်ှားပြီး ကြောင်းစောင့ကြှီးက နောကထြပ် ဆကထြိုးထည့လြိုကသ်ဖြင့ြ ဆရာမလေး၏ အဖုတထြဲမှ အပျိုမှေးလေး ပေါကပြှဲသှားပြီး သှေးတွေ ထွကလြာသည်။
”အား… အားး… ဟင့ြ.. ဟင့ြ.. နာတယ်.. နာတယ်… မလုပပြါနဲ့… ကြှနမြကို မလုပပြါနဲ့…”
”ဘာမလုပရြမှာလဲ မသကေအြောငရြဲ့… မင်း ယောကြွားမယူခင် လီးအရသာသိအောင် လုပပြေးတာ..”
လီးတဈဝကလြောကြ ဝငသ်ှားတော့ သှေးတွေ ထွကလြာသည်။ ကြှကကြှီး လီးကို အဆုံးထိ လိုးခလွိုကပြှီး မသကေအြောငရြဲ့ ကြောပေါြ မှောကခြကြာ ပုခုံးသားကို ဖြဖြလေးကိုကရြင်း နို့ကိုလှမ်းဆှဲကိုငကြာ မှနမြှနပြဲ လိုးလိုကသ်ည်။ လီးက အဖုတထြဲ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖြစ်နပြေီး လိုးရတာ ကောင်းလှန်းနသည်ေ။ ကြှကကြှီး ဘာမှမပြောဘဲ ဆကတ်ိုကြ နာနာလေး ညှောင့လြိုးလိုကသ်ည်။
ကြှကကြှီးလည်း ဆရာမ ဖြူဖြူချောချောလေးကို ပါကငဖြောကပြှီး တကလြိုးရသောကြောင့ြ စိတကြှိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ ပုံမှနအြတိုင်းဆို မသကေအြောငလြို လူကုံထံ မိန်းမချောလေးကို လိုးရနမြှာ များစွာသော အဆင့တ်ှေ လိုအပသ်ည်။
ပထမဦးစွာ တရားဝင် လိုးဖို့ဆိုလွှင် လကထြပဖြို့ ဆိုသညမြှာ ကြှကကြှီးလို အဆင့န်ှင့ြ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုင်။ ဆရာမလေး မသကေအြောငတ်ို့ အိမရြိပမြွှပင် နင်းဖို့မလှယ်။ ဒီလိုဥဈစာပေါ၊ ရုပခြွော၊ ပညာတတ် ကောငမြလေးမွိုးကို သှေးသားစပယ်ှကဖြို့ ဆိုသညမြှာ ကြှကကြှီးတို့လို လူမွိုးအဖို့ စိတကြူးယဉြ အိပမြကပြင် မမကဖြူးသော အခွအနေပင်ေ။ ထို့ကြောင့ပြင် အတွေးနှင့အြတူ ပိုထနလြာရင်း ပိုမိုအားထည့ကြာ ဆောင့လြိုးပေးနမေိသည်။
နို့လုံးလုံးလေးကို ကုန်းစို့ပြီး အခကြလြေးငါးဆယလြောကြ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့လြိုးလိုကရြာ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကခြငွလြာသဖြင့ြ အရှိနပြှနလြွှော့လိုကရြသည်။ ဆရာမလေး မသကေအြောငကြ နာလို့ အောပြမယေ့ြ ကြောင်းစောင့ြ ကြှကကြှီးက မညှာပါဘူး။ လီးတံကြီးကို အဆုံးထိ ထည့လြိုကပြှီး ဒဈလုံးကြီးကို ညှဈနသညေ့ြ ဆရာမလေး၏ အတွင်းသားတွကေို ဖီးယူနသည်ေ။ ကြှကကြှီးလည်း ဆရာမချောလေး မသကေအြောငကြို မုဒိမ်းကငွ့န်ရတောကြောင့ြ ထည့လြိုကတ်ာနဲ့ကို ပြီးချင်န်သည်ေ။ ဒါနဲ့ပင် မပြီးသေးအောင် အဆန်းထွငရြတော့သည်။
”ဟဲ့.. မသကေအြောင်.. ငါ့ မှင်းမလေး… သှားစမ်း.. ရှေ့ကနေ ကုန်းပြီး သှားစမ်း…”
”အို.. ဟင့ြ.. ဟင့ြ.. ရှင် ကြှနမြကို ဘာတွလောလုပန်တောလဲ…”
”ဖြန်းးးး… စကားမရှညန်ဲ့… မင်းနဲ့ မှင်းစီးတမ်း ဆော့မလို့….”
ကြှကကြှီးက ဆရာမ မသကေအြောင်၏ ဘောလြီကြိုး တင်းတင်းလေး နှစ်ချောင်းနှင့ြ ကြောပြငသ်ား ဝင်းဝင်းလေးကြားသို့ လကလြွှို၍ ကိုငဆြှဲထားလိုကပြှီး လီးထည့ရြကသ်ား တန်းလန်းပင် မှင်းစီးမညဟြုဆိုကာ လမ်းပတလြွှောကတ်ော့သည်။ တဈခါ ဘောလြီကြိုး တဈချောင်းကို မဆှဲတော့ပဲ ဆရာမလေးကို ကုန်းခိုင်းထားပြီး ဆံထုံးလေးကို ဆှဲထားတာကြောင့ြ ဆရာမ မသကေအြောငရြဲ့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးက မော့နပြေီး ဆှဲကြိုးလေးက တလှုပလြှုပ် ဖြစ်နသညေကြို မှငန်ရသေည်။
အဲဒီနောကတ်ော့ ဆရာမ မသကေအြောငကြို နောကကြနေ တဈခကြခြငွြး လိုးပေးရင်း အရသာခံနတေော့သည်။ ခါးနှဲ့ဝင်းဝင်းလေးပေါမြှာ တင်းတင်းလေး ရှိနတေဲ့ ဘောလြီခွိတလြေးတွကေ လကကြနဲ လကကြနဲ။ ဆရာမ မသကေအြောငကြို တဈခကြခြငွြး ဖီးခံလိုးနပေါပြီ။
”ဟဲ့… မသကေအြောင်… မင်းယောကြွားယူရင် ဒီလိုပဲ အလိုးခံရမှာ… အခု ပညာယူထား…”
”အဟင့ြ.. ဟင့ြ.. အီးးး.. ဟီးးး.. လူယုတမြာကြီး…”
ဆရာမလေးကတော့ ငိုပဲငိုနတေော့သည်။ ၅ မိနဈလောကြ လမ်းလွှောကပြှီးတော့ ကြှကကြှီးက ဆရာမ မသကေအြောငရြဲ့ ဘောလြီကို ခွှတတ်ော့သည်။ ဘောလြီခွိတတ်ှကေ တင်းနတေော့ လှယလြှယန်ဲ့ ဖြုတမြရပမယေ့ြ ကြှကကြှီးက ဒီလောကတ်ော့ ကြှမ်းပါသည်။ ‘ထောကြ’ ကနဲ ‘ထောကြ’ ကနဲ ဘောလြီခွိတတ်ှေ ပြုတကြုနပြှီး နောကတ်ော့ ကြှကကြှီးက ဆရာမလေး ဒေါမြသကေအြောငရြဲ့ ဘောလြီကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့သည်။ ဘောလြီခွိတတ်ှေ ပြုတကြုနတ်ော့ နို့ဖြူဖြူဝင်းဝင်းကြီးနဲ့ နို့သီးခေါင်းပန်းရောငလြေးကို လွှာနဲ့ ကလိပြီး ဆှဲစို့သည်။ တအအနှင့ြ ဆရာမလေး ခါးတွေ ကော့တကလြာသည်။
”အို… အဟင့ြ.. ဟင့ြ.. ဘာလို့ ကြှနမ် ဘောလြီတွကေို လာခွှတန်ရတောလဲလို့…”
”အဟဲ.. မင်းယောကြွားယူရင် နို့ကိုငခြံရမှာ.. အစမ်းပြပေးမလို့.. အဟဲ.. ဟဲ..”
ထို့နောကတ်ော့ ဆရာမလေးကို ထမီတွပေါခွှတ် တဈကိုယလြုံး တုံးလုံးခွှတပြှီး ဖကထြားကာ လိုးပေးတော့သည်။ ကြောင်းက စာရေး စားပြဲရှညပြေါတ်ှင် ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး ဆရာမရဲ့ လကကြလေးနှစ်ဖကကြို သူ့လကကြှီး နှစ်ဖကန်ှင့ြ လကခြွောင်းချင်ြး ဆုပကြိုငထြားကာ ရငခြငွြးအပ်၊ ပေါငခြငွြးယှကြ၍ သှေးသားချင်ြး ရင်းနှီးနတေော့သည်။
ဆရာမ မသကေအြောငရြဲ့ အသားစိုင် နုနုတင်းတင်းတွကေ ကြှကကြှီးရဲ့ တဈကိုယလြုံးနဲ့ ဝတလြဈစားလဈ အသားချင်ြး ပြတတ်ိုကမြိနတောကြောင့ြ ကြှကကြှီး သုတရြညတ်ှကေို မထိန်းနိုငတ်ော့ပါဘူး။ ဆရာမ မသကေအြောငရြဲ့ ပန်းဖူးလေးထဲကလည်း တအားဆှဲစုပန်တောကြောင့ြ ကြှကကြှီးရဲ့ သုတရြညတ်ှဟော ဆရာမလေး မသကေအြောငရြဲ့ အသဈစကစြကြ အပျိုသားအိမလြေးထဲကို အဆကမြပြတ် ပန်းထွကကြုနပြါတော့သည်။
ကြှကကြှီးကတော့ စိတကြူးယဉြ ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို တကယလြိုးရတော့ ထနပြှီး ပြီးသှား
ပမယေ့ြ မုဒိမ်းကငွ့ခြံရတဲ့ ဆရာမလေးကတော့ မပြီးသေးပါဘူး။ အရညစြို့စို့လေးသာ ထွကသ်ေးသည်။ ကြှကကြှီးလည်း အသှင်းအထုတတ်ောင် သိပမြလုပလြိုကရြပဲ ဒီတိုင်းပဲ ဖကထြားရင်း ပြီးသှားလို့ အသာလေး ငှိမန်လေိုကသ်ည်။ လီးပြော့သှားမှ ခွှတလြိုကပြှီး ငိုနတေဲ့ ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို အသာလေး ပြနထြူပေးပြီး အဝတတ်ှေ ပြနဝြတပြေးလိုကသ်ည်။
ဒါပမယေ့ြ ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို အဝတတ်ှေ ဝတပြေးနတေုန်းမှာပဲ အသံတွေ ကြားလိုကလြို့ သန့ရြှင်းရေးသမား ဘောကြီးနဲ့ သာဒငတ်ို့နှစ်ယောကြ အခန်းထဲ ရောကလြာကြပါတော့သည်။ ဘောလြီလေးနဲ့ ငိုနတေဲ့ ဆရာမ မသကေအြောငကြို မှငတ်ော့ အထာပေါကသ်ှားကြသည်။
”ဟ… ဘာတွတေုန်း… အဟဲ.. ဆရာမလေး… ကြုပတ်ို့လည်း ဝငမြယ်…”
”အို.. အဟင့ြ.. ဟင့ြ.. မလုပပြါနဲ့… မလုပပြါနဲ့.. အဟင့ြ… ဟင့ြ…”
မသကေအြောငကြို အင်ျကြီပြနခြွှတလြိုကတ်ော့ နို့ဖြေးဖြေးနှစ်လုံးက အကြီးကြီး။ နို့သီးခေါင်းလေးကလည်း ပန်းရောငသ်န်းနသည်ေ။ ခါးကသှယပြှီး ဗိုကခြေါကမြရှိသော အပေါပျိုင်း ကိုယလြုံးဖြူဖြူကို မှငန်ရတေော့ ကူလီတွေ တံတွေးမှိုခလွိုကကြှသည်။ ဆရာမလေး မသကေအြောငလြေးလည်း မိမိအပေါပျိုင်း ဗလာကငွြးနတောကို ယောကြွားတွေ ဝိုင်းကြည့်န်တောတွေ့တော့ နို့ဖြေးဖြေးနှစ်လုံးကို လကန်ဲ့ ပြနကြာလိုကသ်ည်။
ဆရာမလေး မသကေအြောင် ဘယလြိုပငင်ှင်းငှင်း နောကဆြုံးတော့ ဘောကြီးနဲ့ သာဒငတ်ို့က မသကေအြောငကြို တုံးလုံးပြနခြွှတပြှီး အားရပါးရ လိုးကြပါတော့သည်။ ဘောကြီးလိုးတာက တောတ်ောလြေး ကြာသည်။ ဆရာမလေး မသကေအြောင် တဈခွီပြီးသှားရသည်။ သုံးယောကလြုံး လိုးပြီးတော့ အချင်ြးချင်ြး တိုငပြငကြှပြီး ဆရာမ မသကေအြောငကြို ဒီနေ့ည ပြနမြလှှတတ်ော့ဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကကြှသည်။
ခါးသေးရငခြွီ မသကေအြောငကြို ဖငပြေါကလြေးထဲကိုလည်း ဝိုင်းလိုးပေးကြသည်။ အကြံနှင့ဖြစ်သော ကြှကကြှီးက ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို ဘောလြီပြနဝြတပြေးထားလိုကသ်ည်။ ကြှကကြှီးက ဆရာမ မသကေအြောငအြား ဒူးနှစ်ဖကထြောကခြိုင်းပြီး လကန်ှဈဖကကြိုပါ မှပြငေတ်ှင် ထောကခြိုင်းထားကာ လေးဖကထြောကြ ခွေးမလေးလို နခေိုင်းလိုကသ်ည်။
ထို့နောကြ ဆရာမ မသကေအြောင်၏ ဖငပြေါကလြေးထဲသို့ သူ့လီးကြီးကို တဆုံးထိုးထည့ထြားပြီး သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆရာမ မသကေအြောင်၏ ဝမ်းဗိုကတ်ှင် ယှကြ၍ ကပထြားလိုကသ်ည်။ သူ့လကန်ှဈဖကကြလည်း ဆရာမ မသကေအြောင်၏ နို့ဖြူဖြူတင်းတင်းကြီးနှစ်လုံးကို တအားကိုငထြားပြီး သူ့မကြန်ှာကိုလည်း ဆရာမ မသကေအြောင်၏ ကြောပြငဖြှူဖြူလေးပေါြ ကပထြားလိုကြ၊ ဆရာမ၏ လညကြုပဝြင်းဝင်းလေးကို ကိုကလြိုကဖြှင့ြ ပီပီပြငပြှငကြှီး မှင်းစီးနတေော့သည်။
ကြှကကြှီး၏ ကိုယလြုံးအလေးခွိနကြှီးက ဆရာမ မသကေအြောငပြေါသ်ို့ လုံးဝကရွောကန်သဖြေင့ြ ဆရာမ မသကေအြောငခြငမြွာ ထောကထြားရသော ပေါငလြုံးများ လကကြလေးများ တဆတဆြတ် တုန်
နသည်ေ။
”ဟဲ့.. မှင်း.. သှားစမ်း.. မသကေအြောင်.. အားး… အရသာရှိလိုကတ်ာ.. အားးး….”
”ကောင်းလိုကတ်ာ.. မင်းဖငထြဲ လီးထည့ထြားရတာက.. ငါစိတကြူးယဉဖြူးသလိုမွိုးပဲ.. အားးး..”
ဆရာမလေး မသကေအြောငကြတော့ ဘာမှမတတန်ိုငရြှာတော့ပဲ ဖငထြဲ လီးအထည့ခြံ၊ တကခြှစီးခံထားရပြီး လေးဖကထြောကရြကသ်ားလေးနှင့ြ တရှေ့ရှေ့ သှားနရရှောတော့သည်။ မသကေအြောင်၏ ဖငလြုံးကြီးတွကေ ကြှကကြှီးလီးကို တဈလှမ်းတိုင်း တဈလှမ်းတိုင်းမှာ ဖိဖိကြိတန်တောကြောင့ြ လီးတဈချောင်းလုံးကို အပျိုမချောချောရဲ့ ဖငလြုံးကြီး နှစ်လုံးကြားမှာ ဖိညှပလြှိမ့ခြံနရတေဲ့ ကြှကကြှီးမှာ ဖီးတွေ တအားတကန်သည်ေ။
”ဖြန်းးး.. ဖြန်းးး.. မှနမြှနသ်ှားစမ်း.. ငါ့မှင်းမ… ငါပိုဖီးတကအြောင် လုပပြေးစမ်း… အာာာာ…”
ဆရာမလေး မသကေအြောငခြငမြွာတော့ နို့လည်းအကိုငခြံရ၊ လညဂြုတကြလေးကိုလည်း ရိုကခြံရသည့အြပြင် ဘောလြီကြိုးတွကေိုလည်း ကြှကကြှီးက သူပြုတမြကအွောင် တဈခါတဈခါ လှမ်းဆှဲတတသ်ေးတာကြောင့ြ တအားကို နရခေကန်ရှောသည်။
ကြှကကြှီး ကိုယလြုံးကြီးကလည်း လေးလှသည်။ တောရြုံ အပျိုမလေးဆိုလွှင် ကြှကကြှီး တကဖြိလိုကပြါက မှပြငေတ်ှင် ပြားပြားဝပန်ပြေီး ထနိုငမြညပြင် မဟုတတ်ော့ခွေ။ ဆရာမ မသကေအြောငကြတော့ ဖြူဖြူတောင့တ်ောင့န်ဲ့ ဒေါငကြောင်းကောင်း အပျိုမလေး ဖြစ်တာကြောင့ြ ကြှကကြှီးရဲ့ အတ်တဘောကြီးကို သယထြားနိုငခြှင်း ဖြစ်သည်။
”ဟင်.. အခုတော့ မင်းရုန်းနိုငသ်ေးလားကြ.. ပြောစမ်း မသကေအြောင်.. ဟင်.. ရုန်းလေ.. ကောငမ်..”
ဆရာမ မသကေအြောင် ဝတထြားတဲ့ ဇာဘောလြီကြိုး တင်းတင်းလေး နှစ်ချောင်းကို မှင်းဇကကြှိုး ကိုငသ်လို ကိုငဆြှဲထားပြီး ကြှကကြှီး ဖငလြိုးနပေါပြီ။ မသကေအြောငရြဲ့ ဘောလြီလေးကလည်း ကြောလှဇာဘောလြီလေးဖြစ်လို့ ကြောပြငပြေါမြှာ မှငန်ရတေဲ့ ဘောလြီကနုတပြန်းတွကေ တောဝြငမြှင်းကုန်းနှီးအလား။ တင်းနတေဲ့ ဘောလြီခွိတလြေး တဈခုဆီတိုင်းကို အရသာခံစားကြည့်ရြင်း ခါးလေးကိုလည်း ကိုငပြှီးလိုး၊ နို့လည်း ကိုငပြှီးလိုး၊ ဘောလြီကြိုးတွေ ဆှဲပြီးလိုး၊ နည်းမွိုးစုံနဲ့ မသကေအြောငကြို ဖငလြိုးနတေော့သည်။
ယောကြွားတွကေို လီးတောငစြခေဲ့တဲ့ ဆရာမ မသကေအြောငကြို နို့ကိုငပြှီး ဖငလြိုးသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဖငကြို ဘယလြိုလိုးလိုး ပြီးခါနီးရင် လရညတ်ှကေို စောကဖြုတထြဲကိုပဲ ထည့သ်ည်။ မသကေအြောင်၏ အဖုတထြဲမှာလည်း ယောကြွား သုံးယောကရြဲ့ သုတရြညတ်ှေ ပြည့လြွှံနပြေီ။ ဆရာမ မသကေအြောငရြဲ့ နို့သီးနို့အုံတွေ ဖငဆြုံတွကေိုလည်း အားရအောင် ကိုငည်ှဈပြီး လိုးကြသည်။
”ဆရာမ.. ကုန်းစမ်းကြာ.. နောကကြနေ မင်းဖငကြှီးကို ကြည့်ပြှီး လိုးချင်လြို့..”
ဆရာမလေးကို ဖငကြုန်းခိုင်းသည်။ ဖငဖြှူဖြူကြီးကိုမှငတ်ော့ ကြှကကြှီးလီးက ပိုတောငလြာသည်။ ဖငတ်ုံးကို လကဖြှင့ရြိုကခြလွိုကရြာ တဖြန်းဖြန်းမှည်၍ ဖငခြါသှားသည်။ ဖငကြုန်းနတေဲ့ ဆရာမလေး ပေါငကြှားထဲ လကလြွှိုပြီး စောကပြတကြို ထပကြလိသည်။ စောကပြတကြောင်းသလောကြ ဖငလြည်း လိုးလို့ကောင်းသော ဆရာမလေးပင်။
ထိုလူလည်း မသကေအြောငရြဲ့ တငသ်ားကြီး နှစ်ခွမ်းကို ဖြဲကိုငပြှီး တဈခကြခြငွြး ဆောင့န်ရသေည်။ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း တလှုပလြှုပန်ဲ့ အရငကြတည်းက အိမသ်ာထဲမှာ ဂွင်းမှန်းထုခဲ့ရတဲ့ သူများမိန်းမဖြစ်တော့မယ့ြ ဆရာမလေးရဲ့ ဖငကြှီးကို အခုလကတ်ှေ့ လိုးနရပြေီဆိုတော့ အဲဒီကူလီလည်း အတိုင်းမသိအောင် စိတလြှုပရြှားနတောသည်။ ဖငကြှီးကြီးနဲ့ ဆရာမလေး မသကေအြောင် ကြောင်းမှာတော့ သူ့ကို လာကပသ်မွှ ဘဲတိုင်းကို ခါခခွဲ့ပြီး မာနကြီးခဲ့ပမယေ့ြ အခုအောကတ်န်းစား ကူလီယောကြွားကညသူ့ကို ဖငလြိုးတာတော့ အရမ်းဖီးတကန်သည်ေ။
”ဟဲ.. ဟဲ.. ငါတို့ရဲ့ မသကေအြောငလြေး ဖငလြုံးတွေ တဆတဆြတ် တုနန်ပြေီကြ..”
”ဆရာမလေးက ဖီးတကလြာလို့နမှော.. ကောင်းကောင်း လိုးပေးရအောင်…”
”ဆရာမလေးက လိုးလို့ဘကောင်းလိုကတ်ာကြာ… ဖငရြော စောကဖြုတရြော စီးနတောပဲ..”
”အေးဆေးပါ… ဒီတဈညလုံး ဝိုင်းလိုးပေးကြမှာပဲ….”
ထို့နောကတ်ော့ ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို ယောကြွားသုံယောကကြ အခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ် လိုးနကြပေါတော့သည်။ အခန်းထဲတွင် ဆရာမလေး မသကေအြောင် တဈညလုံး ကုနဆြုံးရတော့သည်။
နောကန်ေ့တွင် ဆရာမလေး မသကေအြောငအြား ကြှကကြှီးက စာသငန်ားခွိနတ်ှင် ကြောင်းဆောငပြကြကြှီးထဲသို့ခေါပြှီး သုံးယောကြ ဝိုင်းလိုးကြပြနသ်ည်။ တဈယောကယ်ောကြ တွေ့မညစြိုး၍ မသကေအြောငကြို အဝတတ်ှေ မခွှတတ်ော့ပဲ ကြောင်းဆရာမ ဝတစြုံလေးဖြင့သ်ာ လိုးကြတော့သည်။ ထိုညလည်း ဆရာမ မသကေအြောငကြို ကကြနွနပင် ကြိုးတုပလြိုးကြပြနသ်ည်။ နေ့တိုင်းပဲ ဆရာမ မသကေအြောငကြို ဝိုင်းပြီး မွိုးစေ့ထည့ပြေးကြတော့သည်။
ကြှကကြှီးတို့ လူစုလုပန်သဖြေင့ြ ဆရာမ မသကေအြောင်၏ နို့တွကေ ပိုကြီးလာပြီး ဘောလြီက ပိုကြပလြာသည်။ ရငဖြုံးလေးတွဝတေလြွှင် ပိုတင်းလာသည်။ ကြှကကြှီးတို့လည်း လိုးကောင်းကောင်းနှင့ြ တဈလနီးပါးပင် မသကေအြောငအြား ဝိုင်းဖြိုလိုကကြှရာ ဆရာမ မသကေအြောငမြှာ ကိုယဝြနရြှိသှားတော့သည်။
နောကလြတွငတ်ော့ နှရောသီ ကြောင်းပိတပြှီဖြစ်၍ ဆရာမလေး မသကေအြောငမြှာ မင်ျဂလာဆောငသ်ှားလတေော့သည်။ မင်ျဂလာဆောငပြှီး ၈ လကြောြ ကြာသောအခါ ဆရာမလေး မသကေအြောင် ကလေးမှေးသှားသညဟြူ၏။
ကလေးမှေးပြီးတော့လည်း ဆရာမလေး မသကေအြောငကြို ဆကပြှီးတော့ …….
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – မောငအြောငမြွိုး (မောငလြမ်းသရဲ)
pdf စာအုပ် download ဆှဲရန် ဒီကို နှိပပြါ။