အောစာအုပ်

စကလြှပကြေန်ဲ့ သရီးစီစီ (3CC)

မှဈပြငကြို ဖြတသ်န်းတိုကခြတလြာသော လေ အေးအေးကြောင့် ရချိုးရမှာ တွန့်ဆုတခြငွသ်လိုလို ဖြစ်သှားသည်။ နေ့လညခြင်းလည်းဖြစ် ရချိုးဆိပလြည်းမဟုတတ်ဲ့ ဒီနရောကို တောရြုံလူတွေ သိပမြလာကြပဲ ငါးမွှားသူ တဈယောကတ်လသော လာတတကြှသည်။ ဒါတောင် ငါးကသွည့် အခါမွိုးမှသာလာတတခြှင်းဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းဖြင့် ရစပေရြှိရာ ဆင်းလာခဲ့သည့် အောငမြင်းသိန်း တဈယောကြ ကုန်းအဆင်းလမ်းကလေးအတိုင်း တရှေ့ရှေ့ဖြင့် ဆင်းလာခွိန် မှဈရအစေပတ်ှင် စကလြှပကြြေ အကြီးကြီးတဈစင်းကို မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်။ ရထေဲတဈဝကြ ကုန်းပေါတ်ဈဝကြ တညရြှိနသေော စကလြှပကြေကြှီး၏ လှေဦးထိပန်ရောမှာ လူတဈယောကြ ထိုငန်တောကို မှငလြိုကရြသည်။ ဖြည်းဖြည်းမှနမြှနဖြှင့် လွှောကလြှမ်းလာရင် ရစပေန်ားသို့ ရောကလြာတော့ အဝတအြစားတွကေို ခွှတလြိုကပြှီး ကမ်းစပမြှ ကြောကတ်ုံးတဈတုံးပေါသ်ို့တငကြာ သဲပြငပြေါြ ထိုငလြိုကသ်ည်။

စကလြှပကြေထြိပတ်ှင် ထိုငန်သေောလူက ဖပြကြနဲ အောကသ်ို့ ခုနခြလွိုကသ်ည်။ မကြဝြန်းထောင့်မှာ ရိပကြနဲ လှုပရြှားမှုကို မှငလြိုကရြတော့ အကြည့်တို့ လည်း ဖပြကြနဲ ရှေ့လွားသှားကာ လှမ်းကြည့်လိုကမြိသည်။

“အို…. သူက ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ပါလား ကြည့်စမ်း”

ပေါငလြုံးဖြေးဖြေးတွထကြေ အမှေးတွကေ မဲနကကြောကလြိမစြှာဖြင့် ပေါကန်တော မှငလြိုကရြတော့ အောငမြင်းသိန်း စိတထြဲ ကလိကလိ ဖြစ်သှားသည်။ ဖြူဖြေးသော ဗိုကသ်ားခပြကြပကြပလြေးအောကကြ ဆီးစပန်ရောတွင် အမှေးတခွို့ ခပရြေးရေး ထိုးထွကြ နတော မှငလြိုကရြတော့ အကြည့်တို့က ထပမြံ၍ ခွာမရချင်သ်လိုလို ဖြစ်သှားသည်။

ရစပေသ်ို့ ခွဖြေားမှုပရြုံလောကြ ဆင်းလိုကပြှီး ဘရပရြြှ အသေးလေးကိုငကြာ မှဈပြငကြို ကြောခိုင်းပြီး ကမ်းစပရြှိ ကြောကတ်ုံးတဈတုံးပေါြ ခွတဈေဘကတ်ငလြကြြ ခန်ဓာကိုယကြို ငုံ့ကိုင်းကာ ခွထေောကကြို ခွေးတွန်းနသည်ေ့ ထိုသူ့ကို စူးစိုကစြှာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုကသ်ညိ။

လကမြောင်းကြှကသ်ားများက ကိုယခြန်ဓာကစွလြဈသော ယောင်ျကြားအများစုပုံစံအတိုင်း လကမြောင်းကြှကသ်ား အဖုအဖောင်းလေးက ခွေးတွန်းလိုကတ်ိုင်း တင်းကနဲ ထင်းကနဲ ဖြစ်သှားသည်။

ခွေးတွန်းနရောမှ လှမ်းကြည့်လိုကသ်ည့် ထိုသူ့ မကြဝြန်းများနှင့် ဆုံတွေ့ခိုကြ လှဈကနဲနအေောင် ပြုံးပြလိုကသ်ညိ။

“နေ့ခင်းကြီး ရလောခွိုးတာလား…. ဟိုဘကဆြိပ် ဘာလို့ သှားမခွိုးတာလဲ”

ခပသ်ှသှ ထွကပြေါလြာသည့် အမေးစကားကြောင့် အောငမြင်းသိန်း မကြန်ှာပြငပြေါြ အပြုံးရိပတ်ခွို့ ထငဟြပလြာပြီး….

“အလုပကြ ဒီနေ့နားတာရယ်…. အိမမြှာ ရမလောတာရယကြှောင့် ထွကလြာတာ… ဒီနားကြ တဈယောကထြဲ လှပလြှပလြပလြပ် နလေို့ရတယဆြိုပြီး ဆင်းလာတာ….”

“အခုကြ ကိုယရြှိနတေော့ မလှပလြပတ်ော့ဘူးပေါ့ ဟုတလြား….”

ပြနမြေးလိုကသ်ော လသေံမှာ ရင်းနှီးမှု အရိပအြယောငတ်ခွို့ ပါဝငမြှန်း သိလိုကပြမေဲ့ အောငမြင်းသိန်း ရယကြွဲကြဲဖြင့် လုပန်လေိုကကြာ ရထေဲဆင်းဖို့ ပြငလြိုကသ်ည်။

“အား…. အေးတယဟြ…”

ခွဖြေားထောကြ ရထေဲဆင်းလိုကခြွိန် အေးကငွသ်ော အထိအတွေ့ကြောင့် ခပတ်ိုးတိုးလေး ရရှတေလြိုကသ်ည်။

“အပေါကြနကြည်ေ့ရင် ဒီအောကကြို မမှငရြဘူးနောြ.. အရငကြ ဒီသောငပြှငပြေါြ မှပေဲတွေ ဘာတွေ စိုကကြှသေးတယ်…. အခု ဘာလို့လဲမသိဘူး မစိုကကြှပြနဘြူး…. ကိုင်းပငတ်ှကလေည်း မှငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ တောထနသလေို ဖြစ်နတေော့ တောရြုံလူတွကေ ဒီနားရချိုးဆင်းမလာကြဘူး…. ငါလည်း သချော စိတလြှတကြိုယလြှတ် ခွိုးချင်လြို့ ဒီဘကလြာခွိုးတာ…”

ခွေးတွန်းရင်း ပြောလိုကသ်ည့် စကားသံကြောင့် အောငမြင်းသိန်း နောကသ်ို့ လှည့်ကြည့်လိုကကြာ…

“ဟုတတ်ယ်… ဒီဘကကြ လူတော့သိပမြလာဘူး…. ရမနေောကြ စိတမြနောကတ်ော့ ခွိုးလို့ ပိုကောင်းတာပေါ….”

အောငမြင်းသိန်းက တရှေ့ရှေ့ဖြင့် ရထေဲဆင်းသှားကာ ခါးလညလြောကြ ရောကသ်ည့်အခွိန် ရထေဲ ငုပခြလွိုကသ်ည်။ အောငမြင်းသိန်း ရစေိမန်သည်ေ့နရောနှင့် ကမ်းစပကြ ဘာမှဝေးသညမြဟုတ်… ရထေဲသို့ ပခုံးမှုပထြားလကြြ ရစေိမန်ရောမှ ကမ်းဘကသ်ို့ လှမ်းကြည့်လိုကသ်ည်။ စကလြှပကြေကြို ကြောပေးလကြြ သူရချိုးနသည်ေ့ဘကြ မကြန်ှာမူကာ ခွေးတွန်းနသည်ေ့ ထိုသူ့ကို အောငမြင်းသိန်း ရထေဲမှနေ သချောစူးစိုကကြှည့်လိုကသ်ည်။ ဖြူဖြူဖြောင့်ဖြောင့် ဘောင်းဘီတိုကပကြပဖြှင့် ထိုသူရဲ့ ပုံစံကို စိတဝြငတ်စားဖြင့် ကြည့်နရင်ေး အကြည့်တို့က ထိုသူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီခွကြားဆီ အကြည့်ရောကသ်ှားခွိန်

“ဟင်….”

ထိုသူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီတို ဘေးဘကပြေါငခြှံနားမှ ထိုးထွကလြာသော အရာဆီသို့ စိတဝြငစြားစွာဖြင့် စူးစိုကကြှည့်နရင်ေး ရထေဲမှာ ခတ်ေတငှိမသ်ကသ်ှားမိသည်။ လီးထိပဖြူးကြီးက ဘောင်းဘီဘေးတဈဘကြ ပေါငသ်ားနှင့် ကပ်၍ တဖြည်းဖြည်း အောကသ်ို့ ငိုကစြိုကဆြင်းလာတာ မှငလြိုကရြပြီး ရထေဲမှာနလကြြေ ရငတေန်သေူတဈယောကလြို တံတွေးတို့ ဂလုကနဲနအေောင် မွိုခလွိုကကြာ တဖြည်းဖြည်း ရထေဲဆင်းလာသည့် ထိုသူ့ပေါငကြှားမှ အကြည့်တို့ မခွာနိုင် ဖြစ်နသည်ေ။

အောငမြင်းသိန်းရဲ့ အကြည့်တို့ကို မသိကြိုးကြှံပြုလကြြ ထိုသူက ရထေဲသို့ တလှမ်းချင်ြးဆင်းလာပြီး ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးဘေးကပလြကြြ ဘောင်းဘီကြားမှ ထိုးထွကန်သေော လီးထိပဖြူးအသားကြီးကို ပိုနီးကပစြှာမှငလြိုကရြခွိန် အောငမြင်းသိန်း စိတထြဲအံအားတသင့် ဖြစ်သှားလကြြ ….

“ဟို…. အဈကို…. ဘေးမှာ ထွကန်တယ်ေ….”

လကန်ှဈဘကဖြှင့် မှဈရခပေလြိုကပြှီး ခေါင်းငုံ့မကြန်ှာ သဈနသည်ေ့ ထိုသူ့ရဲ့ အကြည့်တို့က အောငမြင်းသိန်း မကြန်ှာဆီသို့ သချောစူးစိုကကြှည့်နသည်ေ။ ဒူးအထကလြောကမြှုပရြုံ ရထေဲ မတတ်ပရြပန်သညေ့ြ ထိုသူက

”ဘာထွကန်တောလဲ….”

ခပည်ဈညဈအပြုံးဖြင့် မေးလာသည့် ထိုသူ့ကို ကြည့်လိုကပြှီး အောငမြင်းသိန်း အထာ ပေါကသ်ှားသည်။

“လီးကြီး ထွကန်တောလေ….”

ပါးစပအြပြည့် ထွကသ်ှားသည့် ကိုယ့်အသံကြောင့် ရောငရြမ်းကာ ပါးစပကြို လကခြွောင်းတို့ဖြင့် ပိတလြိုကမြိသည်။

အို…. ဒဲ့ပြောပြီးမှတော့ မထူးတော့ပါဘူး….။ ကိုယ့်ကိုယကြို ပြန် အားပေးသလို တွေးနပမေေဲ့ အကြည့်တို့က ထိုလူ့ကိုပဲ ကြည့်နမေိပြနသ်ည်။

ထိုသူက အောငမြင်းသိန်း ပြောလိုကသ်ည့် အသံကြားရပမေဲ့ ရှကရြှံ့စိုးထိတခြှင်းမရှိပဲ သူ့ခါးအောကပျိုင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုကပြှီး ခွထေောကတ်ဈချောင်းကို ရထေဲမှ မှှောကကြာ ဆန့်တန်းရင်း ဘောင်းဘီတို အောကန်ားစကို အထကသ်ို့ လိပတ်ငလြိုကသ်ည့် ထိုသူ့ရဲ့ အပြုအမူက သူ့လီးကြီး ပိုထွကသ်ှားအောင် လုပပြှလိုကသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။

အောငမြင်းသိန်း မကြလြုံးတွေ လကကြနဲ တောကပြသှားကာ ပင့်သကတ်ခကြရြှိုကလြိုကရြင်း ပါးစပအြဟောင်းသားဖြင့် ထိုသူ့ပေါငဂြှကြားဆီကို ကြည့်နရင်ေး

“အဈကို့ လီးထိပဒြဈကြီးက ကြီးလှခညွလြား”

မဝံမရဲ ပြောလိုကသ်ည့် အသံက ခပတ်ိုးတိုး ထွကပြေါသ်ှားသည်။

“အင်း…. ကြီးဆေးထိုးထားတာ၊ သရီးစီစီ ထိုးတာလေ၊ ဆေးထိုးပြီး တဈနေ့နှစ်ခါ ရနှေေးပုလင်းနဲ့ လှိမ့်ပေးရတာ၊ အဈကိုက ပေါ့တော့တော့နဲ့ နလေိုကတ်ော့ ဆေးက တဈချောင်းလုံး မပြန့်ပဲ အဲ့နားပိုစုသှားပြီး ထိပဖြူးနောကန်ားက ကြီးသှားတာ….”

ခုမှ တွေ့ဖူးကြပမေဲ့ အတွင်းကကြ စကားများကို ဘာလို့ ပြောနကြလေဲမသိဘူးလို့ တွေးခွိနတ်ောငမြရပဲ ခပတ်ညတ်ညဖြှင့် ပြောနကြသေည်။

“အား…. တောငလြာရင် ပိုကြီးလာမှာပေါ့…”

လှှတကြနဲ ထွကပြေါသ်ှားသည့် စကားလုံးတို့အဆုံးသတမြှာ ထိုသူ့မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လိုကမြိသည်။ ခပခြွောချော ဖြူဖြူသန့်သန့်နှင့် ထိုသူ့ရုပကြ တကယကြှည့်ကောင်းမှန်း အခုမှတွေးလိုကမြိကာ လီးနဲ့ရုပန်ဲ့ မလိုကဖြကလြိုကတ်ာလို့ ထပတ်ှေးနခွေိန်….

“ကြီးမကြီးသိချင်ရြင် ကိုငကြှည့်ပါ့လား…”

အနားသို့ တိုးကပပြှောလာသည့် ထိုသူ့ကို ကတုနကြယငဖြှင့် ကြည့်လိုကပြှီး ရထေဲမှာ လကကြို ဆန့်ထုတတ်ိုးရှှေ့လိုကတ်ော့ ထိုသူ့ရဲ့ ဗိုကသ်ားတင်းတင်းတို့ကို လကခြွောင်းကလေးများက ထိတွေ့မိတော့ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သှားသည်။

ဗိုကသ်ားတို့ပေါြ ထိကပန်သေော လကတ်ို့ကို ရထေဲမှာ သူ့လကတ်ဈဘကဖြှင့် အုပမြိုးကိုငထြားလကြြ သူ့လီးကြီးပေါြ ရှှေ့တငပြေးလိုကသ်ည့် ထိုသူ့ကို ငှိမသ်ကစြှာဖြင့် ကြည့်လိုကရြင်း လကခြွောင်းတို့ကို ရထေဲမှာ လူးလှန့် လှုပရြှားလိုကသ်ည်။

ဘောင်းဘီဘေးဘကမြှ တိုးထွကန်သေော လီးထိပဖြူးကြီးကို လကည်ိုးကလေးဖြင့် တို့ထိပြတပြေးနခွေိန်….

“လာ… ရငေုပပြှီး လီးစုပလြိုကြ ငါဘောင်းဘီ လွှောခပြေးထားမယ်…”

ခါးလယလြောကထြိ နဈမှုပန်သေော ရထေဲ မတတ်ပရြပန်သေော ထိုသူ့ခါးနှစ်ဘကကြို လကဖြှင့်တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငထြားလကြြ လူချင်ြးပူးကပရြပန်ရောမှ ရထေဲသို တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းငုံ့ခလွိုကသ်ည်။

ရထေဲမှာ ယိမ်းနှဲ့လှုပရြှားနသေော လမှေးမဲမဲများရဲ့အောကကြ လီးတနကြှီးထိပကြို ပါးစပထြဲ ဆှဲစုပပြဈခလွိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲသို့ ရမွေားတိုးဝငလြာခွင်းနှင့်အတူ လီးတနထြိပဖြူးကြီး တဆတဆြတခြါရမ်းလကြြ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ လုပန်သည်ေ။

“ဟား….ဖူး….ဖလူး….ဟူး….”

ရပေေါြ ခေါင်းဖောလြိုကပြှီး ပါးစပထြဲမှ ရတေို့ ထွေးထုတလြိုကသ်ည့် အောငမြင်းသိန်းခေါင်းကို ထိုသူက လကဖြှင့်ဖိနှိပ်၍ ရထေဲမှ သူ့လီးကို ထပမြံစုပပြေးဖို့ အမူအယာဖြင့် ခိုင်းလာတော့ အောငမြင်းသိန်း အသကဝြဝရှူလိုကပြှီး ရငေုပကြာ လီးတဈချောင်းလုံး ပါးစပထြဲဝငအြောင် စုပပြေးလိုကသ်ညိ။

ရဝေဲဂယကကြလေးများ လူးလှန့်လှုပရြှားသှားပြီး ထိုသူ့ရဲ့ လီးကြီးက ရထေဲမှာ ပိုမိုတောငလြာကာ ပါးစပထြဲ တစွပစြှပဖြှင့် ဆောင့်ညှောင့်လိုးလာတော့ အောငမြင်းသိန်းတဈယောကြ ရတွပေေါ မွိခမွိသညအြထိ စုပပြေးလိုကသ်ည်။

“အု….အဟှတ်….ဟှတ်..”

“ရသည်ေး(သီး)သှားတာလား….. အပေါတ်ကြ စကလြှပကြေဘြေး သှားလိုးကြရအောင်….”

“လူတွလောရင် မှငကြုနမြယ် ရထေဲမှာပဲ စုပပြေးမယလြေ….”

“ဒါဆိုလည်း မင်းဟိုဘကလြှည့် ရထေဲမှာတင် လိုးကြည့်ရအောင်”

ဒိန်းကနဲ သှေးလှည့်ပတမြှုတွေ မှနဆြနသ်ှားသလား ထငလြိုကရြသည်။ ရထေဲမှာ အလိုးခံရမညဆြိုပါလား….။

မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရပန်ရောမှ ဆှဲလှဲ့ကာ ဖငကြှားသို့ ထိုးထောကထြားသည့် လီးထိပဖြူးကြီးရဲ့ အထိအတွေ့က ရထေဲမှာပမေဲ့ ခပအြိအိ မာတာတာဖြင့် ထောကထြားရာမှ ရှေ့သို့တိုးဝငဖြို့ ကြိုးစားနတော သိလိုကရြတော့ ဖငဝြကို အသာလေး ဟပြဲလေးဖြစ်အောင် လုပပြေးကာ လိုးရလှယရြန် ရထေဲမှာပင် ခပကြုန်းကုန်းလေး လုပပြေးလိုကသ်ည်။

“ဘှိ…. ပလောကျ….”

”ဟာ…. မဝငဘြူး…. ဖငဖြှဲထားကြာ…. အာ…. အာ… ဝင်…. ဝင်”

“ဗွိ…. ဖု…”

စူးကနဲ ဖငဝြမှာ နာကဉွသ်ှားခွင်းနှင့်အတူ လီးထိပဖြူးကြီးက စအိုပေါကကြို ထိုးခွဲဝငရြောကြ နဈမှုပသ်ှားပြီး လဒဈနရောတွင် တဈခံနသည်ေ။ တင်းမာနသေော လီးတနကြှီးက ဖငထြဲ မဆန့်မပြဲဝငဖြို့ ကြိုးစားနသလေို ရထေဲမှာ ခွကေားထားလကြြ လီးအဝငလြှယအြောင် လုပပြေးထားသည့် အောငမြင်းသိန်းစိတထြဲ မချင်ြ့မရဲဖြစ်ဖြစ်စွာဖြင့် ထိုသူ့ခါးကို နောကပြှနလြှမ်းကိုငဆြှဲလကြြ ဖငစြအိုပေါကကြို ပြဲကနဲနအေောင် အသကရြှုအောင့်လကြြ ညှဈဖြဲပေးလိုကသ်ည်။

“ဘု…. ဘှိ…. ပလောကျ…. အ… အား…. အမေ့….”

ရထေဲမှာ ဖငန်ဲ့လီး ပူးကပသ်ှားပြီး ရစကေရြမှေုနမြွား ရဝေဲဂယကမြွား ထသှားခွင်းနှင့်အတူ အောငမြင်းသိန်းတဈယောကြ အနည်းငယ် ကုန်းပေးထားသယောင် ဖြစ်နသေော ခန်ဓာကိုယကြို ဆတကြနဲ မတလြိုကကြာ ရှေ့သို့ ပြေးထွကဖြို့ ကြိုးစားလိုကသ်ည်။

“ဟာကြာ လီးဝငန်ပြေီလေ… ဘာလို့ ရုန်းလိုကတ်ာလဲ…”

“အဈကို့လီးကြီးက စူးကနဲ ဝငသ်ှားတာကိုး နာတယဗြွ….”

မဲ့တဲ့တဲ့ မကြန်ှာဖြင့် လှည့်ပြောလိုကသ်ည့် အောငမြင်းသိန်းရဲ့ စကားသံကြောင့် ထိုသူ့မကြန်ှာ ပြုံးတုံ့တုံ့ ဖြစ်သှားသည်။ လပြညေည်င်းက လူးလှန့်ဝေ့ဝဲလကြြ မှဈပြငထြကြ ရှညကြှာစွာ တိုကခြတသ်ှားသည်။

“စကလြှပကြေဘြေး သှားလိုးကြရအောင်…. ငါ့လီးက အပေါကထြဲ ဝငသ်ှားရင် ပြနမြထွကခြငွဘြူးကြ…. လာကြာ…. တကစြို့”

ဘေးနားရောကကြာ လကတ်ဈဘကကြိုငဆြှဲ၍ စကလြှပကြေကြှီးဆီသို့ ဆှဲခေါခြံလိုကရြတဲ့ အောငမြင်းသိန်းတဈယောကြ တွန့်ဆုတဆြုတဖြှင့် လိုကပြါသှားနမေိသည်။

“လာ…. မင်းဒူးထောကပြှီး ငါ့လီးသချောစုပပြေး…. မင်းကို မနာအောင် ကောင်းကောင်း လိုးပေးမယ်….”

စကလြှပကြေကြို ကြောပေးရပကြာ ပြောလိုကသ်ည့် ထိုသူ့ရဲ့ ရစေိုနသေော ကိုယလြုံးအား အခုမှ အနီးကပ် သချောကြည့်မိသည်။ တဈတဈရဈရဈ ကစွကြစွလြဈလဈ တညရြှိနသည်ေ့ ရငဘြတအြုံတို့၊ ထိပဖြူးဖြစ်သည့် နို့သီးခေါင်းမဲမဲထကမြှာ ရစကေတ်ခွို့က စီးကနွလကြြေ…. ဝမ်းပဉွြးသားထကမြှ အရဈစင်းကလေးများပေါသ်ို့ ရစကေတ်ခွို့ လိမ့်ဆင်းသှားတာကို အကြည့်တို့ ရောကသ်ှားခွိန်…

“လာလကြော…. ဒါနဲ့မင်းနာမည် ဘယလြိုခေါတ်ာလဲ… ငါ့နာမညကြ စိုးထွန်း ….”

“အောငမြင်းသိန်း….”

အကဲခတသ်လို အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်နရင်ေး ပြနဖြှလေိုကကြာ နရောမှမရှေ့ပဲ ရပန်သည်ေ့ အောငမြင်းသိန်းကို စိုးထွန်းက ခါးဆီသို့ လကန်ှဈဘကသ်ိုင်းဖကလြိုကပြှီး ရငဘြတခြငွြးအပမြိနအေောင် ဖကပြဈလိုကသ်ည်။

ဘောင်းဘီအောကမြှ လီးကြီးရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် အောငမြင်းသိန်းလကတ်ို့က တွန်းသလို ရုန်းသလိုလိုဖြင့် စိုးထွန်း ဘောင်းဘီဂွကြားဆီသို့ ဦးတညရြှေ့နသည်ေ။ လညတ်ိုငတ်ို့ကို အနမ်းတဈခကြြ ဖိပေးလကြြ ရှညကြှာစွာ ပြတသ်ပန်မ်းနမှေုကြောင့် အောငမြင်းသိန်း တလူးလူးတလှန့်လှန့်ဖြင့် တွန့်လိမန်သည်ေ။

“လီးစုပပြေးကြာ…. နောြ….”

ဘောင်းဘီမွော့ကြိုးကို အောကသ်ို့ဆှဲခကြာ လီးတနန်ှင့်အတူ လပြှတန်ှဈလုံးပါ အပြငသ်ို့ ထုတကြော့ပေးလကြြ အောငမြင်းသိန်း ခေါင်းကို လကတ်ဈဘကဖြှင့် အောကသ်ို့ ဖိခပြေးလိုကတ်ော့ အလိုလိုနရင်ေး ဒူးတုပကြာ လီးတနဆြီသို့ မကြန်ှာအပ် နမ်းရှိုကပြဈလိုကသ်ညိ။

“အင့်…. ဟင့်…. ရှုး…. ရှလှတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်…. အှတ်…. ပြှတ်….”

လဥအောကခြှမှေ ပင့်နမ်းပေးလိုကပြှီး လီးတံအောကြ အမှောင်းလိုကထြနသေော အကြောချောင်းကြီးကို လွှာဖြင့် တို့ထိကစားပေးပြီး နှုတခြမ်းသားတို့ဖြင့် ခပဖြှဖြလေး စုပပြေးကာ လီးထိပဖြူးအောကခြှနေားမှ မေးသိုင်းကြိုးသဖြယ် ဖြစ်နသေော လီးအရညပြှားကို နှုတခြမ်းသားနှစ်လှှာဖြင့် ဖိစုပလြိုကပြှီး လီးတနကြို အောကသ်ို့ ဆှဲယူနှိမ့်ခလွိုကကြာ လီးထိပဖြူးကြီးကို ငုံခဲ စုပထြည့်လိုကသ်ည်။

“ပလှတ်…. ပြှတဈြပြှတဈြ…. အ… အ…. အား…. စုပ်… စုပ်….”

စိုးထွန်းပါးစပမြှ တွန်းအားပေးသည့်အသံ ထွကပြေါလြာခွင်းနှင့်အတူ ခွထေောကတ်ို့ကို ခပကြားကားထားလကြြ အောငမြင်းသိန်း နောကစြေ့ကို လကတ်ဈဘကဖြှင့် ဖမ်းကိုငထြားလကြြ လီးကို ရှေ့သို့ ကော့ထိုးလိုကြ နောကဆြုတလြိုကြ လုပပြေးနသည်ေ။

ပါးစပထြဲဝငန်သေော လီးတနကြှီးထိပဖြူးက တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းကားကြှတကလြာခွင်းနင့်အတူ လီးတနကြှီးက သံမဏိချောင်းကြီးအလား မာထောငလြာတာကို သတိထားမိလိုကသ်ည့် အောငမြင်းသိန်း လီးစုပပြေးနရင်ေးတန်းလန်း ဒီလီးကြီးနှင့် အလိုးခံရတော့မှာကို တွေးရင်း စိတထြဲ စိမ့်ကနဲ ဖြစ်သှားသည်။

ပေါငအြရင်း အောကခြှမှော ကပန်သေော ဘောင်းဘီတိုအား လီးစုပပြေးနရင်ေး ဆှဲခွှတခြလွိုကတ်ော့ စိုးထွန်းက အနအထေား မပကြစြပေဲ သူ့ ဘောင်းဘီကို လငွမြှနစြှာ ခွှတပြေးလိုကသ်ည်။ ဖြောင့်စင်းလုံးကစွန်သေော ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးတို့ကို လကန်ှဈဘကဖြှင့် အထကအြောကြ စုနခြညွဆြနခြညွပြှတပြေးရင်း စိုးထွန်းလီးကို ကိုငကြာ ပါးပြငပြေါသ်ို့ လီးထိပဖြူးကြီးဖြင့် ပြတပြေးနလေိုကသ်ည်။

လီးထိပဖြူးမှ အရညကြှညတ်ို့ကြောင့် ပါးပြငပြေါြ စိုစိစိ ဖြစ်သှားတာကို စိတထြဲ ကြနပေသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြသဖြင့် မော့ကြည့်လိုကတ်ော့ စိုးထွန်းရဲ့ မကြလြုံးများနှင့် အကြည့်ဆုံသှားသည်။

“စုပလြကြော…. တဈခကြန်ှဈခကြြ စုပပြေးပြီးရင် ဖငလြိုးတော့မယ်…. အခွိနကြှာရင် မကောင်းဘူး….”

လောဆောသ်လို ပြောလာသည့် စကားသံကြောင့် အောငမြင်းသိန်းတဈယောကြ ပါးစပဟြလိုကပြှီး လီးထိပဖြူးကြီးကို ပလှတကြနဲ မှညအြောင် ဆှဲစုပလြိုကသ်ည်။ လီးထိပ် အရပြေားနရောက ဘုဒဈကြီးလို ဖြစ်နတေော့ ပါးစပထြဲမှာ ပြည့်တဈနသလေို ခံစားရပမေဲ့ ကြိုးစားပန်းစား စုပပြေးလိုကသ်ည်။

“အား… ဟား.. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ…. ကောင်းတယ်.. စုပ်…. စုပ်… လီးအရင်းထိ စုပပြဈကြာ…”

လီးတဈချောင်းလုံး တံတွေးများ စိုစွတတ်င်းပြောငန်လကြြေ လီးချောင်းပတလြညရြှိ အကြောဖုများ ဖောင်းကားတကလြာသည်။ လဥနှစ်လုံးကို လကတ်ဈဘကဖြှင့် ပင့်ကိုငကြာ တပြှတပြှှတမြှညအြောင် စုပပြေးရင်း စအိုဝနှင့်ဆကန်သေော လီးအရင်း အောကခြှကေို လွှာထိပကြလေးဖြင့် ကလိကစားပေးပြီးနောကြ လွှာအပြားလိုကဖြှင့် ပြတကြာ နှုတခြမ်းသားတို့ဖြင့် ဆှဲစုပပြေးလိုကတ်ော့ စိုးထွန်း ခွထေောကတ်ှေ တုနခြါသှားသည့်တိုငအြောင် အကောင်းကြီး ကောင်းသှားသည်။

လီးဒဈကြီးဆီ နှုတခြမ်းသားတို့ ဖြင့်ဟငုံခဲကာ လီးအရင်းထိ ရောကအြောင် စုပလြိုကသ်ည့် အောငမြင်းသိန်း ပါးစပထြဲ လမှေးအခွို့ ပြတပြါလာသည်။

“ဖြီး…. ဖြီး…. ပလှတ်… အှတ်…. ပြှတ်…. ပလပ်… ပလပ်… စွိ… စွိ….”

“စကလြှဘေေးဘောငကြို လကထြောကကြုန်းလိုကြ….”

ပါးစပထြဲ ဆောင့လြိုးနရောမှ ရုတတ်ရကြ နောကဆြုတလြိုကပြှီး ပြောလာသည့် စိုးထွန်း စကားကြောင့် လငွမြှနစြှာဖြင့် စကလြှနေံရံကို လကထြောကလြကြြ ခွကေားထားကာ မကုန်းမကြ အနအထေားလေး လုပပြေးလိုကသ်ည်။

ဖငန်ှဈလုံးကြားထဲ ထိုးပြတလြာသော လီးထိပဖြူးကြီးက ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပန်ရောမှ ဖငပြေါကဝြသို့ တံတွေးများဖြင့် ပြတသ်ုတကြာ စိုးထွန်းက လကန်ှဈဘကဖြှင့် ဖငန်ှဈခွမ်းပိုပြဲအောင် ဖြဲလိုကပြှီး သူ့လီးကြီးကို အားစိုကဖြိသှင်းခလွိုကသ်ည်။

“ဖြတ်…. ဘလပ်… ဖပ်… ဗွှတ်…”

လီးထိပဖြူးနှင့် ဖငပြေါကကြ လှဲချောသ်ှားတော့ အောငမြင်းသိန်း အသကရြှူသံတို့ ပြင်းလာလကြြ နောကသ်ို့လှည့်ကာ…

“လီးကို ကိုငသ်ှင်းလေ အဈကို့လီးက အကြီးကြီးပဲကို….”

“အင်းပါ… မင်းခွထေောကလြေး ထပကြားလိုကြ… ငါ သာသာလေး ချော့သှင်းမယ်…”

လီးထိပဖြူးကို တံတွေးများ ထွေးခသွုတလြိုကပြှီး ဖငဝြသို့တေ့ကာ လကတ်ဈဘကကြ လီးကို ကိုငလြကြြ ကနွလြကတ်ဈဘကကြ အောငမြင်းသိန်း ဖငသ်ားတို့ကို ဆုပကြိုငထြားကာ အသာအယာလေး ဖိသှင်းလိုးလိုကသ်ညိ။

လီးထိပဖြူး ဖငဝြသို့ လာထောကလြိုကကြတည်းက စအို ကြှကသ်ားများကို ဖြလွေော့လိုကပြှီး ဖငပြေါကကြို ဟပြဲကလေးဖြစ်အောင် ဖြဲပေးကာ အသကရြှူအောင့်ထားလိုကင်ည်။

”ဗှတ်… ဖြတ်…. အင်း…. ဟင်း…. အ… အား…. ကြှတဈြ…. ကြှတဈြ…. အ……. အဈကို…. အဈကိုရယ်…. ဖြည်းဖြည်းသှင်းပါ…. အား…. အား…. အဈကို…. မ…. မလုပ်…”

လီးထိပဖြူးက ဖငပြေါကထြဲ အိကနဲ ကြှံဝငသ်ှားခွင်းနှင့်အတူ လီးဒဈအရပြေား အတွန့်ကြီးကြောင့် လီးက ဖငထြဲမဝငသ်ေးပဲ တဈဆို့ကြီး ဖြစ်နတေော့ စိုးထွန်း လီးတဆုံးဝငရြန် အားစိုကဖြိလိုးလိုကသ်ည်။

အောငမြင်းသိန်းတဈယောကြ ဖငကြှဲသှားမှာ စိုးရိမပြှီး ကြောကလြန့်တကြား ရုန်းကနဖြို့ ကြိုးစားလိုကပြမေဲ့ စိုးထွန်းက သူ့လီးကို လကတ်ဈဘကဖြှင့် ကိုငထြားလကြြ ဖငပြေါကထြဲ ဇွတသ်ှင်းဖို့ ကြိုးစားနသည်ေ။

သားသမငန်ှင့် မှှားသခင် မတနမြဆန့် ထိုးဖောကဝြငရြောကရြန် တာစူနသည်ေ့ လူနှစ်ယောကြ တဈယောကကြ အနောကမြှနေ လကဖြွံကြောများ တင်းထောငန်အေောင် ခွုပကြိုငထြားလကြြ ခါးအောကပျိုင်းကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပန်သည်ေ။ ရှေ့မှ လူကလည်း ငါးမွှားခွိတမြှာ မိနသေော ငါးကလေးပမာ ဖပြဖြပြလြူးအောင် ရုန်းခါနသည်ေ။

အခွိနကြ ဘာမွှ မကြာလိုကြ…. တဈဆို့ကြီး ဖြစ်နေ သော လီးဒဈကြီးက အောငမြင်းသိန်း ဖငထြဲ ဇွိကနဲ ထိုးဖောကဝြငရြောကသ်ှားသည်။

“ဗွိ…. ဘှတ်…. ပတဈ…. အှီး…. ဗှဈ…. ဇွိ…. ဒုတ်…. အား… အား…. အမေ့…. အမရေေ…. ဟား…. လှှတ်…. လှှတပြါ…. အဈကို…. ရယ်….”

ထွန့်ထွန့်လူး ရုန်းကနန်သည်ေ့ အောငမြင်းသိန်း ခါးနှင့် ပုခုံးတဈဘကကြို ခွုပကြိုငထြားလကြြ လီးကြီး ကြှတမြသှားစရန်ေ စိုးထွန်းတဈယောကြ အလိုကသ်င့် လှုပရြှားရင်း ပါးစပကြလည်း

“ဟား…. ဝင်… နပြေီ…. ဝင်… ဝငန်ပြေီ…… ခဏလေး……. ဟာ…. မရုန်းနဲ့လေ….. အင့်…. အင့်ကြာ…. ဖြောင်း…. ဖောင်း…. ဖြတ်… ဘှတ်…. ဘလှတ်…. ပြှတဈြ….”

စိုးထွန်းတဈယောကြ အားစိုကထြည့်ပြီး
သူ့လီးတဆုံးထိ ဆောင့်လိုးလိုကပြှီး ဖငသ်ားနှင့် လီးအရင်းကပကြာ ညှောင့်လိုးလေး လိုးပေးနရင်ေး အောငမြင်းသိန်း ဖငသ်ားတို့ကို ဖြောင်းကနဲ မှညအြောင် ခပဆြတဆြတလြေး ရိုကခြကြာ ခါးကို ဖကထြားလကြြ လီးနှငဖြငတ်ပန်ရန်ေ ဖိခွုပထြားလကြြ လိုးပေးနလေိုကသ်ည်။

ဖငဝြမှာ စူးကနဲ အောင့်သှားခွင်းနှင့်အတူ တကိုယလြုံးရှိ အကြောများ ကုပကြပသ်ှားအောင် တွန့်လိမရြုန်းကနန်မှေုတို့က အခညွြးနှီး ဖြစ်သှားသည်။ လီးချောင်းကြီးတဆုံးထိ ဖငထြဲ ဝငလြာတာကို သိလိုကရြခွိန် စိတထြဲမှာ နာကဉွမြှုတဈဝကြ သာယာမှုတဈဝကဖြှင့် လူက မိန်းမောသှားသည်။

စိုးထွန်း သူ့လီးကို ငုံ့ကြည့်လိုကတ်ော့ သှေးတွေ စိုရှှဲနလကြြေ လီးတဈချောင်းလုံး နီရဲနတော မှငလြိုကရြတော့ စိတထြဲ ကြနပေသ်ှားသည်။ အောငမြင်းသိန်း ဆံပငတ်ို့ကို ခပဖြှဖြ ဆုပကြိုငဆြော့ကစားလကြြ လညတ်ိုငတ်ဈလွှောကြ အနမ်းများပေးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ချော့လိုးလေး လိုးပေးနလေိုကသ်ည်။

ဖငထြဲမှာ စူးကနဲ အောင့်တကသ်ှားပြီး စပဖြငွြးဖငွြး ဖြစ်သှားပမေဲ့ ကြပတ်ဈစွာ ဝငလြာနသည်ေ့ လီးကြီးက စအိုအတွင်းသားနုနုလေးများကို ထိုးခွဲဝငရြောကကြာ လီးအရင်းထိ ဝငသ်ှားပြီး နောကသ်ို့ ပြနဆြုတသ်ှားခွိနတ်ှင် အောငမြင်းသိန်းစိတထြဲ ဒီလီးကြီး ကြှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးရိမသ်လိုလို ဘာလိုလို ဖြစ်ကာ လီးတနကြှီး နောကသ်ို့ ပြနမြထွကစြရန်ေ စအို အတွင်းသားများဖြင့် ညှဈစုပဆြှဲပေးလိုကမြိသည်။

“အား…. ကောင်းတာကြာ…. လီးကို ညှဈပေးနတေဲ့ ဖငကြှီး…. ငါလိုးတဲ့ဖငကြှီး…. ရော့ကြာ…. အင့်…. ဟင့်…. ဖြတ်…. ပလှတ်…. ကောင်းလား…. ငါလိုးတာ ကြိုကရြဲ့လား”

“ကောင်းတယအြဈကို…. လီးထိပကြှီးက အသဲခိုကအြောင် ဆောင့ဆြောင့ဝြငလြာတာ တကယ် ခံလို့ကောင်းတယ်…. လိုး…. အဈကို…. စိတကြှိုကြ…. လိုး…. အိုးဟိုးဟိုး…. အာ့ အဈကို…. နို့သီးတွေ ခွနတေော…. အာ့…. အာ့…. ကောင်းတာ….”

“စွတ်…. ဖလှတ် ပြှတဈြ ဖောင်း…. ဘှတ်…. အီး…. ဖောင်း.. အိုးဟိုး အလိုးကြမ်းလိုကတ်ာ အဈကိုရယ်….”

အောငမြင်းသိန်း လှနေံရံကို လကဖြှင့် အားကုနတ်ှန်းလကြြ တောင့်ခံနရောမှ သူ့လီးချောင်းမှ သှေးကြောများကလည်း သှေးတိုးသလို တဒိတဒြိတဖြှင့် တိုးဝငကြာ လီးထိပမြှ သုတရြညတ်ို့ ထွကခြငွသ်လိုလို ဖြစ်လာသည်။

“လီးကြီးသလို အလိုးကြမ်းတော့ ခံရတာ ကောင်းရောမလား….”

စကားသာ ပြောနပမေေဲ့ စိုးထွန်းက လိုးနသည်ေ့ အရှိန် တဈစကကြလေးမှ မပကြပြဲ သူ့လီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ သဲကြီးမဲကြီး ဖိလိုးနသည်ေ။

“အင့်…. နာတယ်…. အဈကို…. ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး လိုးပေး…. ဖငလြည်း ကြဲသှားပြီထငတ်ယ်… လီးတခါဝငတ်ိုင်း စပဖြငွြးဖငွြး ဖြစ်နတယ်ေ….”

“ရှပပြါးလေး ကြဲသှားတာပါ.. ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…”

“အမလေး…. ရှပပြါးလေးက လူကို မကြရြညတ်ုတတ်ုတ် ကသွှားတယ်….”

အောငမြင်းသိန်း စကားကြောင့် စိုးထွန်းလီးကြီးက ဖငထြဲ ဇိကနဲ ဇိကနဲ နအေောင် ခပမြှနမြှနလြေး ဆောင့်လိုးမိသှားသည်။

“ဇွိ… စွိ… ဗစြျ… ဖောင်း…. ဖြတ်…. ဘှတ်…”

“အဈကို့လီးကြီးက တုတတ်ုတခြဲခဲကြီး၊ လဒဈ အကြီးကြီးနဲ့ ဖငထြဲ ပစ်ပစ်ဆောင့်တာ နာကောင်းကြီးမို အံကြိတခြံတာနောြ…. အင်း…. အဈကို… အဲ့လို တဈခကြခြငွြးလေး ညှောင့်လိုးပေး…. ကောင်းတယဗြွာ…. အား…. အဈကို့လီးကြီးနဲ့ခံရတာ ဖငထြဲ မဆန့်မပြဲနဲ့မို့လား မသိဘူး အရသာ ရှိလိုကတ်ာ….”

“ပြှတ် ဘလှတ်… ဖောင်း…. ဘှတ် ဗှတ်….
ဖောင်း.. အိုးဟိုး လိုးခကြတ်ှေ ကြမ်းလာပြနပြှီ… အားဟား… အား…. အဈကိုရေ… လိုး…. အိုး….. လိုးဗွာ…. ဖငကြှီး ပြဲထွကသ်ှားအောငလြိုး… အာ့ အားဟား.. သပြေီ… အားဟား… တအား တအား ကောင်းတယန်ောြ.. အာ့ လိုး လိုး အိုးဟိုး…. မှင်းလီးကြီးနဲ့ လိုးနတောလား မသိဘူး.. ကောင်းလိုကတ်ာ…”

အောငမြင်းသိန်း နှုတဖြွားက စကားလုံးတွေ တရစပ် ထွကပြေါလြာလကြြ အသံကုနဟြဈ ခံနသလေို စိုးထွန်းကလည်း နှုတခြမ်းတို့ တင်းတင်းစေ့လကြြ အားစိုကကြာ တဖောင်းဖောင်း တဖြောင်းဖြောင်းမှညအြောင် လိုးပေးနရင်ေး သူ့တကိုယလြုံးရှိ အကြောများ ဖြိုးဖြိုးဖဉွြးဖဉွြး ဖြစ်လာကာ လီးထိပပြေါကဆြီမှ တစဈစဈ ဖြစ်လာခွင်းနှင့်အတူ သုတရြညမြွား ပန်းထုတခြငွသ်လိုလို ဖြစ်လာသဖြင့် ဆောင့်ခကြမြွား ပိုပြီးမှနဆြနလြာသည်။

“ဖြတ် ဖတ် ဖတ် ဖန်း… ဖန်း….”

“အာ့ အိုးး အင်း ဟင်းးး ဟင်း….”

စိုးထွန်း လီးထိပဖြူးကားကားကြီးနဲ့ လီးဒဈနောကပျိုင်းနရောက ဘုလုံးသဖြယ် ဖြစ်နသေော လီးတနကြှီးဖြင့် ပြတတ်ိုကဆြှဲလိုးခံလိုကရြတိုင်း အောငမြင်းသိန်းတဈယောကြ နာသလို ကောင်းသလိုဖြင့် ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ အတင်း ကော့ကော့ခံပေးလိုကသ်ည်။

“ဗစြျ ဗစြျ ဗြိ ဘှတ် ဖြတ်….ဖြတ်”

“အာ့ အိုးးးးး အင်းးးး ဟင်းး ဟင်းးး အမရေေ…. ကောင်းလိုကတ်ဲ့ လီး…. ထနခြကြြ….”

တင်းကြပကြှပ် တဈဆို့ဆို့ အရသာနှင့်အတူ ဖငခြေါင်းထဲ ဝငထြှကန်သေော လီးချောင်းကြီးက ပိုမာကြောလာသလိုလို ဖငထြဲ ပိုပြည့်ကြပလြာသလိုလို ခံစားလိုကရြတော့ စိုးထွန်း ပြီးတော့မယဆြိုတာ သိလိုကရြသဖြင့် လှနေံရံကို လကဖြှင့်တွန်းထားကာ လီးတဈခကြြ ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း ဖငသ်ားတို့ အိကနဲ တုနခြါသှားအောင် ပြနကြော့ခံပေးလိုကသ်ည်။

“ဟ… ဟား…. ဟား…. ပြီးတော့မယ်…. အား…. ကောင်းတာကြာ…. လာပြီ…. လာ…. လာပြီ…. ရော့….. အင့်…. အင်း…. အား…. ဟား…. ပြီး…. ပြီးပြီ…. ပြီးပြီ…..”

ပါးစပမြှလည်းအောြ…. လကတ်ို့ကလည်း အောငမြင်းသိန်း ဖငသ်ားတို့ကို တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငထြိန်းခပြထြားလကြြ စိုးထွန်းက သူ့လီးထိပဖြူးမှ သုတရြညမြွားကို အရှိနိအဟုနပြှင်းစွာဖြင့် အောငမြင်းသိန်းဖငထြဲသို့ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်လိုကတ်ော့သည်။

‘ဇွိ…. ဘှတ်…. ဘလှတ်…. ဖောင်း….”

“ဗစွြ…. ဗစွြ…. ဗစွြ…. ပတဈ…. ဟင်း…. ဟင်း….. ထွကြ…. ထွကသ်ှားပြီ…. ဟား….”

ဖငထြဲသို့ တရှိနထြိုး ပန်းဝငလြာသော လရညပြူပူနှေးနှေးများကြောင့် အောငမြင်းသိန်း တကိုယလြုံး နှေးထွေးသှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။

နောကကြနေ ခွကေားကာ ဖငထြဲဝငန်သေော လီးကို မထုတသ်ေးပဲ လရညတ်ို့ ကုနစြငအြောင် ပန်းထည့်ပေးနသည်ေ့ စိုးထွန်းတဈယောကြ မောပန်းနပမေေဲ့ လရညတ်ှကေို တဗစွဗြစွမြှညအြောင် ပန်းထည့်လိုကရြသည့် အတွကြ ကြနပေအြားရစွာဖြင့် လီးကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

သုတရြညတ်ို့ ပပြနေသေော လီးတနကြှီးက တွင်းအောင်းနရောမှ အပြငသ်ို့ ထွကလြာတော့ တဆတဆြတဖြှင့် မာနထြနသည်ေ့ မှှတဈေကောငလြို ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ထောငထြနသေေးသည်။

“ဟူး…. လိုးရတာ မောသှားပြီကြာ…. လာ ရဆင်ေးခွိုးကြစို့….”

“ဘောင်းဘီဝတ်ဦးလေ….”

“မဝတတ်ော့ဘူးကြာ…. မထူးလည်း ရထေဲကြ မင်းဆပပြှာတိုကပြေးရင် အလှယတ်ကူ တိုကရြအောငလြို့….”

လကတ်ဈဘကဆြှဲကာ ရထေဲဆင်းဖို့ ပြငန်သေော စိုးထွန်းရဲ့ ပေါငကြှားက လီးတနကြှီး တရမ်းရမ်းတခါခါ ဖြစ်နတောကို စိုကကြှည့်နမေိသည့် အောငမြင်းသိန်း လညခြွောင်းကြောတွေ ထောငထြလာအောင် တံတွေးတို့ မွိုခလွိုကသ်ည်။

“ဂလု….”

“မင်းငါ့ကို စကြည့်ကြည့်ခွင်း မင်းမကြလြုံးထဲက ဆာနတေဲ့ အရိပအြယောငတ်ှကေို ငါမှငလြိုကရြတော့ ဘောင်းဘီကြားထဲကနေ လီးထိပဖြူးလေး သချောထုတပြှပြီး ခွေးတွန်းနရင်ေး အကဲခတန်တော…. ဟားဟားဟား…. ရထေဲကနေ ငါ့လီးကို ငေးနလေိုကတ်ာများကြာ… အကြည့်နဲ့တင် တဈခွီပြီးလောကတ်ယ်…. ငါလည်း ဒီနေ့တော့ အကြောလွှော့ရတော့မယ် ထငတ်ယဟြလို့ တွေးပြီး ရထေဲဆင်းလာတာ…”

“အယ်… ကြှနတ်ောြ့ အကြည့်တွကေ အရမ်းသိသာလှန်းလို့လား…”

အောငမြင်းသိန်း ရှကစြိတတ်ို့ဖြင့် ပြောလိုကပြမေဲ့ မကြန်ှာက ပြုံးရှှငန်သည်ေ။

“ဟိုကြောကတ်ုံးပေါကြ ဆပပြှာယူခဲ့ ငါ့လီးကို ဆပပြှာတိုကပြေး…. ပြီးတော့ မင်းစုပခြငွြ ထပစြုပပြေါ့…. လာသှားမယလြေ….”

ခွသလေုံးမှုပရြုံလောကြ ရထေဲတွင် မတတ်ပရြပန်သည်ေ့ စိုးထွန်းက အောငမြင်းသိန်းကို ဆှဲဖကကြာ…

“နေ့တိုင်းမဟုတတ်ောင် တဈပတ် တဈခါလောကြ ဒီနရောလေးမှာ လိုးကြရအောငကြှာ….”

“အမယ်…. တဈပတ် တဈခါပဲလား…. ဖြစ်နိုငရြင် ဒီလီးကြီးနဲ့ နေ့တိုင်းခံချင်တ်ာပါနောြ…. ဖငကြှဲကြဲ ပြဲပြဲ…. ခံရတာ တနင့်တပိုးနဲ့ ကောင်းတယ် သိလား….”

အောငမြင်းသိန်းရဲ့ အားမလိုအားမရ လသေံဖြင့် ပြောလာသည့် စကားသံကြောင့် စိုးထွန်းရဲ့မကြခြုံးမှေး အနားသတတ်ို့ အထကသ်ို့ ကော့ပြံတကသ်ှားကာ ရယသ်ံသဲ့သဲ့ ထွကပြေါလြာပြီး….

“အာ… နေ့တိုင်းတော့ အဆငမြပြလေောကဘြူးလေ…. ငါ့လီးကြီး မင်းဖငထြဲ ဝငမြှဝငပြါ့မလားလို့ စလိုးတုန်းက တွေးနသေေးတာ…. မထငမြှတပြဲ လိုးရတဲ့ ဖငကြှပကြှပလြေးကို စနနေေ့တိုင်း လိုးပေးချင်တ်ယကြှာ မင်းဘကကြ အဆငပြှမှောလား…”

မေးလိုကသ်ည့် စကားတို့ကို မသိကြိုးကြှံပြုလကြြ ဆပပြှာကို ရထေဲနှစ်ကာ လကန်ှဈဘကဖြှင့် ပြတလြိုကပြှီး စိုးထိုကလြီးတနကြှီးပေါသ်ို့ ပြတသ်ပတ်ိုကပြေးနရင်ေး အောငမြင်းသိန်း ရထေဲ ဒူးထောကခြလွိုကသ်ည်။

စိုးထိုကလြီးတနကြှီးပေါသ်ို့ နှုတခြမ်းသားတို့ ထိကပလြိုကကြာ ဆပပြှာတိုကထြားသော လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ ပလှတကြနဲ မှညအြောင် စုပထြည့်လိုကသ်ည်။

“အ…. ရှုး…. ဟာ…. တောြ…. တောပြှီလကြော… ထပမြလိုးပါရစနေဲ့တော့…. ရပေဲခွိုးကြစို့ကြာနောြ….”

ခွိုင်းကြားမှ ကိုငမြှှောကဆြှဲထူပေးရင်း ပြောလာသည့် စိုးထွန်းကို ခပတ်င်းတင်း ဖကလြိုကကြာ….

“အင်း… ခုနကကြ လီးစုပဆြို… ခုကြ တမွိုးဖြစ်သှားပြနပြှီ…. ရပါတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်…. ရချိုးနတေုန်း ရထေဲမှာ ဒီလီးကြီးကိုငထြားပြီး ခွိုးချင်တ်ယ်…”

“ဟားဟားဟား…. ကြိုကသ်လို ကိုငကြှာ…. ဖုန်းနံပါတ် ပေးထားဦး နောကတ်ဈပတ် စနနေေ့ကြ လှမ်းခေါရြအောငလြို့….”

“တကယခြေါမြှာမို့လို့လား….”

“အင်း…. ခေါမြှာပေါ့…. စိုးထွန်းပါလို့ ပြောရင် တခါထဲ သဘောပေါကလြိုကန်ောြ…”

“အယ်…. နာမညတ်ူတွေ အများကြီးပဲ…. မမှတမြိရငတ်ော့ မတတန်ိုငဘြူးနောြ…”

“ဒါဆို ဘယသ်ူလို့ ပြောရမှာလဲ….”

စိုးထွန်းရဲ့ အမေးစကားကြောင့် အောငမြင်းသိန်းက လကည်ိုးကလေးဖြင့် စိုးထွန်း ရငအြုပပြေါမြှ နို့သီးခေါင်းမဲမဲလေးဆီ တို့ထိကစားလိုကရြင်း

“ဘယသ်ူလဲလို့မေးရင် သရီးစီစီပါလို့ ပြောလိုကပြေါ့….”

“ဟားဟား ဟား….”

မှဈပြငကြယွမြှာ လူနှစ်ယောကရြဲ့ ကြညန်ူးပြောရြှှငစြှာဖြင့် ရယလြိုကသ်ော အသံတို့က လပြညေည်င်းနှင့်အတူ ပြံ့နှံ့လို့သှားပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။         ။

pdf စာအုပ် download ဆှဲရန် ဒီကို နှိပပြါ။