“ဖြန်း နင့ြ အဲဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ”
တင်းရင်းနူးညံ့တဲ့ အထိန်းအကြတမြပါ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို ပါးလှှာတဲ့ ညဝတ် အင်ျကြီပေါကြနေ ညငသ်ာစွာ အုပမြိုးပေးလိုကမြိတဲ့ ကိုယ့လြကဖြွံကို အရိုကခြံလိုကရြခွင်းနဲ့အတူ တုနရြီလှိုကမြောစွာ ရှကဒြေါသနဲ့ မေးခွန်းထုတလြိုကတ်ဲ့ အသံ ။ အလင်းမရှိ လူသံ၊ သူသံ တိတဆြိတတ်ဲ့ အမှောငဆြန် မိုးညတဈညရဲ့ သန်းခေါငယ်ံအခွိန် ခွိုမှိနမြှန်းသိတဲ့ ခန်ဓာဝရဇိန် နတစြည်းစိမခြံစားဖို့ အစပျိုး အရှိနယ်ူနတေဲ့ အခိုကအြတန့ြ .. ။
ပါးလှှာတဲ့ အကာနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ အခွားတဘကမြှာတော့ ဆူဖြိုးထွားကြိုင်း ကြားရိုင်းတို့အကြိုကြ စွဲခိုကလြောကတ်ဲ့ အရသာပုံဆောငခြဲ ဆှဲကိုငခြငွစြရာ ရငသ်ားနှစ်မှှှာ ..။ စာစဈခန်းမှာ ရာထူးတကဖြို့ ဗွူးဝငန်တော မဟုတလြို့ မေးလာတဲ့ ကြကဈြရှငကြို မဖြမေိပဲ တိတဆြိတစြှာ ဗွူဟာခင်းနလေိုကတ်ယ်။
တူနှစ်ကိုယ် စကရြာထကမြှာ စည်းခွားကာထားတဲ့ ဖတလြုံးကိုဖယ် လကန်ကြ (ပေါငခြှံကြားက ထောငတ်န်) တဈထောကစြာ အကြာက သူ့ခန်ဓာအထကပျိုင်းရဲ့ ရငခြှငတ်ဈပိုင်းကို ဆုတန်ယပြေးတာပေါ့။ နောကထြပ် အသံမထွကလြာပဲ တိတဆြိတစြှာ ခံယူနတေဲ့ သူငယခြငွြးမ အတွကြ ကောင်းခွင်းမဟာ အရသာတွေ ပေးဝမွှဖေို့ တဆင့တ်ကပြှီး လှုပရြှားလိုကတ်ယ်။
ကိုယ့ဘြကကြို ကြောပေးထားတဲ့ စွဲမကဖြှယ် ခန်ဓာရှငရြဲ့ နူးညံ့တဲ့ ဗိုကသ်ားပြငကြို ညာလကန်ဲ့ ပြတသ်ပရြင်း ဘကလြကကြ စိတ်တဇ ပန်းခွီဆနဆြန် လိပခြှလေိမတ်ှန့န်တေဲ့ ဆံနှယစြတွကြေား ပြေးလှှား ဆော့ကစားပေးတာပေါ့။ အမှောငခြင်းကငွြးတဲ့ မိုးသဲညရဲ့ မိုးခွိမ်းသံရှညကြှီး တဈခုက တိတဆြိတန်တေဲ့ ကမျဘာတဈခွမ်းကို ဖြိုခွင်းပစ်လိုကတ်ယ်။
ခကခြှာခွာ အနအထေားမှာ ကြောခိုင်းထားတဲ့ သူငယခြငွြးမဟာ ကာမကြားရိုင်းရဲ့ ခံတွင်းဝဆီ ခိုဝငရြာအမှတန်ဲ့ ထိတလြန့တ်ုနလြှုပစြှာ ပြေးဝငလြာတဲ့ ကြှဲရိုင်းကြီးပမာ ကိုယ့ရြငခြှငထြဲ တိုးဝငပြှီး မကြန်ှာအပကြာ ကိုယ့ကြို တုနရြီနတေဲ့ လကန်ဲ့ သိုင်းဖကပြဈလိုကတ်ယ်။ အခွင့အြခါသင့လြို့ အခွိနမြလင့ခြင် ကိုယလြည်း ပန်နကရြိုကဖြို့ ပြငဆြငတ်ော့တာပေါ့ …။
အခွိနကြား လှနခြဲ့သော ၁၀ နှစ်က ။ အတိအကပြှောရရင် ၂၀၁၀ ခုနှစ်ရဲ့ မိုးရာသီညတဈည။ သူငယခြငွြးမရဲ့ မိဘနှစ်ပါးနဲ့ အဈမအကြီးဆုံးတို့ ဇာတိမှကေို အရေးကြီးကိဈစနဲ့ ခရီးထွကကြှတယ်။ သူ့အဈကို ဝမ်းကြဲရဲ့အိမမြှာ သှားအိပဖြို့ စီစဉထြားပမယေ့လြည်း လငမြယား ရနအြကြီးအကယွြ ဖြစ်ထားလို့ အဈကိုဖြစ်သူက လာမအိပဖြို့ အသနားခံတာကြောင့ြ သူငယခြငွြးမ ခငမြွာ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ပေါ့။
လူနကြေဲတဲ့ မှို့သဈဘကကြ နံကပန်ှဈထပတ်ိုကထြဲမှာ မိန်းကလေးတဈယောကထြဲ အိပဖြို့ဆိုတာ တောရြုံ မစဉြးစားဝံ့စရာ။ ဆိုငတ်ဈဆိုငထြဲမှာ လုပဖြောကြိုငဘြကတ်ှလည်ေးဖြစ် နေ့စဉန်ဲ့အမွှ စကြနောကကြှမို့ ရင်းနှီးပြင့လြင်းသလို အပြောအဆိုလည်း ရဲတင်းကြတယ်။ တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကသ်ိပေါ့။ လိုအပရြငလြည်း ကူညီဖေးမကြ။ ဇီးရှကသ်ာသာလောကြ ဖြစ်နရှောတဲ့ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ သူငယခြငွြးမကို စကဘြီးဘေးတိုကြ ယှဉန်င်းရင်း
‘ဟဲ့ မိစု …. နင် ဘာဖြစ်နတောလဲဟ၊ နင့ရြုပကြလဲ လငသ်လေို့ နာရေးခပြှီး ပြနအြလာ အိမမြီးထဲပါသှားလို့ ယူကြုံးမရ ဖြစ်နသလေိုပဲ’
‘နငမြသိဘူးဟ၊ ငါ့အိမမြှာ ဒီနေ့ည ငါတဈယောကထြဲ အိပရြမှာဟ … ဆိုငကြ ဟာမတွကလေည်း အိမလြိုကအြိပဖြို့ တဈယောကမြှ ခေါမြရဘူး’
ပြောရင်း မကြရြညတ်ှေ ဝေ့နတော မှငတ်ော့ ကိုယလြည်း စိတမြကောင်း။
‘ဒီလိုလုပဟြာ ငါ့အိမကြို လှမ်းပြောပြီး ငါလိုကအြိပမြယလြေ၊ နငကြ အပေါထြပမြှာ အိပပြေါ့၊ ငါက အောကထြပမြှာ အိပမြယ်’
‘ဟယ် နငတ်ကယပြှောတာလား’
ဝမ်းသာအဲလဲအသံနဲ့ ပြနမြေးတယ်၊ မသိရင် အိမတ်ှေ၊ မှတွေေ ပေါငထြားပြီး အကြှေး သိန်းခွီတငန်တေဲ့ ငမှဲတဈယောကြ အခုပဲ ထီပေါကသ်ှားသလိုလို၊ ဥပမာပြောပါတယ်။
‘တကယမြဟုတပြဲ ပြောမလားဟ၊ နောကစြရာမှ မဟုတတ်ာပဲကိုး’
‘အေးပါဟာ၊ ငါနင့ကြို ညစာကြှေးပါမယ်’
‘ငါတဈခုတော့ ပြောမယ် မိစု၊ ဆိုငကြလူတွေ တဈယောကမြှ မသိစနေဲ့’
‘ဟင် ဘာလို့လဲ၊ ငါတဈယောကထြဲမို့ အဖောလြာအိပပြေးတာပဲဟာ’
‘မိန်းကလေး တဈယောကထြဲရှိတဲ့အိမ် သူစိမ်းယောကြွား တဈယောကကြ အဖောလြာအိပပြေးတာ မသင့တ်ောဘြူးလဟော နငအြဲ့လောကြ မအနဲ့’
‘အေးပါ၊ အေးပါ .. ငါ့အိမကြ လူတွလောရငလြည်း မပြောပြဘူး စိတခြွ’
သူငယခြငွြးမ ကိုယတ်ိုင် ခကြကြွှေးတဲ့ ထမင်းနဲ့ဟင်း စားသောကပြှီး အိပခြွိနစြောသေးတာမို့ တီဗီ ထိုငကြှည့ကြှတယ်။ ည ၉ နာရီ ထိုးတော့ သူငယခြငွြးမက သူကြောကတ်တလြို့ ကိုယ့ကြို အပေါထြပမြှာပဲ ဧည့ခြန်းထဲအိပဖြို့ ပြောတာပေါ့။
သူကတော့ သူ့အဈမနဲ့အတူ အိပန်ကြေ အခန်းမှာ တဈယောကထြဲ အိပမြယတ်ဲ့။ အပေါ့အပါးသှားဖို့ အောကဆြင်းချင်ရြငလြည်း နှိုးမှာနောတ်ဲ့။ ညဝတအြင်ျကြီ ဂွိုင်းပြတန်ဲ့ စပန့သ်ားဘောင်းဘီတို ဝတထြားတော့လည်း သူငယခြငွြးမက အသားညိုပမယေ့ြ ဆှဲဆောငမြှုအပြည့န်ဲ့ဗွ။
သူက နည်းနည်းတော့ ဝတယ်၊ တငန်ဲ့ရငကြ ထွားတယ်၊ ဗိုကမြပူပမယေ့ြ ခါးတုတတ်ယ်၊ အသားညိုပမယေ့ြ အသန့အြရှင်း တအားကြိုကတ်ာ။ ပြောဦးမယ် အခန်းထဲ ဝငအြိပတ်ယသ်ာပြောတာ တံခါးက မပိတဘြူး တဈယောကထြဲမို့ ကြောကလြို့တဲ့။ ကိုယလြည်း ကိုယ့ရြဲ့ စိတရြိုင်းကို ခွှန်းမအုပန်ိုငတ်ော့ လကန်ဲ့ပဲ ပြီးရတာပေါ့။ အိပယ်ာပြောင်းလို့ အိပမြရတာရယ်၊ တူနှစ်ကိုတဈအိမထြဲ အခစွပြှဲလေး နှှဲခွင့ရြရငဆြိုတဲ့ အတွေးရယကြှောင့ြ အိပမြရတာရယ်၊ အိပယ်ာထဲ ဟိုလှည့လြိုကြ၊ ဒီဘကလြိမ့လြိုကပြေါ့။
အိပမြပြောတ်ဲ့အဆုံး ဘုရားစငဘြေးက ဘီရိုပေါမြှာ တငထြားတဲ့ ဗုဒျဓဝင် ကမွြးစာအုပကြှီး တွေ့တာနဲ့ ထိုငဖြတန်လေိုကတ်ယ်။ ဆယန်ာရီခွဲသာသာလောကကြတွော့ လတွတေအေားတိုကပြှီး မီးက ပကြပြါလရေော။ မီးလည်းအပကြြ မိုးတွကလေည်း တမဟုတခြှင်း ပျိုဆင်းလာပါရော။ ခွိမ်းသံ၊ ချောကသ်ံတွနေဲ့ လွှပစြီးတွကလေကသ်ေး။
ဗုဒျဓဝငကြမွြးကြီး ဘီရိုပေါပြှနတ်ငပြှီး မှောငမြှောငမြဲမဲထဲ အိပယ်ာဆီ ပြနသ်ှားမယလြို့လုပတ်ုန်း ဘယအြခွိနကြ အပြငရြောကန်မှန်ေးမသိ သူငယခြငွြးမက ကိုယ့်ကိုမတွေ့တော့ ကိုယ့န်ာမည် အသံကုနအြောပြှီး ငိုပါလရေော၊ ကိုယ့မြှာ ပြနထြူးရင်း အမှနပြှေးလိုကရြတာ ခလုပတ်ိုကြ လဲမကတွာ ကံကောင်းလို့။ ကိုယကြ မရောကသ်ေးဘူး သူက ကိုယ့ခြှငထြာငထြဲ ရောကန်ှင့န်ပြေီ၊ နားနှစ်ဘကြ ပိတထြားပြီး ငုတတ်ုတလြေး ထိုငန်တော၊ ကိုယလြည်း သူ့နဲ့ သုံးပအကြောလောကမြှာ ထိုငပြှီး အားပေးစကား ပြောရတာပေါ့။ (ငဗဈကြောင့ြ သုံးပချောထိုငတ်ာ မဟုတဘြူးနောြ၊ ကိုယ့အြကြောင်း ကိုယသ်ိလို့ ခွာထိုငတ်ာ)။
မိုးခွိမ်းသံတွငှေိမပြှီး လွှပစြီးလည်း မလကတ်ော့၊ မိုးကလည်း နည်းနည်းစဲသှားလို့ ‘မနကကြရွင် ဆိုငသ်ှားရမှာ နငသ်ှားအိပတ်ော့၊ ငါလည်း အိပတ်ော့မယ်’ ဆိုတာကို ဘာပြောတယမြှတလြဲ ငါနဲ့အတူ ခွငထြောငထြဲ လာအိပပြါတဲ့ အကယွကြှီးပဲတဲ့ အလညကြနေ ခွတငေခြထွားမယ် နငဟြာနင် ဟိုဘကလြှည့အြိပတ်ဲ့။
ကိုယ့အြကြောင်း ကိုယသ်ိလို့ မဖြစ်ဘူး ဇွတပြိတင်ှင်းတော့လည်း တဈညလုံး မအိပဘြူး၊ နငလြည်းမအိပန်ဲ့တဲ့ စကားထိုငပြှောကြမယတ်ဲ့။
မှောငမြိုကတ်ဲ့ညတဈည လမင်းကမသာ မီးကမလာ အိပယ်ာထကမြှာ တခွငထြောငထြဲ အိပရြမှာ ဘယကြွားက ဥပုတစြောင့န်ိုငမြှာလဲ၊ သူလည်း မသိတာတော့မဟုတ်၊ ကြားကိုကခြံရမှာထကြ တောချောကခြံရမှာကို ပိုကြောကန်ရှောတဲ့ ဒရယမြလေး ဖြစ်နတော။
သူ့အကြောင်းတော့ ကိုယကြ ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ မှူဆှယဖြွားယောင်းတာ မဟုတသ်လို လမ်းကြောင်းခင်းတာလည်း မဟုတ်၊ သူ ကြောကတ်တတ်ာလည်း ဆိုငကြလူတိုင်း အကုနသ်ိ၊ အသားကညို ဆံပငကြကောကပြှီး နှုတခြမ်းက ထူသေးတယ်၊ တငန်ဲ့ရငကြတော့ မတလြောကစြရာပေါ့။
သူ့ကို ကြိုကမြယ့သ်ူ မရှိသလို သူကလည်း စကားပြောရငတ်ောင် စည်းအကြောမြခံဘူးနောြ၊ အခုက သူကြောကတ်တလြှန်းလို့သာ ကိုယ့အြတွကြ ဒီလိုအခွင့ရြတာ၊ ကိုယ့လြည်း သူကြောကတ်ယ်။ နင် ငါနဲ့တော့ ဝေးဝေးခွာအိပန်ောတ်ဲ့၊ မိုးရှာရတဲ့အထဲ မီးကပကြန်တောတဲ့၊ ဖယောင်းတိုငကြလည်း မရှိဘူး၊ ငါတဈယောကထြဲ အိပရြရင် ကြောကလြို့သသှေားနိုငတ်ယတ်ဲ့ ။
ငှမေိုးစတွစေဲလို့ ရှှမေီးပြနရြောကလြာခွိနမြှာတော့ မှှေ့ယာထူထူထကကြ ဇာခဉွထြောငရြဲ့ ရငခြှငမြှာ အဝတမြပါ ကိုယဗြလာနဲ့ ကိုယတ်ို့နှစ်ယောကြ ယမျမကစြည်းစိမခြှကထြဲ ပြုတကြလွုနီးနီး အခွအနေပေေါ့၊ တွေ့မရှောင် ကြားပိနန်ဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ကြှဲမကြီးတို့ရဲ့ သလှနထြကကြ အခစွပြှိုငပြှဲအတွကြ မာနဖြီကြုံးဝါးနကြတေဲ့ အခိုကအြတန့ဟြာ လူ့ဘောငလြောကရဲ့ စည်းဝိုင်း အပြငဘြကမြှာ သာယာလှိုကမြောခွင်း အပြည့န်ဲ့ပါပဲ ။
ချောကလကရြောငသ်န်းတဲ့ ရငစြိုငထြှားထွားကြီးကို အားပါးတရ စို့ပေးရင်း ပိတုန်းရောင် လယကြှကလြေးထဲက အတွင်းသားရဲရဲလေးကို လကခြလယန်ဲ့ ထွနယ်ကပြေးနတယ်ေ၊ အမဲရောင် မှကခြင်းလေးနဲ့ မဟူရာဂူဝရဲ့ အတွင်းပိုင်း လှိုငခြေါင်း တလွှောကမြှာတော့ စေးကပစြိုရှှဲကာ အရညလြှည့န်လရေေဲ့၊ မဲနကတ်ဲ့ နို့ထိတလြေးနှစ်ဘကကြို လွှာနဲ့ရှိုကယ်ူဆော့ကစားလိုကြ၊ အညိုရင့ရြင့ြ လညတ်ိုငဝြင့ဝြင့ကြို ပါးစပန်ဲ့ စုပယ်ူနမ်းရှိုကလြိုကြ နုညံ့တုတခြိုငပြှီး အာဖရိကဆနတ်ဲ့ ပေါငတ်နအြတွင်းသားတွကေို လကန်ဲ့ပြတသ်ပပြေးလိုကန်ဲ့ ကိုယ့ရြဲ့ အကြကရြှှေ့မှုတွကြေောင့ြ ထွားကြိုင်းမဲနကတ်ဲ့ အပျိုရိုင်းမလေးခငမြွာ အစာစားကငွြးရဲ့ လကတ်ဈကမ်း အကြာမှာ ကြိုးငှိနရှောတဲ့ မထေုနန်ှားမကြီးလို တရှူးရှူးတရှဲရှဲနဲ့ အစာခွကဆြီ ဘယအြခွိန် ရောကမြလဲ ရုံးကနန်ရတေယ်။
တခကြတ်ခကြြ ရငဘြကကြှီး ကော့တကလြာလိုကြ၊ တခါတခါ မှှေ့ယာနဲ့ တငပြါးဆုံကြီး ခွာသှားလိုကန်ဲ့ မသိရင် ဆပကြပအြဖြဲ့ထဲက မှှမလေေး ကပြဖြောဖြှနသေလေား အောကမြေ့ရတယ်၊ မခံစားနိုငတ်ဲ့အဆုံး ချောကလပရြောင် အပျိုရိုင်းမလေးရဲ့ ရငထြဲက စကားလုံးတခွို့ နှုတခြမ်းဖြားက ပြင့အြနကြလွာတော့တယ်။
“ငါ မနနေိုငတ်ော့ဘူးဟ နငကြလည်း လုပပြါတော့ဟာ”
ပန်းတိုငအြရောကြ ခွီတကဖြို့ မရညရြှယခြဲ့တာမို့ ဘာမှစီစဉမြထားမိ၊ ခွဲစိတခြန်းဝငရြင် လကအြိပလြိုအပသ်လို၊ ဘောလုံးကနလြို့ ဂိုးသှင်းတဲ့အခါမှာလည်း ဘှတဖြိနပပြါမှ ပြည့စြုံလသည်ေ မဟုတလြား၊ ကိုယ့ရြဲ့ ဖြားဖကတ်ောြ မောငမြဲလုံးအတွကြ ညနကေ ယူနီဖောင်း မဝယခြဲ့ရလတေော့ ဖိုငန်ယရြောကမြှ နောကကြှောင်း ပြနခြေါကရြမလို။ ကြံရာမရပမယေ့ြ သူရဲကောင်းတို့မညသ်ည် တပပြှနခြေါကရြိုးထုံစံ မရှိသည်၊ လှခွကေပြဲကနွြ အလံမလှဲ၊ တောငင်ူရာဇဝငထြဲက နောငရြိုးတိုကပြှဲမှာ ဘုရင့န်ောင် ဖောငဖြကြတ်ိုကသ်လို ကိုယလြည်း ဖြစ်တဲ့နည်းနဲ့ ချောငကြပဖြိုကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ် .. ။
အပေါ့အလေးသှားပြီး ကိုယသ်ငပြှသလို သချောဆေးကြော သန့ရြှင်းကာ ရချိုးထားတဲ့ ရငထြှားထွား တငကြားကား ခါးတုတတတ်ုတန်ဲ့ မဲမှောငဝြင်းပြောငန်တေဲ့ ကြှဲမကြီးရဲ့ ကောကကြှောင်းအလှကို ကြည့်ပြှီး လကန်ဲ့တဈခွီ ထုတပြဈလိုကတ်ယ်၊ ကိုယလြည်း ရချိုးလိုကသ်ညမြို့ အေးခမွြးလန်းဆန်းပြီး ယုံကြညမြှု အပြည့န်ဲ့ပေါ့။
ဆားဗဈရင့န်ပြေီဖြစ်တဲ့ ကာမကြားပိနကြှီးနဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ မနူးမနပ် ကြှဲမလေးတို့ အဝတမြပါ ခန်ဓာချင်ြး ပူးကပလြို့ အနှေးဓာကြ ဖလှယရြင်း အရသာစယူကြတယ်၊ မသိမသာ ထောန်တေဲ့ ကြှဲညိုမရဲ့ နှုတခြမ်းဖူးထူထူကြီးကို ကဈဆှဲရင်း ထွားကြိုင်းနုညံ့တဲ့ မင်းဂွတသ်ီးရောင် ရငသ်ားပြောငပြှောငကြှီး နှစ်ဘကကြို ဆုပကြိုငကြစားပေးတာပေါ့။တခါတခါ မဲပြာနတေဲ့ ပေါငတ်နအြတွင်းသားတွဆေီ လကကြရောကသ်ှားသေးတယ်၊ အနည်းငယ် ဝင်းပတဲ့ မကြန်ှာပြဲကြီးကနေ ပါးစပန်ဲ့လွှာဟာ တဖြေးဖြေးခွင်း အောကပြှညအြောကရြှာဆီ စုံဆင်းလာခဲ့တယ်။
ဗိုကသ်ားတပြင် လွှာနဲ့ကစားရင်း ညာလကကြ ရငသ်ားမို့မို့ ထိပလြေးကို ဆော့ကစားပေး၊ ဘယလြကကြ ထွနယ်ကမြခံရဖူးသေးတဲ့ လယကြှကကြို ထယထြိုးပေးလိုကတ်ယ်၊ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းတွကြေားမှာ တခါတခါ ငှီးသံလေးပါလာတာ နားဆငလြို့ အကောင်းသားဗွ .. ။
ကဲ … အနောကတ်ံခါးဖြင့ဖြို့ စတငပြှီ ….. ပတလြကအြနအထေား တဈတီတူးငှကလြို ခွထေောကန်ှဈချောင်း မိုးမွှောခြိုင်းပြီး ပေါငတ်နတ်ှကေို ဗိုကပြေါပြှနခြေါကလြှဲပေးလိုကတ်ယ်၊ သူ့လကန်ှဈဘကန်ဲ့ တံကောကကြှေးကို ကိုငခြိုင်းလိုကပြှီး အတွင်းထဲထိ ပြောငစြငအြောကြ လကခြလယန်ဲ့ နှိုကဆြေးထားတဲ့ စအိုဝကို အသင့ယ်ူထားတဲ့ အုန်းဆီရှှဲနအေောင် သုတပြေးလိုကတ်ယ်။
သပြသေီးမှည့ရြောငသ်န်းပြီး ကြုံ့နတေဲ့အဝလေးကို လကခြလယ် ထိတလြေးထည့ပြှီး ပတလြညလြှည့ပြေးရင်း ညာလကန်ဲ့ ရှေ့တံခါးကို အကြဲချောင်းအလိုကလြေး အထကအြောကြ ပြတဆြှဲပေးတယ်၊လကခြလယကြို အုန်းဆီဆှတလြိုကြ စအိုဝလေးမှှလေိုကန်ဲ့ အတောလြေး ဆီဝသှားတော့မှ အထဲကိုမသိမသာ ထိုးသှင်းပြီး ရှေ့တိုးနောကင်င် အဝငအြထွကြ မှနမြှနန်ဲ့ ကြှကသ်ားတွေ ဟလာအောင် လုပရြတယ်၊ လကခြလယ် နှစ်ဆဈစာလောကြ ဝငန်ိုငထြှကန်ိုငတ်ော့မှ ပိုစဈရှင် ပြောင်းလိုကတ်ယ်၊ ကြားကြီးရသေောကြ လေးဘကထြောကပြေါ့။
ကိုယကြနံရံကိုမှီ ပေါငကြားပြီး ခွဆင်ေးထိုင် လုံးကြီးပေါကလြှ ကြှဲမလေးကို ကိုယ့ဘြကဖြငပြေးပြီး ဒူးထောကပြေါငကြား လကန်ှဈဘကြ တံတောငဆြဈထောကြ အနအထေားမို့ မဲပြောငန်တေဲ့ တငသ်ားစိုငကြှီးနှစ်ခုက ကိုယ့ကြိုစိနခြေါန်သယေောငပြါပဲ။
ခါးလေးရှေ့ကော့ခိုင်းလိုကတ်ော့ အနောကတ်ံခါးဝဟာ ရအေိုးတညထြားသလို ပုံစံလေးပေါ့၊ နည်းနည်းနာမယ်၊ ခဏလေး သည်းခံဖို့ ပြောပြီး လကည်ိုး လကမြနဲ့ စအိုဝကိုဖြဲပြီး အုန်းဆီရှှဲအောင် လောင်းထည့ြ လကခြလယစြိုကပြှီး မှှလေိုကတ်ယ်၊ ဘေးကိုဝိုကမြှှလေိုကြ၊ ရှေ့ကိုထိုးသှင်းလိုကန်ဲ့ ဆီဝနတေဲ့အပေါကလြေးဟာ နည်းနည်းချောငခြွိလာသညမြို့ လကည်ိုးပါရောပြီး ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။
ဒီတခါတော့ နာလို့ ကြှဲမကြီး တွန့ခြါသှားတယ်၊ လကခြလယ်၊ လကည်ိုး နှစ်ချောင်းပူးတလှည့ြ၊ လကခြလယ်၊ လကသ်ူကြှယ် နှစ်ချောင်းပူး တလှည့ြ ကောင်းကောင်း ဝငန်ိုငထြှကန်ိုင် အနအထေားရောကတ်ော့ အနားယူထားတဲ့ နှုတခြမ်းနီဗူးကို ကလေးဆော့တဲ့ အူစီဖောင်းစွတပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်၊ လကသ်ုံးဆဈစာ ဝငသ်ှားတော့ နာလို့အောတ်ာနဲ့ အဲ့အတိုင်း ရပလြိုကပြှီး သူ့ကိုဘေးတိုကြ လှဲခိုင်းလိုကတ်ယ်၊ စိတတ်ော့ရှညရြတာပေါ့။ အနောကတ်ံခါးဆိုတာ ဝငခြငွတ်ိုင်း ဝငလြို့ရတာ မဟုတဘြူးလေ၊ နှုတခြမ်းနီဗူးထည့ရြကန်ဲ့ပဲ သူ့အတွကြ ဖီးဖြစ်အောင် ပြနလြုပပြေးရတယ်။
ထွားကြိုင်းနုညံ့တဲ့ ရငသ်ားကြီးတဈစုံကို စို့လိုကြ၊လွှာနဲ့တွတလြိုကြ၊ နှုတခြမ်းနဲ့ညှပပြှီး ကစားလိုကြ လုပရြင်း လကကြအမှှေးပျိုင်းပျိုင်းနဲ့ တောရိုင်းကြီးထဲ တောလညထြှကရြတယ်၊ တောတ်ောကြှာအောင် နှိုးဆှပေးပြီးတော့ တဈခါ ပိုစဈရှင် ပြောင်းရပြနရြော၊ ကုတငအြစွန်းမှာ မဲပြောငန်တေဲ့ တငစြိုငကြှီးတေ့ထားပြီး ပေါငကြား ပတလြကလြှန် အနအထေားနဲ့ ကိုယကြကုတငအြောကြ ခွဖြေားထောကထြိုငပြှီး အတွင်းသားရဲရဲလေးကို လွှာနဲ့မှှပေေးရင်း စအိုထဲထိုးသှင်းထားတဲ့ အူစီဖြောင်းစွတ် နှုတခြမ်းနီဗူးလေးကို တခကြတ်ခကြြ ကစားပေးတယ်။
နာလို့တွန့သ်ှားပမေဲ့ အမအမှေပေေးတဲ့ လယကြှကြ ထွနယ်ကပြေး နတောမို့ ဖီးကလဲ ရှိတာပေါ့၊ အမှှေးကြားက ဘေးနှုတခြမ်းသားတွေ စုပပြေးလိုကြ လှိုငခြေါင်းထဲ လွှာနဲ့ထိုးလိုကြ ညာလကကြ အုန်းသီးလောကြ နီးနီးရှိတဲ့ အုန်းခွံရောင် ရငသ်ားထွားထွားကြီးတွဆေီ ခရီးထွကန်တယ်ေ။
ဘယလြကကြ နှုတခြမ်းနီဗူးလေးကို ညငည်ငသ်ာသာနဲ့ ဖြေးဖြေးခွင်း အသှင်းအထုတလြုပပြေးတာပေါ့၊ နှုတခြမ်းနီဗူး စိုကထြားတာ ကြာလာတော့ စအိုအတွင်းပိုင်း ကြှကသ်ားတွေ ဟအာသှားပြီး ဆူဖြိုးထွားကြိုင်းတဲ့ အပျိုရိုင်းကြှဲမလဲ သိပမြနာတော့ဘူးထငရြဲ့၊ အသှင်းအထုတ် လုပပြမယေ့ြ ခါးတွေ၊ တငတ်ှေ တွန့မြသှားတော့ဘူး၊ ဘကပြေါင်းစုံ ပြငဆြငပြှီးပြီမို့ ကိုယ့ရြဲ့ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထပြီး သံချောင်းလို မာထနန်တေဲ့ မဟူရာ အမှောကကြှီးနဲ့ လုံးကြီးပေါကလြှ ကြှဲပျိုမရဲ့ အနောကတ်ံခါးဝကို ထိုးသှင်းပစ်ခွင်းဖို့ပဲ ကနွတ်ော့တယ်၊ ကုတငပြေါမြှာ ကိုယ့ဘြကြ ဖငလြှည့ပြှီး လေးဘကထြောကခြိုင်း လိုကတ်ယ်။
အုန်းဆီထကဆြှတပြှီး နှုတခြမ်းနီဗူးကို ဖြေးဖြေးခွင်း ဆှဲနှုတပြှီးတော့ အီးပါချင်လြို့ဆို အောကထြပ် လိုကပျို့ရပါရော၊ ပြီးရင် ရကေောင်းကောင်း လောင်းပြီး လကန်ဲ့အတွင်းထိ နှိုကဆြေးဖို့ ပြောရသေးတယ်။
အပေါထြပ် ပြနရြောကလြို့ ကိုယ့ရြဲ့ မဟာလကန်ကတ်ောကြှီးကို ခဏလောကြ ရခေဲချောင်း စုပပြေးပါဆိုတာ ရှံလို့တဲ့ အကြောကအြကန် ငှင်းဆနတ်ာနဲ့ လကလြွှော့လိုကရြတယ်၊ အနောကတ်ံခါးဖြင့ဖြို့ ဒီအဆင့ထြိ လိုကလြွောထားပြီမို့ ကိုယလြည်း အခွင့အြရေး ထပမြယူလိုတော့ပါဘူး၊ နောကဆြုံးဖိုငန်ယ် အစီစဉစြတငပြှီမို့ ကိုယကြ နိဂုံးခွုပ် အမှာစကား ပြောရတယ်။
‘အရငဆြုံး ပတလြကအြနအထေားနဲ့စမယ်၊ ကုတငစြောင်းမှာ အပေါကကြို ကုတငဘြောငအြပြငဘြကန်ည်းနည်းထုတပြေးထား ပေါငကြို အရမ်းမကားနဲ့၊ (ပေါငအြရမ်းကားရင် စအိုစိထားသလိုဖြစ်ပြီး ပိုနာမှာစိုးလို့) ။ ကိုယထြိုးသှင်းတဲ့အခွိနမြှာ ကြောကပြှီး အတင်းစိ မထားနဲ့၊ အီးညှဈသလို ညှဈပေးရတယ်၊ အတောလြေး အရှိနရြလာရင် ကြားကြီးရသေောကြ လေးဘကထြောကြ ပိုစဈရှငပြှောင်းမယ်၊ ဆီထပလြောင်းပြီး အသှင်းအထုတ် ပိုမှနလြာမယ်၊ နာရင် ပါးစပကြပြော၊ ခါးတွေ၊ တငတ်ှေ မလှုပန်ဲ့ ပိုနာလိမ့မြယ်’
ကုတငတ်ဘကအြဖြားမှာ အနောကတ်ံခါးထားပြီး ပတလြကပြေါငကြား နို့ထွားထွား မထေုနန်ှားမကြီးနဲ့ တွေ့ကရာ အကုနစြား အပေါကမြရှားတဲ့ ကာမကြားပိနကြှီးတို့ရဲ့ အနောကတ်ံခါးဖြင့ပြှဲ အခမ်းအနားကြီး စတငပြါပြီ …။
‘အင့ျ _ ဟင့ျ .. ဟင့ျ’
‘နာတယလြို့ … အား ဟင့ြ’
ကိုယ့ရြဲ့ မှေးရာပါ လကန်ကကြောင်းကြီး ဖြေးညှင်းစွာ ဝငရြောကသ်ှားသောကြောင့ြ ငှီးညူခွင်း .. စအိုဝကို အုန်းဆီရှှဲအောင် ပြနဆြှတပြှီး လကခြလယန်ဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်း မှှနေောကကြာ ကိုယ့ရြဲ့ပါးပြင်းထောငန်တေဲ့ မှှဟေောကခြေါင်းကြီးပေါလြည်း ရှှဲနအေောင် လူးပေးလိုကတ်ယ်။
မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း အဝတမြပါခန်ဓာနဲ့ ထွားကြိုင်းမဲနကြ ပတလြကပြေါငကြား အဆငသ်င့ပြှငထြားတဲ့ သူငယခြငွြးမအပေါြ အလိုကသ်င့ြ မှောကပြှီး သူ့ရဲ့နှုတခြမ်းထူထူကြီး နှစ်လှှာကို စုပယ်ူ နမ်းရှိုကလြိုကတ်ယ်၊ ဘယလြကကြ ကိုယ့ရြဲ့ထောငမြတန်တေဲ့ မဟာထိတဖြူးကြီးကို ကိုငပြှီး သူငယခြငွြးမရဲ့ အနောကတ်ံခါးဝကို တေ့ကာ ဖြေးညှင်းစွာ ထိုးသှင်းတယ်၊ ညာလကန်ဲ့ မင်းကြတသ်ီးရောင် ရငအြုံ့ထွားထွားကြီးကို ပြတသ်တဆြုပန်ယ် ပေးလိုကတ်ယ်။
အနောကဂြူထဲ ကြမ်းသီးလုံး ဝငသ်ှားခွိနမြှာတော့ အတွင်းကြှကသ်ားတွကေ ညှဈယူဖမ်းဆုပထြားလို့ ကိုယ့အြတွကြ မဟာစည်းစိမ် ခံစားရပမယေ့ြ ကြှဲမကြီး နာလို့ လူးခါသှားတယ်၊ ကဈစငဆြှဲရင်းတန်းလန်းနဲ့ ပါးစပကြလည်း ဝမ်းခေါင်းသံနဲ့ ငှီးညူတာပေါ့၊ ဆီဝမှ နတတ်ိုငထြည့ရြ လှယကြူသလို ခုလဲ စိနဖြူးကြီးကို ပြနမြထုတပြဲ အဝငဝြ ပတလြညကြို အုန်းဆီထပလြူးရတယ်၊ ညိုညကတ်င်းရင်းတဲ့ စူပါပေါကစြီကြီးနှစ်ရဲ့ ဘေးသားတွကေို အားပါးတရ လွှာနဲ့လကြကြာ စုပယ်ူနမ်းရှိုကပြေးရင် ချောကလပဒြဈကြီးကို တဆင့ခြှင်း ထိုးသှင်းရတာပေါ့။
ကိုယ့ရြဲ့ ဖြားဘကတ်ောြ ငါးရံ့ ခေါင်းကြီးဟာဖြင့ြ ကငွြးအောင်းခွင့ရြသညမြို့ ပြောရြှှငမြှူးတူးစွာ လူးခါဝငရြောကန်တယ်ေ၊ ရာဂအကြည့်န်ဲ့ ရှုမဝနိုငတ်ဲ့ ကောကကြှောင်းလှ ကြှဲပျိုမရဲ့ ရငသ်ားစိုင် ထိပဖြွားက ညိုမဲစူထွကန်သေော နို့သီးခေါင်းလေးကို လွှာဖြားနဲ့ ကလိလိုကြ၊ ရှိုကယ်ူကာ အငမ်းမရစို့လိုကြ လုပရြင်း ရှှမေဲချောင်းကြီး ရှေ့တိုးနောကင်ငပြန်းဝငဖြို့ လှုပရြှားနတောပေါ့။
နာကငွမြှုသကသ်ာအောင် ဖြေးညှင်းညငသ်ာစွာ အသှင်းအထုတ် လုပတ်ာမို့လို့ အဝငအြထွကြ မှနမြှနန်ဲ့ အသံတော့ မမှညပြါ၊ အပျိုရိုင်းမရဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာ အကြားက အနောကတ်ံခါး အတွင်းသား ပြတတ်ိုကဆြှဲငငလြို့ နာကငွစြှာ ငှီးညူတဲ့ အသံလေးဟာ ဆယကြမျဘာတိုင် စွဲရဈစနေိုငလြောကတ်ယ်။
“အင့ြ _ ဟင့ြ ဟင့ြ … အီး _ ဟီးးးး နာတယလြို့ဆို”
“နငမြညှာဘူး အား … တအားလုပတ်ာပဲ ဝူး”
ဖြေးဖြေးမှနမြှန် စည်းခကြမြမှနပြဲ ဝငခြွီထွကခြွီနဲ့ ထိတဖြူးဆီရှှဲ ဒုတမြဲကြီး လကသ်ုံးလုံးစာသ ာသာလောကြ ဝငရြောကသ်ှားနိုငတ်ဲ့ အခွနရေေောကတ်ော့ ပိုစဈရှငပြှောင်းတယ်။ ကြားကြီးရသေောကြ လေးဘကထြောကြ စတိုငပြေါ့။
ကုတငဖြွားမှာ ဒူးထောကြ မို့မောကကြှီးမားတဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးကြားက မဲနကတ်ဲ့ ဂူပေါကြ ဝငရြောကဖြို့ စတငပြှီ။ ခိုငမြာတုတခြဲတဲ့ ဒုတမြဲကြီး ငုတရြှိုးဝငရြောကထြားသညမြို့ ဟအာနတေဲ့ ခရပြငေ့လြေးလေးဟာ စွဲမတဖြှယ် ကြောကမြီးသှေးတွင်းပမာ။ မသိမသာ ပြင့အြာနတေဲ့ စအိုဝကို လကည်ိုး လကမြနဲ့ ဆှဲဟပြီး အုန်းဆီလောင်းထည့လြိုကတ်ယ်၊ ပြီးတော့ ထိုးဖောကဝြငရြောကမြယ့ြ ဒုံးကညွကြှီးကို နရောအနှံ့ ဆီရှှဲအောင် လူးလိုကတ်ယ်။
‘အီးးး ရှီးးးး အ’
”နာတယလြို့ ဖြေးဖြေး”
ထွားကြိုင်းနုညံ့တဲ့ အညိုရောင် ရှောကပြန်းသီးကြီး နှစ်လုံးကို ဘယည်ာစုံ လကန်ှဈဘကန်ဲ့ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဆုပကြိုငပြှီး ကြုံ့သှားလိုကြ၊ အာလာလိုကန်ဲ့ မှူဆှယန်တေဲ့ အနောကတ်ံခါးဝထဲ အမဲရောင် ဒုန်းကညွထြိတဖြူးကြီး စိုကထြည့ြ ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။
ညှဈအားကောင်းတဲ့ ကြှကသ်ားနံရံတွကေ တင်းကြပစြှာ စုပယ်ူပြီး ကြမ်းသီးလုံးကြီးကို ငုံထားလိုကခြွိနမြှာ နာကငွမြှုကို ငှိမသ်ကစြှာ ခံယူနတေဲ့ မထေုနန်ှားမကြီးရဲ့ ဗိုကသ်ားတပြငလြုံးကို လကတ်ဘကန်ဲ့ ပြတသ်တပြေးရင်း မှပြငေရြဲ့ ဆှဲအားကြောင့ြ အောကစြိုကန်တေဲ့ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို ကနွလြကတ်ဘကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှတသ်ပပြေးနတယ်ေ၊ ထိုးသှင်းစိုကဝြငန်တေဲ့ ကိုယ့ရြဲ့လကန်ကမြဲကြီးကို ဖြေးဖြေးခွင်း လှုပရြှားပေးလိုကတ်ယ်။
ကြောပြငတ်လွှောကကြို နှုတခြမ်းမှှေးနဲ့ ပြတပြေးရင်း၊ လွှာထိတလြေးနဲ့ကစားရင်း တန်းလန်းစိုကန်တေဲ့ တဏာမှှားမိုကကြို ဦးခိုကလြကြြ ရှေ့ဆကတ်ိုးစလေိုကတ်ယ်။ နာပမယေ့ြ လူးခါမသှားပဲ မကြစြိစုံမှိတ် အံကြိတခြံနိုငတ်ဲ့ သူငယခြငွြးမကိုတော့ စိတထြဲ၊ နှလုံးသားထဲက လိုကလြိုကလြှဲလှဲ ခွီးကြူးမိတယ်၊ အသှင်းအထုတ် မှနမြှနန်ဲ့ တဈစတဈစ မှနဆြနလြာတဲ့ တီးကြကကြို ကိုယတ်ိုငတ်ီးခကရြင်း ရာဂ ဂယကထြဲကို နဈမှုပသ်ှားခဲ့ပြီ။
နောကစြိနားမှာ ခေါင်းစီးကြင်းနဲ့ စီးနှောငထြားတဲ့ တွနလြိမကြောကကြှေ့တဲ့ ဆံနှယရြိုင်းတွကေို စုကိုငပြှီး လကဖြဝါးမှာ တဈရဈ ရဈကာ ဆှဲကိုငလြိုကတ်ယ်၊ အပြည့အြကြပ် ထိုးထည့ခြံထားရလို့ အတွန့တ်ှေ မရှိတော့တဲ့ စအိုဝကို အုနဆြီထပလြောင်းလိုကပြှီး ဒုတမြဲကြီး တဈချောင်းလုံးနီးနီး နောကကြိုဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်၊ အထဲမှာ ဒဈတဈခုစာကနွမြှ ဆံပငတ်င်းတင်း ဆှဲကိုငလြကြန်ဲ့ မနှေးမမှန် အဆုံးထိ ပစ်သှင်းလိုကတ်ယ်။
” အီးးးးး ရှီးးးး _ နာလိုကတ်ာ … အား အမလေး သပေါပြီတော့ ”
တဈချောင်းလုံးနီးနီး ဆှဲထုတလြိုကြ တဆုံးနီးနီး ပြနသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ ကာမဂယကြ စည်းခကြမြှနမြှန် တီးခကလြို့နတေော့၏။ ပြီးပြည့စြုံသော နှစ်လိုဖြယ် အရသာပါပတည်ေး။ တွင်းနကထြဲကို ဝငရြောကရြသော ကာမခရီးမှာ ဒီလီးဟာဖြင့ြ ပြောရြှှငမြှူးတူးစွာပင်၊ ကငွခြွောင်းထဲမှာ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကလြာပြီး ခွလှမြေးတွလေဲ ပိုသှကလြာတော့၏။
ထိုးသှင်းလိုကခြွိနမြှာ အလိုကသ်င့ြ ပြင့အြာပြီး ဆှဲနုတခြွိနမြှာ စုပယ်ူဖမ်းစားပေးနိုငသ်ော ကြှကသ်ားနံရံတွကြေား ဒုတမြဲကြီးကား ပြေးလှှားနတေော့သည်၊ အထိန်းအကြပမြဲ့စွာ လှုပခြါတုနရြမ်းနသေော ရငစြိုငန်ှဈမှှာကို ဆုပန်ယလြိုကြ မဲနကပြှောငဝြင်းပြီး ကော့ထောငလြွှကြ စိနခြေါန်သေော တငပြါးဆုံးကြီးတွကေို ခပကြှမ်းကြမ်း ရိုကလြိုကန်ဲ့ အခစွပြန်းတိုငဆြီသို့ ခရီးပြင်း နှငန်တေော့တယ်။
အောကန်ှုတခြမ်းကို ခပတ်င်းတင်းကိုကကြာ မကြစြိစုံမှိတ် ကြိတခြံနတေဲ့ သူငယခြငွြးမရဲ့ ခန်ဓာတခွငမြှာတော့ ခွှေးတွစေီးကလွို့နတယ်ေ၊ ပနကြာလအေားကရော အခန်းပြတင်းက ဝငရြောကလြာတဲ့ မိုးသကလြနေုအေးကရော သူ့ကိုယဗြလာကို မအေးမှစနေိုငဘြူး၊ အခကြပြေါင်းများစွာ ထိုးသှင်းပြီးခွိနမြှာတော့ တုနှိုင်းမဲ့ ခံစားမှုနဲ့အတူ ဆုံးခန်းတိုငခြဲ့တော့တယ်။
” အား … ကောင်းလိုကလြခွင်ေး အိုးး ”
”အင့ျ _ ဟင့ျ … အ … အ ဟင့ျ ”
”နာတယ် … အမလေး အီးးး စအိုလေး ကြဲပီလား မသိဘူး အား”
လေးဘကထြောကထြားလို့ ပထဝီမှပြငေဆြီ အိကနွတေဲ့ ဗိုကသ်ားကို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ အားပါးတရဖကကြာ ဓားအိမထြဲ ဓားစိုကထြားသလို အနောကလြှိုငခြေါင်းထဲ တဆုံးထိုးသှင်းထည့လြိုကတ်ော့တယ်၊ တဆုံးဝငရြောကသ်ှားတဲ့ အတံထိပဝြမှ ကြောရိုးတလွှောကကြနေ စီးဆင်းလာတဲ့ အဖြူရောငပြစွပြစွြ လူဆီလူနှစ်တွေ ပြေးထွကသ်ှားကြတော့တယ်။
အသားမရှိတဲ့ ခါးရိုးပျိုင်းပျိုင်းနဲ့ မဲနကပြှောငလြကပြှီး ခွှေးရှှဲနတေဲ့ ဖငတ်ုံကြီးတို့ ထိစပပြူးကပတ်ဲ့ထိ ထိုးသှင်းပစ်လိုကတ်ော့တယ်၊ ကောင်းတကာကောင်းလှန်းသော အနောကတ်ံခါးမှ ဝငရြောကခြှင်း အရသာပါတကား ….။ တင်းကြပစြှာ ဆှဲငငစြုပယ်ူထားတဲ့ ဖငပြေါကထြဲကနေ လီးတနကြှီးကို ဖြေးညင်းစွာ ထုတယ်ူလိုကတ်ော့တယ် ။
ပြီးပါပြီ။ ။
pdf စာအုပ် download ဆှဲရန် ဒီကို နှိပပြါ။