ကြှနတ်ော့အြဖေ နောကအြိမထြောငပြှုတော့ ကြှနတ်ောြ ရှဈနှစ်သားလောကပြဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကြှနတ်ော့မြိထွေးမှာ သမီးတဈယောကြ ပါလာပါတယ်။ သူကလည်း ကြှနတ်ောန်ဲ့ ရှယတ်ူပါပဲ။ မမေေ့နရောကို အစားဝငလြာတဲ့သူဖြစ်လို့ သူတို့သားအမိ နှစ်ယောကကြို ကြှနတ်ောြ လုံးဝကြည့်လြို့ မရပါဘူး။ နည်းနည်း အရှယရြောကလြာတော့မှ မမလေေေးရဲ့ စတနောတွေ၊ မတ်ေတာတွကေို နားလညလြာခဲ့ပါတယ်။ ဟိုကောငမြလေး သီရိနဲ့ကတော့ တစောင်းစေးနဲ့ မကြခြွေးပေါ့။
ကြှနတ်ောကြ ကိဈစတောတ်ောမြွားများမှာ အလွှော့ပေးခဲ့ပမယေ့ြ သူကတော့ ကြှနတ်ော့ကြို ဘယလြိုမှ ကြည့်မြရပါဘူး။ သူ့အမကေ ကြှနတ်ော့ကြို အရေးပေးလို့လား မသိပါ။ ထားပါတော့လေ.. ဒါတွကေ ငယင်ယတ်ုန်းကပါ။
အခုတော့ ကြှနတ်ောရြော သူပါ ဒဂုံတကျကသိုလမြှာ တကန်ကြပေါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ဒုတိယနှစ်၊ သူက ပထမနှစ်ပေါ့။ ကြှနတ်ော့မြှာလည်း ရည်းစားလေး ဘာလေးနဲ့ပေါ့။ သူကတော့ ရှိသလိုလိုပဲ။ ခကတ်ာက ကြှနတ်ော့ကြောငမြလေးက စာဂပျိုးဗွ။ ရုပရြှငလြည်း မကြည့်ရြ။ ပန်းခွံလည်း ခေါမြရနဲ့ တောတ်ောလြေး တင်းတယဗြွာ။ ဒါနဲ့ တဈနေ့….
‘ခစွြ ရုပရြှငသ်ှားကြည့်ရြအောငလြေ’
‘မနကဖြှန် ကြူတိုရီရယရြှိတယကြှာ။ မကြည့်ခြငွပြါဘူး။ ပြီးရင် မောငကြ လကသ်ိပသ်ရမ်းတာပဲ’
‘မဟုတတ်ာကြာ။ ကြူတိုရီရယကြ ဘာအရေးလဲ။ လိုကမြှာလား မလိုကဘြူးလားပြော’
‘မလိုကခြငွလြို့ မဟုတပြါဘူးကြာ။ ကြောကလြို့ပါ။’
‘ဒါဆို ကနတ်င်း သှားမယလြေ’
‘မောငကြလည်းကြာ ဟိုဟာတွလောနလေို့ နောကမြှနောြ အခုစာကကြလြိုကြဦးမယန်ောြ’
‘အေးပါကြာ၊ ပြနရြငကြော လိုကပျို့ရမလား’
‘မပို့နဲ့ ဖဖေေ ဝငကြှိုလိမ့မြယ်’
‘သှားပြီ။ ဒီနေ့တော့ ဘူပိတပြှီ’
လို့ စိတထြဲကနေ ရရှတေရြင်း ဖဲရှုံးလာတဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ထွကလြာခဲ့ပါတယ်။ စိတည်ဈညဈနဲ့ အပေါဆြုံးထပတ်ကပြှီး ဆေးလိပသ်ောကမြယဆြိုပြီး တကလြာရာ အပေါမြှာ လူရှင်းနတောကို တွေ့ရပါတယ်။ ဖြတလြွှောကလြာရင်း အသံကြားလို့ အသာလေး ချောင်းကြည့်လြိုကရြာ အတွဲတဈတွဲကို တွေ့ရပါတယ်။
အောငမြယ်.. ဒင်းက ပေါကစြီစားနပေါလား။ ကောငမြလေး မကြန်ှာကိုတော့ မမှငရြဘူးပေါ့။ ဟိုကောင့လြကကြလည်း အငှိမကြို မနဘေူး ကောငမြလေး ပေါငကြှားထဲမှာ။ ဆောလြေးကလည်း အလိုကသ်ိပါ့ ဒုတကြို ကိုငပြေးနပေါလား။
ရုတတ်ရကြ ကောငမြလေးက ဟိုကောင့ရြငခြှငထြဲက ထလိုကတ်ော့ ကြှနတ်ော့ဒြေါသတွေ ထောင်းခနဲ ဖြစ်လာပါတော့တယ်။ ဘယသ်ူများလဲ မှတတ်ယ်။ ဒေါသ်ီရိကိုး။ ဒင်းတောငမြှ အမှီးပေါကန်ပြေီပဲ။ ကြှနတ်ောလြည်း ကိုယန်ဲ့မတည့ပြမယေ့ြ ဒီလိုမွိုး ကြှနတ်ော့ရြှေ့မှာ မှငရြတော့ သနားလည်းသနားတယ်။ ဒေါသစိတန်ဲ့ အတင်းဝငကြာ ဆောင့ခြေါခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှလည်ေး ပေါလြာခဲ့ပါတယ်။ လှနလြှနကြွူးကြူး မဖြစ်ခငပြေါ့။ တောသ်ေးတာပေါ့ ဟိုကောငတ်ှသော တွေ့သှားရင် ကြှနတ်ော့မြကြခြှကကြှီး ဘယသ်ှားထားရပါ့မလဲ။ ကငမြရာသာ ပါလာခဲ့ရင် ဒင်းတို့ရုပတ်ှေ နကထြဲမှာ ပလူပြံနလေောကပြှီ။
ဟာဟာ.. ဒင်းကလေးက ဟိုကောင့ကြို ပလှတေောင် မှုတပြေးနပေါလား။ ကြှနတ်ောလြည်း ကိုယ့ည်ီမလို ဖြစ်နပမေယေ့ြ ကြည့်န်ရင်ေး လီးက တောငလြာပါတယ်။ လီးတောငန်ရင်ေးက မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ ပါဝငလြာပြီး ဆငကြှံ ကြံနမေိပါတယ်။
ဟာ.. ဟုတပြှီ။ တဈယောကတ်ည်း ကြိတပြှုံးလိုကရြင်း ဆကကြှည့န်မေိပါတယ်။ အတောကြှာတော့ အောကကြတကလြာတဲ့ အသံတွေ ကြားတော့ သူ့အကောင် ခပသ်ုပသ်ုပလြေး ထွကသ်ှားတာကို တွေ့လိုကတ်ော့ ကြှနတ်ောလြည်း အခန်းဝမှာ စောင့န်ပေါတယ်။
ဟော.. လာပါပြီ မရှှခွေော။ ကြှနတ်ော့ကြို မှငတ်ော့ သူတောတ်ောလြေးကို ထိတလြန့သ်ှားပါတယ်။
‘ကဲ.. ဘယလြိုလဲ တောတ်ောလြေးမှ ပြောကြှရဲ့လား။’
‘ကိုမိုး.. နငဘြယတ်ုန်းကတည်းက ရောကန်တောလဲ’
‘ငါ့ကို ဘာမှ လာရှင်းပြမနနေဲ့၊ ငါအကုန် မှငပြှီးပြီ။ အိမကြမွှ နင့အြမနေဲ့ ရှင်းကြပတေော့’
သူဘာမှပြနမြပြောနိုငပြဲ မကြန်ှာကို လကဝြါးအုပကြာ ငိုခလွိုကပြါတယ်။ နောကမြှ..
‘ကိုမိုးရယ် ငါတောင်းပနပြါတယ်။ မမသေေိရင် သတလြိုကမြယ်။ ပြနတ်ော့မပြောပါနဲ့နောြ’
‘နင့ကြိုယန်င် နိုငင်ံခွားရောကန်တယေမြွား မှတန်လေားဟင် ဒါမှနမြာပြညဟြဲ့’
‘တောပြါတော့.. ကိုမိုးရယ် ငါတောင်းပနပြါတယဟြာ.. ငါ့ကိုသနားပါ။’
‘တောပြှီ ငိုမနနေဲ့တော့ ပြနကြှမယ် ၊ အိမကြမွှ ငါစဉြးစားလိုကြဦးမယ် ပြောသင့ြ မပြောသင့ြ’
‘လုပပြါဟယ်။ ငါကြေးဇူးတငပြါတယ်။ ငါနင့ကြွေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး’
‘အေး နင့စြကားတညပြါစနေောြ၊ ညဖကြ လူကြီးတွအေိပရြင် ကားဂိုဒေါငဘြကကြိုလာခဲ့၊ နငန်ဲ့ငါ ဆှေးနှေးမယ်’
‘ဟုတ်’
‘ကဲပြနကြှစို့၊ အောန်ေဦး.. ငါ့မှာ ပိုကဆြံပြတန်တယ်ေ နင့မြှာရှိရင် ၅၀၀၀ လောကပြေးဦး’
လို့ဆိုကာ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ငှညှဈေလိုကတ်ော့ ပြာပြာသလဲ ပိုကဆြံအိတကြိုဖြင့ကြာ ပိုကဆြံတဈထပကြို မရတေော့ပဲ လကထြဲ အတင်းထိုးထည့လြိုကပြါတယ်။
‘အေး.. နငကြောင်းကောင်းပြနန်ောြ၊ ဟိုဝငဒြီဝင် လုပမြနနေဲ့’
‘စိတခြပြါ’
ဆိုကာ ကြှနတ်ော့ရြှေ့ကနေ ထွကသ်ှားပါတော့တယ်။
ညနဖကြေ အိမပြှနရြောကတ်ော့ သူကြှနတ်ော့အြပေါမြှာ လိုတာထကကြိုပိုပြီး ဂရုတစိုကြ လုပပြေးနပေါတယ်။ မကြလြုံးလေးတွကတေော့ ကြှနတ်ော့ကြို အသနားခံတဲ့ မကြလြုံးလေးတွနေဲ့ပေါ့။ မမလေေေးကတောင်
‘သားနဲ့သမီး အခုလို ခစွခြစွခြငခြင် တွေ့ရတာ အရမ်းဝမ်းသာတယကြှယ်’
လို့တောင် ခွီးမှမ်းပါတယ်။ ညစာစားပြီး ကြှနတ်ောြ သူ့နားကိုကပပြှီး
‘မမအေေိပရြင် ငါ့ကိုလာခေါြ’
လို့ ပြောခဲ့ကာ အခန်းထဲဝငပြှီး စာဖတန်ပေါတယ်။ ဆယန်ာရီကြောကြွောလြောကကြတွော့ ကြှနတ်ော့ြ အခန်းတံခါးကို လာခေါကပြါတယ်။
‘ကဲလာ ကားဂိုဒေါငဘြကကြို သှားရအောင်’
‘ဒီမှာပဲ ပြောပါလား ကိုမိုးရယ်’
‘ဟဲ့.. ဒီမှာဆို နည်းနည်းလေး အသံကယွတ်ာနဲ့ လူကြီးတွေ နိုးကုနမြှာပေါ့’
လို့ပြောကာ သူ့လကကြိုဆှဲကာ နောကဖြေးပေါကကြတဆင့ြ ကားဂိုဒေါငထြဲကို ခေါခြဲ့ပါတယ်။ ကားဂိုဒေါငထြဲက ကြဈပစွလြေးမှာ ထိုငကြှရင်း
‘ကိုမိုး.. ဘာပြောမှာလည်းဟင်’
‘မပူပါနဲ့ နင့ကြိဈစကို ဆှေးနှေးပေးမှာပါ’
‘မမေေ့ကိုတော့ မတိုငပြါနဲ့နောြ’
‘အေးလေ ဒါနင့အြပေါြ မူတညတ်ာပဲ၊ ကဲ ရှင်းစမ်းပါဦး နင့ကြိဈစ၊ နင့အြကောငကြ ဘယသ်ူလဲ၊ ဘယကြလဲ’
‘ဟို.. ဟို.. ဇူးကပါ။ တာမှမှော နပေါတယ်။’
‘ဟုတပြှီ.. နငတ်ို့ ဒီလိုခွိန်းတွေ့တာ ဘယန်ှဈခါရှိပြီလဲ’
‘သုံးခါလောကျ ရှိပါပြီ’
‘နင့ကြောငကြ နင့ကြို ဘာတွလေုပလြဲ သချောပြောစမ်း’
‘ဟာ.. ကိုမိုးကလည်း ရှကစြရာ’
‘အောြ ဒါကတွော့ ရှကတ်ယလြား။ ငါလုပလြိုကရြ သတေော့မယ်။ အေး မပြောရငလြည်းရတယ်’
လို့ ပြောလိုကတ်ော့သူက ပြာပြာသလဲနဲ့
‘စိတည်ဈပါတယ်။ ပြောပါ့မယ်။ မမေေ့ကိုတော့ ပြနမြတိုငပြါနဲ့နောြ’
‘ဟုတပြှီ.. ငါမေးတာကို အစအဆုံး ဖြပတေေော့’
‘ဟုတ်’
‘နင့ကြောငကြ နင့ကြို ခွိန်းတွေ့ရင် ဘာလုပသ်လဲ။ ငါလည်း ပညာယူမလို့’
‘နမ်းပါတယ်။ နှုတခြမ်းကိုပါ’
‘နောကတ်ော့ရော’
‘ငါမဖြချင်ေဘြူးဟာ တောပြါတော့’
‘မရှညန်ဲ့၊ ဒါဆိုငါသှားမယ်’
လို့ ပြောလိုကရြင်း လှည့ထြှကလြိုကတ်ော့ သူက လကမြောင်းလေးကို ဆှဲကာ
‘နပေါဦး။ ပြောပါ့မယ်။ ပြောပါ့မယ်။ ပြနထြိုငပြါ’
လို့ တောင်းပနပြါတယ်။
‘ကဲ ပြောလေ’
‘နို့ကို ကိုငပြါတယ်’
လို့ ပြောကာ မကြန်ှာနီမှန်းပြီး ခေါင်းငုံ့သှားပါတယ်။
‘ဆကပြှောလေ၊ နောကကြော စို့ရောမစို့ဘူးလား’
‘စို့ပေးပါတယ်။’
‘နငကြရော အသာတကြည် အစို့ခံတာပဲလား’
‘ကိုမိုး နငတ်ောတ်ောြ ဆိုးတယန်ောြ၊ ငါ့ကို အကြပကြိုငတ်ယ်’
‘မဖြချင်ေဘြူးလား’
‘ဟို.. ဟို.. ငါလည်း ထူပူနတေော့ မရုန်းမိဘူးဟာ’
‘နောကကြော.. စောကဖြုတကြို နှိုကသ်ေးလား’
‘အင်း’
‘သချောပြောလဟော’
‘နှိုကပြါတယ်။’
‘နှိုကတ်ယဆြိုတာ ဘယလြိုလဲ။ ဘောင်းဘီပေါကြနေ ပြတပြေးတာလား၊ အထဲကို နှိုကတ်ာလား’
‘၂ ခုစလုံး’
‘နငကြ မရုန်းဘူးလား။’
‘ရုန်းတော့ရုန်းတာပဲ၊ ငါ… ငါ မပြောတတဘြူးဟာ၊ နငကြလည်း ဘာတွမေေးနမှန်ေး မသိဘူး’
‘အဲဒီလို အနှိုကခြံရတော့ကော ကောင်းလား၊ နောကကြော ဘာလုပသ်ေးလဲ’
‘နငအြကုနမြှငပြှီးသား မဟုတလြား’
‘အေး… ဒါပမယေ့ြ ငါကြားချင်လြို့’
‘နောကတ်ော့ သူ့ဟာကြီးကို လကန်ဲ့ကိုငခြိုင်းတယ်’
‘နငကြ ကိုငတ်ာပဲလား’
‘ငါလည်း ငှင်းပါတယဟြာ၊ ဒါပမယေ့ြ အောကကြနေ ကလိနတေော့ ဘယကြနဘယေလြို လုပပြေးမှန်းတောင် မသိဘူး’
‘နောကကြော ဘာလုပခြိုင်းသေးလဲ’
‘ပါးစပန်ဲ့ စုပခြိုင်းတယ်’
‘နငကြ စုပတ်တလြို့လား’
‘ငါလည်း ဖီးတွအရေမ်းတကန်လေို့ သူခိုင်းသမွှ မငှင်းမိပါဘူး’
‘နင့ကြို အပြီးထိ စုပခြိုင်းလား’
‘ပထမတခါတော့ လကန်ဲ့လုပပြေးတာနဲ့ ပြီးသှားတယ်၊ နောကတ်ဈခါကတွော့ ပါးစပထြဲမှာ ပြီးတယ်’
‘နငထြှေးပစ်လိုကလြား’
‘ဟင့အြင်း ငါကထွေးမလို့ သူကငါ့ကို မွိုခခွိုင်းတယ်။’
‘အယ် တယဟြုတပြါလား။ နင့ဇြာတလြမ်း နားထောငရြတာ ငါတောင် လီးတောငလြာပြီ ဒီမှာကြည့်စြမ်း’
လို့ပြောက တောငမြတန်တေဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးတနကြို သူမှငရြအောင် လုံခညွလြေး အသာလွှောပြလိုကပြါတယ်။
‘အိုး.. နငန်ောန်င်’
‘သချောကြည့်စြမ်း.. နင့ကြောငန်ဲ့ငါ ဘယသ်ူက ပိုကြီးလဲ’
‘ဟာ… သချင်ေတ်ာပဲဟာ.. နငကြပိုကြီးတယ် ငါ သှားလို့ရပြီလား’
‘နေဦး.. ငါတဈခု စဉြးစားမိတယ်။ နင် ငါ့ဟာကြီးကို လာကိုငကြှည့စြမ်း’
‘အိုး.. မဟုတတ်ာဟယ်၊ နငမြကြံကောင်း မစညရြာတွဟော’
‘ကြံကောင်းပါတယ်။ နငတ်ောင် ဟိုကောင့ကြို လုပပြေးနကပြေဲ၊ နင့ကြောငလြို့ စိတထြဲထားလိုကပြေါ့’
‘ငါမလုပပြါရစနေဲ့ဟာ၊ ငါနင့ကြို ရှိခိုးပါတယ်’
‘အခုမှမရတော့ဘူး သီရိ၊ ငါဖီးတွေ အရမ်းတကန်ပြေီ’
‘ငါ့ကိုလည်း သနားပါဟယ်။ နငန်ဲ့ငါနဲ့ မောငန်ှမလေ’
‘ဘာမောငန်ှမလည်း.. ဘာမှမတောဘြူး’
‘ဟို.. ဟို.. မသင့တ်ောလြို့ပါနောြ’
‘တောမြတောြ သိချင်ရြင် ထည့ကြှည့မြယလြေ’
‘ကိုမိုးရယ် နငသ်ိပရြကစြကတ်ာပဲ.. နငင်ါ့ကို အနိုငကြငွ့တ်ယ်’
‘ငါဘာမှ မနှိပစြကပြါဘူး။ နငတ်ောငမြှ ဟိုကောင့ခြိုင်းသမွှ လုပပြေးနတောပဲ’
‘ကိုမိုး.. ငါငိုချင်လြာပြီဟာ’
လို့ပြောကာ ငိုခလွိုကပြါတယ်။
‘ဒီမယ်.. သီရိ နငင်ိုနလည်ေး အလကားပဲ၊ နင့ကြိုငါ တဈခုပြောမယ် ငါ့ကိုကြည့်စြမ်း’
‘ပြော.. ဘာပြောမှာလည်း’
‘ငါပြောသလို လုပရြင် ငါ နင့ကြိဈစတွကေို မသိချင်ယ်ောငဆြောင် နလေိုကမြယ်။ ကဲအခုတော့ ဒီကိုကြှ’
လို့ ပြောလိုကရြင်း သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ထူလိုကပြါတယ်။ နောကတ်ော့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြိုကရြင်း
‘ဒီမယ်.. ငါ့ကိုကြည့်စြမ်း’
လို့ မကြန်ှာကို လှည့လြိုကတ်ော့ သူမကြန်ှာ လှှဲသှားပါတယ်။
‘သီရိ.. ဒီဖကလြှည့စြမ်း’
လို့ ပြောရင်း မကြန်ှာကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး လှည့လြိုကတ်ော့.. အံကိုကြိတကြာ ကြှနတ်ော့ကြို ကြည့်ပြါတယ်။ မကြရြညတ်ှေ အရှှဲသားနဲ့ပေါ့။
‘ဘယလြိုလဲ ငါပြောတာ ဖြစ်မလား’
‘အေးပေါ့လေ.. နငကြ နိုငကြှကြ ရထားတာကိုး’
လို့ ပြောကာ မကြစြိမှိတထြားပါတယ်။
‘သချောပြီနောျ’
လို့မေးလိုကတ်ော့ ခေါင်းလေးကို ညိတပြှပါတယ်။
‘အေးဒါဆိုရင် ငါ့လီးကို လာကိုငပြတေော့’
လို့ ပြောလိုကတ်ော့ ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီးနဲ့ လာကိုငပြါတယ်။
‘ဖြည်းဖြည်းလုပပြါဟ.. တောကြှာ ပြုတထြှကသ်ှားမယ်’
‘သလည်ေး အေးတာပဲ’
‘သီရိ နငအြသားနာချင်လြို့လား သချောလုပပြေးလေ’
လို့ ပြောလိုကတ်ော့
‘ကိုငထြားတာလေ နငမြသိဘူးလား’
‘ကိုငထြားမှန်းတော့ ငါလည်းသိတာပေါ့၊ နည်းနည်းပါးပါး ပြတပြေးလေ၊ နင့ကြောငကြို လုပပြေးသလိုမွိုးလေ’
လို့ ပြောလိုကတ်ော့မှ လကကြို ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးပါတော့တယ်။
‘ဘယလြိုလဲ နင့ကြောငဟြာနဲ့ ငါ့ဟာ ဘယဟြာက ကိုငလြို့ကောင်းလဲ’
လို့ မေးလိုကရြာ
‘တခွားစီ’
လို့ မဲ့ကာရှဲ့ကာ ပြောလိုကပြါတယ်။ လုပပြေးနရင်ေး ကြှနတ်ောကြ သူ့ကို ဆှဲဖကလြိုကရြင်း ပါးလေးကို နမ်းလိုကပြါတယ်။ သူက တွန့သ်ှားရင်း ရုန်းလိုကပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ မလှှတပြေးပါဘူး။
‘နငကြ ငါနမ်းတာတောင် ဘာဖြစ်ရတာလဲ၊ ဒီလောကတ်ောင် ဖြစ်လှတာ’
လို့ ပြောကာ သူ့နှုတခြမ်းကို အတင်းစုပလြိုကပြါတယ်။ သူကလည်း အပြင်းအထန် ရုန်းပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့စောကဖြုတန်ရောကို စမ်းလိုကတ်ော့ စိုရှှဲနတောကို သိလိုကရြပါတယ်။ ဒီတော့မှ
‘သီရိ.. နငလြိမမြနနေဲ့တော့ နငလြည်း ဖီးတကန်ပြေီ မဟုတလြား။’
လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သူလည်း သူခိုးလူမိ ဖြစ်သှားပြီး ကြောငန်ပေါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း နှုတခြမ်းကို ပြနန်မ်းရင်း ညဝတဘြောင်းဘီပေါကြနေ စောကဖြုတကြို ပြတပြေးလိုကရြာ ပေါငလြေး မသိမသာ ကားလာပြီး ကြှနတ်ော့အြနမ်းကိုပါ ပြနပြှီး တုံ့ပြနလြာပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ဘောင်းဘီထဲကို ထိုးသှင်းလိုကရြင်း အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ ပြတသ်ပပြေးလိုကရြာ သီရိခငမြွာ မကြတ်ောငလြေးပါ စင်းကလွာပါတယ်။
‘သီရိ.. လာကြာ ဟိုမှာအိပလြိုကန်ောြ’
လို့ ပြောကာ ကြဈပစွပြေါြ အသာလှဲခလွိုကရြင်း အင်ျကြီကို ခွှတလြိုကရြာ အလိုကသ်င့လြေး ခွှတပြေးပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သီရိနှုတခြမ်းကို စုပလြိုကရြင်း ကော့ထောငန်တေဲ့ သူ့နို့သီးလေးတွကေို လကန်ဲ့ ခွပေေးလိုကရြာ သီရိမှာ ကော့တကလြာပါတယ်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ောလြည်း လညတ်ိုငလြေးကို ယကပြေးနရင်ေး အောကကြိုဆင်းလာကာ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို အားနဲ့ စို့ပေးလိုကပြါတယ်။
‘အား.. ကြှတကြွှတ်.. ကိုကို ဖြည်းဖြည်း..’
လကတ်ဈဖကကြ ဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတပြေးလိုကရြင်း စောကဖြုတလြေးကို လကဝြါးလေးနဲ့ အုပကြာ ပြတပြေးလိုကရြင်း ပေါငတ်ှင်းသားလေးတွကေို လကဖြွားလေးနဲ့ ဆှဲပေးလိုကရြာ ပေါငလြေးပါ ကားလာပြီး မရိုးမရှနဲ့ ဖြစ်လာပါတယ်။
ကြှနတ်ောလြည်း နို့စို့နရောမှ အောကကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆင်းလာပြီး စောကဖြုတန်ားရောကတ်ော့ အမှှေးလေးတွကေို သှားနဲ့ကိုကပြေးလိုကရြာ သီရိလည်း ခါးလေးပါ ကော့တကလြာပါတယ်။
‘ကိုကို.. ဘာတွလေုပန်တောလဲ သီရိ ငရဲကြီးကုနပြါ့မယ်၊ ပြောလို့လဲ မရဘူး… စိတည်ဈပါတယ်’
ပါးစပကြသာ ငှင်းနတော လူကတော့ စောကဖြုတန်ဲ့နှုတခြမ်း မနီး နီးအောင် နရောလိုကရြှှေ့ပေးနပေါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း တမငစြောကဖြုတကြို မထိအောင် ဘေးနားတဈဝိုကြ လွှောကယ်ကပြေးနရော တောတ်ောကြှာတော့
‘ကိုရယ် လုပမြှာဖြင့ြ လုပတ်ော့ကြာ မနတတေတ်ော့ဘူး’
လို့ပြောကာ ခေါင်းလေးကို လကန်ဲ့ကိုငကြာ တည့ပြေးလိုကတ်ော့ ကြှနတ်ောလြည်း သနားသှားပြီး စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းလေးတဈလွှောကြ လွှာစောင်းလေးနဲ့ အောကကြနပငေ့ကြာ တငပြေးလိုကပြါတယ်။
‘အား.. လား.. လား.. ရှီး.. ကိုကိုရယ်.. ခစွလြိုကတ်ာ’
လို့ပြောကာ ခေါင်းလေးပါ ထောငတ်ကလြာပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း စောကခြေါင်းထဲကို လွှာထိုးထည့လြိုကပြှီး အထဲမှာ လွှာကိုဝေ့ပတကြာ ကစားပေးလိုကတ်ော့
‘အား.. ကိုကိုရယ်.. ကောင်းလိုကတ်ာ..’
လို့ပြောပြီး စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးတွကေို သူ့လကန်ဲ့ ဖြဲပေးပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း အထဲကလွှာကို ပြနထြုတပြှီး စောကစြေ့လေးကိုပဲ ယကပြေးလိုကရြင်း လကခြလယကြို စောကခြေါင်းထဲ ထိုးသှင်းကာ အပေါန်ံရံလေးကို သချောပြတပြေးလိုကပြါတယ်။ သီရိခငမြွာ အဖြားတကသ်လို တဈကိုယလြုံး တုနရြီနကော ခေါင်းလေးပါ ဘယည်ာရမ်းနပေါတယ်။
‘ကိုကိုရယ်.. အရမ်းကောင်းတာပဲ ညီမလေးကို ဆကလြုပပြေးပါ။ မရပလြိုကပြါနဲ့’
ကြှနတ်ောလြည်း ငါးမိနဈလောကြ ဆကတ်ိုကလြုပပြေးလိုကရြာ သီရိတဈယောကြ အထဲက လကခြလယကြို အတွင်းထဲက ကြှကသ်ားတွနေဲ့ ညှဈပေးနရင်ေး ကော့ပြနလြနကြာ ငှိမကြသွှားပါတယ်။ ဒီတော့မှ ကြှနတ်ောလြည်း မကြန်ှာအပေါကြို တကလြာတော့ သီရိက အတင်းဖကကြာ ကြှနတ်ော့ကြို အငမ်းမရ နမ်းပါတော့တယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း အလိုကသ်င့လြေး ပြနန်မ်းပေးလိုကရြင်း ပကလြကလြေး လှနခြလွိုကပြါတယ်။
သီရိကလည်း ကြှနတ်ော့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းနရင်ေး အောကကြိုဆင်းသှားကာ ကြှနတ်ောြ့ လီးတနကြှီးကို သူ့နှုတခြမ်းထူထူလေးနဲ့ ငုံကာ စုပပြေးလိုကပြါတယ်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း ဂွေးဥတွကေိုနယကြာ ကစားပေးနတောမို့ ကြှနတ်ောလြည်း တောတ်ောလြေးကို အရသာ တွေ့နပေါတယ်။ အထဲမှာ လွှာကလေး လီးတနအြောကပျိုင်းတွကေို ကလိပေးနတောမို့
‘အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ညီမလေးရယ်။ အရမ်းခစွတ်ယကြှာ’
လို့ ပြောကာ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ခါးလေးကို ဆှဲကာ နောကကြနေ စအိုဝလေးကို ယကပြေးလိုကပြါတော့တယ်။ သီရိလည်း ခါးလေးတဈခကြြ ကော့သှားကာ လီးစုပတ်ာတွေ ပိုမှနလြာပါတယ်။ နည်းနည်းကြာတော့မှ
‘သီရိလေး တောတ်ော့နောြ ကိုကိုသီရိကို လိုးပေးတော့မယန်ောြ’
လို့ ပြောကာ သီရိကို ပကလြကအြိပခြိုင်းလိုကရြင်း ပေါငကြှားထဲဝငလြို့ သချောထိုငကြာ လီးတနကြို အရင်းကနေ လကကြကိုငရြင်း စောကပြတအြဝလေး ဒဈဖြားလေးတေ့ကာ နည်းနည်းလေး သှင်းလိုကပြါတယ်။
‘နာလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ် ဖြည်းဖြည်းလုပပြါ’
‘ညီမလေး… ခဏလေးနောျ’
လို့ပြောကာ စောကစြေ့လေးကို လကမြလေးနဲ့ ပြတပြေးလိုကြ နည်းနည်းချင်ြးသှင်းလိုကန်ဲ့ လုပပြေးလိုကပြါတယ်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း အာရုံလှဲသှားအောငလြို့ နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ှိုးလကမြညှပကြာ ခွပေေးလိုကြ နို့အုံလေးကို ညှဈပေးလိုကန်ဲ့ လုပပြေးလိုကပြါတယ်။
သီရိခငမြွာ သူ့စောကခြေါင်း ကဉွြးကဉွြးလေးထဲ လီးတနကြှီးကို မဆန့မြပြဲ အထည့ခြံထားရတာမို့ နာလှသောလြည်း ကိုကို့ရဲ့ ကလိခကြတ်ှကြေောင့ြ နာကငွတ်ာတွတေောင် ပြောကသ်လို ဖြစ်လာပါတယ်။
‘သီရိလေး.. ကိုနည်းနည်း သှင်းကြည့်မြယန်ောြ’
‘သှင်းလေ ကို.. ညီမလေး ခံနိုငမြယ် ထငတ်ာပဲ’
ကြှနတ်ောလြည်း လီးတနကြို အဝပြနထြုတလြိုကရြင်း သီရိခါးလေးကို လကကြကိုငကြာ နည်းနည်းအားစိုကကြာ ထိုးသှင်းလိုကရြာ စောကခြေါင်းထဲ တန်းတန်းမတမြတ် တဈဝကကြွောကြွောလြောကကြို ဝငသ်ှားပါတော့တယ်။
‘အား.. နာလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်.. သပေါပြီ.. မရဘူးထငတ်ယ်’
‘ရပါတယ်.. ညီမလေးရဲ့ အစမို့ပါ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာလိမ့မြယ်’
‘နာတယကြိုရဲ့.. နာတယ်’
ကြှနတ်ောလြည်း ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ အောန်တေဲ့ သီရိပါးစပကြို ကြှနတ်ော့န်ှုတခြမ်းတွနေဲ့ပိတကြာ ဖိနမ်းပေးလိုကရြင်း အောကကြလည်း ဆကတ်ိုကြ ညှောင့ပြေးလိုကပြါတယ်။
သီရိလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရသာတွေ့လာကာ ကြှနတ်ော့ကြွောကို သူ့လကန်ဲ့ တင်းတင်းကြပကြှပလြေးကို ဖကထြားပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း နှုတခြမ်းလေးကို ပြနလြှှတပြေးလိုကရြင်း
‘ညီမလေး.. ကောင်းလားဟင်’
‘ဟုတ်.. ကိုကို.. ကောင်းတယ်.. အထဲကတော့ နည်းနည်း အောင့တ်ယ်.. စပလြည်းစပတ်ယ်’
‘စပတ်ာက အပျိုမှေး ပေါကသ်ှားလို့ပါ။ အောင့တ်ာကတော့ နောကတ်ဈခွီလောကြ လုပလြိုကရြင် ကောင်းသှားမှာ’
‘ဟှန်းနောြ.. ကိုလူလည်.. ဘယသ်ူက နောကတ်ဈခါ ခံမယလြို့ ပြောလို့လဲ’
‘အေးပါ နောကမြှ လာခွှဲမနနေဲ့ မလုပပြေးဘူး’
‘စတာပါ ကိုကိုရဲ့ ဒီညတော့ ကိုကို့သဘောရှိလုပ်’
‘နောကည်တွရေော’
‘အောငမြလေး သေးပေါကဖြို့တောင် အခွိနမြပေးတော့ဘူးထငတ်ယ်’
လို့ပြောကာ ကြှနတ်ော့န်ှာခေါင်းကို လိမဆြှဲလိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သီရိလကမြောင်းအောကကြနေ ပခုံးလေးကို လွှိုကိုငကြာ အားလေးထည့ကြာ လိုးပေးလိုကပြါတယ်။ သီရိကလည်း တောတ်ောလြေး ကောင်းလာတာမို့ အတွင်းသားလေးတွကေ ကြှနတ်ော့လြီးတနကြို ညှဈပေးနရော ကောင်းလှန်းတာကြောင့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆောင့န်တောတောင် ရပသ်ှားပါတယ်။
‘ဆောင့ပြါ ကိုကိုရယ် သီရိကို မညှာနဲ့နောြ အားရှိပါးရှိသာ လုပပြါတော့နောြ’
လို့ ပြောလာပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း အားသှနကြာ လိုးပေးနရင်ေး သီရိတဈယောကြ ကြှနတ်ော့ကြို အတင်းဖကကြာ တအီးအီးနဲ့ အသံထွကကြာ ပြီးသှားပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူနဲ့အတူတူ ပြီးချင်တ်ာကြောင့ြ ထိန်းထားတာကို လွှော့ခလွိုကရြင်း သီရိစောကခြေါင်းထဲ သုကရြညတ်ှေ ပန်းထည့ကြာ သီရိနှုတခြမ်းလေးကိုစုပရြင်း တဈခွီ ပြီးသှားခဲ့ပါတယ်။
လီးတနကြို မခွှတသ်ေးပဲ သီရိဗိုကပြေါမြှာ မှိန်းနလေိုကပြါတယ်။ သီရိလည်း ကြှနတ်ော့ခြေါင်းလေးကို ဖကထြားကာ ဆံပငတ်ှကေို လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ဖြပေးနပေါတယ်။
‘ကောင်းလိုကတ်ာ.. ကိုကိုရယ်.. ညီမလေးကို နေ့တိုင်း လုပပြေးရမယန်ောြ’
‘ဒါဆို နင့ကြောငန်ဲ့ ဖြတရြမယန်ောြ’
‘ဖြတမြှာပေါ့ ကိုကိုရယ်။ ညီမလေးထငတ်ယ်။ သူ့ဟာက ကိုကို့လောကြ ကောင်းမှာ မဟုတဘြူး’
‘လုပပြေးမှာပေါ့ ညီမလေးရယ်၊ ကိုကိုထငန်တောက ကိုကိုလုပပြှီးရင် ညီမလေး မုန်းသှားမလားလို့’
‘အမှနပြှောရရင် အစကတော့ မုန်းတယ်’
‘အခုရော’
‘အခုတော့.. အင်း.. မလိုးပေးရင် မုန်းပစ်လိုကမြှာ’
လို့ပြောကာ ရှကပြှုံးလေးတဈပြင့န်ဲ့ ကြှနတ်ော့ြ ရငခြှငထြဲ အတင်းထိုးဝငလြာပါတော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။ ။