နှဖူးထကကြ ခွှေးစလေးတွကေို လကခြုံနဲ့ တို့သုတရြင်း ရှင်းလကစြ အမှိုကတ်ှကေို အမှိုကပြုံးထဲ ထည့်လိုကသ်ည်။ အရာရာ နရောတကရွှိမရှိ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုကရြင်း ကြနပေဟြန် ပြုံးသှားကာ အခုမှ စိတသ်ကသ်ာသည့်ဟနန်ှင့် အမှိုကပြုံးနား တငပြလျလငခြှေ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။
ခန့်ငှားသည့် ကုတငကြှီးပေါမြှ ပန်းပြင့်အကြီးကြီးပုံတွနေဲ့ ခင်းထားသည့် မှေ့ယာ ဖကလြုံး ခေါင်းအုံး စောင် အရာရာ စနဈကဖြှဈသှားပြီမို့ ကိုကို့အခန်းလေးက နချင်ေစြဖြယ် အသှငကြို ဆောငန်သည်ေ ။ အိစကသ်ည့် ဒီမှေ့ယာပေါမြှာ ကိုကိုအိပမြည့်ပုံစံလေးကို မကြလြုံးလေးမှေးကာ ပုံဖောကြှည့်ရင်း ရှင်းသန့်သည့် မကြန်ှာလေးပေါမြှာ စွဲမကဖြှယအြပြုံးလေး ရှပပြှေးသှားသည်…။
မှလေး ဒီအိမကြှီးကိုရောကတ်ာ ၅ နှစ်ပင် ကြောခြဲ့ပြီမို့ ဒီအိမသ်ားတွနေဲ့ မှလေးဆိုတာ မိသားစုဆိုလငွမြမှား၊ ဦးဖနှင်ေ့ ကိုကိုတို့ကပင် မှလေးကို အိမဖြောြ (အိမပြေါြ) လို့မသုံး ဘယသ်ူမေးမေး အိမသ်ားတဈယောကအြဖြစ် အရာသှင်းကာ တူမ ညီမ စသညဖြှင့် ပြောပြလေ့ရှိသည်….။
မှတမြိသေးသည် ရောကခြါစတုန်းက မှလေးအသကြ ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။ ဆကသ်ှယပြေးသည့် အဒေါကြှီးမှ ဒီအိမကြ ဦးဖတေို့ဆီမှာ အပန်ှံရင်း အိမသ်ားတွနှင်ေ့ မိတဆြကပြေးသည် ။ ရောကခြါစမို့ အရာရာ အစိမ်းသကသ်ကဖြစ်ကာ အားငယခြဲ့ရပမယ်ေ့ အိမအြကူ အဒေါကြှီး ဒေါလြေးကြူရဲ့ အားပေးနှစ်သိမ့မြှုအပြင် မှလေးထကြ ၉ နှစ် ပိုကြီးသည့် ကိုကို့ရဲ့ ဂရုစိုကမြှုတွနေဲ့အတူ သူဌေးကတောပြမယ်ေ့မာနမကြီးတတပြဲ သမီးအရင်းသဖြယ် စောင့်ရှောကပြေးသော ဒေါလြေးယုကြောင့်သာ နရောသဈမှာ အမှနပြင် နသေားတကြ ဖြစ်ခဲ့သည် ။
အခု ဒေါလြေးကြူနဲ့ ဒေါလြေးယုက ဆုံးပါးသှားကြပြီမို့ အနည်းငယ် အဖောမြဲ့သလို ခံစားရပမယ်ေ့ နေ့စဉန်ှင့်အမွှ ကြနပေပြွောရြှှငစြသည်ေ့ အရာတဈခုက မှလေးရငထြဲမှာ ကြန်းခိုနသည်ေ….။ ထိုအရာသည် မှလေးရုံ ဆိုသော ၁၉ နှစ်အရှယ် မိန်းမပျိုလေးကို အခွိနတ်ိုင်း စကျကန့်တိုင်း ကြညန်ူးနတတေအြောင် သငပြေးသလို တဈယောကထြဲနခွေိနမြှာတောင် စိတကြူးနဲ့ ပြောန်တတေအြောင် စွမ်းဆောငပြေးခဲ့သည်….။ မှနသ်ည်…..။
မှလေးရဲ့ ရငထြဲ ထိုအရာ ဝငရြောကလြာသည့်နေ့မှစ၍ မှလေးအတွကြ သဈပငလြေးတွကေ စကားပြောဖောြ ဖြစ်သလို ပန်းပငလြေးတွေ ငှကကြလေးတွကလေည်း မှလေးရဲ့ တိုငပြငဖြောြ ရငဖြှင့်ဖောြ ဖြစ်လာသည်….။ မှလေးငေးမိသမွှနရောတိုင်းမှာ ရငသ်ပရြှုမောဖြယ် ပန်းခွီကားခပြတ်ှေ မရိုးအီနိုငတ်ဲ့ ရှုခင်းတွကေို ထိုအရာကပင် ဖနတ်ီးပေးသည်…။ တကယတ်ော့ အခစွဆြိုတာ မာနရှငတ်ှအတွေကြ ဓားဖြစ်သလို ဘဝထငသ်ူအတွကြ ပြားဖြစ်တတမြှန်း စွေးဝယ် ဘာဝယအြခွိနလြောကသ်ာ အပြငထြှကခြဲ့ရသော မှလေးရုံတဈယောကြ မသိခဲ့တာ အမှနပြါ…။
၅ နှစ်တာကာလအတွင်း မှငန်တွေေ့နရသေည့် ကိုကို့ကို မသိစိတကြ တွယတ်ာလှန်းခဲ့ကာ အဲ့စိတကြို အမညတ်ပဖြို့ မှလေးမဝံ့ရဲ….။ သူဌေးသားနဲ့ အိမဖြောြ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငတ်ဲ့ အိမမြကကြို မှလေးခကခြကခြဲခဲ မကန်မေိသည်။ တကယဆြို ကိုကို့ရဲ့ရုပကြ မိန်းကလေးတဈယောကြ သဘောကလွောကသ်ည့် ရုပအြဆင်းမွိုး မဟုတပြေ….။ အဝတအြစားနဲ့ အဆောငအြယောငသ်ာ ခွာခလွိုကရြင် ကိုကိုဆိုတာ ကူလီသမားသာသာ လူကြမ်းသာသာ ရုပရြညမြွိုးကို ပိုငဆြိုငထြားသူပါ…။
စဈဦး ဘီလူး.. အခစွြဦး အရူး…… တဲ့။ အရူးမလေး မှလေးအတွကကြတော့ ကြမ်းတမ်းသည့် ကိုကို့ရုပရြညကြို လေးစား အားကိုးချင်သ်ည့် အတွေးနဲ့ ရငခြုနန်မေိပြီ။ မှလေးရငအြခုနဆြုံးက သနမြာသည့်ကိုကို့ကြှကသ်ားတွေ တုတခြိုငသ်ည့် လကမြောင်းနဲ့ ကယွပြှန့်သည့် ရငခြှင်…. ။
မှနသ်ည်။ ကိုကိုက လူချောတဈယောကြ မဟုတပြမယ်ေ့ ကြှကသ်ားအဖုအထဈနဲ့ မေးရိုးကကြ မကြခြုံးထူထူအပြင် ကယွပြှန့်ကာ အမှှေးထူလေးတွပေေါကန်သေော ကိုကို့ရငဘြကကြှီးက မှလေးကို မှူဆှယန်သယေောင်…။ အဲ့ရငဘြကထြဲမှာ ခဏဖြစ်ဖြစ် ပုန်းနချင်ေသ်ည်..။ တုတခြိုငသ်ည့်လကမြောင်းကြီးကို ဆှဲကိုငကြာ ခွှဲနှဲ့ချင်မြိသည်။
အမှနစြငစြဈ.. မိသားစုပမာ နနပေမေယ်ေ့ မှလေး အရှယရြောကလြာတာနှင့်အမွှ ကိုကို အနရှေောငလြာသည်။ ဦးဖကတေော့ သိပမြထူးခွား ကုမျမဏီကိဈစနဲ့ လုံးပမ်းနသေူမို့ အတူတွေ့ရခွိန် သိပမြရှိသလို သိပပြှီးလည်း အရောတဝငမြရှိခဲ့…။ အခစွကြို ဘဝထငမြိတဲ့ မှလေးအတွကြ ပြားအဖြစ် သောကသ်ုံးချင်သ်ည့် လူတွထေဲမှာ ဓနရှငကြိုကိုပါ ပါဝငန်မှန်ေး စသိရသည့်နေ့ကို မှလေး ကြုံတွေ့ရသည့်အခါမှာတော့………။
အဲ့သညန်ေ့က ပုံမှနအြတိုင်း ကိုကို့အခန်း ဝငရြှင်းပေးရသည်။ ကြောင်းပြီးကတည်းက သူ့သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကသ်ှားနတတေသ်ည့် ကိုကိုက ဒီနေ့မှာတော့ ဘယမြှမသှားပဲ ရှိနသည်ေ။ မှလေးလုပသ်မွှ ကုတငခြေါင်းရင်းကို ခေါင်းအုံးလေးခုမှီရင်း ပြုံးကြည့်နသည်ေ….။ ကိုကို့အရှေ့မှာ အလုပလြုပရြတာ သိပတ်ော့ မထူးဆန်းပေ။ ငယစြဉကြနေ အခုထိ အကြိမကြှိမ် ကြုံဖူးနကမွေို့ ရှိုးတိုးရှန့်တန့် မဖြစ်သင့်ပမယ်ေ့ မှလေး ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ ။အလိုကမြသိစွာ ရငထြဲတွင် နရောယူထားသော အခစွကြှောင့်လား ခါတိုင်းနဲ့မတူသော ကိုကို့အကြည့်နဲ့ အပြုံးကြောင့်လား မသဲကြဲ…။
ပြောငဝြင်းနသေော ကြမ်းပြငကြို ပြတတ်ိုကန်ေ့သည့်မှလေး ကိုကို့ရှေ့မှာ ကုန်းကုန်းကြကြ လုပန်ရတောကို တမွိုးလေး ခံစားနရသေည်။ ဟနမြပကြြ လုပန်ရပေမယ်ေ့ အလုပမြှနမြှန် ပြီးချင်ပြှီ။ စွင့်ကားလုံးဝန်းသော မိမိတငပြါးစိုငတ်ှနေဲ့ မကြီးလှန်း မသေးလှန်းသော ရငသ်ားတွကေို ကိုကိုငေးနမလေား လှည့်မကြည့်ဝံ့ပမယ်ေ့ မသိစိတကြ ဝဖနေဆြန်းစဈနမေိသည်….။
ကိုကိုဦး… ဒီကောငမြလေးကို သတိထားမိတာ ကြာပါပြီ။ မိမိအပေါြ ဘယလြိုသဘောရှိသညကြိုလည်း မိန်းမကမွြးကြသေူ မိမိပငအြသာထား အိမအြလညလြာသည့် သူငယခြငွြးများပင် ရိပမြိနကြပြေီ။ တဈနေ့တဈခွား ဖြံ့ထွားလာသော အရှိုကအြဟိုကတ်ှနေဲ့အတူ အခွိုးအဆဈကနွလှန်းသော ဒီကောငမြလေးကို မိမိလည်း မပစ်မှားပဲ မနနေိုင်…။ ကြောမြကောင်း ကြားမကောင်းတွေ ဖြစ်မညစြိုး၍သာ ရှောငန်ရပေမယ်ေ့ မိမိသညလြည်း ငါးကြောမြကြိုကသ်ည့် ကြောငမြိုကမြှ မဟုတတ်ာ….။
ဒါပမယ်ေ့ အပျိုရိုင်းလေးမို့ အကိုငအြတွယ် မှားမှာစိုးရသည်။ နောကပြှီး မိမိစိတကြ တဈမွိုး.. ဒီကောငမြလေးကို လုံးဝခစွကြှည့်လို့မရ…။ သူ့ရဲ့ အခစွကြို မလိုချင်ြ သူ့ရဲ့ ခွိုမှိနခြငွြးတွသော သောကသ်ုံးချင်မြိသည် ။ ဒါကြောင့်လည်း အခွိနယ်ူကာ ပြငဆြငမြှုအဖြစ် မိမိအခန်းကို တမငရြှုပပြှစကော နေ့စဉဝြငရြှင်းခိုင်းသည်။ မိမိလိုချင်တ်ာ ရပြီးလငွတ်ောင် မိမိအနနေဲ့ တာဝနယ်ူစရာမလိုမယ့် နည်းလမ်းတွတေောင် ကြိုစဉြးစားထားသည်။ ဒီနေ့ ပထမခွလှမြေး စရမည်။
အတွေ့အကြုံများသူမို့ သိပမြရှိနမြိပမယ်ေ့ ရငတ်ှတေော့ ခုနန်သည်ေ။ ကြည့်ဦးလေ မိမိရှေ့မှာ လကတ်ဈဘကထြောကြ ကနွလြကတ်ဈဘကကြ ကြမ်းတိုကြ အဝတကြို ကိုငပြှီး ကြမ်းတိုကန်သည်ေ။ ဒူးထောကြ လကထြောကပြုံစံမွိုးမို့ သေးသှယတ်ဲ့ခါးရဲ့နောကမြှာ စွင့်ကားသည့် တငပြါးစိုငကြ လုံးဝန်းကာ တင်းနသည်ေ။ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပလြိုကတ်ိုင်း ဘေးတဈဘကစြီ ခွဲခထွားသည့် ဆံနှယရြှညရြှညလြေးတွကေ ရှေ့နောကြ ခါးရမ်းနပေုံလေးကလည်း ဆှဲကိုငဆြောင့်ပစ်ချင်စြရာ။ အနည်းငယ် လညဟြိုကန်သညေမြို့ ဖြူဖြေးသည့် ရငသ်ားတွကေို တခါတရံ မှငန်ရသေည်….။
ကြည့်နရင်ေးပင် ဖြားဖကတ်ောြ ကိုရှှလေီးက ပုဆိုးကြားမှာ တင်းလာကာ ပုဆိုးအတွင်းမှ မာနဖြီကာ ထောငန်ပပြေေီ။ ဟော.. ကြမ်းတိုကတ်ာ ပြီးသှားသည့် မှလေးက မှနတ်ငခြုံပေါကြို အဝတန်ဲ့သုတန်သည်ေ။ မှနထြဲမှာတော့ ရှင်းသန့်သည့် မကြန်ာလေးက ခွှေးစတခွို့နဲ့အတူ စွဲမကစြရာ ပေါလြာသည်…။ အစီအစဉစြဖို့ အခွိနတ်နပြှီမို့ ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ မှလေးဆီ ဖြေးဖြေးလေး လွှောကလြာခဲ့သည်….။
ကြမ်းတိုကလြို့ ပြီးပြီမို့ ကိုကို့ရဲ့ မှနတ်ငခြုံကို သန့်ရှင်းရေး လုပပြေးနသည်ေ့ မှလေး မှနထြဲမှတဆင့် မိမိရဲ့နောကကြွောအလှကို စိုကကြှည့်နသေော ကိုကို့ကြောင့် ရငဖြိုသှားကာ ခေါင်းငုံ့ရင်း ပငကြိုယပြှောငန်ပြေီးသော မှနတ်ငသ်ည့်ခုံပေါကြို ပြတတ်ိုကန်မေိသည်။ သိပမြများသည့် အသုံးအဆောင် ပစ်စည်းလေးတွကေို စီနခေိုကြ ကိုကို ကုတငပြေါမြှ ဆင်းလာတာကို မှနထြဲမှတဆင့် မှငရြသည်။ ရှကစြိတန်ဲ့မကြန်ာလှှဲချင်ပြမယ်ေ့ မသိစိတကြ ကိုကို့ဟနကြို အရမ်းပဲ မှငခြငွန်သညေမြို့ မှနထြဲကို မကြာမကြာကြည့်မိသည်..။
အို… မိမိရဲ့ နောကကြွောနားမှာရပပြှီး မိမိတဈကိုယလြုံးကို စားတော့မည့်အတိုင်း စိုကကြှည့်ပြုံးနသည်ေ့ကိုကို့ကြောင့် အိုခနဲ အသံတိတရြရှတေမြိကာ လကကြလည်း ကိုငမြိကိုငရြာ ဆှဲမိဆှဲရာ ဆှဲလိုကမြိသညမြို့ ခုံပေါမြှ ခေါင်းလိမ်းဆီဗူးက လကန်ဲ့တိုကခြါ ပြုတကြသွှားသည်။ ဒေါကခြနဲမှညတ်ဲ့ အသံက သိပမြကယွပြမယ်ေ့ မှလေးကတော့ ခန်ဓာကိုယလြုံး တုနသ်ှားသညအြထိ လန့်မိကာ ကပြာကယာပင် ကုန်းကောကမြိသည်…။
“ဒုန်း… အ….”
အသံနှစ်ခုက တကယ့်ကို မရှေးမနှော။ ရှကစြိတန်ဲ့ အလောတကြီး ငုံ့မိသညမြို့ မှနတ်ငခြုံနဲ့ နှဖူးနဲ့ ဆောင့မြိကာ မှလေး မကြရြညဝြသှေားသည်။ နှဖူးကို ပြတန်ရင်ေး အခုထိမထဖြစ်။ ခေါင်းထဲ ဝသှေားလောကအြောင် ထိခကြပြှင်းသညကြတဈကြောင်း ကိုကို့ရှေ့မှာ ဣန်ဒွပကြေလြှန်းနသည်ေ့ မိမိကိုယကြို အားမရသညအြထဲ နောကထြပအြမှားတဈခု ထပကြှူးလှနမြိသှားသလိုပဲမို့ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ကြောပေးလကြပြင် ထိုငန်မေိသည်။
သိပမြကြာလိုကြ.. ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ဆှဲထူလာတာမို့ အလိုကသ်င့် ထရပမြိသည်..။ ဒါက ဒုတိယအမှားမှန်း မာထနထြန် အချောင်းတဈခုက လုံခညွအြပေါမြှတဆင့် ဖငကြှားအထောကခြံရတော့မှ သိလိုကရြသည်…။ အတွေ့အကြုံမရှိပမယ်ေ့ မိမိဖငကြှားက အရာကိုတော့ မှလေး ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဘယလြိုတုန့်ပြနရြမလဲ မသိတာမို့ ခေါင်းငုံကာ ဆကရြပန်မေိတော့ ကိုကိုက ခါးကို ညှှတခြါညှှတခြါ ညှောင့်သလို လုပန်သည်ေ။ မှလေး လကခြံသင့်လား လကမြခံသင့်ဘူးလား မသဲကြဲ၊ ဝခွေဲရခကန်စဉြေ ကိုကိုက ပုခုံးလေးကိုငကြာ အသာအယာ ဆှဲလှည့်လာသည် ။
အခုတော့ မိမိရငခြုနခြဲ့ရသော ကိုကို့ရငခြှငကြယွကြှီးရဲ့ အနီးမှာ မှလေး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ရပတ်န့်နမေိသည်။ ကိုကိုက မှလေးရဲ့ မေးစေ့လေးကို ဆှဲယူ မော့စပြနေသ်ည်။ ပငကြိုယကြွော့ညှတ် သနစြှမ်းသော မကြတ်ောငတ်ှကေို မပုတခြကမြိပဲ ကိုကို့နှုတကြ စကားသံတဈခုကို မွှောလြင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနမေိသည်…..။
(ပြောပေးပါကိုကို ခစွတ်ယလြို့ ပြောပေးစမ်းပါ။ အဲ့စကားတဈခွန်းနဲ့တင် ကိုကိုလိုချင်တ်ာပေးဖို့ မှလေးဘကကြ အသင့်ပါ။ ကိုကိုရယ် ပြောစမ်းပါ ပြောပါကိုကို ပြောပေးပါ ကိုကိုရယ်)
ပဲ့တငထြပအြောင် ပြောခဲ့ပမယ်ေ့ နှုတဖြွားကတော့ ထွကမြလာ။ မှလေးနှုတခြမ်းတွေ တုနယ်ငလြာသည့်တိုငအြောင် စကားလုံးတွကေ လညခြွောင်းဝမှာပင် တဈဆို့ ပြောကကြှယသ်ှားကြသည် ။
(ဟော.. ကိုကို့နှုတခြမ်းတွေ လှုပလြာပြီ လှုပလြာပြီ)
မိမိအရမ်းကြားချင်သ်ော စကားကို ကိုကိုပြောတော့မယထြငသ်ည်။ အတွေးနဲ့အတူ ရငခြုနစြှာ မကြလြုံးလေးမှိတရြင်း နားစိုကထြောငန်မေိသည်။ ဘယလြောကတ်ိုးတိုး ကြားခွင့်ရရငကြွနပေပြှီလေ…။
အို….. ဒုတိယအကြိမ် အသံတိတ် ရရှတေမြိပြနသ်ည်။ ကိုကို့ထံက ဘာအသံမှ ထွကမြလာပဲ တုနယ်ငန်သည်ေ့ မိမိနှုတခြမ်းကိုသာ အငမ်းမရ စုပန်မ်းလာသည်။ မကြလြုံးလေးပြူးကာ သူ့ရငဘြကကြှီးကိုတွန်းရင်း ငှင်းဆနဟြနပြှခဲ့ပမယ်ေ့ ကိုကိုကတော့ ရပမြသှား နှုတခြမ်းတဈခုလုံး ကိုကို့တံတွေးတွနေဲ့ စိုရှှဲသညအြထိ ပြင်းရှစွာစုပန်မ်းရင်း ကိုကို့လကတ်ှကလေည်း အရပကြှာဟမှုကြောင့် ခွဖြေားလေးထောကကြာ ရငကြော့ခံနရသေော မှလေးရဲ့ခါးလေးကို တဈဖကကြ တင်းတင်းဖကထြားကာ ကနွတ်ဈဖကကြလဲ တင်းပါးတွကေို ပြတသ်ပဆြုပန်ယလြာသည်…။
အခွိနအြတောကြှာ နမ်းမိခဲ့ပြီး နောကမြှာတော့ အပျိုစင် မှလေးမှာ မောဟိုကသ်လို ခံစားလာရကာ ကိုကို့ရငခြှငထြဲ မှီတွဲ့ကာ ငှိမသ်ကအြမောဖြနမေေိသည်…။
(ကိုကို မွလေးကိုလေ…)
ရငခြှငထြဲ ပါးလေးအပကြာ မှီတွယရြင်းက ခစွလြားလို့ မေးချင်သ်ည့်စိတကြို ထိန်းမရစွာ မေးမည့်ဟနပြှငပြှီးက နှုတကြမထွကြ၊ သူ့အလိုလို ပြောလာသည့် ခစွစြကားမွိုးကိုပဲ ရူးရူးမိုကမြိုကြ မွှောလြင့်မိပြနသ်ည် ။
အစုပခြံ အနမ်းခံ အထောကခြံ အနယခြံပြီးသည့်တိုငအြောင် ကိုကို့ထံက ခစွစြကားကို မှလေး ကြားခွင့်မရသေး။ ကိုကို့ရဲ့ အနမ်းကြမ်းတွကြေောင့် ပြင်းထနသ်ည့် ရမကလြှိုင်းက မှလေးရဲ့ သှေးကြောတဈလွှောကြ ဆူပြကလြာခဲ့သလို တဈဖန် ရူးသှပမြိတဲ့ နှလုံးသားလေးက ခစွတ်ယဆြိုတဲ့ စကားလေးကို အငမ်းမရ ကြားချင်န်မေိသေးသည်..။ ကိုကိုက မှီတွယန်သည်ေ့ မှလေးရဲ့ ပုခုံးပေါကြို လကန်ှဈဘကတ်ငကြာ ဖိခရွင်း တပျိုငထြဲပင် သူ့ပုဆိုးကိုပါ ခွှတခြလွိုကသ်ည်….။
အို……….. တုတခြိုငရြှညလြွားသည့် ကိုကို့လိငတ်နကြှီးက မှလေးရဲ့ မကြန်ာရှေ့မှာ ခါရမ်းနသည်ေ။ တုနလြှုပမြငသ်ကစြှာ မော့ကြည့်မိတော့….
“ကို ကိုလေ မွလေးကို”
မှလေး ခေါင်းပြနင်ုံ့ရင်း ကိုကို့ထံက နောကထြပထြှကလြာမည့် စကားကို အသကမြရှူတမ်း နားထောငမြိသည်။ နောကလြာမည့် စကားတဈခွန်းနဲ့တင် မှလေးရှေ့က ကိုကို့လီးကြီးကို ကိုငတ်ှယလြိုကဖြို့လဲ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်…။
“အရမ်းလိုးချင်တ်ယကြှာ”
”ရှင် ကို ကိုကိုရယ် အဟင့်ဟင့်”
ကိုကိုပြုသမွှ နုပေးခဲ့ရသည့်ရလဒကြ ဒါပဲလားဟင်။ အတွေးက လူကို အရမ်းဝမ်းနည်းသှားစတောမို့ ရှိုကင်ိုရင်း ဘာဆို ဘာမှမပြောချင်ြ မသိချင်လြောကအြောငဖြစ်ရသည်။ မိမိရှေ့မှာ လီးတန်းလန်းဖြင့်ရပန်သေော ကိုကို့ကို တဈခကြကြှည့်ကာ လှဈခနဲ ပြေးထွကလြာခဲ့သည်….။
ဂွုန်းဆိုတဲ့ တံခါးပိတသ်ံနဲ့အတူ ကိုကိုတဈယောကြ ဘယပြုံဘယန်ည်း ကနွခြဲ့တယဆြိုတာကို မှလေး မမှငရြတော့။ ရချိုးခန်းတံခါးကို လော့ခရွင်း အားရသညအြထိ ရှိုကင်ိုမိသည်။ သူများတကာတွအတွေကြ အခစွကြ လပြပေေါ။ မှလေးအတွကကြတော့ အခစွဆြိုတာ မုနတ်ိုင်းတဈခုပင်…။ မှလေးရငထြဲက အခစွဟြာ လပြဆေေိုရင် ကိုကိုသယဆြောငလြာသည့် အရာကတော့ မုနတ်ိုင်းပါ….။
လချင်ြေးတူပမယ်ေ့ သကရြောကမြှု ကြဲပြားသလို မှလေးတို့နှစ်ယောကရြဲ့ အဖြစ်ကလဲ ဦးတညခြကြခြငွြး တူပမယ်ေ့ ရညရြှယခြကြခြငွြး ကြဲပြားခဲ့သည်…။ ထိုနေ့မှစ၍ မှလေး ကိုကို့အနား မသှားရဲ၊ ကိုကို့အကြည့်ကို ရငမြဆိုငရြဲတော့တာမို့ တတန်ိုငသ်မွှ မတွေ့အောင် ရှောငန်ဖြစ်ေသည်။ တဈအိမထြဲ အတူနရတောမို့ မလှှဲသာမရှောင် တွေ့ရတယ် ဆိုပမယ်ေ့ အရငလြို နှစ်ယောကတ်ည်း မဆုံဖြစ်အောင် သတိထားဖြစ်သည်..။
ခွားနားသှားတဲ့ နထေိုငမြှုတွနေဲ့အတူ အေးစကစြကြ ဆကဆြံရေးတွကြေောင့် နှစ်ဦးလုံး မပြောန်ိုငတ်ော့…။ သို့သောြ…. လောကမာယာထကြ ယောကြွားမာယာက ပိုမိုကြောကဖြို့ကောင်းတတမြှန်း အခွိနန်ှောင်းမှ သိရပြနသ်ည် ။
အရငလြို အပြငသ်ှားလာခွင်း မရှိတော့သည့် ကိုကို့ကြောင့် သူ့သူငယခြငွြးတွေ အိမရြောကရြောကလြာသည်။ အားလုံးဟာ သူဌေးသား လူ့ပေါကြွော့တွခညွြေးပဲမို့ အခွိနတ်ှေ ပိုနဟနေရြှိသည်…။ မနကကြတည်းက ရောကလြာတတပြှီး စားကြသောကကြှနှင့်မို့ မှလေးမှာ အမှည်းလုပပြေးရပြနသ်ည်။ သူငယခြငွြး အရင်းကြီးတွမေို့လားမသိ စကားပြောရင် ပြင့်လင်းလှန်းနတတေတ်ာကို သတိထားမိသည်..။
အဲ့ဒီနေ့က အမှည်းခပြေးပြီး လှည့်ထွကလြာခဲ့ကာ မိမိအခန်းထဲ စာဖတန်မေိသည်။ အခွိနအြတောကြှာတော့မှ အတွေးတဈခုဝငလြာကာ အရကသ်ောကန်ကြသေော ကိုကို့အခန်းဆီ တိတတ်ဆိတ် ခဉွြးကပကြာ အထဲမှအသံကို နားစွင့်ကြည့်သည်…။
“အဲဒါ မင်းမှားတာပေါ့ဟ၊ ဘယ့်နှယ် ကိုယ့်ကို ကြိတခြိုကန်တေဲ့ မိန်းကလေးကို အကြမ်းကိုငရြတယလြို့”
” ဟင်…….!”
စစချင်ြး ကြားရသည့် စကားကြောင့် မှလေးသိမ့်ခနဲ တုနသ်ှားသည်။ သူ သူတို့ သိနပြေီလား၊ ကိုကိုပြောပြထားတာလား၊ ဘယလြောကအြထိ ပြောပြထားလဲ ရှကစြိတန်ဲ့အတူ သိချင်စြိတကြ ရောထွေးနသည်ေ။
(ကိုကိုရယ် မှလေးအရှကကြိုတောင် မငဲ့ပဲ ပြောရကခြဲ့တယလြား ) ရငထြဲမှာ ဝမ်းနည်းစိတကြ ခိုဝငလြာသည်။
“ဟုတတ်ယ် ကိုဦး၊ ငအောငပြှောတာ မှနတ်ယ်၊ တကယဆြို ခစွတ်ယ် ဘာညာပြောပြီး လုံးရင်းတောင် ရနိုငတ်ာ အသိသာကြီး၊ မင်းက ခစွတ်ယမြပြောပဲ လိုးချင်တ်ယ် ပြောမှတော့ ဟိုက မင့်လီးကို မစုပတ်ာမပြောနဲ့ လိမခြွိုးမပစ်တာ ကံကောင်း”
အို…..! ဒါ ဒါ ဒါဆို သူတို့အကုနသ်ိပြီးပြီပေါ့။ ကိုကိုက သောကလြကစြ အရကခြှကကြို အသာခရွင်း ဟိုနှစ်ယောကကြို အရနကြောဟူသော အကြည့်ဖြင့် တဈခကြကြှည့်ကာ
“မွိုးကြီးရာ ငါပြောပြီးပြီပဲ ငါက သူ့ကိုမခစွဘြူးလို့၊ အေး မင်းတို့ပြောသလို ငါလုပခြဲ့ရင် အခုခွိန် သူ့ကို လိုးလို့ရတာတော့ မှနတ်ယ် ။ ဒါပမယ်ေ့ ငါလိုးချင်တ်ာက ခစွသ်ူလို ရိုးရိုးမဟုတဘြူး၊ ငါလိုချင်တ်ာကလဲ ခစွသ်ူမဟုတဘြူး၊ ခံစားဖောြ ခံစားဘကပြဲ လိုချင်တ်ာ ရှင်းပြီလား”
ပြောရကလြိုကတ်ာ ခံစားဖောခြံစားဘကြ..တဲ့လား။ အပျိုစငမြှန်း သိလကြန်ဲ့ ခစွန်မှန်ေးလဲ သိလကြန်ဲ့ ဒီလိုအတွေးမွိုး တွေးနတောတဲ့..လား။ အတွေးနဲ့ ဝမ်းနည်းနစဉေမြှာပင် စကားသံက ပြံ့လှင့်လာပြနသ်ည်။
“မင်း သူ့ကိုမခစွတ်ာ သချောလား…”
ငအောငဆြိုသူရဲ့ အမေးကြောင့် မှလေး အမှတန်ည်းစွာ ရငခြုနမြိပြနသ်ည် …။
“အေး သချောတယ်”
ပကြတ်ောင်းတဲ့ ကိုကို့ရဲ့ ဖြသေံကို မှလေး မအံ့ဩချင်တ်ော့။ မကြရြညကြိုသုတကြာ လှည့်ပြနမြညအြလုပြ
“ဒါဆို သူ့ကို ငါတို့နှစ်ယောကြ လိုးမယဆြိုရငရြော မင်း လကခြံနိုငလြား”
ဟင်…….! ထပဆြင့်ကြားရသည့် အမေးကြောင့် မှလေးတုနသ်ှားကာ ကိုကို့မကြန်ာကို တံခါးအဟကြားမှတဆင့် ကြည့်မိသည် ။ ကိုကိုက မကြခြုံးပင့်ကြည့်ရင်း
“အမှနအြတိုင်း ဖြရမှောလား”
“အေး ဖြေ”
တကယဆြို မှလေး ဆကပြှီး နားမထောငသ်င့်တော့။ ဒါမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ အဖြကေို သိချင်စြိတကြ မပယဖြကြန်ိုငတ်ာမို့ မသှားသေးပဲ ရပန်မေိသည် ။
“ငါ မလိုးရသေးခင် မင်းတို့လိုးရငတ်ော့ စိတဆြိုးမိမှာပဲ၊ ငါလိုးပြီးရင် မင်းတို့သဘော … ငါ့ဘကကြ အေးဆေးပဲ”
ပြတသ်ားလှန်းတဲ့ ကိုကို့ဖြသေံနဲ့အတူ မှလေး မကြဝြန်းထဲက မကြရြညတ်ှေ ရပတ်န့်သှားရပြီ။ ကိုကို့ရငထြဲမှာ မှလေးအတွကြ ရမကတ်ှကလှေဲရင် ဘာမှမရှိတာ သိရပြီးသည့်နောကြ ဘာခံစားခကြမြှ မထားချင်တ်ော့။ အံကိုတင်းတင်းကြိတကြာ ပြနအြလှည့် အခန်းထဲမှ ဖုန်းရင်းတုံးသံ ကြားရသည်။
ဘယသ်ူ့ဆီကလာလာ မိမိနှင့်မဆိုငပြမယ်ေ့ ကိုကို့ရဲ့ထူးသံကြောင့် ထွကမြသှားဖြစ်သေးပဲ နားထောငမြိသည်။
“မဟုတဘြူး အဖေ၊ သား အခုအိမမြှာပဲ….၊ ဗွာ… အခုလား၊ အောြ ဟုတဟြုတ် သားအခုလာခဲ့မယ်”
ဖုန်းခသွှားပြီမို့ သူထွကမြလာခင် မှလေးလည်း ကပြာကယာ ထွကလြာခဲ့တော့သည် ။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ငိုငတ်ှမေိရင်း နယကြိုပြနဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကကြာ အဝတအြစားတဈခွို့ကို အိတထြဲထည့်ရင်း ၅ နှစ်တာ နခေဲ့ရသော အခန်းလေးကို သံယောဇဉမြပြတစြှာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း သူတို့ရဲ့ စကားသံတွကေ နားထဲကို အစီအရီ ဝငလြာသည်…။
(ငါမလိုးရသေးခင် မင်းတို့လိုးရငတ်ော့ စိတဆြိုးမိမှာပဲ ) (ငါလိုးပြီးသှားရင် မင်းတို့သဘော) (ငါမလိုးရသေးခင် မင်းတို့လိုးရငတ်ော့ စိတဆြိုးမိမှာပဲ) (ငါလိုးပြီးသှားရငတ်ော့ မင်းတို့သဘော) (ငါမလိုးရသေးခင် မင်းတို့လိုးရငတ်ော့ စိတဆြိုးမိမှာပဲ) (ငါလိုးပြီးသှားရငတ်ော့ မင်းတို့သဘော)
ပဲ့တငထြပစြှာ ကြားယောငန်သည်ေ့ ကိုကို့အဖြကြေောင့ြ မှလေး အံကိုတင်းတင်းကြိတရြင်း ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ခလွိုကသ်ည်….။
ခကြခြငွြးပင် မှနရြှေ့ထိုငခြလွိုကကြာ ငိုထားသညကြှောင့် ပကြပြယွန်ပြေီဖြစ်သော ပါးပြငထြကကြ သနပခြါးတွကေို ပြနဖြကြကြာ အသဈပြနလြိမ်းပြီး ဆံကစွကြစွထြားတာကို ဖြညခြလွိုကရြင်း အရင်းနားမှာ စုစည်းလိုကကြာ တဖန် လုံခညွကြို ညီညာစွာ ပြနဝြတရြင်း အပေါအြင်ျကြီကိုလည်း ကိုယကြှပပြန့်ထဲက ရှေးဝတလြိုကသ်ည်။ အထကန်ဲ့အောကြ လိုကဖြကမြှု မရှိပမယ်ေ့ ကပိုကရိုဆနမြှုနဲ့အတူ ခပကြှပကြှပ် အဝတအြစားတွကြေောင့် ခန်ဓာကိုယ် ကောကကြှောင်းများ ပိုမိုပေါလြှငလြာသည်….။
အပျိုစင် မိန်းမငယ် တဈယောကရြဲ့ အခစွအြတွကြ ခမွှတတ်ဲ့ ဆုံးဖြတခြကြတ်ှထေဲမှာ နောငတ်တွမပေါ။ ခပမြဲ့မဲ့ပြုံးရင်း ဖုန်းလေးကို လကကြကိုငကြာ ကိုကို့အခန်းဆီ ရဲဝံ့စွာ လွှောကလြာခဲ့လိုကသ်ည်…။
အခန်းထဲ ဝငလြာသည့် မှလေးကို ဟိုနှစ်ယောကြ ငေးကြည့်နကြသေည်။ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ကြည့်ကြရင်း မေးငေါ့ကာ ဘာလဲဟူသောအထာဖြင့် အချင်ြးချင်ြး မေးနကြသေည်…။ မှလေး သူတို့နှစ်ယောကရြှေ့က စားပြဲခုံပေါြ ဖုန်းလေးတငလြိုကကြာ
“ရှငတ်ို့နှစ်ယောကြ ကမွကို တကယလြုပခြငွလြား”
ရုတတ်ရကြ ဘယလြိုမှ မထငမြှတထြားသည့် မေးခွန်းမို့ ကိုအောငရြော ကိုမွိုးပါ ကြောငသ်ှားသည် ။ ဘာပြနဖြှရမှေန်း မသိခငမြှာပဲ မှလေးက စာရေးစားပြဲဆီသှားကာ စာရှကန်ှဈရှကပြေါကြို မတူညီသည့် စာတဈခွို့ ရေးလိုကကြာ ဖြဲယူ ခေါကလြိုကရြင်း တဖန် ကိုအောငတ်ို့ဆီ ပြနသ်ှားကာ စားပြဲပေါကြို တငပြေးလိုကရြင်း…
“တဈရှကစြီ ယူလိုကြ”
ကိုအောငရြော ကိုမွိုးပါ ကြောငတ်ောငတ်ောငဖြှင့် ယူလိုကကြှသည်..။
“ဖြင့်ဖတ် ကိုယယ်ူထားတာ ကိုယပြှောပြ”
အခုအခွိနအြထိ ဘာဆိုဘာမှ နားမလညပြမယ်ေ့ လကထြဲ အသီးသီး ရှိနသည်ေ့ စာရှကခြေါကကြို ဖြင့်ကြည့်ရင်း အသံထွကြ ဖတပြှကြသည်…။
(ပထမ….အရငကြှိုကသ်လို လုပ်)
(ဒုတိယ…..ဖုန်းကိုင် videoရိုကျ )
“ဟာ ……….!”
“ဟာ……….!”
တဈပျိုငထြဲလိုလို အာမဍေိတသ်ံများ ထွကပြေါလြာပြီး ပျိုငတ်ူပင် မှလေးကို မော့ကြည့်ကြသည်။ မှလေးရဲ့ မကြန်ာပေါမြှာ ဘာခံစားခကြမြှမရှိ မပြုံးသလို မဲ့လည်းမမဲ့။ ကိုအောငရြော ကိုမွိုးပါ အံ့ဩမငသ်ကန်သည်ေ။ ခုတရြာတဈခွား ရှရာတဈလှဲ ဖြစ်သှားသည့် အခွအနေကြေောင့် ငိုရအခကြ ရီရအခကပြင်။ တကယတ်ော့ တံခါးဝမှာ မှလေးရုံ ရောကန်တော ကြိုသိလို့ ကိုကိုဦးရဲ့ အစီအစဉအြတိုင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ရဲ့ စကားတွကြေောင့် မှလေးရုံ စိတထြနမြည်။ ကိုကိုဦးက မှလေးရုံ အခန်းထဲလိုကကြာ လုံးမည်။ မိမိတို့နှစ်ယောကကြ video ခိုးရိုကြ။ နောကကြှုံရင် မိမိတို့ပါ မှလေးရုံကိုစား။ စီစဉထြားသမွှနဲ့ လကရြှိအခွအနေကေ ဆီနဲ့ရေ မိုးနဲ့မှေ ထငတ်ာထကြ ပိုလှယန်ပမေယ်ေ့ အဲဒီအလှယထြဲမှာမှ အလှဲတွပေါနသည်ေ…။
မှလေးက သူတို့လကထြဲမှစာကို တဈခကြလြှမ်းဖတရြင်း ပထမစာရှတရြသူ ကိုအောင့်လကကြိုကိုငကြာ ကုတငဆြီ ဆှဲခေါလြာခဲ့သည်…။
“ကိုအောင် ဘာလုပခြငွလြဲ လုပခြငွတ်ာလုပပြါ အားမနာနဲ့။ ကိုမွိုးက video ရိုကပြေးနောြ။ ပြီးရင် အဈကိုလဲ ကြိုကသ်လိုလုပပြေါ့”
အခွအနေကေို သဘောပေါကန်ိုငခြဲ့ပမယ်ေ့ ကိုအောင် ကြောငန်သည်ေ… ။ အပျိုစင် တဈယောကအြတွကြ ဒီလုပရြပကြ အိမမြကပြင် မကဖြို့ မလှယဘြူး မဟုတလြား။ ကိုအောငကြ တွတွကြေေီး ရပန်သညေမြို့ မှလေးရုံ အားမရစွာ စုတတ်ဈခကြသ်ကရြင်း ဒူးထောကထြိုငခြကြာ ကိုအောင့်ဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည် …။ မှငလြိုကရြသည့်လီးက မပြော့မမာပုံစံနဲ့ မရှညလြှန်း မတိုလှန်း…..။ ကိုကိုထကြ အနည်းငယ် တိုမလိုရှိပမယ်ေ့ အရှယအြစားအားဖြင့်တော့ အတူတူလောကပြငရြှိမည်….။
“ပြှတ်… အှန့်…”
ထိထိမိမိကြီး တဝကလြောကအြထိ ငုံလိုကကြာ တဈဖန် နှုတခြမ်းသားနဲ့ ဖိပြီး စုပပြဈလိုကသ်ညမြို့ ကိုအောင် အသံထွကကြာငှီးရင် တွန့်သှားသည်။
“အဈကို… မကြန်ာရော လီးရော ပါအောငရြိုကန်ောြ… ပြရမယ့်လူ ရှိတယ်”
မှလေးက ပြောလည်းပြော ကိုအောင့်လီးကြီးကိုလည်း ပြနင်ုံလိုကကြာ အရင်းအထိ စုပပြဈလိုကသ်ည်။ တဖန် လီးအချောင်းတဈလွှောကကြို ဟနပြါပါလကြရြင်း လကတ်ဈဘကကြလည်း မိမိရငသ်ားတွကေို ဆုပန်ယလြိုကသ်ည်။ အခုတော့ phone camera ထဲမှာ အငမြတန် နုနယခြွောမောသည့် မိန်းမပျိုတဈယောကြ လီးတဈချောင်းကို မကမြကမြောမော စုပန်ဟန်ေ အထင်းသား ပေါန်ပပြေေီ။
လီးအစုပခြံရသော ကိုအောငမြှာ တအင်းအင်းငှီးရင်း မှလေးရဲ့ခေါင်းကို ဆုပကြိုငထြိုးဆှကာ တဖနခြါးကို ညှှတကြာ ညှှတကြာ မှလေးရဲ့ ပါးစပပြေါကကြို လိုးသည်…။ ဖုန်းကိုငကြာ video ရိုကန်သေော ကိုမွိုးလည်း မနနေိုငစြှာ အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကရြင်း လကတ်ဈဘကကြ လီးကိုကိုငကြာ ဆှလကြြ ကိုအောငန်ဲ့ မှလေးရုံတို့ရဲ့ လိုးခန်းကို အပီအပြင် ရိုကန်သည်ေ…။
“အားး အားး မလေး”
အခွိနကြှာလာတာနှင့်အမွှ လိငတ်နတ်ဈလွှောကြ စိုရှှဲကာ ကိုအောငမြှာ ဖီးလအြပြည့်ယူရင်း မှလေးရဲ့ငယထြိပအြထကမြှ ဆံပငတ်ှကေို စုရုံးကိုငလြိုကရြင်း လိုးဆောင့်နသည်ေ။ မှလေးမှာ ခေါင်းကိုမော့ခံရင်း လီးအဝငအြထွကအြတိုင်း အလိုကသ်င့် ခံနရပေမယ်ေ့ မောဟိုကသ်လို ဖြစ်လာကာ အသကရြှူသံတွေ မှနလြာသည် ။
ထို့အတူ အစောပိုင်းက ဘာခံစားမှုမှမပါပဲ နာကြည်းခကြသ်ကသ်ကန်ဲ့ ခံနရပေမယ်ေ့ ယောကြွားနှစ်ယောကရြဲ့ လီးကြီးတွကေို မှငန်ရကော မိမိပါးစပကြိုလည်း အလိုးခံနရသေညမြို့ စိတတ်ှထနေလြာကာ မကမြကမြောမောပင် အလိုးခံနမေိသည်….။
”အားး မှလေး ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”
“အားး ကိုထွကတ်ော့မယ် အားး”
ကိုအောငတ်ဈယောကြ ပါးစပကြပြောရင်း တဈဖြေးဖြေး အရှိနတ်ကလြာကာ မှလေးရဲ့ ဆံပငတ်ှကေို တင်းတင်းဆှဲလိုကရြင်း ပါးစပကြို မနားတမ်း လိုးကာ
“အား ထွကြ ထွကြ ထွကကြုနပြှီ”
အမှနပြင် ထွကတ်ော့မှာမို့ လီးကို အမှနထြုတလြိုကပြမယ်ေ့ ထုတထြုတထြှကထြှကြ ထွကသ်ှားသညမြို့ လီးရညတ်ှကေ မှလေးရဲ့ မကြန်ာနဲ့ နှုတခြမ်းပေါကြို ပကြေံကုနသ်ည် ။
“Sorry မှလေးရယ် ကိုယမြရညရြှယပြါဘူး”
ပြောလည်းပြော ပနသေည်ေ့ လီးရညတ်ှကေို သုတဟြနပြှငတ်ော့ မှလေးက လကကြာပြရင်း
“ဟင့်အင်း မသုတန်ဲ့ ရပါတယ်။ ကြိုကသ်လိုလုပလြို့ ပြောထားတာပဲ။ အဈကိုက သောကခြိုင်းရငတ်ောင် မှလေး မငှင်းဘူး”
မကြလြှှာလေးခကြာပြောရင်း လီးရညပြကြေံနသည်ေ့ မကြန်ာလေးကို camera ဘကြ လှည့်ပြရင်း
“ကိုမွိုးရော ဘာလုပခြငွလြဲဟင်”
လီးအတောငသ်ားနဲ့ video ရိုကန်သေော ကိုမွိုးက တဈခကြပြှုံးပြရင်း
“ငအောင် မင်းရိုကပြေးဦး။ ငါ မှလေးခေါင်းပေါကြို လီးရညဖြှန်းပေးလိုကမြယ်”
လူအခွိန်းအခကြလြုပကြာ လီးရညစြိုနသေော သူ့လီးကြီးကို တဈခကြကြိုငရြင်း မှလေးရဲ့ ပါးစပဝြကို လာတေ့သည်…။
“စုပရြမှာလားဟင်”
မကြန်ာလေးမော့ကာ မေးပုံလေးက ကလေးလေးပမာ။ သူ့အမူအယာကြောင့် ကိုမွိုး လီးပိုတောငလြာကာ လိုးပစ်ချင်စြိတတ်ှလည်ေး ပိုဖြစ်လာရသည်။
“အင်းလေ မှလေးရဲ့… ဘာလဲ မစုပခြငွလြို့လား”
“ဟင့်အင်း မဟုတပြါဘူး”
စိုနသည်ေ့ လီးထိပဝြကို လွှာနဲ့ယကရြင်း ဖြတေော့ ကိုမွိုးက
“အာ့ဆို ဘာလို့မေးတာလဲ မွလေးက”
မှလေးက ရှကရြယရြယရြင်း နှုတခြမ်းလေးစူကာ
“အလိုးခံချင်ပြှီရှင့် သိရဲ့လား၊ အဖုတစြိုနပြေီ မသိပဲနဲ့ ဟှန်း”
မှလေးရဲ့ အဖြကြေောင့် ကိုမွိူးရော ကိုအောငပြါ သဘောကစွှာ တဟားဟားရယရြင်း ကိုမွိုးက
“အာ့ဆို ပါးစပလြိုးတာပဲ ရိုကခြိုင်းပြီး ငအောငကြို နောကကြ လိုးခိုင်းပေးမယ်။ ကနွတ်ဲ့ အဖုတလြိုးတာ ဘာညာကိုတော့ camera တညခြွိနပြှီး အဆငပြှသလေို ရိုကလြိုကမြယ် ဘယလြိုလဲ”
“ဟုတ် အဈကိုတို့သဘော… မှလေးက အလိုးခံချင်တ်ာပဲ သိတော့တာ ခခြြ”
တကယပြင် အခုထိ မိမိခန်ဓာကိုယကြို ထိတို့မှု မရှိသေးပမယ်ေ့ ပါးစပအြလိုးခံရတာနှင့်ပင် စိတကြထိန်းမရ။ ဘာမှမဆိုင် မပကသ်ကသ်ော ယောကြွားနှစ်ယောကကြို အလိုးခံနရတေယဆြိုတဲ့ အသိစိတကြ အပျိုစငမြိမိကို အရှကမြဲ့လောကအြောင် ခံချင်စြိတ် ပြင်းပြစသည်ေ..။
မှလေးစကားကြောင့် ကိုအောငတ်ို့ ပိုမိုအကြိုကတ်ှေ့ကာ ကိုမွိုးက ခပသ်ှကသ်ှကပြင် ပါးစပထြဲ လီးထိုးထည့်ကာ ညှောင့်ရင်း လကတ်ဈဘကကြလည်း ခါးကုန်းကာ နို့တွနယေပြေးလာသည်။ ကိုအောင် ပန်းထားသည့် လီးရညအြပြင် ကိုမွိုး လီးရညတ်ှပေါ စိုစွတလြာသညမြို့ နှုတခြမ်းဒေါင့်(ထောင့်)မှ တံတွေးနဲ့သုတရြညတ်ှေ ရောစွကကြာစီးကရွင်း တုတခြိုငလြှန်းသည့် လီးကြီးက မဆန့်မပြဲဝငထြှကရြင်း
“အားး မွလေး ငုံ့ ငုံ့”
ပြောပြောဆိုဆိုပင် ခေါင်းကိုဖိခရွင်း ခါးပေါဝြဲကနွသေော ဆံနှယတ်ှကေို ဆှဲယူလိုကကြာ လီးကိုရဈပကရြင်း ခေါင်းပေါလြီးတငကြာ ဖိလိုးလိုးသည် ။ သိပမြကြာ ဆယခြကြခြန့် ဖိလိုးလိုကသ်ည့်အခါမှာတော့ လီးထိပမြှ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြာ ခေါင်းပေါမြှာ ရှှဲသှားသည်။ တကယဆြို မှလေး ရှကသ်င့်ပမယ်ေ့ ကိုမွိုးရဲ့ ထိုအပြုအမူကို စွဲမကမြိကာ စိတလြည်းပိုထနလြာသည်..။
ပြယောင်းကာ လီးရညရြှှဲနသေော ဆံနှယတ်ှကေို တဈခကြကြိုငကြှည့်ရင်း
“ကိုအောင် အဲ့ဖုန်းကို မှနတ်ငခြုံပေါကြနေ ခွိနတ်ငလြိုကြ။ အဈကိုက ပထမမို့ မှလေးကို အရငလြိုးနောြ”
ကိုအောငကြ ခေါင်းညိတကြာ မှနတ်ငခြုံဆီသှားသည်။ ကိုမွိုးက မှလေးရဲ့ အဝတအြစားတွကေို တဈခုမကနွခြွှတပြှီး ဖြူဖြေးကာ သှယလြလွှပသော အခွိုးအစားနှင့် လုံးကာတင်းနသေော နို့စိုငတ်ှကေို တဈခကြကြိုငရြင်း
“လှလိုကတ်ာ မှလေးရယ် တကယပြဲ”
ကိုမွိုးစကားကြောင့် မှလေးက သဘောကစွှာ ခစ်ခနဲရယရြင်း မကြန်ှာလေးခွီ နှုတခြမ်းလေးစူကာ
“ဘာလဲ လှရင် အပြောမြယ် မလုပရြဘူးလား”
“ဟင် ဘယသ်ူလဲ အပြောမြယကြ”
မှလေးစကားကြောင့် ကိုမွိုးက အံ့ဩဟနန်ှင့် မကြလြုံးကြီးပြူးကာ မေးသည် ။
“မှလေးလေ အဈကိုရဲ့။ ဘာလဲ အဈကိုက မှလေးကို လိုးရတာ မပြောလြို့လား ပြော”
စိတဆြိုးသလို လသေံလေးနဲ့ မေးလိုကတ်ော့ ကိုမွိုးက ကပြာကယာပင်
“အာ မပြောပြဲနမလေား မှလေးရဲ့။ အခုလိုမွိုး ဖာသညတ်ောင် အလိုးခံမှာ မဟုတဘြူးလေ။ ဒါမဲ့ မှလေးက အပြောမြယ် မဟုတပြါဘူး မှလေးရဲ့”
ကိုမွိုးရဲ့ အဖြကေို သဘောကစွှာ ပြုံးမိရင်း ကိုအောငကြ ခါးလေးကို ဆှဲမှှောကလြာသညမြို့ အလိုကသ်င့် ကုန်းပေးရင်း တဈဖနမြိမိရှေ့မှာ ဒူးနှစ်ချောင်းထောငကြာ လှဲနသေော ကိုမွိုးရဲ့ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငရြမ်းရင်း
“အာ့ဆို မွလေးက ဘာလဲဟင်။ အ အား ကိုအောင်”
ကုနပြေးထားသော မိမိကို ကိုအောငကြ နောကကြနေ အနည်းငယစြိုနသေော အဖုတလြေးထဲကို လကခြလညထြိုးထည့် မှှလေိုကသ်ညမြို့ ဆဈခနဲကဉွသ်ှားကာ ငှီးမိရသည်…။
“မှလေးက အဈကိုတို့ရဲ့ အပြောမြယားလေ”
“ရှင် ဘာ ဘာလို့လဲဟင်”
ကိုမွိုးရဲ့ သကမြှတခြကြကြို တကယန်ားမလညသ်ညမြို့ လီးကိုငဆြော့တာကိုရပရြင်း မေးမိတော့
“စဉြးစားကြည့်လေ မှလေးရဲ့။ ဖာသညဆြို ပိုကဆြံပေးရမယ်။ ရည်းစားနဲ့ တကယ့်လငမြယားဆိုရငလြဲ ဘယလြိုနှစ်ယောကြ အလိုးခံမလဲလို့။ အာ့ကြောင့် ပိုကဆြံလည်း မပေးရ၊ နှစ်ယောကတ်ဈပျိုငထြဲ အလိုးခံတဲ့ မှလေးက အပြောမြယားပေါ့ မဟုတဘြူးလား”
ကိုမွိုးရဲ့ အဖြကေို မကြလြုံးလေးမှေးကာ စဉြးစားကြည့်ရင်း ရှကပြမယ်ေ့ သဘောကမွိသညမြို့
“အင်းနောြ အဈကိုပြောတာလဲ ဟုတတ်ာပဲနောြ ခခြြ။ အာ့ဆို အဈကိုတို့က မှလေးရဲ့ယောကြွား မှလေးက အဈကိုတို့ရဲ့ မိန်းမပေါ့ ဟီး”
ကိုယ့်ဖာသာရရှတေသ်လို ပြောပြီးမှ ရှကမြိသှားကာ ရယမြိပြနသ်ည် ။
“အ ကိုအောင် ဘာလုပန်တောလဲဟင်။ မှလေး မနတတေဘြူး အား”
မှလေးတို့ စကားပြောနတောကို ဝငမြပြောပဲ နောကကြနေ အဖုတကြို နှိုကလြိုကြ နှုကလြိုကန်ှင့် ထငသ်လို လုပန်သည်ေ့ ကိုအောငကြှောင့် ခါးလေးတွန့်ကာ ပြောမိသည်။
“ဘာလုပရြမလဲ မိန်းမရဲ။ မိန်းမကိုလိုးဖို့ စောကဖြုတကြို လမ်းကြောင်းရှင်းနတောလေ”
“အာ ဘာမိန်းမလဲ ကိုအောငန်ောြ…”
ကိုအောင့်စကားကြောင့် မှလေးရှကသ်ှားကာ ဟန့်သလို ပြောမိပမယ်ေ့ တကယတ်မ်းကြ ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ။
“ကဲပါ မိန်းမရယ် ကိုယ့်ဘကလြှည့်ပြောမနနေဲ့။ ရှေ့က လငင်ယ့်လီးကို စုပပြေးလိုကြဦး။ လငကြှီးလည်း အခုလိုးတော့မှာ”
ကိုမွိုးရော မှလေးပါ ကိုအောင့်စကားကို စောဒကတကဖြို့ ကြံလိုကပြမယ်ေ့ ပထမ ဒုတိယဆိုတဲ့ စာလေးကို သတိရသှားတာမို့ ပြနင်ှိမလြိုကကြာ မှလေးက
“မှလေးတို့များ ပြခကြြေ။ ယောကြွားရတာတောင် လငင်ယန်ှဈယောကန်ဲ့ ခခြြ”
ဒီတဈခါ မကြစြိလညသ်ှားတာက ကိုအောငန်ဲ့ ကိုမွိုးပါ။ နှစ်ယောကပြဲခံနတောကို လငင်ယကြိုက နှစ်ယောကဆြိုတော့ မအောင့်နိုငစြှာ ပျိုငတ်ူ မေးကြသည်…။
“နောကတ်ဈယောကကြ ဘယသ်ူလဲ မိန်းမရဲ့”
“အခု video ရိုကထြားတာက ဒုတိယလငင်ယကြို ပြဖို့ရှင့်။ အခု သူ့အဖနေဲ့ သှားတွေ့နတေဲ့သူလေ”
မွလေးရဲ့ အဖြကြေောင့် ဟိုနှစ်ယောကျ သဘောကသ်ှားကာ
“မှတစြမ်း ကိုဦးကတော့ ဒီတဈခါ ခံရပီဟေ့ ဟားဟား”
ကိုအောငကြ ပြောပြောဆိုဆိုပင် အစွမ်းကုန် မာထနန်သေော သူ့လီးကြီးကို ကိုငလြိုကကြာ မှလေးရဲ့ အဖုတကြို ပြတထြိုး ထိုးသည်။
“ကို ကိုအောင် အ အား ဘာလုပ် ဟင့် ယားတယယ်ောကြွားရဲ့”
လီးရဲ့အထိအတွေ့က ဒါပထမဆုံးမို့ မှလေးမှာ ထွန့်ထွန့်လူးသှားရသည် ။ သိပတ်ော့ လှုပရြှားခွင့်မရ။ လီးအစုပခြံနသည်ေ့ ကိုမွိုးက မှလေးခေါင်းကိုကိုငကြာ ပါးစပကြိုလီးတပပြှီး ဆောင့်နသည်ေ။ ပေါငန်ဲ့ညှပလြိုကြ ခေါင်းကိုငဆြောင့်လိုကြ လုပန်သညေမြို့ ဆံပငတ်ှလေဲ ဖြာလနကြွဲကာ လီးပေါပြုံကလွာသညမြို့ လီးအဝငအြထွကမြှာ ဆံခညွတ်ှကေ ရဈထွေးပါလာပြနသ်ည်။
“အားး အု အှတ် အှတ်”
နောကကြ ကိုအောငကြ မှလေးဆောကဖြုတထြဲကိုလီးအထည့် ကိုမွိုးကလည်း ပါးစပထြဲ လီးသှင်းကာ ခေါင်းကိုငအြဆောင့်နှင့် တိုကဆြိုငသ်ှားသညမြို့ မှလေးမှာ အသံထွကအြောငပြင် အောခြှင့်မရ ။ ရမကစြိတန်ဲ့ ထနမြိပမယ်ေ့ တကယတ်မ်း လီးအဝငခြံရခွိနမြှာတော့ အဖုတလြေးက ခံနိုငစြှမ်းမရှိဟန် တဈခံနသညေမြို့ မှလေးမှာ မကြရြညလြေးပင် ဝဲသှားရသည်။
နာကြဥစြိတန်ဲ့ ရုန်းကြည့်ပမယ်ေ့ ပါးစပထြဲ လီးအဆုံးထည့်ကာ ခေါင်းကိုခွထေောကန်ှဈချောင်းနဲ့ တငပြလျလငခြှသလေို ခွသလေုံးသားတွနေဲ့ ဆှဲဖိထားသညမြို့ လှတလြပခြှင့်တော့မရပေ။ ထို့အတူ ကိုအောငကြလည်း မညှာမတာ ဆောင့်လိုးလိုကသ်ညမြို့ ခါးလေးကော့သှားသညအြထိ ဖြစ်ရကာ မကြရြညပြင် ကသွညအြထိ နာသည် ။
“ဗစြျ ဗှဈ ဖကျ ဖကျ ဖကျ ဖကျ”
“အှကြ အု အူး အှတအြှတ်..”
ဟူသော လဥရိုကသ်ံနှင့် ခါးခေါငထြောကအြောင် ပါးစပလြိုးသံတွကေ ဆူညံနသည်ေ။ အခွိနကြှာလာသညန်ှင့်အမွှ လီးအဝငအြထွကခြွောလာကာ အရငလြိုမနာတော့ပဲ အကောင်းဘကသ်ို့ ရောကလြာသည်။ မှလေးမှာ ဖငကြို အစွမ်းကုနကြော့ရင်း ကိုအောငရြဲ့ ဆောင့်ခကြတ်ှကေို အလိုကသ်င့်ပင့်ခံကာ တဈဖန် လီးကြီးကိုလည်း ဆောကဖြုတအြတွင်းသားတွနှင်ေ့ ညှဈယူဆှဲထားတတလြာသည် ။
ကိုမွိုးက ခွခွထေားတာကိုဖယရြင်း ဖြေးဖြေးမှနမြှန် ပါးစပလြိုးသည်။ အခုမှပင် မှလေးလည်း ပါးစပအြနားယူကာ အမောပြရန်ေ အသကကြို အလုအယကရြှူရင်း
“အားး ယောကြွား ဆောင့် ဆောင့် မိန်းမဆောကဖြုတလြေး ကြဲချင်ကြှဲပါစေ ဆောင့် ဆောင့်စမ်းပါ အား ကောင်းတယ် ရှီး..”
ခါးကိုညှှတခြရွင်း ခေါင်းလေးမော့ကာ ပြောလာသည့် မှလေးကြောင့် ကိုအောင် ပိုဖီးလမြိကာ စိတမြထိန်းနိုငပြဲ မှလေးရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ကိုငဆြှဲကာ အားနဲ့ရိုကဆြောင့်သည်။
“ဖကျ ဖကျ ဖကျ ဖကျ ဖကျ ဖကျ”
ရိုကသ်ံတွေ ဆူညံကာ အခကြသ်ုံးဆယလြောကြ ဆောင့်ပြီးခွိနမြှာတော့ ကိုအောငကြ လိုးတာကိုရပရြင်း မှလေးမကြန်ာရှေ့ လာရပကြာ နှဖူးပေါကြို လီးရညတ်ှေ ပန်းခသွည်။ ပစွခြွှဲနသည်ေ့ လီးရညတ်ှကေ နှဖူးမှတဆင့် ပါးတဈလွှောကြ လိမ့်ဆင်းလာကြသည်။
နှစ်ကြိမတ်ိုငတ်ိုင် ပြီးသှားသည့် ကိုအောငကြ ကြနပေသ်ှားဟနန်ဲ့ သူ့လီးမှာ ပကြေံနသေော သုတရြညတ်ှကေို မှလေးဆံပငတ်ှနေဲ့ ဆှဲသုတသ်ည်။ ပြောငလြောကမြှ စားပြဲက ထိုငခြုံမှာ သှားထိုငကြာ ဘီယာတဈဗူးဖောကပြှီး သောကန်သည်ေ….။
“ဒီတဈခါ လငင်ယအြလှည့်နောြ မိန်းမ”
ကိုမွိုးစကားကြောင့် မှလေးက ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးကာ ခေါင်းညိတရြင်း
“အဈကိုက ဘယလြိုလုပခြငွလြို့လဲဟင်….”
“ကိုက ပါးစပရြော ဆောကဖြုတရြော နောကမြှ လိုးရမှာဆိုတော့ ဘယသ်ူမှ မလိုးရသေးတဲ့ ဖငကြိုပဲ အရငလြိုးချင်တ်ာ မိန်းမရဲ့…..”
ကိုမွိုးစကားကြောင့် အနည်းငယလြန့်မိပမယ်ေ့ မိမိက အပြောမြယားအဖြစ် အသုံးတောခြံဖို့ ဆုံးဖြတပြှီးသာမို့ မငှင်းချင်တ်ော့။ နှုတခြမ်းထကမြှာ တွဲခိုနသေော ကိုအောငရြဲ့ လီးရညကြို လကခြလညန်ဲ့ တို့ခွဈယူပြီး ဖငဝြကို သုတလြိုကရြင်း
“အင်းပါ အဈကိုပြောရြင် မှလေးက ခံရမှာပေါ့။ ပြော ဘယလြိုနပေေးရမလဲ”
ကိုမွိုး ကြနပေသ်လိုပြုံးရင်း မှလေးလကကြိုကိုငကြာ ထစသည်ေ။ ပြီး.. ကုတငခြေါင်းရင်း အမှီတန်းကို ကိုငစြကော ဒူးထောကခြိုင်းသည်။ ခါးကို အနည်းငယ် ဖိခကြာ ဖငကြို ကော့ထားစသည်ေ။ စူနသည်ေ့ ဖငကြို တံတွေးထွေးခကြာ လကည်ှိုးထိုးပြီး မှှသည်ေ။
“အားး ယောကြွား မရဘူးထငတ်ယ်။ လကတ်ောင် အောင့်ပြီး နာတယ်။ အဖုတပြဲ လိုးပါလား ဟင်”
တကယပြင် လီးနဲ့မဆိုထားနှင့် လကကြလေးတဈချောင်းပင် အဝငမြသကသ်ာသညမြို့ မှလေး ငှင်းသည်။ ကိုမွိုးက ဘာမှမပြောပဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲရှာရင်း အစောက မိမိဝတလြာခဲ့သော အင်ျကြီစပန့်လေးကို ဆှဲဖြဲလိုကသ်ည်။
””ဟင် ယောကြွား ဘာလုပမြို့လဲဟင်”
“မိန်းမလကတ်ှကေို တုပဖြို့လေ။ ကြိုးမရှိလို့ ဖြဲလိုကတ်ာ။ ဖငကြိုပဲ ရအောင် လိုးချင်တ်ာ။ ရုန်းနမှောစိုးလို့လေ”
ဆုံးဖြတထြားဟနရြှိသည့် ကိုမွိုး အဖြကြေောင့် ငှင်းလဲမရနိုငတ်ာမို့ အသာငှိမန်မေိတော့ လကန်ှဈဖကကြို ကုတငခြေါင်းရင်းမှ ဘားတန်းနဲ့ ကပတ်ုပထြားသည်။ တကယပြင် ရုန်းမညထြင်၍လားမသိ ကကြနွနပင် ကစွန်အေောင် အသခညွေသ်ည်။ ပြီး မှနတ်ငခြုံပေါမြှ ခေါင်းလိမ်းဆီကိုယူကာ ဖငန်ှင့်တငပြါးပေါြ လောင်းခသွည်။ စိုရှှဲသှားတော့မှ နရောနှံ့အောငပြှတရြင်း ဖငဝြကို လီးတေ့သည်။ အခုတော့ ခေါင်းလိမ်းဆီရဲ့ အကူအညီနဲ့ အဝငသ်ကသ်ာမလား မသိရသေးပဲ ကိုမွိုး ဖငလြိုးမည့် အခွိနကြို ရငခြုနစြှာ စောင့်ဆိုင်းနမေိသည်။ ကိုမွိုးက ဖငထြဲကို ဒဈဝငအြောင် ဖိသှင်းသည်..။
“အား အဈကို အဟင့် နာသေးတယ်”
ကြောကစြိတန်ဲ့ ဖငကြို ရှုံ့ထားမိတာကြောင့် လီးအဝငခြကသ်လို ဖငလြဲမသကသ်ာမှန်း အခုမှ စအလိုးခံရသူ မှလေးကတော့ မသိရှာ..။ ကိုမွိုးက သိပမယ်ေ့ ရှညရြှညဝြေးဝေး မပြောချင်တ်ော့တာမို့ ဖငဝြကို လီးတေ့လကြပြင် လကကြ ကြောနဲ့နို့အုံတွကေို ပြတသ်ပခြွော့မှူလိုကသ်ည်။ ဖြူမှှေးကာ အမှှေးနုလေးတွေ ယှကဖြှာနသေော လညတ်ိုငလြေးကို နမ်းရင်း လီးနဲ့ဖငဝြ အနအထေားကို စိတန်ဲ့ခံစား ခွိနဆြရင်း ရုတတ်ရကြ ဖိခလွိုကသ်ည်။
“အားးးးးးးး”
အနမ်းမှာ သာယာပြီး ခဏမေ့နသေော မှလေး မထငမြှတတ်ဲ့ အခွိနမြှာ ဆောင့်သှင်းခံရသညမြို့ ခါးလေးလိမကြာ အောမြိသည်။ လီးက ဖငထြဲကို ဒဈမှုပသ်ည့်အပြင် တဈဝကန်ီးပါး ဝငသ်ှားသညမြို့ ကိုမွိုးက အကြှတမြခံ၊ ခါးကိုဖိကာ ဖငကြို ကော့အောငပြှုပြီး ညှောင့်သှင်း သှင်းသည်။ တင်းကြပန်သည်ေ့ အဝငအြထွကကြှားမှာ မကြန်ာလေးရှုံကာ အံကြိတခြံနမေိသည်။ ခေါင်းလိမ်းဆီကြောင့်လား သုတရြညကြှောင့်လားတော့မသိ ။
အခွိနကြှာလာသညန်ှင့်အမွှ အဝငအြထွကြ မှနလြာသလို အရမ်းလည်း မနာတော့။ အောင့်သကသ်ကန်ှင့် အဖုတအြလိုးခံရတာနှင့်မတူပဲ ကောင်းလာသည်။
“အ အ အဟင့် ယောကျြား လိုးလိုး အားး အား အား”
တကယပြင် စလိုးစဉကြနှင့် ဘာမှမဆိုင် လိုးတာကြာလာသညန်ှင့်အမွှ ဖငအြလိုးခံရတာကို စွဲမကမြိလာသည်။
ဖောမြပြနိုငသ်ည့် အရသာတွထေဲမှာ နဈမွောနခေိုကြ နှစ်ခွီပြီးကာ ဘီယာသောကန်သေော ကိုအောငတ်ဈယောကြ မှလေးတို့ရဲ့ လိုးသံ အောသ်ံတွကြေောင့် မနနေိုငစြှာ လီးပြနတ်ောငလြာသညမြို့ ကုတငပြေါတ်ကလြာကာ မှလေးပါးစပထြဲ လီးထိုးထည့်ကာ လိုးရင်း လီးရညတ်ှကေို ပါးပေါပြန်းခကြာ
“မိန်းမ နောကလြည်း လိုးမယန်ောြ ရလား”
“အ အား ဟုတ် ရတာပေါ့ ယောကျြားရဲ့။ မိန်းမလည်း စွဲနပြေီးရှင့်။ အ အား ယ”
တကယပြင် စွဲမကမြိသညမြို့ လကခြံစကားပြောမိတော့ ကိုအောငကြ
“ခစွလြို့လားမိန်းမ ကိုယကြတော့ ခစွမြိသှားပြီကြာ”
ကိုအောငကြ ပါးကိုလီးနဲ့ ပြတထြိုးဆော့ကစားရင်း ပြောသည်။ မှလေးလည်း မညာချင်တ်ာမို့
“ဟင့်အင်း မခစွဘြူး၊ ခစွပြါစလေို့လဲ မရညရြှယဘြူး၊ အဈကိုတို့ရဲ့ အပြောမြယားပဲလေ၊ မခစွလြဲ လိုးလို့ရပါတယ်”
မှလေးရဲ့ အဖြစကေားကြောင့် ကိုအောငရြော ကိုမွိုးပါ ကြနပေသ်ှားကြသည်။ သူတို့လည်း ခစွလြို့ လိုးကြတာမှ မဟုတပြဲလေ။
“အဟား ကြိုကသ်ှားပြီဟေ့ အဲဒါဆိုလဲ လိုးပေးရမှာပေါ့…”
“ဟင် ဦးဖေ…………”
“ဟာ ကိုကို………..”
အသံက တပျိုငထြဲလိုလို ထွကလြာကာ တံခါးအဝငဝြမှာ ကိုယလြုံးတီးတွနှင်ေ့ ရပန်ကြသေော ဦးဖနှင်ေ့ ကိုကိုကြောင့် မှလေး တအံ့တဩ ဖြစ်မိပမယ်ေ့ ကိုမွိုးက ဖငအြလိုးမပကြသ်လို ကိုအောငကြလည်း အံ့ဩဟနမြပြ။
“ခွင့်လှှတပြါ သမီးရယ်။ သမီးအရင်းလို သတမြှတခြငွပြမယ်ေ့ အခုလို မှငရြတော့ ဦးဖေ စိတမြထိန်းနိုငလြို့ လိုးပါရစတေော့….”
ဦးဖရေဲ့ ခွင့်တောင်းမှုကို မှလေး ဘာမှပြနမြပြောမိခငမြှာပဲ ကိုမွိုးက
“ခဏနောြ အနကြယ်၊ ဖငလြိုးတာ ပြီးတော့မှာပါ ခဏလေးပဲ…”
ပြောလည်းပြော အဆကမြပြတလြည်း ဆောင့်လာတာမို့ ဆောင့်ခကြန်ဲ့အညီ တအင်းအင်း ညီးပေးမိသည် ။
“အား ပြီး ပြီး ပြီးပြီ”
ဖငထြဲစိမကြာ ပြီးလိုကသ်ညမြို့ လီးရညရြဲ့ ပကဖြနွြးမှုကို နှေးခနဲ ခံစားမိသည်။ ထို့အတူ လီးပြနထြုတခြွိနမြှာတော့ လီးနဲ့အတူ သုတရြညတ်ဈခွို့ပါ ဖငဝြအထိ တွဲပါလာသည်။
ယောကြွားနှစ်ယောကကြို အလိုးခံပြီးလို့မှ နားခွင့်မရ နောကထြပ် ယောကြွားနှစ်ယောကရြဲ့ ဖင် ပါးစပ် ဆောကဖြုတတ်ို့ကို အလဲအလှယ် လိုးကြတာကိုခံရင်း သူတို့ပြီးတိုင်း လာလာပန်းကြတာကြောင့် မကြန်ာနဲ့ ခေါင်းပေါလြဲ သုတရြညတ်ှေ ရှှဲရှှဲစိုကာ သတိလဈမတတအြထိ ခံပေးရသည်။
လေးယောကသ်ား အားရပါးရ နှစ်ယောကန်ား နှစ်ယောကဝြင် ပုံစံနဲ့ စိတကြွနပေအြောင် လိုးပြီးမှ ခညွထြားသော ကြိုးကို ဖြညပြေးသည်။ မှလေးရဲ့ မကြန်ာကိုပင် မမှတမြိနိုငလြောကအြောင် သုတရြညတ်ှကေ ဖုံးလှှမ်းနသလေို အကြိမကြှိမ် ပြီးထားသည့် လီးရညတ်ှကေ ပါးစပထြဲမှ တဈစကစြကြ ယိုစီးကလွကြြ……..။
တကယတ်ော့ ဒီလိုးပြဲမှာ ဘယသ်ူကမှ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မခစွကြှသလို…. ဘယသ်ူကမှ ဘယသ်ူကိုမှ ခစွဖြို့ မရညရြှယခြဲ့တာကို အကြိမကြှိမ် ဆငန်ှှဲခဲ့သည့် လိုးပြဲကပင် သကသ်ခေံနပေါတော့သည်…။
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – အကြှပန်ေး