အောစာအုပ်

လင်ခစြျဆေး

အိမထြောငသ်ကကြလေး ဆယန်ှဈကြောလြာတော့ လငမြယား ဆကဆြံရေးက အေးစကသ်လို ဖြစ်နတယ်ေ။ ယောကြြားဖြစ်သူကို တဏှာရူးလို့ မှငန်တော။ သားလေးကြောင့်သာပေါ့ မဟုတရြငကြှဲပြီ။ အခုလည်းကြည့်လေ မိန်းကလေးတဈယောကန်ှင့် ပရောပရည် လုပန်တယ်ေ။ ရငထြဲမှာ ဒီလိုအဖြစ်မွိုးမှငရြင် ဒေါသက အလိုလို ထွကတ်ယ်။

“ကိုကြောလြေး ရှငအြဲဒီကောငမြနဲ့ ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ”

“ဟာ ငါဘာဖြစ်နလေို့လဲ မိန်းမ”

“ရှငကြောငတ်ှနှင်ေ့ ပရောပရည် လုပန်တော ရှင့်မှာ အိမထြောငရြှိတာ မသိဘူးလား”

“မာလာ နငဘြာတွေ ပြောနတောလဲ၊ ငါ့အလုပ် ငါလုပန်တော”

“အလုပဆြိုရငလြဲ တညတ်ညတ်ံ့တံ့လုပလြေ”

“ဟာကြာ ဒီမိန်းမနဲ့တော့ကြာ”

“ဘာလဲ ရှငကြ အခုထိ တဏှာရူးနတေုန်းပဲလား”

“မင်း ပေါကကြရ မပြောနဲ့”

“ပြောတယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ ၊ အခုမှ စီးပြားရေးလေး အဆငပြှတယ်ေ။ လူက ယှချင်န်တော”

“ဟာ ဒီ မိန်းမတော့ကြာ ငါလုပလြိုကရြ”

“ဘာရှင့် ရှငကြ ကမွကို လကန်ဲ့ရှယတ်ယ်၊ ဘယကြောငမ် အားကိုး ရှိနလေို့လဲ”

“ဟာ ဒီမိန်းမတော့ကြာ “

ကိုကြောလြေး နည်းနည်းတော့ ပေါကကြှဲနပြေီ။ အလုပထြဲလဲ ဝငစြှပဖြကတ်ယ်။ လူကိုဆိုရင် လုံးဝအားမနာဘူး။ လငမြယားဆိုတာ တဈယောကန်ှင့်တဈယောကြ နားလညမြှု ရှိရမှာ။ ခစွလြှန်းလို့ အလိုလိုကလြေ မာလက ရောင့်တကသ်လိုဖြစ်တယ်။ ဒီလိုအလုပတ်ှေ အဆငပြှအေောင် ရုန်းကနခြဲ့တာ သူက ဘာတွမွေား ကောင်းအောင် လုပပြေးနိုငသ်လဲ။

မိဘချင်ြးလည်း ရင်းနှီး ကိုယကြခစွရြတော့ မိဘချင်ြးပြောပြီး ယူခဲ့တာ။ အသန့်ကလည်း အရမ်းကြိုကြ။ အမြဲတမ်း စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ နခေိုင်းတယ်။ အိမပြှနလြာရငလြည်း ကိုယကြညောင်းညာလို့ နှိပခြိုင်းဖို့ မပြောနဲ့ အရကကြလေးသောကရြငတ်ောင် အနံ့နံလို့တဲ့ အတူမအိပခြိုင်းဘူး။ ဇီဇာတောတ်ောကြှောငတ်ယ်။လငမြယားတဲ့ တဈခါတလေ လငမြယားအရသာတောင် မရှိသလို ခံစားနရတေယ်။ ခံစားရဖနမြွားတော့ ပေါကကြှဲလာပြီ။ ပငကြလည်း ပငပြန်းတော့ စိတကြတိုတယ်။ ဒီတော့ တဈခါမှ လကန်ဲ့ မရှယဖြူးတဲ့ မိန်းမ။ ဒေါသ အရမ်းထွကလြာပုံရတယ်။

“ရှငကြ ကမွကို လကန်ဲ့ရှယတ်ယန်ောြ အိမမြှာမနဘေူး ဆင်းမယ်”

“ဆင်းလဆင်ေး စောကရြေးမပါတာ”

စိတတ်ိုတိုနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ဟိုကလည်း အထုတဆြှဲပြီး ဆင်းသှားတော့တယ်။ လူပဲဗွာ အိမရြောကရြင် နားအေးပါးအေးနှင့် နရမှော တပူပူနဲ့။ တဈခုတော့ ရှိတယ်။ ဝနခြံရမှာက အိမမြှာ ပူပူဆူဆူနဲ့ဆိုတော့ အခုတလော အပြငမြှာ နည်းနည်းလှုပရြှားနမေိတယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် အပြငမြှာ လိငဆြကဆြံချင်တ်ာ။ အိမကြ မိန်းမမာလာက သဈတုံးကြီးလိုပဲ။ အိပခြံပကလြကဆြိုတဲ့ ဟာမွိုး။ လိငဆြကဆြံရေးမှာ ဘာမှ ဆှဲဆောငမြှု့မရှိ။ ကြာတော့ လငမြယား ဆိုပမယ်ေ့ လိငဆြကဆြံချင်တ်ဲ့ စိတကြ အလိုလို ပြောကန်တော။ ကြာလေ စိတတ်ှေ မှန်းကြပလြေ ဒေါသထွကလြပေဲလေ။ ခုတော့ ဒေါသတွေ စုပုံမိပြီး မာလာ အိမကြ ဆင်းသှားပြီ။ မာလာ အိမကြ ဆင်းသှားတော့ သားနှင့် ကိုကြောလြေး ကနွခြဲ့တယ်။ စိတည်ဈညဈနဲ့ အရကထြိုငသ်ောကတ်ယ်။ သားက လာကြည့်ပြီး သူ့အခန်းထဲ သူနတယ်ေ။ သားအဖြားအိမကြို ဖုန်းဆကလြိုကတ်ော့ လာခေါသ်ှားကြတယ်။

မာလာ စိတဆြိုးဆိုးနှင့် ထွကလြာပြီး အမအေိမ် မပြနရြဲဘူး။ အမေ့အိမကြို ဖုန်းဆကပြှီး သူငယခြငွြးအိမ် ခဏသှားမယပြှောကာ သားကို ခေါထြားဖို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ မာလာက သူငယခြငွြးဖြစ်သူ မနှင်ေးဇောဆြီကို ဖုန်းဆကလြိုကတ်ယ်။

“မနှင်ေး ငါနင့်ဆီ လာနမလေို့”

“အယ် မာလာ ဘာတွဖြစ်ေလာလို့လဲအေ”

“ကိုကြောလြေးနှင့် ရနဖြစ်လာလို့”

“နငတ်ို့မှာလည်း တကကြကြကြန်ဲ့အေ”

“ဘာလဲ နငကြ နင့်အိမကြို အလာမခံချင်လြို့လား”

“အမလေးတောြ မပြောမိပါဘူး၊ နငကြှိုကသ်လောကြ နနေိုငတ်ယ်။ နငမြနချင်ေမြှပြန်”

“ဒါဖြင့်လဲပြီးရော”

မနှင်ေးဇောတ်ို့က အဆငပြှတယ်ေ။ လငမြယား ရနဖြစ်တာရယလြို့ မကြားဖူးသလို၊ သူယောကြွားကလည်း Ro တတပြါ့။ အိမကြယောကြွားနှင့် တခွားစီ။ မနှင်ေးဇောအြိမကြို ကားငှားပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ မနှင်ေးဇောတ်ို့ အိမရြောကတ်ော့ မနှင်ေးဇောကြ စောင့်နတယ်ေ။

“လာ ကောငမ် ညည်းဘာတွေ ဖြစ်လာပြနပြှီလဲ”

“ကိုကြောလြေးလေ ငါ့ကိုအောတ်ယ်၊ လကကြလည်း ပါသေးတယ်”

“ဟင် ဘယကြဘယလြို စဖြစ်တာလဲ ပြောစမ်းပါဦးအေ”

“ကောငမြလေး တဈယောကန်ှင့် ပရောပရည် လုပန်တယေလြေ”

“အယ် တကယလြားအေ”

“ငါ့မကြလြုံးနှင့်ကို တွေ့ခွဲတာ”

“ဒုကျခပဲ၊ ယောကြွားတွကေ အိမထြောငသ်ကြ နည်းနည်းကြာတာနှင့် အပြငမြှာ ယှချင်ကြှတာ”

“အင်းလေ”

“သူတို့က ယောကြွားလေး လှကေားသုံးထဈဆင်းရင် လူပျိုဖြစ်တယလြေး ဘာလေးနှင့်၊ အခုခတ်ကေလည်း စနိုကကြွောတ်ှကေ အများသားလား၊ အိမကြယောကြွား အပြငမြှာ မကဲရအောင် ထိန်းနိုငမြှ တောကြာကြတာ”

“အင်းလေ ငါလည်း အဲဒီလိုမဖြစ်အောင် ပြောနတောပဲ၊ ဒင်းက ဆူတယ် ပူတယ် ဖြစ်နတော”

“ဟဲ့ ယောကြွားဆိုတာက ကြောပူပဲခံတာ နားပူမခံချင်ဘြူးလေ”

“အင်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ နင့်ယောကြွားကတော့ ဘာအသံမှ မထွကပြါလား”

“အင်း အခွိနမြှန် အိမပြှနလြာအောင် လုပထြားတာလေ”

“ဟေ နငဘြယလြိုတောင် သိမ်းသှင်းထားလဲ”

“လငမြယားလေ တဈယောကအြကြိုကြ တဈယောကသ်ိအောင် လုပထြားရတာပေါ့အေ”

“အံမယ် ငါလည်း ငါ့ယောကြွား ကြိုကတ်တတ်ာလေးတွေ ခကြပြှုတကြွှေးပါတယအြေ”

“ဟေ့ ယောကြွားဆိုတာ အဲဒါတဈမွိုးနှင့် ထိန်းထားလို့ရမယထြငလြား”

“ဟဲ့ ဘာတွလေုပပြေးရမှာလဲ ဆရာမကြီးရယ်”

“အဲဒါက နောကမြှပြောမယ်”

မနှင်ေးဇောြ သူငယခြငွြးအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ရိုးလည်း ရိုးတယ်။ အသန့်ကလည်း အရမ်းကြိုကတ်ယ်၊ အိမထြောငကြှတာလည်း နောကကြတွယ်။ အသန့်ကြိုကတ်ာကြောင့် တကကြကြကြြ ဖြစ်ဖူးတယ်။ ဒီတော့ ဒီကောငမြကို ဆောငရြန် ရှောငရြနတ်ှေ သငပြေးလိုကမြှ ဖြစ်မယဆြိုပြီး တွေးနစဉေမြှာပဲ ယောကကြွြားဖြစ်သူ ရောကလြာလို့ တံခါးထဖြင့်ကာ

“ယောကြွား မာလာရောကန်တယ်ေ”

“မာလာ နကေောင်းရဲ့လား”

“ဟုတကြဲ့ရှင့် ကောင်းပါတယ်”

“မနှင်ေးရေ သူငယခြငွြးတွေ စကားပြောကြလေ၊ ကိုယန်ောကမြှာ လုပစြရာရှိတာလေးတွေ လုပလြိုကမြယ်”

“ကိုကိုရယ် မနှင်ေး အကုနလြုပပြှီးသားပါ၊ ကိုကို ပငပြန်းလာတယ် မဟုတလြား၊ သောကမြလား”

“မာလာ ရှိနတယ်ေ မနှင်ေး မသောကတ်ော့ဘူး”

“ဒါဖြင့်ရင် သံပုရာရည် ဖြောပြေးမယ်”

“အင်းပါ မနှင်ေး ကို ကို့ဘာသာလုပလြိုကမြယ်”

“မလုပရြပါဘူးနောြ တနေ့လုံး ပငပြန်းလာတာ အေးဆေးနား မနှင်ေး လုပပြေးမယ်”

မနှင်ေးဇောတ်ို့ လငမြယားကိုကြည့်ပြီး သဘောကလွာတယ်။ တဈခါမှ ကိုကြောလြေးကို လုပမြပေးဖူးဘူး။ ဒီကောငမ် ဒါတွနှင်ေ့ ထိန်းထားတယထြငတ်ယ်။

“ကောငမ် လငအြတွကဆြို ပြာပြာသလဲပဲ”

“ဟဲ့ မာလာ ဒါကလငမြယားတွေ အတွကြ ဆေးတဈမွိုးအေ။ တို့မိန်းကလေးတွကေ ပူပနစြိတတ်ှနှင်ေ့ လငတ်ှကေို ပူပနအြောင် ပြောကြရော၊ ယောကြွားတွေ ဆိုတာက တို့တွေ ဘယလြောကပြှောပြော နားဝငအြောင် မပြောနိုငဘြူး သူတို့နားညည်းတာပဲ အဖတတ်ငမြယ်။ သူတို့လည်း သူတို့မှာ အကြံအစည် ရှိပြီးသားလေ။ သူတို့စိတတ်ှေ မပူမပနရြပဲ အကြံထုတန်ိုငအြောင် ငါတို့က လုပပြေးရမှာ”

“ဟဲ့ မပူမပနလြို့ရမလား၊ ငါတို့ပူပနပြှီး တွန်းအားပေးမှ သူတို့ အလုပလြုပကြှမှာပေါ့”

“မာလာ နငဟြာလေ အဲဒီလိုပြောနလေို့ဘယလြောကထြူးခွားလာလဲ နငသ်ိလို့လား၊ ယောကြွားတွရေဲ့ ဦးနှောကကြ ငါတို့မိန်းကလေးနှင့် မတူဘူး၊ သူတို့က ဦးနှောကထြဲမှာ အကန့်လေးတွေ ခွဲထားတယ်။ တဈခုနှင့်တဈခု မပူးကပပြဲ ထားတယ်။ ငါတို့တွကသော အာရုံများပြီး အကန့်တွကေို ပူးထားတယ်။ သူတို့မှာ ဗလာအကန့်ရှိတယတ်ဲ့။ ငါတို့ကသာ ပြှတသ်ိပထြိုးထည့်တာ။ သူတို့က အာရုံခံစားမှု အပိုင်းမှာလည်း ခွဲခွားထားသေးတာ။ ငါတို့ကသာ Emotion ဆိုပြီး စိတခြံစားမှုတွေ ရောနှောလိုကပြှီး အမြဲစိုးရိမပြူပနန်တော”

“အဲဒီတော့”

“နငအြမှဲ စိတပြူစရာ မလိုဘူး၊ သူတို့စိတအြေးအေးနှင့် အကြံထုတန်ိုငအြောငသ်ာ လုပပြေးရမှာ”

“အင်းပါ ဆရာမကြီးရယ်”

“ငါအတည် ပြောတာဟဲ့၊ ပြီးတော့ဒါ.. ဒါ”

မနှင်ေး နှာခေါင်းကို လကည်ိုးထိုးပြတော့

“ဘာလဲဟ”

“နငကြလဲ အ တယကြော၊ တဏှာလေ၊ အဲဒါကလည်း အရေးကြီးတယ်”

“ဟဲ့ အဲဒါက ဘာတွေ အရေးကြီးလို့လဲ”

“နငကြလဲ သူတို့စိတကြွနပေရြင် ကမျဘာကြီး အေးခမွြးတယ် သိလား၊ အဲဒီမှာလဲ သူတို့ စိတကြွနပေဖြို့ အရေးကြီးတယ် သိလား”

“ဟယ် မနှင်ေးကလဲ သူ့တို့ဘာသာ သူတို့လုပ် အရညထြှကရြင် ပြီးပြီမလား”

“နငထြမင်းခကြရြင် စားတဲ့သူ စားကောင်းအောင် ခကြတ်ာလား၊ တာဝနကြွအေောင် ခကြတ်ာလား”

“စားကောင်းအောင် ခကြတ်ာပေါ့”

“အေး အဲဒါလည်း အတူတူပဲ”

“ဘာဆိုငလြို့လဲ”

“ဆိုငသ်မှ သိပဆြိုင်၊ နင့်ကို ပစ်စည်းတဈခု ပေးမယအြေ၊ နင့်ကို ဆောင့်အောင့်ပြီး ပေးတာ ယူမလား၊ ကြညကြှညဖြှူဖြူပေးတာ ယူမလား”

“ကြညကြှညဖြှူဖြူပေးတာမှ လိုချင်တ်ာပေါ့”

“အေး အဲဒီလိုပဲ ငါတို့က လူသားတွလေေ၊ တဏှာမကင်းသေးတော့ လုပန်ကြမှောပဲ မဟုတလြား၊ ပေးရမယ့်အတူတူ ကြညကြှညဖြှူဖြူ ပေးမယ်၊ သူစိတကြွနပေအြောင် ပေးမယဆြိုရင် အားလုံးအဆငပြှမယ်ေ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတဘြဲ ကိုယကြ သဈတုံးကြီးတဈတုံးလို ငှိမန်ရင်ေ ခုတရြတဲ့သူ ဘယစြိတပြါမလဲကြာ”

“ဟဲ့ သဈတုံးလို ငှိမမြခံတော့ ငါက ဘယလြိုလုပရြမလဲ”

“အေး နငအြဲဒီလိုသာ ကြပကြှပလြုပ်၊ နငမြကြာခင် စနှိုကကြှောခြံရတော့မယ်”

“ဟင် နငကြဘယလြို တောငမြှလား”

“အေး ဘယလြိုတောငမြှပဲ၊ နငဒြီမှာ သုံးလေးရကလြောကန်ေ သိလာလိမ့်မယ်”

“နားရှကစြရာအေ”

“အမယလြေးအေ၊ အိမထြောငကြနွပြေီး ဒါမွိုး နားရှကန်ရငေန်ငတ်ော့ နင့်ယောကြြားရဲ့အခစွကြို မခံရပဲ၊ စိတပြကြမြှု့တွကေို ခံရတော့မှာပဲ၊ မပြောမရှိနဲ့ သူငယခြငွြး၊ သူငယခြငွြး အချင်ြးချင်ြးမို့ နားရှကစြရာတွကေို ပြောပြရမှာပဲ။ ကိုယ့်သူငယခြငွြး ကောင်းဖို့မှ မပြောရင် ဘယသ်ူငယခြငွြးကောင်း ပီသတော့မလဲ”

“အေးပါ သူငယခြငွြးရေ ငါဒီမှာ စိတပြွောသ်လောကြ နပေါရစေ”

“နင် စိတပြွောသ်လောကြ မဟုတဘြူး၊ ဟိုက လာခေါမြှပြန်၊ အဲဒီအခွိနမြှ ပြောစြရာကောင်းမှာ”

“အေးပါ ကြေးဇူးပါ သူငယခြငွြး”

“သူငယခြငွြးရေ ရမေိုးခွိုးတော့ ၊ ငါထမင်းပြဲ ပြငတ်ော့မယ်”

“အေးပါဟာ”

မာလာ ရချိုးပြီး သနပခြါးရကြေဲ လိမ်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ထမင်းစားခန်းကိုလာတဲ့ အခွိနမြှာတော့ မနှင်ေးဇောရြဲ့ အမွိုးသားဖြစ်သူ ကိုနလကေတော့ အမှည်းစားရင်း တဈခွကတ်ဈဖလား ကဈနတယ်ေ။ မနှင်ေးက သူ့ယောကြွားအတွကြ အမှည်းပါ ပြငပြေးပုံရတယ်။

“လာ မာလာ အားမနာနှင့် ကိုယ့်အိမကြိုယ့်ယာလို သဘောထား”

“ဟုတကြဲ့ ကိုနလေ”

“မာလာရေ စားတော့ဟေ့”

“အေး အေး”

မာလာ ထမင်းစားလိုကတ်ယ်။ စားကောင်းပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ညအိပဖြစ်တယ်။ မနှင်ေးက မာလာကို သူတို့အိပခြန်းဘေးက အခန်းမှာအိပဖြို့ နရောပေးတယ်။ ညဆယန်ာရီကြောသ်ည့်တိုင် မာလာမှာ အိပမြပြောန်ိုငပြေ။ ဘယည်ာလူးလိမ့်ရင်း အတွေးတွကေ ခွာခွာလညန်တယ်ေ။

“ပြတ်”

“ပြှတ် ပလပ် ပလပ်”

ညအခွိနမြှာ တပြှတပြှှတ် အသံက ထွကလြာတယ်။ မနှင်ေးတို့ အခန်းကပေါ့။ စုပန်သလေား နမ်းနသလေား သချောမသဲကြဲ။ တပြှတပြှှတ် အသံတွကေ ကယွန်သလေို ညည်းသံတွလည်ေး ကြားလာရတယ်။

“မိန်းမ မာလာ ကြားမယ်”

“ကြား.. ကြားပါစေ၊ သူလဲ အိမထြောငရြှိပြီးသားပဲ”

ကိုနလေ ပြောတာကို မနှင်ေး ပြနပြှောသံကြားတယ်။ မကြာပါဘူး တဖြတဖြှတ် တဘှတဘြှတ် လိုးသံတွနှင်ေ့အတူ မနှင်ေး ညည်းသံ ပိုထွကလြာတယ်။ မနှင်ေး ညည်းသံကြားပြီး ကြကသ်ီးနှေးတွေ ထလာသလို မာလာစိတထြဲ တဈမွိုးတဈမည် ဖြစ်လာရတယ်။ မဖြစ်ဖူးတဲ့ စိတထြမှုမွိုးကို ခံစားလာရတယ်။

အစကတော့ မနှင်ေးဇောြ တဈယောကြ သောကရြှကမြရှိ ညည်းသံ ထွကန်တယ်ေ ထငတ်ာ။ သူ့ညည်းသံထွကလြေ ကိုနလကေ အရမ်းကြမ်းလေ။ အရမ်းကြမ်းလေ မနှင်ေးက အောလြေ။ ညည်းသံတွသောမက

“အမလေး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုရယ် အိုးရှီးရှီး”

“အရမ်းထိတယကြှာ အားကြမ်းစမ်းပါ၊ မနှင်ေးပြီးတော့မယ်၊ ကြမ်းပေးဦး”

“ကို ပုံစံပြောင်းဦးမလား”

အမွိုးအမွိူးသော အသံတွေ ထွကလြာပြီး မာလာမှာ မိမိပိပိထဲက အရညတ်ှေ စိမ့်နသလေို ခံစားလိုကရြတယ်။ အခွိနတ်ောတ်ောလြေး ကြာတော့မှ

“အားး ရှီးး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုရာ ပြီးပြီ အား”

“အင်း ကိုလည်း ပြီးပြီ အားး”

ဟု အသံတွေ ကြားလိုကပြှီး မနှင်ေးတို့ အခန်းထဲက ငှိမကြသွှားတော့တယ်။ မာလာမှာ အိပမြပြောြ။ ကိုကြောလြေးများ ဒီလို တဈယောကယ်ောကန်ဲ့များ လုပန်မလေား။ ကိုကြောလြေးက ဒီလိုအောပြေးတာများ ကြိုကန်ပြေီလားတွေးရင်း အိပမြပြောပြေ။ ညနကမြှ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။

မနကမြိုးလင်း အိပရြာကနိုးတော့ ကမန်းကတမ်းထကာ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကပြှီး မနှင်ေးကို သှားကူရတယ်။

“မာလာ အေးဆေးနပေါကြာ “

“ရပါတယ် သူငယခြငွြးရာ”

“အားမနာနဲ့ သူငယခြငွြး ငါ့ယောကြွား ရချိုးပြီး ကောဖြီသောကလြိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် သူအလုပသ်ှားမှာ”

“အေး အေး “

ကိုနလေ ကောဖြီသောကပြှီး

“မိန်းမရေ ကိုအလုပသ်ှားတော့မယ်”

“ဟုတ် ကို”

“လာပါဦးကြာ”

“ဟုတပြါပြီ လာပါပြီ”

ကိုနလကေ မနှင်ေးကို နမ်းလိုကပြှီး အလုပသ်ှားတော့တယ်။

“မနှင်ေး ကောဖြီလာသောကြဦး”

“အေး လာပြီဟေ့ မာလာ”

“မနှင်ေး နင့်မှာလည်း မလှယဘြူးနောြ ယောကြွားကို အရကသ်ောကတ်ာ ခွင့်ပြုရုံမက အမှည်းတောင် ပြငပြေးလိုကသ်ေးတယ်”

“အေးလေ နင့်ကို ငါပြောသားပဲ ယောကြြားတွေ ဦးနှောကမြှာ ဗလာအကန့်တွေ ပါတယလြို့။ ဘာအဓိပျပါယမြှ မရှိတဲ့ အလုပတ်ှလေဲ လုပတ်တသ်ေးတယ်။ အဲဒါက ငါတို့အတွကတ်ော့ အဓိပျပါယ် မရှိပမယ်ေ့ သူတို့အတွကကြတွော့ ရှိတယ်။ သူတို့က ပငပြန်းတယ်၊ သှေးလညပြတမြှု ကောင်းအောင် အရကကြလေးတော့ နည်းနည်းတော့ သောကရြမှ ဆိုတော့လည်း တောတ်နရြုံတော့ ခွင့်ပြုရတယလြေ”

“နငကြ အိမမြှာ သောကခြှင့်ပြုထားလို့”

“အိမမြှာ မသောကရြရင် အပြငမြှာ သောကမြယ်၊ မူးလာရင် အပြငမြှာ ပြသနာတတန်ိုငတ်ယ်။ အိမမြှာကတွော့ Limit သတမြှတပြေးလိုကရြင် ဖြစ်တယ်။ နောကတ်ဈခုက အပြငမြှာ အပေါင်းအသင်းနဲ့ သောကရြင် နောကဆြကတ်ှဲ ပြသနာတွေ ရှိလာမယလြေ”

“ဘယလြို ပြသနာတွလေဲ”

“သိတယမြလား မူးလာရင် အသံစဈမယဆြိုပြီး KTV သှားမယ်၊ ပြီးရင် အနှိပခြန်း သှားမယလြေ”

“အေး အဲဒါတွကေို အမုန်းဆုံးပဲ”

“မီးဆိုတာ မလောငခြင် တားရတယ် မာလာ၊ KTV ရောကသ်ှားရင် မူးမူးရူးရူးနဲ့ ကောငမြတွနှင်ေ့ ဖြစ်ဦးမယ်။ ဟိုက သိတယမြလား၊ ငါတို့လို ပြောမှာမဟုတဘြူး၊စကားခွိုနဲ့အိတထြဲကငှတွအေကေုနန်ှိုကတ်ော့မှာ၊ စကားခွိုတာမှာ သာယာပြီး နောကမြှာတော့လေ။ ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာမယ်”

“ဘယလြိုတွတေုန်း မနှင်ေး”

“သာယာတဲ့ မင်းရဲ့ စကားသံတွရယ်ေ”

“ခစ် ခစ် ခစ်”

“အဲဒီနောကမြှတော့ ဆိုငသ်ူကိုယစြီ ရှိပြီးသား ဘဝမှာ အဲဒီအဆင့်ဆိုရင် ဆေးကုရခကမြယ်”

“အံမယ်”

“အံမယ် လုပမြနနေဲ့ စနှိုကကြှောတ်ှကေ ကိုယတ်ို့လို့ ပြောနမှော မဟုတဘြူး၊ ခွိုခွိုလေးနှင့် အပြော့ဆှဲလေးနှင့် လုပလြို့ ပါသှားမှာ၊ ယောကြွားဆိုတာက သူတို့က ဘယလြောကကြှမ်းကြမ်း အချော့ကြိုကြ၊ အနုကြိုကြ၊ အလှကြိုကဟြ”

မာလာ ယောကြွားကို လှှတထြားတာ နောငတ်ရချင်သ်လို ဖြစ်သှားတယ်။

“အောြ မာလာ နငဝြသှားပြီလား”

“အေးလေ”

“ငါမေ့နလေို့ ဟ နငအြိပရြာက မနိုးခင် နငအြရမ်းကြိုကတ်ဲ့ မုန့်သည် လာတာနဲ့ ငါမုန့်ဝယထြားလိုကတ်ယ်”

“ဟဲ့ ငါဗိုကတ်င်းနပြေီ ဘယစြားနိုငမြလဲ”

“အဲဒီလိုပဲလေ အိမကြယောကြွားကို အိမမြှာ အဝကြှေးလိုကရြင် သူတို့အပြငမြှာ ကြိုကပြါတယဆြိုတဲ့ အရာတောင် မကြစြိရှေ့ရောကရြငတ်ောင် မစားနိုငတ်ော့ဘူး”

“အမ် နငတ်ကယ် မလှယဘြူးနောါ မနှင်ေး၊ ညက နင့်အသံတွခညွြေး ကြားနရတော”

“အေး ဒါမှ ငါ့ယောကြျား အဝစားမှာလေ”

“ဟော့တော့”

“ငါလည်း အဲဒါမွိုးဆို သဈတုံးတဈတုံးလို မနနေိုငပြါဘူး၊ အဲဒီလိုလုပမြှ အားရတာ”

“အမလေးဟယ်”

“နငတ်ို့က မလုပလြို့လား”

“သူ့ဘာသာသူ လုပသ်ှားတာ”

“အယ် အဲဒါဆို အိပရြာကိဈစမှာ နငတ်ို့ အဆငမြပြလေို့ တကကြကြကြြ ရနဖြစ်နတောပေါ့”

“အမ်”

“ဟုတတ်ယလြေ၊ ယောကြြားဆိုတာ သိလား အဲဒီကိဈစနှင့် ပတသ်ကရြင် မတင်းတိမဘြူးလေ၊ ဇိမအြရမ်းခံချင်တ်ာ၊ အပေါကစြုံ လုပကြှည့်ချင်တ်ာ၊ အဲ့ဒါလဲ ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့မှ ကြနပေတ်ာ။ ကိုယကြမပေးလို့ရှိရင် အပြငမြှာ စမ်းချင်လြာမှာ၊ အဲဒါဆိုရင် တို့တွကေ ဘဝပကြပြှီ၊ အဲဒီလို မဖြစ်ရအောင် ငါက အကုနကြို ပေးတာ။ သူကြနပေပြှီး နောကထြပ် မလုပန်ိုငလြောကအြောင် လုပပြဈတာ၊ ဒါမှ အပြငစြာ မစားချင်တ်ော့မှာ”

မာလာ ကိုယ့်ဘာသာကို တွေးမိပြနတ်ယ်။ အိမထြောငသ်ကြ ဆယန်ှဈကြောတ်ာတောင် မကုန်းပေးချင်ဘြူး။ ကိုကြောလြေး တနဆြာကလည်း ကြီးတော့ ကုန်းလုပရြင် နာတယလြေ၊ နာလို့ မပေးတော့တာ၊ နာတော့ ဘာဖီလ်းမှ မရဘူးလေ။

“မာလာ ငါမေးကြည့်ဦးမယအြေ”

“ဘာမေးမလို့လဲ”

“နင့်ယောကြြားနှင့် နငဘြယလြို အိပလြဲ”

“ဒီလိုပဲလေ ငါပကလြကအြိပပြေး သူ့ဘာသာသူ လုပပြေါ့”

“သရေော နငအြဲဒီလိုလုပတ်ာ ကိုကြောလြေးက နင့်ကို တောတ်ောခြစွလြို့၊ မဟုတရြင် ဖောကပြှနန်လေောကပြှီ”

“အမ်”

“တကယပြှောတာ၊ ငါဆို ပုံစံအမွိုးမွိုးပေးတာ၊ တဈခါတဈခါလည်း ငါက တကလြုပတ်ာ”

“အယ် မနှင်ေး”

“နငအြံ့ဩသှားလား”

“အင်းပေါ့ဟာ”

“ဟဲ့ ငါက အပြာကားတွကအေတိုင်း အကုနလြုပတ်ာ”

“ရှကစြရာကြီးအေ”

“လငမြယားချင်ြးလေ၊ ဘာရှကစြရာလိုလို့လဲ”

“ဟဲ့ အပြာကားထဲမှာ သူ့ဟာ ကိုယစြုပ်၊ ကိုယ့်ဟာသူစုပန်ဲ့ ရှံ့စရာကြီး”

“အမလေးတောြ ကိုယ့်ယောကြြားဟာပဲ၊ သူများလငဟြာ မှတလြို့၊ သူကလည်း ကိုယ့်မိန်းမပဲလေ”

“ရှံ့စရာကြီးအေ”

“လငမြယားချင်ြး ရှံစရာလား၊ ငါတော့ အကုနလြုပပြေးတာ”

“တကယ်”

“တကယပြေါ့ဟ”

“ကောငမ် ဂငွြးမထည့်နဲ့ မယုံဘူး”

“အေး မယုံရငလြေ နင့်အိပခြန်းဘေးမှာ အပေါကရြှိတယ်။ ချောင်းကြည့်လိုကြ ညကရွင်”

“အယ် “

“ကဲပါ သူငယခြငွြး အဝတအြစားလဲ၊ အိမပြေါကြ ဆင်းလာတယဆြိုပြီး အသဲကြဲနတယေဆြိုတဲ့ ပုံကြီးကို ပြောင်းပစ်ရမယ်”

“ဟဲ့ ဘယလြို”

“နငကြလည်း အ ရနကြော၊ ယောကြွားဆိုတာ အလှကြိုကတ်ယ်။ တို့အသကြ ငယင်ယန်ဲ့ အဖြားအိုကြီး ဖမ်းမနနေဲ့၊ ဖလန်းဖလန်းထလို့ ရသေးတယ်။ အဲဒါမှ ယောကြွားတွကေ သဘောကမွှာ”

“ဟှန့် ကောငမ်”

“လုပမြနနေဲ့ အသကကြှီးပမယ်ေ့ မပကြစြီးအောင် ထိန်းသိမ်းမှ အလှအပက အကြာကြီးခံမှာ”

“အေးပါဟယ် အေးပါ”

ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားလဲပြီး Shopping ထွကတ်ယ်။ ဗှူတီပါလာသှားပြီး ဆံပငည်ှပ် ခေါင်းလွှောတ်ယ်။ ဆံပငပြုံ ပြောင်းလိုကတ်ယ်။ မနှင်ေး အတင်းဝယခြိုင်းလို့ စကပတ်ို့ အင်ျကြီတို့ ဝယလြိုကတ်ယ်။ ဝတရြမှာတောင် ရှကတ်ယ်။ မနှင်ေး မှောကပြေးလို့ အိမအြပြနမြှာ အဝတလြဲခဲ့သေးတယ်။ နည်းနည်းတော့ ရှိုးတိုးရှန်းတမ်း ဖြစ်တယ်။ အိမရြောကတ်ော့မှ

“ကဲ ခဏနား မာလာ ပြီးရင် ညစာပြငမြယ်”

“အေး အေး”

မာလာလည်း အဝတအြစားလဲပြီး အိပရြာပေါြ ခဏလှဲလိုကတ်ယ်။ လှဲနရင်ေး မနှင်ေးပြောတဲ့ အပေါကကြို သတိရလာကာ ရှာကြည့်တော့ ကုတငပြေါကြ ထိုငကြှည့်ရင် သူတို့ကုတငပြေါကြို မှငန်ရတေယ်။

“အယ် ငါဘာတွေ လုပမြိမှန်း မသိဘူး”

ကိုယ့်ဘာသာတွေးပြီး ရယခြငွသ်ှားတယ်။ ခဏလှဲပြီး အိပပြွောသ်ှားတယ်။ နိုးလာတော့ ညစာခကြရြင်း စကားပြောနကြတေယ်။ ညနေ ခုနှစ်နာရီလောကမြှာ ကိုနလေ ပြနရြောကလြာတယ်။ အလှတွေ ပြငထြားတဲ့ မနှင်ေးကို ကြည့်ပြီး

“ဟာ မိန်းမ အရမ်းလှတယ်။ ဒီဆံပငလြေးနှင့် သိပလြှတယ် သိလား”

“အမယ် မှောကန်ပြနေပြှီ”

“မှှောကပြါဘူးကြာ၊ အသကင်ယသ်ှားသလို ခံစားရတယ် သိလား”

“တကယကြှီးလား ကို”

“အင်းလေ”

“ကဲပါ ကို့အတွကြ အမှည်းလုပထြားတယ်”

ထုံးစံအတိုင်း ကိုနလေ နှစ်ခွကလြောကြ သောကပြှီး ညစာ စားကြတယ်။ ကိုနလေ ပုံကလည်း ပြောန်သလေို ဖြစ်နပြေီး မနှင်ေးကလည်း ပြောန်တောပါပဲ။ အဲဒီလို မှငရြတော့လည်း ကိုကြောလြေးကို သတိရမိပြနတ်ယ်။ စားသောကပြှီး စကားပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ အိပယ်ာဝငကြှတာပေါ့။

ခဏနတေော့ မနှင်ေးတို့ အခန်းက စကားပြောသံ ကြားရပြီးနောကြ အသံတိတသ်ှားတယ်။ သူတို့ဘာတွေ လုပန်ကြလေဲ မာလာ သိချင်လြာတာကြောင့် မာလာ အသံမမှညအြောင် ကုတငပြေါြ ထထိုငပြှီး အပေါကန်ားကို မကြန်ှာကပပြှီး ချောင်းလိုကတ်ော့တယ်။ ချောင်းကြည့်မိတဲ့ အခွိနမြှာတော့ မာလာတဈယောကြ မကြလြုံးပြူးသှားတယ်။ အခန်းမီး မပိတပြဲ ထားတာကြောင့် ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကြီးပေါ့။

မနှင်ေးနှင့် ကိုနလကေ အဝတစြားမဲ့ ခန်ဓာကိုယ် နှစ်ခုလုံးက ပူးကပန်ပြေီး နမ်းနကြပြေီး ကိုနလရေဲ့ လကကြ မနှင်ေးရဲ့ တငသ်ားတွကေို ဖစွည်ှဈနတယ်ေ။ မနှင်ေးရဲ့ လကကြလည်း ကိုနလရေဲ့ ကြောပြငကြှီးကို ဖကထြားတယ်။ တဖြေးဖြေးနှင့် နှုတခြမ်းမှတဆင့် လညတ်ိုငဆြီ ရောကလြာပြီး နို့ကိုဆကစြို့တယ်။

“အင်း ဟင်းးး ဟင်းးး”

မနှင်ေး ညည်းသံကြောင့် မာလာမှာ ကြညသ်ီးနှေးဖု သေးသေးလေးတွေ ထကုနတ်ယ်။ နို့စို့ရင်း ကိုနလကေ မနှင်ေး အဖုတကြို ဆှပေးနတယ်ေ။ မနှင်ေး အဖုတကြို ကြည့်မိတော့ အမှေးဟူ၍ တဈပငတ်လမှမေရှိ ပြောငတ်လင်းခါနတယ်ေ။

“အယ် ဒီကောငမ် အမှေးတွကေို ရိတထြားတယ်”

ဖောင်းကားပြီး အမှေးမရှိတဲ့ အဖုတကြို ကိုနလကေ လကဝြါးကြီးနှင့် အုပကြာ ပြတပြေးပြီး နောကမြှာတော့ လကခြလယကြို ကြေးတငပြှီး နှိုကဆြှပါတော့တယ်။

“အားး ရှီးး ရှီး ကိုရယ် အရမ်းယားနပြေီကြာ”

နို့စို့သံ တပြှတပြှှတန်ှင့်အတူ မနှင်ေးရဲ့ စကားပြောသံ တုနတ်ုနယ်ငယ်ငလြေးပါ ထွကလြာတယ်။

“ကို မေ့အဖုတ် အရမ်းယားနပြေီ။ နမ်းပေးတော့ကြာ”

“နမ်းပေးမယလြေ၊ ကို့အလှည့်လဲ နမ်းပေးဦး”

“ကို့အကြိုကဖြစ်စရမှော”

အဖုတန်မ်းပေးဦးဆိုတော့ မာလာမှာ ကြကသ်ီးဖနွြးဖနွြး ထသှားရတယ်။

“အယ် မရှံ့မရှာ”

မာလာ့ အဖုတကြို ကိုကြောလြေး နမ်းမယ် ပြငတ်ုန်းက မာလာတောတ်ောြ စိတဆြိုးခဲ့တယ်။ အရမ်းလည်း အောကတ်န်းကတွဲ့ အလုပလြို့သာ မှငခြဲ့တယ်။ သူ့ဟာကြီး ပြနစြုပပြေးရရငဆြိုတဲ့ အတွေးက ဝငလြာပြီး ရငထြဲ အောကြလီဆနခြဲ့တာ အခုတော့ ကိုယကြသာ မလုပဖြူးဘူး သူငယခြငွြးတို့ လငမြယားကတော့ လုပန်ပြေီ။ ဘယလြိုများ လုပမြှာလဲဆိုပြီး ဆကကြှည့်လိုကတ်ယ်။

ကိုနလကေ မနှင်ေးခါးအောကြ ခေါင်းအုံး ခံလိုကတ်ော့ မနှင်ေး အဖုတကြ ပြဲအာပြီး ပိုပြီး မို့ဖောင်းလာတယ်။ ကိုနလကေ မနှင်ေးပေါငကြှား ဝငလြာကာ အိပယ်ာပေါြ မှောကခြပြှီး တံတောငဆြဈ နှစ်ဘကကြို အိပရြာပေါြ ထောကကြာ လကန်ှဈဖကကြို မနှင်ေးပေါငအြောကြ လွှိုသှင်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ မနှင်ေးအဖုတကြို လွှာအပြားလိုကြ ယကခြလွိုကတ်ော့ မနှင်ေးရဲ့ အောည်ည်းသံက ထွကပြေါလြာတယ်။

“အင်းး ဟင်းး ဟင်းး ကိုနေ ကောင်းလိုကတ်ာ”

မနှင်ေး ကော့တကသ်ှားပြီး ညည်းညူသလို လကန်ှဈဖကကြလည်း မိမိနို့ကိုကိုငကြာ မကြစြိစုံမှိတပြှီး လွှာကို နှုတခြမ်းသတလြကြြ ရှိနသညေကြို မှငလြိုကကြာ မာလာမှာလည်း ဖငကြှော ရှုံ့သှားမိသည်။

ကိုနလရေဲ့ ယကန်ပေုံကလည်း အားရစရာ။ ထန်းလကြြ ခွေးယကသ်လိုသာဆိုလွှင် မနှင်ေးအဖုတ် အရညပြွောြ ပြောကပြကြကြုနလြိမ့်မညဟြု မာလာ တွေးမိလိုကသ်ည်။ မိမိအဖုတသ်ညလြည်း စိုစွတလြာသညကြို သိပြီး အံဩသင့်သှားမိလတေော့သည်။ ဤသို့ စုပယ်ကရြန် အဆငပြှအေောင် အမှေးပြောငအြောင် ရှင်းထားမှန်း မာလာ သဘောပေါကလြိုကသ်ည်။ တဈခကြြ တဈခကြြ ကိုနလမှေ နှာခေါင်းမှုပမြတတ် စုပယ်ကလြိုကလြွှင် မနှင်ေးပေါငမြွား ပိုမိုကားတကလြာပြီး အသံပိုကယွလြာခဲ့သည်။

ထိုသို့ အောသ်ညကြို ကိုနလမှေ ပေါငန်ှဈလုံးအား အပေါမြှှောကတ်ကသ်ညအြထိ တွန်းတငလြိုကရြာ မနှင်ေး ဖငကြှီး ပြောငတ်ကလြာသလို ကိုနလမှေလည်း စအိုဝမှသည် အဖုတထြိပအြထိ ယကခြလွိုကသ်ည်။

“အားးး ကိုနေ အိုးး အားးး ပြီးသှားလိမ့်မယ်.. ကိုနေ အားး ရှီးး ရှီးးး အိုးး”

တကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားကာ မနှင်ေး အောလြိုကသ်ည်။ အောန်စဉေမြှာပင် ကိုနလကေ မနှင်ေး စောကစြေ့ကို စုပပြှီး လကခြလယဖြှင့် ထိုးမှှလေိုကသ်ည်။

“အားး ရှီးး ရှီးးး အိုးး ကိုနေ အိုးပြီးပြီ ပြီးပြီ အိုး”

မနှင်ေးမှာ အသည်းအသန် အောည်ည်းပြီး ငှိမကြသွှားတော့ မနှင်ေး ပထမဆုံးအကြိမ် ပြီးသှားမှန်း သိလိုကရြပသည်ေ။

“ကိုနေ မတေော့ အရမ်းကောင်းသှားတယ် ကိုနရော”

“ကိုအလှည့်လေ မေ”

“အင်းပေါ့ မကေောင်းသလို ကိုနလည်ေး ကောင်းစရမေယ်၊ ကိုနေ အိပလြိုကတ်ော့”

မှောကြ၍ ယကပြေးနသေော ကိုနေ ထလာကာ အိပယ်ာပေါြ ပကလြကလြှဲလိုကတ်ော့ ကိုနလရေဲ့ လီးက မိုးပေါသ်ို့ ဒုံးပြံအလား မိုးမွှောန်တေော့သည်။ ကိုနလည်ေး အရမ်းစိတကြှှနသညေလြား မသိပေ။ ဒဈကားကြီးက နီရဲလို့ နသည်ေ။ ကိုနေ လီးသညလြည်း ကိုကြောလြေး လီးအရှယခြန့် ရှိသညကြို တွေးမိပြီး ကိုကြောလြေးကို သတိရမိလိုကရြပြနသ်ည်။

မနှင်ေးသည် မာလာရှိသည့်ဘကြ မကြန်ှာမူပြီး ကိုနလေီးကို စ၍ စုပလြသည်ေ။ မညမြွှပင် လေ့လာထားသညမြသိ လီးတဆုံးနီးပါး ပါစပထြဲဝငအြောင် စုပလြရော မာလာမှာ အံဩ၍ မဆုံးနိုငတ်ော့ပေ။ စုပလြိုကပြှီး တံတွေးများ လီးပေါထြှေးထည့်ကာ ဂွင်းထုပေးလိုကြ ပြနစြုပလြိုကြ လုပတ်ော့သည်။ တဈခကြြ တဈခကြြ လီးထိပလြောကသ်ာငုံပြီး စုပန်တေော့ ကိုနရေဲ့ စုပတ်သပသ်ပ် ညည်းညူသံကြောင့် လွှာနှင့်မှှနမှေန်ေး သိလိုကရြပသည်ေ။

တဈခကြြ တဈခကြလြည်း ကိုနရေဲ့ ဂွေးဥကို တပြှတပြှှတ် စုပန်ပြနေသ်ည်။ တတလြည်းတတန်ိုငတ်ဲ့ မနှင်ေးပါပေ။ အံ့ဩလည်း အံ့ဩနသလေို ရငထြဲမှာလည်း တသိမ့်သိမ့် ခံးစားလိုကရြပြီး ကိုကြောလြေးလီးကို စုပပြေးလွှင် ကိုကြောလြေးတဈယောကြ အရမ်းကြိုကမြညဟြု တွေးမိပြီး ကိုကြောလြေး လီးကိုပင် တမ်းတမိပြနသ်ည်။ မိမိမှာ သူတပါး လငမြယား လိုးနကြသေညကြိုပင် ချောင်းကြည့်နပြေီး အာခေါငမြွားပင် ချောကလြာသည်။

“မေ ကိုအရမ်းစိတပြါနပြေီကြာ လိုးတော့မယ်”

ကိုနလရေဲ့ တဈတဈခွခွပြောမှုကြောင့် မာလာပင် စိတတ်ှကြှသေလို ခံစားလိုကရြသည်။

“ကို လိုးချင်လြိုးတော့ မကေ အသင့်ပဲ”

ဟိုကောငမြကလည်း တဈတဈခွခွပင် ပြောလတေော့ လိုကလြည်းလိုကတ်ဲ့ လငမြယားဟု တွေးလိုကမြိသည်။

“ကို ဘယလြိုပုံစံ လိုးမလဲ”

“လှကြေီးထိုးရိုးရိုးပဲ စလိုးမယ်”

“ဟင် လှကြေီးထိုးတဲ့”

မာလာ ပါးစပကြ အသံထွကပြှီး ရရှတေမြိသလို လှကြေီးထိုးဆိုတာ ဘာလဲလို့ သိချင်ပြှီး သချောကြည့်လိုကရြာ မနှင်ေးမှာ အိပယ်ာပေါြ လှဲခလွိုကပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြားပေးသည်။ ကိုနလည်ေး မနှင်ေးပေါငကြှား ဒူးထောကပြှီး ဝငလြိုကကြာ အဖုတအြပေါကြို လီးကိုကိုငပြှီး တဈခကြန်ှဈခကြြ ခေါကလြိုကပြှီး လီးကို အဖုတထြဲ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“ဗစြျ ဖြစ် ဗွဈ”

လီးဝငသ်ှားသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုကပြှီး

“အားး တင်းကြပန်တောပဲ ကိုနရော အရမ်းကြိုကတ်ယ်”

ကိုနလကေ တဖြေးဖြေး လိုးနရောကနေ အရှိနတ်ငလြာပြီး မှနမြှနလြိုးတော့သည်။ လီးဝငသ်ံ တဇွပဇြှပ် တဖြတဖြှတန်ဲ့အတူ မနှင်ေး အောည်ည်းသံက ပိုထွကလြာသည်။ ကိုနလကေ နို့စို့ရင်း ခါးအားသုံးကာ တအားပငလြိုးသည်။ နို့စို့ခံရင်း အလိုးခံနရတေဲ့ မနှင်ေး ညည်းသံ ပိုထွကလြာသလို ဆီးခုံချင်ြး ထိကပသ်ံက တဖတဖြတ် တဖန်းဖန်း မှညန်တေော့သည်။

မာလာမှာ အဖုတပြင် ကြိမ်းသလို ခံစားလာရပြီး မိမိအဖုတကြိုပင် လကဖြှင် ကိုငမြိတော့သည်။ ဆယမြိနဈခန့် ပကလြကလြိုးပြီးသောအခါ ကိုနလကေ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ကိုနလရေဲ့လီးမှာ အရညမြွား စိုရှှဲနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

“ကို.. ဘယပြုံစံလဲ”

“ဒေါ့ကီဆှဲမယ် မိန်းမ”

“ဟုတ်”

မနှင်ေး အိပရြာက ထလာကာ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနသေော ကိုနလရေဲ့ လီးကို တပြှတပြှှတ် စုပလြိုကသ်ည်။ မာလာ အံ့ဩပြီးရင်း အံ့ဩရပြနသ်ည်။ ဒေါ့ကီဆှဲမည် ဆိုပြနသ်ဖြင် မညသ်ို့သော ပုံစံဖြင့် လိုးမညကြို ကြည့်ရှုချင်လြာပြနရြာ မကြစြိကို မမှိတမြိဘဲ စိတဝြငတ်စား ကြည့်မိသည်။

လီးစုပပြှီးသော မနှင်ေးက ကုတငပြေါတ်ှင် ဖငဘြူးတောင်း ထောငပြှီး ကုန်းလသည်ေ။ ကိုနလလေည်း ဒူးထောကပြှီး မနှင်ေးအဖုတန်ှင့် စအိုဝကို ယကလြိုကပြှနသ်ည်။ ထိုနောကြ တံတွေးတဈခကြြ စအိုဝကို ထွေးထည့်လိုကပြှီး အဖုတထြဲ လီးသှင်းပြီး လိုးပြနသ်ည်။ လိုးပုံမှာလည်း တငသ်ားနှစ်ခွမ်းအား လကမြအားကိုသုံးပြီး ဖြဲထားရင်း လိုးသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။

“ဖြတ် ဖြတ် ဖန်း ဖန်းး ဖန်းး”

“အားး အိုးး အားးလားးးလားး အားး”

“ဖြတ် ဘှတ် ဘှတ် ဖန်းး ဖန်းးး ဖန်းးး”

ငါးမိနဈခန့် လိုးလိုကရြာ

“အား ရှီးး အိုးး လိုးပေးး လိုးး မေ ပြီးချင်လြာပြီ”
မနှင်ေးအား အံ့ဩမိရသည်။ သူ့ယောကြြား တဈကြိမ် မပြီးသေး သူမက ဒုတိယအကြိမ် ပြီးချင်လြာပြနသ်ည်။ အရမ်းကို ထနလြှန်းသည့် လငမြယားပါပဲ။

“မေ ကို ဖငလြိုးချင်တ်ယ်”

“လိုးလကေို ဖငကြလည်း ကိုလိုးဖို့ပဲ”

အံ့ဩသထကြ အံ့ဩမိသည်။ တဈယောကကြ ဖငလြိုးမညတ်ဲ့ တဈယောကကြလည်း ကြညကြှညဖြှူဖြူ ပေးလသည်ေ။ ဖငမြခံဖူးသော မာလာ အံ့ဩလသည်ေ။ ဖငလြိုးဖို့ဆိုတာ ဝလောဝေး။ ကုန်း၍ပင် မခံနိုင်။ အားနှင့်လိုးရငပြင် အရမ်းနာတတသ်ဖြင့် ယောကြြားဖြစ်သူ ကိုကြောလြေးကို လေးဖကထြောကြ ကုန်းမပေးခဲ့ပေ။ ယခုမူ မနှင်ေးက ဖငလြိုးခံသညတ်ဲ့လေ။

ကိုနလကေ မနှင်ေးဖငထြဲ လီးထည့်ပြီး လိုးတော့သည်။ လီးကလည်း ဖငထြဲကို ကြပတ်ည်းစွာဝငပြှီး ကိုနလကေ မနှင်ေးဖငကြို တံတွေးထပထြှေးပြီး လိုးနသလေို မနှင်ေးက လကတ်ဖကဖြှင့် မိမိအဖုတကြို လှမ်းနှိုကရြင်း ပြတတ်ော့သည်။

“ဇွိ ဗြိ ဗွိ ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ်”

“အားး အင်းး ဟင်းး ဟင်းးးး”

“မေ နာလား”

“မနာဘူးကို မအရေမ်းကောင်းနပြေီ လိုး လိုး”

ဖငခြံနသညေကြိုပင် မနာဘူးတဲ့။ မာလာမှာ အဖုတသ်ာမက ဖငပြါကြိမ်းလာတော့သည်။ ရှိသမွှအပေါကြ အကုနပြေးနိုငသ်ည့် အာဂမိန်းမပါပေ။ ဒါကြောင့်မို့ သူတို့လငမြယား သကတ်မ်းမှာ ကိုနလေ ဖောကပြှနသ်ညဟြု မကြားရ၊ ပြသနာတကသ်ညဟြုလည်း မကြားရပေ။ ငါးမိနဈခန့် လိုးပြီးသောအခါ ကိုနလေ အသကရြှူသံများ ပြင်းပြလာပြီး

“မေ.. ကိုပြီးတော့မယ်”

“အဖုတပြှောင်းလိုးပေး ကိုနေ”

ကိုနလေ အဖုတကြို ပြောင်းလိုးလိုကရြာ

“ဖြတ် ဖြတ် ဘှတ် ဖန်း ဖန်းး ဖန်းးး”

“အားး ရှီးးး ရှီးး ကို မပြေီးပြီ… ပြီးပြီ အားး”

ကိုနလည်ေး မှနမြှနဆြောင့်လိုးလိုကပြှီးမှ ရပတ်န့်သှားတော့သည်။ ကိုနလေ ရပသ်ှားသဖြင့် မနှင်ေးလည်း အိပရြာပေါြ မှောကကြသွှားတော့သည်။ ကိုနလလေည်း မနှင်ေး ဘေးနားကပပြှီးလှဲကာ မနှင်ေးအားဖကြ၍ အမောဖြနသေဖြေင့် မာလာလည်း အသံမမှညအြောင် အိပယ်ာပေါြ အသာအယာ လှဲအိပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ မနကဖြှန် မနှင်ေးအား မေးစရာများ အလှနမြွားနသညေကြို တွေးမိပြီး ပြုံးလိုကသ်လို ကိုကြောလြေးအား သတိရနမေိသည်။

ကိုကြောလြေးတဈယောကြ စိတည်ဈနပြေီ။ မိန်းမ ခကြကြွှေးတဲ့ ထမင်းမစားရတော့ ဆိုငမြှာ စားရတော့သည်။ အစားအသောကြ အဆငမြပြသလေို အိမမြှာလည်း သိမ်းဆည်းပေးမည့်သူက မရှိ။ ဝတပြှီး အဝတဟြောင်းတွလည်ေး မှငမြကောင်း။ ရခေဲသတ်ေတာထဲက အသီးအရှကြ အသားငါးတွကလေည်း မလတဆြတတ်ော့ပေ။ ယုတစြှအဆုံး ရချိုးခန်းပင် အနံ့ထွကန်ပြေီ။ အစကတော့ မိန်းမ အိမမြှာမရှိတော့ နားငှီးသကသ်ာတယဟြု တွေးနပမေယ်ေ့ ရကအြနည်းငယ် ကြာသောအခါတွင် အဆငမြပြတေော့ပေ။ စိတလြည်း ညဈလာပြီ။ ထို့ကြောင့်ပင် မာလာဆီ ဖုန်းဆကရြတော့သည်။

“ဟလို မာလာ”

“ဘာလဲ ကိုကြောလြေး”

“မင်းပြနမြလာသေးဘူးလားကြာ”

“မလာသေးဘူး”

“ပြနလြာခဲ့ပါတော့ကြာ”

“ဘာလို့ ပြနလြာရမှာလဲ”

“မင်းမရှိရင် ငါမနတတေဘြူး”

“ရှင့် ဟိုကောငမြတွနေဲ့ သှားနလေေ”

“ဟာကြာ မာလာကလည်း၊ သူများအိမမြှာ အားနာစရာကြာ”

“သူငယခြငွြး အရင်းခေါကခြေါကကြှီး ဘာမှအားနာစရာ မရှိဘူး”

“မင်းကြာ ကလေးငိုတာတောင် သတိမရဘူးလား”

“ကမွ နေ့တိုင်းဖုန်းဆကတ်ယ်”

“ပြနလြာပါတော့ကြာ”

“မလာပါဘူး ဒါပဲ”

မာလာ ဖုန်းခပြဈလိုကသ်ည်။ ဖုန်းပြနခြေါလြည်း မကိုငပြဲ ပစ်ထားလိုကသ်ည်။

“ဘယ့်နှယ် လာခေါဖြို့ကတွော့ စိတမြကူးဘူး၊ ပြနလြာခဲ့တဲ့။ တောတ်ောြ စိတန်ာစရာ ကောင်းတဲ့လူ ဟှန်း”

“ဘာလဲ မာလာ ပြနခြေါန်ပြေီလား”

“အေးဟဲ့”

“မသှားနဲ့ မာလာ ဆင်းပြီး သူ့ဘာသာသူ ပြနလြာတယဖြစ်ပြီး ရောင့်တကမြှာ”

“အေး ပြနမြသှားပဲကိုနမှော”

“အေးလေ နင့်ကို လငခြစွဆြေး ဖောပြေးဖို့ ကနွသ်ေးတယ် ခစ် ခစ်ခစ်”

“အမလေးတောြ မနေ့က နင့်ရဲ့ လငခြစွဆြေး မှငလြိုကရြပါ့”

“ဟားးးးး ဟားး “

“နငတ်ကယ် မလှယဘြူးနောြ။ နင့်ယောကြွားဟာကြီး စုပရြတာ မရှံ့ဘူးလားအေ”

“အစကတော့ ရှံ့တာပေါ့၊ နောကတ်ော့လည်း အကငွြ့ပါပြီး ကြိုကန်ပြေီ”

“အမလေးဟယ် အကင်ျ့တောင် ပါရသေးတယ်”

“ဟဲ့ ငါမလုပပြေးရင် လုပပြေးတဲ့ သူနောကြ ပါသှားမှာ”

“အဲလောကတ်ောငလြား”

“ငါလုပပြေးသလို သူလည်း လုပပြေးတာလေ၊ အဲဒီလို လုပပြေးရင် ပိုကြညန်ူးရတယဟြ”

“ဟင် ဘာဖြစ်လို့”

“သိတဲ့အတိုင်းလေ၊ လူတွကေ မိန်းမတွဟောကတွော့ ညဈပတတ်ယလြေး ဘာလေးနဲ့လေ”

“အင်းလေ”

“အဲလို ညဈပတတ်ယ် ထငန်တေဲ့ဟာကို သူကနမ်းတော့ သူငါ့ကို မရှံမရှာ လုပပြေးရှာတယ်၊ ငါ့ကို တကယခြစွလြို့ပဲလို့ ထငလြာတာလေ”

“အမ်”

“မအမန်ဲ့ဟဲ့၊ ဒီလိုလုပပြေးတာ သူတို့က ငါတို့ကောင်းဖို့အတွကြ လုပပြေးတာ”

“အမ် အဲဒါက ကောင်းလို့လား”

“သူများအတွကတ်ော့ မသိဘူး၊ ငါတော့ အရမ်းကြိုကတ်ယ်”

“ဟော့တောျ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ”

“ကောငမ် နငမြခံစားဖူးလို့ ခံစားဖူးရင် နငအြရမ်းကြိုကသ်ှားမယ်”

“နငန်ောြ ကုန်းပြီးတော့လည်း ခံနိုငတ်ယ်”

“အစကတော့ နာတာပေါ့အေ၊ နောကတ်ော့လည်း အေးဆေးပေါ့”

“ငါတော့ နာလို့ မခံနိုငဘြူး”

“နငကြ သဈတုံးကြီးလို နတောကိုး၊ ဒါမွိုးဆိုတာ ခကြခြငွြး ထလုပရြတဲ့အမွိုး မဟုတဘြူး၊ အရငဆြုံး နိုးဆှပေးရတယ်။ အဲဒါမှ ချောဆီတွထွကေပြှီး လုပရြတာ အဆငပြှတော”

“အင်း”

“စကတည်းက မနိုးဆှပဲ တဈခါတည်း တန်းလုပရြင် နာတာပေါ့အေ”

“အင်း နငကြ မလှယဘြူးနောြ ဖငပြါခံနိုငတ်ယ်”

“အေး အဲဒါလည်း သူတို့က ကြိုကတ်ယလြေ၊ ဖငကြကတွော့ ကြပတ်ာကိုး”

“နင် မနာဘူးလား”

“အစကတော့ နာတယလြေ၊ နောကတ်ော့ ဘယလြိုနရမေယ် သိလာတော့ မနာဘူး”

“အဲဒီနရောက ပိုညဈပတတ်ာကို”

“သူတို့က ကြိုကတ်ယလြေ”

“သူကြိုကတ်ိုင်း နငခြံနတောလားအေ”

“နငကြလည်း ဖငကြ အမြဲတန်း ခံနတော မဟုတဘြူး၊ အမြဲခံလို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဒါက အထူးစပါယရြှယမြှ ပေးတာ”

“အော အဲဒီလို”

“အေးလေ ယောကြြားဆိုတာ ကလေးလိုပဲ။ သူတို့လိုချင်တ်ာ ရရင် ပြောတ်ယ်၊ မရရင် ပြသနာရှာတယ်။ ခိုင်းတတရြင် နှား၊ မခိုင်းတတရြင် ကြား”

“ဟယ် အဲဒီလိုလား”

“အင်းလေ ကောင်းကောင်း နဖားကြိုး ထိုးတတဖြို့ လိုတယ်”

“ဟဲ့”

“နငမြသိဘူးလား မယားဆိုတာ ယောကြွားဖြစ်သူကို ပြောအြောငလြည်း လုပန်ိုငသ်လို စိတည်ဈအောငလြည်း လုပန်ိုငတ်ယ်။ သူတို့တွကေို ကိုယကြလှဲရင် ဖြဲနှင့်စကြဲ ဖြစ်အောင် လုပထြားရတယ်။ ကိုယကြလည်း ပြငပြှငဆြငဆြငလြေး နရတေယ်။ စုတတ်ီးစုတပြှတ်၊ ညဈတီးညဈပတန်ဲ့ဆိုရင် ဘယသ်ူကမှ အနားကပခြငွမြှာ မဟုတဘြူး”

“အေးလေ၊ နငအြမှေးတွေ ရိတထြားတယန်ောြ”

“အေးလေ အမှေးဆိုတာ အပြငကြ ဘကတ်ီးရီးယားတွေ ဝငမြှာစိုးလို့ပဲ သဘာဝအလွောကြ ကာကြယပြေးတဲ့ အရာပဲ။ ဒါပမယ်ေ့လေ ငါတို့ဆီကထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှကေ တခွို့ဘကတ်ီးရီးယားကို သတပြေးပြီးသား”

“နငကြ ဘာလို့ ရိတလြိုကတ်ာလဲ”

“အင်း ပြောပြရရင် အမှေးတွမှောလည်း ဘကတ်ီးရီးယား ကပန်နေိုငသ်လို၊ အဲဒီအမှေးက လိငဆြကဆြံတဲ့အခါ ကြှတပြှီး အထဲဝငမြသှားနိုငဘြူးလို့ မပြောနိုငဘြူး။ အဲဒါအပြင် အမှေးရိတထြားတော့ ရှင်းသန့်နတောပေါ့၊ အမှေးက ရိတရြတာမှ မဟုတတ်ာ။ ခုခတ်ေ ဆေးတွေ ပေါမှပေါ၊ အဲဒီနရောလေး ဖြူဖြေးမို့မောကန်ရင်ေ ယောကြြားတွကေ ပိုသဘောကတွာပေါ့အေ၊ ဟီး ရှင်းရှင်းပြောရရင် သူတို့နမ်းတဲ့အခါ ပိုအဆငပြှတောပေါ့”

“ဟော့တော့ နငကြ တကယ့် ဆရာမကြီးပဲ”

“ခစ် ခစ် ခစ်”

“မနေ့က ငါတို့လုပတ်ာမှငတ်ော့ နင် ကိုကြောလြေးကို သတိမရဘူးလား”

“ရတာပေါ့အေ”

“နင့်အမှေး ရိတမြကြည့်ချင်ဘြူးလား”

“ငါစိတမြရဲသေးဘူး”

“မရဲလို့ မရဘူး၊ မရဲရင် နင့်ယောကြွား အခစွတ်ှေ လွော့လိမ့်မယ်”

“ဟင်းးးးး နငကြတော့ ပြောပြီ”

“အဟုတပြှောတာ ယောကြွားတွကေ ကြာလာရင် စိတပြကြမြယ်။ စိတည်ဈရာကနေ အပြောရြှာမယ်၊ အပြောရြှာရာကနေ အပကြဖြစ်မယ်”

“အေးပါကြာ သူငယခြငွြးရာ ငါနားလညလြာပါပြီ”

“နောကကြရွင် နငင်ါ့ကို ကြေးဇူးတငလြာမှာပါ”

“အေးပါ ကြေးဇူးရှငမြရေ”

ထိုနေ့က ညမှာလည်း မနှင်ေးတို့ လငမြယားတွေ လုပကြှသေးသည်။ ကြည့်ရင်းနဲ့ မထူးသလို ခံစားလာရပြီး ယောကြွားလာခေါဖြို့သာ မွှောလြင့်မိတော့သည်။

ကိုကြောလြေး မိန်းမကို ဖုန်းဆကခြေါတ်ာ မရတော့ ကိုယတ်ိုင် သှားခေါမြယဆြိုပြီး ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။ ယောကြွားဆီက လာခေါမြယဆြိုတော့ ပြောသ်ည်။

“မာလာ လာခေါမြယတ်ဲ့လား”

“အေးဟဲ့”

“လိုကသ်ှားလေ၊ ငါ သငထြားတာတွလေဲ မမေ့နဲ့”

“အေးပါ”

“ဘယအြခွိန် လာခေါမြယတ်ဲ့လဲ”

“နောကတ်ဈနာရီလောကဆြို ရောကမြယ် ပြောတယ်”

“ရသှေားခြိုးတော့”

“မခြိုးတော့ပါဘူးအေ”

“ခွိုးလိုကပြါ၊ ပြီးတော့ တနေ့က ငါဝယပြေးတဲ့ အဝတဝြတ်”

“ဟယ် ရှကစြရာကြီး”

“ဘာရှကရြမှာလဲ၊ နငလြာမခေါလြည်း ငါက အေးဆေး အလှမပကြြ နနေိုငတ်ယဆြိုတဲ့ အထာပေါ့”

“အေးပါဟယ်”

အမှနကြ မာလာ ဝတခြငွပြါတယ်။ မနှင်ေးရဲ့ စနောကမြှုကို ခံရမှာလည်း စိုးတယလြေ။ ရမေိုးခွိုးရင်း အမှေးရိတပြဈလိုကတ်ယ်။ အဝတအြစားလဲပြီး အလှပြငန်တေုန်း ကိုကြောလြေး ရောကလြာတယ်။

“မာလာရေ ကိုကြောလြေး ရောကန်ပြေီ”

“အေးပါ ငါပြီးတော့မယ်”

ကိုကြောလြေးနှင့် မနှင်ေး စကားပြောနကြတေယ်။ မာလာ အပြငထြှကလြာတော့ ကိုကြောလြေး ငေးကြည့်နတယ်ေ။

“ကိုကြောလြေး ကမွသူငယခြငွြး လှမလာဘူးလား”

ကိုကြောလြေး ပြုံးပြီး

“လှလာတယဗြွ”

“ကမွကတော့ ဆောငရြန် ရှောငရြနတ်ှေ သငပြေးလိုကပြှီ၊ ကိုကြောလြေး တာဝနတ်ှပေဲ ကနွတ်ော့တယ်”

“ကနွောြ့ဖကကြ တာဝနကြွပြေီးသားပါ”

“ဟုတပြါပြီ အခု ကမွသူငယခြငွြးက တာဝနကြွလေိမ့်မယ်”

“ဟေ့ မနှင်ေး ဘာတွေ လွှောကပြှောနတောလဲ”

“ခစ် ခစ် ခစ်”

“ငါလိုကသ်ှားတော့မယ်”

“အေးအေး”

ကိုကြောလြေးက အပြငအြဆင် ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နတေဲ့ မာလာကို အံ့ဩမိသည်။ အသကလြည်း အရမ်းငယသ်ှားသလို ခံစားမိပြီး စိတထြဲ မရိုးမရှ ဖြစ်လာသည်။ ကားတံခါး ဖြင့်ပေးပြီး ရှေ့ခန်းက ထိုငစြလေိုကသ်ည်။

“မာလာ အရမ်းလှတယကြှာ”

ဒီစကားက မာလာ့ရငထြဲ ပီတိဖြာသှားတယ်။ ဒါပမယ်ေ့

“ရှင့်ကောငမြတွလေောကတ်ော့ မလှဘူးမလား”

“မဟုတဘြူး မာလာ မင်းက ငါ့ရငထြဲမှာ အလှဆုံးပဲ”

“တောပြါ အခုမှ လာပြီး ခွှဲမနနေဲ့”

“မခွှဲပါဘူး မာလာရယ်၊ ကိုယကြ အရမ်းခစွတ်ယ်”

“ကိုကြောလြေး ရှငလြွှာအရိုးမရှိတိုင်း ပြောမနနေဲ့၊ ရှင့်ကောငမြလေးတွပေဲပြော”

“လုံးဝမပြောဘူး၊ ပြောတယဆြိုတာကလည်း တဈခါတလေ စိတည်ဈမိလို့ပါ”

“ဘာတွေ စိတည်ဈစရာ ရှိလို့လဲ”

“မာလာက စိမ်းကားလို့လေ”

“မစိမ်းကားပါဘူး”

“အခု မစိမ်းကားတော့ရင် ဘယမြိန်းကလေးမှ အရောတဝင် မနတေော့ဘူး”

“တကယန်ောြ ကတိ ကတိ”

“အင်းပါ မာလာရာ ကိုကတိပေးတယ်”

“မာလာ သားလေးကို သှားခေါကြှမလား”

“ဒီပုံနဲ့ အမတေို့ဆီ မသှားချင်ဘြူး”

“အိုကေ အိမကြို တဈခါတည်းသှားမယ်၊ အိမမြှာ နားပြီးတော……..”

“ဟမ် အိမမြှာနားပြီး သှားမယလြေ”.”

“ဟာကြာ ခစွစြရာ အရမ်းကောင်းနတေဲ့ မိန်းမကို အိမမြှာ အရမ်းခစွပြှီးမှ သှားမယ်”

“ဟော့တော့”

အိမကြို ရောကခြါနီးလေ မာလာမှာ ရငတ်ုနလြေ။ စိတထြဲ တဈမွိုးဖြစ်နပြေီး မာလာမှာ မနှင်ေးတို့ လငမြယား လုပတ်ာကို မှငလြာပြီး ကာမစိတတ်ှေ နိုးကြားလာပြီး အရညတ်ှေ ထွကလြာလို့ မာလာမှာရှကလြာမိတယ်။ အိမထြဲကိုဝငတ်ော့ ကိုကြောလြေးက မာလာကို အတင်းနမ်းတယ်။ ကိုကြောလြေးလည်း ငယမြူပြနန်သလေို ဖြစ်နပြေီး မာလာလည်း ကြညန်ူးလာတယ်။ အိပခြန်းထဲကို ခေါလြာတော့ မာလာ စိတတ်ှေ ပိုပြီး ကာမစိတတ်ှေ နိုးကြားလို့လာလေ ဖြစ်တော့တယ်။

ကိုကြောလြေး တဈယောကြ မနှင်ေး ပြောခဲ့တာတွကေို သတိရလိုကတ်ယ်။ ပြောင်းလဲခွိနတ်နပြှီတဲ့။ ဘာတွလေဲဆိုတော့ အစစအရာပေါ့တဲ့။ ပထမဆုံး ပြောင်းလဲခကြအြနနေဲ့ ရိုးရိုးကြီးနခေဲ့တဲ့ မာလာ စကပအြတိုဝတပြှီး ဆံပငတ်ှကေို ပုံပြောင်းလိုကတ်ာ ဆယန်ှဈလောကြ ငယသ်ှားပုံ ရတယ်။

ကိုယကြလည်း မတွေ့ရတာ တဈပတအြတွင်းမှာ ငတပြှတန်သလေို ခံစားရတဲ့ အခွအနေမှော ခုလိုပုံစံမွိုး မာလာကို တွေ့ရတဲ့ အခါမှာတော့ ငယမြူတောင် ပြနခြငွလြာတယ်။ မိန်းမဖြစ်သူ မာလာကို အတင်းနမ်းစုပတ်ော့ မာလာလည်း ပြနန်မ်းလာတယ်။ ရှံ့တတတ်ယဆြိုတဲ့ မာလာ အခုတော့ အနမ်းကိုတောင် ပြနတ်ုန့်ပြနပြှီး လွှာပါထိုးထည့်တယ်။

မာလာ့လွှာကို ပြနစြုပရြင်း စကပကြို အောကကြလွှိုပြီး အတွင်းခံကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အဖုတကြို လှမ်းပြတလြိုကရြာ အမှေးအမွှငကြို မတွေ့ရခွေ။ ထို့ကြောင့် မာလာမှာ အတောပြှောင်းလဲသှားမှန်း သိလိုကရြတယ်။ အိမကြ ဆင်းသှားပြီး မနှင်ေးဆီရောကမြှ ပြောင်းလဲသှားတာကို သတိထားမိလိုကပြှီး အစကတည်းက အိမကြဆင်းကာ မာလာဆီ မသှားခဲ့ဘူးဆိုပြီး နောငတ်တောင် ရချင်သ်လို ဖြစ်လာတယ်။

လငမြယားဆိုတာ ရနဖြစ်ပြီး ပြနတ်ည့်ရင် အတိုးခပြှီး ပိုခစွကြှတယ် ဆိုတဲ့အတိုင်း ကိုကြောလြေး အတိုးခပြှီး ခစွပြဈချင်တ်ယ်။ ပထမဆုံးကတော့ မာလာရဲ့ အပေါအြဝတအြစားတွကေို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ မာလာလည်း အသာတကြညပြင် အခွှတခြံလိုကတ်ယ်။ ပြောင်းလဲခွိနတ်နပြှီဆိုတော့ ကိုယကြအရင် ပြောင်းလဲရမယ့် သဘော မဟုတလြား။ ကိုယကြ ဦးဆောငပြှီး ပြောင်းလဲစဖေို့ တဆင့်ချင်ြးပင် ပြောင်းလဲလိုကတ်ော့တယ်။ ဘရာကို ခွှတပြှီး နို့တွကေို တပြှတပြှှတ် စို့လိုကတ်ယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အင်း ဟင်းး ဟင်းး ယားလိုကတ်ာ ကိုရာ”

မညည်းစဖူး ညည်းလို့ပါလားလို့ တွေးပြီး ကိုကြောလြေး ဝမ်းသာသှားတယ်။ ပိုပြီး စိတကြ ထနလြာတယ်။ အတွင်းခံကြားက ငပဲက တောင့်တင်း မာတောငလြာတယ်။ နို့စို့ရင်း စကပကြိုပါ ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ မာလာ ငှင်းဆနမြှု မရှိတော့ပေ။ ခါတိုင်း ကိုယတ်ုံးလုံး ခွှတခြိုင်းရင် ခါးခါးသည်းသည်း ငှင်းတတတ်ဲ့ မာလာ၊ အခုတော့ အဝတဆြိုတဲ့အရာ မရှိတော့ပေ။ ပေါငန်ှဈလုံး လိမကြစွထြားပမယ်ေ့ ပြောငရြှင်းပြီး မို့ဖောင်းနတေဲ့ မာလာ့ ဆီးခုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ကိုကြောလြေးတဈယောကြ စိတအြရမ်းထကာ မာလာ့ ဆီးခုံကို နမ်းလိုကတ်ယ်။

“ပြတ် “

“အာ့ ကိုနောျ”

ငှင်းသယောင် ပြုသောည်ားလည်း ပေါငန်ှဈလုံးက ဟပြဲလာတယ်။ အရငကြ အမှေးတွနေဲ့ ရှုပပြှနတေဲ့ အဖုတကြ အခုတော့ အရမ်းလှနသလေိုပါပဲ။ သန့်သန့်လေး နတတေတ်ဲ့ မိန်းမအဖုတကြ အနံအသကြ ကင်းရှင်းနတေော့ ကိုကြောလြေး မနနေိုငစြှာ အဖုတထြဲ နှာခေါင်းမှုတမြတတ် နမ်းလိုကပြှီး အကြဲကြောင်းကြား လွှာဖြားသှင်းရင်း ယကခြလွိုကတ်ယ်။

“ပလပ် ပလပ်”

“အိုး…. အားး ရှီးးး ရှီးး အို ကို အားး”

မခံစားဖူးသော အရသာက ခွဖြေားအထိစိမ့်ပြီး အကြောတွတေောင် ခါသှားတယ်။ အရသာက ထူးတယလြေ။ လွှာရဲ့ အထိအတွေ့က မယုံနိုငစြရာပါ။ မနှင်ေး ဒါကြောင့် ကြိုကတ်ာကိုးလို့ တွေးမိလိုကပြှီး ညည်းနရတေဲ့ကြားက ပြုံးမိလိုကတ်ယ်။ ဒီဟာကြီးကို မရှံ့မရှာ ယကန်တော ငါ့ယောကကြွားက ငါ့ကို တကယခြစွလြို့ပါလားဟု တွေးပြီး ကြညန်ူးမှုက ရငထြဲ ရောကလြာတယ်။

ကိုကြောလြေးက ဒီပုံအတိုင်းဆိုရင် မာလာ့ကို လိုချင်တ်ဲ့ ပုံစံအတိုင်း ပုံသှင်းလို့ရပြီဖြစ်၍ ဝမ်းသာသလို မိမိလုပခြငွသ်ည့် ပုံစံကိုပါ တွေးပြီး ဝမ်းသာအားရ အစေ့ကို တပြှတပြှှတ် စုပလြိုကသ်ည်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အာ့ အိုး ရှီးး ရှီးးး ရှီး”

ကိုကြောလြေး စုပယ်ကပြေးမှုကြောင့် မာလာမှာ ကော့လနသ်ှားရပြီး အောည်ည်းလိုကမြိသည်။

“အားး ရှီးးး ရှီးးး အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ ရှီးး”

အရသာတွေ့လှန်းသဖြင့် အရငကြ ခွင့်မပြုခဲ့မိသညကြို နောငတ်ရမိသည်။ ထူးဆန်းသော အရသာရှိလှသော ခံစားခကြမြွားဖြစ်ပြီး ပြီးချင်လြုလု ဖြစ်သှားရကာ ကာမစိတ် အထွဋအြထိပ် ရောကလြာလသည်ေ။ ကိုကြောလြေးလည်း မာလာ ကြိုကသ်ှားပြီမှန်းသိ၍ ပို၍ပင် လွှာအစွမ်းပြလရော မာလာမှာ ပြီးသှားရလသည်ေ။

“ပြှတ် ပလပ် ပလပ် ပလပ်”

“အားး ရှီးး ရှီး အားးး ပြီးပြီ ကိုကြောျ အားး”

အရညတ်ှေ တစိမ့်စိမ့် ထွကလြာပြီး မာလာမှာ စိတကြွနပေမြှု ရရှိသှားရကာ

“ကိုကြောကြိုလည်း လုပပြေးမယလြေ”

“တကယန်ောြ မိန်းမ”

“အင်းလေ လုပပြေးမှာ”

ကိုကြောလြေးရငထြဲ ဝမ်းသာလုံးပင် ဆို့သှားရပြီး တံတွေးကိုပင် မှိုခမွိလိုကသ်ည်။ ကိုကြောလြေး အိပပြေးလိုကရြာ မာလာ လူးလဲထလာပြီး ကိုကြောလြေး လီးကိုကိုငပြှီး နမ်းကြည့်သေးသည်။ အရညတ်ှေ စိုစိမ့်နပမေယ်ေ့ မညသ်ည့်အနံ့မှ မရသောအခါမှ မာလာစပြီး လွှာဖြားနဲ့ တို့ကြည့်လိုကသ်ည်။

လီးကိုလွှာနှင့် ထိတွေ့ရခွင်းမှာ ကနွသ်ောနရောအား လွှာဖြင့် ထိတွေ့ခွင်းနှင့် မတူပေ။ လွှာဖြားမှာ ခံစားမှုက တမွိုးဖြစ်ပြီး တဖြေးဖြေး ရဲတင်းလာကာ မာလာမှာ ကြမ်းသီးခေါင်းမှုပရြုံ စုပန်ရောမှ အားမရတော့ပဲ အဆုံးထိပင် ဝငန်ိုငအြောင် ကြိုးစားလိုကပြှီး မနှင်ေးလုပသ်လို လကဖြှင့် ကြင်းထုပေးလိုကြ လီးကိုစုပလြိုကြ လုပပြေးလိုကသ်ည်။ ဂွေးဥလေးကိုပင် ငုံကာ မထိတထိ ကိုကပြေးသေးသည်။

မာလာမှာ လုပရြင်းနှင့်ပင် ကြှမ်းကငွလြာရာ မနှင်ေးရဲ့ ကြှမ်းကငွမြှု့ကိုပင် မှီလုနီးနီးဖြစ်လာ၍ မိမိဘာသာ အံ့ဩမိလိုကပြှီး ယောကြွားဖြစ်သူကိုပင်

“ကို ကောင်းလား”

“ကို အရမ်းကောင်းနပြေီ မာလာရာ”

ယောကြွားမှ ကောင်းသညပြှော၍ မာလာ အားတကလြာကာ တပြှတပြှှတ် မှညအြောင် စုပပြေးသဖြင့် ယခုအခွိန် ညည်းတွားရသူမှာ ကိုကြောလြေး ဖြစ်တော့သည်။ ကြာလွှင် သုတထြှကသ်ှားမညစြိုး၍သာ ကိုကြောလြေးက တားလိုကရြသည်။

“မာလာ တောတ်ော့နောြ ကို ပြီးသှားလိမ့်မယ်”

“ပြီးသှားရငလြဲရတယ်”

“ကို မပြီးချင်သ်ေးဘူး မာလာ လိုးချင်သ်ေးတာ”

“ကို့.. အကြိုကလြိုကပြေးမယ် သိလား”

“တကယန်ောြ မာလာ”

“တကယပြေါ့ ကိုရယ်”

“ဒါဆို ကုန်းပေး”

“ခကြခြငွြးကြီးတော့ မကုန်းချင်သ်ေးဘူးကြာ”

“အိုကလေေ အခုပကလြကလြုပမြယ်”

“အင်း လုပလြေ”

ကိုကြောလြေးက မာလာကို ကုတငမြှာ ကန့်လန့်ခံ အိပလြိုကစြလေိုကပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို ပုခုံးပေါတ်ငပြှီး အဖုတကြှဲကြောင်းထဲ လီးကို ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။ မာလာ စောကဖြုတမြှာ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနသည်ေ့အတွကြ လီးက အလှနတ်ောငပြှီး ကြီးနသေောလြည်း ချောမောစွာ ပြှတကြနဲ ဝငသ်ှားသည်။

“ပြတ်”

“အာ့ ကို”

ကိုကြောလြေး တဈခကြခြငွြး အသားကလွေး လိုးလိုကသ်ည်။

“ဗွဈ ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဘှတ်”

“အား ရှီးး ရှီးး ရှီးးး အားးး”

အရငလြို အရညမြထွကပြဲ လိုးသလို မဟုတသ်ောကြောင့် နာကငွခြှင်း မဖြစ်ပဲ အရသာရှိလှပရော မာလာမှာ ခွုပတ်ည်းမထားတော့ပဲ အသံထွကြ ညည်းညူလိုကတ်ော့သည်။

“မာလာ ကောင်းရဲ့လား”

“အရမ်းကောင်းတယ် ကို စကားမပြောပဲလုပ် မာလာ အရမ်းကောင်းနပြေီ”

မာလာ့ အပြောကြောင့် ကိုကြောလြေး ဖြေးဖြေးလုပလြိုကြ အရှိနမြှနလြိုကလြုပရြာ မာလာ၏ စိတထြနမှေုကြောင့် အဖုတထြဲမှ ညှဈနသဖြေင့် ကိုကြောလြေးမှာ မပြီးသှားအောငပြင် စိတကြို မနည်းထိန်းထားရလသည်ေ။ ဆယမြိနဈခန့် လုပပြှီးသောအခါ ပြီးလုလုဖြစ်လာရာ ကိုကြောလြေး ပုံစံပြောင်းဖို့ လိုနပြေီမှန်းသိ၍ မာလာအား

“မာလာ ကုန်းပေးတော့နောျ”

“ဟုတ် ကို”

မာလာလဲ လူးလိမ့်ထပြီး ကုန်းပေးရတော့သည်။ ကိုကြောလြေးမှာလည်း အောငသ်အေောင် သားစားရသည့်ပမာ လိုချင်သ်ော ပုံစံရပြီဖြစ်၍ ခကြခြငွြးပင် ထလိုးတော့သည်။

“ဗသ်ျ ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ်”

အစ ပထမ၌ အောင့်နမည်ေ ထငသ်ောလြည်း မိမိထံမှ ထွကသ်ော အရည်၊ ကိုကြောလြေးထံမှ ထွကသ်ော ချောဆီများကြောင့် ထငသ်လောကြ မနာပေ။ နည်းနည်းသာ နာသညဖြစ်သဖြင့် အနအထေားကို ကိုယ့်ဘာသာ လုပယ်ူရာ နာကငွခြှင်း မဖြစ်တော့ပဲ ကုန်း၍ လိုးခွင်းဖြစ်၍ ထိရောကကြာ ပို၍ ကောင်းလာသည်။

“ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းး ဖန်းးး ဖန်းးး”

“အာ့ အိုးးး လုပတ်ော့ ကို မာလာခံနိုငပြှီ”

ကိုကြောလြေးလည်း အားတကကြာ မာလာ ခံနိုငပြှီဖြစ်၍ မာ့လာခါးကို ကိုငဆြှဲပြီး လိုးတော့သည်။ လီးက တဇွိတဗွိဗွိ မှညဝြငန်သလေို ကိုကြောလြေး၏ လဥကလည်း မာလာ့ စောကဖြုတကြို လာရိုကခြတသ်ဖြင့် တဖန်းဖန်း မှညန်တေော့သည်။ အဝငန်ကပြှီး ထိရောကသ်ည်။ မာလာမှာ အသံတဖြေးဖြေး ကယွထြှကလြာပြီး

“အိုးး အားးး အင်းးး ကို မာလာပြီးတော့မယ်”

မာလာ ပြီးတော့မည် ဆိုသောကြောင့် ကိုကြောလြေးလည်း ထိန်းမထားတော့ပဲ စိတကြှိုကဆြောင့်ကာ မာလာ အဖုတထြဲ သုတတ်ှေ လှှတထြည့်လိုကသ်ည်။ ပူနှေးသော လရညမြွား ဝငလြာပြီး မာလာမှာ ကိုကြောလြေးနှင့်အတူ ပြီးသှားရတော့သည်။

“အရမ်းကောင်းတယ် မာလာရယ်”

“ကို ကောင်းသလို မာလာလည်း အရမ်းကောင်းတယ် စိတလြဲလာတယ်”

“အဲဒါဆို နောကတ်ကြိမ် ထပလြုပမြယ် အခုတော့ ခဏတဖြုတ် နားမယ်”

“ကို လုပခြငွရြငလြုပပြေါ့ မာလာက အသင့်ပဲ”

“အိုကေ မာလာ ကို့အနားအိပတ်ော့ ကိုဖကထြားမယ်”

မာလာလည်း ကိုကြောလြေး ရငခြှငထြဲဝငပြှီး နားလိုကသ်ည်။

“မာလာ ကိုတဈခု မေးချင်လြို့”

“မေးလေ ကို”

“ဒီအတတတ်ှကေို မာလာ့သူငယခြငွြး မနှင်ေးက သငပြေးလိုကတ်ာလား”

“အင်း ဟုတတ်ယ် ကို”

“ဒီအတိုင်း သငရြငတ်ော့ မာလာ ဒီလောကြ ကြှမ်းကငွလြာစရာ မရှိဘူးထငတ်ယ်”

“မာလာ သူတို့လုပတ်ာ ကြည့်ခဲ့ရတယ်။ အခု အဲဒီလိုလုပတ်ာ”

“ဟားး ဟားးး မနှင်ေးက တောလြိုကတ်ာ၊ ခေါင်းမာတဲ့ မာလာကို ဒီလိုလုပပြေးတာ”

“သူက သူငယခြငွြးကောင်းပါ ကိုရဲ့။ မာလာတို့ လငမြယား မကြဲအောင် ဘဝနနည်ေးပါ သငပြေးလိုကတ်ယ်”

“တကယန်ောြ”

“တကယပြေါ့ ကိုရဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ကို”

“နောကလြကရွင် ကိုတို့ နှစ်ပတလြညန်ေ့လေ၊ ကိုတို့ ငပလီကို သှားကြမယ်။ မောငန်ဲ့ မာလာ ပြနလြညပြေါင်းစည်းချင်ြး အထိမ်းအမှတပြေါ့”

“သှာလေ ကို”

“ဟုတပြှီ အဲဒီအခွိန် ခရီးထွကဖြို့ ကိုနလတေို့ လငမြယားပါ ခေါမြယ်။ အားလုံး ကုနကြစွာရိတကြို ကိုခံမယ်”

“ဘာလို့လဲ ကို”

“မနှင်ေးတို့ လငမြယားကို ကြေးဇူးတငလြှန်းလို့ပါ”

“မာလာ ပြောလိုကမြယ် ကို”

ဒုတိယအကြိမ် ပြနပြှီး လီးက တောငလြာသည်။

“မာလာ နောကတ်ဈကြိမ် ထပလြုပမြယ်”

“မာလာ စုပပြေးရမလား”

“အင်း စုပပြေး မာလာ”

မာလာက အလိုကသ်ိစွာထပြီး စုပပြေးသဖြင့် ကိုကြောလြေးရဲ့ လီးက ပြနပြှီး တောငလြာခဲ့သည်။

“မာလာ ထပလြိုးချင်တ်ယ် မာလာ”

“လိုးလို့ရတယလြေ မာလာက ကို့ရဲ့ ကာမပိုင် မယားပဲဥဈစာ”

ကိုကြောလြေး မာလာကိုလိုးဖို့ ဒုတိအကြိမ် နရောယူပြီး စိတထြဲကနေ မနှင်ေးတို့ လငမြယားအား ကြေးဇူးအကြီးကြီး တငန်တေော့သည်။ နောကတ်ော့လည်း တဈယောကန်ှင့် တဈယောကြ နားလညမြှုတွေ တိုးပြားလာကာ အကြငန်ာတွပေိုပြီး ပြသနာမတကပြဲ ငှိမ်းခမွြးရေး ရတော့သည်။ အိမထြောငရြေးသညလြည်း ပြောရြှှင် ခမွြးမှေ့တော့သည်။

ပြီးပါပြီ။ ။

ရေးသားသူ – Steven Law