အောစာအုပ်

ကြှန်တော့ျရဲ့ နောကျဆုံးအခစြျ (အပိုင်း ၃)

ကြှနတ်ော့ရြဲ့ နောကဆြုံးအခစွြ (အပိုင်း ၃)
ရေးသားသူ – ၂၄ မကြန်ှာ

🧡အခန်း (၇) ငယခြစွြဦး🧡

ဆေးရုံကြီးသို့ရောကသ်ောအခါ ဟိန်းထကဆြီ ဖုန်းဆကြ၍ ဘယအြဆောငကြို လာရမလဲဟု မေးလိုကလြသည်ေ၊ သူပြောသော အဆောငသ်ို့ မေးမှန်းပြီး သှားလရော နောကဆြုံး အရိုးအကြောဌာနသို့ ရောကရြှိခဲ့လသည်ေ။

“ရဲမာန်…ငါဒီမှာ”

ဟိန်းထကကြ လူနာကုတငပြေါကြနေ ကြှနတ်ော့ကြို လကယ်မ်းပြလသည်ေ၊ သူ့နားရောကသ်ှား တော့ ကြှနတ်ောကြ…

“သားကြီး ခွထေောကကြ ဘာဖြစ်သှားတာလဲ”

“ခွသလေုံးအရိုးလေး ကြိုးသှားတာပါကြာ ၊ ငါက ရပါတယလြို့ ပြောနတောကို ငါ့‌ဆောကြ ဖုန်းလုပြီး မင်းကိုခေါလြိုကတ်ာ”

“ ရပါတယကြှာ၊ ငါနေ့ဝကခြှင့ယ်ူခဲ့လိုကတ်ယ်… ကားသမားနဲ့ကော ဘယလြိုလဲ”

“အင်း… သူက ဆေးဖိုးဝါးခ အကုနစြိုကမြယလြို့တော့ ပြောတယ်၊ ငါ့အမှားလည်း ပါတယ်…. လမ်းကူးတာကို အလငွလြိုပြီး အမှနဖြှတလြိုကမြိတာ”

“အင်း… မင်း ရုံးတော့ နားရမှာပေါ့”

“ငါက နားချင်န်တောကြာလှပြီ… ခွင့တ်ှမကေနွတ်ော့လို့ ၊ အခုတော့ ဆေးလကမြှတန်ဲ့ဆိုတော့ အေးဆေးပကြလြို့ရသှားပြီ….. ဟဲဟဲ”

ဟိန်းထကကြ ကားတိုကခြံရတာ ဝမ်းမနည်းသည့အြပြင် ရုံးက ခွင့ရြကရြှညရြတယဆြိုတော့ စပဖြှီးဖြီးနှင့ြ ပြောရြှှငန်လသေည်ေ၊ အလာတုန်းက စိတပြူခဲ့ရသမွှ အကုနပြွောကပြှီး သကောင့သ်ားမကြန်ှာကြည့်ပြှီး ဆောင့ကြနခြငွစြိတပြါ ပေါကလြာလသည်ေ၊ ဟိန်းထကြ ခွသလေုံးတဈဖကကြို ကြောကပြတတ်ီးစီးထားရသည် ၊ လောလောဆယတ်ော့ ဂွိုင်းထောကန်ှင့ြ လမ်းလွှောကရြလိမ့ြဦးမည်….။

ဟိန်းထကကြို အဖောပြှုရင်းနှင့ြ စကားလွှောကပြှောကြပြီး ညနလေေးနာရီအခွိနသ်ို့ ရောကရြှိသောအခါ ဟိန်းထကရြုံးမှ အသိမိတဆြှမွေားက လူနာလာကြည့်ကြှလသည်ေ၊ တခွို့က လကဗြလာ.. တဈခွို့ကတော့ လူနာမုန့ခြှင်းလေးလိုလို ၊ ပန်းသီးခွင်းလေးလိုလို ယူလာကြလသည်ေ၊ ဟိန်းထကရြည်းစားက ရုံးဆင်းတော့ အလငွအြမှန် ရောကခြလွာပြီး ကြှနတ်ော့အြား ကြေးဇူးတငကြှောင်း တဖြဖြပြောလသည်ေ…၊ ကြှနတ်ောတ်ို့က သူငယခြငွြးအရင်းတွပေဲဟာ အဈမမကြည့်တ်ောင် ကြှနတ်ောကြှည့ပြေးရမှာလို့ ပြောလည်း သူမက ကြေးဇူးတငကြှောင်း ပြောသညကြို မရပတ်န့ြ၊ ဟိန်းထကကြ သူ့ရည်းစားလကကြိုဆှဲကာ……

“ရဲမာန်.. သူက ငါပြောပြောနတေဲ့ ငါ့အဈမကြီးလေ”

“မောငကြလည်း…. တဈနှစ်ပဲကြာတာကို ၊ ဘာမမကြီးလဲ”

“အဲ့တာဆို မမလေးပဲထားပါတော့၊ မနဲ့ ရဲမာနန်ဲ့ အပြငမြှာ မတွေ့ဖူးသေးဘူးမလား”

“ဟုတတ်ယ်”

“အဈမနာမညကြ နှယန်ီပါ မောငလြေး၊ သူပြောဖူးလားတော့ မသိဘူး…. ရုံးမှာ သူ့ရဲ့ စီနီယာပေါ့”

ဟု ဟိန်းထကရြည်းစားဖြစ်သူ မနှယန်ီက သူ့ကိုယသ်ူ မိတဆြကလြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ…

“မနှယန်ီလို့ပဲ ခေါမြယန်ောြ…”

“ ရပါတယ် မောငလြေး.. ဘယလြိုခေါခြေါပြါ”

ဟု သူမက ပြနပြှောလသည်ေ….၊ ထိုအခွိနတ်ှင် ဟိန်းထကဆြီသို့ လူနာမေးရန် အတွဲတဈတွဲ ရောကလြာလသည်ေ၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကြှနတ်ော့သ်ူငယခြငွြးမလေး စုမှတန်ိုးနှင့ြ သူမ၏ခစွသ်ူတို့ ဖြစ်လသည်ေ၊ စုမှတန်ိုးက သူ့ခစွသ်ူကောငလြေး လကမြောင်းကို အားနှဲ့သူပုံစံဖမ်းကာ ဆှဲခိုထားလသည်ေ၊ စုမှတန်ိုးရဲ့ အားနှဲ့သူပုံစံကိုကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ောြ ရယခြငွမြိသှားသည်…၊ သူမကို မကြမြှောငကြှုတပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူမက သူ့ကောငလြေးမသိအောင် လွှာတဈလဈ ထုတပြှောငပြှလသည်ေ။ (တတလြည်းတတန်ိုငတ်ဲ့ ကောငမြလေး)

စုမှတန်ိုးက ဟိန်းထကအြား…..

“ငါ့မှာတော့ ဟိန်းထကြ ကားတိုကမြိတယဆြိုလို့ ဆိုးဆိုးရှားရှားများလားလို့ စိတပြူလိုကရြတာ၊ ကိုယတ်ောကြ ကုတငပြေါမြှာ မုန့တ်ှစေားပြီး မိန့မြိန့ကြှီးပါလား”

ဟု စနောကလြိုကသ်ည်….။

“ဟဲဟဲ…. အဆိုးထဲက အကောင်းပေါ့ စုမှတရြယ်…. လာ မုန့စြားပါဦး”

“တောပြါပြီအေ….”

ထို့နောကြ စုမှတန်ိုး၏ ကောငလြေးက ဟိန်းထကန်ှင့ြ လုပဖြောကြိုငဖြကြ ဖြစ်သောကြောင့ြ လုပင်န်းခွငကြိဈစများ ပြောနကြသေည်၊ စုမှတန်ိုးက ကြှနတ်ော့န်ားရောကလြာပြီး…..

“ဘယလြိုလဲ ၊ ငါ့ဘီယှန်းစေးလေးက ခန့တ်ယမြလား”

ဟုပြောပြီး ကြှားဝါလသည်ေ…။

“အင်း…ဟုတတ်ယ် ၊ နငန်ဲ့တောင် မတနသ်လိုပဲ…. အသကကြ နင့ထြကင်ယတ်ယမြလား”

“ကောငစြုတ်… ငါနဲ့ဘာလို့မတနရြမှာလဲ ၊ ငါ့ရဲ့မောငလြေးလေ.. ဟိဟိ”

“ဒုကျခရောကတ်ော့မှာပဲ…. ကလေးမုန့ကြွှေးကြိုကတ်ယဆြိုတာ ဒါမွိုးနမှော”

“ဒီကပဲ ပေါကစြီကြီးတွေ ကြှေးထားရတာ…. ခစ်ခစ်”

“ဒါပဲအေ…ငါဗိုကဆြာနလေို့ သှားတော့မယ်…. ဟိုကောင့ကြိုလည်း ကြည့်ပြေးလိုကြဦး”

“အေးပါ..အေးပါ”

ကြှနတ်ောန်ဲ့ စကားဖြတပြှီးတော့ စုမှတန်ိုးက သူ့ရည်းစားဖကသ်ို့လှည့ကြာ….

“မောင်….. ခစွဗြိုကဆြာပြီ ၊ သှားရအောငလြေ မပြီးသေးဘူးလား”

“ဪ….လာပြီ ၊ ဟိန်းထကြ ငါသှားတော့မယန်ောြ”

စုမှတန်ိုးက သူ့ကောငလြေးရဲ့ လကကြိုတွဲပြီး ကြှနတ်ော့ကြိုနှုတဆြကကြာ ပြနထြှကသ်ှားလတေော့သည်…။

မနှယန်ီက သူ့ရည်းစား ဟိန်းထကရြဲ့ လကဖြဝါးကို ဆုပကြိုငကြာ အကြောင်းအရာ တဈခုခုကို တီးတိုးပြောနလသေည်ေ၊ သူတို့သမီးရည်းစားကိဈစဖြစ်၍ ဘာပြောနကြလေဲ မသိချင်ြ..၊ ထို့ကြောင့ြ လူနာဆီက ပန်းသီးတဈလုံးကို ကိုကစြားရင်း ဖုန်းကိုသာ ပြတန်လေိုကသ်ည်။

“ဖတွြ….ဖတွြ….ဖတွြ..ဖတွြ..ဖတွြ” ( ပြေးလာသော ခွလှမြေးသံ)

ကြှနတ်ောတ်ို့ဘကသ်ို့ ဦးတညပြှီး ပြေးလာသော ခွသေံကြားသဖြင့ြ လှည့ကြှည့လြိုကရြာ ကောငမြလေးတဈယောကြ အလောတကြီး ပြေးလာသညကြို မှငလြိုကရြသည်၊ အဝေးကနေ ပြေးလာသည့ြ သူမ၏ပုံရိပမြှာ တဖြည်းဖြည်းနီးလာလေ… ပုံရိပပြေါလြာလေ ဖြစ်လသည်ေ။

ဟိန်းထကဆြီသို့ စိုးရိမတ်ကြီး ပြေးလာသော ကောငမြလေးမှာ တခွားသူမဟုတ်၊ သူ့ရဲ့ ငယခြစွြဦးဖြစ်သော “ယုပြင့ထြကခြိုင်” ပင် ဖြစ်လသည်ေ….၊ ဟိန်းထကြ ကုတငန်ားကိုရောကတ်ော့ ယုပြင့ထြကခြိုငကြ ခွလှမြေးကို အရှိနလြွှော့လိုကပြှီး ရပတ်န့လြိုကလြသည်ေ၊ သူမ၏ မကြလြုံးထဲတွင် မကြရြညစြတခွို့ ဝဲတကန်ပြေီး ဟိန်းထကကြို သုံးစကျကန့လြောကြ ငေးကြည့်န်လသေည်ေ…၊ ဟိန်းထကကြလည်း ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်ရာကနေ ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာတညသ်ှားလသည်ေ။

ပြတင်းပေါကကြ ဝှေ့ပြီးဝငလြာသည့ြ လနေုအေးလေးက ကုတငဘြေးက ခန်းစီးစကို လှိုင်းတွန့လြေး ဖြစ်သှားအောင် တိုကခြတလြိုကသ်ည်၊ မကြန်ှာကြပပြေါကြ ပနကြာအဟောင်းကြီးက တချောကခြွောကြ လညပြတန်မှေဲ…၊ ဟိန်းထကြ၏ ကုတငဘြေးနားပတလြညတ်ှင် အခွိနမြွား ရပတ်န့သ်ှားသညဟြုပင် ထငမြှတရြလသည်ေ….။

ယုပြင့ထြကခြိုငကြ ကြှနတ်ော့ဘြေးနားကနေ ဖြတပြှေးသှားပြီး ဟိန်းထကကြို ပြေ့ဖကကြာ ငိုကြှေးလသည်ေ ၊ သူမစိတထြဲ မနှယန်ီကို ရှိသညဟြုပင် မထငခြွေ…၊ သူမ၏ ငယခြစွြဦးဖြစ်သော ဟိန်းထကရြငခြှငထြဲတွင် စိတခြံစားမှုများကို မကြရြညမြွားနှင့ြ ဖြင့ဟြလသည်ေ၊ ဟိန်းထကြ၏ မကြန်ှာကလည်း ရုပတ်ညကြှီးဖြစ်သှားကာ ကြောကရြုပတ်ဈရုပလြို တောင့တ်င်းနလသေည်ေ။

ဟိန်းထကြ၏ လကရြှိရည်းစား မနှယန်ီက ကြှနတ်ော့ကြို နားမလညသ်ော မကြလြုံးမွိုးနှင့ြ ကြည့်လြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောလြည်း သူတို့၏ သုံးပြင့ဆြိုင် အခစွဇြာတလြမ်းထဲတွင် နရခေကလြာသောကြောင့ြ ဓာတမြှနရြိုကထြားတဲ့ဟာ သှားယူလိုကြဦးမယလြို့ပြောပြီး အသာလဈထွကခြဲ့လသည်ေ။

ဓာတမြှနသ်ှားယူပြီးသည့န်ောကတ်ှင် ဟိန်းထကကြုတငဖြကသ်ို့ ပြနလြာတော့ မနှယန်ီက မကြန်ှာကြီးနီပြီး ထွကသ်ှားသညကြို တွေ့လိုကရြသည်၊ ကြှနတ်ောကြ ခပလြှမ်းလှမ်းကနေ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ယုပြင့ကြ ဟိန်းထကရြငခြှငထြဲတွင် ရှိနသေေးသည်၊ ကိုယ့လြူကတော့ ယုပြင့ရြဲ့ မကြန်ှာပေါြ ဝဲကနွသေော ဆံပငမြွားကို နားရှကအြနောကသ်ို့ သပပြေးနလသေည်ေ။

သူတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်ပြှီး ဝမ်းသာမိသလို မနှယန်ီအတွကလြည်း အားနာပြီး စိတမြကောင်း ဖြစ်မိလသည်ေ၊ ရုတတ်ရကြ ကြှနတ်ော့ရြငထြဲတွင် ဟိန်းထကကြို မနာလိုသည့ြ ခံစားခကြကြ ဖြတပြှေးသှားလသည်ေ၊ သူတို့ခစွသ်ူနှစ်ဦး လှတလြှတလြပလြပ် စကားပြောပါစဟေု တွေးပြီး ဆေးရုံပန်းခွံထဲက ထိုငခြုံပေါြ သှားထိုငန်လေိုကလြသည်ေ။

လူ့စိတဆြိုတာကလည်း ပြောရခကသ်ား၊ အရငကြ ဟိန်းထကလြည်း ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဘဝတူဆိုပြီး ငယခြစွြဦးနဲ့ဝေးတာ ငါတဈယောကတ်ည်း မဟုတပြါလားဟု အားတင်းကာ ဖြသေိမ့ခြဲ့လသည်ေ၊ စိတရြဲ့အမှောငဖြကအြခွမ်းက ဟိန်းထကန်ှင့ြ ယုပြင့တ်ို့ ပြနလြညဆြုံစည်းကြသညကြို မလိုလားခွေ….၊ အဲ့လိုစိတထြားက မကောင်းမှန်းသိသောလြည်း တွေးနမေိသည်၊ တဈဖကကြလည်း သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ပြနအြဆငပြှသှေားတာကို ကြညန်ူးမိလသည်ေ ၊ အဆိုးနဲ့အကောင်းဆိုတာ ဒီလိုပဲ လှနဆြှဲနတတေသ်ည် မဟုတလြား..။

လောကကြီးက မမွှတ….၊ ဖြစ်နိုငရြင် ဟိန်းထကန်ရောမှာ ကြှနတ်ောဖြစ်ပြီး ယုပြင့ထြကခြိုင် နရောမှာ မဝသုနဖြူး ဖြစ်ခဲ့လငွြ ဘယလြောကကြောင်းလိမ့မြလဲဟု မဖြစ်နိုငမြှန်းသိလကြန်ှင့ြ ကလေးတဈယောကလြို စိတကြူးယဉဆြနစြှာ မွှောလြင့မြိသည်၊ တကယ့ြ လကတ်ှေ့ဘဝရှိ ကြှနတ်ော့န်ှလုံးသားထောင့တ်ဈနရောတွင် အမှနတ်ရားတခွို့က နာကဉွမြှုတွကေို လှောငပြှောငန်သယေောင်…..။

ပန်းခွံထဲရှိ ထိုငခြုံတန်းလေးပေါတ်ှင် ငေးငိုငန်မေိတာ နလေုံးကြီးဝငသ်ှားပြီး မှောငရြိပထြှကလြာမှပင် အသိပြနဝြငလြာသည်၊ ဟိန်းထကဆြီပြနသ်ှားတော့ ဆရာသမားက မကြန်ှာသိပမြကောင်း၊ ကြှနတ်ောလြည်း အလိုကတ်သိနှင့ြ စကားမပြောပဲ ငှိမန်လေိုကသ်ည်။

နောကတ်ဈရကရြောကတ်ော့ ဆရာဝနကြ ဆေးရုံဆင်း၍ ရပြီဟု ပြောသောကြောင့ြ ပစ်စည်းများသိမ်းဆည်းကာ နအေိမသ်ို့ ပြနခြဲ့ကြသည်၊ ကြှနတ်ောတ်ို့ တိုကခြန်းက လေးလှှာမှာဖြစ်၍ ဟိန်းထကအြား မနည်းတွဲခေါကြာ အပေါသ်ို့ ခေါလြိုကရြသည်၊ ထို့နောကြ သူလိုအပမြည့ြ ပစ်စည်းများ ဆင်းဝယပြေးခဲ့ကာ အိမတ်ှင် သူ့ကိုထားခဲ့ပြီး ကြှနတ်ောကြတော့ ရုံးသှားဖို့ ပြငရြလသည်ေ။

ရုံးသို့ရောကသ်ောအခါ မခိုငဇြာမှင့ကြ လစာတွကခြကြခြှင်းကို ဒီနေ့အပြီးလုပရြန် ညှနကြှားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောအြပါအဝင် HR တဈဌာနလုံး အလုပရြှုပသ်ောနေ့ ဖြစ်လသည်ေ၊ လူရှုပကြောင် မှတမြင်းသန့ပြင် ခွင့ဖြိုငတ်ှနေဲ့ Overtime ဆင်းသည့ြ စာရှကတ်ှကြေားထဲ အလုပရြှုပန်လသေည်ေ……၊ နေ့လညစြာအခွိန် ဟိန်းထကဆြီ ဖုန်းဆကကြှည့တ်ော့ သူက “ ရတယ်… အေးဆေး သားကြီး ၊ ဂွိုင်းထောကရြှိနတောပဲ ခေါကဆြှဲပြုတစြားလိုကမြယဟြု ပြောလသည်ေ၊ ညနရေောကတ်ော့လည်း အလုပမြပြီးသေးသဖြင့ြ အခွိနပျိုဆင်းကာ အလုပလြုပရြလသည်ေ….၊ အားလုံး လကစြသတပြှီးတော့ ညနခွေောကန်ာရီတွင် ရုံးဆင်းခဲ့လသည်ေ။

အိမအြပြနလြမ်းတွင် ဟိန်းထကအြတွကြ အမဲရိုးစွပပြှုတ် ဝငဝြယပြှီး ပြနလြာခဲ့လသည်ေ၊ အိမရြောကတ်ော့ ဟိန်းထကကြ ဆေးရှိနကြှောင့ြ အိပပြွောန်ရောမှ နိုးသှားလသည်ေ၊ သူက…

“ရဲမာနလြား….. ပြနလြာပြီလား”

“အေး…. မင်း ညနစော စားပြီးပြီလား”

“နေ့လညကြတည်းက အိပန်တော အခုမှအိပရြာနိုးတာ”

“‌ဪ အေး… ငါ အမဲသားစွပပြှုတ် ဝယလြာတယ် ၊ ထမင်းခကြပြှီး စားကြတာပေါ့”

“အေး… ဖြေးဖြေး ငါဗိုကသ်ိပမြဆာသေးပါဘူး”

“ခဏတော့ စောင့ရြမှာပဲ…. ငါ ထမင်းအိုးတညပြှီး ရအရေငခြွိုးလိုကြဦးမယ်”

“ရဲမာန် မင်းဇာတကြားသဈရှိလား၊ ငါတဈနကေုန် ဇာတကြားကြည့်န်တော…. ကြည့်စြရာ ကုနသ်ှားပြီကြ”

“ငါ့ဖုန်းထဲမှာရှိတယ် မင်းဘာသာမင်း ယူကူးလိုကတ်ော့”

“အေး”

ကြှနတ်ောြ အရငဆြုံး ရုံးအဝတအြစားများခွှတကြာ ထမင်းအိုးတညပြှီး ရချိုးလသည်ေ၊ တဈနကေုန် ပငပြန်းပြီး စိတည်ဈညူးသမွှကို ရစကေမြွားနှင့ြ မွောခလွိုကသ်ဖြင့ြ ပြနလြည်၍ လန်းဆန်းသှားသလို ခံစားရသည်၊ ရချိုးပြီးနောကြ အိမန်ရင်ေး ဘောလုံးအင်ျကြီဘောင်းဘီ ဝမ်းဆကကြို ဝတဆြငလြိုကလြသည်ေ….။

“ဒေါကြ…ဒေါကြ…ဒေါကြ.. ရဲမာန်… ဟိန်းထကြ… ဘယသ်ူရှိလဲ”

အပြငကြ အခန်းတံခါးခေါကသ်ံကြောင့ြ မကြန်ှာပေါလြိမ်းနသေော စနိုးကို အမှနပြှတလြိုကပြှီး အပြငကြ တံခါးမကြီးကို ဖြင့ပြေးလိုကလြသည်ေ….။

“ရဲမာန်….. နငကြလည်း တံခါးဖြင့တ်ာကြာတာဆို ၊ ငါက ဟိန်းထကြ တဈယောကတ်ည်းများလားလို့”

ကြှနတ်ောကြ တံခါးကို ဖြင့လြိုကခြါစရှိသေး…. စုမှတန်ိုးက အပေါကဝြတွင် ရပပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို အပြဈပြောလသည်ေ၊ စုမှတန်ိုးနှင့အြတူ ယုပြင့ထြကခြိုငလြည်း ပါလာလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ…

“ယုပြင့ရြောပါလား ”

ဟု နှုတဆြကလြိုကပြမယေ့ြ သူမက ကြှနတ်ော့ကြို ခေါင်းတဈခကြြ ငှိမ့ပြှကာ အခန်းထဲ အတင်းတိုးဝငသ်ှားလသည်ေ၊ စုမှတန်ိုးက…

“သူ့အပူနဲ့ သူမို့လို့ပါ”

ဟု ပုခုံးတွန့ပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို ပြနပြှောလသည်ေ…..၊ ကြှနတ်ောကြ

“ဟိန်းထကြ Accident ဖြစ်တာကို နငကြ သူ့ကို ဖုန်းဆကလြိုကတ်ာလား”

ဟု စုမှတန်ိုးကို မေးလိုကလြသည်ေ၊ သူမက

“ဘယသ်ူရှိမှာလဲ ငါပဲပေါ့ဟ… မနေ့က သူတို့နှစ်ယောကြ ဘယလြိုဖြစ်သှားလဲ”

“ငါမသိလိုကဘြူး.. ရှောငပြေးနရင်ေး ပြနလြာတော့ ယုပြင့မြရှိတော့ဘူး”

“အင်း… ယုပြင့ြ အငှင်းခံလိုကရြတယန်ဲ့တူတယ်၊ မနေ့က အဆောငပြှနရြောကတ်ော့ တဈညလုံး ငိုနရှောတာ”

ဟိန်းထကကြ စုမှတန်ိုးနှင့အြတူ ယုပြင့ထြကခြိုင် ပါလာမှန်း သိသိချင်ြး အခန်းထဲသို့ဝငကြာ ဂလန့ခြပြှီး ပိတန်လသေည်ေ၊ ယုပြင့ကြ အခန်းတံခါးကို ခေါကသ်ောလြည်း မဖြင့ပြေး…

“ဟိန်းထကြ….. တံခါးဖြင့ပြေးပါဦး… ငါပါ… ယုပြင့ပြါ….”

“ဒေါကဒြေါကြ”

“ဟိန်းထကရြေ…. ဟိန်းထကြ….. ကို…. တံခါးလေးတော့ ဖြင့ပြေးပါဦး….. ကိုရေ… ကို…”

ယုပြင့ထြကခြိုငအြသံက ဟိန်းထကကြိုခေါန်ရင်ေး တဖြည်းဖြည်းဖြင့ြ ငိုသံပေါကလြာလသည်ေ ၊ ဒီမှငကြှင်းကို ကြှနတ်ောြ ဆကမြကြည့်န်ိုင် ထမင်းစားခန်းထဲကနေ သော့အပိုယူပြီး ယုပြင့ကြို အခန်းတံခါး ဖြင့ပြေးလိုကလြသည်ေ….။

ဟိန်းထကကြ စိတဆြိုးသောမကြန်ှာနှင့ြ ကြှနတ်ော့ကြို ကြည့်သ်ည်၊ ပြီးနောကြ ယုပြင့ကြိုလည်း

“ငါ မနေ့တုန်းက နင့ကြိုပြောပြီးပြီပဲ….. ငါ့မှာ အခု ခစွသ်ူရှိနပြေီလို့”

“ငါသိပါတယဟြာ”

“အဲ့တာဆို ဘာပြောဖို့ ဒီအထိလာခဲ့တာလဲ ၊ ခွထေောကကြွိုးတာ အဲ့လောကသ်နားဖို့ကောင်းလို့လား”

“ဒီအတိုင်း သူငယခြငွြးတဈယောကအြနနေဲ့ လာကြည့်တ်ာပါ ၊ နငမြကြိုကရြင် နင့အြဈမကြီးနဲ့ နငန်ဲ့ကြားထဲ ငါဝငမြပါတော့ပါဘူး….၊ ဒါပမယေ့ြ ဒီနေ့တော့ ငယသ်ူငယခြငွြးတဈယောကအြနနေဲ့ နင့ကြိုလာတွေ့တာပါ…”

ဟိန်းထကြ ဘာတဈခွန်းမှ ပြနမြပြောတော့…..၊ အံကိုကြိတပြှီး မကြန်ှာကို အဆုံးထိ တင်းထားလသည်ေ၊ ယုပြင့ကြတော့ ဟိန်းထကြ၏ တဘတတ်ဈထညကြိုယူပြီး ကြှနတ်ောန်ှင့ြ စုမှတန်ိုး ကြားထဲမှ ဖြတသ်ှားပြီး တဘတကြို ရဆှတေကြာ ပြနဝြငလြာလသည်ေ….။

ယုပြင့ကြ ဟိန်းထကြ၏ ကုတငဘြေးနားလေးတွင် ဝငထြိုငလြိုကကြာ ဟိန်းထကအြား ရစေိုဝတန်ှင့ြ ကိုယလြကသ်ပပြေးလသည်ေ၊ ဟိန်းထကြ၏ ရှပအြင်ျကြီကြယသ်ီးများကို ညငသ်ာစွာ ဖြုတကြာ ရငဘြတပြေါကြို အဝတဖြှင့ြ သန့စြငပြေးလိုကလြသည်ေ….။

ဟိန်းထကြ၏ မကြတ်ောငထြောင့စြှန်းလေးတွင် တွဲလှဲခိုနသေော မကြရြညစြတဈခွို့က ပါးပြငပြေါသ်ို့ လှိမ့ဆြင်းလာလသည်ေ ၊ ဟိန်းထကြ ငိုကြှေးသညကြို ကြှနတ်ောြ တဈခါမွှ မမှငဖြူးခဲ့ခွေ…၊ အခုတော့ ယုပြင့ထြကခြိုငကြို ရငခြှငထြဲ တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကပြှီး အသံမထွကပြဲ ငိုကြှေးလသည်ေ၊ ယောကြာြးလေးများသည် အကြောင်းမဲ့ ငိုကြှေးခွင်းမွိုး မရှိသောလြည်း ခစွရြသောသူရှေ့တွငတ်ော့ တဈခါတဈရံ ငိုကြှေးတတကြှသည် မဟုတလြား…၊ ဟိန်းထကကြ ယုပြင့ရြဲ့ ခေါင်းလေးကို ပြတသ်ပပြေးရင်း….

“ကို… တောင်းပနပြါတယကြှာ ၊ ကို တောင်းပနပြါတယ်… ယုပြင့ရြယ်”

ဟု ပြောလသည်ေ။

“ယုပြင့လြည်း ကို့ကိုတောင်းပနပြါတယ်…. ဟင့ြ… ဟင့ြ….”

ခစွသ်ူနှစ်ဦးတို့ကြားထဲ ကတောကကြစ ဖြစ်ခဲ့သည့ြ အကြောင်းအရင်းကို မသိသောလြည်း အခုတော့ တဈဦးကိုတဈဦး တောင်းပနကြာ နားလညမြှုယူနိုငခြဲ့လပြေီ၊ အခစွစြဈတို့ကို ဘယလြိုအခွိနကြာလကမှ တိုကစြားနိုငစြှမ်းမရှိကြောင်း သကသ်ထေူခဲ့လပြေီ…..။

ကြှနတ်ောလြည်း စုမှတန်ိုးလကကြို အသာဆှဲခေါကြာ အခန်းအပြငသ်ို့ ထွကခြဲ့ပြီး တံခါးကို အသာလေး ပိတပြေးခဲ့လသည်ေ၊ စုမှတန်ိုးက သဈသားတံခါးပေါကရြှိ အခေါင်းလေးထဲကနေ ဆကခြွောင်းကြည့်န်လသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ အသံတိုးတိုးဖြင့ြ…..

“ဟဲ့… စုမွတ် ၊ သူတို့ဘာသာ သူတို့ နပေါစဟော”

“နငကြလည်း သူတို့မသိပါဘူးဟ…၊ ငါက အောငသ်ှယတ်ောတ်ဈယောကရြဲ့ ပိတိကို ခံစားနတော”

“သူတို့ပြတသ်ှားတာ တဈနှစ်ကြောတ်ောငရြှိပြီနော”

“နှစ်နှစ်ခွဲပါ…. ရဲမာနရြ ၊ မသိရင် မသိသလိုနပေါ”

“နင် ဆကခြွောင်းရငလြည်းချောင်း၊ ငါတော့ ဗိုကဆြာနပြေီ ထမင်းစားလိုကြဦးမယ်”

ဟုပြောပြီး ထမင်းပူပူလေးကိုခူးကာ အမည်းရိုးဟင်းရညန်ှင့ြ တွဲစားလိုကလြသည်ေ။ ဗိုကဆြာဆာနှင့ြ စားလိုကရြာ ခဏအတွင်းမှာပင် စားပြီးသှားလသည်ေ၊ စုမှတန်ိုးက အပေါကကြနေ ချောင်းလို့ကောင်းတုံး….၊ ကြှနတ်ောကြ သူ့ဘေးနားကို အသာလေးသှားပြီး…

“စုမှတ်…. မကြလြုံးတွလည်ေး ကြှတထြှကတ်ော့မယ်၊ ဘာတွေ အဲ့လောကကြှည့န်တောလဲ”

“ဟဲ့… ကောင်းခန်းရောကန်ပြေီ ၊ နငကြှည့ကြှည့ြ”

စုမှတန်ိုးက ညှန်းသညန်ှင့ြ တံခါးပတ်တာကြားထဲက အဟလေးကနေ ချောင်းကြည့်လြိုကလြသည်ေ…..။

“Opps !!! ”

“ဘယလြိုလဲ…. မှငကြှင်းကောင်းတယမြလား ၊ ရဲမာန်”

အခန်းတံခါး ပတ်တာကြားထဲကနေ တွေ့ရသည့ြ မှငကြှင်းမှာ ယုပြင့ကြ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး ခွဆင်ေးထိုငန်သေော ဟိန်းထကြ၏ ငပဲကြီးကို ယုယုယယ ပလှပေေးနခွင်ေးပင် ဖြစ်သည်၊ ဟိန်းထကကြ သူမရဲ့ခေါင်းကို အသာကိုငကြာ အပေါအြောကြ ဆှဲခပြေးနလသေည်ေ၊ ဟိန်းထကလြကကြလည်း ယုပြင့ရြဲ့ အင်ျကြီထဲကိုနှိုကကြာ ရငသ်ားတွကေို လှမ်းကိုငန်ပေုံ ပေါလြသည်ေ..။

“အင်း….အင်း….အင်း…”

ခစွကြှညန်ူးနသေော အတွဲကိုချောင်းနရင်ေး ကြှနတ်ော့ြ ဘောင်းဘီခွကြားထဲကို စုမှတန်ိုး၏ လကကြ လာစမ်းလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ မကြမြှောငကြုတပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူမက ညဈကယွကြယွြ အပြုံးလေးတဈပြင့ကြို ပြုံးပြလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ အသံတိုးတိုးဖြင့ြ…..

“စုမှတ်… နငစြေ့စပထြားပြီဆို ၊ ငါ့ကို ဘာလာကိုငန်တောလဲ”

“တရားဝငမြှ မဟုတသ်ေးတာ သူငယခြငွြးကလည်း”

“အနကြယကြတော့ နိုးပါ သမီးရေ ”

ဟုပြောပြီး သူမလကကြို ပေါငပြေါကြနေ ဆှဲဖယလြိုကလြသည်ေ၊ စုမှတန်ိုးက လှယလြှယန်ှင့ြ လကမြလွှော့….

“ရဲမာနရြ…. အတွဲချောင်းပြီး ငါတို့ တဈခါမှ မလုပဖြူးသေးဘူးလဟော…. နောြ”

“မဖြစ်ဘူး…”

“နငကြလည်း ငါ့ကိုမလုပဖြူးတဲ့သူကြနတောပဲ ၊ အခုဟာက အဆိုတောတ်ှကေို အပြငမြှာ Live Show ကြည့်ရြင်း ကခုနရြတဲ့ အရသာလိုမွိုးနမှောဟ…. စမ်းကြည့်ရြအောငလြနေောြ ၊ ငါ တဈခွီ ပြီးရင် တောပြှီလေ…. နောြ.. လုပပြါ ၊ ဒါမွိုးအခွင့အြရေးက ရခဲတယဟြ”

စုမှတန်ိုးသည် Marketing ပိုင်း ကြှမ်းကငွသ်ူပီပီ ကြှနတ်ော့ကြို စကားခေါလြသည်ေ၊ သူမ၏ စကားကြောင့ြ ကြှနတ်ောြ ခကြခြငွြး သဘောတူလိုကရြလသည်ေ။

“အေး… ခကြှာ ၊ နငဒြီဖကလြာခဲ့ တံခါးပတ်တာကြားက ပိုမှငကြှင်းကောင်းတယ်”

“ဒီလိုမှပေါ့… ဟိဟိ၊ တို့လာပြီလေ….”

တံခါးပတ်တာကြားထဲကနေ ဟိန်းထကတ်ို့ စုံတွဲကို အတူချောင်းကြည့်ကြှလသည်ေ၊ အခန်းထဲတွင် ယုပြင့ကြ ဟိန်းထကကြို မှုတပြေးနဆေဲ ရှိသေးသည်၊ တံခါးအပြငကြ စုမှတန်ိုးကလည်း အားကမွခံ ကြှနတ်ော့ဘြောင်းဘီတိုကို ဆှဲခွှတကြာ လွှာနှင့လြကြပြှီး ပါးစပထြဲစုပင်ုံကာ ပုလှပေေးလသည်ေ….။

တခွားအတွဲကိုကြည့်န်ရင်ေး ပလှကေောင်းကောင်းလေးကို ခံစားရသညမြှာလည်း အရသာ တဈမွိုးဆန်း၍ စိတလြှုပရြှားဖို့ ကောင်းလသည်ေ၊ ခဏကြာတော့ စုမှတန်ိုးကို မတတ်ပရြပကြာ ဖငကြုန်းခိုင်းလိုကပြှီး ထမိနကြို ခါးပေါလြှနတ်ငကြာ ပငတ်ီကို ခွသလေုံးထိရောကအြောင် ဆှဲခွှတလြိုကလြသည်ေ၊ ပြီးနောကြ အောကကြနေ ပြူထွကန်သေော သူမရဲ့ အဖုတကြို ဘာဂွာပေးလိုကလြသည်ေ…..။

“အှင်းးးးးးရှီးး”

စုမှတန်ိုးက အသံ မတိုးမကယွလြေး ထွကသ်ှား၍ သူမဖငကြို အသာလေး တဈခကြရြိုကလြိုကကြာ သတိပေးလိုကလြသည်ေ၊ ချောင်းကြည့်န်တေော့ စိတတ်ှထနေန်ေ၍ အဖုတလြေးက မလကြပြေးခငကြတည်းက အရညစြိုနရော လွှာစွမ်းပြလိုကတ်ော့ တဈမိနဈအတွင်းမှာပင် တကိုယလြုံး တုနတ်ကလြာကာ ဒူးညှတကြပြှီး တဈခွီပြီးသှားရှာလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောလြည်း မနနေိုငတ်ော့ ဒူးညှတကြနွသေော စုမှတန်ိုးကို ခါးကနေ အပေါဆြှဲတငလြိုကပြှီး လီးကို ဝငန်ကြေ အပေါကလြေးထဲသို့ ထည့သ်ှင်းပေးလိုကလြသည်ေ။

“အင်း….ဟင်း…ဟင်း…အင်း..ဟင်း”

အခန်းထဲက စုံတွဲကလည်း ကြှနတ်ောတ်ို့နှင့အြတူတူ နောကတ်ဈဆင့သ်ို့ တကလြှမ်းနလပြေေီ၊ ယုပြင့ကြ ဟိန်းထကရြဲ့ ပေါငပြေါကြနေ တကထြိုငကြာ ဆောင့ပြေးနရင်ေး ဟိန်းထကကြလည်း သူမရဲ့ ခွိုခွိုခေါင်းလေးတွကေို တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စုပပြေးနလသေည်ေ၊ ရယစြရာကောင်းသညမြှာ အခန်းအတွင်းထဲက အတွဲရော… အပြငကြ အတွဲပါ အချင်ြးချင်ြးကြားမညစြိုး၍ တိုးတိုးကြိတကြွိတ် လိငဆြကဆြံနကြခွေင်း ဖြစ်လသည်ေ။

အခွိနအြနည်းငယကြှာလာသောအခါတွင် ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြ အောင့ထြားသည့ြ ကြားထဲကပင် ငှီးသံလေးများ ထွကပြေါလြာလသည်ေ…..။

“အင်း….အင်းး… အင်း… အင်းးး… အင်းးး..”

“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်”

လေးယောကလြုံး ကိုယ့အြသကရြှူသံကို ကိုယပြှနကြှားရသညအြထိ တိုကခြန်းလေးက တိတဆြိတစြှာ အသကဝြငန်လသေည်ေ၊ စုမှတန်ိုးကလည်း ဖီးလတ်ကလြာသညထြင့ြ သူမတငပြါးကို အနောကသ်ို့ ပြနလြညပြင့ဆြောင့ပြေးရင်း ကြှနတ်ော့အြလိုးကို ခံယူနရှောသည်။

“အှန်း…အှန်း…အှန်း…အှန်း…အှန်းးး…”

ကောငမြလေးများ၏ ရမျမကသ်ံလေးများမှာ အခန်းအတွင်းကလား၊ အပြငကြလားဟု မဝခွေဲနိုငတ်ော့…..၊ နှစ်တွဲလုံး ကာမရယောဉကြှောတွင် မှောပါနကြလေပြေီ၊ စုမှတန်ိုးက နောကတ်ဈခေါကြ ဒူးညှတသ်ှား၍ ခါးကနေ ပြနပြှီး ထိန်းကိုငပြေးလိုကရြသေးသည်…။

“ဗှတ်!!!!” (စုမှတန်ိုး၏ အဖုတအြတွင်းမှ လခေိုသံ)

ထိုအသံကြောင့ြ ယုပြင့တ်ို့စုံတွဲ ခတ်ေတခဏမွှ ရပတ်န့သ်ှားကြလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောလြည်း ခဏရပလြိုကရြသေးသည်၊ သူတို့အတွဲ ပြနလြညလြှုပရြှားမှ ကြှနတ်ောလြည်း ပြနလြညလြှုပရြှားလိုကလြသည်ေ…..။

“ဗှတ်…ဗှတ်…ဗှတ်…”

စုမှတန်ိုး၏ အဖုတကြ လခေိုလပြေီ… ကြာလာရင် အထဲကအတွဲ ရိပမြိသှားမညစြိုးသဖြင့ြ လီးကို အပြငသ်ို့ တဆုံးမထုတတ်ော့ပဲ အထဲတွငပြင် ကြိတလြိုးပေးလိုကသ်ည်….။

“ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်”

“အှင်း…အှင်း…အှင်း….အင်း…အှန်းးး….”

ကြှနတ်ောလြည်း ပြီးခါနီး တအားမကြမ်းမိသှားအောင် အရှိနထြိန်းရင်း ဖိဆောင့လြိုကကြာ သုတရြညမြွားကို အဖုတပြူပူလေးထဲ ပန်းထည့လြိုကလြသည်ေ။

ရှိုးပြဲပြီးတော့ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ စုမှတန်ိုးက ထမင်းစားခန်းတွင် ဟနမြပကြြ ထိုငရြင်း စကားပြောသယောငဆြောငန်ကြသေည်၊ ယုပြင့ကြ အဝတအြကြမွေားဖြင့ြ ဟိန်းထကအြခန်းထဲက ထွကလြာတာကိုလည်း မသိချင်ယ်ောငဆြောငထြားကြသည်၊ ယုပြင့ကြ…

“စုမှတရြေ… ငါတို့ပြနကြှရအောင် ၊ ညမှောငန်ပြေီ”

ဟု ပြောလသည်ေ ၊ စုမှတကြ…

“သှ….အေး..ပြနကြှတာပေါ့”

“ရဲမာန်…. ငါတို့ပြနတ်ော့မယန်ောြ”

ဟု ယုပြင့ကြ ကြှနတ်ော့ကြို နှုတဆြကလြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ….

“အေး… ဖြေးဖြေးသှား ၊ နငလြည်း ငါ့ကို အခုမှ စကားပြောတော့တယ်”

“စိတမြရှိပါနဲ့ကြယ်…. ငါ့မင်းသားလေးနဲ့ ကိဈစက အရေးကြီးနလေို့ပါ”

“ငါလည်း စတာပါ….၊ ခဏလေး ငါလမ်းထိပအြထိ လိုကပျို့ပေးမယ်”

“အေး…”

ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြို လမ်းထိပထြိ လိုကပျို့ပေးလိုကပြှီး Taxi ပါ ငှားပေးလိုကသ်ည်၊ တိုကခြန်းထဲပြနရြောကတ်ော့ ဟိန်းထကအြခန်းထဲသို့ သှားလညလြသည်ေ၊ ဟိန်းထကကြ…

“ဘာလဲကြ ၊ ငါမင်းကို မခေါပြါဘူး”

“ ခွေးကောင် ၊ မင်းက အားကိုးရှိတော့ ငါ့ကို ဒီစကားပြောပြီပေါ့လေ”

“ဟား…ဟား”

“ဘယလြိုလဲ အခွအနေေ”

“အခွအနေကတေော့ ရမှှပေေဲ…”

“ရမှှလေေေး ကြှင်းအောင်းပြီး ငှိမသ်ှားပြီမလား…. အဲ့တာဆိုလည်း အိပတ်ော့”

“နပေါအုံး… မင်းတို့ကောငတ်ှေ…. ငါတို့ကို ချောင်းကြည့်န်တောလား”

“ဇာတဝြငခြန်းနည်းနည်းပါ၊ သိတယမြလား ဆငဆြာအခန်းတွလည်ေး ဖကြမြယ့သ်ူမရှိတော့ ကြည့်လြိုကရြတယ်၊ ဝမ်းနည်းစရာပဲ…. ဟားဟား”

“ဖုတ်”

ဟိန်းထကကြ သူ့ဘေးနားရှိ ခေါင်းအုံးနှင့ြ ကြှနတ်ော့ကြို ကောကပြေါကလြိုကလြသည်ေ၊ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့အြား…

“ရဲမာန်… ငါ ဘယလြိုဆကလြုပရြမလဲ”

“မနှယန်ီနဲ့ ယုပြင့တ်ို့အကြောင်း ပြောတာလား”

“မင်းနှလုံးသားက ခစွတ်ဲ့သူကိုပဲ ရှေးပေါ့ဟ….. မင်း မနှယန်ီကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောပြီး အဆကဖြှတသ်င့တ်ယ် ၊ ပြီးတော့ စိတရြင်းနဲ့ တောင်းပနလြိုကြ”

“အေး…. ကြေးဇူးပဲ သားကြီး”

“ရပါတယ် ၊ ငါသာ မင်းနရောမှာဆိုလည်း အဲ့လိုလုပမြိမှာပဲကြ”

ဟုပြောပြီး ညအိပရြနအြတွကြ ဟိန်းထကရြဲ့ အခန်းတံခါးကို ပိတပြေးလိုကလြတေော့သည်။

————————–

🧡အခန်း (၈) မသန်တာ🧡

ဟိန်းထကန်ှင့ြ ယုပြင့ထြကခြိုငတ်ို့၏ ပြနလြညပြေါင်းစည်းမှုအပြီးတွင် ယုပြင့ကြ ကြှနတ်ောတ်ို့ တိုကခြန်းသို့ မကြာမကြာ လာလညလြသည်ေ၊ တဈခါတဈရံ စုမှတန်ိုးပါ ပါလာတတသ်ည်…..၊ ယုပြင့ကြတော့ ဟိန်းထကြ၏ ခွထေောကဒြဏရြာ အကြောင်းပြကာ တဈပတကြို လေးရကလြောကြ လာလေ့ရှိသည်၊ တဈလကြောလြို့ ဟိန်းထကြ ကြောကပြတတ်ီးဖြပြေီး သှားတော့လည်း ရည်းစားအကန့န်ှင့ြ လာပြနသ်ည်…၊ ပြီးတော့ တဈကိုယတ်ည်းသမားလေး ကြှနတ်ောမြောငရြဲမာနကြိုမှ အားမနာပဲ ဟိန်းထကအြခန်းထဲတွင် ခစွရြညလြူးကြသေးသည်၊ အစတုံးကတော့ ဒီအတိုင်း လှတထြားပေးသောလြည်း အခုတော့ အမှငန်ည်းနည်းကပစြ ပြုလာလပြေီ…..၊ အိမသ်ို့လာလညလြငွြ ယုပြင့ြ ခကြကြွှေးသော ဟင်းကောင်းများကြောင့သ်ာ မသိကြိုးကြှံပြုနခွင်ေး ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့စနနေေ့ ရုံးပိတရြကြ ဖြစ်သောလြည်း မနကအြစော နိုးနသေောကြောင့ြ လေ့ကငွ့ခြန်း ခဏလုပပြှီးသကာလ ထမင်းစားရန် ပြငဆြငန်လသေည်ေ၊ အိပရြာနိုးခါစက တညထြားသော ထမင်းပူပူလေးနှင့ြ ယုပြင့ခြကြထြားပေးသော အမဲသားငပိခကြဖြှင့ြ မနကစြာကို စားသုံးနလသေည်ေ၊ ထိုအခွိနတ်ှင် ယုပြင့ကြ ဟိန်းထကြ၏ အခန်းတံခါးကိုဖြင့ပြှီး ရှုပပြှသော ဆံပငရြှညမြွားနှင့ြ ထွကပြေါလြာလသည်ေ ၊ မနေ့ညက သောကကြှာနေ့ဆိုတော့ ယုပြင့တ်ဈယောကြ အဆောငသ်ို့မပြနပြဲ ဟိန်းထကန်ှင့အြတူ အိပလြိုကပြုံပေါလြသည်ေ၊ သောကလြကစြ ကောဖြီခွကကြို မှှောကပြှလိုကပြှီး…

“မောနင်းပါ ခယမြလေး”

ဟု ပြုံးစိစိနှင့ြ စနောကလြိုကလြသည်ေ၊ ယုပြင့ကြ မကြစြောင်းထိုးလိုကပြှီး…..

“ရဲမာန်… အစောကြီးနိုးနပေါလား ၊ ငါရချိုးလိုကြဦးမယ်…. နငတ်ို့ တဘတအြပိုရှိလား”

“နင့ကြိုကိုကို မေးကြည့်ပြေါ့ ၊ ငါ့မှာတော့မရှိဘူး”

“သနောက နိုးလို့ကိုမရဘူး….. ခါတိုင်း သူဘယအြခွိနလြောကမြှ အိပရြာထတာလဲ”

“ ၁၁ နာရီလောကမြှ ၊ ဒါနဲ့ နင် ဒီမှာပဲ ပြောင်းနလေိုကပြါလား၊ ငါတို့ တိုကခြန်းခ သကသ်ာတာပေါ့”

“ငါက လာလညရြုံပါ ရဲမာနရြယ် နငကြလည်း….. ငါ့မှာ တံမကြစြည်းလည်း လှည်းပေးရ၊ ဟင်းလည်း ခကြကြွှေးရသေးတယ် ၊ အခုတော့ တိုကခြန်းခပါ တောင်းချင်န်ပြေီလား”

“ဟင်းကောင်းကောင်းလေး ခကြကြွှေးရင် ရပါပြီ ယုပြင့ရြယ်…. နငတ်ို့ယူပြီးရငလြည်း ငါ မကြာခဏလာလညပြှီး ဟင်းလွာတွေ မှည်းစမ်းပေးပါ့မယ်”

“နင် နဈနာနပေါအုံးမယ် ရဲမာန် ၊ လာလညပြှီး ကလေးထိန်းပေးပေါ့”

“ကလေးတော့ မထိန်းပေးနိုငလြောကဘြူး”

“ဒါနဲ့နင် အခုထိ ရည်းစားအသဈမထားသေးဘူးလား ၊ ဟို…. ဆရာမဝသုနန်ဲ့ ပြီးကတည်းက”

“အင်း… ဟုတတ်ယ်၊ မထားဖြစ်သေးတာ”

“နင် လူတဈယောကကြို ခစွရြမှာ ကြောကသ်ှားလို့လား ”

ကြှနတ်ောကြ နောကဆြုံး ကောဖြီလကကြနွကြို မော့သောကလြိုကပြှီး….

“အင်း… ခစွရြမှာထကြ ဆုံးရှုံးမှာကို ပိုကြောကသ်ှားတာလို့ ပြောရမှာပဲ ၊ အခုလည်း တဈယောကတ်ည်း အေးဆေးပါပဲဟာ…”

“ဟိန်းထကကြလည်း ပြောတယ် ၊ နင် တဈခါတဈလေ အိမမြကဆြိုးတွေ မကမြကန်တယေဆြို”

“အရငလြတုန်းက နောကဆြုံးတဈခါ မကတ်ာပါ ၊ ရံဖနရြံခါမှ အဲ့လိုအိမမြကတ်ှေ မကတ်ော့တာ”

“ငါ အကြံတဈခုပေးမယ် ၊ နင် ဆရာမဝသုနကြို အပြီးတိုင် မေ့လိုကပြှီး နောကကြောငမြလေးတဈယောကြ ထားလိုကြ….. မေ့မေ့ပြောကပြွောကပြေါ့…. သိတယမြလား”

“နငရြော အဲ့လိုလုပပြှီး ဟိန်းထကကြို မေ့နိုငလြို့လား”

“အမ်း…”

“နင့ကြို ကန့လြန့တ်ိုကပြှောတာ မဟုတပြါဘူး ယုပြင့ရြာ ၊ ငါလည်း အဲ့ကိဈစတွေ မေ့ထားတာ ကြာပါပြီ….. အိမမြကကြိဈစကတော့ ငါထိန်းခွုပလြို့မှ မရနိုငပြဲ..၊ နောကပြှီး ငါအခု စိတဝြငစြားနတေဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကရြှိတယ် ၊ သချောသှားပြီဆိုမှ နငတ်ို့ကို ပြောပြတော့မယ်”

“အဲ့လိုဆိုတော့လည်း ကောင်းပါတယ်၊ သချောရင် ငါတို့ကို ပြောပြပေါ့ ”

“အင်း….. ငါ့ကိုငါလည်း မသချောသေးပါဘူးဟာ”

“ဒါပဲ… ငါရချိုးပြီး အဆောငပြှနတ်ော့မယ် ၊ အဝတလြွှောစြရာတွေ အများကြီးရှိသေးလို့”

“အေး….အေး….”

ယုပြင့ြ ရချိုးခန်းထဲဝငသ်ှားတော့ ကြှနတ်ောလြည်း စားပြီးသားပနကြနမြွားကို ဘစငေပြေါတ်ှင် ဆေးကြောနခေိုကြ စားပြဲပေါကြ ဖုန်း Ringtone အသံ မှညလြာလသည်ေ၊ ပနကြနဆြေးတာကို အမှန် လကစြသတလြိုကပြှီး နန်းဖူးဝတမြှုံ၏ အဝငဖြုန်းကို ကိုငလြိုကလြသည်ေ…။

“ဟယလြို… ညီမ ပြောလေ”

“ကိုရဲမာန်….. ဒီနေ့အားတယမြလား ၊ညီမနဲ့အတူတူ ဂိမ်းဆိုငသ်ှားရအောငလြေ”

“အင်း….. သှားကြတာပေါ့ ၊ အဈကိုလည်း အခုမှ ထမင်းစားပြီးတာရယ်…… ဘယအြခွိန် လာခဲ့လိုကရြမလဲ”

“နာရီဝကလြောကန်ရင်ေ ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ော့၊ ဆုံနကြနေရောမှပဲ တွေ့မယန်ောြ”

“အင်းအင်း”

အစတုန်းကတော့ တဈယောကတ်ည်း ဂိမ်းဆိုငသ်ှားမညဟြု စဉြးစားထားသဖြင့ြ ခါတိုင်းလို အိမန်ရင်ေး အားကစားဝတစြုံကိုပင် ဝတဆြငထြားလသည်ေ၊ အခုတော့ နန်းဖူးဝတမြှုံနှင့ြ အတူသှားရမညဖြစ်သောကြောင့ြ အခန်းထဲသို့ပြနဝြငကြာ အဝတအြစားလဲပြီး ဆံပငကြိုလည်း သချောစုခညွလြိုကလြသည်ေ။

ရှိုးစမိုးတွပြငေဆြငပြှီး ဟိန်းထကအြခန်းထဲသို့ဝငကြာ သူ့ရဲ့ရမှေှေးအကောင်းစားကိုလည်း ခိုးဆှတခြဲ့လိုကသ်ေးသည် ၊ အကုနလြုံးပြငဆြငပြှီးတော့ ပိုကဆြံအိတကြို ဂငွြးဘောင်းဘီ အိတထြောငထြဲ သချောထည့ကြာ လတခွှေနခြွှနဖြှင့ြ တိုကခြန်းကနေ ထွကလြာခဲ့လိုကလြသည်ေ။

နန်းဖူးဝတမြှုံနှင့ြ ခွိန်းဆိုထားသည့ြ ကြှန်းတောလမ်းဖကသ်ို့ သှားရာလမ်းတွင် ကြှနတ်ော့အြနနေဲ့ ဒီကောငမြလေးကို ကြိုကန်မေိပြီလားလို့ သုံးသပကြှည့သ်ည် ၊ အမှနတ်ကယတ်ော့ နန်းဖူးဝတမြှုံကို စိတဝြငစြားနမေိတယဆြိုတာ သချောနပေါပြီ….၊ သို့သောလြည်း ပြနဆြန်းစဈကြည့်ခြငွသ်ေးသည်၊ သူမရဲ့ ရုပရြညလြေးကလည်း ခစွစြရာကောင်းသည်၊ ပညာအရညအြချင်ြးနှင့ြ အကငွ့စြာရိတ်တကလည်း ပြောစရာမလို ၊ ရဲမာန်…. မင်းက တောတ်ောြ အကောင်းကြိုကတ်တတ်ာပဲဟု စိတထြဲကနေ ပြောမိလိုကသ်ည်။

ပြူနာက သူမကိုပင် ဖြင့မြပြောရသေးခင် ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြိုတငတ်ှေးကြောကန်မေိသည် ၊ သူမကို သဘောကကြှောင်း ၁၀၀ ရာခိုငန်ှုန်းထိ မသချောသေးပဲ ဖြင့လြည်းမပြောချင်ြ ၊ အရငတ်ဈခေါကကြလို သံယောဇဉတ်ှေ အမှဈတွယပြှီးမှ ပြနလြညဆြုံးရှုံးရမှာကို စိတကြူးနှင့ပြင် မတွေးရဲ….၊ အရှိုကထြိအောင် ခံစားရသည့ြ နာကဉွမြှုကို ကြောကခြဲမှနဖြူးသည့ြ ငှကတ်ဈကောငကြ အသိဆုံးဖြစ်လိမ့မြည် ၊ ထို့ကြောင့ြ ကြှနတ်ော့မြှာ ရှေ့တိုးရမလား နောကဆြုတရြမလား ဟူ၍ စိတထြဲတွင် ဒွိဟများစွာနှင့ြ လှနဆြှဲနရလေသည်ေ။

အတွေးများစွာဖြင့ြ လမ်းလွှောကရြင်း နန်းဖူးဝတမြှုံနှင့ြ ခွိန်းဆိုထားသည့ြ နရောသို့ ရောကရြှိခဲ့ လသည်ေ၊ ဒီတဈခေါကတ်ော့ နန်းဖူးဝတမြှုံက ကြှနတ်ော့ထြကအြရင် ကြိုရောကန်လသေည်ေ၊ အပြာနုရောငဂြါဝနလြေးကို ဝတဆြငထြားပြီး ပိုကဆြံအိတအြသေးလေးကို လှယထြားသည်…၊ နကမြှောငသ်ည့ြ ဆံပငရြှညတ်ှကေ သူမခါးအထိ ကရွောကန်လသေည်ေ၊ မိတကြပပြါးပါးလေး နှင့ြ နှုတခြမ်းနီပန်းရောငလြေးကို မကြန်ှာပေါတ်ှင် လိုကဖြကစြှာ ခွယသ်ထားလသည်ေ ၊ သူမက……

“ကိုရဲမာန်…. ဘာတွမွေား တွေးနတောလဲ ၊ ဒီကလကပြှတာတောင် မမှငဘြူး”

“ဩ…. ဒီလိုပဲ အတွေးများသှားလို့ပါ”

“အဲ… ကိုရဲမာနကြှီး ဒီနေ့ ရှှိုင်းလာပါရောလား… အကြ… ရမှေှေးတွလည်ေး ဆှတလြာတယ်”

နန်းဖူးဝတမြှုံလေးက ကြှနတ်ော့န်ားသို့ကပပြှီး နှာခေါင်းလေးရှုံ့ကာ အနံ့ခံရင်း ပြောလသည်ေ၊ သူမစကားကြောင့ြ ယောကြာြးအရင့အြမာကြီး ကြှနတ်ောြ ရှကသ်ှားသည်…၊ ဘာဆကြ၍ ပြောရမှန်းမသိသဖြင့ြ….

“ဟဲ…ဟဲ…ဟဲ”

ဟုပင် ရယပြှီး ရောခလွိုကသ်ည်၊ သူမက

“ကိုရဲမာန်…. နပေူတယ်… လာ ထီးဆောင်းရအောင် ၊ ဟိုတဈခေါကကြ နပေူကြီးထဲ လမ်းလွှောကလြိုကရြတော့ အသားနည်းနည်းမဲသှားသေးတယ်”

“ဟုတလြား… အဈကိုကတော့ မဲပြီးသားဆိုတော့ သိပမြထူးဘူးလားလို့”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခရမ်းလှနရြောငခြှညတ်ှကေ ကနွြးမာရေးအတွကြ မကောင်းဘူး”

“အဈကို့ကို ထီးပေးလေ…. အရပရြှညတ်ဲ့လူ ကိုငတ်ာ ကောင်းတယ်”

“ရော့…”

သူမရဲ့ ခေါကထြီးမဲပြာရောငလြေးအောကတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား နမင်ေး၏ အလင်းရောငကြို ရှောငရြှားပြီး လမ်းလွှောကကြှသည် ထီးတဈချောင်းအောကြ ဖြစ်သောကြောင့ြ လကမြောင်းသားချင်ြး ပြတတ်ိုကမြိတာကိုပင် အူယားစရာလေး ဖြစ်သည်…..၊ နောကတ်ဈခုက ကားလမ်းတဈဖကကြို ကူးသည့ြ အခွိနမြွိုးတွင် နန်းဖူးဝတမြှုံက ကြှနတ်ော့လြကကြို ဆုပကြိုငကြာ အတူပြေးလှှားပြီး ကူးကြလသည်ေ၊ ထိုအခါမွိုးတွင် သူမက ကြှနတ်ော့အြား အားကိုတကြီးရှိသညဟြု ယူဆကာ ကြံကြံဖနဖြန် ပီတိဖြစ်ရသေးသည်။

ဂိမ်းဆိုငရြောကတ်ော့ ဆိုငရြှငအြဈကိုကြီးက လာနကြေ ဖောကသ်ညဖြစ်သော ကြှနတ်ော့ကြို ကြောပြှီး နန်းဖူးဝတမြှုံအား “ညီမလေးပါ ပါလာတယန်ောြ” ဟူ၍ နှုတဆြကလြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောြ အူတိုသှားသညကြို သိသော ဆိုငရြှငအြဈကိုကြီးက ဒီနေ့တဈနာရီစာ လွှော့ပေးမညဟြု ပြောလသည်ေ ၊ ကြှနတ်ောကြ နန်းဖူးဝတမြှုံအား…

“ညီမ ဒီတဈခေါကရြော…. ဘာဂိမ်းဆော့ချင်လြဲ”

“ဟိုတဈခေါကကြ ထောငဖြောကတ်ဲ့ ဇာတလြမ်းသှားနဲ့ဟာက မပြီးသေးဘူးလေ”

“အဲ့တာပဲ ဆကဆြော့ကြမလား”

“အင်း….. ပြီးအောင် ဆော့ကြတာပေါ့”

သူမ တောင်းဆိုသည့အြတိုင်းပင် အရငတ်ဈခေါကကြ ဆော့ကစားခဲ့ကြသည့ြ ဂိမ်းကို မှတသ်ားထားသော နရောကနေ ပြနဆြော့ကြသည်၊ ဆော့နတေုန်း သူမက….

“ကိုရဲမာန်…. ဒိဂိမ်းက ဒီနေ့ပြီးလောကလြား”

“မပြီးလောကဘြူးထငတ်ယ် ၊ Storyline အရ အခုမှလူစုပြီး ပစ်စည်းတွရှောတုံး ရှိသေးတယ်”

“အဲ့တာဆို ကိုရဲမာန် ညီမကို စောင့ပြှီး ဆော့ရမယန်ောြ ၊ ညီမက မနကဖြှနကြစပြီး CPA စာမေးပြဲအတွကြ ပြငဆြငရြတော့မှာ”

“စာမေးပြဲက ဘယတ်ော့လဲ”

“နောကလြဆန်းပိုင်းလောကြ”

“အဲ့တာဆို တဈလလောကပြဲ ကနွတ်ော့တာပေါ့ ၊ တကယဆြို အခုကတည်းက စလုပသ်င့တ်ာ”

“ဟီးဟီး.. ဒီနေ့ ကိုရဲမာနန်ဲ့ လညပြှီးရင် စာပဲလုပတ်ော့မှာ”

ဟု လွှာလေးထုတပြှောငပြှပြီး ဂိမ်းဆကဆြော့နလသေည်ေ ၊ ကြှနတ်ောကြ..

“စာမေးပြဲပြီးမှ ဆကဆြော့ကြတာပေါ့ ၊ ဒီဂိမ်းက တဈယောကတ်ည်းလည်း ဆော့လို့မရပါဘူး”

“အှန်း….. ဒါပြီးရင် ညီမတို့ ဗိုလခြွုပစ်ြေးဖကြ သှားရအောင်”

“အင်း သုံးနာရီလောကျ ဆော့ပြီးရင် သှားကြတာပေါ့”

“ဟုတ်”

ထို့နောကြ ဂိမ်းဆိုငတ်ှင် သုံးနာရီလောကြ အခွိနဖြှုန်းပြီးသောအခါ သူမနှင့အြတူတူ ဗိုလခြွုပစ်ြေးဖကသ်ို့ YBS စီးပြီး သှားကြလသည်ေ၊ ဈေးကိုရောကတ်ော့ အထညတ်န်းဖကသ်ို့သှားပြီး သူ့အဒေါမြှာလိုကသ်ော အထညစြတို့ကို ဝယယ်ူလသည်ေ ၊ ကြှနတ်ောကြတော့ နားမလညသ်ဖြင့ြ ခပလြှမ်းလှမ်းကသာ ယောငပြယေောငပြေ လုပန်လသေည်ေ ၊ သူမ ဝယစြရာရှိတာတွေ ဝယပြှီးသှားတော့ ကြှနတ်ော့အြား….

“ကိုရဲမာန်… ပင်ျးနပြေီလား”

“နည်းနည်းပေါ့..

“လာ…အဈကို… ဒီဈေးထဲမှာ ဗမာအသုပစြုံ စားကောင်းတဲ့ဆိုင် ရှိတယ် ၊ ကြိုကတ်ယမြလား သှားစားရအောင်”

“အင်း…. ခဉွခြဉွစြပစြပလြေး စားချင်တ်ယ်”

နန်းဖူးဝတမြှုံက တကကြှှစွာဖြင့ြ ကြှနတ်ော့လြကကြိုဆှဲပြီး အရှေ့ကနေ ဦးဆောငသ်ှားလသည်ေ၊ အသုပဆြိုငကြို သူမ လာစားနကြေ ဖြစ်မညန်ှင့တ်ူသည်၊ ၀၀တုတတ်ုတ် ဆိုငရြှငအြဒေါကြှီးက နန်းဖူးဝတမြှုံကို တွေ့တော့ ပြုံးပြပြီး နှုတဆြကလြသည်ေ….။

“ဟဲ့… ရှမ်းမလေး မလာတာကြာပါ့ကော အေ ၊ နင့ကြောငလြေးလည်း ခေါလြာတာလား”

“ဟုတတ်ယ် အဒေါကြှီး၊ နန်းက ဒီဆိုငကြ အသုပစြုံ စားကောင်းတယလြို့ ပြောနတောနဲ့ လာကြတာ”

ဟု နန်းဖူးဝတမြှုံက တဈခုခုပြောမညအြလုပ် ကြှနတ်ောကြ ဝငဖြှလေိုကသ်ည်….။

“အေးအေး… ကောငလြေး ဘာစားမလဲ”

“ဆနပြှားသုပ်…. ခဉွခြဉွစြပစြပလြေး”

“ဟုတပြှီ ၊ ရှမ်းမလေးကရော ထုံးစံအတိုင်းပဲလား”

“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီ”

စားသောကခြုံပေါတ်ှင် ဝယလြာသော ပစ်စည်းများကို နရောခအွပြီး နန်းဖူးဝတမြှုံက မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး ကြှနတ်ော့အြား..

“ဟိတ်….. ဘာလို့ သူများရည်းစား အယောငဆြောငရြတာတုန်း”

ဟု မေးလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ

“အသုပဆြိုငကြ ကောငမြလေးတွေ အဈကို့ကို လာပြီး အထာပေးနမှောစိုးလို့”

ဟု စပဖြှီးဖြီးဖြင့ြ ပြနဖြှလေိုကသ်ည် ၊ သူမက..

“အဲ့ဒီ…. ကိုရဲမာနကြှီးကတော့လေ ၊ ဘာမှန်းမသိဘူး”

ဟု ပြနပြှောလသည်ေ။ အသုပဆြိုငတ်ှင် စားသောကပြှီးသောအခါ သူမအဒေါကြ အိမစြောစောပြနလြာရန် ပြောထားသဖြင့ြ taxi ငှားပြီး အထုပအြပိုးတွနှငေ့ြ သူမအိမရြှေ့အထိ လိုကပျို့ပေးလိုကသ်ည် ၊ သူမတိုကခြန်းအရှေ့ရောကတ်ော့ ဝယလြာသော အထုပတ်ှကေိုဆှဲရင်း….

“ကိုရဲမာန်… မဆင်းနဲ့တော့နောြ၊ ညီမအဒေါကြ အပေါကြနေ မှငသ်ှားမှာစိုးလို့….. ဟီး… သှားပြီနောြ…. စာမေးပြဲပြီးမှ ပြနပြှီးအတူလွှောကလြညကြှမယ်”

“အင်းပါ စာကို သချောကကြန်ောြ”

“ဟုတကြဲ့ပါရှင့ြ”

နန်းဖူးဝတမြှုံကို အိမလြိုကပျို့ပေးခဲ့ပြီး ကားဆရာကို ကြှနတ်ော့တ်ိုကခြန်းရှိသော မင်းလမ်းဖကသ်ို့ မောင်းပို့ခိုင်းလိုကသ်ည်၊ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ကုတငပြေါပြဈလှဲကာ တဈရေးတဈမော အိပလြိုကသ်ည်……၊ တဈနကေုနန်ီးပါး လွှောကသ်ှားထားလို့လားမသိ ကြှနတ်ောြ နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောသ်ှားသည်…၊ အိပရြာနိုးတော့ ရတဈေခေါကြ ပြနခြွိုးပြီး ရုံးကယူလာသော အလုပလြကကြနွအြခွို့ကို Laptop ဖြင့ပြှီး လုပန်လေိုကသ်ည်။

အလုပလြုပန်ရင်ေး ဗိုကဆြာသလိုလို ရှိလာတာကြောင့ြ ထမင်းစားခန်းသို့ဝငပြှီး ဘာများ စားစရာရှိသလဲဟု လှနလျှောရှာလသည်ေ၊ ထမင်းအိုးထဲတွငလြည်း ဘာမှမရှိ…၊ ဟိန်းထကတ်ဈယောကြ နေ့လညစြာ အပြငထြှကစြားပြီး တဈခါတည်း လွှောကလြညန်ပြေီထငတ်ယဟြု တွေးမိလိုကသ်ည်။

“ဒေါကြ..ဒေါကြ…ဒေါကြ… မောငလြေးတို့ ၊ ဘယသ်ူရှိလဲ ဟိန်းထကြ… ရဲမာန်…”

ထိုအသံမှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တိုကခြန်းက မသန်တာဖြစ်ကြောင်း ကြှနတ်ောြ တန်းသိလိုကသ်ည်၊ ကြှနတ်ောကြ…

“ခဏ… လာပြီ အဈမရေ”

ဟု အောပြှောလိုကပြှီး တံခါးဖြင့ပြေးလိုကလြသည်ေ….။

“အဈမ…ဘာဖြစ်လို့လဲ…ပြော”

“ဪ…. မောငလြေး… Fuse ပြငတ်ကလြား၊ အဈမတို့အိမရြဲ့ မီးခလုတအြုံက Fuse ပကြသ်ှားလို့…. ဝါယာကြိုး အပိုတော့ ရှိတယ်…. အဲ့တာ မောငလြေးတို့များ ပြငတ်တမြလားလို့”

“ဪ…. ကြှနတ်ောအြဖေ့ကို ကူပြီး လုပပြေးဖူးပါတယ်၊ လုပကြှည့လြိုကမြယလြေ…. ပလာယာ ကော ရှိတယမြလား”

“အင်း ပူတူးလေး အဖရေဲ့ ပစ်စည်းတွထေဲမှာ ရှိမယထြငတ်ယ်၊ အဈမရှာပေးမယ်”

“ဟုတအြဈမ လာခဲ့မယန်ောြ ခဏစောင့ြ ၊ အိမမြှာ ဟိန်းထကမြရှိလို့ တံခါးသော့ပိတလြိုကြဦးမယ်”

“အေးအေး ၊ အဈမလည်း ပလာယာ ရှာထားနှင့မြယ်”

“ဟုတ်..ဟုတ်”

အလုပလြုပလြကစြ Laptop ကို ပိတခြဲ့လိုကပြှီး အခန်းတံခါးကို သချောသော့ခတခြဲ့ကာ မသန်တာတို့ တိုကခြန်းဖကသ်ို့ ကူးခဲ့လသည်ေ၊ အခန်းထဲရောကတ်ော့ သူမက..…

“မောငလြေး… ဝငလြာပြီးရင် တံခါးကို သချောဂလန့ပြှနထြိုးခဲ့နောြ”

“ဟုတ်…ဟုတ်”

မသန်တာက သူမစုထားသော ပစ်စည်းများကို ကြှနတ်ော့လြကထြဲ ထိုးထည့ပြေးလသည်ေ ၊ ကြှနတ်ောလြည်း တတသ်လောကြ မှတသ်လောကဖြှင့ြ ဝါယာကြိုးအပိုထဲမှ ကြေးနန်းကြိုးကို ထုတယ်ူပြီး Fuse ထဲတွင် အသဈပြနလြဲလိုကသ်ည်၊ ပြီးနောကြ မသန်တာအား….

“အဈမ.. လုပလြို့တော့ ပြီးသှားပြီ ၊ မီးခလုတအြုံက ဘယမြှာလဲ”

“အေး… မောငလြေး ထမင်းစားခန်းဖကမြှာ ၊ လာ… အဈမပြပေးမယ်…. လိုကခြဲ့”

“ဟုတ်….”

“မီးခလုတအြုံက နည်းနည်းတော့ မှင့တ်ယ်၊ ဒီအတိုင်း မှီပါ့မလား၊ ထိုငခြုံပေါကြနေ တကလြိုကပြါလား”

“ဟုတ်… အဲ့လိုလုပလြိုကမြယ်”

“ထိုငခြုံပေါတ်ကလြိုကြ….. ကြမ်းပြငကြမညီတော့ နည်းနည်းတော့ လှုပန်တယ်ေ မောငလြေး ၊ အဈမ သချောကိုငပြေးထားမယ်”

“ဟုတ်…အဈမ ၊ တကပြှီနောြ…. အဈမ အိမကြမီးလိုင်းကို မိန်းခလုတခြပြှီးသားမလား”

“အင်း… ခပြှီးသား မောငလြေး”

ကြှနတ်ောြ ပြငလြာသည့ြ Fuse ကို လောငသ်ှားသည့တ်ဈခုနရောတွင် အစားထိုးပြီး တပဆြငပြေး လိုကသ်ည် ၊ မိန်းခလုတကြို ပြနတ်ငကြှည့လြိုကတ်ော့ အဆငပြှသှေားလသည်ေ…..၊ ကြှနတ်ောြ အောကကြိုငုံ့ပြီး မသန်တာကိုကြည့်ကြာ…

“အဈမ မီးခလုတတ်ှေ အကုနဖြှင့ကြှည့ပြါအုံး ၊ ရပြီထငတ်ာပဲ”

“အေးအေး”

ဟုပြောကာ သူမက တိုကခြန်းတဈခုလုံးရှိ မီးခလုတမြွားကို အဖြင့အြပိတ် လုပကြှည့လြသည်ေ၊ စောနတုံးက မသန်တာကို ထိုငခြုံအပေါကြနေ မတတ်ပရြပပြှီး စကားပြောလိုကတ်ုံးက ဘရာမဝတထြားသည့ြ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို အပေါစြီးကနေ မှငလြိုကရြသည်၊ အခွိနခြဏလေးဆိုပမယေ့ြ နို့သီးခေါင်းမည်းမည်းလေးနှင့ြ ဖြူဝင်းချောမှတန်သေော ရငန်ှဈမှှာကို အင်ျကြီလညပြင်းအဟိုကထြဲကနေ မှငလြိုကရြသညကြို သချောသိလသည်ေ။ ထိုခွိုဗူးနှစ်လုံး မှငကြှင်းလေး မကြစြိထဲကနေ မပြောကကြှယခြငမြှာပင် မသန်တာက မီးခလုတတ်ှကေို စမ်းကြည့်ပြှီး ပြနရြောကလြာလသည်ေ….။

“မောငလြေး…. အဆငပြှသှေားပြီ ၊ ကြေးဇူးပဲနောြ အောကဆြင်းလို့ရပြီ”

“ဟုတ်..အဈမ ၊ မရိုမသေ… ပုခုံးပေါကြို ခဏကိုငမြယန်ောြ”

“အင်း…”

အင်ျကြီလညဟြိုကကြှားထဲမှ မသန်တာ၏ ထိုငခြုံပေါကြနေ အောကသ်ို့ပြနအြဆင်းတွင် နို့အုံခွှနခြွှနလြေးကို ယောကြာြးသားပီပီ ငမ်းပြီးကြည့်မြိသညဟြု ဝနခြံပါသည်၊ အပေါကြနေ အောကသ်ို့အဆင်း မှငကြှင်းကို အနီးကပ် ခွဲ့ကြည့်လြိုကသ်လို ဖြစ်သှား၍ နို့အုံပေါကြ မှေးညှင်းနုနုလေးတွကေိုပါ သချောမှငလြိုကရြသည်၊ ကြမ်းပြငပြေါြ ခွထေောကခြပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြှီး ကြည့်တ်ော့ အပေါထြပဝြတထြားသော အရောင့ရြင့အြင်ျကြီကြောင့ြ အဖုအဖောင်းလေးမှလှဲပြီး ဘာမှမတွေ့ရတော့ခွေ ၊ ကြှနတ်ောလြည်း လှတသ်ှားသော စိတကြို ပြနလြညထြိန်းခွုပလြိုကပြှီး….

“အဈမ….စားစရာရှိလား ၊ ကြှနတ်ောြ ဗိုကဆြာနလေို့”

“ထမင်းရှိတယလြေ…စားမလား”

“ဟုတ်”

မသန်တာက ထမင်းခူးပေးပြီး သူမခကြထြားသည့ြ အိမခြကြဟြင်းများနှင့ြ တညခြင်းဧည့ခြံလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောလြည်း ဗိုကဆြာဆာနှင့ြ စားလိုကရြာ နှစ်ပန်းကန် ကုနသ်ှားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ…

“မသန်တာလကရြာတွကေ စားကောင်းတယဗြွာ”

ဟု ခွီးမှန်းလိုကသ်ည်၊ သူမက

“မောငလြေးက အိမန်ဲ့ဝေးနလေို့နမှောပါ ၊ အဈမလကရြာက ပုံမှနပြါပဲ”

“ဒါနဲ့ ပူတူးလေးရော…. မမှငတ်ာတောငကြှာပြီ”

“ကလေးတွေ ကြောင်းရကရြှညပြိတလြို့ သူ့အဈကိုတွေ အဈမတွရှေိတဲ့ ကြည့်မြှငတ်ိုငဖြကကြ အဈမရဲ့အဈကိုအိမ် ပို့ထားတယ်၊ ဟိုမှာ ကလေးတွမွေားတော့ သူပြောတ်ာပေါ့….၊ ဒီမှာက အဈမကလည်း အလုပတ်ဈဖကန်ဲ့ဆိုတော့ ကြောင်းပိတရြင် ဟိုဖကအြိမကြို ပို့ထားတာ”

“ဪ…..ဟုတလြား”

“အင်း မောငလြေး ၊ မနကဖြှန် မင်းအားလား မသိဘူး”

“အားပါတယဗြွ”

“အဲ့တာဆို အဈမဆီလာလညလြေ ၊ အဈမ အရသာရှိတာတွေ ခကြကြွှေးမယ်”

“အားနာစရာကြီး”

“ရပါတယ် မောငလြေးရယ်….၊ မဟုတလြည်း အဈမတဈယောကတ်ည်း ပငွြးနတော ၊ ဒီတဈပတ် ရုံးကအလုပတ်ှေ မယူခဲ့ပဲ အေးဆေးနာမယလြို့ စိတကြူးထားတာ..၊ ကလေးလည်း မရှိဘူးဆိုတော့ ၊ အဲ့တာ အရငန်ေ့တွကေ အလုပပြဲလုပန်ကြဆေိုတော့ ဒီနေ့မှ စနနေေ့ရှိသေးတယ်… ပငွြးလာလို့”

“သူငယခြငွြးတွနေဲ့ အပြငလြွှောကသ်ှားကြပါလား”

“အဈမသူငယခြငွြးတွကလေည်း အိမထြောငသ်ညတ်ှေ ဖြစ်ကုနကြှပြီဆိုတော့ မောငလြေးတို့ အရှယတ်ုန်းကလို ဆုံဖို့ မလှယတ်ော့ဘူးလေ၊ သူတို့က အဈမထကတ်ောင် အလုပရြှုပကြှသေးတယ်”

“အဲတာဆိုလည်း လာစားလှည့ပြါ့မယ်….. ဟဲဟဲ”

“အေးအေး….. စားပြီးရင် ပန်းကနကြို ဘစငေပြေါမြှာပဲ ထားခဲ့နောြ ၊ မဆေးနနေဲ့”

“ ရပါတယ် အဈမရယ်…. ကြှနတ်ောြ ဆေးခဲ့မှာပေါ့”

ကြှနတ်ောကြ စားပြီးသား ပန်းကနကြို ဆေးဖို့လုပတ်ော့ မသန်တာက မဆေးရန် တားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ အားနာသဖြင့ြ လကရြောပနလေေို့ တဈခါတည်း ဆေးလိုကပြါ့မယ် အဈမရယလြို့ ပြောကာမှပင် လှှတပြေးလသည်ေ၊ သူမအား ကြေးဇူးတငပြှီး ကိုယ့တ်ိုကခြန်းဖကသ်ို့ ပြနလြာခဲ့လိုကလြသည်ေ။

နောကတ်ဈရကြ တနင်ျဂနှနေေ့ရောကတ်ော့ အိပရြာထ ရချိုးပြီး မသန်တာတို့အိမသ်ို့ အလညသ်ှားလသည်ေ၊ အစက ဟိန်းထကကြိုပါ ခေါခြဲ့သောလြည်း ခွိန်းတွေ့ရနရြှိသညဟြုဆို၍ တဈယောကတ်ည်း ဖြစ်သှားလသည်ေ…။

“ဒေါကျ…ဒေါကျ….. မသန်တာရေ”

“မောငလြေးရေ….လာပြီ…ခဏ”

မသန်တာက ကြှနတ်ော့ကြို တံခါးလာပြီး ဖြင့ပြေးလသည်ေ….၊ သူမက အခုလေးတငမြှ ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကလြာသည့ပြုံပေါသ်ည် ၊ ဆံပငကြို တဘတဖြှူနှင့ြ ပေါင်းထားပြီး ထမိနရြငလြွားနှင့ြ အပေါကြ တဈဘလေးကို ခွုံထားလသည်ေ…၊ သူမက

“မောငလြေး…. ခဏထိုင်ဦး ၊ မနကစြာ မစားရသေးဘူးမလား”

“ဟုတ်”

“ထမင်းတော့ကကြပြှီ…. အဈမ အခုမှရချိုးပြီးလို့ အဝတဝြတလြိုကြဦးမယ် ၊ ဧည့ခြန်းမှာ ထိုငစြောင့အြုံးနောြ”

“ရတယအြဈမ…ဖြည်းဖြည်း”

မသန်တာပြောသလို ဧည့ခြန်းက ဆိုဖာပေါတ်ှင် ထိုငကြာ TV ကြည့်ရြင်း သူမအဝတလြဲသညကြို စောင့ဆြိုင်းနလေိုကသ်ည်၊ ခဏကြာတော့ မသန်တာက အိမန်ရင်ေး ထမိနအြဝါလေးနှင့ြ လညဟြိုကအြင်ျကြီအဖြူလေးကို ဝတပြှီး ကြှနတ်ော့ရြှေ့သို့ ရောကလြာလသည်ေ၊ သူမက….

“စားပြဲကလည်း ရှုပန်တောပဲ ၊ ပူတူးလေးက ကစားစရာအရုပတ်ှေ လွှောကထြားသှားတာ မရှင်းအားသေးလို့ပါ မောငလြေးရေ… အားနာပါတယ်”

“ကြှနတ်ောတ်ို့အခန်းက ဒီထကပျိုပြီး ရှုပသ်ေးတယ်”

မသန်တာက ကြှနတ်ော့ရြှေ့တွင် ခါးကိုကုန်းပြီး အရုပတ်ှကေို သိမ်းဆည်းလသည်ေ၊ သူမခါးကုန်းလိုကတ်ိုင်း လညပြင်းအဟိုကထြဲကနေ တွဲလောင်းကနွတေဲ့ လှုပတ်ုတလြှုပတ်ုတ် စနနှစ်ေခိုငကြို ရှင်းရှင်းကြီး မှငရြလသည်ေ၊ မနေ့တုံကတော့ ဒီမှငကြှင်းကို မတောတ်ဆ တွေ့ခဲ့ရသညဟြုသာ ထငခြဲ့မိသောလြည်း အခုတော့ မသန်တာ၏ ပယောဂပါမှန်း ရိပမြိလိုကလြပြေီ၊ ကြှနတ်ော့ကြို အမှငအြာရုံနှင့ြ ဆှဲဆောငန်ပြေီမှန်း တန်းသိလိုကသ်ည်….၊ သူမအနနေဲ့ ယောကြာြးလေးအဖောြ လိုချင်န်ရှောသောလြည်း တိုကရြိုကမြပြောရဲ၍ အခုလို သှယဝြိုကကြာ ဖောပြှနခွင်ေး ဖြစ်လိမ့မြည် ၊ ကြှနတ်ော့ကြိုလည်း အတွေ့အကြုံမရှိသည့ြ လူပျိုလေးဟု ထငမြှငပြှီး စိတလြှုပရြှားအောင် လှုံ့ဆောကြာ သူမ၏အသားစိုငမြွားကို ထိတွေ့နိုငဖြို့ကို၎င်းင်းင်း၊ ကြှနတ်ော့ဖြကကြ အရငလြှုပရြှားစရန်ေ အစီအစဉြ ဆှဲထားပုံရလသည်ေ….။

မသန်တာ၏ သိသာနသေော အကြကရြှှေ့ပုံကိုကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ောြ ရယခြငွမြိသှားလသည်ေ၊ တဈဖကကြလည်း အထီးကနွန်ရှောသော သူမကိုလည်း သနားမိသှားသည်…၊ သူမကတော့ အစီအစဉအြတိုင်း ကြှနတ်ော့ရြှေ့တွင် ကုန်းကုန်းကြကြနှင့ြ အရုပတ်ှကေို လွှောကသ်ိမ်းနဆေဲ ဖြစ်လသည်ေ ၊ ကြှနတ်ောကြ…..

“မသန်တာ….. အပြငထြှကမြလညဖြစ်တာ ဘယလြောကကြှာပြီလဲ”

“ဘယလြောကမြှန်းကို မသိတော့ပါဘူး ၊ ပူတူးတို့အဖေ မဆုံးခငကြတည်းကဆိုတော့ နှစ်နှစ်ခွဲ လောကတ်ော့ အသာလေးရှိပြီ”

“အဲ့တာဆို ကြှနတ်ောတ်ို့ သှားလညကြှမလား ၊ ရုပရြှငကြှည့ရြတာလည်း ကြိုကတ်ယမြလား.. အခု (သူစိမ်းအိမ်) ဆိုတဲ့ကား ကောင်းတယလြို့ပြောတယ်… သှားကြည့်ကြှတာပေါ့”

“အင်း… အဈမတွေးထားတာက မောငလြေးကို နေ့လညစြာ ကောင်းကောင်းလေး ခကြကြွှေးမလားလို့လေ”

“ ရပါတယ် ၊ အဈမလည်း အခုမှ အေးဆေးနားရတာကို…. ခကြကြွှေးချင်ရြငလြည်း ညနစောမှ ခကြကြွှေးတော့”

“အင်းပါ… အဲ့တာဆို ဘယတ်ော့သှားကြမလဲ”

“အခုသှားမယလြေ”

“ဟင်… အဲ့တာဆို အင််ကြီလဲလိုကျဦးမယ်”

“အခုမှလဲပြီးတာ မဟုတဘြူးလား…. ထပလြဲဦးမလို့လား”

ဟု ကြှနတ်ောကြ ဘောလြီမပါတာသိ၍ စနောကလြိုကလြသည်ေ ၊ သူမက

“အပြငသ်ှာတာကို…. ဒီလိုပုံစံနဲ့ ဖြစ်ပါ့မလား မောငလြေးကလည်း”

“စတာပါဗွာ… ကြှနတ်ောလြည်း ဘောင်းဘီသှားလဲလိုကြဦးမယ်….. တိုကအြောကမြှာ စောင့န်မယေန်ောြ…”

“အင်း…အင်း ၊ ဟဲ့ မနကစြာ စားရအုံးမယလြေ”

“ဟုတသ်ားပဲ မေ့နတော….. ဟဲဟဲ”

မသန်တာပြငပြေးသည့ြ ငါးရံ့ချောကဖြုတ် ၊ မနကြညွြးသီးထောင်း ၊ ထမင်းဆီစမ်းနှင့ြ ကြကြဥ ဟကဖြရိုကကြို အတူတူစားသုံးပြီးနောကြ အဝတအြစားလဲကာ Junction Square ဖကသ်ို့ သှားလညပြတရြနအြတွကြ တိုကအြောကသ်ို့ ဆင်းခဲ့လသည်ေ၊ ဘတဈြကားဂိတတ်ှင် ကားစောင့ရြင်း မဝတစြဖူး ဂငွြးဘောင်းဘီရှညကြို ဝတဆြငလြာသည့ြ မသန်တာကိုကြည့်ရြင်း…..

“အဈမက ဂင်ျးဘောင်းဘီနဲ့ ဆိုတော့လည်း ပိုနုသှားသလိုပဲ”

“ဟုတလြား…. ဟဲဟဲ ၊ အဈမ မဝတဖြစ်တာတောင် ကြာလှပါပြီ…. တနသ်ေးတယဆြိုပြီး ဝတလြာတာ”

“အခုလိုလေးဆိုတော့လည်း မသန်တာက မင်းသမီးယုသန်တာတငန်ဲ့တောင် ခပဆြငဆြငပြဲဗွ”

“အဈမ မုန့ဝြယကြွှေးပါ့မယ် ၊ မှှောကမြနပေါနဲ့တော့… ခစ်ခစ်”

ထိုသို့ဖြင့ြ Jucction square သို့ ရောကသ်ှားသည့အြခါတွင် အရင်ဦးဆုံးအနဖြငေ့ြ ရုပရြှင် လကမြှတကြို အရငဖြှတကြှလသည်ေ၊ ရုံးပိတရြကြ… ကြောင်းပိတရြကဖြစ်၍ လူတန်းအရှညကြှီးကို တိုးဝှေ့ပြီး ဝယကြှရလသည်ေ၊ ပြီးနောကြ ကြနပြှူတာဂိမ်း ကစားသည့ြ နရောကို ခေါသ်ှားပြီး စိတအြပန်းပြအေောင် သူမနှင့အြတူ ဆော့ပေးလိုကသ်ည်….၊ မသန်တာ ဒီလိုမပြောရြတာ တောတ်ောကြှာခဲ့ပြီထငသ်ည်…၊ ဟီးဟီးဟားဟားနှင့ြ ပြောရြှှငန်လသေည်ေ၊ မကြာသေးခငကြမှ အသဈဖြင့ထြားသည့ြ Time City ဖကကြိုလည်း သှားလညကြှပြီး သူမစိတကြှိုကြ ဓာတပြုံများ ရိုကပြေးလိုကပြေးလိုကသ်ေးသည်။

ရုပရြှငအြခွိနရြောကတ်ော့ ပေါကပြေါကဆြုပမြွား အခွိုရညမြွားဝယပြှီး ရုပရြှငကြှည့ကြှလသည်ေ၊ ရုပရြှငကြှည့အြပြီးတွင် ကြကကြှောဆြိုငတ်ဈဆိုငသ်ို့ ဝငကြာ နေ့လညစြာစားကြပြီး အိမပြှနခြဲ့ကြလသည်ေ။

ကြှနတ်ောတ်ို့ နထေိုငသ်ည့ြ တိုကခြန်းလေးလှှာပေါရြောကတ်ော့ မသန်တာက…

“မောငလြေး အဈမလည်း နားလိုကြဦးမယ် ၊ ခဏနကြမှေ ပြနလြာခဲ့လေ”

“ကြှနတ်ောလြည်း တဈရေးလောကြ အိပလြိုကြဦးမယ်”

“အင်း…. ညနစောစားဖို့ လာခဲ့ဦးနောျ ၊ မေ့မနနေဲ့ဦး”

“ဟုတကြဲ့ပါ”

ကြှနတ်ော့အြခန်းထဲပြနရြောကတ်ော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတအြစားတွပြနေလြဲပြီး အိပလြိုကလြသည်ေ၊ ညနငေါးနာရီလောကကြှတော့ အိပပြွောရြာမှ နိုးလာပြီး ရမေိုးခွိုးလိုကလြသည်ေ၊ ပြီးနောကြ မသန်တာဟင်းခကြသ်ညကြို ကူညီပေးရနအြတွကြ သူမတိုကခြန်းဖကသ်ို့ ကူးခဲ့လသည်ေ၊ တိုကခြန်းတံခါးအရှေ့ရောကတ်ော့ တံခါး ဂလန့မြထိုးထားတာကို တွေ့သညန်ှင့ြ…..

“မသန်တာ….ဝငလြာခဲ့မယန်ောြ”

“မောငလြေး….ဝငလြာခဲ့လေ”

“ဟုတ်”

အိမထြဲရောကတ်ော့ သူမက ဧည့ခြန်းက စားပြဲပေါတ်ှင် စားစရာများကို ပြငဆြငန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်၊ “ဟိုကရြှားလဘား” မသန်တာက ကြှနတ်ော့ကြို ဆှဲဆောငခြှင်း ပလနဘြီကို စတငလြိုကပြုံရသည် ၊ ဘရာမဝတထြားသည့အြပြင် အပေါထြပအြင်ျကြီ အဖြူရောငခြညွသ်ားလေးကို sexy ကကြ ဝတဆြငထြားပြီး အိမန်ရင်ေး ထမိနအြပါးလေးကိုလည်း သူမ၏ တငပြါးကောကကြှောင်းလေးပေါအြောင် ဝတထြားသေးသည် ၊ သူမက ကြှနတ်ော့ဖြကကြို လှည့ကြှည့လြိုကရြင်း..

“မောငလြေး….. ဝိုငကြှိုကတ်ယမြလား”

“ဟုတကြဲ့ သောကပြါတယ်”

“လာ…ခဏထိုင်ဦး”

“ညနစောမစားခင် နည်းနည်းသောကတ်ာပေါ့”

“ဟုတ်”

သူမသည် စားပြဲပေါတ်ှင် တငထြားသော ခွတေံရှည် ဝိုငခြှကန်ှဈခွကထြဲသို့ ဝိုငမြွား ဖောကထြည့လြိုကသ်ည် ၊ ပြီးတော့ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဝိုငအြတူသောကရြင်း အမှည်းလေး စားရင်းနှင့ြ သူမရဲ့ အထီးကနွသ်ော ဘဝအကြောင်းကို ခရစေေ့တွင်းကြ ပြောပြလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ ဆိုဖာနောကမြှီပြီး ဝိုငကြို အရသာခံသောကရြင်း သူမပြောသော စကားများကို ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြြ နားထောငပြေးကာ အားပေးစကား ပြောပေးသည်၊ သူ့အကြောင်းတွေ ပြောပြီးနောကြ ခေါင်းတညိမ့ည်ိမ့န်ှင့ြ ကြှနတ်ော့ဖြကသ်ို့ စကားဦးသန်းလတေော့သည်..။

“မောငလြေး ရည်းစားရှိလား”

“အခုလောလောဆယတ်ော့ မရှိသေးပါဘူးအဈမ ၊ အရငကြတော့ တဈယောကြ ထားဖူးတယ်”

“ဪ…ဟုတလြား”

မသန်တာက ဘာဆကပြှောမှန်းမသိသဖြင့ြ ရီဝသေော မကြလြုံးများနှင့ြ ကြှနတ်ော့ကြို စိုကကြှည့ပြှီး ညုတုတုနှင့ြ ပြုံးပြလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ လူရိုးလေးစတိုင် ဖမ်းပြီး မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ဝိုငကြို ဆကသ်ောကန်လေိုကသ်ည် ၊ သူမက..

“မောငလြေးက ဟိုမိုမဟုတဘြူးလား”

ဟုမေးရာ ကြှနတ်ောကြ…

“ပုံမှနပြါပဲဗွာ”

ဟု ပြနဖြှပေေးလိုကလြသည်ေ….။

“ဟဲ့….ပလုတတ်ုတ်”

မသန်တာက ကြှနတ်ောြ ဟိုမိုမဟုတဘြူးလို့ ပြောလိုကသ်ညန်ှင့ြ ဝိုငခြှကကြို တမငသ်ကသ်ကြ သူမရငဘြတပြေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကသ်ည် ၊ အဝတဖြှူပေါကြို ဝိုငစြိုသှားသောကြောင့ြ ရငသ်ားဆိုငန်ှဈမှှာကိုရော…. နို့သီးခေါင်းမဲမဲလေးကိုပါ ထငရြှားစွာ မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်..။

ကြှနတ်ောကြ မသန်တာ၏ စိတထြဲတွင် ထငန်သညေ့အြတိုင်း လိငကြိဈစ အတွေ့အကြုံမရှိသည့ြ ခွာတိတလြေးပုံစံဖမ်းလိုကပြှီး သူမကိုပြေ့ဖကကြာ လညပြင်းနှင့ြ ရငည်ှန့ပြေါကြို အငမ်းမရ နမ်းရှုံ့ပေးလိုကသ်ည်..။

“ဟဲ့…ဟဲ့ မောငလြေး ဘာတွလေုပန်တောလဲကြာ…. အင့ြ… ဟင့ြ… ဟင့ြ”

သူမပါးစပကြသာ ဘာတွလေုပန်တောလဲ ဟုသာ မေးသည် ၊ လကကြတော့ ကြှနတ်ော့ခြေါင်းကိုဖကကြာ ဆံပငရြှညတ်ှကြေားထဲ လကခြွောင်းများနှင့ြ ဖမ်းဆုပထြားသည်၊ ကြှနတ်ောကြ သူမရဲ့ ခညွသ်ားအင်ျကြီအပါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖြဲဆုတလြိုကပြှီး ရငသ်ားနှစ်မှှာက တုနတ်ုနတ်ုနတ်ုနန်ဲ့ ပေါထြှကလြာတော့ အားပါးတရ ကုန်းစုပပြေးလိုကလြသည်ေ…..၊ နောကလြကတ်ဈဖကကြလည်း ရငသ်ားတဈဖကကြို ညှဈနယကြာ ကစားပေးလိုကသ်ည်…။

“အင့ြ…..ဟင့ြ…ဟင့ြ…. မောငလြေး…. မှားမယန်ောြ…. အာ့”

“ပြှတ်….ပြှတ်…ပြှတ်…. အင်း.. အင်း.. ဟင်း…. ယားတယကြှာ….. ဟင့ြ”

“အာ့……အာ့…..ပြှတဈြ…. ပြှတဈြ… ပြှတဈြ…. အင်း… အင်းးး… အင်းးး”

ကြှနတ်ောကြ မသန်တာရဲ့ ခွိုဗူးနှစ်လုံးကို အားရအောင် စုပပြေးပြီးမှ အပေါသ်ို့တကကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့နမ်းလိုကသ်ည် ၊ သူမကလည်း ကြှနတ်ော့ရြဲ့ အနမ်းမိုးများကို လွှာလေးနှင့ြ ခံယူလသည်ေ။

“အင်း…..အင်း… အင်း… အှန်း… အှန်း”

နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းရှိုကန်ရင်ေး ကြှနတ်ော့လြကတ်ဈဖကကြ အိမန်ရင်ေး ထမိနအြပါးလေးကို ကြမ်းပြငပြေါထြိရောကအြောင် ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်၊ မသန်တာက ပငတ်ီမဝတထြားသဖြင့ြ ပေါငတ်ံဖြူဖြူဖြေးဖြေးကြီးနှစ်လုံး ကြားထဲက အမှှေးမဲမဲကောကကြောကမြွားနှင့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီး ထွကလြာလသည်ေ ၊ သူမကို ဆိုဖာခုံရှညပြေါတ်ှင် ပကလြကလြှနပြေးလိုကပြှီး ပေါငတ်ှင်းသားများကို လကဖြှင့ြ ပြတသ်တပြေးရင်း အဖုတန်ားသို့ ဝိုကကြာဝိုကကြာ စိတကြှှအောင် ကလိပေးလိုကလြသည်ေ…..။

“အင်း….ဟင်း..ဟင်း…မောငလြေး… ဘာတွလေုပန်တောလဲကြာ….. အင်း… ဟင်း.. ဟင်း”

သူမ စိတအြကြှဆုံးအခွိနရြောကပြှီ ဆိုကာမှ အဖုတအြမှှောင်းကြားထဲသို့ လကခြလညဖြှင့ြ အစိလေးကိုပါထိအောင် အပေါအြောကြ ပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်…..။ မသန်တာနှင့ြ နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းနရင်ေး သူမအသကရြှူသံတွေ မှနလြာတော့ နို့သီးခေါင်းခွှနခြွှနလြေးကို ပြောင်းစုပလြိုကသ်ည်၊ သူမအဖုတထြဲကိုလည်း လကခြလညန်ှင့ြ လကသ်ူကြှယ် နှစ်ချောင်းပူးထည့ပြေးကာ အထုတအြသှင်း မှနမြှနလြေး လုပပြေးလိုကသ်ည်၊ (ကြှနတ်ောကြတော့ Spiderman အကြကဟြု နာမညပြေးထားသည်)

သူမက အစကတည်းက စိတထြနသေူဖြစ်သဖြင့ြ စောကဖြုတထြဲ ရှေ့ပြေးအရညကြှညမြွား ရှှဲနပြေီး လကန်ှဈချောင်းလုံး လွှောလွှောရှူရှူ ဝငသ်ှားလသည်ေ….။

“အား…အား…အား…အား… မောငလြေး… ဖြည်းဖြည်း…. အား…. အား”

“ပလဈ…ပလဈ….ပလဈ… ပလဈ… ဗွဈ… ဗွဈ… ဗွဈ… အင့ျ… ဟင့ျ.. ဟင့ျ”

မသန်တာကို စိတကြှိုကြ ကလိပေးပြီး ကြှနတ်ော့ဘြောင်းဘီတိုကို အမှနဆြှဲခွှတလြိုကကြာ လီးကို သူမအဖုတဖြောင်းဖောင်းထဲ တဈခါတည်း ဖိထည့လြိုကသ်ည်…..။

“အင်း..မောငလြေး….. ဖြည်းဖြည်း…. နာတယ်…. အာ့”

ကြှနတ်ော့ရြဲ့လီးကြီး အဖုတထြဲ တိုးဝငသ်ှားတော့ မသန်တာရဲ့ အဖုတအြပေါန်ှုတခြမ်းသားလေးက လိပပြှာလေး အတောငပြံခတသ်လို ပြန့ကြားသှားသည် ၊ အပျိုအဖုတမြဟုတသ်ောလြည်း ယောကြာြးတွနှငေ့ြ မဆကဆြံတာကြာပြီဖြစ်၍ ကြှနတ်ော့လြီးကို ဝိုင်းဝန်းဖိညှဈကြသော အတွင်းသားများ၏ အရသာကို ကောင်းကောင်းခံစားရသည် ၊ သူမရဲ့ဒူးခေါင်းနှစ်လုံးကို ပုခုံးနှင့ထြိအောင် တွန်းတငပြေးလိုကပြှီး အဖုတထြဲသို့ လီးနကန်ကဝြငအြောင် ဆောင့လြိုးပေးလိုကလြသည်ေ…။

“ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်”

“အား…အား…အား..အား… အား… မောငလြေး…. အား… အား… အှန့ြ”

“ပြှတ်….ပြှတ်…ပြှတ်..ပြှတဈြ”

“အင်း..ဟင်း…ဟင်း….အှန်း…. မောငလြေးရာ…. အား… အား… အား”

ဧည့ခြန်းအလယရြှိ ဆိုဖာပေါတ်ှင် တဈတီတူးအနအထေားဖြင့ြ မသန်တာကို စိတကြှိုကြ ဆောင့လြိုးရင်း ဆယမြိနဈလောကြ ကြာသောအခါ စိတကြိုလွှော့ကာ အားကုနလြိုးထည့ပြှီး အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲတွင် သုတဖြှန်းပေးလိုကလြတေော့သည်….။

“ဖတဖြတဖြတ်…. ဖတဖြတဖြတ်….. ဖတဖြတဖြတဖြတ်”

“အား…အား…အား…အား.. အား… မောငလြေး… ကောင်းတယ်… အား… အား… ထိတယကြှာ”

“ဗွဈ…ဗွဈ..ဗွဈ..ဗွဈ…. အင့ျ…. ဟင့ျ… ဟင့ျ”

“အား…အား….အား…. အား…. အာ…..”

ကြှနတ်ောြ တဈခွီပြီးသှားသောအခါ အဖုတထြဲမှ လီးကိုခွှတလြိုကပြှီး အမောပြေ ဝိုငတ်ဈဂွတ် မော့သောကလြိုကလြသည်ေ၊ မသန်တာကတော့ ဆိုဖာပေါမြှာ ပကလြကလြေးအိပန်ရောမှ ထိုငလြိုကလြပြေီး ကြှနတ်ော့လြီးကို ဂွင်းထုပေးလသည်ေ….၊ လီးပြနတ်ောငလြာသောအခါ သူမက ပါးစပလြေးထဲ ငုံစုပလြိုကရြင်း ပလှမှေုတပြေးပြနသ်ည်၊ စုမှတန်ိုးလောကြ လွှာစွမ်း မထကသ်ောလြည်း သူမစိတကြွနပေအြောင် အီးအီးအားအား ငှည်းပေးလိုကသ်ည်…။

ဒီတဈခါတော့ ကြှနတ်ောကြ ဆိုဖာပေါတ်ှင် ပကလြကလြှနအြိပရြင်း မသန်တာကို အပေါကြနေ မှင်းစီးခိုင်းသည်၊ သူမစိတကြှိုကြ အပေါတ်ှင် Cow Girl လေးလုပကြာ ဖီးလခြံနလသေည်ေ….။

“ဖတ်..ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်”

“မောငလြေး…..အား…. ကောင်းတယ်…. အား…. ရှီး… အင်း…. အင်း.. အင်း”

“ဇွိ… ဇွိ… ဇွိ….ဗှဈ…..အင့ြ…. အင့ြ… အင့ြ… မမနို့တွကေိုခွပေေး… အား…. အားအား”

“အဲ့လိုလေး….ဟုတတ်ယ်….အင်း…. အင်း… မမပြီးတော့မယ်… အင့ြ… အင့ြ… အင့ြ…”

“အှန်း…အှန်း…အှန်း…အှန်း… ပြီးပြီ… ပြီးပြီ…. ကြှတဈြ…. အင်း…. အင်း… အင်း… အင်း……”

မသန်တာတဈယောကြ အပေါတ်ှင် ခါးကိုနှံ့ပြီး စကောဝိုင်းလိုကြ ၊ သူ့ရငသ်ားတွေ ကိုငထြားသော ကြှနတ်ော့လြကကြို ဆှဲယူပြီး သူမပါးစပထြဲ စုပလြိုကန်ှင့ြ ထိတွေ့ဆကဆြံကြရင်း သူမ နှစ်ခွီမှှောကပြှီးသှားတော့ ကိုယလြုံးလေးက ကြှနတ်ော့အြပေါြ ပျိုကလွာလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ သူမအမောပြအေောင် စောင့လြိုကပြှီး ခဏနတေော့ ဆိုဖာအရှေ့က စားပြဲပေါြ လကထြောကစြပြေီး ဖငကြုန်းခိုင်းလိုကလြသည်ေ ၊ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားခိုင်းလိုကပြှီး အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ အဖုတထြဲသို့ သှေးဆာနသေော ငပဲကြီးကို ထိုးထည့လြိုကလြတေော့သည်…။

“အား….အား…အား…မောငလြေး… ထိတယ်… အား…. အား…. ဖြည်းဖြည်း”

“ဖြန်း..ဖြန်း..ဖြန်း………. ဖတ်.. ဖတ်.. ဖတ်…. ဖတ်”

“အထဲကအောင့တ်ယ်…. ဖြည်းဖြည်းဆောင့ြ…. အား… အား… အား.. အား… ဟင့ြ… အင့ြ… အင့ြ”

ကြှနတ်ောကြ အနောကကြနေ ဆောင့လြိုးပေးနရင်ေး သူမရဲ့ ဖြူဝင်းလှတဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးနှစ်လုံးကို ဘယပြှနည်ာပြန် ရိုကပြှီး အရသာခံနလသေည်ေ ၊ တအောင့ကြှာလာတော့ အရိုကခြံရသော နရောတွင် နီမှန်းလာလသည်ေ…..။

“အဈမ….. ကြှနတ်ောပြှီးချင်လြာပြီ… မှနမြှနဆြောင့တ်ော့မယန်ောြ”

“အင်း…အင်း…မင်းသဘော…. အင်း…. အင်း”

“ဖြန်း…အား…ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်… ဖြန်း… ဖြန်း… ဖတ်.. ဖတ်…. အား… အား…. အား… အား”

“မသန်တာရေ…. ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ….. အင့ြ… အင့ြ… အင့ြ.. အင့ြ”

“ဖုတ်..ဖုတ်..ဖုတ်..ဖုတ်”

“အား…အား….အား… မမလည်း… ပြီးတော့မယ်….. အား…. အင့ျ… အင့ျ… ဟင်းးးးး”

“ဖြန်း…..အားးးးးးးး”

“ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်”

“အား….အား..အား… ပြီးပြီ… အား… အား…. အား.. အား…. အား…”

ကြှနတ်ောန်ှင့ြ မသန်တာတို့ နှစ်ယောကလြုံး ဖောဋျဌဗျဗာအာရုံ၏ အမှင့ဆြုံးအဆင့သ်ို့ အတူတူ ရောကရြှိသှားကြပြီး ဆိုဖာပေါတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ားဖကရြင်း လှဲလွောင်းနကြသေည်၊ မသန်တာက..

“မောငလြေး….. လူကိုမွော့သှားတာပဲကြာ ၊ မင်းအရငကြ မိန်းမအတွေ့အကြုံရှိလား”

“တဈခါလောကပြါပဲဗွာ” ( အဖြူရောင် မုသားလေးပါ)

“မင်းက ကြမ်းတာကြာ…. အားလည်းတောတ်ောသ်နတ်ယ်”

“မသန်တာက ဦးဆောငတ်ာ ကောင်းလို့ပါဗွာ….. အဈမက လှလည်းလှ… Sexy လည်းကတွာကိုးဗွ”

“မင်းလည်း တောပြါတယကြှာ….. ယောကြာြးဆုံးသှားကတည်းက လကန်ဲ့ပဲ အာသာဖြနရေတော… မင်းနဲ့တွေ့မှ တကိုယလြုံး ပြင့ထြှကသ်ှားပြီး ပေါ့ပါးသှားသလိုပဲ”

“ညစာတော့ သုံးပနကြနလြောကြ ကုနတ်ော့မယထြငတ်ယ်”

“အဲ…ဟုတသ်ား ၊ ထပြီး သန့ရြှင်းရေးလုပတ်ော့ မောငလြေး…. ဟင်းတွေ အေးကုနလြိမ့မြယ်”

“ဟုတ်…ဟုတ်…ထပြီ”

ကြှနတ်ောရြော မသန်တာပါ ရချိုးခန်းထဲသို့ဝငကြာ သန့ရြှင်းရေး လုပလြိုကကြှပြီး အဝတအြစား ပြနဝြတကြာ ညစာအတူစားကြသည်၊ ပြီးနောကြ သူမကို ပန်းကနတ်ှေ ကူသိမ်းပေးပြီး နှုတဆြကကြာ ကြှနတ်ော့တ်ိုကခြန်းဖကသ်ို့ ပြနလြာခဲ့လိုကလြသည်ေ၊ ပြနရြောကတ်ော့ နပေူလှန်းထားသော အဝတအြစားများကို ရုတသ်ိမ်းပြီး မီးပူထိုးနလေိုကသ်ည် ၊ ထိုအခွိနတ်ှင် မနန်ဂွော မခိုငဇြာမှင့ဆြီက ဖုန်းတဈကောလ် ဝငလြာလသည်ေ…..။

“ဟယလြို…. မခိုငဇြာ….. အမိန့ရြှိပါ”

“အေး… ရဲမာနလြား…. နငတ်ော့ ပြူနာတကပြှီထငတ်ယ် ၊ အခုခကြခြငွြး ရုံးကိုလာခဲ့ ”

🏵️ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ နောကဆြုံးအခစွြ (အပိုင်း ၄) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️