အောစာအုပ်

ကန်ော့ျရဲ့ ဘုရင်မလေး

ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှခေေါင်းကို ထပဖြိခရွန် ကြိုးစားပမယေ့ြ သီတာဆှကေ သူ့အကြံကို သိနသညေ့အြလား ပါးစပထြဲ မဝငန်ိုငသ်ေးသော အရင်းပိုင်းကို လကဖြှင့ြ အရငလြှမ်းဆုပလြိုကသ်ည်။ ဦးကြောခြေါင်၏ အကြံ မအောငမြှငလြိုကြ။ သို့သောြ သူက ထပတ်ှန့တ်ကပြှီး သီတာဆှကေို လကဖြယဖြို့ အမိန့ပြေးတာမွိုးတော့ မလုပတ်ော့ပါ။ သီတာဆှကေ အလိုကတ်သိနှင့ြ ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပပြှီး လီးကိုစတငစြုပပြေးနလေို့ ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် လီးအရင်းအား ကိုငထြားသော လကကြလဲ ဂွင်းတိုကပြေးသလို လှုပခြါပေးသည်။ “အား … ရှီ .. ကောင်းလိုကတ်ာ … လုပ် လုပ် .. အဲဒီလိုမွိုး” သီတာဆှေ တခွားနရောများတွင် ဘယလြောကြ အရညအြချင်ြး ရှိသညတ်ော့ မသိ။ လီးစုပသ်ည့ြ နရောတွငတ်ော့ တောတ်ောကြှီး ကြှမ်းကငွသ်ညကြို ဦးကြောခြေါင် သတိထားမိသည်။ သူမ ခစွသ်ူဆိုသော ကိုဝင်းခိုငကြို စုပပြေးနကြေ ဖြစ်ရမည်။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ သီတာဆှေ၏ ထိုကြှမ်းကငွမြှုက ဦးကြောခြေါငအြတွကြ ကောင်းကောင်းကြီး အလုပဖြစ်စနသေညေသ်ာ။ ဦးကြောခြေါင်၏ လကကြ သီတာဆှခေေါင်းအား လှမ်းပြီး ထိန်းပေးထားစရာတောင် မလိုတော့ပေ။ မကြန်ှာတဈဖကခြှမ်း ၌ သိမ်းကာစုထားသော ဆံပငရြှညရြှညမြွားအား ကိုငပြေးထားယုံသာ လိုအပသ်ည်။

သီတာဆှကေ သူမဖာသာ သူမ ခေါင်းကို နိမ့လြိုကြ ကြှလိုကန်ှင့ြ လီးကြီးအား ပါးစပထြဲ တိုးဝငပြှနထြှကဖြစ်အောင် ပြုလုပရြင်း ပါးကလေးများ ဖောင်းလာသညအြထိ အားတကသ်ရော စုပပြေးနသည်ေ။ လီးစုပသ်ံ တပြှတပြှှတန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ အသကပြှင်းပြင်း ရှူသံ တရှူးရှူး တရှဲရှဲကသာ အခန်းထဲတွင် ကြီးစိုးထားသည်။ “ကောင်းတယ် .. သီတာ .. စုပစြုပ် ..” လှတန်သောလကတ်ဈဖကကြ နို့ကြီးတွကေို လှမ်း၍ဆှဲကာဆော့ရင်း ဦးကြောခြေါင် ဖငကြှီးကို လှုပကြာ သီတာဆှေ ပါးစပကြို စတင်၍ လိုးဆောင့သ်ည်။ တောငကြုန်းတဈခုပေါသ်ို့ ခွကေုနသ်ုတ်၍ ပြေးတကရြသလို ဦးကြောခြေါင် အားကုနထြုတသ်ည်။ လီးတန် အရင်းပိုင်းကို ဆုပကြိုငထြားသော သီတာဆှေ၏ လကသ်ညသ်ာ နှုတခြမ်းသားများနှင့ြ ဆီးစပ် မထိတွေ့ရအောင် တားဆီထားသည့ြ တဈခုတည်းသော အတားအဆီး ဖြစ်၏။ မဟုတလြွှင် လီးကြီးတဈခုလုံး သီတာဆှေ ပါးစပထြဲ ဝငရြောကပြွောကကြှယသ်ှားမှာ သချောလှသည်။ နောကထြပင်ါးမိနဈခန့ြ ကြာအောင် မာရသှနပြှေးသလို တောကလြွှောကဆြှဲပြီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် လီးတလွှောကြ ကငွစြိမ့တ်ကလြာသည်။ “ထွကြ .. ထွကတ်ော့မယ် … သချော မွိုခွ .. သီတာ .. အပြငကြို တဈစကမြှ မကစွနေဲ့ “ လကန်ှဈဖကစြလုံးနှင့ြ သီတာဆှေ ခေါင်းအား ညှပကြိုငလြိုကပြှီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် ကြားရိုင်းတဈကောင်၏ အားမာနဖြှင့ြ သီတာဆှပေါးစပထြဲသို့ လီးတနအြား ထိုးထည့သ်ည်။ အားပါလှသော ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ သီတာဆှေ လကသ်ညလြည်း လီးတနအြရင်းအား ဖမ်းကိုငထြားခွင်း မပြုနိုငတ်ော့။ တံတွေးရညမြွားဖြင့ြ ပကြေံစိုရှှဲနသေော လီးတဈချောင်းလုံး သူမပါးစပထြဲ တိုးဝငပြှနထြှကဖြစ်နသည်ေ။ “အား … ရှဈ .. ထွကြ .. ထွကပြှီ” ဝမ်းခေါင်းသံကြီးနှင့ြ ဦးကြောခြေါင် အောည်ည်းပြီးနောကြ သီတာဆှခေေါင်းအား သူ့ပေါငရြင်းနှင့ြ ထိသညအြထိ ဖိကပထြားလိုကသ်ည်။ လညခြွောင်းဝကို ကြောြ၍ ရောကန်သေော ဒဈလုံးကြီးသည် အစွမ်းကုန် တင်းမာသှားပြီးနောကြ သုတရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထွကကြုနသ်ည်။ ဘာမှန်း မသိလိုကခြငမြှာပင် အရညပြစွပြစွတ်ှအေား သီတာဆှေ မွိုခလွိုကရြရှာသည်။ ဦးကြောခြေါင် ဖငကြှီးတဈခုလုံး ဆတခြါဆတခြါ တုနန်သည်ေ။ ထို့အတူ သီတာဆှေ၏ လညတ်ိုငသ်ှယသ်ှယလြေးသညလြည်း

ဆတခြါဆတခြါ တုနန်ရှောသည်။ ဦးကြောခြေါင် တဈခကြကြော့တိုင်း သီတာဆှေ တဈခကြမြွိုခနွရတေော့သည်။ “ဝိုး .. အနကြယ် တကယပြဲ ဖိအားတွမွေားနတောကိုး .. ဟူး” တဈစကမြကနွြ ကုနသ်ညအြထိ သုတရြညမြွားအား စုပယ်ူလိုကပြှီးနောကြ လီးကြီးအား ပါးစပထြဲမှ ထုတပြေးလိုကခြွိနတ်ှင် သီတာဆှေ အတောလြေးပင် မောဟိုကန်ရှောသည်။ သီတာဆှေ နည်းတူ ဦးကြောခြေါငသ်ညလြည်း ဟောဟဲဟောဟဲ ဖြစ်နသည်ေ။သီတာဆှေ၏ မှတခြကြကြို ဘာမှ ပြနမြပြောနိုငပြဲ ယောငယ်ောငလြေးပြုံး၍သာ ထောကခြံသည့အြနနှငေ့ြ ခေါင်းညိတပြှရှာသည်။ ဦးကြောခြေါင်၏ အပြုံးမကြန်ှာသည့ြ မည့သ်ည့အြဓိပျပါယဆြောငသ်ညကြို သူသာလွှင် အသိဆုံးဖြစ်ပတေော့မည်။ထိုနေ့မှစ၍ နောကထြပရြကမြွားတွငတ်ော့ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ သူ့ပီအဖြစ်ေသူ သီတာဆှေ၏ နောကတ်ိုးတာဝန် ဖြစ်သော လီးစုပပြေးခွင်းအမှုကို ကောင်းကောင်းအသုံးခလွတေော့သည်။ နေ့စဉန်ေ့တိုင်းလိုလို အနည်းဆုံး နှစ်ကြိမ် ဒါမှမဟုတ် သုံးကြိမလြောကတ်ော့ သီတာဆှခမွော သူ့လီးအား စုပပြေးရသည်။ ထိုသို့စုပပြေးရာတွင် တခါတလတေော့ ဦးကြောခြေါင် ဘာမှဝငရြောကမြစွကဖြကြ။ ထိုငခြုံတွင် အခန့သ်ား ကြောဆန့ကြာထိုငရြင်း ခွတနေမြွားကို ကားပေးထားလိုကယ်ုံပင်။ သီတာဆှသောလွှင် မာတောငန်သညေ့ြ လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ အထုတအြသှင်းလုပပြှီး ကောင်းကောင်းကြီး စုပပြေးရရှာသည်။

သီတာဆှေ ပြုစုသမွှ ဦးကြောခြေါငကြ အလိုကသ်င့ြ ခံစား၊ စံစားနယေုံသာ ..။သို့သောြ တဈခွို့သောအခွိနမြွားတွငမြူ အရမ်းကိုဖိအားများသညဟြူသော အကြောင်းပြခကြန်ှင့ြ သီတာဆှအေား အခန်းအလယတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငခြိုင်းပြီး၊ သူက လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ သူမခေါင်းအား ညှပထြိန်းကိုငပြှီး ပါးစပပြေါကအြား ကောင်းကောင်းလိုးတော့သည်။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖိအားလွှော့ခွင်းကိဈစသည် လီးထိပဝြမှ ပန်းထွကလြာသော သုတရြညမြွားကို သီတာဆှေ တဈစကမြကနွြ သောကမြွိုခရွခွင်းနှင့သ်ာ အမြဲ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ထိုအတွကြ ဦးကြောခြေါင်၏ အကြောင်းပြခကြကြတော့ ရုံးခန်းထဲတွင် ပကြေံခွင်း မဖြစ်အောငဆြိုသော အခကြပြငဖြစ်တော့သည်။ အားလုံးကို ခွုံငုံ၍ ပြောရမညဆြိုလွှင် ဦးကြောခြေါငအြတွကြ အကောင်းဆုံးသော အခွအနေတဈေခုကို လကဝြယပျိုငပျိုင် ရရှိထားသညဟြု ဆိုရပမည်ေ။ ပါးရညန်ပရြညရြှိပြီး ဘဝတလွှောကလြုံး လညလြွှငလြညသ်လို စားသုံးလာခဲ့သညမြို့ ဒီမွှနှင့ြ သူ့ခမွာ မကြနပေန်ိုင်။ ဦးကြောခြေါငအြတွကတ်ော့ မှကဆြိုသညမြှာ တခွားဘကတ်ှင် ပိုစိမ်းသညလြို့ ခံယူထားသညသ်ာ။ ထို့အတွကကြှောင့ြ သူလုံး၀ စိတကြွနပေသ်ှားဖို့အတွကရြန် သီတာဆှအေား ဘယလြိုလုပပြှီး လိုးရမလဲဆိုတာ အမြဲအာရုံရောကန်သည်ေ။ တဈနည်းနည်းနှင့တ်ော့ သီတာဆှေ ပငတ်ီကို ခွှတပြှဈနိုငအြောင် သူကြိုးစားရမည်။ ဤသညကြား ဦးကြောခြေါငအြတွကြ အဓိကပန်းတိုငပြင် ..။ ထိုငန်ကြေ ဆုံလညခြုံပေါတ်ှင် ကိုယကြိုခပလြွော့လွော့ အနအထေားနှင့ြ ငှိမသ်ကစြှာ ထိုငန်ရင်ေး ဦးကြောခြေါင် သူ့ဦးနှောကကြို အပြေးအလှှား အလုပပြေးမိသည်။

သီတာဆှကေို ဘယလြိုလိုးရမလဲဆိုတာ ဒီရကပျိုင်းအတွင်း အသည်းအသန် စဉြးစားနရလေို့လား မသိ။ သူ့ခေါင်းတွင် ဆံပငဖြှူတွပင်ေ ထပတ်ိုးလာသလို ခံစားရသည်။ ဟူး .. ကြောခြေါင် .. မင်း ကြံစမ်း ပြီးခဲ့သော မိနဈပိုင်းအတွင်းကပင် သီတာဆှတဈေယောကြ သဈသားစားပြဲကြီးအောကြ ဒူးထောကကြာ ဝငပြှီး သူ့လီးအား တဈခွီပြီးအောင် စုပပြေးခဲ့သေးသည်။ အခုတော့ ဦးကြောခြေါင် နောကထြပ် ထပလြိုချင်န်သေေးသည်။ တကယကြို ရလလေိုလေ အိုတဈဆေ အကြီးစားပင်။ (ကြောခြေါင် .. ကြောခြေါင် .. သိပလြောဘမကြီးစမ်းနဲ့) ကိုယ့ကြိုကိုယ် ပြနဆြုံးမ ဖြောင်းဖပြှီး ဦးကြောခြေါင် သကပြှင်းခသွည်။ တခွားလုပစြရာလည်း လောလောဆယ် မရှိသဖြင့ြ ဘာရယမြဟုတဘြဲ စားပြဲအံဆှဲကို လှမ်းဖြင့သ်ည်။ အထဲမှာ မှငလြိုကရြသော ပါးစပအြနံ့ပြောကဆြေး (မင့ြ)ဗူးကို လှမ်းယူပြီး ဆေးလုံးဖြူဖြူလေးနှစ်ခုကို လကဝြါးထဲ ခေါကခြလွိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲ ထည့မြယဆြိုပြီး လကကြိုမှှောကလြိုကခြွိနတ်ှင် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အကြံတဈခုက ဖြတခြနဲ ပေါလြာတော့သည်။ ဦးကြောခြေါင်၏ အကြံသဈကို အကောငအြထညဖြောဖြို့တော့ ရကအြနည်းငယ် စောင့လြိုကရြသည်။ အခုရကပျိုင်းအတွင်း —- ကုမျပဏီက အလုပတ်ောတ်ောဖြစ်ထွန်းသည်။ ထိုရောအခါ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ ပို၍ဖိအားများသလို ခံစားရသည်။ ဦးကြောခြေါင် ဖိအားများခွင်း၏ နောကဆြကတ်ှဲ အကြိုးတရားကား သီတာဆှေ တဈယောကြ ပိုပို၍ သူ့လီးအား စုပပြေးလာရခွင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒီတဈပတ် ရုံးဖြင့သ်ည့ြ တနင်ျလာနေ့မှ စ၍ သီတာဆှေ တဈယောကြ သူမပါးစပကြို နားရသညဟြူ၍ မရှိ။

သချောသာ တွကကြှည့မြညဆြိုလွှင် သီတာဆှေ တဈယောကြ သူမအလုပကြို သူမလုပရြသညထြကြ ရုံးခန်းထဲတွင် ဦးကြောခြေါငလြီးကို စုပပြေးရတာက ပိုများသညဟြုတောင် ဆိုရမလား မသိ။ အခုလဲကြည့်ြ။ မိနဈနှစ်ဆယ် နီးပါးလောကြ ကြာအောင် ဦးကြောခြေါငလြီးအား သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ညအြထိ ရုံးခန်းထဲ စုပပြေးခဲ့တာမှ ဘယလြောကမြှ မကြာသေး။ ဆယမြိနဈသာသာလောကပြဲ ရှိဦးမလား မသိ။ ရုံးခန်းထဲမှ ဦးကြောခြေါင်၏ “သီတာရေ အထဲ ဝငခြဲ့ပါဦး”ဆိုသည့ြ အသံကြောင့ြ သီတာဆှေ စိတတ်ှေ လေးလံသှားရရှာသည်။ သီတာဆှသည်ေ အပြော့သားထဘီစကတ် အနကရြောငကြို အဖြူရောင် ရုံးဝတရြှပအြင်ျကြ ီနှင့တ်ှဲ၍ ဝတဆြငထြားသည်။ ထဘီစကတကြ ဘေးခွဲဖြစ်ပြီး လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း ဖြူဖြေးသှယတ်န်းသော ပေါငတ်နတ်ဈဖကအြား ဒူးအထကလြောကထြိ မှငန်ရသေည်။ မိန်းမဝတရြှပအြင်ျကြ ီကမူ ကြယသ်ီးတပဖြစ်ပြီး မို့ဝန်းသောစနနှစ်ေခိုငအြား လုံလုံခွုံခွုံဖြစ်အောင် ဖုံးကြယထြားပေးသည်။ သီတာဆှေ၏ အတွေးက ဒီလိုမွိုး လုံလုံခွုံခွုံဝတထြားလွှင် သူမအင်ျကြ ီထဲသို့ လကန်ှိုကပြှီး နို့တွကေို ဦးကြောခြေါင် မသုံးနိုငဟြူသော အတွေး။ သို့သောြ ဦးကြောခြေါငကြ သူမပါးစပအြား မလိုးခငမြှာ နို့တွကေို အင်ျကြ ီပေါကြနေ ကောင်းကောင်းကိုငပြှီး ဆုပန်ယလြိမ့မြညဆြိုသော အခကြကြိုတော့ မေ့သှားခဲ့သည်။ မနကပျိုင်း တဈဆကရြှငပြှီးလို့ သူမ ရုံးခန်းထဲမှ ပြနထြှကလြာခွိနတ်ှင် ခပကြှကြဖြေဈေသှားသော အင်ျကြ ီရှေ့ပိုင်းကို မနည်းပင် ပြန့အြောင် ပြနလြုပထြားခဲ့ရသည်။ ငှင်းဆနလြို့ရမှာ မဟုတသ်ည့အြလွောကြ သီတာဆှေ စိတလြွှော့ပြီး ရုံးခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့သည်။ လမ်းလွှောကလြာရင်း မေးရိုးနှစ်ဖကကြို လကဖြှင့ြ စမ်းကြည့်သ်ည်။

မိနဈနှစ်ဆယခြန့ြ နမ်းစတော့ ပလှမှေုတပြေးခဲ့ရသဖြင့ြ ပါးရိုးတွကေ အတောည်ောင်းနသည်ေ။ ကြမ်းပြငတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငခြဲ့ရသဖြင့လြည်း ဒူးခေါင်းနရောက အနည်းငယ် နာနသည်ေ။ တတန်ိုငလြွှင် သီတာဆှေ ဒီလောကမြှနမြှနကြှီး ဦးကြောခြေါင် လီးအား စုပမြပေးချင်တ်ော့။ ဒီလိုနှုန်းထားအတိုင်းသာ ဆကသ်ှားမညဆြိုလွှင် ဒီနေ့တော့ တဈနေ့တာအတွကြ အများဆုံး စံခွိနအြဖြစ် တငထြားခဲ့သော ချောကကြှိမဆြိုသည့ြ နှုန်းကို ကြိုးမညလြား မသိ။ သီတာဆှေ စံခွိန် မကြိုးချင်ပြါ။ “ဒီမှာ ထိုင်ဦး သီတာ ..” တောသ်ေးသည်။ ဒီတဈခါ ဦးကြောခြေါင် ခေါတ်ာ အလုပကြိဈစနှင့ြ ပတသ်ကဟြနရြှိသည်။ စားပြဲရှေ့က ထိုငခြုံကို ညှှနပြှပြီး ထိုငခြိုင်းလို့ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုမှ မဟုတဘြဲ လီးစုပပြေးရမညဆြိုလွှင် သူ့ရှေ့က ကြမ်းပြငကြို ညှှနပြှပြီး ဒူးထောကထြိုငခြိုင်းမှာ ဖြစ်သည်။ တဈခါတဈလတေော့ သူမကို သဈသားစားပြဲကြီးပေါြ ကန့လြန့ဖြှတ် ပကလြကလြနကြာ အိပခြိုင်းပြီး သူက စားပြဲဟိုဘကစြှန်းမှနေ၍ ပါးစပကြို သုံးလေ့ရှိသည်။ ဒါကလဲ တခါတလမှေ ဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့တ်ော့ သီတာဆှေ ဒူးထောကထြိုငပြှီး စုပပြေးရတာက ပိုများလသည်ေ။

သီတာဆှေ ထိုငခြုံမှ ဝငထြိုငလြိုကပြမယေ့ြ ဦးကြောခြေါငကြ စကားကို ခကြခြငွြးစမပြောသေးပါ။ တဈစုံတဈခုတွင် အတွေးနဈနဟနေဖြှင့ြ သချောစဉြးစားနတော တွေ့သည်။ ခနနမှေ .. “အင်း … သီတာရေ .. အနကြယတ်ော့ ဘယလြိုပြောရမှန်း မသိဘူး” စိတသ်ကသ်ာသလို ဖြစ်နသညေ့ြ သီတာဆှေ အနကြယ်ဦးကြောခြေါင် စကားကြောင့ြ စိတထြဲမတညမြငှိမ် ဖြစ်လာသည်။ ဘာ .. ဘာများ ဖြစ်ပြနတ်ာပါလိမ့ြ …။ “ဟိုလေ .. ပြောရမှာ အားတော့နာတယ် … သီတာ ပါးစပကြ အနံ့အကြောင်း ပြောချင်တ်ာ .. အဲ ဒါလေး ..” သီတာဆှေ မကြတ်ောငလြေးများ တဖတွဖြတွြ ခတသ်ှားသည်။ “သီတာ့ ပါးစပကြ အနံံ့ဟုတလြား .. အနကြယ် .. ဘာဖြစ်လို့လဲ” “ဟုတတ်ယ် .. သီတာ .. ဘယလြိုပြောရမလဲ .. သီတာပါးစပကြ စကားပြောလိုကတ်ိုင်း အနံ့တဈမွိုး ရနတယ်ေ” ဦးကြောခြေါငကြ ထိုစကားကိုပြောရင်းနှင့ြ သူ့အဆိုကို အားဖြည့ဟြန် နှာခေါင်းဝကို လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ ပိတပြှသည်။ ဒီစကားနှင့ြ အမူအရာကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး ညိုသှားရှာသည်။ မသိမသာခေါင်းလေး ငုံ့ကသွှားပြီး ဝမ်းနည်းသည့အြသံနှင့ြ တုံ့ပြနပြှောသည်။ “သီတာလဲ စိတမြကောင်းဘူး .. နဲနဲတော့ သတိထားမိတယ် .. မနေ့ကညနတေုန်းကဆိုရင် သီတာ့ခစွသ်ူနဲ့တွေ့တော့ သူကတောင် ပြောသေးတယ် .. သီတာ့ပါးစပကြ အနံ့တဈမွိုးရနတယေတ်ဲ့” “ဟုတတ်ယ် .. သီတာ .. ကြည့်ရြတာ .. အနကြယ့အြရညတ်ှကေို သီတာ အမြဲမွိုခနွရလေို့ ဖြစ်မယ်” သီတာဆှေ ထိုစကားကို ခေါင်းညိတ်၍ ထောကခြံလိုကသ်ည်။ ဒီအခကြကြှောင့ြ ဆိုတာ ဖြစ်နိုငသ်ည်။

ဦးကြောခြေါင် သူမပါးစပကြို ဖိအားလွှော့ဖို့ဆိုပြီး မသုံးခငကြ ဒီလိုမွိုး အနံ့မရခဲ့ပါ။ ကိုဝင်းခိုငကြလဲ သူမနှင့ြ နမ်းစုပတ်ိုင်း ဘာကြနပြလိန်းမှ မတတခြဲ့ပေ။ အခုကမွှ ဖြစ်ခွင်း ဖြစ်သည်။ သို့သောြ ဒီကိဈစကို ဘယလြိုဖြရှင်ေးရမယမြှန်း မသိ။ တကယတ်မ်းတော့ ဖိအားများသညဆြိုသူက သူမ မဟုတ်။ ဦးကြောခြေါငသ်ာလွှင်။ သူမက ပီအတဈေယောကအြနနေဲ့ ကူညီခွင်းသာ။ အကယ်၍သာ ပါးစပကြို မသုံးဘဲ တခွားနည်းလမ်းနှင့ြ ဖြရှင်ေးလို့ရမညဆြိုလွှင် သူမဝမ်းသာမိမှာ သချောပါသည်။ သီတာဆှေ အတွေးထဲတွင် နှစ်မွောနခေိုကတ်ှင် ဦးကြောခြေါင် ထိုငန်ရောမှထကာ သူမနားသို့ လွှောကလြာသညကြိုတွေ့ရသည်။ သီတာဆှေ၏ နောကဘြကရြောကလြာပြီး လကန်ှဈဖကကြို ယှကကြာဆန့ထြုတရြင်း သူမနို့တွေ့ကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ နောကကြနေ သိုင်းဖကခြှင်း ခံရသလိုမို့ သီတာဆှေ ကိုယကြလေးအနည်းငယ် တွန့သ်ှားသည်။ ဦးကြောခြေါငကြ သူမ နားနားကပ်၍ သူစဉြးစားထားသညကြို ဆကပြှောပြနသ်ည်။ “သီတာ့ပါးစပကြို မသုံးဘဲ စထရပလြွှော့တဲ့ နည်းလမ်းတဈခုတော့ အနကြယတ်ို့တတွေ ရှာဖို့ လိုအပန်ပြေီ” “ဟုတ် .. ဟို .. ဟိုလေ .. သီတာ့လကန်ဲ့ ပြနပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးရမလား အနကြယ်” “မကောင်းဘူး .. သီတာ .. အဆငမြပြဘေူး .. အဲဒီနည်းက ပတောကြံတာတွေ များတယ်” သီတာဆှေ အကြံပြုခကြကြို ကန့ကြှကလြိုကရြင်း ဦးကြောခြေါင် သူ့နှာဝသို့ ပြန့န်ှံ့လာသော ကိုယသ်င်းနံ့နံ့လေးကို ခိုး၍ ရှုလိုကမြိသည်။ သီတာဆှသည်ေ ဉာဏရြညထြိုင်းသလောကြ သူမကိုယသ်ူမတော့ ဘယလြိုအလှပြငရြမညဆြိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိပသည်ေ။ ဆံကသောအနံ့က သင်းသင်းလေးမှှေးနသလေို၊ ကိုယသ်င်းနံ့ကလဲ ယဉယ်ဉလြေးနှင့ြ ဆှဲဆောငန်သည်ေ။

အနီးကပ် နောကဘြကမြှ မှငန်ရသေော ပါးပြငဖြှေးဖြေးလေးကို မနမ်းရှိုကမြိအောင် ဦးကြောခြေါင် မနည်းကို စိတထြိန်းထားရသည်။ ရမျမကဇြော၏ ထွကပြေါကအြဖြစ် လောလောဆယ် သုံးလို့ရနသေော နို့လုံးအိအိတွကေိုသာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ခပတ်င်းတင်း ညှဈကာဆော့ပစ်လိုကသ်ည်။ “အနကြယတ်ဈခု စဉြးစားမိတာတော့ ရှိတယ် .. သီတာ လကခြံမလား မသိဘူး” “ဟုတ် .. ဘာများလဲ အနကြယ် ပြောပါဦး” “ဒီလိုလေ .. အနကြယတ်ို့ ပါးစပအြစား နောကထြပအြပေါကတ်ဈပေါကကြို ပြောင်းသုံးရင် ကောင်းမယ်” “နောကထြပအြပေါကြ ??” ဦးကြောခြေါင်၏ စကားအား နားမရှင်းမှုကြောင့ြ သီတာဆှေ သူမခေါင်းလေးကို လညပြှနလြှည့ရြင်း မေးသည်။ နို့တွအေား ဆုပန်ယန်သညေ့ြ လကကြို လှှတလြိုကပြှီး ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှရှေေ့က စားပြဲပေါတ်ှင် တစောင်းဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ စိတအြားထကသ်နသ်ည့ြ အမူအရာနှင့ြ သီတာဆှအေား အပေါစြီးမှ ငုံ့ကြည့်ရြင်း သူ့စကားကို ဆကသ်ည်။ “ဟုတတ်ယ် .. ပါးစပမြဟုတတ်ဲ့ အပေါကြ .. စောကဖြုတအြပေါကြ .. ဒါမှမဟုတ် စအိုအပေါကြ” “စအိုအပေါကြ … အာ .. မဟုတတ်ာ!!” စအိုပေါကဆြိုသည့ြ စကားတွင် သီတာဆှေ ရှံရှာဟနန်ှင့ြ မကြန်ှာလေးမဲ့သှားသည်။ ဟုတသ်ည်။ သူမခစွသ်ူ ကိုဝင်းခိုငန်ှင့တ်ောင် တဈခါမှ စအိုပေါကကြို အသုံးပြုတာ ခံဖူးခဲ့သည် မဟုတ်။ စအိုပေါကဆြိုသော စကားကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေးပကြသ်ှားသညကြို လူလညကြှီး ဦးကြောခြေါင် ဒကခြနဲ ရိပမြိသည်။

“အင်း .. စအိုပေါကတ်ော့ မသုံးတာ ကောင်းပါတယ်” ဦးကြောခြေါင် နှုတကြ ထိုစကားကြောင့ြ မတညင်ှိမဖြစ်နသေော သီတာဆှေ စိတအြေးခမွြးသှားရသည်။ ယောငယ်မ်းပြီး ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ညတ်ှင် ဦးကြောခြေါငကြ ကြနပေအြားရဟနန်ှင့ြ လကခြုတတ်ဈခကြတ်ီးသည်။ “ကောင်းပြီ .. ဒါဆိုအဆငပြှသှေားပြီ” “ဟုတလြား .. အနကြယ် .. အဆငပြှသှေားပြီ??” (ဘာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် ဝမ်းသာသှားသညကြို စဉြးစားမရဟနဖြှင့ြ သီတာဆှေ မေးမိသည်) “ဟုတတ်ယ် .. ဒီလိုလုပမြယလြေ” စားပြဲပေါတ်ှင် ထိုငန်ရောမှ ဦးကြောခြေါင် ခုနဆြင်းလိုကပြှီး သီတာဆှအေားလဲ ထိုငခြုံမှထအောင် လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲထူလိုကသ်ည်။ အူကြောငကြှောငန်ှင့ြ သီတာဆှေ မတတ်ပရြပလြိုကသ်ညတ်ှင် သူမကိုယလြေးကို စားပြဲဘကသ်ို့ တွန်းပို့တာ ခံလိုကရြသည်။ သီတာဆှေ လကန်ှဈဖကကြ စားပြဲမကြန်ှာပြင် ထောကမြိသှားသည်။ “အနကြယ် .. ဘာလုပမြလို့လဲ??” ဘာမှန်းညာမှန်း မသိဘဲ စားပြဲဆီသို့ တွန်းပို့ခွင်း ခံလိုကရြသဖြင့ြ သီတာဆှေ ကမန်းကတမ်း လှမ်းမေးလိုကစြဉတ်ှင် ဦးကြောခြေါငကြ သူမတငပြါးနောကတ်ှင် ကပကြာ နရောယူလိုကသ်ည်။ မကြလြုံးလေး ကလယကြလယ် ဖြစ်နသေော သီတာဆှအေား ပါးစပ် နားရှကတ်ကခြွိတ် လောကမြတတ် ပြုံးပြလိုကရြင်း ဖြလေိုကသ်ညကြ .. အနကြယ် သီတာ အဖုတကြို သုံးမလို့ … ဟု ဖြစ်တော့သည်။ “ဟင်!!” သီတာဆှေ ထံမှ ဟငဆြိုသော အသံမှမဆုံးသေး။ ဦးကြောခြေါငကြ သူမကြောကို လကန်ှင့ဖြိခလွိုကရြာ စားပြဲအစွနတ်ှင် ကုနပြေးထားသော ပုံစံ အလိုလို ရောကသ်ှားသည်။ ဦးကြောခြေါငကြ နောကမြှ ကပ်၍ ရပန်သညေဖြစ်ရာ ကော့တင်းတကလြာသော သီတာဆှေ ဖငလြုံးကြီးနှစ်ခုနှင့ြ သူ့ဆီးစပ် ပြေးအပမြိသည်။ ပုဆိုးအောကမြှ မာတင်းစပြုလာသော လီးကြီးက ဖငကြှားကို တည့တ်ည့ထြောကသ်ည်။

သီတာဆှေ ယောငပြှီး တငပြါးတွေ လှုပခြါမိသည်။ “သီတာပဲ ပြောတာလေ .. ဖငပြေါကကြိုတော့ မသုံးချင်ဘြူးဆိုတာ .. အဲဒါကြောင့ပြါ” “အောြ .. အင်း” (သူပြောတာ ဟုတရြှာသားဟု သီတာဆှေ အတွေးရောကသ်ည်) ဘာပြီးလွှငဘြာလုပရြမညဆြိုတာ သိနသေူ ဦးကြောခြေါငကြတော့ လကသ်ှကလြှသည်။ စကတထြဘီ၏ ဘေးခွိတန်ရောကို လကန်ှင့စြမ်းပြီး ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။ ထဘီစက ခါးနရောမှ ကြာသှားပြီး အောကခြံပငတ်ီ အဝါရောငလြေးကို လှမ်းမှငလြိုကရြသည်။ စွင့ကြားလှသော တငအြိုးတွကေ တောင့ခြံထားသဖြင့ြ ထဘီက အောကကြိုတော့ လွှောကမွသှား။ ဦးကြောခြေါငပြင် လကန်ှင့ဟြိုဘကဒြီဘကြ ထိန်းကိုငပြှီး တငပြါးတွကေို ကြောအြောင် လိပခြလွိုကသ်ည်။ ပြော့ပြောင်းသည့ြ ထဘီအနကလြေး ခွရင်ေးမှာ ပုံသှားခွပြေီ။ “အားပါးပါး .. တောကြ!!” ဇာပငတ်ီပါးလေးနှင့ြ မလုံ့တလုံထုပထြားရှာသော တငအြိုးတွကေ ပြည့တ်င်းတောင့တ်င်းလှသည်။ ကားစွင့ဝြိုင်းစကကြာလဲ ရှိနသည်ေ။ တောသ်ေးသည်။ ဦးကြောခြေါင် အခုအသကအြရှယထြိ ရောဂါရယလြို့ မယမြယရြရ မရှိလို့။ မဟုတလြွှင် နရောတွင် နှလုံးရပပြှီး ကိဈစချောသှားနိုငသ်ည်။ မကြလြုံးရော၊ နှာခေါင်းပါ အပူရှိနတ်ှေ တမဟုတခြှင်း ပြင်းလာသညမြို့ ဦးကြောခြေါင် ပငတ်ီကို ခွှတဖြယဖြို့ပင် စိတမြကူးနိုငတ်ော့။ ပငတ်ီစတဈဖကကြို တင်းတင်းဆှဲဖယလြိုကပြှီး ဖငသ်ားတဈခွမ်းဖကပြေါသ်ို့ လှမ်းတငသ်ည်။ — ကုမျပဏီကို စရောကခြါစကတည်းက အမြဲတမ်း စိတကြူးယဉတ်ောင့တ် နခေဲ့ရသော သီတာဆှေ၏ အဖုတကြ ကုန်းပေးထားသဖြင့ြ ဖငကြှားကနေ ပြူးခနဲ ထွကလြာသည်။ “ရှှီ ..” ဒီတဈခါတော့ ဝမ်းသာမှုကို ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငသ်ညမြို့ ဦးကြောခြေါင် လခွှနေဖြစ်အောင် ခွှနဖြစ်သှားသည်။ လခွှနေသ်ံကြားတော့ သီတာဆှသည်ေ စားပြဲပေါလြကထြောကြ ကုန်းထားရာမှ သူ့ကို နောကလြှည့ကြှည့သ်ည်။

“အန် .. အနကြယ် .. ဒီဟာက ဖိအားလွှော့တာဟုတ် .. တခွားဘာမှ မဟုတဘြူးနောြ ..” “ဟုတတ်ယ် .. ဟုတတ်ယ် .. ဖိအားလွှော့တာ” ကမူးရှူးထိုး ပြနဖြှလေိုကပြှီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် ပုဆိုးကိုဖြခလွေိုကသ်ည်။ ပေါငကြှားရှိ လီးကြီးကတော့ နောကဆြုံးပိတအြိတန်ှင့လြှယရြတော့မညကြို သိနသညေအြလား ခေါင်းထောငစြပြုနပြေီ။ ညာဘကလြကန်ှင့ြ လီးကို အရင်းမှလှမ်းကိုငလြိုကပြှီးနောကြ အပြူးသားထွကစြပြုနသေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးဆီသို့ ထိပကြို ပြေးကပသ်ည်။ သီတာဆှနှေုတမြှ အင်းခနဲ ညည်းသံထွကသ်ည်။ “ဖိအားလွှော့တာ သိလား .. သီတာ .. တခွားတွေးမနနေဲ့ .. အလုပအြကြောင်းပဲတွေး .. ဒါအလုပပြဲ” အဆကမြပြတပြှောရင်း လီးထိပန်ှင့ြ အဖုတဝြကို စမ်းကာထောကသ်ည်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများက ပူနှေးနပြေီး အဝလေးကမူ ခပစြိုစိုဖြစ်နသညေကြို ဦးကြောခြေါင် သတိထားမိသည်။ နောကထြပတ်ဈခကြြ နှစ်ခကြလြောကြ ဒဈကိုဖိဖိထိုး၍ ဆှပေးလိုကပြှီး တတိယတဈခကြတ်ှငတ်ော့ အားနှင့သ်ုံးကာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။ ပြဈခနဲ အသံက ခပကြယွကြယွပြေါထြှကလြာပြီး ဦးကြောခြေါင် လီးထိပကြ စောကဖြုတဝြထဲ မှုပဝြငသ်ှားသည်။ တင်းကပြန်ှေးထွေးသော အရသာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် အူးခနဲ ရရှတေမြိပြီး ခေါင်းမော့တကသ်ည်။ “ဖကခြြ . ကပြလြှခညွလြား … အားပါးပါး” စိတဆြန်ဒပြည့ဝြသှားယုံမက တင်းရင်းပြီးအိစကန်သညေ့ြ အရသာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် အခိုကကြှီးခိုကကြာ အောည်ည်းသည်။ သီတာဆှခေါးအား ထိန်းကိုငပြှီး လမ်းကြောင်းမှနန်သညေ့ြ လီးအား ပို၍ တိုးဝငအြောင် ထပဆြောင့သ်ည်။ လီးက တင်းတင်းကပြကြပြန်ှင့ြ ထပဝြငပြှနသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ သီတာဆှသညေလြည်းပဲ အောင့မြထားနိုငတ်ော့ပဲ နှုတမြှ တရှီးရှီးနှင့ြ စတင်၍ ညည်းသည်။ လုံးပတတ်ုတလြှသည့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ လီးကြောင့ြ သူမအပေါကလြေးသည် ကိုဝင်းခိုငထြကစြာလွှင် လမ်းပိုဖြင့ပြေးရရှာသည်။

ထိထိမိမိတော့ ရှိလှသည့ဖြစ်ခွင်း ..။ “ကောင်းတယ် .. သီတာ … အရမ်းကောင်းတယ် .. မင်း အဖုတကြ စပယရြှယကြိုကောင်းတယ်” ကောင်းတယဆြိုသော စကားတွေ မိုးမှှနအြောငဆြိုရင်း ဦးကြောခြေါင် လီးကုနအြောင် ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။ အားပါးလှသည့ြ အခကြမြို့ သီတာဆှေ သူမကိုယစြားပြဲပေါြ လဲမကသွှားအောင် လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တင်းတင်းတောင့ခြံထားရသည်။ လီးကြီးကတော့ အဖုတထြဲတွင် တဈချောင်းလုံး ကုနအြောငမြှုပန်ပြေီး တငပြါးဖြေးဖြေးကြီး နှစ်ဖကန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ဆီးစပကြ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မိတဆြကသ်ှားသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ .. ခါးသှယသ်ှယလြေးအား ထိန်းကာကိုငထြားသော ဦးကြောခြေါင်၏ လကမြွားကား ပငတ်ီလေး မလုံ့တလုံဖုံးနသေော တငပြါးကြီးများပေါတ်ှင် ရောကရြှိနသည်ေ။ အီးလိုသာဆိုလွှင် ဂေါဂကြဈြဟု တငစြားခေါဆြိုရမည့ြ အကောင်းစား စံခွိနမြှီ လုံးဝန်းပြည့ဖြှိုးသော တငပြါးတဈစုံကို စိတကြှိုကြ နယဖြတ်၍ ဆုပဆြှဲသည်။ သီတာဆှေ အဖုတထြဲ မှုပဝြငန်သေော လီးကို လိုးဆောင့မြှုကိုလည်း တဈခကြလြေးမှတောင် မရပ်။ သူ့ဟာကြီးကို ပတပြတဆြှဲနသလေို ဖြစ်သော နူးညံ့လှသည့ြ အတွင်းသားများ၏ အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားရင်း ရှိရှိသမွှသော အားတွကေို သုံးကာ ဆောင့သ်ည်။ ဆီးခုံနှင့ြ သီတာဆှေ နောကပျိုင်း ပြေးပြေးရိုကသ်ံသည် အခန်းထဲတွင် တဖတဖြတန်ှင့ကြို မှညဟြီးနတေော့သည်။ အခွိနကြှာလှသညန်ှင့အြမွှ သီတာဆှေ စောကဖြုတကြ အရညလြိုကပြှီး လိုးရတာ အဆငပြှခွေောမှေ့လာသည်။ သီတာဆှေ ကိုယတ်ိုငလြည်း ရှကတ်ာကြောကတ်ာတွေ ရှိမနတေော့ဘဲ အနကြယ်ဦးကြောခြေါင် ဖိအားလွှော့ဖို့ကိဈစကို တတန်ိုငသ်လောကြ ပြနကြူညီလာသည်။

ဦးကြောခြေါင် ဆောင့ခြကြတ်ှနှငေ့အြညီ သူမက နောကပြှန်၍ တငပြါးတွကေို တွန်းတွန်းပေးရာ နှစ်ဦးစလုံးအဖို့ ခံစားမှုဖီလင် မှင့သ်ထကမြှင့လြာအောင် ဖနတ်ီးပေးသလို ဖြစ်လာသည်။ သို့သောြ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ အလငွလြိုခွင်း လုံးဝမရှိ။ ကောင်းမှနလြှသော အရသာကြောင့ြ မှနမြှနဆြနဆြန် ပြီးသှားမှာကို မလိုလားပါ။ လီးကို တဈခကြဆြောင့သ်ှင်းပြီး စောကဖြုတထြဲမှ အနှုတတ်ှင် အပြငသ်ို့ရောကအြောင် ခွှတပြှဈလိုကသ်ည်။ ကောင်းခါစပြုနပြေီဖြစ်သော သီတာဆှေ စိတထြဲ ဟာခနဲတောင် ဖြစ်သည်။ ဘာများဖြစ်တာလိမ့ဆြိုပြီး ကုန်းထားရာမှ မှနမြှနဆြနဆြန် လှည့ကြှည့သ်ည်။ သီတာဆှေ ထိုငခြဲ့သော ထိုငခြုံတွင် ဦးကြောခြေါင် ဝငထြိုငလြိုကရြင်း သူမကို လကပြှကာ လှမ်းခေါတ်ာ တွေ့သည်။ “လာ .. သီတာ .. တဈမွိုးစမ်းကြည့်အြောင် .. အနကြယပြေါြ တကခြှလိုကြ ..” ဦးကြောခြေါငအြတွကြ ကောင်းဖို့ကတော့ ဒီလိုကိဈစမွိုးတွငတ်ော့ သီတာဆှအေား နှစ်ခါရှင်းပြစရာမလို။ ဘာဆိုလိုသညမြှန်း ခကြခြငွြးသိပြီး ထိုငန်သညေ့ြ သူ့အပေါတ်ှင် တကခြှသည်။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငအြနအထေားနှင့ြ တကခြှပြီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် မတန်အေောင် ထိန်းကိုငထြားသည့ြ လီးကို လကပြှောင်း၍ပင် ယူလိုကသ်ည်။ တခွားနောကထြပ် ဘာမှ တိုကတ်ှန်းစရာမလို။ အရညတ်ှရှေှဲရှှဲစိုနပြေီ ဖြစ်သော အဖုတဝြနှင့ြ ပြနတ်ေ့လိုကပြှီး ခွိနသ်ားကိုကသ်ညတ်ှင် တငပြါးကြီးနှစ်ဖကကြို အောကသ်ို့ ဖိခသွည်။

“အိုး .. ဖကခြြ” သီတာဆှေ၏ ထိုအပြုအမူကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ ရမျမကလြှိုင်းသည် အမှင့ဆြုံးအဆင့သ်ို့ ကူးပြောင်းသှားသည်။ လှပကြော့ရှင်းသော သီတာဆှကေိုယလြုံးအထကပျိုင်းကို ဖုံးကြယထြားသလို ဖြစ်နသညေ့ြ အင်ျကြ ီအား ရငဘြတရြှေ့ပိုင်းမှ စုကိုငပြှီးဆှဲဖြင့သ်ည်။ ဖောကဖြောကဆြိုသော အသံတွေ မှညပြှီး ကြယသ်ီးတွေ အကုနပြှုတထြှကသ်ည်။ ဘရာမပါသော ရငန်ှဈမှှာက အကာအကြယမြဲ့စွာ ပေါထြှကလြာသညတ်ှင် ဦးကြောခြေါင် လကန်ှဈဖကကြ တဈလုံးခွင်းစီကို ဆုပစြှဲလိုကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူ့မကြန်ှာအား ရငည်ှန့ဖြှေးဖြေးများဆီသို့ ထိုးအပလြိုကပြှီး လွှာကြီးကိုထုတကြာ စတငလြကြတ်ော့သည်။ “အမလေး .. အနကြယ် … ရှီး .. ရှီး … အာ့ .. အား” “အိုး … ပြတ် … ပြှတ် … ပြှတ်” နို့သီးစူစူလေးနှစ်ခုအား တဈခုချင်ြးစီ ငုံ့စုပန်သညေ့ြ အခွိနတ်ှင် သီတာဆှတဈေယောကြ ဦးကြောခြေါင် ပုခုံးအား အားပြုကာ အစွမ်းကုနအြပေါစြီးမှ တကဆြောင့န်ပြေီဖြစ်သည်။ စိတတ်ကကြှှမှု အရှိနကြ သူမထံတွငလြည်း မှင့တ်ကန်ပြေီမို့ သီတာဆှေ၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း အားပါနသည်ေ။ ဦးကြောခြေါငတ်ောင် နို့သီးတွကေို လွှာနှင့ြ အကြာကြီး ငုံထားလို့မရ။ “အင်း .. ကောင်းတယ် .. သီတာရယ် .. သိပကြောင်းတယ် .. ဒီနည်းက ပါးစပအြနံ့မရှိစဖေို့အတွကြ အကောင်းဆုံးပဲ ..” အသကကြို ဖုတလြိုကဖြုတလြိုကြ ရှူရင်းမှ ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှေ စိတရြှင်းအောင် ထပမြံ၍ရှင်းပြသည်။

မကြလြုံးလေးများ မှေးတေးတေးဖြစ်နသေော သီတာဆှကေ ဦးကြောခြေါငစြကားကို နားလညဟြနဖြှင့ြ ခေါင်းညိတပြှသည်။ ထိုရောအခါ ဦးကြောခြေါငကြ ပြုံးပြရင်း သီတာဆှေ မကြန်ှာလေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ညှပကြိုငသ်ည်။ “သချောအောင် အနကြယ် သီတာ ပါးစပအြနံ့ကို ခံလိုကြဦးမယ်” ဘာမှန်းမသိခငမြှာပင် ဦးကြောခြေါင် နှုတခြမ်းတွကေ သူမနှုတခြမ်းများအား လာဖိကာ အတင်းစုပန်မ်းခွင်း ခံရသည်။ သီတာဆှေ အှန်းခနဲ ညည်းသံထွကပြှီး နှုတခြမ်းလှှာနှစ်ခု ခပဟြဟပြင့ထြှကသ်ှားသောအခါ သူ့လွှာကြီး အတင်းကို တွန်းထိုး၍ အထဲ ရောကလြာသည်။ သီတာဆှေ လုပမြိလုပရြာအဖြစ် သူမလွှာလေးနှင့ြ ကြူးကြောလြာသူ လွှာကြီးကို ဆီးပတ်၍ တောင့ခြံထားလိုကသ်ည်။ သီတာဆှတဈေယောကြ အောကဘြကကြို အာရုံမရောကဘြဲ ပါးစပထြဲသို့ ရောကလြာသည့ြ ဦးကြောခြေါငလြွှာနှင့ြ အလုပရြှုပန်ခေိုကြ၊ ဦးကြောခြေါငကြ ဖငကြှီးတွကေို ကော့ကော့တင့ပြှီး အောကကြနေ အပြတလြှုပရြှားသည်။ လေးငါးခကြလြောကြ ဇယဆြကသ်လို ဆကတ်ိုကဆြောင့တ်ငလြိုကပြှီးသောအခါ သူ့မကြလြုံးထဲတွင် ပြာဝသှေားသလို ခံစားရပြီး နားထငကြှောတွေ ပြင့ထြှကသ်ည်။ “ဖကခြြ … ရှဈ !” နှုတခြမ်းချင်ြး အတင်းဖိကပထြားမှုက ကြာသှားပြီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် အရုပကြှိုးပြတသ်ည့န်ှင့ြ ထိုငခြုံနောကသ်ို့ လနကြသွည်။ သီတာဆှေ စောကဖြုတထြဲ အဆုံးထိတိုငအြောင် နဈဝငန်သေော လီးထိပကြမူ သုတရြညပြူပူတွကေို မီးတောကပြေါကကြှဲသည့အြလား ပန်းထုတပြဈသည်။သားအိမဝြတွင် နှေးခနဲနအေောင် ခံစားရလိုကသ်ည့ြ အတွေ့ကြောင့ြ သီတာဆှေ ယောငယ်မ်းပြီး အဖုတအြတွင်းသားများကို ကြုံ့မိသည်။ “ကောင်း .. ကောင်းတယ်” ဒီစကားလေး နှစ်လုံးကိုတောင် ဦးကြောခြေါင် မနည်းရရှတေလြိုကရြသည်။ ကနွတ်ာတော့ ဘာမှ ထပပြှောမနနေိုငတ်ော့ဘဲ မကြလြုံးများကို မှိတထြားရင်း အသကကြိုပုံမှနဖြစ်အောင် ပြနရြှူနရသေည်။

မကြစြိမှိတရြင်း ငှိမသ်ကသ်ှားသည့ြ ဦးကြောခြေါငကြှောင့ြ သီတာဆှေ ဘာဆကလြုပရြမညမြသိ။ ဒီတဈခါ ဦးကြောခြေါင် ဖိအားလွှော့ခွင်းသည် နှစ်ယောကစြလုံးအတွကြ အတောပြငပြန်းစသညေသ်ာ။ သီတာဆှေ ခနတာမွှ ဦးကြောခြေါင် နည်းတူငှိမန်လေိုကပြှီး တအောင့လြောကအြကြာတွင် ဒီအတိုင်းခညွြး မသင့တ်ောဘြူးဟု အတွေးပေါကကြာ ဦးကြောခြေါငအြား ခွထားရာမှ ခွထေောကကြှှ၍ အောကဆြင်းလိုကသ်ည်။ သီတာဆှေ အလှုပတ်ှင် ဦးကြောခြေါင် မကြလြုံးများ ပြနပြှင့လြာသည်။ “အဆငပြှသှေားပြီ .. သီတာ ကြေးဇူးပဲ .. ပြနန်ားချင်န်ားတော့ … အောြ ဒါနဲ့ .. တလကစြထဲ အနကြယ့လြီးမှာ ပနတေောတွေ စငသ်ှားအောင် နဲနဲလကြပြေးသှားဦး” ဟုတပြသေားပဲဟု သီတာဆှေ တွေးလိုကပြှီး ထိုငခြုံအောကသ်ို့ လွှော့ဆင်းကာ နှစ်ဦးသားအရညမြွား ပနသေေော လိငတ်နကြို လွှာနှင့လြကြပြေးလိုကသ်ည်။ ပါးစပအြနံ့ မနံစချင်ေလြို့ စောကဖြုတကြို သုံးလိုကရြသညဆြိုသော အခကြကြိုမူ သီတာဆှေ ထုံးစံအတိုင်း ယောငလြို့တောင် မတွေးမိခဲ့ပါ။ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကကြတော့ သီတာဆှေ၏ လွှာအရသာလေးကို ခံစားရင်း စိတထြဲအပြောကြှီး ပြောန်သည်ေ။ ကမွြးစာများထဲတွင် သုံးနှုန်းသော ကောင်းကငဘြုံဆိုတာ ဘာမှန်းမသိပမယေ့ြ အခုလောလောဆယတ်ှင် သူ့ကိုယသ်ူ ထိုနရောသို့ ရောကန်သလေို ခံစားနရသေည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ ဇာတလြမ်းအစက ဆိုခဲ့သလို ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ အသကကြှီးမှ မုတဆြိတပြွားလာစွဲသမွိုး အဖြစ်အပကြန်ှင့ြ ကြုံတွေ့ရတာ ဖြစ်သည်။ ပြားတောငမြှ သီတာဆှဆေိုသော ပြားသည် ရိုးရိုးပြား မဟုတ် .. ပြားဘုရငမြဟု ဆိုရမည့ြ တကယ့အြမိုကစြားပင်။ တကယဆြိုလွှင် သီတာဆှသည်ေ ဦးကြောခြေါငအြတွကတ်ော့ ကနွော့ရြဲ့ပြားဘုရငမြလေးဟု တငစြားခေါရြမည့သ်ူသာ ဖြစ်တော့လသည်ေ။

ပြီး။     ။