ငယင်ယလြှလှ ဆရာမ (အပိုင်း ၁)
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
” ကလေးတွေ ခပစြောစော ရောကလြာကြရင် ကောင်းမယန်ောြ ဆရာ။ ဒါမှ သူတို့ကို နရောထိုငခြင်း စီစဉပြေးပြီး ညနစေောင်းနမဝေငခြင် အစပျိုး လေ့ကငွ့ခြန်းလေး ဘာလေး လုပပြေးလို့ အဆငပြှမှော”
ကရာတေး နည်းပြ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငကြ စခန်းတာဝနခြံဆရာ ကိုစောမင်းကို လှမ်းပြောလိုကြ၏။ ခငမြှနိုငသ်ည် အသကြ (၂၅) နှစ်ခန့သ်ာ ရှိသေးသည်။ အရပမြှင့မြှင့ြ ကိုယဟြနကြစွကြစွတ်ောင့တ်ောင့န်ှင့ြ နှာတံပေါပြေါြ မေးစေ့ခွှနခြွှန် နှုတခြမ်းဖူးဖူး ခစွစြရာမကြန်ှာလေးနှင့ြ လှပကြော့ရှင်းသော ကိုယန်ဟနေထြားရှိ၏။ ရခိုငသ်ူ။ ဒါပမယေ့ြ အသားမညို။ ပေါတ်ူဂီ သှေးအနည်းငယပြါဝငပြှီး ရှမ်းမှနမြာသှေးများလည်း နှောနကော အသားက ဖြူဝင်းသည်။ မကြတ်ောငရြှညရြှညကြော့ကော့ကြီးများကတော့ ရခိုငသ်ူ၏ ပငကြိုယအြလှကို ဖောပြှနသည်ေ။ မကြလြုံးပြာလဲ့လဲ့များရှိနရော ဥရောပသှေးနှောကြောင်း သိနိုငသ်ည်။ အစိုးရအထကတ်န်းကြောင်းကြီးတဈကြောင်းမှ အားကစားနည်းပြ ဆရာမတဈယောကဖြစ်သည်။ ပြေးခုနပြဈအားကစား အတောတ်ောမြွားများကို လိုကစြားသည်။ ကရာတေးတွငတ်ော့ အထူးခွှနဆြုံးပင်။ ယခုကြောင်းပိတရြကတ်ှင် ကိုစောမင်းဖြင့လြှဈထားသော ရကတ်ိုစခန်းခွ ကရာတေးသငတ်န်းတွင် နည်းပြဆရာမ အဖြစ်လာလုပန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။
ကိုစောမင်းမှာလည်း ကရာတေး အားကစားသမားကြီးတဈယောကပြင်။ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ အရငကြတည်းက သိကြှမ်းဖူးသည်။ သူသည် လှနခြဲ့သည့န်ှဈ နှရောသီ ကြောင်းပိတရြကတ်ှင် စခန်းခွ ကရာတေးရကတ်ိုသငတ်န်းကလေးများ စတငဖြှင့လြှဈခဲ့ရာ မိန်းကလေးသငတ်န်းသူများပါ ပါရှိလာသောကြောင့ြ ခငမြှနိုငကြို လကထြောကြ နည်းပြဆရာမလေးအဖြစ် တဈလနှစ်ထောငပြေး ငှားရမ်းခဲ့ရသည်။
ရကတ်ိုကရာတေးသငတ်န်းသည် သငတ်န်းကာလဟူ၍ ရကသ်တ်တပတတ်ဈပတသ်ာ ကြာသည်။တဈပတလြွှင် သငတ်န်းတဈခု ဆကတ်ိုကဖြှင့သ်ှားမညဖြစ်ရာ နှရောသီ ကြောင်းပိတရြကြ အတွင်း သငတ်န်း ချောကခြုမှ ရှဈခုလောကအြထိရှိမညဖြစ်သည်။ ကိုစောမင်းသည် ယခုလို စခန်းခွ ကရာတေးရကတ်ိုသငတ်န်းများ ဖြင့လြှဈနရမှေုကို အလှနသ်ဘောကကြနပေန်သည်ေ။
သဘောမကပြဲ နနေိုငရြိုးလား။ သငတ်န်းသားတဈယောကြ ငါးရာဖြင့ြ သငတ်န်းတဈခုလူဆယယ်ောကလြကခြံထားရာ တဈပတအြတွကြ အသားတငဝြငင်ှေ သုံးထောင် အမှတရြသည်။ ပြီးတော့ ခစွစြရာ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငန်ှင့လြည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး နီးနီးကပကြပ် နရသေေးသည်။
ကိုစောမင်းသည် လူပျိုကြီး တဈယောကတ်ော့ မဟုတပြါ။ အိမထြောငသ်ကြ တဈနှစ်မပြည့မြီပင် လငမြယား ကြဲခဲ့သည်။ သညန်ောကတ်ှငတ်ော့ ကိုစောမင်း အိမထြောငမြပြုတော့။ ယခုအသကြ (၃၅) နှစ်ရှိသညအြထိ တကိုယတ်ည်းသာ နထေိုငသ်ည်။ သူသည် တောရြုံတနရြုံ မိန်းကလေးများကိုလည်း စိတမြဝငစြား။ ဒါပမယေ့ြ ခငမြှနိုငကြိုတော့ စိတဝြငစြားမိသည်။ စခန်းခရွကတ်ို ကရာတေး သငတ်န်းများကို အပငပြန်းခံကာ ကြိုးစားဖြင့လြှဈနခွင်ေးသည် ခငမြှနိုငကြို စိတဝြငစြားနသညေ့ြ စိတကြစေ့ဆောမြှုကြောင့ဟြုလည်း ဆိုနိုငသ်ည်။
ဒီလိုသငတ်န်းမွိုးဖြင့မြှ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ နီးနီးကပကြပန်နေိုငမြညဖြစ်ရာ ဒီအခွင့အြရေးရနိုငဖြို့ အတွကြ သငတ်န်းများ အောငအြောငမြှငမြှငန်ှင့ြ ဆကတ်ိုကဖြှင့န်နေိုငဖြို့လိုသည်။ ဒီလိုဖြင့န်ိုငအြောင် အပငပြန်းခံရသည်။ ကြိုးစားရသည်။ ထိုကြိုးစားမှု အပငပြန်းခံမှုတို့ကြောင့ြ ကိုစောမင်း၏ စခန်းခရွကတ်ို ကရာတေးသငတ်န်းများ အောငမြှငလြာသည်။ နာမညထြှကလြာသည်။ သငတ်န်းတကခြငွသ်ည့ြ ကောငလြေးကောငမြလေးတွေ အထူးများပြားလာသည်။ သငတ်န်းများတဈခုနှင့တ်ဈခု ဆကတ်ိုကဆြိုသလိုပင် ဆကြ၍ဆကြ၍ဖြင့ရြသည်။ ကိုစောမင်းလည်း ခငမြှနိုငန်ှင့ြ နီးနီးကပကြပန်ရသေည်။ ရင်းရင်းနှီးနှီးလည်း အတောကြိုရှိနပြေီ။
သို့သောြ ကိုစောမင်း အနဖြငေ့ြ ခငမြှနိုငကြို စိတဝြငစြားနကြေောင်း ခစွန်ကြေောင်းကိုတော့ ထုတဖြောမြပြောနိုငသ်ေး။ ဒီလို ထုတဖြောမြပြောနိုငသ်ေးခွင်းကလည်း ခငမြှနိုင်၏ အရှိနကြှောင့ဟြုဆိုနိုငသ်ည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် ယောင်ျကြားသားများကို စိတဝြငစြားခွင်းမရှိတတသ်လို ခပမြှနမြှန် ခပတ်န်းတန်းနေ၏။ အလုပလြုပရြာတွငတ်ော့ ယောင်ျကြား မိန်းမမခွဲတတ်။ ယောင်ျကြားသားများနှင့အြတူ ရောရောနှောနှော ရင်းရင်းနှီးနှီးပငန်သည်ေ။ အတူတူလုပကြိုငသ်ည်။ ရယရြယမြောမော ပြောဆိုနတတေသ်ည်။ အလုပကြိဈစ မဟုတရြငတ်ော့ ယောင်ျကြားများနှင့ြ ခပတ်န်းတန်းသာနသည်ေ။ ခပတ်န်းတန်းပငမြဟုတ်။ လုံးဝကို အခေါအြပြော မရှိသလောကပြင် ဖြစ်သည်။ ဒီလို အကငွ့စြရိုကမြွိုးရှိနသေောကြောင့လြည်း ကိုစောမင်းအနဖြငေ့ြ ခငမြှနိုငကြို ခစွစြကားကြိုကစြကား ပြောဖို့တွန့န်သည်ေ။ စရနပြင် မဝံ့ရဲပဲ ရှိနသည်ေ။
ခငမြှနိုငကြ ယောင်ျကြားများနှင့ြ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း ပြတပြှတတ်န်းတန်း နထေိုငခြှင်းမှာလည်း အကြောင်းရှိသည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် အိမထြောငမြရှိပါ။ သို့သောြ အပျိုစဈစဈ တဈယောကတ်ော့ မဟုတပြေ။ ကာမစပယ်ှကဖြူးသည်။ ယောင်ျကြားလိုးတာခံဖူးသည်။
ခငမြှနိုင်၏ ပန်းဦးပနသ်ူမှာ ငယခြစွြဦး စိုင်းနောင် ဖြစ်သည်။ စိုင်းနောငကြ ရှမ်းလေး။ သို့သောြ သူ့အဖကကေ အစိုးရ အရာရှိကြီးဖြစ်ရာ ရခိုငပြှညတ်ှင် နှစ်အတောကြှာ တာဝနထြမ်းဆောငခြဲ့ရာ ခငမြှနိုငတ်ို့နှင့ြ အိမခြငွြးကပန်ထေိုငသ်ည်။ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ စိုင်းနောငတ်ို့သည် ငယရြှယစြဉကြပင် ခငမြငခြဲ့ရာ စိုင်းနောငအြသကြ (၁၇) ခငမြှနိုင် အသကြ (၁၆) နှစ်တွင် သမီးရည်းစား ဖြစ်ခဲ့ကြလသည်ေ။
ကာလသားကြီးများ၏ နည်းပေးလမ်းပြဆရာလုပမြှုနှင့ြ စိုင်းနောငသ်ည် ခငမြှနိုငကြို တကလြိုးခဲ့သည်။ ဆရာကောင်းများရှိကာ နည်းလမ်းကောင်းတွေ တတန်သေော စိုင်းနောငသ်ည် ခငမြှနိုငကြို ကောင်းကောင်း လိုးပေးခဲ့သည်။ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ဆယကြွောသ်ကအြရှယ် ငယင်ယန်ုနု အခွိနမြှာပင် ကာမအရသာကို မှိနမြှိနကြှီး ခံစားနိုငခြဲ့ပသည်ေ။
သို့သောြ စိုင်းနောင်၏ဖခင် ရုတတ်ရကြ နယပြှောင်းသှားခဲ့ရာမှ စိုင်းနောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့ အဆကြ အသှယ် ပြတသ်ှားခဲ့ရသည်။ ယနေ့တိုင် ပြနမြတွေ့ရတော့။ ခငမြှနိုငတ်ော့ စိုင်းနောငကြို မမေ့နိုင်။ အမှတရြနဆေဲ။ စိုင်းနောင်၏ နောကပျိုင်းတွင် ခငမြှနိုငသ်ည် အခွားသော ယောကြာြးများနှင့တ်ှေ့ခဲ့ လိုးခဲ့ဖူးပါသေးသည်။ သို့သောြ၊ သူမကို လိုးခဲ့ကြသော ယောင်ျကြား များသည် စိုင်းနောငကြဲ့သို့ ခစွမြှတန်ိုးမှု မရှိကြပါ။ လှပချောမောပြီး ကိုယလြုံးကိုယထြည် တောင့တ်င်းသော (အထူးသဖြင့ြ ဖငကြှီး၍ ခါးသေးသော) ခငမြှနိုငကြို ရမွှကအြာသာဖြစရော၊ အားရပါးရ တတလြိုးစရာ အဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့ကြသည်။ ခစွခြငမြှတန်ိုးမှု မရှိကြ။
ဒီလို အဖြစ်မွိုးကို ခငမြှနိုငကြ စကဆြုပသ်ည်။ မလိုလားပါ။ မနှစ်မှို့ပါ။ သို့သောြ ငယင်ယရြှယရြှယအြခွိနကြပင် ကာမအရသာကို ခံစားလာခဲ့ရသော သူမ၏ သှေးသားတွကတေော့ ရမျမကအြာရုံကို ခုံမငလြှသည်။ ယောကြာြးတဈယောကြ၏ အထိအတွေ့ အကိုငအြတွယခြံလိုကရြသညန်ှင့ြ ရမကဇြောတို့ ဟုန်းခနဲ နိုးကြှလာသည်။ ကာမ စပယ်ှကခြံရလွှငလြည်း သှေးသား ဆန်ဒတို့၏ စေ့ဆောမြှုနှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ အာသာငမ်းငမ်းနှင့ြ အရမ်းကို အလိုးခံခဲ့ရသညခြညွြးသာ။
ထို့ကြောင့လြည်း ခငမြှနိုငသ်ည် ယောင်ျကြားများနှင့ြ တတန်ိုငသ်မှ ကင်းရှင်းအောင် နထေိုငခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ စိုင်းနောင်၏ ခစွခြငမြှတန်ိုးမှု အပြည့ပြါသော စပယ်ှကမြှုများကိုတော့ တအုံအုံတနှေးနှေးနှင့ြ စဉြးစားနတတေသ်ည်။ ထိုသို့ စဉြးစားမိတိုင်း ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ရမျမကစြိတမြွားနိုးကြှလာလကြြ တကိုယတ်ည်း ကြိတမြှိတ် ဖြသေိမ့န်ခေဲ့ရသည်။
” ဟုတတ်ယ်၊ စောစောရောကလြာပါစလေို့လည်း ကြှနတ်ောဆြုတောင်းနတော။ သိပမြှောငသ်ှားရင် မကောင်းဘူး’။ ပြီးတော့ ဒီတဈပတ် သငတ်န်းသားတွထေဲမှာ လမ်းမတောဘြကကြ ကောငလြေးတွေ၊ ကောငမြလေးတွခညွြေးပဲ။ ဆရာမ သိတဲ့ အတိုင်းပဲ၊ လမ်းမတောဘြကကြ ကောငလြေးတွေ၊ ကောငမြလေးတွကေ နည်းနည်းဆိုးတတရြမ်းတတတ်ယ် မဟုတလြား။ နည်းနည်း ခပဆြိုးဆိုး ခပရြမ်းရမ်းတွေ ပါချင်ပြါလာနိုငတ်ယ်။ ဒါကြောင့ြ ရောကရြောကခြငွြး အကြိုလေ့ကငွ့မြှုနဲ့ ဖမ်းထိန်း၊ စည်းကမ်းကိုငထြားမှ တောရြာကမွှာ”
” ဟော့ ကားသံကြားတယ်။ လာကြပြီထငတ်ယ်”
” ဟုတလြိမ့မြယ့ြ ဟုတလြိမ့မြယ်”
ကိုစောမင်း၏ စခန်းခကြရာတေး ရကတ်ိုသငတ်န်းကို ထောကကြှံဘကရြှိ ခွံကယွကြှီး တဈခုထဲတွင် ပြုလုပထြားသည်။ ထိုခွံကယွကြှီးသည် ပြညလြမ်းမကြီးမှ တဈမိုငခြန့အြကြာတွငရြှိသည်။ လမ်းမကြီးမှ မှနေီလမ်းသှယလြေးအတိုင်း မောင်းဝငရြသည်။ ဒီနရောဘကသ်ို့ကားများလာခဲသည်။ သငတ်န်းသားသငတ်န်းသူများကို သယဆြာငလြာသည့ြ ကားဖြစ်ဖို့က ဆယပြုံတွငကြိုးပုံ သချောသည်။
သူတို့ ထငကြှေးမှနသ်ည်။ ကားသံပိုကယွလြာပြီးနောကြ ခွံထဲသို့ ဆနန်ီပစ်ကပကြားလေးတဈစီး ဖုနတ်ထောင်းထောင်းနှင့ြ မောင်းဝငလြာသည်။ ကရာတေးသငတ်န်းတတကြှမည့ြ ကောငလြေးနှင့ကြောငမြလေးတွေ တငဆြောငလြာသောကားပငဖြစ်သည်။
ကိုစောမင်းနှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့၏ သငတ်န်းနရောကို အိပဆြောငန်ှင့ြ ထမင်းစားဆောငလြည်းဖြစ်သော အိမလြေးပေါမြှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ကားက အိမလြေးရှေ့တွင် ရပသ်ည်။ ကားအရှိနမြှ မသတရြသေးမီ၊ တဟေးဟေး တဟားဟားအောသ်ံများနှင့အြတူ ကားပေါမြှ ကောငလြေးတွေ ကောငမြလေးတွေ ခုနဆြင်းလာကြသည်။ ကောငလြေး (၅) ယောကြ ကောငမြလေး (၃) ယောကြ။
” ဟေ့း တို့ကိုသငမြယ့ြ ဆရာမလးက ဖြူဖြူတောင့တ်ောင့ြ ချောချော အယအြယကြှီးကြ”
” ပစ်စည်းတွေ အပြံစားပဲ”
” တောကြ မိုကတ်ယကြှာ”
ကောငလြေးများထံမှ စကားသံများ ပေါလြာသည်။ ခငမြှနိုင်၏ စိတထြဲတွင် ဒေါသထောင်းခနဲ ဖြစ်သှားသည်။ သို့သောြ သငတ်န်းမှ မစရသေး၊ သငတ်န်းသားများနှင့ြ ပြသနာမဖြစ်ပြားလိုသောကြောင့ြ ဒေါသစိတကြို ခွုပတ်ည်းကာ မကြန်ှာထား ခပတ်ညတ်ည် ခပတ်င်းတင်း လုပထြားလိုကသ်ည်။
” ဟိတ် ဟိတ်။ စကားတွေ တောငပြှောမှောကပြှော လွှောကပြှောမနနေဲ့။ အားလုံး တိတ်။ အားလုံးငှိမကြှစမ်း။ လာ ဒီမှာ တန်းစီကြစမ်း”
ကိုစောမင်း၏ အောဟြဈပြောဆိုသံ ပေါလြာသည်။ ကရာတေး သငတ်န်းဆရာ တဈယောကပြီပီ၊ အသံကမာသည်။ ထနသ်ည်။ မကြန်ှာတင်းတင်း လသေံမာမာနှင့ြ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ပြောလိုကရြာ ဆူဆူညံညံ အသံတွေ ရုတခြညွြးပြောကသ်ှားသည်။ ကောငလြေးနှင့ြ ကောငမြလေးများ တန်းစီသည်။ ကိုစောမင်းက ဘယလြိုတန်းစီရမညကြို အောဟြဈညှှနပြှပေးသည်။ ခငမြှနိုငကြည်း ပါဝငကြူညီပေးသည်။
ဤသို့ဖြင့ြ ကောငလြေး (၅) ယောကန်ှင့ကြောငမြလေး (၃) ယောကတ်ို့၊ ပစောကပြုံစံဖြင့ြ တန်းစီပြီးသှားသည်။ ခငမြှနိုင်၏ မကြလြုံးများသညတ်န်းစီနသေော ကောငလြေးတဈယောကြ၏ မကြန်ှာပေါြ အမှတမြထင် ကရွောကသ်ှားရာ၊ ရငတ်ဒိန်းဒိန်းခုန်၊ စိတအြရမ်းပငလြှုပရြှားသှားရသည်။ ထိုကောငလြေးမှာ ရှမ်းအမွိုးသားကလေးဖြစ်သည်။ အသကြ (၁၆)ာနှစ်သာသာ ခန့သ်ာ ရှိဦးမည်။ အရပကြတော့ အတောမြှင့သ်ည်။ အရပ် ငါးပခွေောကလြကမြမှင့သ်ော ခငမြှနိုငထြကပြင် တဈလကမြသာသာခန့ြ ပိုမှင့မြည်။
ရှမ်းလေးမို့ အသားကဖြူသည်။ ပခုန်းကယွကြယွြ ရငအြုပကြောင်းကောင်း ဗိုကသ်ားခပြခြပြြ တငပြါးလုံးလုံး၊ ပေါငလြုံးပေါငတ်နမြွား ရှညလြွားတောင့်တင်းသနမြာသည်။ ငယင်ယန်ုနု မကြန်ှာကလေးကလည်းခစွစြရာ။ မိမိငယခြစွြဦး စိုင်းနောင်၏ ပုံပန်းသှငပြှငန်ှင့ြ တူလှသညဟြု ခငမြှနိုငထြငမြိသည်။ မိမိတို့ ငယရြှယစြဉြ ခစွရြညလြူးခဲ့စဉကြ စိုင်းနောင်၏ အသှငအြပြငမြွားမှာ၊ ဒီရှမ်းကလေး၏ အသှငအြပြငအြတိုင်းပင် ဖြစ်နသည်ေ။
ထိုကောငလြေးရှိရာသို့ ပြေးမသှားမိအောင် ထိန်းသောလြည်း မကြစြိကတော့ မကြည့်ပြဲမနနေိုင်။ ခငမြှနိုင်၏ ပြာလဲ့လဲ့ မကြလြုံးကြီးများသည် ထိုရှမ်းကလေးကို ကြည့်န်မေိသည်။ ကြည့်သ်ညမြှ စူးစူးစိုကစြိုကကြို ကြည့်န်မေိခွင်း။ ရှမ်းကလေးကလည်း ခငမြှနိုင်၏ အကြည့်ကြို သတိပြုမိသှားသည်။ ခငမြှနိုင်၏ မကြလြုံးအကြည့်န်ှင့ြ မကြာခဏဆုံသည်။ ထိုသို့ ဆုံမိလတေိုင်း ခငမြှနိုင်၏ရငထြဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဒိန်းကနဲ လှုပရြှားလာသည်။ ရငခြုနမြှုနှင့ြ အတူ သူမ၏ သှေးသားတို့သညလြည်း လှုပရြှားလာသည်။
လှနခြဲ့သည့ြ ဆယန်ှဈလောကကြ ဒီရှမ်းလေး အရှယမြွိုး ၊ ဒီရှမ်းလေး၏ ရုပရြညသ်ှငပြှငမြွိုးရှိသော ငယခြစွြဦးစိုင်းနောငန်ှင့ြ လုပခြဲ့ကြသညမြွားကို ပြနသ်တိရလာသည်။ ထိုအခွိနကြ ဖြစ်ပေါခြဲ့ရသည့ြ ရငဖြိုမှုမွိုး အသဈတဖန် ပြနလြညပြေါပြေါကလြာရတော့သည်။
ကိုစောမင်းကတော့ သငတ်န်းသားအသဈများကို ရှေ့ပြေးလေ့ကငွ့ထြိန်းသိမ်းမှုများ စတငပြှုလုပန်လပြေေီ။ ကိုစောမင်း၏ အောဟြဈအမိန့ပြေးသံများကြားမှ ခငမြှနိုငလြည်း ပြနသ်တိဝငလြာသလိုဖြစ်ကာ မိမိလုပစြရာရှိသညမြွားကို လုပလြတေော့သည်။ ဒီလိုလုပန်ရင်ေး ကြားကပင် ရှမ်းလေးကလည်း သူမကို ကြကကြှည့ကြှကကြှည့လြုပန်ရော မကြာခဏဆိုသလိုပင် အကြည့်ခြငွြးဆုံနလသေည်ေ။
ရှေ့ပြေးလေ့ကငွ့မြှုများ လေးငါးခုလုပပြှီးသောအခါတွငတ်ော့ ကောငလြေး ကောငမြလေးများအတောလြေး စုစည်း စနဈကနွလာသည်။ ထိုအခါတွင် တဈယောကခြငွြးစီ အမညမြွားအောပြှော မိတဆြကမြှုလုပရြသည်။ ခငမြှနိုငကြ ထိုအမညမြွားကို လိုကမြှတရြသည်။
ပထမဆုံး မိန်းကလေး (၃) ယောကကြစ၍ မိမိတို့အမညမြွားကို ပြောရသည်။ ပြောရာတွင် ကိုယကြိုမတမြတရြပကြာ ညာလကကြို မှောကြí မိမိအမညကြိုပြောရသည်။ ထို့နောကြ ကရာတေးလောက၏ ထုံးစံအတိုင်း ကိုယအြထကပျိုင်းကို ကြေးကာ ဦးညှှတ်၍ ဆရာနှင့ြ အပြနအြလှနအြရိုအသပေေးရသည်။
” သူဇာခန်ျး”
အသကြ (၁၄) နှစ်ခန့ရြှိ တရုတကြပြားမလေး။ အရပအြမောင်း အလောတောြ။ ကိုယလြုံးက အနည်းငယဝြဖိုင့သ်ည်။ အသားဖြူဖြူ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့ြ ခစွစြရာလေး။
” ထူးထူးကြောျ”
အသားညိုစိမ့စြိမ့ြ ပိနပြိနသ်ှယသ်ှယန်ှင့ြ ကုလားကပြားမလေး ဖြစ်ဟနတ်ူသည်။ အသကကြတော့ (၁၅) နှစ်သာသာ။ ကိုယလြုံးကိုယထြည် ခပသ်ှယသ်ှယဖြစ်နသေောလြည်း ရငကြလေးစို့စို့၊ တငကြလေးမို့မို့နှင့ြ လုံးလုံးကစွကြစွြ တောင့တ်င်းသည်။
” ဖြိုးငယင်ယ်”
အမညတ်ှင် ငယင်ယပြါသောလြည်း လူကောငမြငယပြါ။ အသကြ (၁၆) နှစ်ခန့ရြှိသည်။ အရပင်ါးပလေေးလကမြခန့ြ။ အသကင်ယသ်ေးသောလြည်း၊ ကိုယလြုံးကိုယထြညကြတော့ အတောထြှားသည်။ ငယန်ုသော မကြန်ှာလေးသာ မရှိပါက အသကြ (၂ဝ) အရှယ် မိန်းမပျိုတဈယောကဟြု ဆိုလငွယ်ုံမည်။ ရုပကြတော့ သိပမြချော။ သနားကမားလေးသာ။ ကိုယလြုံးကတော့ မိန်းကလေးသုံးယောကတ်ှင် အတောင့ဆြုံး။ ဝတပြုံစားပုံကတော့ အတောကြှီး ခတ်ဆေနသ်ည်။ အလှထကြ အပြက ပိုများသည်။
ကိုစောမင်း၏ မကြလြုံးများက စပို့ရှပ် ခပကြှပကြှပ် ဝတထြား၍ တဈရဈမို့နသေော နို့ကြီးများ၊ တင်းတင်း ရင်းရင်းဝတထြားသော ထမီအောကမြှ တင်းအိစွင့ကြားနလသေေော တငပြါးသားကြီးများ၊ တိုတိုဝတထြားသော ထမီအောကတ်ှငတ်ှင် အဖုံးအကာမရှိ အထင်းသားပေါန်လသေညေ့ြ ခွသလေုံးသား ဖြူဖြူတုတတ်ုတကြှီးများကို ခိုး၍ ကြည့်န်မေိသည်။ ခိုး၍ကြည့်သ်ညဆြိုသောလြည်း မိန်းမတို့သဘာဝအတိုင်း ဖြိုးငယင်ယကြတော့ ရိပမြိဟနတ်ူသည်။ ပြီးတော့ ထိုသို့ အကြည့်ခြံရသညကြိုလည်း ကြနပေပြုံရသည်။ ရငကြို မသိမသာကော့ပြသလို တငကြိုလည်း ပိုပေါလြာအောင် ခါးကို ခပလြှုပလြှုပ် မကြာခဏလုပပြှလသည်ေ။
ခါတိုင်း အခွအနေမွေိုးဆိုလငွြ ခငမြှနိုငကြ ကိုစောမင်း၏ အကြည့်သ်ူခိုးများကို ဖမ်းမိနိုငမြညဖြစ်သောလြည်း ယခုတော့ သူမသည် ရှမ်းလေးထံသို့ အာရုံရောကကြာ အကြည့်ခြငွြး ဖလှယန်မေိသောကြောင့ြ ကိုစောမင်း၏ အကြည့်သ်ူခိုးများကို လုံးဝ သတိမပြုမိပါခွေ။ ကောငမြလေး (၃) ယောကပြှီးတော့ ကောငလြေးများ အလှည့ြ။
” မင်းခေါငစြိုး”
အသကကြ (၁၆) နှစ်ခန့ြ အသားဖြူဖြူ ပုပုညကည်ကြ ကောငလြေး။ တရုတကြပြားလေး ဖြစ်ပုံရသည်။
” ရနပျိုငထြကြ”
ဒီကောငလြေးကည်း မင်းခေါငစြိုးနှင့ြ ရှယတ်ူ။ ဒါပမယေ့ြ လူချင်ြးကတော့ ဆန့ကြငွဘြကြ။ အသားမည်းမည်း အရပမြှင့မြှင့ြ ကိုယလြုံးကိုယထြည် တုတတ်ုတခြိုငခြိုင်။ ကုလားကပြားတဈယောကြ ဖြစ်ဟနတ်ူသည်။
” စိုင်းမောင်”
ဒါကတော့ ခငမြှနိုင် စိတဝြငစြားနသညေ့ြ ရှမ်းလေး။ အမညကြလည်း စိုင်းနောငန်ှင့ြ စိုင်းမောင် ခပဆြငဆြငမြို့ ခငမြှနိုငအြဖို့ ပို၍ပင် စိတဝြငစြားစရာ ဖြစ်ရသည်။
ပြီးတော့ တခွားလူတွေ ဆကမြိတကြှသည်။ အဲ့ဒီနေ့တဈနေ့လုံးပါပဲ။ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ မကြုံစဖူး ထူးထူးခွားခွားကို စိတလြှုပရြှားနခေဲ့ပါတယ်။ ဒီလို စိတလှုပရြှားမှုမွိုး မဖြစ်ရတာကလည်း နှစ်ပေါင်းအတောကြို ကြာနခေဲ့ပါပြီ။ သူ့ကိုသူလည်း အံ့သှမိပါရဲ့။ ဒီနေ့မှ စပြီး တွေ့ဆုံရတဲ့ ဆယကြွောသ်ကအြရှယ် ကောငလြေးတဈယောကအြတွကကြှောင့ြ စိတတ်ှေ ဒီလောကြ လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်နရတောကို ခငမြှနိုငမြတွေးတတတ်ော့ဘူး။ အကြောင်းအရင်း သသခွေောခွာ ရှာမရတော့ဘူး။ ရုတတ်ရကြ အမှငမြှာသာ စိုင်းမောငဟြာ စိုင်းနောငန်ဲ့တူသလိုလို ဖြစ်နတောပါ။ ရှမ်းကလည်း ရှမ်းချင်ြး၊ အရပအြမောင်း အသကအြရှယကြလည်း (ဟိုးအရင် ခငမြှနိုငန်ဲ့ ခစွခြဲ့ကြခွိနကြ ရှိခဲ့တဲ့ အသကအြရှယ်) စိုင်းနောငရြဲ့ အသကအြရှယမြွိုးမို့ စိုင်းနောငန်ဲ့ တူတယလြို့ ခငမြှနိုင် စစချင်ြးထငမြိတာပါ။ ဒါပမယေ့ြ နီးနီးကပကြပ် သသခွေောခွာ ကြည့်တ်ော့ သိပမြတူလှတော့ပါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒီကောငလြေး စိုင်းမောငကြှောင့ြ ကရာတေးနည်းပြဆရာမကလေး ခငမြှနိုင် တဈယောကြ အရမ်းကို ရငခြုနပြှီး သိပကြို စိတလြှုပရြှားရတာတော့ အမှနပြါ။
ကရာတေးသငတ်န်းမှာ လေ့ကငွ့ြ သငကြှားပေးတာကို မှငဖြူးကြမှာပေါ့။ အသအချောအနီးကပကြို ကိုယထြိလကရြောကြ ကိုငတ်ှယ် သငပြှပေးရတာ။ လကခြငွြးထိတာတို့ ပုခုံးချင်ြးထိမိတာတို့ အသာထား၊ လူချင်ြးတောငအြပြတထြိမိကြ၊ ထပမြိကြ၊ ကပမြိကြတယ် မဟုတလြား။ ပြီးတော့ ခငမြှနိုင် ကိုယန်ှိုကကြလည်း စိုင်းမောငကြို စိတဝြငစြားနမေိတာဆိုတော့ ဒီကောငလြေးနားကို ပိုပိုကပတ်ယ်။ ပိုပြီး သငပြှပေးတယ်။ ဒီတော့ အသားချင်ြး အပြတကြို ထိမိတာပေါ့။
ဒီလိုထိမိတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ မီးပြင့မြသှားကြတာပဲ ကံကောင်း။ ခငမြှနိုငဟြာ သူ့စိတကြိုသူနိုငအြောငတ်ော့ ထိန်းကြည့်ပြါသေးတယ်။ ဘယရြနိုငမြှာလဲ။ ထိန်းလပေိုဆိုးလပေေါ့။ ခငမြှနိုငရြဲ့ စိတတ်ှဟော ဟိုးလှနခြဲ့တဲ့ ဆယန်ှဈကြောကြာလ၊ စိုင်းနောငန်ဲ့ ခွိန်းတွေ့ပြီး လိုးခဲ့ကြ၊ ဆောခြဲ့ကြ၊ ကာမစပယ်ှကခြဲ့ကြတာတွကေို ပြနပြှီး သတိရနတယ်ေ။
အို့ သတိရရုံတငတ်ောင် မကပါဘူး။ ရုပရြှငပြှသလို ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကို ပြနမြှငယ်ောငလြာတာ။ ဒီလိုမှငယ်ောငလြာမှတော့ ဘယန်နေိုငတ်ော့မှာလဲ၊ ခငမြှနိုငရြဲ့ ရမကတ်ှေ ဆူဆူဝလောတော့တာပေါ့။ စောကဖြုတဖြောင်းလာတယ်။ စောကရြညကြှညတ်ှေ စိုစိုစိစိဖြစ်လာတယ်။ ဝတထြားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကလေးရဲ့ ဂွကြားဟာ စိုပြီး စေးကပကြပကြို ဖြစ်လာတဲ့ အထိပဲ။
ငေါ့တောငန်တေဲ့ စောကစြေ့က အဲ့ဒီစေးကပကြပဖြစ်နတေဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဂွဆုံအသားကို ထိမိပိတမြိနတေော့ ပိုဆိုးနတောပေါ့။ နို့အုံတွေ တင်းမာလာတယ်။ နိုသီးတွေ တောငတ်ကြ၊ စူတကလြာတယ်။ ဝတထြားတဲ့ ဘရာစီယာထဲမှာ နို့အုံသားတွဟော တင်းတင်းအိအိကြီး။ အဲ ခွှနတ်ကလြာတဲ့နို့သီးတွကတေော့ ဘရာစီယာကို ထိုးမိထိမိနတယေလြေ။ ကရာတေးဝတစြုံ ထူထူပြပြဝတထြားလို့သာ တောတ်ော့တာပေါ့။ မဟုတရြငခြကမြယ်။
အနည်းဆုံးတော့ နို့သီးတွေ တောငတ်ကန်တောကို မှငသ်ာသိသာနိုငတ်ယ်။ ဟိုး အရငကြ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပတ်ှဟောလည်း ခငမြှနိုင် စိတအြာရုံမှာပိုပြီး ထငထြငရြှားရှား ထငဟြပလြာပါတော့တယ်။ အင်း အပြနအြလှနပြေါ့။ အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ စဉြးစားမိတိုင်း စိတလြှုပရြှားလာတယ်။ စိတလြှုပရြှားလာတော့ အဲ့ဒီအကြောင်းတွကေို ပိုပီပီပြငပြှင် ထငထြငရြှားရှား မှငယ်ောင် သတိရလာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ စိတတ်ှလည်ေး တိုးလို့ လှုပရြှားလာပြနရြော။ သူ့နို့ကြီးတွကေို စိုင်းနောငကြ ဆုပန်ယခြဲ့တာတွေ။ နို့သီးကို ကုန်းပြီး စို့ခဲ့တာတွေ။ ပြီးတော့ သူ့စောကဖြုတထြဲကို လီးချောင်းကြီး ထိုးသှင်းထည့ပြှီး လိုးခဲ့တာတွေ။ အို့ အားလုံ့း အားလုံးပါပဲ။
ဒါကြောင့လြည်း အဲဒီနေ့ ညဘကြ၊ သူ့အိပခြန်းထဲရောကတ်ယဆြိုတာနဲ့ ခငမြှနိုင် ဘယလြိုမှ မနနေိုငဘြူး စိတကြအရမ်းကိုထနပြေီ။ လိုးမယ့လြီးကလည်း မရှိဘူးဆိုတော့၊ ဘာပြောကောင်းမလဲ၊ ကိုယ့စြောကဖြုတကြို လကန်ဲ့ကိုငပြှတ်၊ စောကခြေါင်းထဲ လကည်ိုးနဲ့ ထိုးကလိပြီး တကိုယတ်ည်းအာသာဖြရပေါတော့တယ်။ လီးနဲ့လိုးတာခံရတာလောကတ်ော့ ဘယအြားရမလဲ။ အာသာမပြတပြေလေောကပြဲဖြစ်တာပေါ့။
စိုင်းမောငဆြိုတဲ့ ရှမ်းလေးနဲ့သာ လိုးလိုကရြရင်၊ အရမ်းကို အရသာတွေ့မှာပဲလို့လည်း တမ်းတမ်းတတကိုတွေးနမေိတယ်။ ဘာကြောင့မြွား ဒီကောငလြေးလိုးတာခံချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ ဒီလောကဖြစ်ပေါန်ရတောလဲ ဆိုတာကိုတော့ ခငမြှနိုင် မသိတတတ်ော့ပါဘူး။ ရမျမကစြိတဆြိုတာက အဆန်းသား။ ဒီလိုစိတမြွိုး အရမ်းတကကြှှနရင်ေ ဘာဆိုဘာမှ စဉြးစားတတတ်ော့တာ မဟုတဘြူး သိကျခာတွေ ဂုဏသ်ရတွေေ ဘေးခွိတ်။ ရမျမကရြဲ့ ကြေးကြှနအြဖြစ်နဲ့ ဘာကိုမဆို လုပရြဲတတကြှတာပါလား။
ရမျမကန်ှံထဲ နဈမှန်းမိလို့ ဘဝတွတေောင် ပကြခြဲ့ရတဲ့ ယောင်ျကြားတွေ၊ မိန်းမတွေ နည်းတာမှတလြို့။ သမိုင်းတလွှောကြ အထငအြရှားကို ရှိခဲ့တာမဟုတလြား။ ဒါကြောင့ြ ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောငန်ဲ့ ကာမစပယ်ှကရြအောင် ကြိုးစားဖနတ်ီးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ာကို အပြဈပြောလို့ မရနိုငဘြူးပေါ့။ ရမျမကဇြောတကကြှှ နိုးကြားလာရင် အရှကအြကြောကတ်ှေ ဂုဏသ်ိကျခာတွေ ဣန်ဒွတွေေ အကုနလြုံး ကြယပြွောကကြုနကြှတာ မဟုတလြား။ ဘယလြောကပြဲ အရှကအြကြောကကြှီးပြီး ဣန်ဒွသေိကျခာတွေ ပြည့ဝြတဲ့ မိန်းမတဈယောကဖြစ်ပါစေ၊ ကာမရမျမကစြိတသ်ာ တကကြှှနိုးကြားလာရင် ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး၊ အလိုးခံဖို့ ဝနမြလေးတတဘြူးလေ။
နောကန်ေ့တွင် ခငမြှနိုငသ်ည်၊ စိုင်းမောငန်ှင့ြ ပို၍ ရင်းနှီးကြှမ်းဝငအြောင် ဖနတ်ီးလုပဆြောငလြတေော့သည်။ ယောင်ျကြားတဈယောကအြနဖြငေ့ြ မိန်းမတဈယောကန်ှင့ြ ရင်းနီးကြှမ်းဝငအြောငလြုပဖြို့ထကြ၊ မိန်းမတဈယောကအြဖို့၊ ယောကြာြးနှင့ြ ရင်းနှီးကြှမ်းဝငအြောင် လုပရြနပျိုလှယသ်ည်။ အထူးသဖြင့ြ စိုင်းမောငကြ သငတ်န်းသား၊ ခငမြှနိုငကြ နည်းပြဆရာမလေးဖြစ်နရော၊ ဒီလိုအလုပမြွိုးအတွကြ ခငမြှနိုငထြံတွင် အခွင့သ်ာမှုအများကြီးရှိနသည်ေ။
ထိုကြောင့ြ၊ နေ့လညပျိုင်း၊ ထမင်းစားအတွကြ သငတ်န်းလေ့ကငွ့မြှု ခတ်ေတနားခွိနအြရောကတ်ှင် ခငမြှနိုငန်ှင့ြ စိုင်းမောငတ်ို့က အတောပြင် ရင်းရင်းနှီးနှီးရှိနကြလေပြေီ။ ထို့ပြင် ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောငကြို မကြန်ှာသာပေးမှန်းလည်း ကောငလြေး ကောငမြလေးတွေ ရိပမြိကုနကြှသည်။ ကိုစောမင်းပင် တစေ့တစောင်း အကဲခတမြိသည်။ ခငမြှနိုငကြတော့ ဒါတွကေို မသိ။ အကဲခတလြည်း မအား။ စိုင်းမောငန်ှင့ြ ရင်းနှီး ကြှမ်းဝငလြာရသညကြိုပင် ကြနပေန်သည်ေ။ စိုင်းမောငကြို၊ မထိတထိ (နောကပျိုင်းတော့ထိထိမိမိ၊ သိသိသာသာ) ပုတလြားခတလြား လုပန်ရတောကို အရမ်းသဘောကနွလသေည်ေ။
ထမင်းစားသောကပြှီး၊ သငတ်န်းပြနမြစမှီ ခတ်ေတနားနခွေိနရြသည်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှ ထွကအြလာ အခွားသူများ ရယမြော စကားပြောဆိုနခေိုကြ ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောင် အနားသို့ အသာကပကြာ ခပတ်ိုတိုးလေး နှစ်ကိုယကြှား စကားဆိုလိုကသ်ည်။
” မင်းက သိပတ်ောတ်ာဆိုတော့၊ မင်းကို ကရာတေး လွှို့ဝှကကြှကတ်ှေ သငပြှပေးမယ်။ သငခြငွလြား”
” ဟုတ့ြ ဟုတကြဲ့ သင့ြ သငခြငွပြါတယ် တီခယွြ”
စိုင်းမောငကြ ပြနဖြသည်ေ။ အသံက တုနယ်ငန်သည်ေ။ ဆရာမလေးက မမွှောလြင့ပြဲ သူ့နားကပကြာ ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောလာသောကြောင့ြ စိုင်းမောငမြှာ အတောလြေး စိတလြှုပရြှားသှားဟနတ်ူသည်။ သူ့ပြနဖြှသေံကလည်း ခပတ်ိုးတိုးလေး ဖြစ်ရာ အခွားသူများ ကြားဖို့မလှယပြါ။
” အေး ဒါဆို နေ့လညပျိုင်းနားခွိနမြှာ မနားပဲ ခွံထောင့ကြ ကားဂိုဒေါငဆြီကိုလာခဲ့။ အဲ့ဒီမှာ ဆရာမ စောင့န်မယ်ေ”
” ဟုတကြဲ့ ဆရာမ”
ခငမြှနိုငသ်ည် စိုင်းမောင်၏ လကမြောင်းနှင့ြ မိမိ၏ ညာဘကရြငသ်ား ထိမိလအေောင် တမငပြှုကာ အသာဆကလြကြ လွှောကလြှမ်း ထွကလြာခဲ့သည်။ ရနပျိုငထြကဆြိုသည့ြ ကုလားကပြားလေးက သူတို့ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ညကြို ခငမြှနိုင် မသိခဲ့ပေ။
————————-
ကားဂိုဒေါငကြ ခွံကြီးရဲ့ အနောကဖြကြ အစွနန်ားမှာ ရှိတယ်။ ချောငကြတွယလြေ။ ပြီးတော့ လူအသှားအလာလည်း နည်းတယ်။ ပြီးတော့ ဂိုဒေါငထြဲမှာ ကားကလည်းရှိတာ မဟုတဘြူး။ ညဘကကြမွှ လာထားတာ။ နေ့ခင်းဘကဆြို အပြငထြှကသ်ှားနတောက များတယ်။ ဒါကြောင့လြည်း ကြှနမြက စိုင်းမောငကြို ဒီနရော ခွိန်းလိုကတ်ာပေါ့။ တကယ့ကြို ဆိတကြှယရြာနရောလေ။ ကြှနမြတို့ နှစ်ယောကတ်ည်း လှပလြှပလြပလြပရြှိမယ်။ ကောငလြေးကို အပိုငသ်ိမ်းသှင်းဖို့ အခွင့အြလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယမြဟုတလြား။
ကြှနမြဟာ၊ အဲ့ဒီကားဂိုဒေါငကြို ကြိုတငရြောကန်ှင့န်ပေါတယ်။ ပြီးတော့ ပြောရမယဆြိုရင် ဒီကို အလာ ကြှနမြအခန်းထဲ အခွိနလြုဝငရြောကပြှီး ကြှနမြကိုယကြွှနမ် ခွယသ်ပြငဆြငမြှုတွလည်ေး လုပခြဲ့ပါသေးတယ်။
အို့ ကြှနမြဟာ ရည်းစားရခါစ ဆယကြွောသ်ကြ မိန်းကလေးတဈယောကလြိုမွိုး ဖြစ်နတော။ အင်း ရယဖြို့လည်း ကောင်းပါရဲ့။ ဒီနေ့ ကြှနမ် အကြံအစည် အောငမြှငမြယဆြိုတာကိုလည်း ကြှနမြသိနတယေလြေ။ ဘယလြိုကြောင့ြ သိတာလဲတော့ တိတိကကြ မပြောနိုငဘြူး။ ဘာပြောရမှာလဲ၊ ဟို မိန်းကလေးတွမှော ရှိတတတ်ဲ့ ဗီဇအသိနဲ့ သိနတောလို့ပဲ ပြောရမလားပဲ။
ကားဂိုဒေါငထြဲမှာ ကြပပြဈလေးတဈခုလည်း အသင့ရြှိနပေါတယ်။ ကြှနမြက ဖြာတဈခပြြ ယူလာခဲ့ပြီး အဲ့ဒီကြပပြဈလေးပေါမြှာ ခင်းထားလိုကတ်ယလြေ။ ပြီးတော့ စိုင်းမောငအြလာကို စောင့တ်ယ်။ သိပကြှာကြာ မစောင့ရြပါဘူး။ စိုင်းမောင် ရောကလြာတော့တာပါပဲ။ သူရောကလြာတာ မှငရြတာနဲ့ကို ကြှနမြရဲ့ သှေးသားတွကေ စတငလြှုပရြှားလို့လာပါတော့တယ်။
” လာ စိုင်း”
ကြှနမြက ပြုံးပြပြီး ခေါလြိုကတ်ယ်။ ကြှနမ် ပါးစပကြ အလိုလိုပဲ ‘စိုင်း’ ရယလြို့ သုံးနှုန်းလိုကမြိတာ။ အင်း ဒီအခေါအြဝေါကြ ဟိုးတဈခွိနတ်ုန်းက စိုင်းနောငကြို ကြှနမြခေါဖြူးတဲ့ အခေါအြဝေါလြေ။ ဒီလို ခေါဝြေါြ သုံးစွဲလိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ စိုင်းနောငန်ဲ့ ကာမစပယ်ှကခြဲ့ရပုံတွကေို ကြှနမြထငထြငရြှားရှား ပြနမြှငယ်ောငလြာတယ်။ ကြှနမြရဲ့ နိုးကြှစ ရမျမကဇြောတွဟောလည်း ဟုန်းဆို အရှိနအြဟုနကြှီးမားလာတော့တာပါပဲ။ ဒါကြောင့ြ စိုင်းမောငကြို စူးစူးရဲရဲကြီးကို ကြည့်ပြဈလိုကမြိတယ်။ ကြှနမ် မကြလြုံးတွဟော ကာမအရိပအြရောငတ်ှနေဲ့ တလကလြကြ တောကပြှောငန်မှောပါပဲ။
ဒီလို အကြည့်ခြံလိုကရြတဲ့ စိုင်းမောငဟြာ ရှိုးတိုးရှန့တ်န့ကြလေး ဖြစ်သှားတာကို ကြှနမ် သတိပြုမိလိုကတ်ယ်။ အင်း ယောင်ျကြားကြီးတဈယောကရြဲ့ ခေါတ်ောတဈထောငအြားနဲ့ စူးစိုကကြှည့တ်ာကို ခံလိုကရြတဲ့ အပျိုမလေး အနအထေိုငရြခကသ်ှားတဲ့ အသှငအြပြငမြွိုးပါပဲ။ စိုင်းမောငဆြိုတဲ့ ကောငင်ယကြလေးလေ ပါးတွဘောတွေ နီရဲလို့။ ခွလှမြေးကလည်း မမှနတ်ော့ဘူး။ ပြီးတော့ အသကရြှုတွကလေည်း မှနန်တောကို ကြှနမြသိလိုကရြတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကောငလြေးကတော့ လာတော့အလာသား။ ရှကကြိုးရှကကြန်းနဲ့ လွှောကလြှမ်းဝငလြာရင်း ကြှနမြရဲ့ကိုယလြုံး ကိုယထြညကြို ခိုးပြီး တဈခကြကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ခိုးကြည့်တ်ယဆြိုပမယေ့ြ ကြှနမြက ရိပမြိပါတယ်။ ကြှနမြကလည်း ဒီလိုကြည့်ခြငွစြရာ ဖြစ်အောင် ရပန်တောကိုး။
ကြှနမြရပန်တေဲကပုံက လှယဉကြွေးမယရြှေးပြဲမှာ ပျိုငပြှဲဝငကြောငမြလေးတွေ ရပပြှလေ့ရှိတဲ့ ကိုယန်ဟနေထြားမွိုး။ တွေ့ဖူး မှငဖြူးကြမှာပါ။ ခါးကလေးကို မလိနတ်ဈလိန် ရငကြိုရှေ့ကော့ကော့လေးလုပ် တငပြါးကိုနောကပြဈထားပြီး ပေါငန်ှဈချောင်း မဟတဟလေး ရပန်တော။ နောကပြှီးတော့ ကြှနမြက အလင်းရောငကြို ကြောပေးရကြ မကတွကဖြှဈအောင် ရပန်တောလေ။ ဒီတော့ ကောငလြေးအဖို့ ကြှနမြကိုယလြုံးကိုယထြညကြို ပိုပီပီပြငပြှင် မှငန်ိုငတ်ာပေါ့။
———————–
စိုင်းမောင် ကားဂိုဒေါငထြဲ လွှောကလြှမ်းဝငလြာပြီးသည့်နောကြ ခငမြှနိုငကြ ဂိုဒေါငတ်ံခါးကို သှားပိတလြိုကသ်ည်။ ဤတွင် စိုင်းမောငကြ ခငမြှနိုငကြို နောကပျိုင်းမှနေ၍ အားမနာတမ်း ကြည့်လြတေော့သည်။ နောကဖြကမြှ ကြည့်ရြသညမြို့ ခိုးကြောငခြိုးဝှကလြည်း ကြည့်စြရာမလိုတော့။ အားရပါးရပင် ကြည့်န်ိုငသ်ည်။
ခငမြှနိုငသ်ည် တကထြရှန် ထမီလေးဝတထြားသည်။ အရောငကြလည်း ပန်းနုရောင်။ အသားကခပပြွော့ပြော့ပါးပါး။ ပြီးတော့ အတွင်းခံ ပိတလြုံကြင်းမပါ။ အောကခြံပငတ်ီဘောင်းဘီတိုကလေးသာ ဝတထြားသည်။ ဂိုဒေါငတ်ံခါးကို ပိတရြာတွင် ခငမြှနိုငကြ တမငပြင်၊ တငပြါးဆုံကြီးတွကေို နောကသ်ို့ ခပကြော့ကော့ပြုထားရာ၊ ပြော့ပါးသော ထဘီအသားတွင် အိစကတ်င်းရင်းလသေော ဖငသ်ားများက အပြတကြို ထိကပန်သည်ေ။
အတွင်းခံဘောင်းဘီ၏ အနားသတမြွားကို အထင်းသားမှငရြသလို တဈ၍နလသေေော ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်း၏ အသှငကြလည်း ဘဝငတ်ုနစြရာ။ စိုင်းမောငမြှာ ရငတ်ှခေုနလြာသည်။ အာခေါငခြွောကသ်လိုလို ဖြစ်လာသည်။ နားထငန်ားရင်းတွေ ပူထူလာသည်။ မိမိသည် လွို့ဝှကြ ကရာတေးကြကမြွားကို သငယ်ူရန် ရောကလြာခွင်းဖြစ်သညကြိုပင် မေ့သလိုလိုဖြစ်သှားသည်။
” အခွိနရြတယ် မဟုတလြား၊ စိုင်း”
တံခါးပိတပြှီးနောကြ ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောငဘြကလြှည့ကြှည့ပြှီး မေးလိုကသ်ည်။ ခငမြှနိုငကြ ကြပပြဈရှိရာသို့ မေးငေါ့ပြလိုကသ်ည်။ စိုင်းမောငသ်ည်၊ ခကြခြငွြးပင် ကြပပြဈပေါသ်ှားထိုငလြိုကသ်ည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် စိုင်းမောငထြိုငန်ရော ကြပပြဈဆီသို့ ရှေ့ရှုလွှောကလြှမ်း၍လာသည်။ စိုင်းမောငကြ သူ့ထံသို့လာနသညေ့ြ ခငမြှနိုငကြို မကြလြုံးကြီးများပြူးလကြြ ကြည့်န်သည်ေ။ ကောငလြေးသည် အလှနပြင် စိတလြှုပရြှားနရော သူ့ကိုယသ်ူ ဘာလုပန်မှန်ေးပင် မသိတော့။
ခငမြှနိုငကြိုယတ်ိုငမြှာလည်း ရငတ်ဒိန်းဒိန်းခုနအြောငပြင် စိတလြှုပရြှားနသည်ေ။ ခွလှမြေးမမှားရအောင် မနည်းကြီးကို ကြိုးစားကာ ထိန်းနရသေည်။ ကြပပြစွန်ှင့ြ ခွနှစ်ေလှမ်းခန့ြ အကြာသို့ရောကသ်ောအခါ ခငမြှနိုငသ်ည် ခတ်ေတရပကြာ ထမီကို ဖြန့ဝြတသ်ည်။ ထမီကို သသခွေောခွာခါ၍ ကကြနွနဖြန့ဝြတခြှင်းဖြစ်ရာ စိုင်းမောငအြနဖြငေ့ြ ဝင်းကနဲလကကြနဲ ပျိုးပြကပြေါသ်ှားသောဝမ်းပဉွသ်ားများသာမက အတွင်းခံ ပငတ်ီဘောင်းဘီ အနီရင့ရြောငကြလေး၏ အထကပျိုင်းကို ပငမြှငရြသည်။
” စိုင်းတို့ အရှယတ်ုန်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်တွကေို တို့ပြနသ်တိရတယသ်ိလား။ စိုင်းကိုမှငတ်ဲ့အတွကြ အဲ့ဒီအကြောင်းတွကေို ပိုသတိရမိတာ။ စိုင်းကြောင့ြ ပြနသ်တိရခဲ့တယလြို့တောင် ပြောလို့ရတယ်”
ခငမြှနိုငကြ စကားစသည်။ မိန်းမသားတဈယောကအြနနှငေ့ြ ရဲတင်းပြင့လြင်းလှန်းရာတော့ကသွည်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီလို အခွအနေအခွေိနအြခါမွိုးမှာ ဒီလိုစကားမွိုးသာ ပြောဖို့ရှိနသညေမြို့ ခငမြှနိုငကြလည်း ခပရြဲရဲပင် ပြောခလွိုကခြှင်းဖြစ်သည်။
စိုင်းမောငမြှာ ခငမြှနိုင်၏ စကားများကို နားမလညန်ိုငပြဲရှိနသည်ေ။ သို့သောြ ထိုစကားနောကကြှယတ်ှင် ရမျမကဇြောများပါနသညေကြိုတော့ ယောင်ျကြားတဈယောကြ၏ အသိစိတဖြှင့န်ားလညသ်ည်။ ပြီးတော့ စိုင်းမောငသ်ည် ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဆိတင်ှိမသ်ည့ြ နရောတွင် နှစ်ယောကထြဲ ရှိနသညေကြို ကြညန်ူးသာယာနမေိရာ ခငမြှနိုငပြှောသော စကားများကို နားလညဖြို့လည်း မကြိုးစားတော့။
ခငမြှနိုငကြ ထမီကို ပြငဝြတလြိုကပြှီးနောကြ စိုင်းမောငထြံသို့ ဆကလြကတ်ိုးကပလြာသည်။ ရမှေှေးနံ့သင်းပြံ့ပြံ့နှင့ြ ရောနှောနသညေ့ြ ခငမြှနိုင်၏ ကိုယသ်င်းနံ့ကို စိုင်းမောင် ရှူမိသည်။
” တို့နဲ့ မင်းနဲ့ လိုးရအောငကြှာ”
ဟု တဈတဈခွခွကြီး ထုတပြှောဖို့ မကောင်းကြောင်း ခငမြှနိုင် သိသည်။ အခွားစကားများနှင့ြ အစပျိုးပေးရဦးမည်။ ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း လိုရင်းကို ရောကအြောင် လမ်းကြောင်းပေးရမည်။ သို့သောြ ခငမြှနိုငအြနဖြငေ့ြ အခွားစကားများကို ဘယလြိုပြောရမှန်း စဥြးစား၍မရလောကအြောငပြင် စိတကြလှုပရြှားနသည်ေ။
” တို့ ထိုငမြယန်ောြ”
” ဟုတ် ဟုတကြဲ့”
ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောင်၏ ဘေးနားတွင် အသာဝငထြိုငသ်ည်။ အသားချင်ြးတော့ မထိမိကြ။ ဒါပမယေ့ြ လူချင်ြးလည်းသိပမြဝေး။ အသားချင်ြးထိရုံတမယ် နီးကပန်ကြသေည်။ စိုင်းမောငသ်ည် တဈစုံတဈရာ ပြောနိုငရြန် ဆရာမလေးခငမြှနိုငဘြကြ အသာခေါင်းလှည့လြိုကသ်ည်။ ထိုသို့ အလှည့တ်ှင် အသကပြှင်းပြင်းရှူနမှေုကြောင့ြ နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ လှုပရြှားနသေော ခငမြှနိုင်၏ ရငသ်ားဆိုငမြွားကို မှငမြိရာ စကားမဟနိုငတ်ော့။ တင်းရင်းမို့ထွားသော ရငသ်ားစိုငမြွား တသိမ့သ်ိမ့ြ လှုပရြှားနသညေကြိုသာ စိုကကြှည့န်မေိသည်။
ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောင်၏ ပေါငပြေါသ်ို့ လကတ်ဈဖကကြို အသာလေးတငလြိုကသ်ည်။ စိုင်းမောငမြှာ ကြငစြကန်ဲ့ အတို့ခံလိုကသ်လို တကိုယလြုံး တုနသ်ှားသည်။ ခငမြှနိုငကြို တအားဖကပြှီး ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း နမ်းပစ်လိုစိတမြွား ပေါလြာသည်။ ထိုစိတ်၏ စေ့ဆောမြှုဖြင့ြ ခငမြှနိုငကြို လှမ်းဖကမြည် အပြု
” ဟေး မင်းဘယလြို ဖြစ်နတောလဲကြ”
ခငမြှနိုင်၏ စကားကြောင့ြ စိုင်းမောင် လန့သ်ှားသည်။ တကယတ်ော့ ခငမြှနိုငကြ ဤသို့ပြောပြီး စိုင်းမောင်၏ နဖူးလေး၊ ပါးလေးများကို ကိုငကြာ ပမာဏအစပျိုးမည် ကြံထားသည်။ သို့သောြ စိုင်းမောငကြတော့ ဖကန်မ်းရနကြှံရှယမြှုကို ခငမြှနိုငရြိမမြိကာ သတိပေးစကားဆိုခွငး ဖြစ်မညဟြုထငသ်ှားသည်။ အတောလြည်း လန့ဖြှန့သ်ှားသည်။ ထိုငန်ရောမှ ကမန်းကတန်း ထရပလြိုကမြိသည်။
စိုင်းမောင်၏ လီးကြီးသည် တောငမြတန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ထရပလြိုကသ်ောအခါ ဘောင်းဘီခွကြားရှိ တောငမြတန်သေော လီးကြီးက ဖုဖုထဈထဈနှင့ြ ဖောင်းကြှနတော ထငရြှားလာသည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် စိုင်းမောင်၏ ဘောင်းဘီခွကြားကို လှမ်းကြည့်ကြာ မကြလြုံးလေး အဝိုင်းသား ဖြစ်သှားသည်။ ကောငလြေး လီးတောငန်ပေါရောလား။ စိုင်းမောငမြှာလည်း မိမိလီးတောငန်သညေ့ြ အဖြစ်ကို ဆရာမ တွေ့သိသှားသောကြောင့ြ ပို၍လန့သ်ှားသည်။
” ဟာ ကြှနတ်ောသ်ှားတော့မယ် ဆရာမ”
စိုင်းမောငသ်ည် ကြောကကြှောကြလြန့လြန့ပြှောကာ လှမ်းထွကသ်ှားသည်။ ခငမြှနိုငမြှာ ယခုမှတော့ စိုင်းမောငကြို အလှတမြခံနိုငတ်ော့ပါ။
” ဟေ့ မသှားနဲ့ မသှားနဲ့”
ခငမြှနိုငသ်ည် ပါးစပမြှပြောရင်း ထိုငန်ရောမှ ခုနထြကာ စိုင်းမောင်၏လကမြောင်းကို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ည်။ သညမြှလောကြ အလောတကြိးပြုမိသည့အြတွကြ ခငမြှနိုင် ကိုယ့ကြိုယကြို အံသှမိသည်။ စိုင်းမောငထြှကသ်ှားမညကြို မလိုလားသည့ြ စိတဖြှင့ြ အလိုအလွောကပြှုမိခွင်းပင်။ စိုင်းမောင် မသှားနိုငတ်ော့။ လှမ်းဆှဲမှုကြောင့ြ စိုင်းမောင်၏ လကမြောင်းသည် ခငမြှနိုင်၏ မို့ဝင်းအိစကသ်ော ရငသ်ားတဈဖကကြို အိကနဲနအေောင် ထိမိသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး တဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ ဖနွြးဖနွြးထသှားကြသည်။
ခငမြှနိုငသ်ည် စိုင်းမောင်၏ လကမြောင်းကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ဆုပကြိုငကြာ ကြပပြစွရြှိရာသို့ ပြနခြေါလြာခဲ့သည်။ စိုင်းမောငမြှာ မရုန်းနိုင် မငှင်းနိုင် ခငမြှနိုငဆြှဲခေါရြာသို့ လိုကလြာခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ဖြာခင်းထားသော ကြပပြစွပြေါြ ပြနထြိုငမြိကြသည်။
ကြပပြစွသ်ည် တဈထွာကြောကြွောခြန့်သာ မှင့သ်ည်။ ကြပပြစွဘြေးတွင် ခွခကြော ကြပပြစွပြေါြ တငပြါးကိုတင်၍ ထိုငသ်ောအခါ ဆောင့ကြှောင့ြ မကတွကြ အနအထေားဖြစ်နသည်ေ။ ဒီလို အနအထေားတွင် စိုင်းမောင်၏ပေါငကြ ကားနရော ပေါငခြှကြား ဘောင်းဘီအောကမြှ ဖုထဈမတထြနသေော လီးတနကြှီး၏ အရိပအြယောငကြို ပို၍ ထငရြှားစွာ မှငသ်ာသည်။
စိုင်းမောငမြှာလည်း ရမျမကစြိတတ်ှေ တကကြှှနပရေော လီးထိပမြှ အရညကြှညတ်ှေ စို့ထွကန်သည်ေ။ ထိုအရညကြှညမြွားသည် ဘောင်းဘီအသားစကိုပါ စိုစွတစြရော၊ လီးထိပဘြကအြနားတဈဝိုကမြှ ဘောင်းဘီမှာ စိုစွတသ်ည့အြဝိုင်းကလေး ခကြခြငွြးပေါလြာသည်။ ကာမစပယ်ှကမြှု အတွေ့အကြုံရှိနပြေီးဖြစ်သူ ခငမြှနိုငကြ ထိုသို စိုစွတသ်ော အဝိုင်းလေးပေါလြာတာ ဘာကြောင့ဟြု နားလညသ်ည်။ နားလညသ်ောကြောင့ြ ပိုမိုစိတလြှုပရြှားရသည်။ ကတုနကြရငကြှီး ဖြစ်လို့။ မိမိသည် ယောင်ျကြား တဈယောကြ လိုးတာကို ခံယူလိုသည့ြ စိတမြွား သသခွေောခွာကို ဖြစ်ပေါန်ကြေောင်း ခငမြှနိုင် နားလညလြာသည်။ ဟိုးယခင် ငယခြစွြဦး စိုင်းနောင်၏ လီးကြီးဖြင့ြ လိုးတာကို တမ်းတမှုမွိုးများ ဖြစ်နခွင်ေးပင်။
ကရာတေးနည်းပြဆရာမလေး ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ကာမဆိပတ်ှေ တကလြို့နပေါပြီ။ သငတ်န်းသား တပည့ကြလေး စိုင်းမောငန်ဲ့ လိုးချင်န်ပြေီလေ။ သူ့ ခေါင်းထဲမှာလည်း ဒီလို အရှကကြင်းမဲ့စွာ ရမျမကဇြောထနတ်ာ မသင့တ်ောဘြူးလို့ သတိပေးနတောကလည်း ရှိနသေေးတယ်။ ဒီသတိပေးမှုနဲ့ ရမျမကစြိတတ်ို့ အားပျိုငန်ကြတေယ်။ အားပျိုငတ်ယလြို့သာပြောရတာပါ။ တကယတ်ော့ ဘကမြမွှပါဘူး။ ရမျမကဆြန်ဒဟာ တောမီးပမာ လငွမြှနမြှနကြှီးကို ပြန့န်ှံ့လှှမ်းမိုးလာတာ။ သိစိတကြ ဘယလြိုမှမထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ သိကျခာတွေ၊ အိန်ဒွတွေေ အားလုံးကို ဘေးဖယထြားလိုကြ။
” မင်း တို့ကို သဘောကတွယ် မဟုတလြားဟင်”
ကာမဆိပတ်ှေ အရမ်းတကန်တေဲ့ ခငမြှနိုငဟြာ မရှကမြကြောကန်ိုငတ်ော့ပဲ ပြောငပြှောင် တင်းတင်းကို မေးလိုကပြါတယ်။ စိုင်းမောငဟြာ ဘာပြနဖြှရမှေန်းမသိဘူး။ သူစိတသ်ိပလြှုပရြှားနတယ်ေ။ ပြီးတော့ ကြောကလြည်းကြောကန်တော။ ဟုတတ်ယလြေ။ ကိုယ့ဆြရာမကို ပြနပြှီးပြဈမှားသလိုမွိုးကြီး ဖြစ်နတယ်ေ မဟုတလြား။ ဒါပမယေ့ြ ခငမြှနိုငပြှောတာကို မဟုတဘြူးလို့လည်း မငှင်းချင်ဘြူး။ ဟုတတ်ယလြို့လည်း ပြောဖို့ မဝံ့ရဲဘူး။ ဒါကြောင့ြ ခငမြှနိုငကြိုသာ ရမျမကခြိုးရီဝနတေေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ကြည့်န်မေိတယ်။ ပါးစပကြ မပြောပမယေ့ြ ဒီအကြည့်ကြ ကောငလြေးရဲ့ သှေးသားဆန်ဒ ဘယလြိုရှိနပြေီဆိုတာ ပြနတယေလြေ။
ခငမြှနိုငကြ မတတ်ပထြရပတ်ယ်။ ပြီးတော့ စိုင်းမောငကြိုလည်း မတတ်ပရြပလြကြသ်ားဖြစ်အောင် ဆှဲထူမတယ်။ စိုင်းမောငဟြာ တုနတ်ုနယ်ငယ်ငန်ဲ့ပဲ ထရပလြာတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြကြြ ရပမြိနကြပြေီ။ ခငမြှနိုငန်ဲ့ စိုင်းမောငကြ အရပခြငွြး မတိမ်းမယိမ်း။ ဒီလိုရပမြိကြတော့ မကြန်ှာချင်ြးက တန်းနတောပဲ။ ခငမြှနိုငကြ အသာရှေ့တိုးလိုကတ်ော့ ရငခြငွြးအပမြိသှားကြပါလရေော။ ခငမြှနိုငကြ မကြန်ှာကိုပါ အသာရှေ့ တိုးလာတယ်။ သူ့ပါးစပကြို စုပန်မ်းတော့မယ် ဆိုတာ စိုင်းမောငသ်ိတာပေါ့။ သူကလည်း ဒီလို အနမ်းခံချင်န်တော။
စိုင်းမောငကြ မကြစြိတွကေို အသာပိတထြားလိုကတ်ယ်။ ဟော၊ သူ့နှုတခြမ်းတွပေေါကြို ဆရာမလေး ခငမြှနိုငရြဲ့ နုထွေးတဲ့ နှုတခြမ်းဖူးဖူးကလေးတွေ ဖိကပကြရွောကလြာပြီ။ ပြီးတော့ အားရပါးရ စုပန်မ်းတာကို ခံလိုကရြတယ်။ စိုင်းမောငရြဲ့ လကတ်ှကေ ခငမြှနိုငခြါးကို ခပတ်င်းတင်း သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ်။
ဒီအခါ ခငမြှနိုငရြဲ့ ရငကြ ကော့တကလြာတယ်။ မို့မို့ဝန်းဝန်းရငသ်ားဆိုငကြှီးတွဆေိုတာ စိုင်းမောငရြဲ့ ရငဘြတမြှာ အိကနဲ တင်းကနဲနအေောငကြို ထိမိလာတာပေါ့။ စိုင်းမောငကြလည်း တုန့်ပြနစြုပန်မ်းတယ်။ တပြှတပြှှတန်ှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်မ်းသံတွဟော တိတဆြိတတ်ဲ့ ကားဂိုဒေါငထြဲမှာ ပြံ့လှင့သ်ှားလရေဲ့။
” ဘယ့န်ှယ့လြဲ၊ ကောင်းလား”
ခပကြှမ်းကြမ်း စုပန်မ်းကြပြီးနောကြ၊ ခငမြှနိုငကြမေးသည်။ စိုင်းမောငမြှာ နှုတမြှ စကားမဆိုနိုငသ်ေး။ ခေါင်းကိုသာ ညိမ့ပြှသည်။ ခငမြှနိုင် အတောလြေး သဘောတွေ့ သှားသည်။
” အေး ဒီလိုမှပေါ့ကြယ့ြ။ စိုင်းကို တို့က ကရာတေး လွို့ဝှကအြကြကတ်ှထကြေ ကောင်းတာတွကေို သငပြေးမယ်။ ဟုတပြှီလား ”
” ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ဆရာမ”
ယခုမှပင်၊ စိုင်းမောင်၏ ပါးစပမြှ စကားသံထွကလြာနိုင်၏။ အသံမှနတ်ော့ မဟုတသ်ေး။ သိသိသာသာကြီးပင် တုနယ်ငန်သည်ေ။
” အေး ဟုတပြှီ။ တို့ကိုတော့ တလှဲမထငန်ဲ့ နောြ။ တို့က စိုင်းကို ခစွလြှန်းလို့ သငပြှပေးမှာ။ ပြီးတော့ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောရဘူး”
” ဟုတ် ဟုတကြဲ့”
စိုင်းမောငမြှာ ယခုတွေ့ကြုံနရသောကို ယုံပငမြယုံနိုင်။ အိပမြကြ မကန်တောလားဟုပင် ထငန်မေိသည်။ ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောင်၏ ခါးပတကြို အသာဖြုတသ်ည်။ ခါးပတပြှုတသ်ှား၍ ခပလြွော့လွော့ ဖြစ်သှားသည့ြ ဘောင်းဘီခါးကြားထဲသို့ လကကြို အသာထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ စိုင်းမောငတ်ကိုယလြုံး လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်လာသည်။
ခငမြှနိုငသ်ည် စိုင်းမောင်၏ တငပြါးလုံးလုံးကစွကြစွမြွားကို အရငစြမ်းသည်။ စိုင်းမောငသ်ည် အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုလေးဝတထြားရာ ဂငွြးဘောင်းဘီအောကသ်ို့ လကထြိုးနှိုကထြားသောလြည်း တငပြါးသားများကို ပကတိအတိုင်းကိုငရြခွင်း မဟုတသ်ေးပါ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါမြှ ကိုငန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ ထို့နောကြ ခငမြှနိုင်၏လကမြွားက အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကသ်ို့ပင် တိုးဝငလြာပြနသ်ည်။ တင်းရင်းအိချောနလသေေော စိုင်းမောင် တငပြါးသားများကို စမ်းသည်။ ပြတသ်ည်။ ဖစွည်ှဈကိုငကြှည့သ်ည်။ စိုင်းမောငမြှာတော့ သူ့တငပြါးကို ခငမြှနိုငကြိုငတ်ှယဖြစွည်ှဈနတောခံရင်း ရငထြဲတွင် ဒိန်းဒိန်းခုနန်သည်ေ။ ငါးပြမေ အရှငတ်ဈကောငကြို မွိုခထွားရသလိုလိုကြီး။
ထို့နောကြ ထိုးသှင်းထားသော လကပြှနထြုတသ်ှားရာ၊ စိုင်းမောငရြငထြဲ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်ရသည်။ သို့သောြ ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောင်၏ ဘောင်းဘီခွကြား နရောကို အပေါမြှ လကဖြှင့အြသာအုပကြိုငလြိုကရြာ ရှမ်းလေးမှာ ဆကကြနဲ ဆကကြနဲပင် တွန့သ်ှားရလသည်ေ။ စိုင်းမောငသ်ည် ခငမြှနိုငကြို လှမ်းကြည့်မြိသည်။ ခငမြှနိုငကြ ခွိုမှသော အပြုံးလေးပြုံးပြကာ စိုင်းမောင်၏ နှုတခြမ်းပေါသ်ို့ သူမ၏နှုတခြမ်းပါးလေးများ ထိကပကြာ စုပယ်ူနမ်းလိုကခြှင်းဖြင့ြ ကောငလြေး၏စိတလြှုပရြှား လန့ဖြှန့သ်ှားမှုကို ပြပြေောကအြောင် ပြုလုပပြေးလိုကသ်ည်။
ခငမြှနိုင်၏ သှယလြသွော လကခြွောင်းများက စိုင်းမောင်၏ ဘောင်းဘီခွကြားတွငကြောင်းကောင်းကြီးကို အလုပမြွားနသည်ေ။ ဘောင်းဘီအောကရြှိ ဖုဖုထဈထဈဖြစ်နသေော လီးချောင်းကြီးကို သသခွေောခွာစမ်းကြည့်သ်ည်။ အရှညန်ှင့ြ လုံးပတကြို လကလြေးဖြင့စြမ်းကာတိုင်းထွာကြည့်သ်ည်။ စိုင်းမောငလြီးက သိပတ်ော့ မဆိုးလှပါ။ ခငမြှနိုင်၏ ခန့မြှန်းခကြအြရတော့ အရှည် ခုနှစ်လကမြခန့န်ှင့ြ လုံးပတ် ငါးမူးလုံးလောကတ်ော့ရှိမည်။
ထို့နောကြ ခငမြှနိုငသ်ည် စိုင်းမောင်၏ ဂငွြးဘောင်းဘီခွကြားမှ ဇဈကိုအသာဆှဲဖြုတသ်ည်။ ပြီးတော့ ထိုဇဈကြဲဟသှားသော ဘောင်းဘီခွကြားမှ လကထြိုးထည့ကြာ အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုကလေးကို အသာဘေးသို့ တွန်းဖယလြကြြ ငပဲကြီးကို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။
” အားဟားဟား ”
လီးကို လကန်ဲ့ကကြနွန အကိုငခြံလိုကရြတယဆြိုရငပြဲ ရှမ်းလေး စိုင်းမောငရြဲ့ ပါးစပကြ ရရှတေည်ည်းတွားသံပေါလြာတယ်။ ဒီအတွေ့အထိက အပြတကြို ခိုကတ်ာပါပဲလား။ စိုင်းမောငရြဲ့ တကိုယလြုံး ဆတဆြတကြို တုနသ်ှားတာပဲ။ ကောငလြေးဟာ အပြတကြို ဖီးလတ်တလြာပြီ။
” စိုင်းကို ကောင်းကောင်းအရသာတွေ့ရအောင် လုပပြေးမှာပါကြ”
ခငမြှနိုငကြ လသေံတိုးတိုးကလေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။ အသံတိုးတိုးလေးဟာ စိုင်းမောငရြဲ့ ရငကြို သိမ့သ်ိမ့တ်ုနခြါသှားအောင် စွမ်းဆောငန်ိုငပြါတယ်။ ခငမြှနိုငကြ ဆုပကြိုငမြိတဲ့ လီးတနကြှီးကို လကန်ဲ့ အသာအယာ အထကအြောကြ ပြတသ်ပပြေးတယ်။ လီးကြီးက ငေါ့ကနဲငေါ့ကနဲ လှုပရြှားနသလေို ရှမ်းကလေးကလည်း ဆတကြနဲဆတကြနဲ တွန့တ်ှန့သ်ှားတယ်။ ခငမြှနိုငကြော ဘာထူးလို့လဲ။ ရငထြဲ ဒိန်းကနဲ ဒိန်းကနဲခုနလြို့။ စောကဖြုတကြလည်း သိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲ လှုပရြှားလို့။
” ပကလြကအြိပလြိုကန်ောြ စိုင်း”
ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောငရြဲ့ နားနားမှာအသာကပပြှီး ခပတ်ိုးတိုးကလေးပြောလိုကတ်ယ်။ ပြောရင်းက စိုင်းမောငရြဲ့ နားရှကမြွားကို လွှာလေးနဲ့ အသာထိုး ကလိလိုကသ်ေးတယ်။ လီးကိုလည်း လကန်ဲ့ခပတ်င်းတင်း တဈခကြဆြုပအြပြီး လှတပြေးလိုကတ်ယ်။ လီးအကိုငခြံရတာ အရသာတွေ့နတေဲ့ စိုင်းမောငရြငထြဲမှာတော့ လီးပေါကြ လကဖြယရြှားသှားတဲ့အခါ တဈမွိုးကြီးပဲ။ ဟာတာတာနဲ့။ ဒါပမယေ့ြ သူကဘာမှမပြောပါဘူး။ ခငမြှနိုငကြ ဆရာမ။ သူက တပည့လြေးပဲ။ ဒီတော့ ဆရာမပြောတာကို တပည့လြေးက လိုကန်ာလုပဆြောငရြမှာပေါ့။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငကြ သူ့ကို ကောင်းကောင်း စည်းစိမ် ခမွြးသာခံစားရအောင် သူလုပခြငွပြမယေ့ြ ပြောဖို့မဝံ့မရဲဖြစ်နတောတွေ လုပန်ိုငအြောငလြို့၊ ကကြနွန သငပြှပေးမယဆြိုတာကိုလည်း သူသိနပေါတယလြေ။ ဒီတော့ ဘာမှပြောမနနေဲ့။ ခငမြှနိုငခြိုင်းတဲ့အတိုင်းသာလုပလြိုကြ။ မကြာခင် အားလုံးအိုကမှော စိုပြသှေားမယ်။
စိုင်းမောငမြှာလည်း မဆိုင်းမတွပဲ ကြပပြစွပြေါြ ပကလြကလြှန် အိပလြိုကပြါတော့တယ်။ ခငမြှနိုငမြှာလည်း အတောလြေးကို သူ့ကိုယသ်ူထိန်းနရတေယ်။ ဘယန်ှယ့ြ၊ စိုင်းမောငရြဲ့ လီးကြီးကို လကန်ဲ့ ကကြနွန ဆုပကြိုငကြှည့မြိတယဆြိုတာနဲ့ သူကအဖုတထြဲ ဒီလီးကြီး ထိုးသှင်းပြီး လိုးတာခံချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ အပြတကြို ပေါလြာတာ။ ဒါပမယေ့ြ အလောတကြီး လုပရြင် ကောငလြေးလည်း လန့သ်ှားမယ်။ သူ့အပေါမြှာလည်း တဈမွိုးတမည် အထငသ်ေးသှားမှာစိုးလို့ တဈဆင့ပြှီးတဈဆင့လြုပဖြိုအတွကြ မနည်းကြီးကို စိတထြိန်းထားရတာ။ စိတကြိုသာ လှှတပြေးလိုကစြမ်းပါလား။ အိုး ဘာပြောကောင်းမလဲ။
ခငမြှနိုငဟြာ ပကလြကကြလေးအိပန်တေဲ့ စိုင်းမောငရြဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ စိုင်းမောငကြ ခငမြှနိုငကြို အသာလှည့ကြှည့တ်ယ်။ သူ့မကြလြုံးတွကေ ခငမြှနိုငရြဲ့ ရငသ်ားတွေ တငပြါးတွေ ပေါငလြုံးတွကေို အားမနာတမ်းကို ကကြနွနကြည့်န်ပြေီ။ အခုအခွိနဟြာ အားနာနရမေယ့ြ အခွိနမြဟုတတ်ော့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ပြောရမယဆြိုရင် စိုင်းမောငဟြာ အရမ်းကို နှာထနန်တောဆိုတော့ အားနာရဖို့လည်း မသိတော့ဘူး။
ခငမြှနိုငကြ အသာဒူးတုတပြှီး ဘယလြကကြလေးကို ထောကကြိုငန်တောဆိုတော့ ကိုယန်ဟနေထြားကလည်း အပြတကြို ကြော့ရှင်း ပီပြငန်တယ်ေ။ ကိုယ် ခပစြောင်းစောင်းလေး ဖြစ်နတောမို့ တငပြါးဆုံကြီးတဈဘကကြ စွင့စြှင့ကြှီး တင်းရင်းနတယ်ေ။ ခငမြှနိုငကြ ဘောင်းဘီဇဈ အကြဲကြားက ထိုးထိုးထောငထြောငကြှီးပေါန်တေဲ့ စိုင်းမောငရြဲ့ လီးတနကြှီးကို ညာဘကလြကန်ဲ့ အသာကိုငပြှီး ပြတသ်ပပြေးလိုကတ်ယ်။ သူခန့မြှန်းထားတာ သိပမြဆိုးပါဘူး။ စိုင်းမောငရြဲ့ လီးက (၇) လကမ် သာသာလောကရြှညပြှီး ငါးမူးလုံးလောကတ်ုတတ်ယ်။ လီးထိပကြ ပြဲလနမြနဘေူး။ အငုံ။ ဘယစြောကဖြုတထြဲမှ မသှင်းဘူးသေးတဲ့ လူပျိုစဈစဈလီးများ ဖြစ်နမလေားလို့ ခငမြှနိုင် တွေးမိတယ်။
အခုခတ်ေ ကောငလြေးတွကေ အတောတ်ိုးတကကြှတာဆိုတော့ စိုင်းမောငဟြာ မိန်းမ မလိုးဖူးသေးတဲ့ လူပျိုစဈစဈတဈယောကြ ဖြစ်မဖြစ်တော့ ခငမြှနိုင် အတတမြပြောနိုငဘြူး။ အဲ။ မိန်းမနဲ့ ပတသ်ကလြာရင် အတွေ့အကြုံ သိပမြရှိသေးတာတော့ သချောတယ်။ ကြည့်လြေ အခုဒီနရောမှာ နှစ်ယောကတ်ည်းရှိပြီး သူက လိုကလြိုကလြွောလွောပြုပေးနတောတောင် စိုင်းမောငကြ ကြမ်းပတမ်း ဖကလြားရမ်းလား ကိုငလြားတွယလြား မလုပဘြူး။ အင်း သူက ဆရာမဆိုတော့ ရှိနန်တောလည်း ပါချင်ပြါမှာပေါ့။ မင်း လူပျိုအစဈလားဆိုပြီး မေးကြည့်မြလို့ကြံပါသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အခုအခွအနေမှော ဒီမေးခွန်းမွိုးမေးရင် အလကားပဲဖြစ်တော့မှာမို့ မမေးတော့ပါဘူး။
ခငမြှနိုငကြ လီးတနကြှီးကို အသာအယာဆုပန်ယပြှတပြေးရင်း အောကဘြကကြ ဂွေးဥတွကေိုလည်း လှမ်းပြတပြေး၊ ကလိပေးလိုကတ်ယ်။ ကောငလြေးရဲ့ဂွေးဥတွကေ တွဲတွဲကြီးလည်း ဖြစ်မနဘေူး။ လီးတနအြရင်းမှာ ဖုဖုကလေးကပန်တောမွိုးလည်း မဟုတဘြူး။ မတွဲတတွဲ မကပတ်ကပန်ဲ့ အနတေောကြလေး ကိုငပြေးပြတပြေးလို့ကောင်းတယ်။ စိုင်းနောငရြဲ့ ဂွေးဥတွေ အတိုင်းပဲ။
ခဏကြာတော့ ခငမြှနိုငကြ စိုင်းမောငရြဲ့ လီးကို ဆုပကြိုငပြှတပြေးမှုကို ရပလြိုကတ်ယ်။ လီးပေါကြလကကြို ဖယလြိုကတ်ယ်။ ဒီအခါမှာ ဘောင်းဘီခွကြားက ထိုးထိုးထောငထြောငထြှကန်တေဲ့ လီးတနကြှီးဟာ မတမြတတ်န်းတန်းကြီးကို ပေါလြှငလြာတယ်။ လယောဉပြဈ စကသ်နတေကြှီး တဈခုအတိုင်းပဲ။ လီးထိပမြှာ အရညကြှညတ်ှေ စိုစိုစွတစြှတ် ဖြစ်နတောကိုလည်း အပြတမြှငရြတယ်။
” တို့ တို့ရဲ့ အဝတတ်ှကေို ထပြီး လာခွှတပြေးပါလားဟင်”
ခငမြှနိုငကြ အသံတုနတ်ုနလြေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။ သူလည်း စိတလြှုပရြှားနတောဆိုတော့ လသေံမူမမှနတ်ော့ဘူးလေ။ ရှမ်းလေးက ခငမြှနိုငကြို အတနကြှာအောင် စူးစိုကကြှည့န်တယ်ေ။ သူ့ဆရာမကို ထပြီး အဝတခြွှတပြေးရမယ့အြလုပအြတွကြ ဝနလြေးနဟနေတ်ူရဲ့။ ပြီးတော့ ခွှတလြည်းခွှတပြေးချင်စြိတတ်ှေ အရမ်းဖြစ်ပေါန်တောလည်း ထငရြှားပါတယ်။ နောကဆြုံးတော့ ရမျမကစြိတကြ အသိစိတကြို အနိုငရြသှားတယ်။ ဆရာမရယလြို့ ရိုသလေေးစားနတေဲ့ စိတတ်ှကေို အသာခေါကထြားလိုကပြှီပေါ့။
” တို့ကို ကြည့်စြမ်းပါ စိုင်းရ။ မင်းသဘောမကဘွူးလား”
ခငမြှနိုငကြ ထပပြှောပြနတ်ယ်။ ကောငလြေးက ခေါင်းညိတတ်ယ်။
” တို့ကို နဈကတ် မမှငခြငွဘြူးလား။”
ကောငလြေးက တံတွေးတဈခကြကြို မွိုခပြှီး ခေါင်းညိတပြှနတ်ယ်။
” ဒါဆို လာ တို့ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို ခွှတပြေး။ တို့တကိုယလြုံးကို မင်းစိတကြှိုကြ ကြည့်ခြငွသ်လိုကြည့်ြ။ ပြီးတော့ ခခွငွတ်ယဆြိုရငလြည်း ခွ”
ဤစကားများကို ပြောလိုကပြှီးမှ ခငမြှနိုငသ်ည် ရှကသ်လိုလို ဖြစ်သှားသည်။ ကောငလြေး ငယင်ယတ်ဈယောကကြို ဒီစကးမွိုး ပြောတာ ကောင်းမှကောင်းပါ့မလားဟုလည်း တွေးမိသည်။ သို့သောြ ထိုအတွေးများသည် ရုတတ်ရကပြေါလြာပြီး ခကြခြငွြးပြနပြွောကသ်ှားသည်။ ရမျမကစြိတမြွားက အရာရာကို လှှမ်းမိုးထားပြီလေ။
ယခုဆိုရင် စိုင်းမောငလြည်း အခွအနေမှနေကြို ပြည့ပြှည့ဝြဝ နားလညသ်ှားပြီပေါ့။ သူ့ဆရာမ လှလှကလေးက သူကြိတပြှီး တမ်းတခဲ့ရတဲ့ ရမျမကဆြန်ဒတွကေို ဖြည့ဆြည်းပေးတော့မှာပါလား။ သူ မိန်းမလိုးရတော့မှာပါလား။ စိုင်းမောငဟြာ ရည်းစားတော့ရှိပါတယ်။ ရည်းစားမှ တဈယောကတ်ောငမြဟုတဘြူး သုံးယောကတ်ောငရြှိတာ။ အခု ကရာတေးသငတ်န်းလာတကတ်ဲ့ အထဲက ဖြိုးငယင်ယဆြိုတဲ့ ကောငမြလေးဟာလည်း စိုင်းမောငရြဲ့ အဆကထြဲက တဈယောကပြေါ့။ ရည်းစားသာများတာ။ စိုင်းမောငကြ သိပလြကမြသှကဘြူး။ တကယတ်မ်း နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ တွေ့ရရင် ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ဘူး။ ဟိုဘကမြိန်းကလေးဘကကြ အခွင့အြရေးလေးတွေ ပေးတာတောင် နင်းမဝငတ်တဘြူး။ ဖြိုးငယင်ယန်ဲ့ဆိုရင် လေးငါးခါလောကြ ခွိန်းတွေ့ကြပြီးပြီ။ ကောငမြလေးက တကလြိုးရင် ခံမယ့ြ အနအထေားမှာ ရှိတယ်။ လိုကလြိုကလြွောလွောနတယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ ငနဲသားက မဝံမရဲဖြစ်နတေော့ အလုပမြဖြစ်ဘူး။
ဖြိုးငယင်ယအြနနေဲ့ကလည်း ကြှနမြကို တကလြုပပြါလို့ ဗှောငမြပြောသာဘူးလေ။ အခုဒီမှာ စခန်းခရွကတ်ို ကရာတေးသငတ်န်းလာတကတ်ာမှာ ဖြိုးငယင်ယကြ အကြံနဲ့။ စိုင်းမောငန်ဲ့ အလုပဖြစ်လိမ့မြယလြို့ ရညရြှယထြားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အခုတော့ ဖြိုးငယင်ယထြကြ အရင် ခငမြှနိုငကြ လကြဦးသှားပြီ။ ခငမြှနိုငကြ ခပရြဲရဲပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောဆို သိမ်းသှင်းလိုကတ်ာ စိုင်းမောငတ်ဈယောကြ ရမျမကန်ှံထဲ နဈဆင်းဝငသ်ှားပြီပေါ့။ စိုင်းမောငတ်ဈယောကြ ဇောင်းထဲလှှတပြေးလိုကတ်ဲ့ မှင်းလိုဖြစ်သှားပါပြီ။ ကြိုးပြတသ်ှားတဲ့ နှားသိုးလို ဖြစ်သှားပြီ။ စိုင်းမောငဆြိုတဲ့ အကောင်။ ရဲမယ့်ရဲတော့လည်း အပြတကြိုလုပလြိုကပြှီ။
ပကလြကအြိပန်ရောက ဆကကြနဲထတယ်။ ပြီးတော့ ခငမြှနိုငကြို တအားဖကြ၊ တအားဖစွည်ှဈပြီး ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း နမ်းလိုကတ်ယ်။ နဖူး၊ ပါးပြင် နှုတခြမ်း မကြခြှံ မကြန်ှာပေါမြှာ နရောအနှံ့ပဲ။ လညတ်ိုငကြိုလည်း ခနွမြထားဘူး။ အားရပါးရ စုပန်မ်းလိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးတော့မှ ခငမြှနိုငရြဲ့ အင်ျကြီကို ခွှတတ်ယ်။ ခငမြှနိုငကြ တီရှပလြေးဝတထြားတာ။ ဒီတော့ ခွှတရြတာ ဘာမှမခကဘြူး။ လှယလြှယလြေး။ ဆကကြနဲဆှဲကိုငပြှီး ခွှတခြလွိုကရြုံပဲ။
ခငမြှနိုငကြလည်း အခွှတရြလှယအြောင် လကကြလေးနှစ်ဘကထြောငပြေးတယလြေ။ ဒီတော့ တီရှပကြလေးဟာ ကြှတကြှာကသွှားတော့တာပေါ့။ ပြီးတော့ ထမီကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကပြှနတ်ယ်။ အခုဆိုရင် ခငမြှနိုငရြဲ့ ကိုယပြေါမြှာ ယိုးဒယား ဘရာစီယာ အညိုနုရောငလြေးရယ်၊ အတွင်းခံပငတ်ီဘောင်းဘီ အနီရင့ရြောငကြလေးရယပြဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ခငမြှနိုငကြ ဒီဘရာစီယာနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတွကေို တမငကြိုရှေးပြီး ဝတလြာတာ။ အဲ့ဒီ အတွင်းခံတွကေ ဘာမှလုံလုံခွုံခွုံဖြစ်အောင် ဖုံးနိုငကြှတာမဟုတဘြူး။ မဖုံးနိုငတ်ဲ့အပြင် မပေါတ်ပေါအြဖြစ်မွိုးနဲ့ မှငရြတဲ့ ယောင်ျကြားသားတွေ အသကရြှူမှားပြီး ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြားရအောငကြို ဖနတ်ီးနိုငတ်ာ။
လကတ်ဈလုံးသာသာလောကြ ကြိုးလေးတွနေဲ့ ဆိုင်းထားပြီး သေးသေးပါးပါး ပြော့ပြော့လေးဖြစ်တဲ့ ယိုးဒယား ဘရာစီယာလေးဟာ ခငမြှနိုငရြဲ့ ထွားအိမို့ဝင်းပြီး (၃၆) လကမြလောကြ အတိုင်းအထွာရှိမယ့ြ နို့အုံကြီးတွကေို ဘယမြှာ လုံအောငဖြုံးနိုငမြှာလဲ။ ပြီးတော့ ပငတ်ီဘောင်းဘီကလေးဆိုတာကလည်း ရှေ့ဘကခြှဆုံမှာ လကတ်ဈဝါးစာသာသာလောကြ နောကဘြကမြှာ လကတ်ဈဝါးစာသာသာလောကြ သုံးမှှောကပြုံ အဖုံးအကာလေးနှစ်ခုပဲပါတာ။ ဒီတော့ စောကဖြုတကြိုတောင် အနိုငန်ိုငလြုံအောငဖြုံးထားရတာ။
နောကဘြကကြ တငပြါးဆုံကြီးတွဆေိုတာကတော့ ပေါတ်ငပြဲ။ တဈလို့၊ အဈလို့၊ ဖြေးလို့။ စိုင်းမောငကြတော့ ဒီမလုံ့တဈလုံ့ ဘရာစီယာလေး ကနွန်သေေးတာကိုတောင် လိုလားတာ မဟုတဘြူး။ ဘရာစီယာရဲ့ နောကကြွောခွိတကြို လမ်းဖြုတတ်ယ်။ စိတကြလောတဲ့အပြင် မိန်းမသားတွဝတေတ်ဲ့ ဘရာစီယာတို့ ဘာတို့ကို ဖြုတပြေးနကြေ မဟုတတ်ာကြောင့ြ ခွိတကြို ချင်ခြငွြးဖြုတလြို့ မရဘူး။ ကပန်တယ်ေ။ အခကတ်ှေ့နတယ်ေ။ တကယတ်ော့ ဘရာစီယာရဲ့ နောကကြှောခွိတဖြှုတတ်ယဆြိုတာ လှယလြှယလြေး။ ဘာမှခကတ်ာ မဟုတဘြူး။ ဒီကိဈစ ကြှမ်းကငွတ်ဲ့လူများဆိုရင် လကည်ိုးနဲ့ လကခြလယ် လကန်ှဈချောင်းကို ညှပသ်ုံးရုံနဲ့ ထောကဆြို ပြုတကြသွှားတာ။
စိုင်းမောင် ဘရာစီယာခွိတ် ဖြုတရြခကန်တောကို သိပမယေ့ြ ခငမြှနိုငကြ ကူဖြုတမြပေးပါဘူး။ ကောငလြေးဖြုတရြပိုလှယအြောငသ်ာ ခါးကို ခပကြော့ကော့လေး အလိုကသ်င့လြေးလုပပြေးထားတယ်။ ဒီလို ဂမူးရှူးထိုးနဲ့ အယောငယ်ောငအြမှားမှား ဖြစ်နတောကိုက ခငမြှနိုငအြတွကြ စိတလြှုပရြှားစရာတဈမွိုးပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒီအတွကကြှောင့ြ စိုင်းမောငလြည်း တဈနည်းတဈဖုံ စိတလြှုပရြှားနမယေဆြိုတာကိုလည်း သိတယ်။ နောကဆြုံးတော့ ဘရာစီယာရဲ့ ခွိတပြှုတသ်ှားတယ်။ စိုင်းမောငကြ ဘရာစီယာကို ဆကကြနဲ ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ာ မို့ဝန်းတဲ့ရငသ်ားစိုငတ်ှဟော တုနတ်ုနလြှုပခြါပြီး အရှင်းသားပေါလြာပါတော့တာပဲ။
စိုင်းမောငကြ ကိုယကြိုနောကြ အသာခွာပြီး ခငမြှနိုငရြဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်ခုကို သသခွေောခွာစူးစိုကကြှည့တ်ယ်။ ခငမြှနိုငကြလည်း အောငမြှငမြှုအပြုံးနဲ့ ရငသ်ားတွကေို ကကြနွနအကြည့်ခြံနတယ်ေ။ စိုင်းမောငအြဖို့ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ နို့အုံတွကေို အာအကြယ် အစည်းအနှောင် မပါပဲ ဟာလာဟင်းလင်းမှငရြတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမပြဲ။ ဒါကြောင့ြ သသခွေောခွာကို ကြည့်န်မေိတာ။
ခငမြှနိုငရြဲ့ နို့အုံတွကလေည်း တကယလြှတာပဲ။ ကရာတေးနည်းပြ ဆရာမလေးဆိုတော့ လေ့ကငွ့ခြန်းက မပြတယ်ူသလို ဖြစ်နတော မဟုတလြား။ နို့အုံတွဟော တင်းရင်းမို့မောကန်တောပဲ။ နို့သီးက ရှညတ်ယ်။ လကတ်ဈဆဈသာသာလောကရြှိမလားပဲ။ ကာမစိတ် ထကသ်နန်ိုးကြှနခွေိနဆြိုတော့ နို့သီးခေါင်းတွဟောလည်း ခွှနကြော့တောငတ်ကန်တယ်ေ။ လှပတဲ့ နို့အုံတွပေေါမြှာ နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ခုက ဦးထုပခြွှနလြေးတွေ ဆောင်းပေးထားသလိုမွိုး ဖြစ်နတော။
”ရှှီး ရှှီ”
စိုင်းမောငကြ ကြနပေအြားရစွာ လတဈေခကြခြွှနလြိုကပြှီး ညာဘကြ နီု့သီးကို ကုန်းစို့တယ်။ သူကတဈခါမှ နို့စို့ပေးဖူးတာ မဟုတဘြူး။ ဒီတော့ အထာမကြှမ်းဘူးလေ။ ပြီးတော့ ရမျမကစြိတထြနပြှီး အလောတကြီးလည်း ဖြစ်နသေေးတယ်။ ဒီတော့ နို့သီးကို ကုန်းစို့လိုကရြာမှာ သှားနဲ့ ကိုကမြိသှားတယ်။ သှားနဲ့ ကိုကမြိမှတော့ နာတာပေါ့။ ခငမြှနိုင် ဆကကြနဲ တွန့သ်ှားတယ်။ နို့အုံသားဆိုတာကလည်း အသားနု မဟုတလြား။ အကိုကခြံရတာ အတောကြိုနာတယ်။
ခငမြှနိုငဟြာ လန့သ်ှားပြီး ရုန်းထွကဖြို့ ကြိုးစားမိသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ စိုင်းမောငကြ နို့သီးကို ကုန်းစို့ရင်းက ခငမြှနိုငကြို အားရပါးရ ပြေ့ဖကပြှီး ဖငပြှတ် ပေါငကြိုင် လုပန်တောဆိုတော့ ရုတတ်ရကြ ရုန်းထွကလြို့မရဘူး။ ပြီးတော့ အစမို့ အလုပမြကြှမ်းလို့ သှားနဲ့ နို့သီး ကိုကမြိပမယေ့ြ နောကပျိုင်းတော့ ကကြနွန စို့ပေးတတလြာတာမို့ ခငမြှနိုငအြဖို့ နို့သီးထိပတ်ှေ နာကြငကြွိန်းစပန်သေေးပမယေ့ြ အရသာတွေ့လာပြီလေ။ မကြာပါဘူး။ လန့ဖြှန့သ်ှားတဲ့ စိတတ်ှလည်ေး ပြောကကြုနတ်ယ်။
” အား ဟင့ဟြင့ြ စိုင်းရယ် အို့ အို့ တို့ရဲ့ နို့သီးတွကေို စို့ပေး နို့အုံကြီးတွကေို ကိုငပြေးရတာ ကောင်းရဲ့လားဟင် စိုင်း၊ နို့စို့ရတာ ကောင်းသလား”
ခငမြှနိုငသ်ည် မိန်းမိန်းမူးမူးနှင့ြ လှန့လြူးရင်း မောသံကလေးနဲ့ ပြောလိုကသ်ည်။ ပါးစပကြ ပြောရင်း လကကြလည်း စိုင်းမောင်၏လီးကို ဆုပကြိုငကြာ လီးထိပဖြွား မဟတဟနရောကလေးကို လကမြကလေးဖြင့ြ အသာပြတပြေးသည်။
” မိန်းမတဈယောကရြဲ့ နို့ကို အရငကြ ဒီလိုမွိုးစို့ပေးဖူးသလားဟင်၊ စိုင်းရဲ့လီးကိုကော အခုတို့လုပပြေးနသလေို အခွားမိန်းမတဈယောကကြ ဆုပကြိုငပြှီး ပြတပြေးဖူးသလား”
ခငမြှနိုငကြ မေးလိုကပြှနသ်ည်။ တမငပြင် ပြင့လြင်းရဲတင်းစွာ ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောလိုကသ်ည့ြ စကားများသည် စိုင်းမောင်၏ ကာမရမျမကမြီးတောကတ်ှင်းသို့ ရနေံဆီများ ထပဆြင့ပြကဖြှန်းထည့လြိုကသ်လို ဖြစ်သည်။ ရှမ်းလေးတဈယောကြ ရမျမကဇြောတွေ ပိုထနလြို့လာရပြီ။ ခငမြှနိုင်၏ နို့သီးများကို တိုးလို့သာ စို့ပေး လကြပြေးသည်။ ဖငတ်ှေ ပေါငတ်ှကေို အရမ်းပငကြိုငသ်ည်။
” တို့မေးတာ ဖြစမြေးပါအုံးကြ”
ခငမြှနိုငကြ ထပမြေးတော့မှပင် စိုင်းမောငသ်ည် နို့စို့ပေးနရောမှ ပါးစပကြိုခွာကာ မကြုံဖူးသေးကြောင်း ဗလုံးဗထွေး ပြနအြဖြပေေးလိုကသ်ည်။ သူ့လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ခငမြှနိုင်၏ နို့အုံကြီး နှစ်လုံးကို စုံကိုငကြာ အားရပါးရ ဖစွည်ှဈသည်။ စိတထြနပြေီး နို့ကိုငလြည်း မကြှမ်းသေးတာကြောင့ြ ဖစွည်ှဈမှုတွကေ တောတ်ောကြှမ်းတမ်းသည်။ လကခြွောင်းများကို ဖြူနုနသေောနို့အုံသားများထဲသို့ နဈဝငသ်ှားအောင် ဖစွည်ှဈခွင်းဖြစ်သည်။ သူ၏လကခြွောင်းများကြားမှ နို့အုံသားများ တဈရဈထွကန်သညေကြို ကြနပေစြှာ ကြည့်သ်ည်။
” စိုင်းကလည်း ကနွန်သေေးတဲ့ ပငတ်ီကို ဆကခြွှတအြုံးလေ။ ဘာလဲ တို့ကို တကိုယလြုံး ဗလာကငွြးနအေောငခြွှတပြှီး မကြည့်ခြငွဘြူးလား”
ခငမြှနိုငကြ ခပည်ုတုတုကလေး ပြောလိုကပြှနသ်ည်။ ကောငလြေးမှာ ပို၍ပင် ဂမူးရှုးထိုး ဖြစ်လာသည်။ စိတတ်ှလည်ေး ထသညထြကထြာပြီ။
” ခွှတမြယ် ခွှတမြယ်”
စိုင်းမောငသ်ည် စိတည်ှို့ခံထားရသူ တဈယောကလြို ပါးစပမြှ ဗလုံးပထွေးပြောရင်း နို့အုံများကို တအားကိုငတ်ှယ် ဖစွည်ှဈနသည်ေ။ နို့တွကေ ကိုငကြောင်း၍ ဆုပန်ယလြို့ မတင်းတိမန်ိုင်။ ပါးစပကြ ခွှတမြယဟြု ပြောနသေောလြည်း လကကြတော့ ခငမြှနိုင်၏ အတွင်းခံ ပငတ်ီဘောင်းဘီဆီ မရောကန်ိုင်။ ဤတွင် ခငမြှနိုငကြ ဝငရြောကြ ကူညီ လမ်းကြောင်းပြပေးရလတေော့သည်။
ခငမြှနိုငကြ နို့နယန်သေော စိုင်းမောင်၏လကမြွားကို ညငသ်ာစွာ ဆှဲဖယကြာ အောကဖြကဆြီသို့ ပို့ပေးလိုကသ်ည်။ ဤအခါတွငမြှ ငနဲသားလေးသည် ခငမြှနိုင်၏ အတွင်းခံပငတ်ီဘောင်းဘီကလေးကို ခွှတခြှာပစ်ဖို့ လုပင်န်းစလတေော့သည်။ အရငဆြုံး ပငတ်ီဘောင်းဘီကလေး၏ ခါးစည်းမွှော့ကြိုးနရောကို မရဲတရဲကိုငသ်ည်။ ပြတပြင် ပြတကြှည့သ်ေးသည်။ ခငမြှနိုင်၏ ရငထြဲမှာတော့ ယားကြိကြိနှင့ြ။ ထို့နောကြ ဘယည်ာလကမြနှစ်ခုကို ပငတ်ီအတွင်းခံဘောင်းဘီကလေး၏ ခါးစည်းမွှော့ကြိုးအောကြ ထိုးသှင်းသည်။ ပြီးတော့မှ အံကိုတင်းတင်းကြိတကြာ ဘောင်းဘီကလေးကို ဖြူဇွေးတောင့တ်င်းသော ပေါငတ်ံတုတတ်ုတဖြှိုးဖြိုးကြီးများ တဈလွှောကြ အသာဆှဲခွှတခြသွည်။ ပငတ်ီကလေး လိပ်၍ ကြှတကြသွှားသောအခါ အထင်းသားပေါလြာလသညေ့ြ ခငမြှနိုင်၏ ဆီးခုံမို့မို့၊ စောကမြှှေးလိမကြောကကြောကမြွားနှင့ြ စောကဖြုတမြို့မို့ဖောင်းဖောင်းကြီးကို စူးစိုကကြှည့ကြာ ကြနပေစြှာ လခွှနေလြိုကပြှနသ်ည်။
” ဆ ဆရာမရယ် ဟိုဟို ကြှနတ်ာြ အရမ်းလိုးချင်န်ပြေီဗွာ၊ ဆရာမကို လိုးလို့ရမလားဟင်၊ လိုးပါရစနေောြ ဆရာမ”
စောကဖြုတ်၏ ညှို့အားကြောင့ြ ထငသ်ည်။ စိုင်းမောင် အထဈထဈအငေါ့ငေါ့နှင့ြ လိုးခွင့တ်ောင်းနရှောသည်။
” လိုးရမှာပေါ့ကြယ်၊ ကဲကဲ လိုးမယဆြိုရင် စိုင်းမောငရြဲ့ အဝတတ်ှေ ခွှတပြဈလိုကအြုံးလေ။ မှနမြှနခြွှတကြှာ၊ တို့ သိပစြောင့မြနနေိုငတ်ော့ဘူး။ စိုင်းနဲ့ လိုးချင်လြှပြီ”
ခငမြှနိုငကြလည်း ပြနပြှောလိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား တဈတဈခွခွ စကားလုံးများကို သုံးနှုန်းပြောဆိုကြရာ ပြောရသညရြော ကြားရသညပြါ အရမ်းကို ရမျမကကြှှစရာ ဖြစ်နပတေေော့သည်။
စိုင်းမောငသ်ည် ဆရာမလေး၏စကားကို ခကြခြငွြးနားထောငသ်ည်။ သူဝတထြားသော ရှပအြင်ျကြီ၊ စွပကြယွြ စသညတ်ို့ကို ခွှတသ်ည်။ ခငမြှနိုငကြလည်း ဝိုင်းကူပေးသည်။ နောကဆြုံးတော့ စိုင်းမောငလြည်း ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားလပြေီ။
စိုင်းမောငရြော ကြှနမြပါ နှစ်ယောကလြုံး ကိုယလြုံးတီးခွှတပြှီးကြပြီ။ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်ကုနကြှပြီဆိုတော့ ဆကရြရင် လိုးခန်းဖြင့ဖြို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။
” တို့ကို မင်းလိုးချင်တ်ယ် မဟုတလြား စိုင်း”
ကြှနမြက ကောငလြေးကို စချင်လြို့ မေးလိုကတ်ာ။
” အင်း အင်း”
စိုင်းမောငလြေ။ မုန့စြားချင်သ်လားလို့ မေးတာကို ပြနဖြှတေဲ့ ကလေးတဈယောကကြှနတောပဲ။ ခေါင်းကို တဆတဆြတ် ညိတပြှပြီး မဆိုင်းမတွ ပြနဖြှတယ်ေ။
” ဒါဆိုလာ လိုးတော့လကြော”
” ဟို ဟို ဟိုဒင်း”
” ဘာများလဲ စိုင်းရ။ ဘာဖြစ်နတောလဲ။ လိုးချင်တ်ယဆြို လာလိုးလေ”
” ဟိုဒင်း ကြှန် ကြှနတ်ောြ တဈခါမှ မလိုးဖူးသေးဘူး။ အဲ့ဒါ ဘယလြို လိုးရမယဆြိုတာလည်း မသိ မသိလို့။ အဲ့ဒါ ဆရာမက ပြ ပြ ပြပေးပါနောြ”
စိုင်းမောငကြ အထဈထဈအငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောရှာတယ်။ ကြောကစြိတကြှောင့ြ စကားထဈနတောလား။ ရမျမကဇြောကြောင့ြ စကား အဆငမြချောတာလား ကြှနမ် မသိပါ။ သိဖို့လည်း မကြိုးစားချင်ပြါဘူး။ သူဟာ ဘယမြိန်းမကိုမှ မလိုးဘူးသေးတဲ့ လူပျိုစဈစဈ တဈယောကဖြစ်ပြီး သူ့လီးဟာလည်း ကြှနမြစောကဖြုတကြို ပထမဆုံးလိုးဖူးတာ ဖြစ်သှားမယဆြိုတာကို သသခွေောခွာ သိလိုကရြတာကြောင့ြ ကြှနမ် အရမ်းကို ပြောသ်ှားတယ်။ စိုင်းမောငဆြိုတဲ့ ရှမ်းခွာတိတ် ဖြူဖြူချောချောကလေးကို ကြှနမြက လူပျိုရည် ဖကြရြတော့မယလြေ။ သူ့ရဲ့ ဦးဦးဖြားဖြား သုတရြညတ်ှကေို ကြှနမြစောကဖြုတကြ သောကသ်ုံးရတော့မယ်။ ဘယလြောကမြွား အားရစရာကောင်းလိုကပြါသလဲ။ အရှကအြကြောကန်ဲ့ သိကျခာတွေ ဘေးခွိတပြှီး သူ့ကို ကာမရမျမကကြှနယ်ကထြဲ တိုးဝငကြရွောကလြာအောင် သိမ်းသှင်းရကြိုးနပပြှီပေါ့ရှင်။
” ဘာမှပူမနပေါနဲ့ကြာ၊ ဘယလြိုလိုးရမယဆြိုတာ တို့သငပြှပေးမှာပေါ့။ ဟုတပြှီလား”
ကောငလြေးက ခေါင်းတဆတဆြတည်ိတပြှနတ်ယ်။ အင်း သူ့ရဲ့ကရာတေး နည်းပြဆရာမလေး ကြှနမြဟာ အခုတော့ လိုးနည်းပါ သငပြေးရတဲ့ နည်းပြဆရာမကလေး ဖြစ်လာခဲ့ရပြနတ်ာပေါ့။ ကြှနမြဖြင့ြ တဈသကန်ဲ့တဈကိုယ် ယောင်ျကြားသားတဈယောကကြို လိုးနည်းပြပေးရတဲ့ အခွအနေမွေိုးနဲ့ တွေ့ရမယလြို့ ထငကြို မထငခြဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ ကြုံရပြီလေ။ ပြီးတော့ ဒီလိုသငပြှပေးရတာကိုကပဲ ကြှနမြအဖို့ တဈမွိုးတဈဖုံ ကြနပေစြရာ ဖြစ်နပေါတယ်။ ဘယလြို ပုံစံမွိုးနဲ့ လိုးခိုင်းရင် ကောင်းမလဲ။ ကြှနမြကတော့ ဒူးတုတ် ဖငထြောငပြေးပြီး နောကကြနေ တကလြိုးခိုင်းချင်တ်ာ။ နှားတကလြို့ ခေါမြလား၊ ဖငထြောငလြိုးနည်း ခေါမြလားတော့ မသိဘူး။ ဒီလို လေးဘကကြုန်းပြီး အလိုးခံရတာကို ကြှနမ် အကြိုကဆြုံးပဲ။
ဒါပမယေ့ြ တဈခါမှ မလိုးဖူးသေးပဲ အခုမှစပြီး လိုးနည်း သငပြှပေးရမယ့ြ စိုင်းမောငအြနနေဲ့ကတော့ ဒီလိုလေးဘကကြုန်းပြီး ဖငထြောငပြေးထားတာကို နောကကြနေ တကလြိုးတတအြုံးမှာ မဟုတဘြူး။ ဒီတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လှကြေီးထိုးနည်းနဲ့ပဲ လကြဦး သငခြန်းစာပေးလိုကတ်ာ ကောင်းပါတယလြေ။ ပြီးတော့ သူနဲ့ ကြှနမြနဲ့ ကာမစပယ်ှကမြှု ဇာတလြမ်းက အခုမှ စလုံးရစေ တာ မဟုတလြား။ နောကဆြကလြိုးကြရမယ့ြ ပြဲတွေ အများကြီးရှိသေးတာပဲ။ နောကလြာမယ့ြ လိုးပြဲတွကြမှေ ကြှနမြစိတကြှိုကြ ပုံစံနဲ့ လိုးကြတာပေါ့။ ဒူးကိုထောင် ပေါငကြို ခပကြားကား လုပပြေးလိုကတ်ယ်။
” ကဲလာ တကလြေ”
” ဆရာမပေါကြို တကရြမှာလား”
တကယရြိုးတဲ့ ရှမ်းလေးပဲ။ ဘယပြေါတ်ကရြမလဲ ဆိုတာကို မေးနရသေေးတယ်။ ရယလြည်း ရယခြငွပြါရဲ့။
” ဟုတတ်ယ် တကြ တကြ ”
အင်း၊ တကမြဲ့တကတ်ော့လည်း တကယ့ကြို ဂမူးရှုးထိုးနဲ့။ ကြည့်လြေ။ သူတကလြာပုံကို။ ဒူးထောင် ပေါငကြား လုပပြေးထားတဲ့ ကြှနမြအပေါကြို ခွတယ်။ ခွပြီးတာနဲ့ ခါးတလှုပလြှုပ် လုပပြှီး သူ့လီးကို အဖုတထြဲ ထိုးသှင်းတော့တာပါပဲ။ သူက တကခြှတာဆိုပမယေ့ြ အနအထေားက မမှနဘြူးလေ။ ဒီတော့ ခါးတလှုပလြှုပန်ဲ့ ထိုးသှင်းနတေဲ့ လီးကြီးက စောကဖြုတန်ဲ့ ခွိနသ်ား မကိုကဘြူး။ ဒီတော့ ထိုးသှင်းလိုကတ်ာ စောကဖြုတထြဲ ဘယလြိုဝငမြှာလဲ။ ဘေးချောန်တောပေါ့။
လုံးလုံးကြီးချောန်တောလားတော့လည်း မဟုတသ်ေးဘူး။ စောကဖြုတဘြေးနှုတခြမ်းသားတွကေို ထိုးမိလိုကြ စောကစြေ့ကို ထိမိလိုကဖြစ်နတော။ သိကြတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီလိုမွိုးက အဖုတကြို လီးနဲ့ ထိုးကလိတာမွိုး ဖြစ်နတော မဟုတလြား။ ကြှနမြလေ ရငထြဲကို ရှိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားရတာပဲ။ အဖုတထြဲကလည်း စောကရြညကြှညတ်ှေ စိုစိုထွကကြလွာနတယ်ေ။ သူ့လီးထိပပျိုင်းက စိုစိုစိစိဖြစ်နတေဲ့ အရညကြှညတ်ှဟောလည်း ကြှနမ် အဖုတကြို ထိတွေ့ ပကနွေကြုနတ်ယ်။ ဒီလိုချောထြိုးရင်း သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနရြင် အခကလြို့ ကြှနမြတွေးမိတော့မှ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ဟုတတ်ယလြေ။ ဒီကောငလြေးက အရိုင်း။ သုတထြှကမြှနမြယ်။ သုတတ်ှေ မထွကခြင် လိုးခိုင်းနိုငမြှ တောကြာကြမှာ။
” ဟေ့ ဘေးချောန်ပြေီလေ။ ခဏနေ။ တို့သသခွေောခွာတေ့ပြီး ပြပေးမယ်”
” ဟုတကြဲ့ဆရာမ ပြပေးပါ။ ကြှနတ်ောတ်ော့ ဘာမှနည်းမလညဘြူး။ တကဆြိုလို့သာ တကပြှီး ထိုးနရတော”
စိုင်းမောငကြ ခါးတလှုပလြှုပလြုပန်တောကို ရပလြိုကတ်ယ်။ ကြှနမြကလည်း သူ့ကို ကြှနမြကိုယပြေါကြ တကခြှလကြဖြစ်နတော အနအထေားမှနသ်ှားအောင် ပြုပြငပြေးရတယ်။ သူကလည်း ကြှနမြပြငပြေးတဲ့ အနအထေားအတိုင်း လိုကန်တယ်ေ။ အပေါကြတကခြှနတောတော့ အနအထေား မှနသ်ှားပြီ။
ကြှနမြက သူ့ငပဲကို ညာလကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး ကြှနမြရဲ့ စောကဖြုတဝြမှာ ဆှဲကပပြေးလိုကတ်ယ်။ အဖုတဝြမှာ လီးထိပဖြွားတေ့မိပြီလေ။ အို။ လီးအထိအတွေ့ကလည်း ကောင်းလိုကတ်ာ။ ကြှနမြလေ တကိုယလြုံး ဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲကို ဖြစ်သှားတာပဲရှင်။ ကောငလြေးလည်း ကြှနမြလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အသကရြှူပြင်းလာတာကို ကြှနမြသိလိုကရြတယ်။ သူ့ကိုယလြည်း အဖြားတကသ်လို ဆတဆြတတ်ုနလြို့။
ကြှနမြက သူ့ တငပြါးလုံးလုံးကစွကြစွလြေးတွေ အပေါြ ဘယလြကကြိုတငလြိုကတ်ယ်။ ဖငကြိုခပကြော့ကော့ ဖြစ်သှားအောင် အသာဆှဲပင့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ဒီအခါမှာ သူ့လီးထိပအြဖြားပိုင်း လကတ်ဈဆဈသာသာလောကြ ကြှနမြအဖုတထြဲ တဈဝငလြာတယ်။ ကြှနမြကလည်း အောကကြနေ တငပြါးကို မကြှတကြှလေး လုပပြေးထားပြီး သူ့လီးကြီး အဖုတထြဲတိုးဝငလြာမယ့ြ အခွိနကြို ရငတ်ဖိုဖိုနဲ့ စောင့လြင့န်တယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ သူက လီးကို ထိုးမသှင်းဘူး။ ကြှနမြကိုယပြေါမြှာ ငှိမခြကြသ်ားကောင်းနတယ်ေ။ သှော့ြ ဟုတသ်ားပဲ။ လီးအထိအတွေ့ကြောင့ြ မိန်းမူးပြီး မေ့နလေိုကတ်ာ။ ကြှနမြက သူ့ရဲ့ လိုးနည်းပြ ဆရာမလေးလေ။ ကြှနမြက ထိုးသှင်းခိုင်းမှသာ သူက တေ့ မိသားဖြစ်တဲ့ လီးကို ထိုးသှင်းမှာပေါ့။
” လုပလြေ စိုင်းရယ် ဟင်းဟင်း မင်းလီးကြီးကို တို့အဖုတထြဲ ထိုးသာသှင်းလိုကပြါတော့ကြာ ဟင်းဟင်းဟင်း”
ကြှနမြက အံကြိတပြှီး ပြောလိုကပြါတော့တယ်။
ခငမြှနိုငရြဲ့ တောင်းတောင်းတတနဲ့ လီးထိုးအသှင်းခိုင်းသံကလေးက စိုင်းမောငရြဲ့ ရမျမကယ်မ်းအိုးကို ပေါကကြှဲသှားအောင် တို့ပေးလိုကတ်ဲ့ မီးပြားကလေးပါပဲ။ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ပါးစပကြ ဒီလို တမ်းတတဲ့ စကားမွိုးကို စိုင်းမောင် တဈခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါဘူး။ ပြီးတော့ အခုကြားရတဲ့အသံမှာ ခယမှု၊ တောင်းပနမြှု အရိပအြငှေ့တွလည်ေး ပြည့လြွှံနတောကို စိုင်းမောငသ်ိတယ်။ သူ့ကို လိုးဖို့ တမ်းတမ်းတတနဲ့ ခယပြောဆိုနတေဲ့ ဒီစကားသံလေးက စိုင်းမောငအြဖို့ ပိုငစြိုးနိုငတ်ဲ့ စွမ်းအားတဈခုခုကို ဖနတ်ီးလိုကသ်လိုပါပဲ။ သူဟာ ခငမြှနိုငရြဲ့ တပည့လြေးဖြစ်တယဆြိုတဲ့ အားငယစြိတကြလေးလည်း ပြောကသ်ှားပြီ။ အခုဆိုရင် သူဟာ ခငမြှနိုငကြို ပိုငစြိုးနိုငသ်ူ ဖြစ်နပြေီလေ။
အနအထေားကလည်း ခငမြှနိုငကြအောကကြ ပကလြကကြလေး သူက အပေါကြတကခြှလို့။ သူ့လီးထိုးသှင်းမှာသာ ခငမြှနိုငအြနနေဲ့ အလိုးခံရမယ့ဘြဝ။ ကဲ မပိုငဘြူးလား။ စိုင်းမောငဟြာ စိုးပိုငမြှု အပြည့ပြါတဲ့ အပြုံးတဈခကြပြှုံးလိုကပြှီး အဖုတဝြမှာတေ့မိထားတဲ့ လီးချောင်းကို စိုကထြိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ ပူနှေးပစွခြွှဲတဲ့ အရညကြှညတ်ှေ စိုနလတေေဲ့ စောကခြေါင်းထဲ လီးကြီးက လွှောကနဲ ဝငသ်ှားတာကို ရငသ်ိမ့တ်ုနအြောင် အရသာခံစားလိုကရြသလို ခငမြှနိုငရြဲ့ အားရကြနပေစြှာ ရရှတေမြှညတ်မ်းသံလေးကိုလည်း နားနှင့ြ ကြားလိုကရြပြနရြာ စိုင်းမောငအြရမ်းကို ကြနပြေ သဘောကသွှားရလတေော့သည်။
” အား ကြှတကြွှတ် စိုင်းရယ် ဟင့ြ”
စိုင်းမောငသ်ည် ခငမြှနိုင်၏ စောကဖြုတထြဲ သူ့လီးကြီး တိုးဝငန်သညေကြို ငုံကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ သိပကြှာကြာတော့ မမှငရြပါ။ လီးကြီးက စောကဖြုတထြဲ အဆုံးမှုပဝြငသ်ှားကာ ဆီးစပန်ှဈခု ထိကပမြိသှားသောကြောင့ဖြစ်သည်။
” ဟင့ဟြင့ဟြင့ြ ရှီ့း အ့ အ့”
ခငမြှနိုငသ်ည် ပါးစပမြှ မှညတ်မ်းရင်း စိုင်းမောငကြို လှမ်းဖကသ်ည်။ စိုင်းမောငမြှာ ကိုယဟြနကြို မထိန်းနိုငပြဲ ခငမြှနိုငအြပေါြ ရငခြငွြးကပရြကသ်ားကသွည်။ ခငမြှနိုင်၏ အိထွားသော နို့များမှာ စိုင်းမောင်၏ ရငဘြတန်ှင့ြ တင်းကနဲနအေောင် ဖိမိသည်။ လီးကိုလည်း စောကဖြုတထြဲ ထပသ်ိပလြိုကသ်လို ဖြစ်ကာ ခငမြှနိုင် တကိုယလြုံး တုနရြငသ်ှားသည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် စောကခြေါင်းထဲ တိုးဝငန်ပြေီ ဖြစ်သည့ြ လီးတနကြှီးကို ဖစွည်ှဈစုပယ်ူသည်။ တငပြါးကြီးများကို ဝေ့ရမ်းလှုပရြှားသည်။ ကော့ပင့လြိုကြ ပြနခြလွိုကြ လုပသ်ည်။
စိုင်းမောငကြတော့ ခငမြှနိုငကြိုယပြေါတ်ှင် မှောကလြှကသ်ား ငှိမ်၍နသည်ေ။ ခငမြှနိုငအြောကမြှ လှုပရြှားပေးနမှေုကြောင့ြ အဖုတထြဲရှိ လီးနှင့ြ အဖုတမြအတွင်းသားများသည် တရှရှထိတွေ့ ပြတတ်ိုကမြိနသည်ေ။ စိုင်းမောငခြငမြွာ ကြကသ်ီးတွေ ဖနွြးကနဲ ဖနွြးကနဲပင် ထသှားသည်။ သူ့လီးသညလြည်း တင်းကြပစြှာ ရဈပတခြံထားရသလို ဖြစ်နသည်ေ။
” ကောင်းလိုကတ်ာ စိုင်းရယ်။ မင်းလီးကြီးက တို့အဖုတထြဲမှာ ပြည့သ်ိပန်တောပဲ။ တို့ဖငကြှီး လှုပလြှုပပြေးတော့ မင်းလီးကြီးက အဖုတအြတွင်းသားတွကေို ဟိုတိုးဒီတိုးနဲ့ ”
ခငမြှနိုငကြ ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောသည်။ တဈတဈခွခွနှင့ြ နှုတရြဲရဲပြောသော စကားများသည် ကြားရသော စိုင်းမောငကြို ရငတ်ဒိတဒြိတခြုနလြာစသည်ေ။ ကာမအရသာတဈမွိုး ခံစားရစပေါသည်။
” ကဲ စိုင်းရေ။ မင်းလီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကြ ပြနထြိုးသှင်းလိုကလြုပပြှီး တအားသား ဆောင့လြိုးပတေော့။ ကြိုကသ်လောကသ်ာ ဆောင့ြ ဟုတပြှှလား။ မင်းစိတကြှိုကြ မင်းသဘော ”
ခငမြှနိုငကြ ဤသို့ပြောပြီး စိုင်းမောင်၏ ခါးကို သူမ၏ခွထေောကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ကြကခြှခတေလြိုကသ်ည်။ သိုင်းဖကထြားသည့လြကကြိုလည်း ဖြလွေော့လိုကသ်ည်။ မိမိအနဖြငေ့ြ အပေါမြှနေ၍ စိတတ်ိုင်းကြ လှုပရြှားဆောင့လြိုးနိုငပြှီ ဖြစ်ကြောင်း စိုင်းမောငသ်ိသည်။ စိုင်းမောငသ်ည် အစပျိုး စမ်းကြည့်သ်ည့အြနဖြငေ့ြ ခါးကို လှုပ်၍ တဈခကြည်ှောင့လြိုကသ်ည်။ ဤသို့လုပကြှည့သ်ညန်ှင့ြ ခငမြှနိုငကြိုယပြေါတ်ှင် ရငခြငွြးအပအြိပန်ရကေကြ ဆောင့လြိုး၍ သိပမြကောင်းကြောင်း နားလညသ်ှားသည်။ ထို့ကြောင့ြ လကန်ှဈဘကကြို ဆန့ထြုတကြာ ကိုယအြထကပျိုင်းကို ကြှတငလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ စောကဖြုတထြဲ မှုပဝြငန်သညေ့ြ လီးကို ဆှဲထုတသ်ည်။ အသာခေါင်းငုံကြည့်လြိုကရြာ စောကခြေါင်းထဲမှ လီးတနကြှီးထွကလြာသညကြို မှငသ်ည်။
ခငမြှနိုင် အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများက ဆှဲထုတသ်ော လီးတနတ်ှင် ကပကြာ ပြဲလနပြါလာသည်။ တဝကကြွောကြွောလြောကြ ဆှဲထုတပြှီးသည့်နောကြ ခါးအားနှင့ြ ပေါငလြုံးအားများကို သုံးကာ တအားပြနဆြောင့ခြသွည်။
” ဘှပ် ဗြိ့”
လီးတနကြှီးက စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ တရှိနထြိုး ဝငသ်ှားသည်။
” အမလေး စိုင်းရဲ့ အား”
ဆောင့ခြကြပြှင်း၍ အောင့သ်ှားသောကြောင့ြ ခငမြှနိုင် အောလြိုကမြိသည်။ သို့သောြ ဆောင့ဝြငလြာသော လီးတနလြုံးပတကြှီးက စောကစြေ့တဈလွှောကလြုံး ပြတတ်ိုကသ်ှားသည့အြပြင် သားအိမကြိုပါ ထောကမြိရာ ရှိန်းမှမှကာမအရသာက တကိုယလြုံးပြန့န်ှံ့ အီစိမ့သ်ှားရာ နာကြငမြှုကို အရေးမမူနိုငတ်ော့။ တငပြါးဆုံကြီးကိုပင် ကော့ပင့ြ လှုပခြါပေးလိုကသ်ေး၏။ ခငမြှနိုင် မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ကာ အောဟြဈညည်းညူလိုကသ်ောအခါ မိမိတအားဆောင့လြိုးလိုကြ၍ နာနာကြငကြှင် ဖြစ်သှားလသလေားဟု စိုင်းမောင် စိုးရိမမြိသေးသည်။ သို့သောြ ခငမြှနိုငကြ ဘာမှပြောဆိုတောင်းပနခြှင်း မပြုသည့အြပြင် တငပြါးဆုံကြီးပင် ကော့ပငလြှုပရြှားပေးလာသောအခါ စိုင်းမောငလြည်း ဘာမှ စဉြးစားမနတေော့ပဲ ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆကြíဆောင့လြိုးပေးလိုကလြတေော့သည်။
” ဘှပ် ဘှပ် ဘှပ်”
” အား အိ အား”
” ဘှပ် ဘှပ်”
” အမလေး ကောင်းလိုကတ်ာ စိုင်းရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ”
” ဘှပ် အား ဘှပ် အိ ဘှပဘြှပဘြှပ်”
” အား လိုးစမ်းပါ တအားဆောင့လြိုးစမ်းပါ။ တို့ရဲ့စောကဖြုတထြဲကို မင်းရဲ့လီးကြီ တအားဆောင့ဆြောင့ပြှီး လိုးပေးစမ်းပါ”
အပေါကြ ဆောင့သ်ည့ြ ရှမ်းလေးက တအားကြုံး၍ လိုးနသလေို အောကမြှ အလိုးခံနသေူ ဆရာမကလေးကလည်း ပါးစပမြှ တဏှာရမျမကြ လှှမ်းသည့ြ မှညတ်မ်း ပြောဆိုသံများ ပြုရင်း အားရပါးရကို အလိုးခံနသည်ေ။ စိုင်းမောင်၏ ဆောင့လြိုးခကြမြွားနှင့ြ အံကိုကဖြစ်ရလအေောင် တငပြါးဆုံကြီးကို ကော့ကော့ပေးသည်။ ဆီးစပခြငွြးကနွစွာ ရိုကမြိစရနေလြည်း ဆီးခုံကို ကော့ကော့မို့မို့လေးဖြစ်အောင် ခွိနကြိုကပြေးလိုကသ်ေးသည်။ စိုင်းမောငမြှာ ယခုမှ စလိုးဖူးသည့ြ အရိုင်းကလေးဖြစ်ရာ ဆောင့န်ည်းများတော့ မကြှမ်းသေးပါ။ ဆောင့န်ည်းမွိုးစုံကိုလည်း တတသ်ိခွင်းမရှိသေးပါ။ သို့သောြ သူသည် ကရာတေးသမားတဈယောကမြို့ အားအငမြွားကိုတော့ လိုအပသ်ည့ြ နရောတွင် ကကြနွန စုစည်းကာသုံးတတသ်ည်။ ပြီးတော့ အမောလည်းခံနိုငသ်ည်။
ယခုဆိုရင် စိုင်းမောငသ်ည် အားအငမြွားကို ခါး၊တငပြါးနှင့ြ ပေါငရြင်းတဈဝိုကတ်ှင် စုစည်းထားကာ အားပြင်းပြင်းနှင့ြ ထိထိမိမိ မမောတမ်းပင် ဆောင့ြ၍လိုးနသည်ေ။ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ စိုင်းမောငရြငခြှငအြောကတ်ှင် လှန့ကြာလူးကာ ကော့ကာပြံကာနှင့ြ အရမ်းကိုဖြစ်နပြေီ။ စိုင်းမောငကြ လီးတဈဝကခြန့သ်ာ ဆှဲထုတပြှနဆြောင့လြုပန်ရော ဆောင့ခြကြအြရမ်းပြင်းသောလြည်း လီးဝငမြနကလြှသောကြောင့ြ ထိမိသော ဆောင့လြိုးခကြမြွားဖြစ်လာစရန်ေ ခငမြှနိုငကြ ပြောဆိုသငပြှပေးနရပြေနသ်ည်။
” ဘှပဘြှပဘြှပ် ဘှပဘြှပဘြှပ် ”
” စိုင်းရယ် ဒဈပေါတ်ဲ့အထိ ဆှဲထုတပြှီးမှ တအား ဆောင့သ်ှင်းပေးကြာ”
” ဘှပ် အား ဘှပ် အီး ဘှပ် အမလေး ဟုတပြှီ ဟုတပြှီ ဘှပ် အဲ့ဒီလိုမွိုးပြောတာ”
” ဘှပ် အင့် ”
ဒီလို ကိဈစမွိုးက လကတ်ှေ့တွင် သငလြှယတ်တလြှယသ်ညမြို့ တဈခါပြောရုံနှင့ြ စိုင်းမောငသ်ည် လီးဝငန်ကအြောင် ဆောင့လြိုးနည်းကို နားလညတ်တသ်ိသှားသည်။ စိုင်းမောငသ်ည် လုံးကစွသ်ော ဖငပြှောငလြေးကိုကြှ၍ လီးကို ဆှဲထုတရြာတွင် လီးဒဈအနားရဈ အဖုတဝြတွင် ပေါလြာသညအြထိ ဆှဲထုတသ်ည်။ ထို့နောကြ လှဈကနဲ သှကလြကမြှနဆြနအြားပြင်းစွာ စောကခြေါင်းထဲ ပြနဆြောင့သ်ှင်းသည်။ ဤအခါ ခုနဈလကမြလောကရြှညသ်ည့ြ လီးတနတ်ဈချောင်းလုံး အဖုတဝြ၊ စောကခြေါင်းအတွင်းသား၊ စောကစြေ့တို့နှင့ြ ပြတတ်ိုကထြိမိကာ စောကခြေါင်းထဲ တိုးဝငသ်ှားသည်။ ထိတွေ့သည့ြ အလွားက စောစောကထကြ တဈဆပိုလာရာ စိုင်းမောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့ အဖို့လည်း ကာမအရသာကို တဈဆတိုးကာ တမေ့တမောကြီး ခံစားနရလေတေော့သည်။
🏵️ ငယင်ယလြှလှ ဆရာမ (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️