ငယင်ယလြှလှ ဆရာမ (အပိုင်း ၂ ဇာတသ်ိမ်း)
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
ကရာတေးနည်းပြဆရာမလေး ခငမြှနိုငန်ှင့ြ စိုင်းမောငတ်ို့ နှစ်ယောကြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ အကြည့်ခြငွြး မရိုးကြောင်းကို ရနပျိုငထြကြ ကောင်းကောင်းကြီးအကဲခတမြိသည်။ ရနပျိုငထြကမြှာ အသကကြသာ ငယသ်ေးသည်။ တကယ့ကြို ဖြံကသွည့ြ ကောငလြေး ဖြစ်သည်။ မိန်းမတောတ်ောြ များများကို လိုးဖူးပြီးပြီ။ ပြီးတော့ အလိုးကလည်း အတောကြို ကြှမ်းကငွသ်ည်။ လီးကလည်း ကြီးသလားမမေးနဲ့ ရှဈလကမြကြောရြှညပြှီး ဟဲနီကင် ဘီယာဘူးခွနလြောကကြို တုတတ်ာ။ မိန်းမတွကေို ကောင်းကောင်းလိုးနတေဲ့ကောငဆြိုတော့ မိန်းမတွရေဲ့ အထာကိုလည်း နောကြအေောငသ်ိတယလြေ။
ဆရာမလေး ခငမြှနိုငဟြာ ကာမအလို ရမျမကကြှီးတဲ့ မိန်းမ အမွိုးစားဖြစ်နိုငတ်ယဆြိုတာ အကဲခတမြိတယ်။ စိုင်းမောငဆြိုတဲ့ ရှမ်းလေးကို ခငမြှနိုငကြ ‘ဖန်’ နတယေလြို့လည်း တွေးမိတယ်။ ရနပျိုငထြကြ ကိုယတ်ိုငကြလည်း ခငမြှနိုငကြို ‘ကိုင်’ ကြည့်ခြငွန်တောလေ။ အကြကကြောင်းကို စောင့န်တေုန်း အခုတော့ ပါးပါးနပန်ပ် လှုပရြှားနိုငရြင် ခငမြှနိုငကြို ‘ စား’ ရမယ့ြ အခွအနေကေို ရနပျိုငထြကြ မှငတ်ယ်။ သသသေပေသ်ပလြေးတော့ လုပရြမယ်။
ထမင်းစားပြီး ထွကလြာတော့ ရနပျိုငထြကကြ စိုင်းမောငကြို လိုကရြှာကြည့်တ်ယ်။ သူတို့ အနားယူရတဲ့ နရောမှာ စိုင်းမောငကြို မတွေ့ဘူး။ တဈနရောရာမှာ ခွိန်းတွေ့ အလုပဖြစ်နကြမှော အမှနပြဲ။ ဒါကြောင့ြ ခငမြှနိုငန်ဲ့ စိုင်းမောငတ်ို့ အတွဲကို လိုကရြှာဖို့ အသာလေး ဒိုငရြှိုထွကလြာခဲ့တယ်။ သူက စိတလြောနလေို့လား မသိဘူး။ အထွကကြ မပိရိဘူး ဖြစ်သှားတယ်။
ရနပျိုငထြကြ မယောငမြလညန်ဲ့ ထွကသ်ှားတာကို မင်းခေါငစြိုးဆိုတဲ့ တရုတကြပြားကောငည်ှကည်ှကကြလေးက တွေ့ဖြစ်အောင် တွေ့သှားသေးတယ်။ မင်းခေါငစြိုးနဲ့ ရနပျိုငထြကကြ တဈရပတ်ည်းသားတွေ တဈတန်းထဲသား ငယသ်ူငယခြငွြးတွေ။ ရနပျိုငထြကြ ဘယလြိုဖြံကတွယဆြိုတာ မင်းခေါငစြိုးက အထာပေါကပြှီးသား။ ဒါကြောင့ြ မင်းခေါငစြိုးလည်း ဘယန်မလေဲ။ မယောငမြလညထြှကသ်ှားတဲ့ ရနပျိုငထြကန်ောကကြနေ အသာလေးလိုကသ်ှားတော့တာပေါ့။
” ဟေ့ကောင် ဖိုးထကြ၊ မင်းဘာအကြံအဖနလြုပအြုံး မလို့လဲ”
လိုကလြို့ မှီတော့ မင်းခေါငစြိုးက မေးလိုကတ်ယ်။
” ဟာ ဖိုးစိုး မင်းကတော့ ကြိုငပြဲ။ ”
” ဟေ့ကောင်။ ဒီဟာတွေ ခေါကစြမ်း။ မင်းအခု ဘယကြို ဒိုးမှာလဲ ဆိုတာသာပြော”
ရနပျိုငထြကြ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ။ မင်းခေါငစြိုးကို ရှှီးလို့ မဖြစ်မှန်းလည်း သိတယလြေ။ ဘောဒြါချင်ြးတွကေိုး။ ဒါကြောင့ြ သူ့အကြံကို ပြောပြလိုကတ်ယ်။
” ဟေး ဒါဆို အပိုငပြဲ။ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူလိုကခြဲ့မယ်။ ပြလညေရြင် ငါ့ပါ ရှယယ်ာခွဲပေးကြာနောြ”
အကြောင်းစုံသိရတော့ မင်းခေါငစြိုးက သှားအဖြီးသားနဲ့ ပြောတယ်။ သူလည်းလီးပါတဲ့ ယောကြာြးတဈယောကပြဲလေ။ ဒါမွိုး ဝါသနာပါပေါ့။
” စောကတ်ရုပပြုတ်။ တယလြည်းကြိုကတ်တတ်ယ်။ ကဲလာ။ သူတို့ကို အရငတ်ှေ့အောင် ရှာပါအုံး။”
” တွေ့မှာပါကြာ။ အပိုငသ်ာကိုငဖြို့ စဉြးစားထား”
ဒီလိုနဲ့ မင်းခေါငစြိုးနှင့ြ ရနပျိုငထြကတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား စိုင်းမောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့ စုံတွဲရှိမည့ြ နရောကို လိုကရြှာကြပါတော့တယ်။ ရှာရတာ သိပတ်ော့ မလှယဘြူး။ ခွံကြီးက အကယွကြှီးလေ။ ပုန်းလို့ ခိုလို့ရမယ့ြ နရောကောင်းတွကေ အများကြီးပဲ။ သူတို့နှစ်ယောကခြှံထဲမှာ ဟိုတိုးဒီဝငန်ဲ့ ရှာပုံတောြ ကကြနွနဖြင့န်တော၊ မင်းခေါငစြိုးနဲ့ ရနပျိုငထြကတ်ို့နှစ်ယောကတ်ည်း မဟုတပြါဘူး။ နောကထြကြ တဈယောကရြှိနသေေးတယ်။ ဖြိုးငယင်ယလြေ။
ကြုံကြိုကလြို့ ဖြိုးငယင်ယဆြိုတဲ့ ကောငမြလေးအကြောင်း ပြောရအုံးမယ်။ ဖြိုးငယင်ယကြ အသကြ (၁၆) နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အထငမြသေးနဲ့။ ‘ဇ’ကလေးက ကောင်းကောင်းရှိတယ်။ ပြီးတော့ နာမညကြသာ ငယတ်ာ။ လူကောငကြမငယဘြူး။ ဆိုကကြှီး။ အပြံစား။ အရပင်ါးပလေေးလကမ်။ ရငအြုံကြီးတွေ၊ တငဆြုံကြီးတွကေ ဟီးနတောပဲ။ နို့ မကြီးပဲနမလေား။ ကောင်းကောင်းအဆှဲခံရဖူးတာကိုး။ ဖငမြကြီးပဲနမလေား။ ကောင်းကောင်း အကိုငခြံ၊ အပြတခြံရပြီးပြီကိုး။
ဖြိုးငယင်ယကြ အသကသ်ာငယသ်ေးတာ။ ဟိုကိဈစ ဒီကိဈစတွမှောတော့ ကောင်းကောင်း အထာပေါကန်ပြေီ။ သူက ဘဲလည်းပြတယ်ေ။ ရည်းစားလည်း များတယ်။ ပြောရမယဆြိုရင် အလိုးတောငခြံဖူးပြီးပြီ။ အပျိုတော့ အပျိုလေးပါပဲ။ ယငဖြိုတောင် မသန်းဖူးသေးတဲ့ အပျိုစဈစဈတော့ မဟုတဘြူး။ ရရေောပြီးသား။
တဈခုတော့ရှိတယ်။ ဖြိုးငယင်ယအြနနေဲ့ ကာမစပယ်ှကတ်ာ ခံဖူးတာ အကြိမပြေါင်း မနည်းတော့ပမယေ့ြ ရရလေညေလြညတ်ော့ အလိုးခံဖူးတာတော့ မဟုတဘြူး။ ရှုပသ်ှားသလားတော့ မသိဘူး။ ဒီလိုပါ။ ဖြိုးငယင်ယကြ သူ့ရည်းစားကောငလြေးတွဆေိုတာ တဏှာထနတ်ယ်။ လောကြီးတယ်။ တကလြိုးဖို့လောကသ်ာ အဓိကထားတာ။ တဈဖကြ မိန်းမသားကို နူးဖို့ နပဖြို့ စိတမြရှညဘြူး။ ပြီးတော့ ကြာကြာလည်း ဆှဲမလိုးတတဘြူး။ အပေါကြတကခြှ၊ လေးငါးဆယခြကြြ တအားဆောင့လြိုး။ ပြီးတော့ သုတရြညထြှကသ်ှားရော။ စခန်းပြတကြရော။
ဒီတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ အလိုးခံရတဲ့ ဖြိုးငယင်ယအြဖို့ တဈခါမှ မ ‘ပြီး’ လိုကရြဘူး။ ဖီလင် စတကလြာတယဆြိုတာနဲ့ သူ့ကိုတကလြိုးနတေဲ့ ငနဲသားက လရညတ်ှေ ထွကကြုနရြော။ ဖြိုးငယင်ယမြှာတော့ ဆန့တ်ငံ့ငံ့နဲ့။ ပြီးတော့ လိုးကြတဲ့နရောတွကလေည်း အေးအေးခမွခြမွြး ဆိတဆြိတင်ှိမင်ှိမ် လှပလြှပလြပလြပရြှိတဲ့နရောတွေ မဟုတဘြူးလေ။ ပန်းခွံထဲက ခွုံကြယတ်ို့၊ အိမန်ောကဖြကြ ခွံစည်းရိုးနားတို့ဆိုတဲ့နရောတွေ။ ဒီတော့ ဘယမြှာ အခွိနဆြှဲပြီး လုပန်ိုငမြှာလဲ။ ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပမြှနမြှန် ရနိုငသ်မွှအခွိနလြေးမှာ အလုပဖြစ်အောင် လုပကြှရတာပေါ့။
ဒီလို (ဆယ့ခြှောကန်ှဈ) ဆိုတဲ့ အရှယဆြိုတာမွိုးက သှေးသားဆူဖြိုးစ၊ ကာမစိတထြိန်းတတတ်ဲ့ အရှယမြဟုတလြား။ ပြီးတော့ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ ဗီဇကိုယ်၌ကလည်း ရာဂစိတကြှှယတ်ယ်။ ရမျမကထြနတ်ယ်။ သူ့အဖဆေိုရင် မယားငယတ်ှေ၊ အပြောမြယားတွေ အများကြီး။ သူ့အမကလေည်း တိတတ်ိတပြုန်းကမှင်းနတော။ သူ့အဒေါတ်ှေ ဆိုရငလြည်း လငသ်ာမယူကြတာ။ ကြိုကကြုန်းတွေ။ ဒီတော့ မစို့မပို့လေးလိုးနရတောကို ဖြိုးငယင်ယကြ အားမရ နိုငဘြူး။
အခု ဒီ စခန်းခွ ရကတ်ိုသငတ်န်းကို လာတကတ်ာကလည်း၊ ကရာတေးသငဖြို့ကတောတ်ောြ၊ သူ့အဆကတ်ဈယောကဖြစ်တဲ့ စိုင်းမောငန်ဲ့ လှပလြှပလြပလြပတ်ှေ့နိုငပြှီး ကောင်းကောင်းကြီး အလိုးခံလိုကမြယဆြိုတဲ့ စိတကြူးက အဓိက။ ဒါကြောင့ြ ဒီစခန်းခွ နရောခွံကြီးထဲကို ရောကတ်ယဆြိုတာနဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြတော့ စိုင်းမောငန်ဲ့ အတူတူနှစ်ကိုယတ်ည်း တွေ့နိုငဖြို့ အခွိနပြဲ စောင့န်တေော့တယ်။ ခွံက အကယွကြှီး။ နရောအတွကြ ဘာမှ မပူရဘူး။ ဘယသ်ူမှ မမှငန်ိုငတ်ဲ့ အေးခမွြးဆိတင်ှိမတ်ဲ့ နရောတွမှေ ပြည့လြို့။ အခွိနသ်ာ စကားပြောတာ။ အခွိနကြောင်းကို စောင့န်တေဲ့ ဖြိုးငယင်ယဟြာ နေ့လညထြမင်းစားပြီး နားနခွေိနမြှာ စိုင်းမောငကြို လိုကရြှာကြည့်မြိတယ်။
စိုင်းမောငတ်ဈယောကတ်ည်း ထွကသ်ှားတာကို သူမှငလြိုကသ်ား။ သူ့စိတထြဲမှာတော့ သူနဲ့အတူတူ ခွိန်းတွေ့နိုငမြယ့ြ နရောကောင်းကို လိုကရြှာတာလို့ ထငန်တော။ ဒါကြောင့လြည်း ခွံကြီးထဲမှာ ဖြိုးငယတ်ဈယောကြ စိုင်းမောငကြို လိုကရြှာပုံတောြ ဖြင့န်မေိတာပေါ့။ ကံကြမျမာက တွန်းပို့လိုကတ်ာလားတော့ မပြောတတဘြူး။ ဒီလိုလိုကရြှာရင်းနဲ့ ကားဂိုဒေါငဘြကကြို ဖြိုးငယင်ယရြောကလြာပါတော့တယ်။
အဲ့ဒီကားဂိုဒေါငထြဲမှာ စိုင်းမောငန်ဲ့ ကရာတေးနည်းပြ ဆရာမကလေး ခငမြှနိုငတ်ို့ အလုပဖြစ်နကြတေယလြေ။ ဖြိုးငယင်ယရြောကသ်ှားတာ တကယ့အြခွိနကြောင်း။ ကားဂိုဒေါငတ်ံခါးက ပိတထြားတာမို့ အစတော့ဖြိုးငယင်ယ် အခွအနေမှနေကြို မသိသေးပါဘူး။ အသာ ခပမြှနမြှနပြဲ လွှောကလြာနတော။ အဲ ကားဂိုဒေါငန်ဲ့လည်းနီးလာရော အသံတွေ စကြားရတော့တာပဲ။ လှုပရြှားသံတွေ။ လူးလှန့သ်ံတွေ၊ အသကပြှင်းပြင်းရှုသံတွေ။ ပြီးတော့
” ဆရာမ နို့ကြီးတွကေို ဆှဲပြီး လိုးချင်တ်ယ်။”
” ဆှဲပါ စိုင်းရယ် သဘောရှိဆှဲ ကြိုကသ်လိုဆောင့ြ”
” ဘှပ် ပလဈ ဘှပဘြှပ်”
” အမလေး ကောင်းလိုကတ်ာ စိုင်းရဲ့ အား”
ဖြိုးငယင်ယခြှလှမြေး တုန့သ်ှားတယ်။ အတွေ့အကြုံရှိနတေဲ့ ကောငမြလေးဆိုတော့ တံခါးပိတထြားတဲ့ ကားဂိုဒေါငထြဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နလေဲဆိုတာ ဒတကြနဲ သိတယ်။ စိုင်းမောငန်ဲ့ ခငမြှနိုငတ်ို့ရဲ့ အသံတွကေိုလည်း ကြားမိတယ်။ ဖြိုးငယင်ယ် ရင် တဒိန်းဒိန်း ခုနလြာရပြီ။
” ဆရာမ လေးဘကကြုန်းပေးမယ်။ နောကကြနေ တကလြိုးပေး ဟုတလြား”
” အင်း အင်း ကောင်းတယ်”
ကြှနမ် ဖီလငတ်ှေ အရမ်းတကလြာပြီ။ ပကလြကအြလိုးခံရတာ အားမရတာ့ဘူး။ ဒါကြောင့ြ ကြှနမြအကြိုကဆြုံးလည်းဖြစ် ဆောင့အြားသနပြှီး လီးဝငအြနကဆြုံးလည်း ဖြစ်တဲ့ ဖငထြောငလြိုးနည်းပုံစံနဲ့ အလိုးခံချင်စြိတတ်ှေ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်လာတယ်။ စိုင်းမောငကြို ကြည့်ရြတာကလည်း ကြှနမ် ဘာခိုင်းခိုင်းလုပပြေးမယ့ြ အနအထေားမို့ လိုးနည်း ပုံစံပြောင်းဖို့ပြောလိုကတ်ယ်။ ကြှနမ် အရငကြအလိုးခံခဲ့ရတဲ့ အခွိနတ်ှတေုန်းက ဒီလိုမွိုးလိုးနည်းပုံစံ အနအထေားပြောင်းဖို့ ကြှနမြကထုတမြပြောခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကြှနမြကို လိုးကြတဲ့ ယောင်ျကြားတွသော သူတို့လိုချင်တ်ဲ့ အနအထေားကို ပြောင်းလေ့ရှိကြတာ။ များသောအားဖြင့တ်ော့ ကြှနမြကို ဖငထြောငကြုန်းခိုင်းပြီး နို့ဆှဲလိုးကြတာ များပါတယ်။ မိန်းမကို လေးဘကကြုန်းခိုင်းပြီး နောကကြနေ တကလြိုးရတာကို ယောကြာြးတွကေ သဘောကကြှသလားတော့ မပြောတတဘြူး။
ဟုတမြှာပါ။ ကြှနမြတောင် ဒီလိုလိုးနည်းပုံစံကို အပြတခြိုကန်တော။ သူတို့လည်း ကြှနမြလို ရှိမှာပေါ့။ အခု စိုင်းမောငန်ဲ့ လိုးတဲ့ အခါမှတော့ ကြှနမြအနနေဲ့က လိုးနည်းပုံစံပြောင်းဖို့ ထုတမြပြောပဲ မရဘူးလေ။ သူက အစိမ်းသကသ်ကလြေ။ လူပျိုရိုင်းလေး။ ကြှနမြက သူ့ရဲ့ နည်းပြဆရာမလေ။ နည်းပေးလမ်းပြ လုပပြေးရမှာပေါ့။
ဒါကြောင့လြည်း လေးဘကကြုန်းပေးမယ့လြို့ ပြောလိုကရြတာ။ အင်း။ ဒီလိုပြောလိုကရြတာကလည်း အရသာတော့ တဈမွိုးရှိသား။ မကြုံဖူးသေးတဲ့ ထူးထူးခွားခွား အတွေ့အကြုံလေး တဈမွိုးပေါ့လေ။ ကောငလြေးကဆောင့လြိုးရတာ အတောြ သဘောကနွပေုံရတယ်။ ကြှနမြရဲ့ နို့အုံကြီးတွကေို စုံကိုငဆြှဲညှဈပြီး လေးငါးဆယခြကြလြောကြ တအားဆကဆြောင့န်သေေးတာ။ ကြှနမြဖြင့ြ အင့ကြနဲအင့ကြနဲ ကိုဖြစ်လို့ ။ ပြီးမှ အဖုတထြဲက လီးဆှဲထုတပြှီး ဘေးကို ဆင်းပေးလိုကတ်ာ။ လီးဆှဲထုတလြိုကတ်ဲ့ အသံက ပြှတ် ဆိုမှညတ်ယ်။
ကြှနမြက သူ့လီးကြီးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အို့ အရညတ်ှေ စိုရှှဲပြောငလြကပြှီး တဆတဆြတကြို တုနန်တောပဲ။ မှငရြုံနဲ့ အသည်းယားလိုကတ်ာ။ တုနတ်ာမှ ဆှဲလှုပခြါပေးနသလေိုလို တုနခြါနတော။ ကြှနမြလည်း ဒီလီးကြီး အဖုတထြဲ ပြနတ်ိုးဝင် ဆောင့တ်ာခံချင်စြိတတ်ှေ သိပပြှင်းပြနတောကြောင့ြ ဘာကြောင့သ်ူ့လီးကြီး ဒီလိုတယမ်းယမ်း လှုပခြါနရသေလဲဆိုတာတောင် စူးစမ်းမကြည့်န်ိုငတ်ော့ပါဘူး။ ခကြခြငွြးပဲ ဒူးတုနပြှီး ဖငဘြူးတောင်း ထောငကြုန်းပေးလိုကပြါတော့တယ်။
” နောကကြနပြေီး သှင်း။ တအားဆောင့လြိုးနောြ ”
ကုန်းပေးနရင်ေးက နည်းပေးလမ်းပြလုပလြိုကရြသေးတယ်။
……………………..
ဆရာမ ခငမြှနိုငရြဲ့ စောကဖြုတကြ သိပလြိုးလို့ ကောင်းတာပဲဗွာ။ အင်း ကောင်းတယသ်ာပြောရတယ်။ ကြှနတ်ော့မြှာ နှိုင်းယှဉကြှည့စြရာ အတွေ့အကြုံတော့ မရှိပါဘူး။ သူ့ကို ပထမဆုံးလိုးဖူးတာ မဟုတလြား။ အဖုတကြ ကဉွြးတယ်။ ညှဈအားကောင်းတယ်။ ဖငဆြုံကြီးကလည်း ကားအိနတေော့ အောကခြံကောင်းတယဆြိုရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ဆရာမက ကာမစပယ်ှကမြှုလည်း အပြတကြွှမ်းတယဗြွာ။ ကြှနတ်ောတ်ော့ တအားကို ဆောင့လြိုးပစ်လိုကတ်ာ။ တကိုယလြုံးပူထူဖိန်းရှိန်းပြီး လရညတ်ှထွကေလြုလုဖြစ်လာရော။ လေးငါးဆယခြကြလြောကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးပစ်လိုကမြိတယ်။ ပြီးမှ အရှိနသ်တလြို့ရတာ ရပခြိုင်းတဲ့အခွိနမြှာ မရပပြဲ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးနလေို့ ဆရာမများ စိတဆြိုးမလားတော့ မသိဘူး။ မတတန်ိုငဘြူးဗွာ။ ကြည့်တ်ောင်းပနရြမှာပဲ။ အရှိနကြ ခကြခြငွြးသတလြို့မှ မရပဲကိုး။
ဒါပမယေ့ြ ဆရာမက စိတဆြိုးပုံမရပါဘူး။ ကြှနတ်ောဆြောင့လြိုးပစ်တာ အင့ကြနဲ အင့ကြနဲနဲ့ ခံတယ်။ အဲ အရှိနသ်တလြို့ရလို့ သူ့စောကဖြုတထြဲက လီးကြီး ဆှဲထုတတ်ော့ ကြှနတ်ော့ဘြာသာ ကြှနတ်ောတ်ောင် ကိုယ့လြီးကိုယပြှနကြှည့ပြှီး လန့သ်လို ဖြစ်သှားတယ်။ ဘယ့န်ှယ့ြ၊ ကြှနတ်ာ့ြ ငပဲကြီးက အပြတကြိုကြီးနတောကိုး။ အရညကြှညတ်ှေ စိုရှှဲပြီးပြောငလြကန်သေေးတယ်။ ဒါတငဘြယဟြုတမြှာလဲ။ သုတလြှှတတ်ော့မယ့ဆြဲဆဲ ဆှဲထုတလြိုကရြတာကြောင့ြ လီးကြီးက တလှုပလြှုပယ်မ်းခါလို့။ ကြှနတ်ော့ြ လီးကို ဖြတကြနဲ ကြည့်လြိုကတ်ဲ့ ဆရာမရဲ့ မကြလြုံး အဝိုင်းသားဖြစ်သှားတာကို ကြှနတ်ောြ သတိပြုလိုကမြိတယ်။
ကြှနတ်ော့ဟြာကြီး ကြည့်ပြှီး လန့သ်ှားသလားတော့ မပြောတတဘြူး။ လန့သ်ှားပြီး ဆကအြလိုးမခံတော့ဘူးဆိုရင် အခကြ။ အင်း တောသ်ေးတယ်။ ဆရာမက ဘာမှ မပြောပဲ ဒူးတုနပြှီး ဖငဘြူးတောင်းထောငပြေးတယ်။ ဒါဆို အိုကပေေါ့။ ဆကပြှီးလိုးနိုငပြှီပေါ့။ အခုလိုးရမယ့ြ အနအထေားကလည်း အတောကြို ကောင်းပါတယ်။ ကြည့်စြမ်းပါအုံး။ ဆရာမက ဖငထြောငပြှီး ကုန်းထားတာကို။ ဖငဆြုံကြီးက ကားအိပြီး တင်းပြောငန်တောပဲ။ ပေါငကြှားက အဖုတကြှီးကတော့ ပြူးလို့။ ဖောင်းလို့။
ပြီးတော့ စောစောကလိုးထားတဲ့ အရှိနန်ဲ့ အရညကြှညတ်ှေ ရှှမ်းစိုလို့။ စိုရုံတောင် မကပါဘူးလေ။ အပြငကြို တောင် လွှံထွကပြှီး အောကကြို တောကတ်ောကကြနွတော။ ပြီးတော့ ဖငကြုန်းပေးထားတာမို့ တငပြါးသားကြီးနှစ်ခု အကြားက စအိုဝလေးကလည်း အတင်းသား။ ကြှနတ်ောြ တကယပြှောတာပါ။ မိန်းမစောကဖြုတကြို ဒီနေ့မှ စမှငဖြူးလိုးဖူးသလို မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ဖငဝြကိုလည်း အခုမှပဲ ကကြနွနမှငဖြူးတာ။ စောစောတုန်းက ဆရာမကိုယလြုံးတီးခွှတပြှီး အလိုးခံတုန်းက တကဆြောန်ရပေမယေ့ြ ဖငပြေါကကြို ကကြနွန မမှငရြဘူး။ အဖုတသ်ာ ပေါငဖြှဲပြထားလို့ မှငခြဲ့ဖူးတာ။
စအိုလေး စူနတောကလည်း ခစွစြရာလေးပါ။ စူတူတူ စအိုဝကလေးကို ကြည့်ရြင်း ကြှနတ်ော့ြ စိတထြဲတမွိုးကြီးဖြစ်လာတယ်။ ဘယလြိုမှန်းတော့ မသိပါဘူး။ (အဲ့ဒီအခွိနတ်ုန်းက မိန်းမစောကဖြုတသ်ာမက ဖငကြိုပါလိုးလို့ ရတယဆြိုတာ ကြှနတ်ောြ မသိသေးဘူးလေ။ စောကဖြုတပြဲ လိုးစရာမှတန်တော။ ဒါကြောင့ြ ဖငဝြကို မှငပြှီး ကြှနတ်ော့ြ သှေးသားတွကေ ဖငကြို လိုးချင်တ်ဲ့ အာသီသဖြစ်လို့ စိတလြှုပရြှားရတာကို မသိဘူးပေါ့။ စိတထြဲ တဈမွိုးကြီးပဲ ဖြစ်တယလြို့ပဲ ထငန်တော။)
ဒီလို ဖငဘြူးတောင်းထောငပြှီး ကုန်းပေးထားတဲ့ အနအထေားကို မှငရြသူ ရမျကကကြှှစရာ မဟုတလြား။ လိုးလို့ အရှိနတ်ကန်တေုန်း လီးပြနဖြှုတပြှီး ခဏနားလိုကရြတဲ့ ကြှနတ်ောဆြိုတဲ့ ကောငကြ ဘယန်နေိုငတ်ော့မှာလဲ။ ဒါကြောင့ြ ဆရာမရဲ့ ဖငဆြုံကြီးနားကို ဝငကြပ် နောကကြို ပြူးပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတဝြမှာ လီးတေ့ထောကပြှီး ဖငကြုန်းပေးထားလို့ သိမသ်ိမကြငွကြငွကြလေး ဖြစ်နတေဲ့ ခါးကလေးကို ဘယည်ာ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညှပကြိုင် အားယူထိန်းပြီး တအားဖိဆောင့ြ ထိုးခလွိုကတ်ာ။ ‘ဘှပ် ဗစွဗြစွြ’ ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးလည်း စောကဖြုတထြဲကို လွှောကနဲ ဝငသ်ှားတော့တာပါပဲ။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ တကယ်။
ရမျမကဇြော အလှနထြနန်သေော စိုင်းမောငကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဖိဆောင့သ်ှင်းလိုကရြာ လီးတနကြှီးသည် တဈခကြတ်ည်းနှင့ြ အဆုံးပင် ဝငသ်ှားသည်။ ဖငကြုန်းပေးထားသညကြို နောကမြှနေ၍ လိုးရသညမြို့ ဆောင့အြသှင်းအား အလှနရြှိသည်။ လီးဝငခြကြြ ထိမိသည်။
” အမလေး စိုင်းရဲ့ အား ကြှတကြွှတ်”
ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ခေါင်းလေးမော့၊ ခါးလေးကော့ပြီး ဖငဆြုံကြီး လှုပယ်မ်းလို့သှားသည်။ အောင့လြည်းအောင့သ်ည်။ ကောင်းလည်းကောင်းသည်။
စိုင်းမောငအြဖို့ ခငမြှနိုင် ဒီလို ရရှတေသ်ည်းတွားတာ ရိုးသလို ဖြစ်နပြေီ။ ထို့ကြောင့ြ ဘာမှတုံ့ဆိုင်းမနတေော့ပဲ လီးအဆုံးဝငအြောင် ထိုးသှင်းပြီးသညန်ှင့ြ တအားဆောင့ကြာလိုးပါလတေော့သည်။
” ဘှပဗြစွ့ြ အင့ြ”
” ဘှပဗြစွ့ြ အားလားလား”
” ဘှပဘြှပ် ဗစွဘြှပ်”
” အိုး အမေ့ ဟင့ျ”
လိုးနသညေ့ြ အနအထေားကလည်း ယောကြာြးဖြစ်သူဖို့ အလှနသ်နစြသညေ့ြ အနအထေားဖြစ်သည့ြ အပြင် စိုင်းမောငကြလည်း ကရာတေးသမားလေး တဈယောကပြီပီ ခါးအား ပေါငအြား ခွသလေုံးအားတို့ ကလည်း သနလြှပရော ဆောင့ခြကြလြိုးခကြတ်ှကေ အပြတကြိုအားပါသည်။ ထိမိသည်။ ဆောင့ခြကြဖြှင့ြ ခငမြှနိုင်၏ တဈကိုယလြုံး လှုပခြါနသည်ေ။ လေးဘကကြုန်းပေးထားရ၍ တွဲလှဲကြီးကနွသေော နို့အုံများမှာ ဘယည်ာယိမ်းခါနသည်ေ။ စိုင်းမောငကြ ခါးကို အသာဆှဲ၍ ဆောင့လြိုးနရော နို့အုံများက လဈဟာနသည်ေ။ ခငမြှနိုင် အားမရ။
” စိုင်းမောင် နို့တွေ ကုန်းဆှဲပေးစမ်းပါ ဟင်း ဟင်း”
ခငမြှနိုငကြ ပြောလိုကရြာ စိုင်းမောငလြည်း ကိုယကြို ကိုင်းကာ ခငမြှနိုင်၏ ခွိုင်းအောကမြှ လကလြွှို နို့အုံကြီး နှစ်လုံးကို ဘယည်ာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စုံကိုငကြာ ဆှဲလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ နို့ဆှဲကာ အပြတကြိုဆောင့လြိုးလတေော့သည်။
” ဘှပဘြှပ် ဘှပဗြစွဘြှပဗြစွြ”
” အမလေး ကောင်းလိုကတ်ာ စိုင်းရဲ့”
” ဘှပဘြှပ့ြ ဆောင့ြ ဆောင့ြ အား”
သုတထြှကလြုနီးနသညေမြို့ စိုင်းမောငကြ ပိုဇောသနန်သည်ေ။ ဆောင့အြား ပိုပြင်းကာ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကလေည်း ပိုíမှနဆြနန်သည်ေ။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငမြှာလည်း တအင့အြင့ြ တဟင့ဟြင့ြ ရရှတေမြှညတ်မ်းရင်း အရမ်းကို ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ မကြတ်ောငမြွား မှေးစင်းကကြာ ပါးစပကြ မဟတဟ ပြင့လြကြရြှိ၏။ လှပသော မကြန်ှာကလေးမှာ သှေးရောငမြွား လှမ်းကာ ရမျမကခြိုးများ ဝလှကြေ တကကြှှနလသေေော ကာမစိတဆြန်ဒကို အပြည့အြဝဖောကြွူးနသည်ေ။
ကောငလြေး၏ ဆောင့ခြကြမြွား ပြင်းထနကြှမ်းတမ်းလာလလေေ ခငမြှနိုငမြှာလည်း အရသာအတွေ့ကြီး တွေ့ကာ ရမျမကဆြန်ဒတွေ အထနကြှီး ထနလြာလလေေ ဖြစ်နသည်ေ။ ဘယလြိုကနေ ဘယသ်ို့ တတမြှောကသ်ှားလသည်ေ မသိ (သဘာဝ အသိစိတဖြှင့ြ လုပတ်ာဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်) စိုင်းမောငသ်ည် ခငမြှနိုင်၏ နို့အုံကြီးများကို တအားဆုပန်ယဖြစွည်ှဈရင်း ကော့ခွှနတ်တန်သညေ့ြ နို့သီးများကို လကည်ှိုးဖြင့ြ ဖိကာဖိကာ ပြတပြေးနသည်ေ။ ထို့ပြင် ဒူးကို ခပကြှကြပြုကာ အားယူလကြြ လီးတနကြှီးကို အပေါသ်ို့ ထိုးတငဆြောင့သ်ှင်းပြနရြာ အောကပြင့ဆြောင့န်ည်းမွိုး ဖြစ်ကာ အဝငကြောင်းလှသောကြောင့ြ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ဖငကြှီး တယမ်းယမ်း ခါးတနှဲ့နှဲ့ဖြစ်နရသေည်။
စိုင်းမောင်၏ ဆီးစပန်ှင့ြ ကုန်းပေးထားသော ခငမြှနိုင်၏ တငပြါးဆုံကြီးသည် မပြတရြိုကမြိနရော ထိုအရှိနကြှောင့ြ တင်းရင်းသော ဖငသ်ားများ တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနကြာ လှုပ်၍ နပြနေသ်ေးသည်။ ထို့နောကြ ဆောင့လြိုးနသေော လီးတနကြှီးသည် စောကခြေါင်းထဲတွင် ပြတကလြာသလိုလို ခငမြှနိုငခြံစားရသည်။ လီးတနတ်ဈဝိုကရြှိအကြောများ ထောငတ်ကလြာမှု၏ အကြိုးဆကြ ဖြစ်သည်။ လီးတနလြုံးပတ် တဈဝိုကရြှိ အကြောများဖုထဈကာ အပျိုင်းပျိုင်းထ၍လာရာ အထဈအထဈများပါသည့ြ လီးစွပ် စွပပြေးထားသလိုဖြစ်သည်။ လုံးချောချော မဟုတတ်ော့ပဲ အရဈအထဈများ၏ ထိတွေ့မှုပါ ခံစားရလရော အရသာတဈမူထူး၏ ကောငလြေး သုတရြညပြန်းထုတပြေးတော့မညမြှန်း ခငမြှနိုငသ်ိသည်။
ဤအသိသည် ဆရာမလေးကို အလှနပြီတိဖြစ်စကော ရမျမကလြည်း ပိုထနလြာစသည်ေ။ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း သှေးသားတွေ အရမ်းလှုပရြှားကာ ‘ပြီး’ လုလုဖြစ်နပပြေေီ။ ခငမြှနိုငမြှာ လကကြို ဆန့ြ၍ပင် ထောကမြထားနိုငတ်ော့။ ကြေးညှှတကြကြာ တတောငဆြဈကိုသာ အားပြုထောကန်ရသေည်။ ဤတွင် ဖငဆြုံကြီးက ပိုကော့ထောငတ်ကသ်ှားရာ စိုင်းမောငအြဖို့ ဆောင့သ်ှင်းရတာ ပို စီးစီးပိုငပျိုငရြှိလာသည်။
ဖီလငတ်ှေ အရမ်းတကလြှန်းလာသောကြောင့ြ ခငမြှနိုငမြှာ ဒီအတိုင်းကုန်း၍ အလိုးခံ မနနေိုငတ်ော့။ ဖငကြှီးကို အပြတကြို လှုပရြှားယမ်းခါပေး၏ ပါးစပမြှလည်း အမွိုးမွိုးအဖုံဖုံ ရရှတေမြှညတ်မ်းနသည်ေ။ ထို့ပြင် ညာလကဖြှင့သ်ာ အားပြုထောကထြားပြီး ဘယလြကကြို နောကပြဈလကြြ ဆောင့လြိုးနသေူ စိုင်းမောင်၏ တငပြါးကစွကြစွမြွားကို လှမ်းကိုငဆြှဲနလေိုကသ်ေးသည်။ စောကဖြုတကြှီးကလည်း ပြစိပြစိနှင့လြှုပရြှားနပြေီ။ ဆောင့လြိုးနသေော လီးကို အပြတကြို ရဈပတဖြစွည်ှဈစုပယ်ူနသည်ေ။ အရညတ်ှေ ထွကကြလွာသညကြလည်း ပြောမနနေဲ့တော့။ ရှှဲစိုလို့။ တောကတ်ောကကြို ယိုလို့။ မကြာပါဘူး။ ခငမြှနိုငတ်ဈကိုယလြုံး ဓါတလြိုကခြံရသလိုတွန့တ်ှန့လြူးသှားသည်။ အကြောပေါင်းတဈထောငစြိမ့သ်ှားတယဆြိုတာ ဒါမွိုးကိုပြောတာထငပြါရဲ့။
” အောငမြလေးလေး ထွကကြုနပြှီ စိုင်းရဲ့အားပါးပါး ရှီး ထွကကြုနပြှီ။ ကောင်းလိုကတ်ာ ကောင်းလိုကတ်ာ အားအားအား”
ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ စိုင်းမောငရြဲ့ ပြင်းထနကြှမ်းတမ်းတဲ့ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကြေောင့ြ တဈခွီ ‘ ပြီး’သှားရပါပြီ။ ဝဈလဈစလဈ ကိုယလြုံးကြီး တဈခုလုံးဟာ တဆကဆြကကြိုတုနလြို့။ ကြကသ်ီးတွေ ဖနွြးဖနွြးထလို့။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကလေည်း အပြတလြှုပရြှားနတယ်ေ။ စောကရြညကြှညတ်ှေ ထွကလြာကြတာ အဖုတထြဲမှာ မဆန့ပြဲ (လီးတနကြှီးကလည်း တိုးဝငပြှနထြှကဆြောင့န်တောကိုး) အပြငဘြကကြို ဘှပကြနဲဘှပကြနဲ အံထွကကြနွတယ်ေ။ တငပြါးဆုံကြီး ဘယလြောကမြွား ဝေ့ဝိုကယ်မ်းခါ လှုပရြှားနမယေဆြိုတာ စဉြးစားသာကြည့်ကြှပါတော့။
ခငမြှနိုငရြဲ့ အတင်း အံကြိတပြှီး ရရှတေမြှညတ်မ်းသံနဲ့ တဈကိုယလြုံး ထူးထူးခွားခွား တွန့လြိမကြော့ပြံ လှုပရြှားသှားမှုကြောင့ြ စိုင်းမောငမြှာ ရုတတ်ရကလြန့သ်လို ဖြစ်သှားကာ ဆောင့ခြကြမြွားကို ရပလြိုကမြိသည်။ လီးကို စောကဖြုတထြဲ ထိုးထည့ထြားကာ ညိမန်လေိုကမြိသည်။ စိုင်းမောငကြ ငှိမန်လေိုကသ်ောလြည်း ခငမြှနိုငကြတော့ မငှိမပြါ။ တီ ဆားထိသည့န်ှယ် ထွန့ထြှန့လြူးနသည်ေ။ စောကဖြုတကြလည်း အထဲတိုးဝငန်သေော လီးတနကြှီးကို အပြတကြို ဖစွည်ှဈစုပဆြှဲနသည်ေ။ စဈကနဲစဈကနဲ ညှဈယူနသညေ့ဒြဏကြို စိုင်းမောင် ၏လီးက မခံနိုငတ်ော့။ ငေါ့ကနဲငေါ့ကနဲ လှုပခြါလကြြ လရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနလြတေော့သည်။
” အာ့း အာ့း ကြှနတ်ောလြည်း ထွကကြုနပြှီ ဆရာမရဲ့ ထွကကြုနပြှီဗွ အားဟားဟား”
စိုင်းမောငရြဲ့ ပါးစပကြ အောဟဈတဲ့ သံတွေ ပေါလြာတယ်။ သူ့တဈကိုယလြုံးဟာလည်း အကြောဆှဲခံရသလို ထိုးကနဲ တွန့ကြနဲ ဖြစ်လာတယ်။ ဆုပန်ယန်တေဲ့ နို့အုံကြီးတွကေို တအားကို ဖစွည်ှဈလိုကတ်ာ ပြတထြှကမြတတပြါပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ကာမစည်းစိမရြဲ့ အမှင့ဆြုံး အခွအနေကေိုရောကန်လပြေေီ ဖြစ်တဲ့ ခငမြှနိုငကြတော့ နို့နာတာကြငတ်ာတွကေို မသိတော့ပါဘူး။ နို့အုံကြီး ပြုတထြှကသ်ှားအုံးတော့ အခုအခွအနေမှော အရေးမစိုကန်ိုငဘြူး။ စောကဖြုတထြဲ ပူနှေးပြည့လြွှံသှားတဲ့ သုတရြညတ်ှရေဲ့ ထိတွေ့မှုဟာ ခငမြှနိုငတ်ဈကိုယလြုံးကို အီစိမ့ပြှန့န်ှံ့သှားတယ်။
ခငမြှနိုင် နောကထြဈခွီ ပြီးလုလုဖြစ်လာတယ်။ အခုမှ ပထမဆုံး အကြိမ် စလိုးဖူးတဲ့ လူပျိုရိုင်းလေးပီပီ စိုင်းမောငရြဲ့ သုတထြှကကြ ကြမ်းတယ်။ သုတရြညမြွားတယ်။ ပစွလြည်းပစွတ်ယ်။ ထွကတ်ဲ့ အရှိနကြလည်း ပြင်းမှပြင်း။ လီးထိပကြ ပစွကြနဲပန်းထွကလြာတဲ့ သုတရြညတ်ှဟော သားအိမကြို ကြောပြှီး ဗိုကအြောကပျိုင်း အတွင်းဘကြ နကန်ကရြှိုင်းရှိုင်းထဲ အထိကို ရောကသ်ှားတာ။
ခငမြှနိုင်၏ စောကဖြုတအြတွင်းသားများသည် နုသဈလတဆြတသ်ော လူပျိုစဈစဈ သုတရြည် ဦးဦး ဖြားဖြားကို တစဈစဈပင် စုပယ်ူနသည်ေ။ စောကရြညန်ှင့ြ သုတရြညရြောယှကကြာ ပြည့လြွှံ သှားသည်။ လီးထိပမြှ ပစွကြနဲပစွကြနဲ ပန်း၍ ထွကထြှကလြာနလသေေော သုတရြညမြွား၏ ထိတွေ့မှုဖြင့ြ ခငမြှနိုငမြှာ နောကတ်ဈခွီထပပြှီးသှားပြနရြာ စောကရြညကြှညကြှညတ်ှေ ပိုလို့ ထွကလြာပြနသ်ည်။
” အား အားအား ကောင်းလှခညွရြဲ့ ကောင်းလှခညွရြဲ့ အမလေးလေး အီးအီးအီး”
ခငမြှနိုငမြှာ တအီးအီး တအားအားအောကြာ သိမ့သ်ိမ့ခြါသှားသည်။ ရှိသမွှ အားအငတ်ှေ ကုနသ်ှားသလို ခံစားရသည်။ ဒူးတွမခေိုငခြငွတ်ော့။ လကတ်ှလည်ေး ညောင်းလာပြီ။ ဘယလြိုမှ တောင့မြနနေိုငတ်ော့ပဲ ကြေးညှှတကြာ ကြပပြစွပြေါြ မှောကလြှကသ်ား လဲကသွှားသည်။ သုတရြညအြများအပြား ပန်းထုတပြေးလိုကရြသည့ြ စိုင်းမောငမြှာလည်း မောဟိုကကြာ ခေါင်းထဲမူးဝလောသောကြောင့ြ ခငမြှနိုင်၏ ကိုယပြေါမြှ ထပရြကသ်ားကသွှားသည်။ သူ၏လီးကြီးသညလြည်း ခွပြေော့သှားပြီ ဖြစ်ရာ စောကဖြုတထြဲမှ ပြှတဆြို ကြှတထြှကြ၍ လာလတေော့သည်။
စောစောက အသံပလံမွိုးစုံဖြင့ြ စီစီညံနခေဲ့သော ကားဂိုဒေါငလြေးမှာ ယခုတော့ ဆိတင်ှိမသ်ှားပပြေီ။ သသခွေောခွာ နားထောငမြှပင် အသကမြွှင်းမွှင်းရှုသံလေးများကို ကြားရမညဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဤတိတဆြိတန်မှေုများ ပပြောကသ်ှားစသညေ့ြ အဖြစ် ပေါပြေါကလြာလတေော့သည်။
_____________________________
အသံပလံများ ကြားသောကြောင့ြ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် ကားဂိုဒေါငအြနားသို့ အသာခဉွြးကပသ်ှားကာ အသင့တ်ှေ့ရသော ထရံပေါကမြှနေ၍ အတွင်းဘကသ်ို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထိုကားဂိုဒေါငမြှာ ဟောင်းနှမ်းနပြေီ ဖြစ်ရာ ထရံအပေါကအြပြဲ အတောတ်ောမြွားများရှိနသည်ေ။ ချောင်းကြည့်စြရာ အပေါကကြို ထွထွထေေူးထူး ရှာနရနေမြလိုပါ။ ဖြိုးငယခြွောင်းကြည့်လြိုကသ်ည့အြခွိနမြှာ စိုင်းမောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့နှစ်ယောကြ ပကလြကလြှနအြိပလြှကြ လှကြေီးထိုးနည်း အနအထေားဖြင့ြ လိုးနရောမှ ဖငထြောငလြိုးနည်းပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုကသ်ည့ြ အခွိနပြငဖြစ်သည်။
ဒူးတုနကြာ ဖငဘြူးတောင်းထောငပြေးထားသော ခငမြှနိုငအြား စိုင်းမောငကြ နောကမြှနေ၍ တအားဆောင့လြိုးသညကြို ဖြိုးငယင်ယကြ သသခွေောခွာပငမြှငရြသည်။ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် ဗီဒီယို အပြာကား တဈကားစ နှစ်ကားစ ကြည့်ဖြူးသည်။ အပြာဓါတပြုံစာအုပ် အခွို့လည်းကြည့်ဖြူးသည်။ အပြာစာအုပတ်ောတ်ောမြွားများဖတဖြူးသည်။ သို့သောြ ယောကြာြးနှင့ြ မိန်းမလိုးကြဆောကြှပုံကို ဒီလို အကောငလြိုကြ အကြင်း အရှင်းသား သသခွေောခွာ မမှငဖြူးသေးပါ။
မှငမြဲ့မှငတ်ော့လည်း အဝတမြပါ ဗလာကိုယလြုံးတီး ဒူးတုနဖြငထြောင် အနအထေားဖြင့ြ ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း ရမျမကပြှင်းပြင်းနှင့ြ လိုးနေ ခံနကြတောကိုမှ မှငရြသည်။ မကြစြိနှင့ြ မှငရြရုံသာမဟုတ်။ အာသာရမျမကပြှင်းပြင်းနှင့ြ ညဈညမ်းသောစကားများကိုပါ ကကြနွနကြားရသည်။ အို့ အခုမှငရြကြားရတာတွကေ ဗီဒီယို ကြည့်ရြတာ၊ ဓါတပြုံမှငရြတာ၊ စာအုပဖြတရြတာတွနေဲ့ တခွားစီ။ မိုကမြှမိုကြ ထိမှထိ ရှင်းမှရှင်း။ ဖြိုးငယင်ယတ်ဈယောကြ ရငဖြို မောဟိုကကြာ ဖီလငတ်ှေ အပြတတ်ကလြာသည်။ အခွား မိန်းမတဈယောကကြို တတလြိုးနသေော သူ၏ အဆကြ စိုင်းမောငကြို စိတဆြိုးဒေါပြရသမညကြို လည်းမသိ။ ဒေါသစိတထြကြ၊ ရမျမကစြိတကြ ပိုလို့နသည်ေ။
ကိုယ့ထြကြ ငယရြှယသ်ော သငတ်န်းသားတဈယောကန်ှင့ြ လိုးနသညေ့ြ သငတ်န်းဆရာနည်းပြ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငကြို ရနတ်ှေ့ဖို့လည်း မစဉြးစားနိုင်။ ရနတ်ှေ့လိုစိတထြကြ ကာမစိတ် ပိုနိုးကြားနသည်ေ။ ဖြိုးငယင်ယသ်ည်။ အသည်းတုနအြူတုန်၊ ခွဖြေားလကဖြွားတွေ အေးလှကြ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ စိုင်းမောငတ်ို့၏ လိုးခန်းကို မကြတ်ောင် မခတတ်မ်းပင် ကြည့်န်ခေဲ့သည်။ သသခွေောခွာကို မှငရြသည်။ ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကို တွေ့ရသည်။ ထငထြငရြှားရှားကို ကြားရသည်။ ခွာတိတမြလေး၏ ရမျမကဆြန်ဒများသညလြည်း နိုးကြှလာသည်။ စိုင်းမောငတ်ို့ လိုးခန်းကလည်းသိပမြကြာ။ ကြည့်လြို့မှ အားမရသေး။ ပြီးသှားကြသည်။ နှစ်ယောကသ်ား ထပရြကသ်ားဖြင့ြ ငှိမကြကြုနကြှသည်။
ကားဂိုဒေါငအြတွင်းမှ စုံတွဲ ငှိမကြှသှားသောလြည်း အပြငဘြကမြှ ချောင်းကြည့်န်သေော ဖြိုးငယင်ယ်၏ စိတမြှာမူ မငှိမသ်ကန်ိုငပြဲရှိနသည်ေ။ သူမ၏ သှေးသားများက တဈစုံတဈရာကို တမ်းတမ်းတတကြီး တောင်းဆိုနကြသေည်။ ထိုသို့ တမ်းတနသေော အရာကို ရမှ ဖြစ်မည်။ ဆယကြွောသ်ကြ အရှယ် ထငရြာကို ဇွတတ်ရှတလြုပတ်တသ်ည့ြ အလေ့ကလည်း ရှိနသညေ့မြို့ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် သင့မြတင့ြ တောမြတောြ စဉြးစားမနတေော့။ လကရြှိအခွအနေကေို ကောင်းကောင်း အသုံးခပြှီး မိမိ၏ လိုအငဆြန်ဒပြည့ဝြအောငလြုပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကလြတေော့၏။
စိတကြို ယတိပြတဆြုံးဖြတပြှီးပြီမို့ လူကလည်း ဖြတလြတ် ရဲရင့လြာသည်။ ကြောကလြန့သ်ည့ြ စိတမြွား စိုးစိမှ မရှိတော့။ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် ပိတန်သေော ကားဂိုဒေါငတ်ံခါးဝ အနားသို့ သှားသည်။ ထို့နောကြ ပါးစပမြှ ခပကြယွကြယွပြှောရင်း ဂိုဒေါငတ်ံခါးကို ခတဆြတဆြတခြေါကလြိုကသ်ည်။
” အထဲက နှစ်ယောကြ တံခါးကို မှနမြှနလြာဖြင့ပြေးပါ။ ရှငတ်ို့ဘာလုပန်ကြတေယဆြိုတာ သိပြီးပြီ ”
တံခါးခေါကသ်ံနှင့ြ စကားသံကို ကြားရသောအခါ ထပလြကြသ်ား မှိန်းနကြသေည့ြ စိုင်းမောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့မှာ လန့ဖြှန့သ်ှားကြသည်။ ဘာလုပရြမှန်း မသိ။
” ဖြင့လြေ မှနမြှန် ဒုကျခတွေ့ သှားချင်သ်လား”
ဖြိုးငယင်ယကြ ထပပြှောပြနသ်ည်။ စကားသံတွင် ခွိမ်းချောကမြှုလည်း ပါနသည်ေ။ စိုင်းမောငတ်ို့ ငှိမမြနရေဲတော့။ ကမန်းကတမ်း ခုနထြသည်။ ခငမြှနိုငကြ ထဘီကို ကောကယ်ူ ရငလြွား ဝတကြာ ဂိုဒေါငတ်ခါးကို သှားဖြင့သ်ည်။ စိုင်းမောငကြတော့ ဂငွြးဘောင်းဘီကို ကောကစြှပန်ရသေောကြောင့ြ နည်းနည်း နောကကြကြနွန်ခေဲ့သည်။
———————–
စိုင်းမောငန်ှင့ြ ဆရာမ ခငမြှနိုငတ်ို့ အတွဲကို ချောင်းဖမ်းရန် ခွံထဲနရော အနှံ့ လိုကရြှာနကြသေော မင်းခေါငစြိုးနှင့ြ ရနပျိုငထြကတ်ို့နှစ်ယောကြ ကားဂိုဒေါငရြှိရာဖကသ်ို့ ရောကလြာကြသည်။
ကားဂိုဒေါငတ်ံခါးဝရှေ့တွင် ရပလြှကသ်ားရှိနသေော ဖြိုးငယင်ယကြို လှမ်းတွေ့ရသောကြောင့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ ခွလှမြေးတုံ့ရပသ်ှားကြသည်။ သဈပငကြှီးတဈခု နောကတ်ှင် အသာဝငကြပကြာ အခွအနေကေို လှမ်းအကဲခတကြှည့လြိုကကြှသည်။
သူတို့လှမ်းကြည့်လြိုကခြွိနမြှာပင် ဂိုဒေါငတ်ံခါးဖြင့သ်ှားသည်။ တံခါးဖြင့ပြေးသူမှာ ခငမြှနိုငဖြစ်ပြီး ထဘီရငလြွားသာ ဝတထြားကြောင်းကို တွေ့ရသည်။ ထို့နောကြ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် ဂိုဒေါငထြဲ လွှောကလြှမ်းဝငသ်ှားသညကြို သူတို့မှငလြိုကကြှရပြနသ်ည်။
” ဟေ့ ဘယလြိုလဲကြ ”
မင်းခေါငစြိုးက ရနပျိုငထြကကြို တီးတိုးပြောသည်။
” ဖိုးစိုးကလည်း တုံးပါ့ကြာ။ ဆရာမ ထဘီရငလြွားကြီးနဲ့ လာဖြင့ပြေးတာ မမှငဘြူးလား။”
” အေ့း မှငသ်ားပဲ။ အဲ့ဒါဘာဖြစ်လဲ”
” ဘာဖြစ်ရမှာလဲကြ။ ဆရာမနဲ့ စိုင်းမောင် ကားဂိုဒေါငထြဲမှာ ပြလညေန်ကြတောပေါ့ကြ”
” အေ့း အဲ့ဒါက ဟုတပြါပြီ။ ဖြိုးငယကြရော ဘာဝငလြုပတ်ာလဲ”
” ကြည့်ရြတာ၊ ဆရာမနဲ့ စိုင်းမောင် ဖြုတန်ကြတောကို ဖြိုးငယင်ယ် ဖမ်းမိသှားတာပဲ ဖြစ်ရမယကြှ”
” ဒါဆို ကြိုငတ်ကကြုနမြှာပေါ့”
” ကြိုငတ်ကမြတကြ၊ အသာစောင့ကြှည့တ်ာပေါ့”
” ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
” မင်းနဲ့ ငါတို့အတွကြ စားပေါကရြချင်ရြမှာ”
” အေး အေး”
ကောငလြေးနှစ်ယောကသ်ည် ဂိုဒေါငန်ားတွငအြသာပုန်းအောင်းရင်း အခွအနေကေို စောင့ကြှည့န်ကြသေည်။
—————————-
ဂိုဒေါငတ်ံခါးပြင့သ်ှားသညန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် ဂိုဒေါငထြဲသို့ ခွလှမြေးသှကသ်ှကဖြှင့ြ လွှောကလြှမ်း ဝငလြိုကသ်ည်။
” ဘယလြိုလဲ စိုင်း။ နငကြ ဒီလာပြီး ကောင်းကောင်း အကြညဆြိုကန်တောပေါ့ ဟုတလြား”
ဖြိုးငယင်ယကြ ဂငွြးဘောင်းဘီဝတထြားလကြြ အပေါပျိုင်း ဗလာကငွြးနသေော စိုင်းမောငန်ှင့ြ ထဘီရငလြွားသာ ဝတထြားသည့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့ကို တဈလှည့စြီကြည့်ရြင်း လှောငပြှုံးပြုံးကာပြောလိုကသ်ည်။ ခိုးထုတခြိုးထညန်ှင့ြ အမိခံလိုကရြသော စိုင်းမောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့မှာ ဘာပြနပြှောရမည် မသိ။ ခေါင်းတွသော ငုံ့နကြသေည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ရှကလြည်းရှကန်ကြသေည်။ ကြောကလြည်း ကြောကန်ကြသေည်။ ဤကိဈစ ဟိုးလေးတကြောကြွောဖြစ်ကုနလြငွြ အခကြ။
” ကဲပါ။ အခုမှ ခေါင်းကြီးတွေ ငုံ့ မနကြပေါနဲ့။ ဒီအကြောင်း လူမသိအောင် လွှို့ဝှကပြေးထားပါ့မယ်။”
ဤအခါတွငမြှ စိုင်းမောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုင် ခေါင်းပြနမြော့လာနိုငကြှသည်။
” ဟာ ကြေးဇူးပါပဲ ”
နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူပင် ပြောမိကြသည်။
” ဒီအတွကြ ကြေးဇူးတုံ့ပြနတ်ဲ့ အနနေဲ့ တဈခုလုပပြေးရမယ်”
” ဘာလုပပြေးရမှာလဲ ဖြိုးငယ်။ ပြောပါ။ နငလြုပခြိုင်းတာကို ငါဖြစ်အောင် လုပပြေးပါ့မယ်”
စိုင်းမောငကြ အားတတသ်ရော ပြောသည်။
” ဆရာမကို နငလြုပသ်လိုမွိုး ငါ့ကိုလုပပြေးရမယ်”
ဖြိုးငယင်ယကြ ထိုသို့ ပြောခလွိုကရြာ စိုင်းမောင် မကြလြုံးပြူးသှားရသည်။
” ဘာ ဘာ ဘယလြို”
စိုင်းမောငမြှာ ကြားလိုကရြသညကြို မယုံနိုငအြောင် ဖြစ်လကြြ ရရှတေမြှညတ်မ်းလိုကမြိသည်။ ဖြိုးငယင်ယ် ပြောတာကို နားမလညသ်ောကြောင့တ်ော့ မဟုတ်။ ကြားလိုကရြသည့ြ တဈတဈခွခွ စကားကြောင့ြ အံ့သှ ထိတလြန့သ်ှားရခွင်းပင်။ ဖြိုးငယင်ယမြှာလည်း ဒီလို ရုန့ရြင်းသော စကားများကို ပြောထွကသ်ှားသည့ြ အတွကြ မိမိကိုယမြိမိ အံ့သှမိသည်။ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် ဘဲပြသေော ကောငမြဆိုးဆိုးကလေး တဈယောကဖြစ်သောလြည်း စကားကိုတော့ ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်းတော့ မပြောတတပြါ။
စောစောက စိုင်းမောငန်ှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့နှစ်ယောကလြိုးကြခံကြရင်း တဈတဈခွခွစကားများ အပြနအြလှန် ပြောဆိုခဲ့ကြသညကြို နားထောငရြင်း စိတလြှုပရြှားတကကြှှနခေဲ့သည့အြရှိနန်ှင့ြ စွန့စြားကာ ပြောလိုကမြိခွင်းဖြစ်သည်။ ပြောလိုကပြှီးမှ ရှကသ်လိုလို ဖြစ်ရသလို ဒီလိုတဈတဈခွခွ စကားမွိုး ပြောလိုကရြတာကိုလည်း ဖြိုးငယင်ယ် သဘောကသွလို ဖြစ်နမေိပါသည်။
” နငကြလည်း ဘာမသိသလို ယောငတ်ောငပြေါငတ်ောင် ဖြစ်နတောလဲ။ ဆရာမ ခငမြှနိုငကြို နင် တကလြုပသ်လိုမွိုး ငါ့ကို လုပပြေးရမယလြို့ပြောတာဟဲ့။ ကဲ အခွိနသ်ိပမြရှိဘူး နင့ြ ဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကြ ”
စကားစမိပြီမို့ ဖြိုးငယင်ယလြည်း အရှိနရြသှားပြီ။ ဆကြ၍ ရဲရဲတင်းတင်း ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပငပြှောခလွိုကြ၏။ စကားသာ ရဲရဲပြောခလွိုကသ်ညမြဟုတ်။ ဝတထြားသော အဝတအြစားများကို လည်း စခွှတန်လပြေေီ။ စိုင်းမောငတ်ဈယောကသ်ာ အပြတဒြုကျခတွေ့ နရသေည်။ သူက ယောင်ျကြားလေးဖြစ်သောလြည်း မိန်းကလေးဖြစ်သော ဖြိုးငယင်ယလြောကြ အတွေ့အကြုံမရင့သ်ေး။
ပြီးတော့ ရှကတ်ကကြှောကတ်တသ်ေးသည်။ ဖြိုးငယင်ယ် အပေါဝြတအြင်ျကြီနဲ့ ထဘီတို့ကို ခွှတပြဈပြီး အတွင်းခံ ဘရာစီယာလေးနဲ့ ဘောင်းဘီတိုလေးပဲ ကနွတ်ော့ကတည်းက အခွိနမြှာ စိုင်းမောငကြတော့ ငေးငေးငူငူနဲ့ ရပန်တေုန်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဂငွြးဘောငဘြီရှညကြို မခွှတရြသေး။
” ဟေ့ စိုင်းမောင် ဘာငိုငန်တောလဲ။ ခွှတလြိုကလြေ”
ဖြိုးငယင်ယကြ ခပဆြတဆြတလြေး ပြောလိုကတ်ော့မှပဲ စိုင်းမောငဟြာ ယောငတ်ောငပြေါငတ်ောင် လုပမြိသလိုနဲ့ သူဝတထြားတဲ့ ဂငွြးဘောငဘြီရှညကြို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ဖြိုးငယင်ယကြတော့ ဘရာစီယာနဲ့ အတွင်းခံ ပငတ်ီဘောင်းဘီတိုကလေးကို ခွှတပြဈလိုကလြို့ တကိုယလြုံး ဘလာကငွြးနပြေီ။ အခွိနကြတော့ ကိုကတ်ယလြို့ဆိုရမယ်။ စိုင်းမောငကြ ကမန်းကတမ်းဝတထြားတာ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီတောငပြါတာ မဟုတဘြူး။ အပေါပျိုင်းမှာလည်း ဘာအဝတအြစားမှရှိမနဘေူး။ ဒီတော့ ဂငွြးဘောင်းဘီရှည် ခွှတခြလွိုကတ်ယဆြိုတာနဲ့ စိုင်းမောငလြည်း ကိုယလြုံးတီးဖြစ်သှားပြီ။
ဖြိုးငယင်ယ် ဝတလြဈစလဈ ခွှတပြှီးသှားခွိနန်ဲ့ စိုင်းမောငကြိုယတ်ုံးလုံးဖြစ်သှားခွိနကြတော့ အံကိုကပြါပဲ။ ကာမစပယ်ှကမြှု အတွေ့အကြုံအသင့အြတင့ရြှိထားတဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြ စိုင်းမောငန်ဲ့ စာရင် ရဲနတယ်ေ။ အကြကကြို သိနတယ်ေ။ ကိုယလြုံးတီးခွှတပြှီးတာနဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြ ကြပပြစွပြေါြ ပကလြကလြှနအြိပပြေးလိုကတ်ယ်။ ဒူးထောငပြှီး ပေါငကြားပေးလိုကတ်ယ်။ တကလြိုးဖို့ အသင့လြုပပြေးလိုကတ်ဲ့ သဘောပေါ့။ စောစောကပဲ ခငမြှနိုင် နည်းပြပေးထားတာကြောင့ြ ဒီလို ပကလြကလြှနပြေးထားတဲ့ မိန်းမပေါတ်ကခြှပြီး အဖုတထြဲလီးထိုးသှင်း လိုးရတယဆြိုတာလောကကြိုတော့ စိုင်းမောငသ်ိနပေါတယ်။
ပြီးတော့ ပြောရမယဆြိုရင် ဖြိုးငယင်ယကြ သူ့ရည်းစားပဲ။ သူတကလြိုးချင်န်တောကြာပြီ။ နမ်းလိုကြ ကိုငလြိုကြ နှိုကလြိုကြ လုပဖြူးပြီးသား။ အခွအနေမပေေးလို့သာ မလိုးခဲ့ရသေးတာ။ ဟော ဒီနေ့တော့ အခွအနေကေ အပြတဖြနန်ပြေီ။ တကလြိုးလိုကဖြို့ပဲ ရှိတော့တာပဲ။ လိုးလည်း အရမ်းလိုးချင်န်ပေါတယ်။ တကယပြှောတာ။ ဒါပမယေ့ြ စိုင်းမောငအြတွကြ ပြူနာ တဈခုပေါန်တယ်ေ။ သူက ခငမြှနိုငန်ဲ့ လိုးပြီးကာစ။ သုတရြညတ်ှေ အရမ်းကာရော ပန်းထုတပြေးပြီးကာစ။ ပြီးတော့ မမွှောလြင့တ်ဲ့ အခွအနေတွေေ ဆကတ်ိုကဖြစ်ပေါလြာတာဆိုတော့ စိုင်းမောငဟြာ စိတလြည်း အရမ်းကို လှုပရြှားနပေါတယ်။
ဒီတော့ စဉြးစားသာ ကြည့်ပြါတော့။ ဒီလိုအခွအနေမှော စိုင်းမောင် လီးတောငန်ိုငပြါ့မလား ဆိုတာ၊ သူ့လီးက မတမြလာဘူး။ ခွခွပြေေော့ပြော့ ဖြစ်နတယ်ေ။ ဒါကြောင့ြ ကောငမြလေးက ကိုယတ်ုံးလုံးတွေ ခွှတပြှီး ပကလြကလြှနထြားပမယေ့ြ လီးက မတောငတ်ော့ ဘယလြိုတကလြိုးနိုငမြှာလဲ။
” လာ တကလြုပတ်ော့လဟော။ နငကြ ဘာကြောငန်တောလဲ”
စိတမြရှညန်ိုငတ်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြ လှမ်းပြောပြနတ်ယ်။ ဟုတတ်ယလြေ။ သူကလည်း သိပကြို ခံချင်န်ပြေီ။
” ဟို ဟို ငါ့ ငါ တကလြုပလြို့ မ မရဘူး”
စိုင်းမောငအြတောကြို ခွကနွတယ်ေ။ လိုးချင်ပြမယေ့ြ လီးကမတောငပြဲ ဖြစ်နတောကို ဘယလြိုပြောရမှာလဲ
” ဘာလဲ နငကြ ငါလုပခြိုင်းနတောကို မလုပဘြူးလား”
ရောဂါပဲ။ ဖြိုးငယင်ယကြ ဟောကပြှီ။ လသေံမာလာပြီ။ ခိုးထုပခြိုးထညန်ဲ့ အမိခံထားရတဲ့ စိုင်းမောငဟြာ ဖြိုးငယင်ယ် ဒေါပြသှားမှာကိုတော့ မလိုလားဘူး။ ဖြိုးငယင်ယ် အကြောင်း စိုင်းမောင် ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့။ ဒီကောငမြလေးက မလှယဘြူး။ ဒေါသဖြစ်လာရင် လွှောကလြုပတ်တတ်ာ။
” မဟုတပြါဘူး။ ငါ့လီး မတောငလြို့ပါ”
မတတန်ိုငဘြူးလေ။ မကြန်ှာပူပူနဲ့ပဲ အမှနကြို ပြောလိုကရြပါတော့တယ်။ ဖြိုးငယင်ယလြည်း အခုမှ သတိရပြီး စိုင်းမောငရြဲ့ ပေါငခြှကြားကို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ ဟယ် ဟုတပြါရဲ့။ သူ့လီးက မတောငဘြူး။ ခွခွပြေေော့ပြော့နဲ့။ ခကတ်ော့တာပါပဲ။
” ဟာ့ ဒါဆို ခကပြှီ”
သိပ် အလိုးခံချင်န်တေဲ့ ဖြိုးငယင်ယလြေ။ သူ့ကို လိုးမယ့ြ စိုင်းမောငရြဲ့ လီးမတောငန်ိုငပြဲ ဖြစ်နတောတွေ့ရတာကြောင့ြ စိတပြကြလြကပြကြန်ဲ့ ညည်းလိုကမြိတာ။ ရရှတေမြိတာ။
_________________________
” ဟေ့ ဖိုးထကျ။ ဘာမှ မထူးပါလားကြ”
ဂိုဒေါငထြဲက ဘာသံမှ မကြားရပဲ ဖြစ်နတောကြောင့ြ မင်းခေါငစြိုးက ရနပျိုငထြကကြို လှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။ ရနပျိုငထြကလြည်း အတွေးရခကန်တယ်ေ။ စိုင်းမောငန်ဲ့ ခငမြှနိုငတ်ို့ကိုတွေ့ ရရင် ဖြိုးငယင်ယကြ ဒေါကနပြှီး ဆူဆူပူပူတွေ ဖြစ်ကုနမြလားလို့ သူတို့ စောင့ကြှည့န်တော။ အခုဘာသံမှ မကြားတော့ စဉြးစားစရာပါပဲ။
” လာကြာ အနီးကပသ်ှားကြည့်ကြှရအောင်”
ဒီလိုနဲ့ ရနပျိုငထြကန်ှင့မြင်းခေါငစြိုးတို့နှစ်ယောကြ ကားဂိုဒေါငန်ားကို နီးကပသ်ှားကြတယ်။ အပေါကြ တဈခုထဲကနေ အထဲကို ချောင်းကြည့်လြိုကကြှတယ်။ ဒီတော့ ဂိုဒေါငထြဲမှာ ဖြစ်နကြတေဲ့ အခွအနေအေားလုံးကို တွေ့ ကုနကြှတာပေါ့။ သိကုနကြှတာပေါ့။ သူတို့စိတထြဲမှာ စိုင်းမောငကြ ဖြိုးငယင်ယကြို တကလြိုးတော့မှာ ထငပြှီး ရငတ်ဖိုဖိုနဲ့ ဆကခြွောင်းနကြတော။ ဒါပမယေ့ြ ငနဲသားလီးမတောငန်ိုငပြဲ ဖြစ်နတော မှငတ်ော့ သူတို့ လည်း စိတမြရှညကြှတော့ဘူး။ ဒါကြောင့ြ မူလက အကြံအစညကြို ပဲ ဆကအြကောငအြထည် ဖောကြှဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကကြှတယ်။
သူတို့အတွကြ လှယကြူသှားစတောက ဂိုဒေါငတ်ံခါးပိတမြထားတာပဲ။ ဖြိုးငယင်ယရြောကလြာတာကို ဂိုဒေါငတ်ံခါးဖြင့ပြေးပြီးတဲ့နောကြ ခငမြှနိုငဟြာ လူမိခံလိုကရြတဲ့ အဖြစ်ကြောင့ြ အရမ်း ထိန့လြန့တ်ုနလြှုပပြှီး တံခါးကို ပြနပြိတဖြို့မေ့နခေဲ့တာလေ။ ရနပျိုငထြကန်ဲက မင်းခေါငစြိုးတို့ နှစ်ယောကြ ခပဟြဟဖြစ်နတေဲ့ တံခါးကို တွန်းဖြင့ပြှီး ဂိုဒေါငထြဲ လွှောကလြှမ်းဝငသ်ှားကြတယ်။ အဲ့ဒီလိုဝငသ်ှားကြတဲ့ အခွိနဟြာ ဖြိုးငယင်ယကြ ‘ဟော ဒါဆိုခကပြှီ’ လို့ ညည်းညူရရှေှတလြိုကတ်ဲ့အခွိနပြါပဲ။
—————————–
” မခကပြါဘူးဟာ ဒီကောငကြ ဆရာမလေးကို အပြတဖြိုကထြားပြီးကာစမှာ စိတကြလည်း လှုပရြှားနလေို့ လီးမတောငန်ိုင် ဖြစ်နတောပါ။ စိတကြိုအေးအေးလေးထားပြီး နားလိုကမြယဆြိုရင် လီးက ပြနတ်ောငလြာပါလိမ့မြယ်။ အေး ဒီလို အနားယူနတေဲ့ အခွိနပျိုင်းလေးမှာ ငါတို့က သူ့အတွကြ စိတဝြငစြားစရာအဖြစ်လေးတွေ ဖနတ်ီးပေးလိုကမြယလြေ။ ဒါဆို ဒီကောင် လီးမှနမြှနတ်ောငမြတလြာမှာပေါ့ဟ”
ကားဂိုဒေါငထြဲ လွှောကလြှမ်းဝငလြာရင်း ရနပျိုငထြကကြ ပြောလိုကသ်ည်။ ကိုယ့ကြိဈစနဲ့ကိုယ် စိတစြောနကြလေသေော စိုင်းမောငတ်ို့မှာ ရနပျိုငထြကတ်ို့ ဝငလြာသညကြို မသိ။ စကားသံကြားရမှ အလန့တ်ကြားဖြစ်ကုနကြှသည်။ ”အို့” ဖြိုးငယင်ယ် အလန့တ်ကြား ရရှတေကြာ ပကလြကအြိပန်ရောမှ ထဘီကို လှမ်းဆှဲကာ ကိုယပြေါလြှှမ်းဖုံးလိုကြ၏ ထဘီရငလြွားနှင့ြ ဖြစ်နသေော ခငမြှနိုငမြှာလည်း ရငဘြတပြေါလြကယ်ှကကြာ အုပကြာထားလိုကမြိသည်။ စိုင်းမောငတ်ဈယောကတ်ည်းယောငလြညလြညန်ဲ့ ဘာလုပရြမှန်းမသိဘဲ ဖငအြပြောငသ်ားနှင့သ်ညအြတိုင်းရှိနသည်ေ။
” နငတ်ို့ ငါ့ကိုဘာလုပကြှမလို့လဲ ဟင်”
ဖြိုးငယင်ယကြ မကြလြုံးကလေးပြူးလကြြ ရနပျိုငထြကတ်ို့အား လှမ်းကြည့်ပြှီး မေးလိုကသ်ည်။ သူမသည် အတောလြည်းကြောကန်သည်ေ။ ရည်းစားဖြစ်သူ စိုင်းမောငလြိုးတာ ခံချင်သ်ောလြည်း အခွားယောကြာြးလေးများက အတင်းမုဒိန်းကငွ့တ်ာခံရမှာကိုတော့ ဖြိုးငယင်ယကြှောကပြါသည်။ ရနပျိုငထြကကြ ရုပရြှငလြူကြမ်းတဈယောကလြို ခပအြကအြကြ ရယမြောလိုပကြာ
” သိပကြှောကမြနပေါနဲ့။ ဖြိုးငယရြာ့ ငါတို့က နင့ကြို အခုလောလောဆယမြှာ မလုပသ်ေးပါဘူး။ နင့အြကောင် စိုင်းမောငကြသာ သူ့လီးတောငလြာရင် နင့ကြိုလုပမြှာ။ ငါနဲ့ဖိုးစိုးက ဟောဒီဆရာမလေးကိုပဲဖိုကကြှမှာဟ”
ဤစကားကြောင့ြ မကြလြုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သှားရသူက ခငမြှနိုင်။
”ဟင့အြင့ြး ဟင့အြင်း”
ခငမြှနိုငသ်ည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ငှင်းဆနစြကားဆိုလိုကမြိသည်။
” လိမျမာစမ်းပါ ဆရာမလေးရာ။ စိုင်းမောငန်ဲ့ဆရာမလေးတို့ ဘယလြိုအခွဆေိုကခြံကြပြီးပြီဆိုတာ ကြှနတ်ောတ်ို့ သိပါတယ်။ ဒီတော့ စိုင်းမောငကြို ပေးလိုးသလို ကြှနတ်ောတ်ို့ လိုးတာကိုလည်းခံပေါ့။ ဒါဆို အားလုံးပြလညေသ်ှားမယ်။ မဟုတရြငတ်ော့ ဆရာမလေးနဲ့ စိုင်းမောင် ဖြစ်ကြတဲ့ အကြောင်းတွေ လူသိကုနအြောငလြုပပြဈလိုကမြယ် ဘာမှတသ်လဲ ”
ခငမြှနိုင် ထိတလြန့သ်ှားရပြီ။ မိမိအနဖြငေ့ြ ဒီကောငလြေးနှစ်ယောကြ၏ဆန်ဒကို ငှင်းဆနလြို့ မရနိုငတ်ော့ပြီမှန်း ခငမြှနိုငကြောင်းကောင်း နားလညသ်ှားရပြီ။ သူတို့ အပိုငကြှကကြိုငမြိကြပြီကိုး။ ကြောကလြန့စြိုးထိတန်သညေ့ကြှားမှပင် နုပျိုသနမြာသော ဆယကြွောသ်ကအြရှယ် ကောငလြေးနှစ်ယောကန်ှင့ြ ကာမစပယ်ှကရြတော့မည့ြ အဖြစ်ကို မှန်းဆတွေးကာ ခငမြှနိုင်၏ သှေးသားများ လှုပရြှားနိုးကြားစ ပြုလာသည်။ စိတထြဲက မသင့တ်ောမြှန်းသိသောလြည်း သှေးသားတွကတေော့ သူကသဘာဝအတိုင်း ဆူဝလောကြပြီ။ ခငမြှနိုငသ်ည် စိုင်းမောငန်ှင့ြ တဈခွီတဈမောင်းလိုးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သောလြည်း ရမျမကစြိတကြ မပြသေေး။ ထိုသို့လိုးခဲ့မှုသည် ခငမြှနိုင် ငှိမသ်ကန်ခေဲ့သော ကာမရမျမကစြိတကြို တိုးကြှ အရှိနတ်ကလြာအောငပြှုပေးသလိုမွိုးပင် ဖြစ်နသည်ေ။
သူမ၏ သှေးသားများက ကာမအရသာကို ထပမြံတောင်းတနကြသေည်။ ဒီလို တမ်းတနခွေိနတ်ှင် အားကောင်းမောင်းသန် ညိုညိုထွားထွားဖြစ်သော ရနပျိုငထြကကြ လိုးမညဟြု ဆိုလာတော့ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ရမျမကဇြောထနလြာသညကြို အပြဈဆို၍ မရနိုငပြါ။ လူ့သဘာဝက ဒီလိုဖြစ်တတသ်ညပြဲလေ။
ရနပျိုငထြကကြလည်း လငွသ်ည်။ ဖြံကသွည်။ ခငမြှနိုင်၏ မကြန်ှာရိပကြို အကဲခတမြိသည်။ အမွိုးသမီးသည် ရှကစြိတရြှိနသေောလြည်း ရမကန်ိုးထလာပြီဟု အကဲခတမြိသည်။ ထို့ကြောင့ြ လကမြှနခြှမှနေပြင် ခငမြှနိုငအြနားသို့တိုးကပသ်ှားကာ ရငသ်ားကြီးတဈဖကကြို လကန်ှင့အြုပကြိုင် ခပတ်င်းတင်းဆုပန်ယလြိုကသ်ည်။ ထဘီရငလြွားသာ ဝတထြားသောကြောင့ြ ကိုငရြတာ အိအိထွေးထွေးရှိလှသည်။
”ဟင့ြ ” ခငမြှနိုင်၏ ပါးစပမြှ ရရှတေမြှညတ်မ်းသံကလေးပေါလြာသည်။ နှုတခြမ်းလေးကို သှားနှင့တ်င်းတင်းကိုကရြင်း အံကြိတကြာ ရနပျိုငထြကပြှုသမှ နုနရလေသည်ေ။ မငှင်းသာ၊မရုန်းသာ့ ။ ရနပျိုငထြကကြ နို့အုံကို ဆုပန်ယရြုံသာမက နို့သီးခေါင်းကိုပါ အသာပြတသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆိတဆြှဲလိုကရြာ ခငမြှနိုင် တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အဖုတထြဲက စိုစိစိုစိနဲ့ အရညထြှကလြာပြီ။
” ဖြိုးငယင်ယ်။ နင့အြကောငလြီးမတောငလြို့ နငတ်ို့မလိုးကြသေးဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီကြပပြစွပြေါကြ ခဏဖယပြေး။ ငါတို့ ဆရာမလေးကို အဲ့ဒီပေါတ်ငပြှီး လိုးမလို့”
ခငမြှနိုငကြို နို့ကိုငဆြုပန်ယဆြိတဆြှဲနရောမှ ရနပျိုငထြကကြ ဖြိုးငယင်ယကြို လှမ်းပြောလိုကသ်ည်။ ဖြိုးငယင်ယကြလည်း ကြပပြစွပြေါမြှ ဆင်းပေးလိုကသ်ည်။ ရနပျိုငထြကတ်ို့ကို ကြောပေးကာ ထဘီကို ရငလြွားကောကဝြတလြိုကသ်ည်။ စိုင်းမောငပြေါငကြှားကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ လီးကမတောငန်ိုငသ်ေးပါ။
” သှား ကြပပြစွပြေါတ်ကပြတေော့”
ရနပျိုငထြကကြ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ခငမြှနိုင် ရငလြွားထားသော ထဘီကို ဆတကြနဲ ဆှဲဖြုတ် ခွှတခြပြဈလိုကသ်ည်။ ထဘီခွှတသ်ည့ြ လကကြလည်း မှနလြှသည်။ ခငမြှနိုင် ဘာမှမတတန်ိုငမြီမှာပင် ထဘီကြင်းလုံးပုံကသွှားသည်။ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်သှားလပြေီ။ ဒီလိုအခွအနေရေောကမြှ သူတို့ခိုင်းတာ လုပရြုံမှအပ တခွားမရှိတော့ပြီမို့ ခငမြှနိုငသ်ည် ကြပပြစွရြှိရာသို့ လွှောကလြှမ်းသှားရလတေော့သည်။
” တောကြ ဖငကြှီးက အိနတောပဲ”
မင်းခေါငစြိုးက မချင့်မြရဲပြောကာ ခငမြှနိုင်၏ တငပြါးဆုံကြီးကို လကဝြါးနှင့ြ ဖြန်းကနဲပုတလြိုကသ်ည်။
”ဟေ့ တရုပပြုတ်။ သိပကြဲမနနေဲ့။ အဝတတ်ှေ ခွှတလြကြော။ လုပင်န်း စရအောင်”
ရနပျိုငထြကကြ ပြောလိုကသ်ည်။ သူ့အဝတအြစားများကိုလည်း ခွှတ်၍နသည်ေ။ ခငမြှနိုငလြည်း ကြပပြစွပြေါတ်ကကြာ ပကလြကအြိပလြိုကသ်ည်။ အဝတအြစားများခွှတပြှီးဖြစ်ကြသော ရနပျိုငထြကန်ှင့ြ မင်းခေါငစြိုးတို့ နှစ်ယောကလြည်း ခငမြှနိုငရြှိရာသို့ လွှောကလြှမ်း၍ သှားကြသည်။ ဒီကောငလြေးနှစ်ယောကြ၏ အသှငအြပြငကြ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကဆြန့ကြငွဘြကြ။ မင်းခေါငစြိုးက တရုတကြပြား။ ပုပုညကည်ကြ၊ အသားဖြူဖြူ လီးဖြူဖြူ။ လီးက သိပတ်ော့မကြီလှ အရှည် ခုနှစ်လကမြသာသာလောကရြှိ။ လုံးပတင်ါးမူးလုံးလောကြ။
ရနပျိုငထြကကြတော့ ကုလားကပြား အသားမည်းမည်း အမှှေးထူထူ။ အရပမြှင့ပြှီး ကိုယလြုံးကိုယထြညကြှံ့ခိုငတ်ောင့တ်င်းသည်။ အသားမည်းသလို လီးကလည်း နကပြှောငန်သည်ေ။ ကြီးလည်းကြီး အလုံးကလည်းတုတ်။ အပြည့အြဝမတတ်ောငခြှင်းမရှိသေးသည့ြ အခွအနေမှောပင် မှငရြသူ ခငမြှနိုငကြို ရငဖြိုအောင် ပြုနိုငစြှမ်းရှိသည့ြ အရှယအြစား။
ခငမြှနိုငမြှာ ရနပျိုငထြကြ ပေါငခြှကြားမှ လီးကို စူးစိုကြ၍ပငကြှည့န်မေိသည်။ မတောငသ်ေးသောလြည်း အားအငပြှည့ဝြသောလီးကြီး ဖြစ်ကြောင်း ခငမြှနိုငသ်ိသည်။ မတမြတကြှီး တောငလြာခွိနတ်ှင် အနည်းဆုံး ရှဈလကမြလောကရြှညမြညဟြု ခငမြှနိုင် ခန့မြှန်းကြည့်မြိသည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် ဤမွှ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော လီးကြီးမွိုး မမှငဖြူးသေးပါ။ သူမ အလိုးခဲ့ရဖူးသော လီးများသည် ဒီလောကမြကြီးပေ။ သည် လီးတန် မည်းမည်းတုတတ်ုတ် ထွားထွားရှညရြှညကြှီးနှင့ြ အလိုးခံရတော့မည့ြ အရေးကို တွေးကာ ကြောစိမ့ြ၍ပငသ်ှားမိသည်။ အဖုတလြည်း မို့ဖောင်းလာပြီ။ နို့သီးများတော့ တောငတ်ကလြာပြီ။
” ဖိုးစိုးရေ။ ဆရာမလေးကို အလိုးခံချင်စြိတတ်ှေ ကြှရှလာအောင် အရငဆြုံး နှုးနှပပြေးဖို့ လိုမယကြှ။ ဒီတော့သူ့စောကဖြုတကြို လကြပြေးလိုကပြါလား”
ရနပျိုငထြကကြ မင်းခေါငစြိုးကို ပြောလိုကသ်ည်။ ဤစကားသည် ကြားရသူအားလုံးကို စိတလြှုပရြှားသှားစသည်ေ။ ရငခြုနသ်ံမှနလြာစသည်ေ။
” ဖြစ်တယ်။ လကြပြေးမယ်”
မင်းခေါငစြိုးက ဤသို့ ပြောပြီး ကြပပြစွပြေါတ်ကလြာသည်။
” ဆရာမလေး ပေါငကြားပေးလိုကလြေ”
ရနပျိုငထြကကြ ခငမြှနိုငကြို အမိန့ပြေးလိုကသ်ေးသည်။ ခငမြှနိုငလြည်း ရနပျိုငထြကြ၏ အမိန့အြတိုင်း ပေါငတ်နကြှီးများကို ကားပေးလိုကရြသည်။
” ဟ နအေုံး။ သူ့စောကဖြုတကြို စောစောကပဲ စိုင်းမောငကြ လိုးထားတာကြ။ ဒီတော့ ရဆေေးခိုင်းအုံး၊ ဒါမှ လကြလြို့ကောင်းမှာ”
အဖုတလြကြပြေးတော့မည့ြ မင်းခေါငစြိုးက တဈစုံတဈရာတွေးမိကာ ပြောသည်။ ကားဂိုဒေါငအြနောကဘြကန်ားတွင် ရစညေပျိုင်းတဈခု ရှိနရော ခငမြှနိုငမြှာ ထိုရစညေပျိုင်းသို့ သှားကာ စောကဖြုတတ်ှင် ပကြေံနသညေမြွားကို စငကြှယအြောင် ဆေးကြောရသည်။ ထိုသို့ ဆေးကြောပြီးမှ ကြပပြစွပြေါပြှနတ်တကြာ ပကလြကလြှဲအိပလြွှကြ စောကဖြုတအြလကြခြံရရနအြတွကြ ပေါငတ်နကြှီး နှစ်ခုကားပေးလိုကသ်ည်။ ဒီတော့မှ မင်းခေါငစြိုးက ကားထားသောပေါငတ်နကြှီးနှစ်ခုကြားသို့ ဝမ်းလွားထိုးကာ ဝင်၍လာသည်။ ခငမြှနိုငလြည်း ရငတ်ဈဖိုဖိုဖြစ်နတေော့သည်။
ရနပျိုငထြကန်ှင့ြ မင်းခေါငစြိုးတို့က အနိုငအြထကြ အတင်းအကြပ် ပြုမူနကြသေညဖြစ်သောလြည်း ခငမြှနိုငသ်ည် စိုးစိမှပင် ငှင်းဆနခြှင်းမပြုမိ။ အပိုငကြှကြ ကိုငခြံထားရတာလည်းပါသည်။ သူမကိုယတ်ိုင် သှေးသားဆန်ဒကို မထိန်းနိုငတ်ော့တာလည်းပါသည်။ မင်းခေါငစြိုးသည် စောကဖြုတကြို ခကြခြငွြးကုန်းမလကြသ်ေးပါ။ မိန်းမသားဖြစ်သူ စိတထြဲ မရိုးမရှလှုပရြှားလာရလအေောင် အဆင့ဆြင့ြ ဖနတ်ီးပြုလုပသ်ည်။
ပထမဆုံး ပေါငတ်နမြွားကို လွှောတိုကပြှတသ်ပသ်ည်။ နို့အုံကြီးများကို လှမ်းဆုပန်ယသ်ည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးများကို ဖစွည်ှဈပေးသည်။ ခငမြှနိုင် ရငတ်ဖိုဖို အသည်းတအေးအေး ဖြစ် ဖြစ်လာသည်။ ပါးစပ် မဟတဟပြင့ကြာ မောဟိုကသ်ံလေးများ ထွကလြာ၏။ မင်းခေါငစြိုးက ဆရာမတငပြါးဆုံကြီးများကို ပြတသ်ည်။ ဆုပန်ယသ်ည်။ မင်းခေါငစြိုး၏ပါးစပမြှာ စောကဖြုတန်ှင့ြ ချောကလြကမြခန့ြ အကြာတွင် ရှိနသည်ေ။ အဖုတကြို လကြပြေးနိုငရြန် ရှေ့သို့ကုန်း၍တိုးလာရမည်။ သို့သောြ မင်းခေါငစြိုးက သူ့ပါးစပကြိုရှေ့မတိုး။ ခငမြှနိုင် စောကဖြုတကြိုသာ သူ့ပါးစပန်ှင့ြ မိမိအလောတောန်ရောသို့ ရောကလြာအောင် ခငမြှနိုင်၏ တငပြါးဆုံကြီးကို ဆှဲယူသည်။ ခပကြှမ်းကြမ်းဆှဲယူခွင်းမဟုတ်။ မသိမသာလေးဆှဲယူခွင်းဖြစ်သည်။ ခငမြှနိုငကြိုယတ်ိုငကြ သူ့အဖုတကြို ပါးစပန်ားသို့ တိုးကပရြောကရြှိအောင် တငပြါးဆုံကြီး ရှှေ့ပေးလာအောင် လမ်းကြောင်းပေးသည့ြ သဘောဖြစ်သည်။
ခငမြှနိုင် တောင့မြခံနိုငပြါ။ တကကြှှလာသော ရမျမကဇြောကြောင့ြ သူမတဈကိုယလြုံးကို လိုရာသုံးရလအေောင် ခွာတိတန်ှဈကောငလြကြ ‘ဝ’ ကြကကြာ အပန်ှံလိုကရြလပြေီ။ ခငမြှနိုငသ်ည် တငပြါးဆုံကြီးကို အောကသ်ို့ မသိမသာနှင့ြ တိုး၍တိုး၍ ရှှေ့ပေးသည်။ လိုချင်သ်ော အနအထေားသို့ ရောကလြာသောအခါမှ မင်းခေါငစြိုးက ခငမြှနိုင်၏ စောကစြေ့လေး ငေါကတ်ောကပြေါလြာသညအြထိ ပယပြယန်ယန်ယဆြှဲဖဲ့ လိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် ရနပျိုငထြကသ်ည် ခငမြှနိုငတ်ို့ ဘေးနားတွင် ဒူးထောကထြိုငန်သည်ေ။ သူကိုယတ်ိုငကြတော့ ဘာမှမလုပ်။ မင်းခေါငစြိုးလုပန်မှေုနှင့ြ ခငမြှနိုင် တလူးလူးတလှန့လြှန့ြ ဖြစ်နမှေုတို့ကိုသာ ကကြနွန အရသာခံပြီးကြည့်န်သည်ေ။ မင်းခေါငစြိုးက ခငမြှနိုင်၏ စောကဖြုတကြို ပပြကြနဲ မှညအြောင် ကုန်းလကြပြေးလိုကသ်ည်။ ခငမြှနိုငတ်ဈကိုယလြုံး တုနသ်ှားသည်။ ကြကသ်ီး ဖနွြးဖနွြးထသည်။ ထို့နောကြ ဖငဆြုံကြီးလည်း အပေါသ်ို့ မှောကကြှှလာသည်။
” အား ပါးပါ့း ရှီးအာ့း ဟား”
ခငမြှနိုငအြံကြိတကြာ ညည်းလိုကမြိသည်။
______________________
တကယကြို ခိုကတ်ာပါပဲရှင်။ မင်းခေါငစြိုးက ကြှနမြအဖုတကြို ကုန်းလကြပြေးလိုကတ်ာ သိပကြို ခံလို့ ကောင်းလှပါတယ်။ ကြှနမ် မရှကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး။ ဘယန်ှယ့တ်ဈကိုယလြုံး သိမ့သ်ိမ့ခြါသှား လောကအြောငကြိုဖြစ်သှားရတာ။ ကြှနမြလေ ခေါင်းကို ထောငပြှီးတော့တောင့ြ လှမ်းကြည့်လြိုကပြါသေးတယ်။ အဖုတကြိုလကြန်တောကိုတော့ အသအချော မမှငရြပါဘူး။ ကောငလြေးရဲ့ ခေါင်းတလှုပလြှုပဖြစ်နတောကိုသာ မှငရြတယ်။ တပပြပြပြြ အသံလေးတွတေော့ ကြားနရပေါရဲ့။ ကြှနမြစိတတ်ှေ အရမ်းကို လှုပရြှားနပေါပြီ။
အခုကြှနမြကို အဖုတကြုန်းလကြန်တေဲ့ ကောငလြေးဟာ ကြှနမြရဲ့ သငတ်န်းသား တပည့လြေးတဈယောကသ်ာ ဖြစ်တယဆြိုတာကိုလည်း သတိမမူနိုငတ်ော့ပါဘူး။ သူလကြပြေးတာ သိပခြံလို့ကောင်းတယဆြိုတာပဲ ကြှနမြသိတော့တယ်။ ဘာမှ ဟနဆြောငမြနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ကြှနမြရဲ့ အိန်ဒွတွေေ သိကျခာတွေ၊ စောင့စြည်းမှုတွေ၊ မာနတွအေားလုံးကို ဝေ့ဝိုကကြာ အဖုတလြကြပြေးနတေဲ့ မင်းခေါငစြိုးရဲ့ လွှာဖြားလေးအောကမြှာ လကမြှောကအြရှုံးပေးလိုကရြပါပြီ။ ကြှနမြတဈကိုယလြုံး တဈဆတဆြတတ်ုနယ်ငန်တောကြောင့ြ အိထွားတဲ့ ကြှနမြရဲ့ ရငသ်ားဆိုငတ်ှဟောလည်း သိမ့သ်ိမ့လြှုပခြါလို့နပေါတယ်။
ရနပျိုငထြကရြယ် စိုင်းမောငရြယ် ပြီးတော့ ဖြိုးငယင်ယရြယ် ခွာတိတသ်ုံးယောကကြ ကြှနမြရဲ့ ရမျမကဇြောအထနကြှီးထနပြှီး အရှကအြကြောကကြင်းမဲ့အောင် ကော့ပြံတွန့လြိနန်တေဲ့ အဖြစ်ကို ဘေးကနပြေီး အားရပါးရ ဝိုင်းကြည့်န်ကြတောကိုလည်း ကြှနမ် အရေးမထားနိုငတ်ော့ပါဘူး။ ကြှနမြတို့ဖြစ်ပကြန်တောကို ကြည့်ပြှီး ကောငလြေးနှစ်ယောကန်ဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကဟြာလည်း ရမျမကဇြောတွေ ထနန်ကြမှောပါ။ စိုင်းမောငရြော လီးတောငန်ပြေီလား မသိဘူး။ သူ့လီးတောငလြာရင် ဖြိုးငယင်ယကြို လိုးမှာပဲ။
ကြှနမြကို မင်းခေါငစြိုး တကလြိုးနတေဲ့ အခွိနမြှာ စိုင်းမောငကြ ဖြိုးငယင်ယကြို လိုးမှာလား။ ဒါမှ မဟုတ် ရနပျိုငထြကြ လိုးတဲ့အလှည့ကြမွှ ဖြိုးငယင်ယလြည်း အလိုးခံရမှာလား။ တပည့မြလေးဖြစ်တဲ့ ဖြိုးငယင်ယန်ဲ့အတူတူ အပျိုငအြဆိုင် အလိုးခံရမယ့ြ အဖြစ်ကတော့ တွေးကြည့်ရြင် ရှကစြရာလည်းကောင်းရဲ့။ ရမကကြှှစရာလည်း ကောင်းရဲ့။ ပြီးတော့ ရနပျိုငထြကအြကြောင်းတွေးမိတော့ သူ့လီးကြီးကို မှငယ်ောငလြာတယ်။ တကယကြှီးတဲ့ ငပဲကြီးပဲ။ ဒါကြီးနဲ့လိုးရင် ကြှနမြတော့နာမှာ အမှနပြဲ။ ဒီလောကကြှီးတဲ့ လီးနဲ့လိုးတာမှ မခံဖူးသေးတာ။ ဒါပမယေ့ြ လီးကြီးပြီးရှညရြင် နာပမေဲ့ အဖုတထြဲ ပြည့ကြှပသ်ိပပြှီး ခံလို့ အရမ်းကောင်းမှာကိုလည်း ကြှနမ် စဉြးစားမိပါသေးတယ်။ ဘာကိုပဲတွေးကြည့်တ်ှေးကြည့်ြ၊ ရမျမကကြှှစရာတွခညွြေးပါပဲ။
ကြှနမြဟာ လူးလှန့န်ရင်ေးက လကခြွောင်းတွကေိုလည်း ကြေးကောကပြှီး လကသ်ီးဆုပထြားမိတယ်။ အောကန်ှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကထြားတယ်။ စိုစိုစွတစြှတ် ပြော့ပြော့ညကည်ကြ လွှာလေးဟာ ကြှနမြရဲ့ စောကဖြုတပြေါမြှာ နရောအနှံ လွှောကလြကြန်တယ်ေ။ ဒီကောငလြေးက ငယသ်ာငယတ်ာ။ အဖုတလြကြပြေးတာတော့တောတ်ယ်။ ဘယသ်ူသငပြေးပြီး ဘယလြိုတတန်သလေဲမသိဘူး။ ကြှနမြလို မိန်းမတဈယောကကြို ကောင်းကောင်းကြီး ရမျမကဇြောထနလြာအောင် လကြပြေးနိုငစြှမ်းရှိတယ်။
ကောငလြေးက တဈမွိုးဆန်း လာပြနတ်ယ်။ အဖုတကြို လွှာနဲ့ လကြပြေးနရောက ပါးစပန်ဲ့ ဖိကပပြှီး တအားစုပယ်ူတယ်။ အလိုလေးလေး။ ကောင်းလိုကတ်ာရှင်။ ကြှနမြရဲ့စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွဆေိုတာ သူ့ပါးစပထြဲ ကြှတကပြါသှားတာပဲ။ ဒီလိုအဖုတကြို ပါးစပန်ဲ့ လကြရြင်းက ကော့ထောငခြွှနတ်ကန်တေဲ့ စောကစြေ့ကိုလည်း လွှာဖြားနဲ့ ထိုးကလိလကြပြေးလိုကတ်ာ။ ကြှနမြမှာ အကြောတွေ အားလုံးစိမ့သ်ှားရတဲ့အထိပါပဲ။
______________________
မင်းခေါငစြိုး၏ ပါးစပသ်ည် ခငမြှနိုင် အဖုတမြှ ခွာသှားသည်။ အဖုတကြို ဆကမြလကြပြေးတော့။ လွှာကအောကဖြကသ်ို့ ရှေ့လာသည်။ အဖုတအြောကဖြကြ ဖငကြှားထဲကို တိုး၍တိုး၍ ရောကလြာသည်။ ထို့နောကြ ခငမြှနိုင်၏ စအိုကို လှမ်းလကြပြေးသည်။
” အား။ ဟင့အြင်း အီး”
ခငမြှနိုငပြါးစပမြှ ညည်းသံရှညကြှီး ပေါထြှကလြာသည်။ ဖငကြှီးကိုလည်း ကော့၍ကြှတငပြေးသည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် စအိုနှင့ြ ပတသ်တ်၍ ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိသေးသော ‘ဖငအြပျိုစင်’ တဈယောကဖြစ်သည်။ အဖုတကြိုတော့ အလိုးခံဖူးပြီးသားပါ။ ဖငလြိုးတာ မခံဘူးသလို ဖငကြို ကလိပေးတာ ဖငကြို လကြပြေးတာမွိုးလည်း မခံဖူးသေးပါ။ ယခု သူမ၏ အပျိုစငဖြငပြေါကကြလေးသည် မင်းခေါငစြိုးက လွှာဖြားနှင့ြ ထိုးကလိလကြပြေးတာ ခံနလပြေေီ။ ဖငဝြတွင် ယားကြိကြိ စိုစွတစြှတန်ှင့ြ အတောကြို ခံလို့ကောင်းသည်။ ကာမဆိပတ်ကန်ပြေီး ဖြစ်သော ခငမြှနိုငသ်ည် ဖငလြကြခြံရတာကိုလည်း ရှကရြှံစရာဟူ၍ မမှငတ်ော့။ တဟင်းဟင်း ရရှတေမြှညတ်မ်းရင်း မှိန်း၍ ခံနလသေည်ေ။
ရနပျိုငထြကကြ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငဖြစ်နပေုံကို ကြည့်ကြာ ကြနပေစြှာ ခေါင်းတဈခကြြ ညိမ့လြိုကသ်ည်။ ဒီဆရာမလေးကို တဏှာဇောတွေ ကြှရှလာနအေောငလြုပပြေးနိုငပြှီ။ အရှကအြကြောကမြွားကို ခဝါခပြဈလိုကန်ိုငခြဲ့ပြီ။ ဒီဆရာမလေးကို ပုံစံမွိုးစုံ၊ နည်းလမ်းအမွိုးမွိုးဖြင့ြ လိမ့န်အေောငကြို လိုးပစ်ဆောပြဈလိုကမြညဟြု ရနပျိုငထြကစြိတထြဲမှ ကြိတကြာကြိမ်းဝါးလိုကသ်ည်။ မင်းခေါငစြိုးကို ဈေးဦးဖောကြ ခိုင်းရမည်။ ဒီတရုတကြ သိပကြှာကြာလည်း လုပန်ိုငတ်ာ မဟုတ်။ တဈခွီကောင်းလုပပြှီး ဖလကပြှသှားတာ။
နောကပျိုင်းကြမှ မိမိကဆရာမလေးခငမြှနိုငကြို ပကလြကတ်ဈမွိုး ကုန်းခိုင်းပြီးတဈသှယ်၊ တဈစောင်းကြေးလကြတ်ဈနည်း၊ အနအထေားပုံစံတွေ တဈမွိုးတဈမွိုးပြောင်းကာ လိုးမည်။ စောကဖြုတကြိုသာမက ဖငလြည်းဆောမြည်။ လီးစုပခြိုင်းပြီး ပါးစပကြိုလည်း လိုးမည်။ နို့ကြားထဲ ပေါငကြှားထဲ၊ ဖငသ်ားနှစ်ခုအကြား လီးထိုးညှပကြာ နရောစုံအောငလြိုးမည်။ လရညမြွားသောကမြှူခခွိုင်းမည်၊ ဂွေးဥတွေ လကြပြေးခိုင်းမည် စသညဖြှင့ြ ခငမြှနိုငကြို အသုံးခမွည့ြ နည်းစခန်းများကို စဉြးစားကာ ပီတိဖြစ်နသည်ေ။ ကာမစိတမြွားနိုးကြှကာ လီးကြီးမတတ်ောငလြာသည်။
ထိုအခွိနတ်ှင် စိုင်းမောငမြှာလည်း လီးတောငလြာနပြေီ ဖြစ်သည်။ ဖြိုးငယင်ယကြို လိုးပစ်မညဟြုဆိုလွှင် လိုး၍ရပြီ။ သို့သောြ ကြပပြစွပြေါတ်ှင် မင်းခေါငစြိုးနှင့ြ ခငမြှနိုငတ်ို့ ရှိနရော စိုင်းမောငအြဖို့ ဖြိုးငယင်ယကြို တငလြိုးစရာ နရောမရှိ ဖြစ်နသည်ေ။ မင်းခေါငစြိုးပြီး၍ နရောအားမှပင် လိုးရတော့မည်။ မင်းခေါငစြိုး ခပမြှနမြှနကြိဈစပြီးပါစဟေုသာ စိုင်းမောငဆြုတောင်းနသည်ေ။ စိုင်းမောငသ်ည် သူလိုးရတော့မည့ြ ဖြိုးငယင်ယကြို လှမ်း၍ ကြည့်သ်ည်။ ဖြိုးငယင်ယမြှာ ထဘီရငလြွားထားသည်။ ရငလြွားက သသသေပေသ်ပမြဟုတ်။ ကပိုကရိုလေး။ ဒီတော့ မို့ထွားသည့ြ ရငသ်ားစိုငမြွား အလှက မှငသ်ာတွေ့သာသည်။
စောကဖြုတကြို လကြပြေးနသေော မင်းခေါငစြိုးကလည်း မိမိလုပရြပကြှောင့ြ ခငမြှနိုင် ရမျမကဇြောထနသ်ညထြကြ ထနလြာသညကြို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဒီလိုလုပပြေးနိုငသ်ည့အြတွကြ မိမိကိုယမြိမိလည်း အကြနပေကြှီးကြနပေန်သည်ေ။ ထို့ပြင် လူကိုယတ်ိုငမြှာလည်း ရမျမကဇြောတွေ နိုးကြှလာနရော ကြာကြာ မစောင့ခြငွတ်ော့။ ခငမြှနိုငကြို တကလြိုးရန် ဆုံးဖြတကြာ ခငမြှနိုင်၏ ပေါငကြှားမှ မကြန်ှာ ခွာသှားသည်။ အဖုတန်ှင့ြ ဖငပြေါကတ်ို့ လကြပြေးတာကို မှိန်း၍ခံနသေော ခငမြှနိုငမြှာ လကြပြေးနမှေုများ ရပတ်န့သ်ှားသောအခါ ဆန့တ်ငံ့ငံ့ဖြစ်လွှကြ မှေးထားသော မကြလြုံးကို ဖြင့ကြှည့သ်ည့အြခါ သူမ၏ကိုယပြေါြ တကခြှနရောယူလိုကသ်ည့ြ မင်းခေါငစြိုးအား မှငရြပြီး မိမိအား တကလြိုးတော့မညမြှန်းသိကာ ပါးစပမြှ ကြနပေအြားရစွာ မှညတ်မ်းရင်း ပေါငကြှီးများကို ကားနိုငသ်မှ ကားလကြြ အလိုးခံဖို့ အသင့န်ပေေးလိုကသ်ည်။
မင်းခေါငစြိုးသည် ခငမြှနိုငကြိုယပြေါြ တကခြှနရောယူပြီးဖြစ်သောလြည်း စောကဖြုတထြဲ လီးထိုးသှင်းကာ မလိုးသေးပါ။ လီးကို ညာလကဖြှင့ကြိုငကြာ ဘယလြကည်ှိုးနှင့ြ လကမြတို့ကိုသုံး စောကဖြုတကြို ဆှဲဖြဲပြီး အဖုတဝြတွင် လီးနှင့ြ ထိကပပြှတပြေးသည်။ စောကစြေ့လေးကို ထိုးထိုးကလောပြေးသည်။ ခငမြှနိုင် ဘယလြိုမှ အောင့အြည်း မနနေိုငတ်ော့။
” အားဟားဟား လုပပြါတော့ မင်းခေါငစြိုးရာ။ တို့ကို လိုးပါတော့။ ဟင်းဟင်း တို့ မနနေိုငတ်ော့ဘူး ခံချင်န်ပြေီ။ အရမ်းကို ခံချင်န်ပြေီ လိုးပါတော့။ တို့ အဖုတထြဲကို လီးကြီး ထိုးသှင်းလိုကပြါတော့ ဟင်းဟင်းဟင်း”
ခငမြှနိုငမြှာ မိမိကိုယမြိမိပင် အံ့သှသှားရသည်။ ဘယလြိုက ဘယလြိုဖြစ် ဒီလိုညဈညမ်းပြီး အာသာငမ်းလှသည့ြ စကားများကို မရှကမြကြောကန်ှင့ြ ငမ်းငမ်းတကပြှောခလွိုကမြိသည် မသိ။ လိုးချင်စြိတတ်ှေ ပြင်းပြထကသ်နန်သေော မင်းခေါငစြိုးမှာလည်း ခငမြှနိုင်၏ ရမျမကပြှင်းလှသည့ြ စကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ ဆကထြိန်းခွုပ် မနနေိုငတ်ော့။ လီးကို အဖုတဝြတွင် ကပကြာ ဖိခလွိုကရြာ ဒဈပြဲလနကြှီးက အဖုတထြဲ မှုပဝြငသ်ှား၏။
” အား ကောင်းတယ်။ သှင်းစမ်းပါ။ လီးတဈဆုံး ဝငအြောင် ထိုးသှင်းစမ်းပါ။”
လီးဒဈကြီး တိုးဝငလြာမှုကြောင့ြ တဈကိုယလြုံးဖိန်းရှိန်းအောင် အရသာတွေ့သှားလသေူ ခငမြှနိုငကြ အံကြိတကြာ တိုကတ်ှန်းပြောဆိုလိုကပြှနသ်ည်။ ခွထေောကမြွားကို ထောငပြေးသည်။ ခါးအားကို သုံးကာ ဖငကြှီးကို ကော့တငပြေးသည်။ စောကဖြုတထြဲ ဒဈမှုပဝြငန်ပြေီမို့ လကဖြှင့ြ ထိန်းကိုငရြနမြလိုတော့သည့အြတွကြ မင်းခေါငစြိုးက သူ့လကမြွားကို ခငမြှနိုင်၏ နို့အုံကြီး နှစ်ခုအပေါသ်ို့ နရောပြောင်းလိုကသ်ည်။ နို့အုံကြီးနှစ်ခုကို ခပတ်င်းတင်းဆှဲကိုငပြှီး ခါးအားကို သုံးလွှကြ ဖငပြှောငကြှီးကို ဆတကြနဲလှုပကြာ ဖိခလွိုကရြာ လီးချောင်းကြီးက စောကဖြုတထြဲသို့ လှောကနဲ မှုပဝြငသ်ှားလတေော့သည်။
” အား ဟင့ြ ဝငသ်ှားပြီ အီး”
ခငမြှနိုငကြ ကြနပေအြားရစွာ ပြောသည်။ မင်းခေါငစြိုးသည် ဖငပြှောငကြှီး ကြှလိုကန်ိမ့လြိုကဖြှင့ြ ဆောင့လြိုးပါလတေော့သည်။ လီးကစောကဖြုတထြဲ တိုးဝငပြှနထြှကြ အရှိန် ပြင်းပြင်းဖြင့ြ လှုပရြှားနသည်ေ။ ဒီလို ဆောင့လြိုးတာမွိုးကို အလိုလားကြီး လိုလားကာ အတမ်းတကြီးတမ်းတနလသေေော၊ ခငမြှနိုငသ်ည် အောကမြှ ဖငကြှီးကို မပြတကြော့တငပြေးသည်။ ဖငဆြုံက ကောင်းသည့အြပြင် ကရာတေးဆရာမလေးပီပီ ပေါငလြုံးသနသ်ောကြောင့ြ ထိုသို့ပင့ပြေးလိုကသ်ည့အြခါတိုင်း အပေါမြှ တကခြှဆောင့လြိုးနသညေ့ြ မင်းခေါငစြိုး၏ ကိုယပြငမြှောကကြှှတကသ်ှားသည်။ မင်းခေါငစြိုးကလည်း တအားကို ဆောင့လြိုးနသည်ေ။ ဆောင့ခြကြမြွားက ပြင်းထနလြှသည်။ တဘှပဘြှပ် တဖတဖြတ် သံများမှညန်သည်ေ။ မင်းခေါငစြိုး၏ လီးက သိပမြကြီး သိပမြရှညလြှသည့ြ အတွကြ ခငမြှနိုငမြှာ သိပတ်ော့ အားမရ။
ဒါပမယေ့ြ သူမအဖို့ လီးရှေးနလေို့ မဖြစ်။ အခွအနေအရေ လောလောဆယ် စောကဖြုတထြဲ ရောကန်သညေ့ြ လီး၏ လိုးတာကိုသာ ခံရမှာဖို့ သူမဘကကြ လုပပြေးနိုငသ်မှ အဖုတအြတွင်းသားများကို ဖစွည်ှဈညှပယ်ူခွင်းဖြင့ြ လီးနှင့ြ အဖုတ် ပြတတ်ိုကမြှု ကောင်းအောငလြုပပြေးလကြြ ပါးစပမြှလည်း မင်းခေါငစြိုးအား တအားဆောင့လြိုးရနမြပြတ် ပြောဆို တွန်းအားပေးနသည်ေ။ လိုးနသညေ့ြ လီးကသာကြီးလွှင် ခငမြှနိုငအြဖို့ ဒီထကပျိုအရသာရှိပမည်ေ။ အလိုးခံနသေူ ခငမြှနိုငကြ အရမ်းကော့တကန်ရော လိုးနသေူ မင်းခေါငစြိုးလည်း မာနပြှင်းပြင်းနှင့ြ တအားဆောင့လြိုး ပစ်လိုကရြာ သုတထြိန်းရနပြင် စိတမြကူးနိုငတ်ော့။ ခငမြှနိုငမြှာလည်း ‘ပြီး’ လုလုမို့ ပို၍ကော့ပြံလှုပရြှားလာသည်။
ထိုအခွိနမြှာပင် သူမ၏စောကဖြုတကြို ဆောင့လြိုးနသေော လီးသည် ဆတကြနဲဆတကြနဲ လှုပခြါသှားလွှကြ ပူနှေးသော သုတရြညမြွား ပန်းထွကလြာသညကြို ခံစားလိုကရြပရော ကောငလြေးပြီးသှားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခငမြှနိုငသ်ိရသည်။ ခငမြှနိုငသ်ည် မကြမနေပန်ှင့ြ ရရှတေလြိုကမြိသည်။ သူမသညလြည်း ‘ပြီး’ လုလုဖြစ်နရော နောကထြကဆြယခြကြခြန့ြ ဆောင့လြိုးတာ ခံရလွှင် သူမလည်း ‘ပြီး’သှားပတေော့မည်။ ထို့ကြောင့ြ သုတလြှှတပြေးပြီး ဖြစ်သောလြည်း မင်းခေါငစြိုး ဆကြ၍ ဆောင့လြိုးပေးနိုငရြန် ဖငကြိုအပြတကြော့ပင့ပြေးသည်။ ပါးစပမြှလည်း ‘ဆောင့စြမ်းပါ ဆောင့ြ ဆောင့ြ’ ဟု ရရှတေန်သည်ေ။ မင်းခါငစြိုးမှာ အဖုတလြကြကြွှမ်းသောလြည်း သုတထြိန်းမတောပြေ။ ပြီးတော့ ကာမမှုတွင် အားကလည်း သိပရြှိသူမဟုတ်။ တဈခွီတဈမောင်း တအားကြုံးလိုးပြီးလွှင် ဖလကပြှသှားတတသ်ည့ြ အတိုင်း အခွို့သော လီးများလို သုတလြှှတပြှီးသောလြည်း မာတောငန်ခွင်ေးမွိုးမရှိ။ အရညပြန်းထွကသ်ညန်ှင့ြ လီးကပြော့သှားသလို လူကလည်း အားကုနသ်ှားတတသ်ည်။
ခငမြှနိုငဘြယလြိုပင် တိုကတ်ှန်းကာ ကော့ပေးသညဖြစ်စေ မင်းခေါငစြိုးကတော့ ဆကမြဆောင့န်ိုငတ်ော့ ခငမြှနိုင်၏ကိုယပြေါမြှ ဘေးသို့ လှိမ့ဆြင်းသှားလွှကြ ပကလြကကြှီး လှနကြာ ရထေဲမှ ဆယယ်ူလာသော ငါးတဈကောငလြို မောဟိုကစြှာ အသကပြှင်းပြင်း ရှုနလသေည်ေ။ အပေါကြလိုးနသညေ့ြ မင်းခေါငစြိုး ဖယဆြင်းသှားပြီ ဖြစ်သောလြည်း ခငမြှနိုငမြှာမူ ဒူးထောငပြေါငကြားကာ ပကလြကအြလိုးခံလကစြ အနအထေားမပကြသ်ေးပါ။ သူမ၏စိတကြလည်း အထူးပင် ရမျမကထြနန်သည်ေ။ ‘ပြီး’ လု ‘ပြီး’ ခငတ်ှင် အဖုတထြဲမှ လီးဖယထြုတသ်ှားသည့ြ အတွကြ အလှနလြည်း မချင့်မြရဲဖြစ်နသည်ေ။ ဆန့တ်ငံ့ငံ့ကြီး ခံစားနရသေည်။ လိုးမယ့ြ လီးမရှိတော့သည့တ်ိုင် အလိုးခံနရသေည့အြသှငမြွိုးဖြင့ြ ဖငကြှီးကို တသိမ့သ်ိမ့ြ ကော့ပင့ြ လှုပပြေးရင်း ပါးစပမြှလည်း တဟင်းဟင်း မှညတ်မ်းနသည်ေ။ အလိုမပြည့သ်ော မိန်းမတဈယောကြ၏ ဒုကျခကို ရရလေညေလြညပြင် ခံစားနရသေည်။
ထိုအခွိနမြှာပင် ရနပျိုငထြကကြ သူမအနားသို့ ရောကလြာသည်။
” ဘယလြိုလဲ ဆရာမလေး။ ကြှနတ်ောြ ဆကပြှီး လိုးပေးရမလား”
ရနပျိုငထြကကြ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငပြင် မေးလိုကသ်ည်။ ခငမြှနိုငထြံမှ မညသ်ို့သော အဖြကြေားရမညကြိုလည်း ငနဲသားက သိပြီးသားပါ။
” အမလေးနော့ြ အင့ြး အင့ြး လိုးပေးစမ်းပါ။ ခပမြှနမြှနသ်ာ တကလြိုးစမ်းပါ”
ဆန့တ်ငငင်ငန်ဲ့ မနနေိုငမြထိုငန်ိုငအြောင် ဖြစ်နသေော ခငမြှနိုငကြ အာသာငမ်းငမ်းပင် ပြနပြှောသည်။ သူမ၏ စောကဖြုတမြှာ ရှစိရှစိနှင့ပြင် လှုပရြှား၍နပြေီ။ လီးတဈချောင်းကို အရမ်းကို တမ်းတနပြေီ။ ဆန့တ်ငငင်ငဖြစ်နသေော သှေးသားဆန်ဒများ ပြည့ဝြပြငှေိမ်းရေးအတွကြ ဖိုဓါတကြို သိပလြိုလားနကြပြေီ။ အကယ်၍ လီးတဈချောင်းချောင်းဖြင့ြ တကလြိုးတာကိုသာ ဆကြ၍မခံရလွှင် ခငမြှနိုငသ်ည် ကာမစိတမြွားကြောင့ြ ရူးသှပ်၍ပငသ်ှားရပလေိမ့မြည်။ ဒီလောကထြိကို တဏှာထနန်သည်ေ။
စိုင်းမောငမြှာလည်း အတောပြင် ဂွကြ၍ နသည်ေ။ သူသည် မင်းခေါငစြိုး ကိဈစပြီးသညန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယကြို ကြပပြစွပြေါတ်ငကြာ တကလြိုးမညဟြု စိတကြူးထားခဲ့သည်။ ယခု မင်းခေါငစြိုးကိဈစပြီးသှားသောလြည်း ကြပပြစွပြေါမြှ လိုးခန်းက အဆုံးမသတသ်ေး။ ရနပျိုငထြကကြ တဈခွီတဈမောင်း လိုးခန်းဖြင့ြဦးမည်။ ရနပျိုငထြကသ်ည် ကာမရာဂ ကိဈစများတွင် အတောကြို ကြှမ်းကငွသ်ူ ဖြံကသွူတဈယောကြ ဖြစ်ကြောင်း စိုင်းမောငကြောင်းကောင်း သိထားသည်။ ရနပျိုငထြကကြ ခငမြှနိုငကြို ဆကြ၍လိုးမည် ဆိုပါက အခွိနအြများကြီး ကြာမည်။ စိုင်းမောင် မစောင့န်ိုငတ်ော့။
သူသည် လီးကောင်းကောင်း မတောငသ်ေးမီကပင် ဖြိုးငယင်ယကြို လိုးချင်န်သေူဖြစ်ရာ ယခု လီးတနကြှီး အပြတတ်ောငမြတန်ပြေီမို့ လိုးချင်စြိတမြွားကို ထိန်းခွုပလြို့ မရနိုငတ်ော့။
” တောကြ ခကတ်ာပဲ ဖြိုးငယရြာ။ အခု ရနပျိုငထြကကြ ဆရာမကို ဆကလြိုးအုံးမှာ။ ငါနဲ့နင် အတွကြ ကြပပြစွကြ အားမှာမဟုတဘြူး”
စိုင်းမောငကြ ဖြိုးငယင်ယကြို ပြောလိုကသ်ည်။ ဖြိုးငယင်ယ် မနသောတော့။ သူမသည် ဤကိဈစများတွင် စိုင်းမောငထြကြ အတွေ့အကြုံ ရင့န်သေူမို့ လကရြှိအခွအနေတွင်ေ ဘယန်ည်းဘယပြုံ အလုပဖြစ်မညကြို သိသည်။ စိုင်းမောငကြများ စတငပြှောဆိုလမညေလြားဟု အသာစောင့ကြှည့န်ခေဲ့ရာ၊ စိုင်းမောင်၏ အတီးအတနိုငမြှုကြောင့ြ မနသောတော့ပဲ၊ မိန်းမတနမြဲ့ ထုတဖြောပြှောကြားလမ်းညှှနပြေးရလတေော့သည်။
” ကြပပြစွမြရှိလည်း မခကပြါဘူးဟာ။ မှကြေီးပေါမြှာ ဒီအတိုင်း မတတ်ပရြပပြှီး လုပရြငလြည်း ရတာပဲ”
ဒီလိုပြောလိုကရြာတွင် ကောငမြလေးက ရှကသ်လိုလိုလည်း ဖြစ်သည်။ စိုင်းမောငကြို ဆရာလုပကြာ နည်းပေးလမ်းပြပြုနိုငသ်ည့ြ အတွကြ ကြနပေကြာ ရမျမကထြနသ်ယောငယ်ောငလြည်း ဖြစ်သည်။ ဘယသ်ို့ဆိုစေ၊ အလိုးခံချင်သ်ည့ြ စိတတ်ှကေ ပိုပြင်းပြလာသညကြတော့ အမှန်။
” ဟိုဟို ဘယလြို မတတ်ပလြုပရြတာလဲ။ ငါ ငါ မလုပတ်တဘြူး”
စိုင်းမောငကြ တကယ့ကြောင် မိန်းကလေးက အလိုးခံမည့ြ ပုံစံပြောပြသောလြည်း သူက ထိုပုံစံနှင့ြ မလုပတ်တပြဲ ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြိုးငယင်ယမြှာလည်း မတတ်ပရြပလြွှကြ ပုံစံနှင့ြ ဘယလြို နေ၍ ဘယသ်ို့ဘယပြုံ လီးထိုးသှင်းကာ မညသ်ို့သော အနအထေားမွိုးဖြင့ြ ပင့တ်ငဆြောင့လြိုးပေးရမည် စသညတ်ို့ကို အသေးစိတပြှောဆို ပြပေးဖို့လည်း မတတသ်ောကြောင့ြ အတောလြေးကို အခကတ်ှေ့နသည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပင် အရေးကောင်း ဒိန်းဒေါင်းဖကြဆြိုသလို သူတို့ လူစုဘယလြိုမှ မထငထြားသည့ြ အနှောကအြယှကကြ ရုတတ်ရကြ ပေါထြှကလြာလတေော့သည်။
” ဝုန်း”
စေ့ရုံသာစေ့ထားသော ကားဂိုဒေါငတ်ံခါး ပြင့သ်ှားသည်။
” ဟေ့ ဒီမှာ ဒါတွကေ ဘယလြိုဖြစ်နကြတောလဲ”
အောဟြဈပြောဆိုသံကြီး ကြားရသည်။ အောသ်ံနှင့အြတူ လူတဈယောကြ ကားဂိုဒေါငထြဲသို့ ခွသေံပြင်းပြင်းနှင့ြ လွှောကလြှမ်းဝငလြာသည်။ ထိုသူမှာ ကိုစောမင်းပင် ဖြစ်ပတေော့သည်။
” ဟာ ”
” ဟင့ျ ”
” အို့”
” အလို့ ”
” ဟောတော့ ”
” အီး ”
ကားဂိုဒေါငထြဲတွင် အဝတအြစား အကြှတကြွှတန်ှင့ြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နကြလေသေော လူစုမှာ အလန့တ်ကြား အာမဋေိတသ်ံ အမွိုးမွိုးဖြင့ြ ရရှတေလြိုကမြိကြသည်။ ဟာလာ ဟင်းလင်း ဖြစ်နသေော မိမိတို့၏ ကိုယမြွားကို ကမန်းတန်း ဖုံးကြ ကာကြသည်။ ပြာပြာသလဲ လုပကြှရသညဖြစ်ရာ ဘယမြှာလွှင် လုံလုံခွုံခွုံရှိကြပါမညန်ည်း။ ကာသည့ကြှားထဲမှ ပေါန်သည်ေ။ ဖုံးထားသည့ကြှားမှ ပြူထွကန်သည်ေ။ ကြည့်မြညဆြိုပါက ကောင်းကောင်းကို မှငန်ိုင်၏။ အထူးသဖြင့ြ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ထံ မကြစြိကစားသည်။
ပထမတော့ ဒီလို အဖြစ်မွိုးအတွကြ ကိုစောမင်း ဒေါသအထွကကြှီးထွကမြိသည်။ သို့သောြ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့၏ ကြောကလြန့တ်ုနလြှုပစြှာ ကပိုကရို ဖြစ်နမှေုကို မှငရြသောအခါ ကိုစောမင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံကောင်းတဈခု ရလာသည်။ ဤအခါ သူ၏ ဒေါသစိတမြွား၊ ကြကပြွောကြ ငှကပြွောကြ ပြောကကြုနသ်ည်။
” ဘာအခုမှ ကြောကန်ကြတောလဲ။ ကဲ အဝတအြစားတွေ ဝတကြှစမ်း။ တကတည်း ကြည့်လြို့မကောင်းအောငကြို ဖြစ်နလေိုကကြှတာ”
ကိုစောမင်းက အမိန့ပြေးသည်။ အသံက သိပမြမာတော့။ ပါးစပကြသာ ကြည့်မြကောင်းဘူး ပြောနသည်ေ။ ကိုစောမင်း၏ မကြလြုံးများက ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ထံမှ မခွာနိုင်။ ထိုအကြည့်မြွားတွင် တဏှာရမျမကတ်ှေ အပြည့ပြါနကြေောင်း ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ သိသည်။ ကမန်းကတမ်းပင် အဝတအြစားများကို ကောကယ်ူဝတဆြငကြှသည်။
အရငလြို အနှေးဖြစ်ဆိုသလို၊ ခွှတထြားသော အဝတအြစားများထဲမှ မိမိတို့၏ အဝတအြထညမြွားကို ရုတတ်ရကြ ရှာ၍မရနိုငပြဲ ဖြစ်နကြသေည်။ နောကဆြုံးတော့ ရသမွှကောကယ်ူဝတကြှရာ၊ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ နှစ်ယောကမြှာ ဘရာစီယာနှင့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီများ မဝတန်ိုငကြှတော့ပဲ ထဘီနှင့ြ အင်ျကြီများကိုသာ ကောကယ်ူဝတလြိုကကြှရသည်။ ကောငလြေးများသညလြည်း ဘောင်းဘီရှညမြွားကောကစြှပကြှ သူတွသောများသည်။ စိုင်းမောငတ်ဈယောကသ်ာ အဝတအြစား ပြည့ပြှည့စြုံစုံ ဝတန်ိုငသ်ည်။
” အမွိုးသမီး နှစ်ယောကန်ခေဲ့။ ကောငလြေးတွေ အပြငထြှကြ”
ကိုစောမင်းက ထပအြမိန့ပြေးပြနသ်ည်။ စိုင်းမောငန်ှင့ြ မင်းခေါငစြိုးတို့ နှစ်ယောကြ ကားဂိုဒေါငအြပြငဘြကသ်ို့ ကမန်းကတမ်းပင် အပြေးတဈပိုင်းထွကသ်ှားကြသည်။ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ နှစ်ယောကြ မှာတော့ ခေါင်းလေးတွေ ငုံ့ထားလကြြ ကနွန်ခေဲ့ကြရသည်။ သူတို့သညမြှာ မ ‘ အ’ ကြပါ။ ကောငလြေးများကို အပြငထြှကစြကော မိမိတို့မိန်းမသားနှစ်ယောကကြို ခနွန်ခေဲ့ ခိုင်းသညမြှာ ကိုစောမင်းတွင် အကြံတဈခုခုရှိမှန်း သူတို့ ရိပမြိကြသည်။
ထိုအကြံသည် ဘယသ်ို့သော အကြံမွိုးဖြစ်မညကြိုလည်း ခန့မြန်းနိုငကြှပါသည်။ ရနပျိုငထြကကြလည်း ကိုယတ်ိုငကြ ဖြံကခွဲ့သူမို့ ကိုစောမင်း၏ စိတကြူးကို မှန်းဆမိသည်။ မိမိအတွကြ အကြကဖြနန်ိုငမြည့ြ အခကြကြောင်းများကိုလည်း ရုတခြညွြးပငတ်ှေးမိသည်။ ထို့ကြောင့ြ မင်းခေါငစြိုးနှင့ြ စိုင်းမောငတ်ို့ နှစ်ယောကြ ကြောကအြားလန့အြားနှင့ြ ပြေးထွကကြုနကြှပြီ ဖြစ်သောလြည်း ရနပျိုငထြကကြတော့ ယောငပြပဖြေငေ့ြ အသာခနွန်ခေဲ့သည်။
” ဟေ့ကောင် ရနပျိုငထြကြ မင်းက ဘာကြောင့ြ အပြငထြှကမြသှားသတောလဲ။ ထွကသ်ှားစမ်း မှနမြှန်”
ကိုစောမင်းက ရနပျိုငထြကကြို စိမ်းစိမ်းကြည့်ပြှီး ပြောလိုကသ်ည်။
” အဟဲ ဆရာ့ကို ပြောစရာ တဈခုရှိလို့ပါဗြ”
” ပြောစမ်း ဘာလဲ”
” ဆရာက ဒီဆောန်ှဈပြကေို အပြတဆြောမြလို့ မဟုတလြား”
” အေး ဟုတတ်ယ်။ သူတို့နှစ်ယောကကြို လိုးမလို့”
ရနပျိုငထြကကြ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းမေးလာရာ ကိုစောမင်းကလည်း ပြောငပြငပြှန် အဖြပေေးလိုကသ်ည်။ သူ့တွငဘြာ အကြံအစညရြှိသညကြို အမွိုးသမီးနှစ်ယောကလြည်း သိစလေိုသည့ြ အတွကြ ခပရြှင်းရှင်းပြောလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ကြိုတငရြိပမြိထားပြီး ဖြစ်သောလြည်း ကိုစောမင်း နှုတမြှ ခပရြင့ရြင့ြ ပြောလိုကသ်ည့ြ စကားများကို ကြားရလသေောအခါ ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ နှစ်ယောကြ ရငတ်ှဘောတွေ တုနကြာ မကြန်ှာထူးအမ်းအမ်း ဖြစ်ကုနသ်ည်။
ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့သည် စောစောပိုင်းက အခွအနေေ ဖနတ်ီးမှု အမွိုးမွိုးတို့ကြောင့ြ သှေးသားများ လှုပရြှားဆူဝကော ရမျမကဇြောများ ထနန်ခေဲ့သည့အြတွကြ အသိစိတမြွား ပြောကကြာ အာသာငမ်းငမ်းဖြင့ြ ရဲတင်းခဲ့ကြသောလြည်း ကိုစောမင်းရောကလြာကာ အောဟြဈဆူပူသည့ြ အတွကြ ထိန့လြန့တ်ုနလြှုပကြာ ကြောကရြှံ့စိတမြွား ဝငလြာသောကြောင့ြ စောစောက ဖြစ်ပေါန်ခေဲ့သည့ြ ရမျမကဇြောတကကြှှမှုများ လည်း ပပြောကကြုနသ်ည်။
ဤအခါ မိန်းမသားများသာ ဖြစ်ကြသည့ြ အတွကြ ရမျမကစြိတ် အနည်းငယလြွှော့ကသွှားသညန်ှင့ြ ရှကရြှံ့စိတမြွားက ဖြစ်ပေါြ၍လာသည်။ မိမိတို့ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရလောကအြောင် အာသာငမ်းငမ်းဖြစ်ခဲ့ရသည့ြ အတွကြ တွေးကာ ရှကသ်ည်။ ထို့ပြင် ကိုစောမင်း၏ အကြကကြောင်းကိုငကြာ မုဒိန်းကငွ့မြှု ကို မငှင်းဆနသ်ာပဲ လိုကလြွောကာ ခံကြရတော့မည့ြ အဖြစ်ကို စဉြးစားကာ အလှနကြှောကန်သည်ေ။ မကြန်ှာပင် မထားတတအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။
” သူတို့နှစ်ယောကြ ဆရာ့အလိုကို မငှင်းဆနန်ိုငတ်ော့ပါဘူး ဆရာရယ်။ ဆရာလိုးချင်တ်ယဆြိုရင် သူတို့က ကုန်းကြရမှာပါပဲ။ ဒီတော့ ဘာကြောင့ြ အလောတကြီး နိုငန်ရတောလဲ။ အခုလောလောဆယ် အခွိနကြ သိပရြမှာ မဟုတဘြူး။ နေ့လညပျိုင်း သငတ်န်း ပြနစြရဖို့ကလည်း လိုသေးတာ မဟုတလြား။ ဒီတော့ ညနဖကေကြှမှပဲ ခေါပြှီး အေးအေးဆေးဆေး တဈညလုံး လိုးပစ်လိုကပြေါ့ ဆရာရဲ့။ အဲဒါမှ ဆရာ့အတွကြ ပိုကောင်းမှာ။ ကြှနတ်ောကြ စတနောနဲ့ ပြောတာပါ ဆရာ”
ရနပျိုငထြကြ ပြောမှပင် ကိုစောမင်းလည်း တွေးမိလာသည်။ ဟုတသ်ည်။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ခွာတိတမ် ဖြိုးငယင်ယတ်ို့မှာ သူ့လကခြုပထြဲက ရတွေေ ဖြစ်နဖြစ်ေနကြပြေီ။ ခွင်းထဲက ကြကမြွား ဘဝရောကန်ကြပြေီ။ သူတို့ ကုန်းခိုင်းလငွြ ကုန်းကြရမည်။ သူလိုးချင်သ်လောကြ လိုးတာခံကြရမည်။ အခုလောလောဆယ် ဆိုပါက အခွိနမြရ။ ခပမြှနမြှနသ်ာ လုပရြမည်။
” အေး မင်းပြောတာ မဆိုးဘူးကြ။ သူတို့ကို ဘယမြှာခေါလြုပရြင် ကောင်းမလဲ”
ရနပျိုငထြကြ ပြောသညကြို သဘောကသွှားသော ကိုစောမင်းက အကြံထပတ်ောင်းလိုကလြသေေး၏။
” တခွား ဘာနရောရှာနစရော လိုမလဲ ဆရာရဲ့။ ဒီဂိုဒေါငထြဲမှာပဲ ဖိုကပြေါ့။ ဟောဒီကြပပြစွပြေါမြှာ မတထြရကြ ခင်းထားမယ်။ ဘီယာတို့ စားစရာတို့ စီစဉထြားမယ်။ ကတဆြတတ်ှေ ဘာတွလေဲယူပေးထားမယ်။ ဆရာက ဒီကသာစောင့န်ေ။ ဆရာမနဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြို သသခွေောခွာအလှပြငခြိုင်းပြီး ကြှနတ်ောြ ကိုယတ်ိုင် ဆရာ့ဆီ ခေါလြာပေးမယ်”
” အေး ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်”
” တဈခုတော့ တောင်းခံပါရစေ ဆရာရယ်”
” ပြော”
” ဟိုလေ သူတို့နှစ်ယောကကြို ဆရာသဘောရှိ ကြနပေအြောငလြိုးပြီးဆောပြှီးရင် ကြှနတ်ော့ကြို စွန့ကြှဲပါဆရာ။ ကြှနတ်ောလြည်း လိုးပါရစေ”
” ဖြစ်တယ် ဖြစ်တယ်”
” ကြေးဇူးပဲ ဆရာရယ် ကြေးဇူးပါပဲ”
_________________________
ထိုနေ့ နေ့လညပျိုင်း သငတ်န်းခွိနတ်ှင် ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယတ်ို့မှာ အတောလြေးကို အနအထေိုငရြခကန်သည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ ကိုစောမင်းနှင့ြ ရနပျိုငထြကတ်ို့၏ စူးစူးရဲရဲ အကြည့်မြွားကို ခံရသည့အြခါများတွင် ပိုဆိုးသည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးတီး ခန်ဓာကိုယမြွားကို ကိုစောမင်းရော ရနပျိုငထြကပြါ တွေ့မှငခြဲ့ကြပြီး ဖြစ်ရာ ထိုသို့ အစူးစိုကြ အကြည့်ခြံရလသေောအခါ မိန်းကလေးနှစ်ယောကမြှာ အလိုလိုပင် စိတမြလုံမလဲ ဖြစ်ရသည်။ ထို့ပြင် ဒီနေ့ညတွင် ကိုစောမင်းလိုးတာ ခံရပြီး၊ ရနပျိုငထြကကြို ဆကြ၍ ကုန်းရဦးမညဆြိုသော အသိကလည်း ဆရာမလေး ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဆယကြွောသ်ကမြလေး ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ကို ကြောကလြန့မြှုနှင့အြတူ ရမျမကစြိတ် ပြင်းပြလာစသည်ေ။
ကိုစောမင်း လီး မညမြွှရှိမညကြိုတော့ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကလြုံး မတွေ့ဖူး၍ မသိကြသေး။ ရနပျိုငထြကြ၏ လီးတနကြှီး ရှဈလကမြကြောရြှညကြာ ကပြလြုံးထကပြငပျိုတုတလြသညေကြိုတော့ သူတို့ ကကြနွနမှငခြဲ့တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ။ သူတို့ နှစ်ယောကလြုံးသည် ရနပျိုငထြကြ၏ မည်းမည်းတုတတ်ုတလြီးတနကြှီးကို မကြစြိထဲ မှငယ်ောငန်ကြသေည်။ ကရာတေး လေ့ကငွ့ရြင်း လူချင်ြးပူးရကပရြသည့အြခါများတွင် ရနပျိုငထြကန်ှင့ြ ကိုစောမင်းတို့၏ လကကြမှင်းမှုကိုလည်း ခငမြှနိုငတ်ို့ ခံရသေးသည်။
ညဖကကြှလွှင် မညမြွှလောကြ ဖြတဖြှတကြှအေောင် အလိုးခံရမည် မသိ။ ယခု ကရာတေး လေ့ကငွ့ခြွိနမြှာပင် အခွင့ကြှုံတိုင်း နို့ဆှဲလိုကြ၊ ဖငပြှတလြိုကြ၊ ပေါငကြိုငလြိုကြ ပြုသမွှကို ရငတ်ဖိုဖို ရှကသ်ှေး တဖြန်းဖြန်းနှင့ြ ခံနရသေည်။ မင်းခေါငစြိုးကလည်း ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ကို ခိုး၍ ခိုး၍ကြည့်န်သည်ေ။ တဈခါတဈရံလည်း မသိမသာ လကကြမှင်းတတ်၏။ ရနပျိုငထြကန်ှင့ြ ကိုစောမင်းတို့လောကတ်ော့ အတင့မြရဲ။ သူသည် ရနပျိုငထြကကြ ကိုစောမင်းကို ‘စွန့ကြှဲ’ ရနအြခွင့တ်ောင်းထားသလို၊ မင်းခေါငစြိုးကလည်း ရနပျိုငထြကထြံမှ ရှယယ်ာ တောင်းထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါကို မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြတော့ မသိ။
သနားစရာကောင်းသညမြှာ စိုင်းမောင်။ သူသည် ပထမဆုံးလိုးဖူးသော သူ၏ ကာမနည်းပြ ဆရာမကလေး ခငမြှနိုငကြို အတောပြငစြှဲလန်းတွယတ်ာနမေိသည်။ သူ့ဆရာမကလေးကိုသာမက သူ့ရညစြားဖြိုးငယင်ယကြိုပါ ကိုစောမင်းနှင့ြ ရနပျိုငထြကတ်ို့က ညကြလငွြ ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးကြတော့မည့ြ အဖြစ်ကိုတွေးကာ စိုင်းမောင် စိတမြကောင်းဖြစ်၍ နရသေည်။ သူသည် မင်းခေါငစြိုးလို လူလညကြသွူလည်း မဟုတပြရော၊ ရနပျိုငထြကြ ထံမှ ရှယယ်ာတောင်းရ ကောင်းမှန်းလည်း မသိပါ။
နေ့လညပျိုင်း ကရာတေးသငတ်န်းက သုံးနာရီတွင် ပြီးသည်။ သငတ်န်းပြီးသညန်ှင့ြ ရနပျိုငထြကကြ ညဖကြ ‘လိုးပြဲ’ အတွကြ ပြငဆြငမြှုများကို ဦးဆောငကြာ လုပလြတေော့သည်။ ကရာတေးလေ့ကငွ့ရြာတွင် အောကခြံအဖြစ်သုံးသော ရာမတထြရတဈြကြီးနှစ်ခုကို ကားဂိုဒေါငထြဲသို့ ယူသှားသည်။ မင်းခေါငစြိုးနှင့ြ စိုင်းမောငတ်ို့က လုပအြားပေးကာ ထမ်းပို့ပေးရသည်။ ဂိုဒေါငထြဲရှိ ရစညေပျိုင်းတွင် ရအပြေည့ဖြှည့သ်ည်။ လပစ်ြ ဆပပြှာမှှေး အသဈတဈတုံးဝယထြားလိုကသ်ည်။ ထို့ပြင် မုတဆြိတရြိတဓြားနှင့ြ ကရိယာများလည်း ထားပေးသည်။ ရခေဲဘူးကြီး တဈခုရှာကာ ဟဲနီကင် ဘီယာတဈဒါဇငထြည့ြ၍ ရခေဲစိမထြားသည်။ အာလူးကြောြ မှပေဲ ဝကသ်ားလိပ် ကောပြှန့ကြှောြ စသော စားသောကဖြှယရြာများလည်း စီမံသည်။ နရှငေန်ယ် အမွိုးအစား စပီကာနှစ်ခုပါ စတီရီယို ကတဆြတကြှီး တဈခုလည်းရအောင် လိုကရြှာကာ ပို့ပေးထားသေးသည်။
ဤသို့စီစဉပြှငဆြငမြှုများလုပပြှီး နောကြ ကိုစောမင်းကို ကားဂိုဒေါင် အခန်းအပသ်ည်။ ညနေ ချောကန်ာရီတွင် အလိုးခံရမည့ြ မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြို သှားခေါလြတေော့သည်။ တညနလေုံး စိတလြှုပရြှားနကြလေသေော ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့မှာ ရနပျိုငထြကကြ လာခေါသ်ောအခါ အလှနရြှကရြှံ့ပြီး မကြန်ှာပင် မထားတတတ်ော့အောင် ဖြစ်နကြသေည်။ သူတို့သည် ရမျမကဇြောထနကြာ ရာဂကြှယကြှသည့ြ အမွိုးသမီးများ ဖြစ်သောလြည်း ယခုလိုပေါတ်ငကြှီး အလိုးခံဖို့ လာခေါခြံရသညတ်ှင် မိန်းမတို့ သဘာဝရှကမြိကြသညသ်ာ။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် သာမနမြှ အလှပြငထြားရာ ငနဲသားက ရနပျိုငထြကကြ သဘောမကဟွုဆိုကာ ထပမြံအလှပြငခြိုင်း၍ ပြနလြည် ပြငဆြငကြှရသေးသည်။ ထို့ပြင် ကရငပြတဈြ၊ နှုတခြမ်းဆိုးဆေး စသညမြွားကို ယူခိုင်း၍ ယူလာရသေးသည်။ ပြီးမှ ရနပျိုငထြကခြေါရြာနောကသ်ို့ ခေါင်းလေးများ ငုံ့ကာရှကရြှကရြှံ့ရှံ့နှင့ြ လိုကပြါသှားကြရလသည်ေ။ လမ်းတွငရြနပျိုငထြကကြ လကကြမှင်းအုံမှာလားဟု တွေး၍ လန့ခြဲ့ကြရသေးသည်။
သို့သောြ ရနပျိုငထြကကြ ဒီတဈခါတော့ လိမမြာနသည်ေ။ မိန်းမနှစ်ယောကကြို လကဖြွားနှင့ပြင် မတို့။ သို့သောြ ပါးစပအြရသာခံ၍တော့ အမွိုးမွိုးအဖုံဖုံပြောဆိုလာခဲ့သည်။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့မှာ ရနပျိုငထြကပြှောသမွှ ငှိမခြံ၍ လိုကလြာခဲ့ကြရသည်။ မိမိတို့ ဘဝမှာ အောဒြါလိုကလြာခဲ့ရသော ဇိမမြယမြွားနှင့ြ မခွားပါလားဟု တွေးကာ စိတမြကောင်းလည်း ဖြစ်မိကြသည်။ သို့သောြ သူမတို့၏ သှေးသားတွကတေော့ မကြာမီကြုံရတော့မည့ြ ကာမစပယ်ှကမြှုများကို လိုလားကြိုဆို နကြေ သည့အြလား၊ လှုပရြှားဆူဝစေ ပြု၍နကြပေပြေီ။ အထူးသဖြင့ြ သူတို့ကို လိုးတော့မည့ြ ကိုစောမင်း၏ လီးကြီးက မညမြှလောကရြှိမညန်ည်း တဈယောကခြငွြးစီ ခေါလြိုးမညလြား၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိတို့နှစ်ယောကလြုံး ပျိုငတ်ူတဈလှည့စြီ အလိုးခံကြရမညလြား စသဖြင့ြ တွေးတောနကြသေည်။
ခငမြှနိုငရြော ဖြိုးငယင်ယပြါ ကာမစပယ်ှကမြှုတွင် အရိုင်းများ မဟုတကြှပါ။ အတွေ့အကြုံအတောပြင် ရှိကြသည်။ ယောင်ျကြားလီးနှင့ြ ထိတွေ့ယဉပြါးဖူးကြပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သောြ တဈပြချင်ြေးသာ ဖိုကခြဲ့ကြရခွင်း ဖြစ်သည်။ ယခုလို ယောင်ျကြားတဈဦးတည်းကို အခွား မိန်းမတဈယောကန်ှင့ြ အတူ ဖြဖြေောစြပယ်ှကရြတာမွိုး ယခငကြ အတွေ့အကြုံ မရှိဖူးပေ။ ထို့ပြင် ကကြနွန ပြငဆြငထြားသည့ြ လိုးမည့န်ရောသို့ အလှအပများ လိမ်းခွယသ်ကာ အလိုးခံဖို့ သသခွေောခွာ သှားရောကရြသည့ြ အဖြစ်ကလည်း ယခုမှ ပထမဆုံးကြုံဖူးခွင်းပင်။ ဒီနေ့ညဖကြ တွေ့ကြုံရမည့ြ ကာမစပယ်ှကမြှုများသည် ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ နှစ်ယောကလြုံး အတွကြ အတွေ့အကြုံဆန်းဖြစ်နသည်ေ။
ရှကရြှံ့ထိတလြန့န်သညေ့ကြှားကပင် သှေးသားတို့ လှုပရြှားကာ ရမျမကဇြောတွေ ထကြှနိုးကြားလာသည့ြ သူတို့နှစ်ယောကကြို အပြဈဆိုမရနိုငတ်ော့ပါ။ နောကဆြုံးတော့ လိုးပြဲကြီး ကငွြးပမည့ြ ကားဂိုဒေါငသ်ို့ ရောကရြှိသှားကြလတေော့သည်။ ရနပျိုငထြကကြ အလိုးခံရမည့ြ မိန်းမနှစ်ယောကကြို ကားဂိုဒေါငထြဲ ခေါသ်ှင်းလာခဲ့သည်။
________________________
ရနပျိုငထြကကြို ခွီးမှမ်းရမှာပဲ။ ဒီကောငကြ ကုလားသာဆိုတယ် အတောကြို ခတ်မေီတာ။ ပြငဆြငထြားလိုကတ်ာ ကားဂိုဒေါငဟြာ အတောြ သားနားလာတယ်။ ကရာတေးလေ့ကငွ့တ်ဲ့ မတထြရတဈြ ရာဘာဖုံးနှစ်ခုထပပြှီး အပေါကြနေ အိပရြာခင်း အကောင်းစားအုပထြားတဲ့နရောကိုတော့ ကြုပအြကြိုကဆြုံးပါပဲ။ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကကြို ကောင်းကောင်း တငပြှီး လိုးရမည့ြ နရောလေ။ ဘယလြိုကနေ ကြံကြံဖနဖြန် အရရှာလာတယ် မသိဘူး။
ခေါင်းအုံး အသေးစားလေး သုံးခုလောကတ်ောင် ရှိနသေေး။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငကြို ကြုပတ်ကလြိုးချင်န်တော ကြာပြီ။ သူ့ကို စိတန်ဲ့ ပြဈမှားပြီး လကန်ဲ့အာသာဖြခေဲ့ရတာလည်း မနည်းတော့ဘူး။ ဖြိုးငယင်ယဆြိုတဲ့ ခွာတိတမ် ဖြူဖြူတောင့တ်ောင့ကြှီးကိုလည်း ကြုပတ်ှေ့တွေ့ချင်ြးကို သဘောကနွခေဲ့တာ။ ဟော ကြုပအြတွကြ ဒီညတော့ ကုသိုလအြပြတထြူးပြီ။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငရြော သငတ်န်းသူကလေး ဖြိုးငယင်ယပြါ အပြတဆြောရြတော့မှာ။ ဆောရြမည့န်ရော အနအထေားကလည်း အတောလြေး သားသားနားနားရှိတာဆိုတော့ ကြုပအြတွကြ ဇိမပြဲပေါ့။
ကြုပလြီးက အပြတတ်ောငန်ပြေီး အခွိနကြှာကြာ လိုးနိုငပြါစလေို့ပဲ ဆုတောင်းရတယ်။ ပြောရမယဆြိုရင် ကြုပလြီးကြုပ် အားမရလှဘူး။ ဒီကောငကြ တဈခါတဈလကြရေင် အားသိပန်ည်းတာ။ တောငကြို မတောငန်ိုငပြဲ ဖြစ်နတောမွိုးလည်း ကြုံဖူးတယ်။ ဟော။ လာကြပါပြီ။ ရနပျိုငထြကကြ ကြုပအြတွကြ မိန်းမနှစ်ယောကကြို ကားဂိုဒေါငထြဲ ခေါသ်ှင်းလာခဲ့ပြီ။ အားပါးပါး လှမှလှဗွာ။ တောင့မြှတောင့ဗြွာ။
ရနပျိုငထြကကြတော့ တကယပြါပဲ။ မိန်းမနှစ်ယောကကြို ကကြနွနကို ပြငဆြငခြှယသ် ဝတစြားခိုင်းပြီးတော့ကို ခေါလြာတာ။ ဆရာမလေးခငမြှနိုငကြ ရှပအြင်ျကြီလကရြှညကြို တတောငဆြဈနားရောကအြောင် ခေါကတ်ငထြားတာကို အပေါပျိုင်းမှာ ဝတထြားတယ်။ အောကပျိုင်းကတွော့ အီလကစြတဈအညိုနုရောင် ပြင့ရြိုကြ ထဘီ။ ရှပအြင်ျကြီရဲ့ အရှေ့ဘကြ အောကခြှစကေို စုပြီးခညွထြားတယ်။ ထဘီအထကဆြငရြဲ့ အပေါဖြကြ မကတွကမွှာ ခညွထြားတာမို့ ဝမ်းဗိုကသ်ား ဝင်းဝင်းကလေး လကတ်ဈလုံးသာသာလောကြ မပေါတ်ပေါလြေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ရှပအြင်ျကြီရဲ့ အပေါဆြုံး ကြယသ်ီးနှစ်လုံးကိုလည်း ဖြုတထြားသေးတယ်။ ရငည်ှှန့လြေးက ဖြေးနတောပဲ။ အတွင်းခံ ဘရာစီယာရဲ့ အထကပျိုင်းကိုလည်း မမှငတ်ဈခကြြ မှငတ်ဈခကြဖြစ်နတယ်ေ။ ထဘီကို ခပတ်ိုတိုဝတထြားတယ်။ ခပတ်င်းတင်း ဝတထြားတယ်။ ခွသလေုံးသားဆိုတာ ဖြေးနတောပဲ။ တငကြှီးကလည်း တင်းရင်းလို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီအနားရဈကိုတောင် ကောင်းကောင်းကြီး မှငန်ိုငတ်ယ်။
ဖြိုးငယင်ယကြတော့ ဂွိုင်းပြတ် စပို့ရှပစြှပကြယွကြှပကြှပလြေးရယ်၊ ဒူးဆဈသာသာလောကရြှိတဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီတို ကလေးရယ် ဝတထြားတယ်။ ခွိုင်းပြတ် စပို့ရှပကြ တကယ့ြ တိုတိုကလေး။ ပုခုံးသား လုံးလုံးကလေးတွေ အထင်းသားပေါတ်ယ်။ ကိုယန်ဲ့ ခပြခြပြရြပရြပ် ဝတထြားတာမို့ ဘရာစီယာနဲ့ ခပတ်င်းတင်း စည်းစားတဲ့ ရငသ်ားဆိုငတ်ှရေဲ့ အမို့အဝန်းကို မှငသ်ာတယ်။ ဘရာစီယာရဲ့ အနအထေားကိုတောငမြှတွေ့နိုငသ်ေးတယ်။
” ဟော ဒီမှာ ဆရာအတွကြ။ ဆရာမနဲ့ ဖြိုးငယကြို ခေါလြာခဲ့ပြီ။ ဆရာ့စိတကြှိုကသ်ာ ဖြုတပြတေော့။ ဘာမှပူမနနေဲ့။ အပြငဖြကကြနပြေီး ကြှနတ်ောတ်ို့ စောင့ထြားပေးမယ်။”
ရနပျိုငထြကကြ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကကြို ကြုပလြကအြပပြှီး ပြနထြှကသ်ှားတယ်။ တောတ်ောအြလိုကသ်ိတဲ့ကောင်။ ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ကတော့ ခေါင်းလေးတွေ ငုံ့ပြီး ရပလြကြသ်ားကနွန်ခေဲ့ကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ရဲ့ ရှကစြနိုးနဲ့ ကြောကကြှောကရြှံ့ရှံ့ဖြစ်နကြတေဲ့ အမူအရာကိုကြည့်ရြင်း ကြုပသ်ဘောကမွိတယ် ။
” ရှေ့ကိုတိုးလာခဲ့ကြ”
ကြုပကြပြောလိုကတ်ယ်။ မိန်းမနှစ်ယောကြ ရှေ့ကို တဈလှမ်းချင်ြး လွှောကလြှမ်းလာကြတယ်။ ကြုပထြိုငန်တေဲ့ မတထြရကဈြနဲ့ ခွလှမြေးငါးလှမ်းလောကကြှာတဲ့နရောကို ရောကတ်ော့ ကြုပကြ ရပခြိုင်းလိုကတ်ယ် ။ မိန်းမနှစ်ယောကြ ခကြခြငွြး ရပသ်ှားတယ်။
” အင်ျကြီကို ခွှတလြိုကပြါ ဆရာမလေး”
ခငမြှနိုငကြ အင်ျကြီကို ခွှတန်ရှောပါတယ်။ သူ့လကကြလေးတွေ တုနတ်ုနယ်ငယ်င် ဖြစ်နတောကို ကြုပသ်တိပြုမိတယ် သူကြောကလြန့န်တောလား ရှကရြှံ့နတောလား။ ဘယလြိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆရာမလေး ခငမြှနိုငအြပေါြ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ပြောဆိုစခေိုင်းနနေိုငတ်ာကို ကြုပကြွနပေမြိတယ်။ ကြနပေစြိတန်ဲ့ အတူ ရမျမကကြလည်းထလာတယ်။ ကြုပလြီးကြီးလည်း တောငမြတစြပြုလာပြီ။ ရှပအြင်ျကြီလေး ခွှတပြဈလိုကတ်ဲ့ အခါ ဘရာစီယာသာ စည်းနှောငထြားတဲ့ နို့အုံကြီးတွေ ပေါလြာပါတော့တယ်။
ခငမြှနိုငဝြတထြားတဲ့ ဘရာစီယာကလည်း အညိုနုရောင် ယိုးဒယားဘရာစီယာသေးသေးကလေး။ နို့အုံကြီးကို အုပမြိရုံလောကပြဲ။ ကြိုးသိုင်းကလေးတွကေ ဘာရှိမှာလဲ။ လကတ်ဈလုံးသာသာလောကပြဲ ရှိတာ။ ဘရာစီယာက နို့အုံကြီးတွကေို လုံအောင် ဖုံးမိထားနိုငတ်ယဆြိုပမယေ့ြ သိုင်းကြိုးတွကေ သေးတော့နို့အုံရဲ့ အလေးကိုတော့ နိုငအြောင် မထိန်းနိုငကြှဘူး။ နို့အုံကြီး သိမ့သ်ိမ့လြှုပရြှားနတယ်ေ။ တတုနတ်ုနဖြစ်နတယ်ေ။ ပြီးတော့ ဘရာစီယာ အသားကလည်း ပါးပါးပြော့ပြော့ကလေး။ နို့အုံသားအနအထေားကို အတိုင်းသားမှငန်ိုငတ်ယ်။ ဟော ကြည့်န်ရင်ေးက နို့သီးလေး ထောငတ်ကလြာသောကြောင့ြ ဘရာစီယာမှာ ဖုဖုစူစူကလေးဖြစ်လာတာမှငရြတယ်။ ငနဲမလည်း စိတလြှုပရြှားပြီး နို့သီးတွေ ဘာတွကေော့တောငလြာပြီကိုး။
” ထမီကို ဆကခြွှတ်”
ဆရာမလေး ခငမြှနိုငဟြာ ကြုပခြိုင်းတဲ့အတိုင်း ထဘီကို ဆကခြွှတလြိုကရြရှာပြနတ်ယ်။ ဒီလိုထဘီအခွှတမြှာ သူ့မကြန်ှာရဲကနဲ ဖြစ်သှားတာကို ကြုပဆြိုတဲ့ကောငကြ မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကမြိသေးတယ်။ ရှကသ်ှားတာပေါ့။ အင့ြး ယောင်ျကြားကြီးတဈယောကြ စူးစူးစိုကြ ကြည့်န်တေဲ့ မကြစြိအောကမြှာ ထဘီခွှတပြှတာကို ။ ရှကတ်ာ မဆန်းပါဘူး။ အခုဆိုရင် ဆရာမလေး ခငမြှနိုငဟြာ မလုံတလုံ ဘရာစီယာလေးရယ်။ တိုနံ့နံ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကလေးရယပြဲ ကနွပြါတော့တယ်။
ဘင်ေးဘီခွကြားက စောကဖြုတမြို့မို့ဖောင်းတကန်တောကိုလည်း မှငန်ိုငတ်ယ်။ ပေါငလြုံးကြီးတွဆေိုတာကတော့ ဖြူဖြေးဖြောင့စြင်းနတောပဲ။ ကြုပကြ မလုံ့တလုံ့လေးဖြစ်နတေဲ့ ခငမြှနိုငကြို အားရပါးရ ကြည့်တ်ယ်။ ပြီးတော့ ဖြိုးငယင်ယကြို မကြလြုံးအကြည့်ပြှောင်းတယ်။ ခွာတိတမြလေးဟာ ခေါင်းကြီးကို အတွငင်ုံ့ထားတယ်။ လကသ်ီးဆုပတ်ှကေို တင်းတင်းဆုပထြားတယ်။ သူ့ကိုယသ်ူ အားတင်းနတေဲ့ပုံပဲ။ ဖြိုးငယင်ယကြိုလည်း ဆရာမလေး ခငမြှနိုငလြိုပဲ ဘရာစီယာ နဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီသာ ကနွတ်ဲ့အထိအဝတတ်ှေ ခွှတခြိုင်းမလို့ပါပဲ။ ဒါပမယေ့ြ စိတကြူးတဈမွိုး ရလို့ မခွှတခြိုင်းတော့ဘူး။
” ဘာကြောင့ြ နှစ်ယောကလြုံး ခေါင်းကြီးတွေ ငုံထားကြရတာလဲ။ ခေါင်းတွေ မော့လိုကစြမ်း။”
အမွိုးသမီးနှစ်ယောကခြေါင်းတွေ မော့လာကြတယ်။ ကြုပကြိုတော့ မကြည့်ကြှဘူး။ နှစ်ယောကလြုံး မကြလြုံး အကြည့်လြှှဲထားကြတယ်။ မကြန်ှာတွေ ရဲနကြတေယ်။ မကြလြုံးတွမှောလည်း မကြရြညတ်ှဝေဲနကြတေယ်။ ပြီးတော့ အသကရြှုသံ ပြင်းလာသည်။
သူတို့ နှစ်ယောကရြဲ့ နို့အုံတွကနေိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ။ ဘရာစီယာလေးသာရှိနတေဲ့ ခငမြှနိုငရြဲ့ နို့အုံ နိမ့မြှင့လြှုပရြှားမှုက ပိုပီပြငတ်ာပေါ့။ ဒီ မိန်းမနှစ်ယောကအြနကြ ဘယသ်ူ့ကို စလိုးရင် ကောင်းမလဲလို့ ကြုပစြဉြးစားရှေးခယွြ နမေိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောကလြုံး အပျိုစင် မဟုတကြှတော့တာကိုတော့ ကြုပသ်ိပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောကလြုံး လိုးခံနကြတောကို ကြုပပြကပြင်းတိုးပြီး မိခဲ့တာ မဟုတလြား။ သူတို့ရဲ့ စောကဖြုတတ်ှကေ ဒီပြငင်တိတွရေဲ့ လီးတွေ တိုးဝငကြှပြီးသားတွေ ဖြစ်နပြေီ။ အဲဒါကြောင့ြ သူတို့ အဖို့ မတွေ့မကြုံဖူးသေးတဲ့ ကာမ အရသာ ခံစားပုံနည်းလမ်းတွနေဲ့ အသုံးခကြှည့ဖြို့ ကြုပဆြုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။
” ကဲ ဒီနှစ်ယောကထြဲမှာ ဘယသ်ူက လီးစုပပြေးဖူးသလဲ။”
ကြုပကြ ဒီလိုပဲ မေးလိုကရြော ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့နှစ်ယောကြ မကြလြုံးပြူးပြီး အလန့တ်ကြားဖြစ်သှားသည်။ ဒီလောကဆြို သိပါပြီ သူတို့နှစ်ယောကစြလုံး အလိုးခံဖူးပြီဖြစ်ပမယေ့ြ၊ လီးမစုပဖြူးကြသေးဆိုတာ။ သူတို့ရဲ့ ပါးစပတ်ှကေ ဘယလြီးကိုမှ ငုံဖူး စုပဖြူးကြသေးဘူးမှာ မဟုတဘြူး ကြုပလြီးဟာ သူတို့အဖို့ ပထမဆုံး စုပရြတဲ့လီးဖြစ်ရမှာပေါ့
” ပြောလေ။ ဘယသ်ူလီးစုပတ်တသ်လဲ”
ကြုပကြ ထပမြေးလိုကတ်ယ်။ တမငကြိုပဲ ခပမြာမာထနထြနလြုပထြားလိုကတ်ာ။ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကဆြတကြနဲ တုနသ်ှားကြတာကိုကြည့်ပြှီးကြုပ် အတောကြွနပေသ်ှားတယ်။
” ဟင့အြင့ြ ဟင့အြင်း ”
နှစ်ယောကသ်ား ကြောကကြှောကလြန့လြန့န်ဲ့ ပျိုငတ်ူ ဖြကြတေယ်။
” အေး မစုတဖြူးသေးရင် လီးကို ဒီညတော့ စုပဖြူးသှားရမှာပေါ့ ဟုတလြား”
” မလုပပြါနဲ့ ဆရာရယ်။ အဲဒါတော့ မလုပပြါနဲ့ ရှင်”
ခငမြှနိုင် ပြာပြာသလဲ တောင်းပနရြှာတယ်။
” သမီးကိုလည်း အဲဒါမလုပခြိုင်းပါနဲ့ ဆရာကြီးရယ် သနားပါရှင်”
ဖြိုးငယင်ယကြလည်း အသနားခံသည်။ ဒီလို ကြောကကြှောကလြန့လြန့အြသနားခံ တောင်းပနန်ကြတောကိုက ကြုပကြိုတဈမွိုး အရသာတွေ့စတယ်ေ။ သူတို့ဘယလြောကပြဲ တောင်းပနတ်ောင်းပန်။ ကြုပကြ အတင်းအကြပ် စုပခြိုင်းရင် လီးစုပကြှရမှာပဲ။ အဲ့ဒါတော့ အသအချောပေါ့။
” ကဲ ဘာမှ စကားများ မနကြနေဲ့ လာ ဒီပေါတ်ကကြှ”
ကြုပကြ ခပထြနထြနပြှောလိုကတ်ော့ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကဟြာ တဈယောကလြကတ်ဈယောကကြိုငပြှီး ရှံ့တွန့တ်ှန့ြ ကြောကဆြုတဆြုတန်ဲ့ပဲ ကြုပရြှိနတေဲ့ မှေ့ရာပေါြ တကလြာကြတယ်။ ကြုပကြ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကကြို ကြုပရြဲ့ ဘေးတဈဖကြ တဈခကြစြီမှာ နရောယူခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ခငမြှနိုငကြို ညာဖကမြှာ။ ဖြိုးငယင်ယကြို ဘယဖြကမြှာ။ အင်း၊ ဆောန်ှဈပြနေဲ့ ကြုပအြဖို့ အပြတကြှညန်ပြေီပေါ့။ ဒီဆောန်ှဈပြကေို လည်းကြုပစြိတကြှိကြ၊ သဘောကသွလို လုပန်ိုငတ်ဲ့ အနအထေားမှာ ရှိနတယ်ေ။
သူတို့သဘောတူ ကြညဖြှူတာ ဖြစ်စေ၊ မလိုလားငှူစူတာဖြစ်စေ ကြုပ် လိုချင်တ်ာကို သူတို့လုပပြေးရမှာပဲ။ ကြုပကြ ကုန်းဆို ကုန်းရမယ်။ ကားဆို ကားရမယ်။ လီးစုပဆြို စုပရြမယ်။ ဂွေးလကြဆြို ရကလြမွယ်။ အိုး ကြုပခြိုင်းတာမှနသ်မှ သူတို့လုပပြေးကြရမှာပဲ။ ကြုပလြိုးချင်သ်လို သူတို့ အလိုးခံကြရမှာပဲ။ အစတုန်းကတော့ တဈယောကခြငွြးစီ အလှည့ကြွ လိုးမလို့ စိတကြူးထားခဲ့တာပါ။ ဒါပမယေ့ြ နှစ်ယောကလြုံးက လှလှပပ တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ၊ တပြေ့တပိုကြ၊ တဈလုံးတဈခဲကြီးတွေ ဆိုတော့၊ ဘယသ်ူ့ကို အရငရြှေးရမယဆြိုတာ ဆုံးဖြတရြခကန်တောကြောင့ြ နှစ်ယောကလြုံး ပျိုငတ်ူအသုံးခဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ဒါကြောင့ြ သူတို့ နှစ်ယောကကြို ဘယည်ာမှာ နရောယူခိုင်းလိုကတ်ာ။ အဲဒီနောကတ်ော့ ကြုပကြ လုပင်န်းစတော့တာပါပဲ။
ကြုပလြုပင်န်းစဉကြတော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့။ ဖကရြမ်း ကိုငတ်ှယန်မ်းစုပကြာ အစပျိုးတယ်။ တဈမူထူးခွားတာကတော့ ဆောန်ှဈပြကေို တဈခွိနတ်ည်း တဈပျိုငတ်ည်းကိုငတ်ှယပြှတရြတာပါပဲ။ ခငမြှနိုငကြိုရော ဖြိုးငယင်ယကြိုပါ ဘယည်ာလကန်ှဈဖကန်ဲ့ သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ်။ နှုတခြမ်းတွကေို စုပတ်ယ်။
အတတန်ိုငဆြုံး ပါးနှစ်ဖကကြို တဈပျိုငတ်ည်း နမ်းလို့ရအောင် နှုတခြမ်းနှစ်ခုကို ပျိုငတ်ူ စုပယ်ူလို့ရအောင် လုပတ်ယ်။ အင်း အောငမြှငတ်ဲ့ အခါလည်း ရှိသလို တဈခုချင်ြးစီ နမ်းမိစုပမြိတာလည်း ရှိတာပေါ့။ လကန်ှဈဖကကြတော့ ကောင်းကောင်းကြီး အလုပဖြစ်ပါတယ်။ ညာလကန်ဲ့ ခငမြှနိုငရြဲ့ နို့တွကေို ဆုပန်ယတ်ဲ့ အခွိနမြှာ ဘယလြကကြ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ ရငသ်ားစိုငတ်ှကေို အုပကြိုငတ်ယ်။ ညာလကကြ ခငမြှနိုင် ဖငကြှီးကို ဖစွည်ှဈနတေဲ့ အခွိနမြှာ ဘယလြကကြ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ တငပြါးဆုံကြီးကို အားရပါးရ ကိုငတ်ယ်။
ဒီအမွိုးသမီးနှစ်ယောကလြုံးဟာ ရငကြှီးကြီး တငကြားကားနဲ့ ဆိုကကြှီးတွခညွြေးပဲ အလုံးအရှယကြ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကမြကြာလှဘူး။ သူမသာ ကိုယမြသာ ထွားထွားအယအြယ် တင်းတင်းရင်းရင်းကြီးတွခညွြေးပဲ။ ဒါပမယေ့ြ သသခွေောခွာ ကိုငတ်ှယန်ှိုင်းယှဉကြှည့တ်ဲ့ အခါကြတော့မှ မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ တဈယောကရြဲ့ အထိအတွေ့အရသာချင်ြး မတူတာကို ကြုပသ်ိရတော့တယ်။
တင်းရင်းတာချင်ြး အတူတူ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ နို့အုံတွကေ ပိုပြီး ကစွတ်ယ်။ ဆုပကြိုငဖြစွည်ှဈပြတသ်ပရြတာ ပိုပြီး စီးစီးပိုငပျိုငရြှိတယ်။ မို့ဝန်းတာချင်ြးအတူတူ၊ ခငမြှနိုငရြဲ့ နို့အုံတွကေ ပိုပြီး အိစကတ်ယ်။ လမပြေည့တ်ပြည့ထြိုးထားတဲ့ ဘောလုံးကို ဖဲသားအုပထြားပြီး ကိုငရြသလိုပဲ။ ပေါငတ်နတ်ှကြတေော့ သိပမြကြာလှဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပစြိတထြဲမှာတော့ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ ပေါငကြှီးတွေ ကိုငရြတာ ပိုကောင်းသလိုပဲ။ ဒီလို ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပန်ရင်ေးက အမွိုးသမီးတွရေဲ့ အဝတအြစားတွကေိုလည်း ကြုပကြ ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။
ခငမြှနိုငကြတော့ ဘာမှ ထွထွထေေူးထူး ခွှတပြဈစရာမှ မရှိတာ။ ဘရာစီယာနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုနံ့နံ့ကလေးပဲ ရှိနတော။ ကြုပကြ ခငမြှနိုငရြဲ့ ဘရာစီယာကို ဆှဲခွှတဖြှုတပြဈလိုကတ်ယ်။ နို့အုံကြီး နှစ်လုံးအဖုံးအကာမရှိ၊ အတွင်းသား အရှင်းသား ပေါလြာပြီလေ။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ တိုကလေးကိုတော့ မခွှတသ်ေးဘူး။ တမငခြနွထြားတာ။ ဖြိုးငယင်ယကြတော့ ခွှတစြရာ အဝတအြစားများတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပကြ သူ့အဝတအြစားတွကေို ခွှတမြပစ်ဘူး။ လှနပြဲ တငလြိုကတ်ယ်။ ဂွိုင်းပြတ် စွပကြယွြ စပို့ရှပကြလေးကို လညပြင်းနား အထိရောကအြောင် လှနတ်ငတ်ယ်။ ဘရာစီယာကိုလည်း နောကကြွောခွိတတ်ှေ ဘာတွေ ဖြုတမြနတေော့ဘူး။ တဈခါတည်း ဆှဲလှနတ်ငလြိုကတ်ာပဲ။
ဟော၊ ခွာတိတမြရဲ့ နို့အုံကြီး နှစ်လုံးလည်း ပြူးပြူးကြီး ပေါလြာရော။ ဒီအခါမှာ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကကြို အသာယှဉရြပခြိုင်းပြီး နို့အုံနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉကြှည့ပြှနတ်ယ်။ နှစ်ယောကစြလုံး နို့တွကေ တောတ်ောထြှားတယ်။ ပြီးတော့ အိတွဲမနဘေူး။ ဖြိုးငယင်ယကြ ဆယကြွောသ်ကအြရှယပြဲ ရှိသေးတာမို့ နို့အုံအိတွဲမနတောက သူ့အသကအြရှယ် သဘာဝပါပဲ။
ခငမြှနိုငကြတော့ အသကကြှီးနပမေယေ့ြ နို့တွတွေဲကမွနပေဲ တင်းရင်းမို့ဝန်းနတော ခွီးမှမ်းဖို့ကောင်းတယ်။ သူက ကရာတေးလေ့ကငွ့န်တေဲ့ အကြိုးလို့ခေါရြမယ်။ နို့သီးချင်ြးတော့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ မတူကြဘူး။ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ နို့သီးတွကေ ပိုခွှနတ်ယ်။ ပိုရှညတ်ယ်။ ခငမြှနိုင် နို့သီးတွကတေော့ ဖြိုးငယင်ယလြောကြ မခွှနဘြူး။ မရှညဘြူး။ ဒါပမယေ့ြ သူကအလုံးတော့ ပိုကြီးတယ်။ တူညီတာတဈခုကတော့ မိန်းမနှစ်ယောကရြဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ခုံးခုံးတင်းမာကော့တောငန်ကြတောပါပဲ။
ဒါဟာသူတို့ စိတလြှုပရြှားနိုးကြှနတယေဆြိုတာ ပြနတောမို့ ကြုပကြှိတပြှီးပြုံးမိတယ်။ နောကတ်ော့ ကြုပကြ ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြို ဘေးချင်ြးယှဉပြှီး ကပန်အေောင် ထိုငခြိုင်းတယ်။ ဖြိုးငယင်ယကြ ခငမြှနိုငရြဲ့ ဘယဖြကမြှာ ထိုငတ်ာ။ ဒီတော့ ခွာတိတမြရဲ့ ညာဖကန်ို့အုံက ခငမြှနိုငရြဲ့ ဘယဖြကန်ို့အုံနဲ့ ထိကပန်တယ်ေ။ ကြုပကြ ကောငမြလေးနှစ်ယောကရြဲ့ နို့အုံနှစ်ခုကို ကြုပရြဲ့ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဘေးကနေ ဝိုကတ်ှန်းပြီး နို့သီးခေါင်းနှစ်ခု ပူးသှားအောငလြုပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဒီလိုပူးကပသ်ှားတဲ့ နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုကို ပါးစပန်ဲ့ ကုန်းပြီး အားရပါးရ စို့ပေးတာ။ နို့သီးနှစ်ခုကို တဈပျိုငတ်ည်း စို့ပေးတဲ့ သဘောဖြစ်သှားရော။ အောကပျိုင်းကိုလည်း ခမွြးသာမပေးပါဘူး။ ပေါငတ်ှကေားခိုင်းပြီး စောကဖြုတတ်ှကေို ဒူးခေါင်းနဲ့ ထိတွေ့ ပြတတ်ိုကပြေးတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောကကြို နရောပြောင်းခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ခငမြှနိုငရြဲ့ညာဖကဘြေးမှာ ဖြိုးငယင်ယရြောကသ်ှားရော။ ခငမြှနိုငရြဲ့ ညာဖကန်ို့အုံနဲ့ ဖြိုးငယင်ယဘြယဖြကန်ို့အုံကပပြှီး နို့သီးခေါင်းနှစ်ခု ပူကပသ်ှားအောငလြုပခြိုင်းတယ်။ ပြီးမှ ကြုပကြ နို့သီးနှစ်ခုလုံးကိုပါ ပါးစပန်ဲ့ ငုံစုပပြေးပြနတ်ယ်။ မိန်းမနှစ်ယောကရြဲ့ နို့သီးခေါင်းတွကေို ပါးစပန်ဲ့ ပျိုငတ်ူစို့ပေးတာလေ။ ကြုပအြဖို့တော့ အပြတကြို ကောင်းတယ်။ သူတို့လည်း ကောင်းကြမှာပါပဲ။ ကြုပကြ ခပကြှမ်းကြမ်းစို့ပေးပြီးတော့ ရှေ့တဈဆင့တ်တတ်ယ်။ နို့သီးတွကေို အားရအောငစြို့ပေးပြီးတော့ ရှေ့တဈဆင့တ်တတ်ယ်။
” ကိုင်း လီးစုပပြေးကြစမ်း။ နှစ်ယောကပြှိုငတ်ူ စုပပြေးကြ။ ပထမဆုံး ဂွေးဥတွကေို စပြီးလကြပြေး။ ပြီးမှ လီးချောင်းအတိုင်း လွှာနဲ့ လကြပြှီး အပေါတ်တလြာ။ လီးထိပပျိုင်း ရောကတ်ော့မှ တဈယောကတ်ဈလှည့စြီ စုပ် လုပကြှလေ။ ဘာငိုငန်တောလဲ”
_________________
ဆရာက သူ့လီးကို စုပခြိုင်းတယ်။ လီးသာ မဟုတပြါဘူးလေ။ ဂွေးဥတွကေိုပါ လကြပြေးရမှာတဲ့။ ပြီးတော့ ကြှနမြနဲ့ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငတ်ို့ နှစ်ယောကြ ပျိုငတ်ူ လုပခြိုင်းတာ။ ကြှနမြဖြင့ြ အတောကြိုကြောကသ်ှားတယ်။ ရှကလြည်းရှကတ်ယ်။ ရှံလည်းရှံတယ်။ ယောကြာြးတွရေဲ့ လီးကြီးက ကြှနမြတို့ မိန်းမသားတွကေို ထူးခွားတဲ့ အရာတွသော ဖနတ်ီးပေးစွမ်းနိုငတ်ယဆြိုတာကိုတော့ ကြှနမြကိုယတ်ိုင် အလိုးခံဖူးတာကြောင့ြ ကောင်းကောင်းကြီး သိထားပြီးသားပါ။ စောကဖြုတထြဲ လီးထိုးသှင်းမယဆြိုရင် ခံဖို့ အသင့ပြါပဲ။ အခု ဆရာကိုစောမင်းက ကြှနမြတို့ကို အကြပကြိုင် အနိုငကြငွ့န်တောဖြစ်ပမယေ့ြ သူနှိုးဆှပုံ တဈမွိုးဖြစ်တာကြောင့ြ မရှကတ်မ်းဝနခြံရမယဆြိုရင် ကြှနမြဟာ အတောလြေး ကာမရမျမကြ နိုးကြှနပေါပြီ။
အထူးသဖြင့ြ ဆရာမ ခငမြှနိုငရြဲ့ နို့သီးနဲ့ ကြှနမြနို့သီး ပူးကပန်အေောငကြို နို့အုံတွကေို အတင်းဖိတွန်းယူပြီး ပါးစပန်ဲ့ငုံ နို့စို့ပေးတာ ခံရတုန်းကများဆိုရင် ကြှနမြအဖုတထြဲမှာ စိုကနဲရှှဲကနဲကို ဖြစ်ပြီး အရညကြှညတ်ှကေို စိမ့ထြှကကြလွာတာ။ ဒါကြောင့ြ ဆရာကိုစောမင်းက လိုးမယဆြိုရင် ကြှနမြခံဖို့ အသင့ပြါ။ သူက အတင်း လိုးတာဖြစ်ပမယေ့ြ ကြှနမြက အလိုးခံချင်န်ပေါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ စောကဖြုတထြဲထိုးသှင်းပြီး လိုးရတဲ့ လီးတနကြှီးကို ပါးစပန်ဲ့ ငုံစုပပြေးရမယ် ဆိုတာ ကတော့ ရှံစရာကြီးပါ။ ကြှနမ် မစုပခြငွဘြူး။ စုပမြပေးချင်ဘြူး။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငကြလည်း ကြှနမြလိုပဲ ခံစားရမှာပါ။ ကြောကလြန့ရြှံရှာနမှောပါ။ မကြလြုံးပြူး မကြဆြံပြူးနဲ့ အလန့ြ တကြားဖြစ်သှားတာ ကြှနမြမှငလြိုကရြသားပဲ။
ဒါပမယေ့ြ ကြှနမြတို့ နှစ်ယောကအြဖြစ်က ဆရာကိုစောမင်းရဲ့ လကခြုပထြဲက ရေ ဘဝပါ။ သူ့ကို မလှနဆြနန်ိုငပြါဘူး။ သူသနားမှ ခမွြးသာကြရမဲ့ အခွအနေပေါ။ ကြှနမြရော ဆရာမလေး ခငမြှနိုငတ်ို့ပါ လီးစုပမြပေးပါရစလေို့ တောင်းပနကြှပါတယ်။ အသနားခံကြပါတယ်။ ကြှနမြတို့ ဒါမွိုး တဈခါမှလည်း မလုပဖြူးသေးပါဘူး လို့လည်းပြောပြပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုစောမင်းကတော့ မသကည်ှာပါဘူး။ အတင်းပဲ လီးစုပခြိုင်းတယ်။ သူခိုင်းတာ မလုပရြင် နေ့လညကြ ကြှနမြတို့ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်ခဲ့တာတွကေို ရဲတိုငပြှီး အမှုဖြင့ြ အရေးယူမယလြို့တောင် ခွိမ်းချောကလြာတယ်။ ကြှနမြတို့ နှစ်ယောကြ ဘာတတန်ိုငတ်ော့မှာလဲ။ စိတထြဲက ရှံရှာလှပမယေ့ြ ဆရာကိုစောမင်းခိုင်းတဲ့ အတိုင်း လီးစုပပြေးရပါတော့တယ်။
ဆရာကိုစောမင်းက ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ သူဟာ ကြှနမြတို့ကို လိုးနိုငဖြို့ အစစ ပြငဆြငထြားတာပါ။ ပုဆိုးတောင် တဈထပတ်ည်းဝတထြားတာ။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီမပါဘူး။ ပုဆိုးခွှတလြိုကတ်ော့ သူ့အောကပျိုင်းက ဗလာကငွြးသှားပြီး လီးကြီးပေါလြာတယ်။ သူ့လီးကြီးကတောငတ်ော့ မတောငသ်ေးပါဘူး။ ဘယလြိုပြောရမလဲ၊ မတောင့တ်တောင်၊ မမာ့တမာ အခွအနေမွေိုးမှာ ရှိနတော။ လီးက ဆိုးတော့မဆိုးပါဘူး။ ရနပျိုငထြကဆြိုတဲ့ ကုလားကပြားရဲ့ လီးလောကမြကြီးပမယေ့ြ မင်းခေါငစြိုးဆိုတဲ့ တရုတကြပြားကောငလြေးရဲ့ လီးထကတ်ော့ ပိုကြီးတယ်။ ကြှနမြနဲ့ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငတ်ို့ နှစ်ယောကြ စုပပြေး၊ လကြပြေးလိုကရြင် မာနထြစပြုနတေဲ့ ဒီလီးကြီး မတမြတတ်ောငလြာမှာပါပဲ။ သူ့လီးကြီးတောငလြာရင် ဆရာက ကြှနမြနဲ့ဆရာမလေး ခငမြှနိုငတ်ို့ကို လိုးတော့မှာပါပဲ။
လိုးနိုငအြောင် လီးတောငဖြို့ စုပပြေးရတော့မယ့ြ အဖြစ်ပါ။ ဆရာကိုစောမင်းက မှေ့ရာပေါမြှာ ပေါငကြှီးတွေ ကားပြီး ပကလြကစြင်းစင်း အိပန်တယ်ေ။ လီးစုပပြေးရမယ့ြ ကြှနမြတို့ နှစ်ယောကကြ သူ့ရဲ့ ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြစြီမှာ ဒူးတုတပြှီး ထိုငကြှရတယ်။ ကြှနမြက ညာဖကကြ၊ ဆရာမလေးခငမြှနိုငကြ ဘယဖြကကြ။ ကြှနမြနဲ့ ဆရာမလေးတို့ တဈယောကမြကြန်ှာတဈယောကြ ကြည့်မြိကြတယ်။ ဆရာမလေးရဲ့ မကြန်ှာဟာ သနားစရာလေး။ ငိုမဲ့မဲ့နဲ့။ ကြှနမြမကြန်ှာလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နမှောပါပဲ။ မလုပခြငွတ်ဲ့ ရှံရှာတဲ့ အလုပကြို အကြပစြခေိုင်းမှုကြောင့ြ မငှင်းသာပဲ လုပပြေးရတော့မှာကိုး။
” ကိုင်း စကြတော့။ စောစောက ပြောထားတာတွေ မမေ့ကြနဲ့နောျ”
ဆရာကိုစောမင်းက ဒီလိုပြောပြီး ကြှနမြတို့နှစ်ယောကရြဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လှမ်းဆှဲပြီး အောကကြို ဖိခလွိုကတ်ာ။ ကြှနမြတို့ မကြန်ှာတွလည်ေး သူ့ပေါငကြှားကို အပလြှကသ်ားကသွှားကြပါတော့တယ်။ ကြှနမြအနနေဲ့ မလုပခြငွတ်ဲ့အလုပကြို လုပန်ရပေါပြီ။ အသာပါးစပကြလေး ဟပြီး ဆရာကိုစောမင်းရဲ့ ဂွေးဥကြီး တဈလုံးကို ငုံလိုကရြပါတယ်။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငခြငမြွာလည်း ကြှနမြနဲ့ ဘဝတူပါပဲ။ ကနွန်တေဲ့ ဂွေးဥကြီး တဈလုံးကို သူ့ပါးစပလြေးနဲ့ ငုံလိုကတ်ာကို ကြှနမြမှငလြိုကသ်ိလိုကရြတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာတဈယောကြ ဆတကြနဲတွန့သ်ှားပြီး ပါးစပကြ ဟင်းဆို အသကပြှင်းကြီး ရှုလိုကသ်ံကိုလည်း သိလိုကကြှားလိုကရြတယ်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြ သူ့ဂွေးဥကြီးတွကေို တဈယောကတ်ဈလုံးစီ ပါးစပန်ဲ့ ငုံစုပပြေးလိုကတ်ာ ခံလိုကရြလို့၊ ငနဲသားပီတိဖြစ်ပြီး ကြနပေသ်ှားတာပါပဲ။
ကြှနမြမှာတော့ ဂွေးဥစုပပြေးရတာ ရှံလှန်းလို့ ရငထြဲက ပျို့တကလြာတာကြောင့ြ မအော့အနမြိအောင် မနည်းကြီး ကြိုးစားနလေိုကရြတယ်။ မကြရြညတ်ှကေိုတော့ မထိန်းနိုငပြါဘူး။ မကြလြုံးထဲက ယိုစီးကနွပေါတယ်။ ငုံထားမိမှတော့ မထူးပါဘူးလေ။ ကြှနမြဟာ သူ့ဂွေးဥကြီးတွကေို အသာပဲ စုပပြေးလကြပြေးလိုကပြါတယ်။ ပါးစပထြဲမှာ လုံးလုံးချောချောနဲ့။ ပြီးတော့ ကြေးကြေးကောကကြောကြ အမှှေးတွကလေည်း ပေါကန်လေိုကသ်ေးတယ်။ ဂွေးစုပပြေး လကြပြေးရတာ ရှံမိတာ တဈမွိုး၊ အမှှေးတွနေဲ့ နှာခေါင်း ထိမိပြီး ယားကြိကြိ ဖြစ်တာကတဈမွိုးနဲ့ ကြှနမြဖြင့ြ သိပကြို အနရခေကန်တောပဲ။ ကိုစောမင်းကြိုတငပြှောထားတဲ့ အတိုင်းကြှနမြတို့နှစ်ယောကဆြကပြှီး လုပပြေးရပါတယ်။ ဂွေးဥကို လကြပြေးစုပပြေးပြီးတော့ အပေါကြို အသာတတလြာရတယ်။ ပါးစပကြလေးဟပြီး သူ့လီးအတံကြီးကို အရင်းကစလို့ လွှာနဲ့ လကြပြေးရတယ်။ ဒီအခါမှာ တဈဖကကြနပြေီး လီးကိုလွှာနဲ့ လကြပြေးနတေဲ့ ဆရာမလေးခငမြှနိုငရြဲ့ ပါးစပန်ဲ့ ကြှနမြပါးစပ် သှားသှားထိမိကြတယ်။
တဈခါတဈလေ လွှာချင်ြးတောင် ခလုတတ်ိုကမြိလား တိုကမြိရဲ့။ ဆရာကိုစောမင်းရဲ့ လီးကို လကြပြေးနရင်ေး ကြှနမြတို့ နှစ်ယောကတ်ဈယောကြ ပါးစပ် တဈယောကန်မ်းမိနကြပေါတယ်။ ဆရာကိုစောမင်းက ကြှနမြတို့ရဲ့ နို့အုံတွကေို လှမ်းဆုပန်ယသ်ေးတယ်။ အဖုတကြိုလည်း နှိုကတ်ယ်။ ဖငလြည်းပြတတ်ယ်။ ကြှနမြလေ ကိုယတ်ိုငအြနှိုကခြံ ဖငပြှတတ်ာခံရတဲ့ အပြင်၊ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငလြည်း တဈဖကမြှာ ကြှနမြလိုပဲ သူလကကြမှင်းတာ ခံနရတောကိုမှငတ်ော့ စိတထြဲတဈမွိုးကြီးဖြစ်လာတယ်။
အခုဆိုရင် ဆရာကိုစောမင်း ရဲ့လီးတနကြှီးဟာလည်း တဖြည်းဖြည်းမာတောငလြာတာ သံချောင်းကြီးလိုလို ဖြစ်လာတော့တာပါပဲ။ ဒီလိုလီးတောငလြာတာဟာ ကြှနမြတို့ စုပပြေးလကြပြေးတာကြောင့ြ ဖြစ်တယလြို့ စဉြးစားမိတော့ ကြှနမြလေ ရှံရှာနတေဲ့ ကြားက စိတလြှုပရြှားလာရတယ်။ ရငဖြိုလာရတယ်။ လီးတော့ တောငလြာပြီ။ မကြာခင် အလိုးခံရတော့မှာပါလား။
_________________________
ကိုစောမင်း တဈယောကတ်ော့ တကယ့ကြို စည်းစိမတ်ှေ့နတော။ ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယ် ဆောန်ှဈပြရေဲ့ လွှာလေးတွနေဲ့ လီးကို လကြပြေး၊ ပါးစပန်ဲ့ စုပပြေးတာကို ခံရင်း အပြတင်ှိမ့န်တော။ ဇိမကြတော့ တကယ့ကြိုဇိမပြဲ။ ဒါပမယေ့ြ ဒီအတိုင်း ကြာရှညဆြှဲပြီး မှိန်းနလေို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒီအတိုင်းဆို မကြာခငပြဲ သူ့လီးက လရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ော့မှာ။ ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ကို မလိုးလိုကရြပဲ အလကားသကသ်ကြ လထေဲမှာပဲ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကပြှီး ကိဈစပြတသ်ှားမှာ။
သူ့လီးက ဒီလိုသုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှားပြီးရင် တောတ်ောန်ဲ့ ပြနတ်ောငတ်တတ်ာ မဟုတဘြူး။ ဒီတော့ သုတထြှကမြသှားအောငထြိန်းပြီး ဒီမိန်းမနှစ်ယောကကြို လိုးထားမှ။ လိုးတော့မှ သုတလြှှတပြေးလိုကရြတာ ပိုကောင်းတယလြေ။
” ကိုင်း တောပြှီ ရပတ်ော့”
လီးကုန်းစုပပြေးနကြရေရှာတဲ့ ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယ် နှစ်ယောကြ ကိုစောမင်းပေါငကြှားက မကြန်ှာခွာလိုကကြှတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပါးစပတ်ဈဝိုကမြှာတော့ တံတွေးတွေ ပကနွေန်တယ်ေ။ လီးကနတဈေဆင့ြ ပြနပြကနွေခြဲ့ကြတာပါ။ မကြန်ှာလေးတွကလေည်း ရဲတွတန်ကြတေယ်။
” တဈကိုယလြုံး ပြောငရြှင်းနအေောင် ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြဈလိုကကြှပတေော့၊ ပြီးရင် မှေ့ရာပေါမြှာ လေးဘကကြုန်းပြီး၊ ဖငဘြူးတောင်းထောငပြေး၊ လိုးတော့မယ်”
ကိုစောမင်းက တဈတဈခွခွကြီးကို ပြောဆိုစခေိုင်းသည်။ ဒီလိုပြောလိုကတ်ာကို ကြားရသူတော့ ဘယလြိုနမညေမြသိ။ ကိုစောမင်းအဖို့တော့ အတောကြို အရသာတွေ့၊ အာတွေ့သည်။ ခငမြှနိုငကြ သူ့ကိုယပြေါမြှာ တဈခုတည်း ကနွန်တေဲ့ အဝတအြစားဖြစ်တဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ တိုတိုနံ့နံ့ကလေးကို ခွှတပြဈပေးလိုကရြတယ်။ ဖြိုးငယင်ယကြတော့ ဂွိုင်းပြတ် စပို့ရှပစြှပကြယွကြို ဆှဲခွှတ်၊ဘရာစီယာကို ဖြုတ်၊ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဆကခြွှတရြတော့ နည်းနည်းအခွိနယ်ူရတယ်။
ခငမြှနိုင် ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်သှားခွိနမြှာ ဖြိုးငယင်ယကြ အဝတအြစားတွေ ခွှတန်ရတေုန်း။ ခငမြှနိုငဟြာ ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ရပန်ရင်ေး အဝတအြစားတွေ ခွှတန်လတေေဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြို အသာကြည့်န်တယ်ေ။ ဒီလိုကြည့်ရြင်း ခငမြှနိုငရြဲ့ စိတတ်ှေ တဈမွိုး တဈဖုံလှုပရြှားလာရသလို ဖြိုးငယင်ယဟြာလည်း ခငမြှနိုငကြှည့န်တောကို ခံရင်း စိတထြဲတဈမွိုးကြီး ဖြစ်လာတယ်။
ဒီမိန်းမရယ် သူရယ် လီးတဈချောင်းတည်း အတူအလိုးခံ ဘဝရောကတ်ော့မှာပါလားလို့လည်း တွေးမိတယ်။ ဖြိုးငယင်ယ် အဝတတ်ှခွှတေပြှီးတာနဲ့ မိန်းမနှစ်ယောကဟြာ ကုတငပြေါမြှာ ဘေးချင်ြးယှဉကြပရြပသ်ား လေးဘကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းပေးလိုကကြှရရှာပါတော့တယ်။ ကုန်းပေးထားတဲ့ ဖငကြှီး နှစ်လုံး တင်းနေ ပြောငန်တောပဲ။ ကားပြီး အိနတောပဲ။ လိုးရတော့မယ့ြ ငနဲသား မကြလြုံးတွေ တလကလြကတ်ောကလြာတယ်။ လွှာကို နှုတခြမ်းမှာ တဈခကြသ်ပလြိုကမြိတယ်။ သူ့လီးကလည်း ငေါ့ကနဲ ငေါကကြနဲ လှုပခြါလို့။
” ဆရာမက ဖငကြှီးကို အပေါန်ဲနဲကြှတကသ်ှားအောငကြော့တငလြိုကြ။ ဖြိုးငယင်ယကြ ပေါငကြို နည်းနည်းကြပေး ဖငကြို အောကန်ည်းနည်းခွ၊ ဟုတပြှီ။ အဲဒီအတိုင်းနေ”
ဖငတ်ဈခုက မှင့ကြာ တဈခုက နိမ့န်ရော ကိုစောမင်းက တညီတည်းဖြစ်အောင် စခေိုင်းပြီး ဖငတ်န်းညှိပေးလိုကြ၏။ ကိုစောမင်းသည် ကုန်းပေးထားသော မိန်းမနှစ်ယောကြ၏ တငပြါးဆုံကြီးများ နောကဖြကတ်ှင် အသာဒူးထောကန်ရောယူလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ခငမြှနိုင်၏ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခု ကြားမှ စူတူတူ စအိုဝလေးကို ကြည့်လြိုကကြာ ဘယန်ရောကို လိုးဖို့ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကသ်ည်။ ဒွလို အမွိုးသမီးနှစ်ယောကသ်ည် လီးမစုပဖြူးကြသလို ဖငလြိုးလည်း ခံဖူးကြသေးမှာ မဟုတ်။
ဒီတော့ သူတို့၏ ဖငမြွားကို ဈေးဦးဖောကပြေးလိုကမြည်။ နှစ်ယောကလြုံးကို ဖငလြိုးမည်။ ကိုစောမင်းသည် ခငမြှနိုင်၏ ဖငသ်ားကြီး နှစ်ခွမ်းကို ကကြနွနဆှဲဖြဲသည်။ ဖငပြှဲထွကကြာ ဖငပြေါကလြေးစူထွကလြာသညကြို သသခွေောခွာကြည့်သ်ည်။ ဖငဖြှဲ အကြည့်ခြံနရလေသေော ခငမြှနိုငမြှာ ရငတ်ဒိန်းဒိန်းခုနန်သည်ေ။ မကြန်ှာလည်း မထားတတတ်ော့။ ဖြစ်ရသည့ဘြဝကတော့ တကယ့ကြို အရှကကြုနအြောငကြို ဖြဲအကြည့်ခြံနရသေည်။ ခငမြှနိုငပြှီးတော့ ကိုစောမင်းက ဖြိုးငယင်ယကြို ဖငဖြှဲ၍ ကြည့်ပြှနသ်ည်။ ကောငမြလေး ရငဖြိုရပြနပြှီ။
ဘာကြောင့ြ ဖငပြေါကကြို သညလြောကြ ရကရြကရြောရော ဖြဲကြည့်န်ရလေသနေည်းဟုလည်း ဖြိုးငယင်ယ် စိတထြဲတွငထြငမြိသည်။ ကိုစောမင်းသည် ဖြိုးငယင်ယ်၏ ဖငပြေါကကြို ဖြဲထားရင်း တံတွေးထွေးထည့လြိုကသ်ည်။ တမငပြင် ထွီ ကနဲအသံမှညအြောင် ပြုကာ တံတွေးထွေးခသွည်။ တံတွေးထွေးသံနှင့အြတူ ဖငဝြတွင် တံတွေးများ စိုကနဲအေးကနဲဖြစ်သှားမှပင် ဖြိုးငယင်ယမြှာ ကိုစောမင်း၏ အကြံကို ရိပမြိသည်။ ဖငလြိုးမညဆြိုလငွြ ဖငဝြတွင် တံတွေးဆှတပြေးရကြောင်း အပြာစာအုပတ်ဈအုပထြဲမှာ ဖြိုးငယင်ယ် ဖတဖြူးထားသည်။
” ဖငကြို ဘာဖြစ်လို့ တံတွေးဆှတရြတာလဲ ဆရာ”
ဖြိုးငယင်ယကြ အလန့တ်ကြားမေးလိုကတ်ယ်။ ဒီအသံကြားရတော့ ခငမြှနိုငလြည်း ရငထြိတသ်ှားရတယ်။သူလည်း မ အ ပါဘူး။ ဖငပြေါကကြို တံတွေးဆှတတ်ာ ဘယလြိုရညရြှယခြကြလြဲဆိုတာ သိတာပေါ့ ။
” သမီးကို ဖငခြမွလို့ တံတွေးဆှတတ်ာပေါ့ ကြ”
ကိုစောမင်းက လအေေးအေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ပြောပြီးတာနဲ့ ခငမြှနိုငရြဲ့ ဖငကြိုဖြဲပြီး တံတွေးတွေ ထွီကနဲ မှညအြောင် ထွေးခလွိုကပြှနတ်ယ်။ နဂိုက ရငထြိတန်တေဲ့ ခငမြှနိုငတ်ဈယောကြ ဖငတ်ံတွေး အဆှတခြံလိုကရြတော့ ကြောရိုးကို စိမ့ခြမွြးအောင် ကြောကလြန့သ်ှားရရှာတယ်။
” ဟာ ဒုက်ခပါပဲ”
” သမီး အဲဒီမှာ တဈခါမှ အလုပမြခံဖူးသေးပါဘူး ဆရာရယ်။ သမီးကြောကတ်ယ်”
ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ နှစ်ယောကလြုံး ဘယသ်ူမှ ဖငလြိုး မခံဖူးကြသေးဖူး။ ဒါကြောင့ဖြငခြခွံရမှာကို တကယကြို ကြောကန်ကြတေယ်။ ပြီးတော့ ကိုစောမင်းကို ဘယလြိုမှ တောင်းပနအြသနားခံလို့ မရနိုငမြှန်းလည်း သူတို့ သိကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ဖငလြိုးခံရမှာတော့ အသအချောပါပဲ။ နှစ်ယောကလြုံး တဈဆတဆြတကြို တုနန်ကြတေယ်။ သူဖငလြိုးတာ ခံရတော့မယ့ြ မိန်းမနှစ်ယောကြ ကြောကလြန့ပြှီး ဆတဆြတတ်ုနန်တောကို ကြည့်ရြင်း ကိုစောမင်းအတောကြို ကြနပေန်တယ်ေ။
ကိုစောမင်းဟာ ဖငလြိုး အတောဝြါသနာပါတဲ့ လူပဲ။ ခငမြှနိုငရြဲ့ဖငန်ဲ့ သငတ်န်းသူကလေး ဖြိုးငယင်ယတ်ို့ရဲ့ ဖင်၊ ဖငပြေါကန်ှဈခုကို ဆကတ်ိုကလြိုးရဖို့ ဖြစ်လာပြီ။ မိန်းမနှစ်ယောကလြုံး ဘေးဘကကြုန်း ဖငပြူးတောင်းထောငရြကသ်ားဖြစ်နရေုံ မက၊ ဖငပြေါကန်ှဈပေါကလြုံးကလည်း တံတွေးဆှတပြှီးပြီ။ လီးထိုးသှင်းပြီး ဖငဆြောရြုံပဲ ရှိတော့တယ်။ ကိုစောမင်းက ဘယည်ာလကည်ှိုးနှစ်ခုကို ဖငပြေါကတ်ဈပေါကစြီထဲကို ဆတကြနဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။
” အားလားလား”
” အို့ အမေ့ နာတယ် အား”
ဖငဘြူးတောင်း ထောငပြှီး ကုန်းပေးထားရတဲ့ မိန်းမနှစ်ယောကြ ဖငတ်ှန့ြ ခါးကော့ပြီး အောဟြဈညည်းတွားလိုကကြှတယ်။ တဈခါမှ အလိုးမခံရဘူးသေးတဲ့ ဖငပြေါကတ်ှေ မဟုတလြား။ ကဉွြးနတယေလြေ။ လကည်ှိုးကို ဆတကြနဲထိုးထည့လြိုကတ်ော့ နာတာပေါ့။ လန့အြောမြိတာပေါ့။
” ဆရာမ ကြုပလြီးကိုဆှဲပြီး ဖငဝြမှာ တေ့တပပြေး”
ကိုစောမင်းက ခငမြှနိုငရြဲ့ ဖငပြေါကကြို ထိုးကလိနတေဲ့ လကည်ှိုးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ပြောတယ်။ ကနွတ်ဲ့လကည်ှိုးတဈချောင်းကတော့ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ စအိုထဲ ထိုးကလိနတေုန်းပဲ။ ဒီလိုစခေိုင်းလိုကသ်ံကို ဖြိုးငယင်ယကြှားတယ်။ ဆရာမခငမြှနိုငပြှီးရင် သူ့အလှည့ရြောကလြာရမှာမို့ တွေးကြောကပြှီး ဟင့ကြနဲ ရှိုကင်ိုမိလိုကတ်ယ်။ မကြာပါဘူး။ ဗစွဗြစွဗြစွဆြိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဆရာမ ခငမြှနိုငရြဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အောလြိုကသ်ံကို ဖြိုးငယင်ယကြှားရတယ်။
” အာ့း အား နာတယ် နာတယ် အား ဖြည်းဖြည်း ဆရာရဲ့ ဖြည်းဖြည်း အားအားအား သပြေီ သပြေီ”
ဖငကြလိခံနရရှောတဲ့ ဖြိုးငယင်ယ် အရမ်းကို ကြောကလြာတယ်။ အောသ်ံတွကြေောင့ြ မခွိမဆန့ကြို နာကြငန်မှောလည်း မှန်းဆမိတယ်။
ဟုတပြါတယ်။ ဆရာမလေး ခငမြှနိုငခြငမြွာ သူ့ဖငပြေါကထြဲ လီးကြီး တိုးဝငလြာတဲ့ ဒဏကြို တွန့တ်ှန့လြူးအောငကြို ခံနရရှောပါတယ်။ အမွိုးသမီးရဲ့ အောသ်ံက ကိုစောမင်းကို ပိုလို့ ရမျမကထြနစြတောကြောင့ြ တအားဖိဖိထိုးထည့လြိုကတ်ာ နောကဆြုံးတော့ လီးတချောင်းလုံး ဖငခြေါင်းထဲ မှုပဝြငသ်ှားပါတော့တယ်။ လီးအဆုံးဝငအြောင် သှင်းပြီးတော့ ကိုစောမင်းက ဆတကြနဲပြနဆြှဲထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ ဖငထြဲတဈခွီပြောင်းထည့ရြအုံးမှာကိုး။ လီးအသှင်းရကစြကသ်လို အထုတလြည်း ကြမ်းတမ်းတာကြောင့ြ ခငမြှနိုငအြောလြိုကရြပြနတ်ယ်။ ကိုစောမင်းက ဖြိုးငယင်ယရြဲ့ ဖငပြေါကထြဲ ထိုးကလိနတေဲ့ သူ့လကည်ှိုးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။
” အမလေး။ သတေော့မယထြငပြါရဲ့”
လကည်ှိုးဆှဲထုတသ်ှားပြီးရင် လီးဝငလြာမှာကို ကြိုသိနတေဲ့ ဖြိုးငယင်ယကြ ငိုသံပါကလေးနဲ့ ရရှတေလြိုကမြိတယ်။
” ကိုငိး သမီး။ ဖငဝြမှာ လီးတေ့ပေးစမ်း”
ခငမြှနိုငကြို ခိုင်းသလိုမွိုးပဲ၊ ကိုစောမင်းက ဖြိုးငယင်ယကြို ခိုင်းလိုကပြှနတ်ယ်။ ဖြိုးငယင်ယဟြာလည်း ကြောကဆြုတဆြုတန်ဲ့ပဲ၊ ညာဘကလြကကြလေးကို နောကပြဈပြီး ကိုစောမင်းရဲ့ လီးကြီးကို ကိုငလြိုကရြရှာတယ်။ ခငမြှနိုငဖြငထြဲက ဆှဲထုတထြားခဲ့တာမို့ လီးမှာ ချောကြိနတယ်ေ။ ဖြိုးငယင်ယသ်ည် သကပြှင်းရှိုကပြှီး ထိုလီးကိုဆှဲယူကာ စအိုဝတွငတ်ေ့ပေးလိုကရြသည်။
” ဖြည်းဖြည်းသှင်းပါ ဆရာရယ် နောျ ။ အား အား သပေါပြီဆရာရဲ့။ အမလေး အားအား”
ဖြိုးငယင်ယကြ တောင်းပနရြှာသောလြည်း အရှိနတ်တန်ပြေီဖြစ်သော ကိုစောမင်းက မညှာ။ ဖငဝြတွင် လီးတေ့ပြီးသညန်ှင့ြ တအားဆောင့ြ ထိုးခလွိုကရြာ လီးကြီးသည် ကဉွြးကြပလြှသော စအိုထဲသို့ ထိုး၍ တိုးဝငသ်ှားသည်။ လီးတဈချောင်း လုံး ဝငသ်ှားပြီးနောကြ ကိုစောမင်းသည် ခပပြှင်းပြင်းဆောင့သ်ည်။ ဖြိုးငယင်ယတ်ဈယောကြ တအင့အြင့ည်ည်းတွားရင်း ဖငလြိုးခံနရရှောသည်။ ပြီးတော့ ဖြိုးငယင်ယ်၏ ဖငထြဲမှ ဆှဲဖြုတကြာ ဘေးဘကတ်ှင် အသင့ကြုန်းကာ စောင့န်ရလေသေူ ခငမြှနိုင်၏ ဖငထြဲ ပြောင်းထည့သ်ည်။
တအားထိုးထည့ပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်းဆောင့ခြကြလြိုးရာ ခငမြှနိုငတ်ှန့တ်ှန့လြူးပြီး အသံကုနအြောရြရှာပြနသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖြိုးငယင်ယ်၏ ဖငကြို တဖနပြှောင်းလိုးပြနသ်ည်။ မိန်းမနှစ်ယောကြ၏ ဖငပြေါကန်ှဈခု တဈပေါကတ်ဈလှည့စြီပြောင်း၍ လိုးနရော ကိုစောမင်းမှာလည်း အရမ်းကိုဇိမတ်ှေ့လကြြ အပြတန်ှာထနကြာ မီးကုနယ်မ်းကုနလြိုးပစ်လိုကရြာ၊ သိပကြှာကြာထိန်းမထားနိုငတ်ော့ပဲ သုတရြညတ်ှေ ထွကကြုနလြတေော့သည်။ ထိုသို့ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှားခွိနတ်ှင် ခငမြှနိုင်၏ ဖငကြို လိုးနခေိုကဖြစ်သည်။
ကိုစောမင်းမှာ တရားတော့ မွှတသည်။ သုတထြှကသ်ှားမှန်းသိသညန်ှင့ြ ခငမြှနိုငဖြငထြဲမှ လီးကို ဆှဲထုတကြာ ဖြိုးငယင်ယ်၏ ဖငပြေါကထြဲ အမှနပြှောင်း၍ ထိုးထည့သ်ည်။ သို့သောြ သူ့လီးသည် သုတထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ ပြော့ကသွှားရာ ဖြိုးငယင်ယ်၏ ဖငပြေါကထြဲသို့ ဝငအြောငသ်ှင်း၍မရတော့။ ပန်းထွကလြကစြ သုတရြညအြကြှင်းအကနွအြခွို့သာလွှင် ဖြိုးငယင်ယ်၏တငပြါးသားကြီးများပေါကြရွောကပြကနွေကြုနသ်ည်။
ထိုအခွိနတ်ှင် ခငမြှနိုငန်ှင့ြ ဖြိုးငယင်ယတ်ို့နှစ်ယောကမြှာ ဖငဇြိမတ်ှေ့စ ဖြစ်သည်။ နာကြငမြှုပြှန်းသော ဖငလြိုးခံမှု အရသာကို ခံစားရစ ဖြစ်သည်။ ဖငခြံရတာကောင်းမှန်း သိကာစဖြစ်သည်။ ‘ပြီး’ ဖို့ကတော့ ဝေးသေးသည်။ ဒီလို အခွိနမြွိုးတွငမြှ ကိုစောမင်း သုတထြှကပြှီး လီးကပြော့ကသွှားရာ မိန်းမနှစ်ယောကမြှာ မချင့်မြရဲကြီး ဖြစ်ကနွန်ခေဲ့သည်။ ကိုစောမင်းမှာလည်း ခငမြှနိုငန်ဲ့ ဖြိုးငယင်ယ် တောင့တ်ောင့အြယအြယ် မိန်းမနှစ်ယောကကြို ဆကတ်ိုကလြိုးနချင်ေပြါသောလြည်း၊ လီးက ခကြခြငွြးပြနမြတောငန်ိုငသ်ောကြောင့ြ စိတသ်ှားတိုင်းကိုယမြပါ အနားယူရလသည်ေ။ အနားယူနရင်ေး မကြစြိအရသာခံကာ ဇိမတ်ဈမွိုးခံရန် စိတကြူးရသောကြောင့ြ ရနပျိုငထြကကြို လှမ်းခေါယ်ူလိုကသ်ည်။
ဒွအခေါကြို စောင့န်သေော ရနပျိုငထြကလြည်း မဆိုင်းမတွပင် ကားဂိုဒေါငထြဲ ဝငရြောကလြာသည်။ ရနပျိုငထြကန်ောကမြှ မင်းခေါငစြိုးက ကုတခြွောင်းချောင်းနှင့ြ လိုကပြါလာသည်။
” ကဲ ရနပျိုငထြကရြေ။ ဆရာတော့ ခဏနားအုံးမယ်။ ဆရာနားနတေုန်း မင်းကြိုကရြာ တဈယောကကြို ယူပြီး ခွ။ ဟုတလြား။ ဒါနဲ့ ဟိုကောငကြကော ဘာလို့ပါလာတာလဲ”
” သူကလာြး ဟို ဆရာစွန့ကြှဲတာလေးတွေ ရမလားလို့ လိုကလြာတာပါ”
” အေး ဒါဆိုလည်း သူ့လည်း မွှလိုကကြှာ”
ကုနခြမ်းသှားနိုငသ်ည့ြ ပစ်စည်း မဟုတသ်ောကြောင့ြ ကိုစောမင်းကလည်း စတနောကောင်းနသည်ေ။
” ကြေးဇူးပဲ ဆရာ။ ကဲဟေ့ ဖိုးစိုး မင်းက ဆရာမလေးကိုဖိုကြ။ ငါက ဖြိုးငယကြို ဆောမြယ်”
ရနပျိုငထြကကြ ခွဲတမ်းခသွည်။
” ဟာကြာ မင်းကလည်း။ ဆရာမကို ငါနေ့လညကြ တဈခွီဆောပြှီပြီပဲ။ အခုဖြိုးငယကြို ငါ့ပေးကြာ။ မင်းက ဆရာမကို တီးပေါ့”
မင်းခေါငစြိုးက ဈေးဆဈသည်။
” မင်းကလည်းကြာ။ ဆရာမကို ဖိုကပြှီးရင် ဖြိုးငယကြို ဆကခြပြေါ့ကြ ”
” ဒါပမယေ့ြ ငါ့လီးက ပြနတ်ောငဖြို့ မလှယဘြူးကြ။ တဈခွီခပြှီးရင် ပြော့ကသွှားမှာ။ ဖြိုးငယကြိုပဲ ခပြါရစကြော”
မင်းခေါငစြိုးနဲ့ ရနပျိုငထြကြ အဝမတေဲ့ဖြစ်နရော ကိုစောမင်းကကြားမှ ဝငဖြှနဖြှပေေးသည်။
” ဟေ့ မင်းတို့နှစ်ယောကြ ဖြိုးငယကြို ခခွငွရြင် အတူတူညှပခြကြှပါလားကြ။ သူ့မှာ ခလွို့ရတဲ့ အပေါကကြ သုံးပေါကတ်ောင် ရှိနတောပဲ။ ပြီးလို့ တတန်ိုငသ်ေးရင် ဆရာမလေးကိုလည်း ဒီလိုပဲ ညှပခြကြှပေါ့”
ကိုစောမင်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဖြိုးငယင်ယ် ရငထြိတသ်ှားရသည်။
” ဟုတကြဲ့ ဆရာ။ ကိုင်း ငါက ဖြိုးငယကြို ဖငဆြောမြယ်။ မင်းက အဖုတကြိုရှေ့ဘကကြနခပြေေါ့။”
ရနပျိုငထြကြ၏ စကားကို ကြားရပြနသ်ောအခါ ဖြိုးငယင်ယ် မကြလြုံးပြူးသှားရသည်။ ကြောကလြန့ြ၍နသေောလြည်း ဖြိုးငယင်ယမြှာ ငနဲသားနှစ်ယောကြ၏ ဆန်ဒကို မလှနဆြနန်ိုငပြါ။ ပြီးတော့ ဆန့တ်ငံငံဖြစ်နခေဲ့သော ဖငလြိုးခံမှု အရသာကိုလည်း ဆကြ၍ ခံစားလိုသေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ ရနပျိုငထြကြ၏ ကြီးမားတုတခြိုငလြှသော လီးကြီးဖြင့ြ ဖငပြေါကထြဲ ထိုးသှင်းခံရမှာကိုတော့ အတောလြန့န်ရှောသည်။
” ရနပျိုငထြကရြယ့ြ ငါ့ကိုဖငလြိုးရင် ဖြည်းဖြည်းသကသ်ာလုပပြါနောြ။ နင့ဟြာကြီးနဲ့ တအားခရွင် ငါ့ဖငကြှဲသှားလိမ့မြယ်”
ဖြိုးငယင်ယမြှာ မကြန်ှာပူပူနှင့ပြင် တောင်းပနရြရှာသည်။
” ဖငလြိုးတဲ့နရောမှာ ငါက ဆရာပါဟ။ နငန်ာပမယေ့ြ ကောင်းကောင်း အရသာတွေ့မှာပါ။ ကိုင်း စကြမယ်။ ဖိုးစိုးက ပကလြကအြိပ်။ ဖြိုးငယကြ ဒီကောငပြေါတ်ကခြှပြီး အဖုတထြဲ လီးသှင်းယူ။ ပြီးတော့မှ ငါက အပေါကြနပြေီး ဖြိုးငယရြဲ့ ဖငကြိုဆောမြယ်။”
ရနပျိုငထြကကြ အနအထေား ပြောဆိုညှှနပြှတယ်။ ထို့နောကြ ရနပျိုငထြကန်ှင့ြ မင်းခေါငစြိုးတို့သည် ဖြိုးငယင်ယ်၏ ဖငန်ှင့ြ စောကပြတကြို ရှေ့နောကြ ညှပကြာလိုးကြသည်။ ရနပျိုထကကြ စခေိုင်း၍ ခငမြှနိုငသ်ည် ထပရြကသ်ားလိုးနကြသေူ သုံးယောကြ၏ အောကဖြကပျိုင်းတွင် လေးဘကထြောကကြာကုန်း၍ ရနပျိုငထြကြ၏ ဂွေးဥများနှင့ြ မင်းခေါငစြိုး၏ဂွေးဥများကို တဈလှည့စြီ လကြပြေးစုပပြေးရသည်။
ဒါကိုကြည့်ရြင်း ကိုစောမင်း လီးတောငလြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ လေးဘကကြုန်း၍ အသင့ရြှိနလသေေော ခငမြှနိုငကြို နောကမြှနေ၍ လိုးလတေော့သည်။ စစချင်ြး ဖငထြဲသှင်းသည်။ နောကတ်ော့ စောကဖြုတကြို ပြောင်းလိုးသည်။
ဤသို့ဖြင့ြ သူတို့လူစုသည် မိုးစငစြငလြင်းသည့တ်ိုငအြောင် နည်းလမ်းမွိုးစုံဖြင့ြ စပယ်ှကြ စည်းစိမခြံကြလတေော့သည်။ မိန်းမနှစ်ယောကြ ဖြတဖြှတကြှကေုနကြှသလို၊ ယောင်ျကြားသုံးယောကမြှာလည်း ဖလကပြှကုနမြှ တဈစခန်းရပကြှလတေော့သတည်း။
ပြီးပါပြီ။