အောစာအုပ်

ဒေါ်ဝါနုနုလွင် (အပိုင်း ၂)

ဒေါဝြါနုနုလှင်
ရေးသားသူ – ကနောငကြိုယတ်ောကြှီး

🏵️အပိုင်း (၂)🏵️

💠အခန်း ( ၆ )💠

“ညနကေ ဘယလြို သကသ်ာသှားတာလဲ သားကြီး”

“ဒီလိုပဲ ရလေောင်းပေးလိုကရြတာပေါ့…… မင်းဘောင်းဘီက ဘယလြိုဖြစ်ပြီး ငရုတသ်ီး ထိရတာလဲကြာ”

“ဦးတိုင်းလေ… မှတမြှနကြို ဆုံးမချင်လြို့ ငါ့ဘောင်းဘီကို မှတမြှနဝြတတ်ဲ့ ဘောင်းဘီမှတပြှီး တုတတ်ဈချောင်းနဲ့ လှမ်းယူပြီး ငရုတသ်ီးနဲ့ ပြတထြားတာတဲ့”

“ပေါကကြရကြာ! ရှုပလြည်းရှုပတ်ဲ့ ဦးတိုင်းပဲ… မင်းကလည်း ဘောင်းဘီယူတာတောင် မသိရအောင် သိပမြှနန်တောပေါ့ ဟလား!”

“ငါ့လည်း ဆောန်ဲ့လုံးနတောဆိုတော့ သတိကို မထားလိုကမြိဘူး…။ မင်းက ဒါတွေ နားမလညန်ိုငပြါဘူးကြာ…။ ကလေးက ကလေးနရောပဲ နစမြေးပါ့”

“နပေါ… သားရယ်”

“အငယမ် အဈကို့အတွကြ ဖနခြွိုပဲ လုပလြိုကတ်ော့”

“ဟုတ်… ကိုငယ် ဖဖရေေေ ဖနခြွိုတဈခွကြ ကိုငယ် သောကမြယ်”

သံဒိုင် မင်းဇငန်ဲ့စကားပြောရင်း လကဖြကရြညပြါ မှာလိုကတ်ော့သည်။ ဒီဆိုငကြ သံဒိုငန်ဲ့ မင်းဇငထြိုငန်ကြေ …။ လကဖြကရြညကြှိုကတ်ဲ့ သံဒိုငအြတွကြ ဒီဆိုငရြဲ့ လကဖြကန်ှပရြညန်ဲ့ အဆငပြှသည်ေ။လကဖြကရြညမြကြိုကတ်ဲ့ မင်းဇငအြတွကြ ဆိုငရြှငရြဲ့သမီး ၉ တန်းကြောင်းသူ နှင်းလဲ့ဖြူလေးက ထိုငစြသည်ေ။ သံဒိုငကြ တဈခါတဈလေ ဆိုငသ်ဈဖြင့တ်ယကြှားလို့ လကဖြကရြည် အခွအနေသေိရအောင် သှားစမ်းသောကဆြိုရငတ်ောင် မင်းဇငပြါလာရင် သှားလို့မရခဲ့…

“ဒီမှို့မှာ ဒီဆိုငရြဲ့ ကရွညကြို မှီတဲ့ဆိုင် တဈဆိုငမြှ မရှိပါဘူး။ လကဖြကရြည် မကြိုကတ်ဲ့ ငါတောင် သိသေးတယ် ဟဲ…ဟဲ”

နဲ့ လုပသ်ည်။ ယောင်ျကြားလေးတွမှော ကိုယဝြါသနာပါတာတော့ အနည်းအများ ပိုအားစိုကကြှသညလြို့ သံဒိုင် နားလညပြေးရသည်။

“ဘောင်းဘီကိဈစပြောမှ မင်းစပြောင်းလာတဲ့ ၉ တန်းနှစ်က ကြောင်းမှာ ဘောလုံးကနတ်ော့ မင်းဘောင်းဘီ မပါလို့ ငါဝတခြဲ့တဲ့ အတွင်းခံ ခွှတပြေးခဲ့တာ မှတမြိသေးလား မင်းဇင်”

“မှတမြိတာပေါ့ သားကြီး။ အဲဒီနေ့က ငါ့အတွကြ တဈသကလြုံးပေါင်းရမဲ့ သူငယခြငွြးကောင်း ရတဲ့နေ့ပဲဟာ…။ တို့ကြောင်းကလည်းကြာ အသင်းအတွကလြူရှေးမှာ ကြိုလည်းမပြောဘူး။ ကြိုပြောရင် အားကစားဝတစြုံအပြည့ြ ယူခဲ့လို့ရတာပေါ့…။ ငါ့မှာ မင်းဘောင်းဘီ အတွင်းကဝတ် ပုဆိုးခါးထောင်းကြိုကပြှီး ကစားရတယ်”

“မင်းက ဘယလြိုဆော့ဆော့ ငါတို့ကနွစြဈသား အသင်းဆရာက ရှေးမှာပါ…။ မင်းကြောင်းကြင်းထဲမှာ ကစားနတော ဆရာက မှငပြှီးသားကို”

“ဟိုကောင် ငဖြိုးက မင်းဘောင်းဘီခွှတပြေးတော့ ငါယူပြီးဝတလြိုကတ်ာ မှငပြှီး…… “ဝေါ့…ဝကြ…ထွီ” နဲ့ ရှံလို့ အနခြငွတ်ဲ့ အကြကတ်ှေ လုပသ်ေးတာနောြ…။ ဒါကို မင်းက ဂိုးတိုငဘြေးနားကနေ “မင်းဇင် ကိုယဝြနရြှိတယထြငရြင် ဆေးသောကမြပငွြးနဲ့” လို့ လှမ်းပြောသေးတာ… ငါမှတမြိနတယ်ေ သံဒိုင်”

“ဒီကောငကြ တဈသကလြုံး သူငယခြငွြးကောင်းရမဲ့ကောင် မဟုတပြါဘူးကြာ…။ ဘယသ်ူငယခြငွြး အပေါမြှာမှ ကိုယလြုပပြေးနိုငတ်ာကို လုပမြပေးချင်တ်ာ။ ပြဲတိုင်း သူခညွြးပဲ မင်းသားလုပခြငွန်တော ဘယသ်ှားရမလဲလေ”

“အမှနပြေါ့ သားရယ်”

“ငါတော့ ခိုငထြှန်းကြီး မင်းနဲ့ငါ့ကို ပြောတာ သတိရတယ် မင်းဇင်…”

“ဘာကို…ဘယလြိုပြောတာလဲ အဲဒါတော့ မေ့ နပြေီကြာ”

“မင်းနဲ့ငါ အဲနှစ်က စသိပြီးခငပြမေဲ့တဈယောကြ နဲ့တဈယောကြ နားလညမြှုတွနေဲ့ သှားနကြေ တော့ ဒီကောငကြှီး ဒို့ကိုအားကြ နတယေလြေ မင်းဇငလြတ် နဲ့ ငယသ်ံဒိုငကြ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ “ဖငလြိုးဖငခြံ”ပေါင်းတဲ့ကောင် တွေ သှားမလုပန်ဲ့လို့ ကနွတ်ဲ့ကောငတ်ှကေို ပြောခဲ့တာလေ”

“အောအြေး ဟုတတ်ယကြှ ဟုတတ်ယ် ခိုငကြှီး ပြောခဲ့တာ”

“သူငယခြငွြးနှစ်ယောကရြဲ့ ခငမြငမြှု့တနဖြိုးကို ပြတဲ့နရောမှာ အဲဒီစကားလုံးတွထကြေ… အဓိပျပာယလြေးနကတ်ဲ့ မှနမြာစကားလုံး ငါရှာ မတွေ့ဘူး…မင်းစဉြးစားကြည့်လြေ…… “ဖငလြိုး ဖငခြံ”တဲ့ စကားကတော့ ရိုင်းတာပေါ့ လူကြားထဲလည်းပြောလို့ မကောင်းဘူး…ဒါမဲ့ အဓိပျပာယ် သိပကြို လေးနကပြှည့ဝြတယကြှ”

“အောငမြယလြေးဗွာ!မာနတ်ှေ ပါနပေါလား ‘ကသံဒိုင်’…စားချင်န်တောလားကြှေးခွ ငန်ေ တာလား ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြော”

“နစမြေးပါကြာ မင့ဖြငလြည်း စိတမြဝငစြားဘူး စကားလုံးရိုင်းပမေဲ့ အဓိပျပာယလြှတာလေး သိအောင် ပြောပြနတော……ယောင်ျကြားတဈ ယောကရြဲ့ဘဝမှာဖငခြံရတာလောကရြှကစြရာ ကောင်းတာ ဘာရှိဦးမှလဲ…ငါပြောတဲ့ အထဲ ဟိုကောငတ်ှတေော့ မပါဘူးပေါ့ကြာ… ဒီလောကရြှကစြရာကောင်းတဲ့ ကိဈစက…… ဝေါဟာရကို ယူပြီး ခငမြငမြှု့တနဖြိုးကို ပြသှားတာ ဘယလြောကလြှလဲ…”

“သိပါတယကြှာ ငါလည်းလကခြံပါတယ် …… အဲလောကမြပိန်းပါဘူး……အဲဒီလူရှေးတဲ့နေ့က ဘောလုံးကနပြှီး ဆရာက ရှေးခံရတဲ့သူတွေ တဈခါတည်း နာမညခြေါပြေးတာ ငါနားထောင် နတေော့ မင်းကငါ့ဆီကို ငါ့လှယအြိတရြယ် ငါ့ဖိနပရြယ် ကောကကြိုငပြှီး ငါ့နားရောကလြာ ခဲ့တယ်။အဲမှာ မင်းကို စောကရြမ်းခငသ်ှားတာ ငယသ်ံဒိုငကြှာ အလိုကသ်ိတတလြိုကတ်ာ ဆို ပြီး မင်းနဲ့မတွေ့ခငကြ ငါ့မှာ မင်းလိုသူငယခြငွြး မွိုး မရှိခဲ့သေးဘူး……မင်းကရော ငါ့ကို ဘယခြွိန် ခငမြိသှားတာလဲ မှတမြိသလောကပြေါ့”

“ဟား ဟား…မှတမြိတာပေါ့ သားကြီးရာ ပြောပြမယ်…၉ တန်းဖြပြေီးလို့ နှရောသီမှာပေါ့…တဈနေ့ မင်း ငါအိမရြောကလြာတယလြေ”

“အင်း…ရကအြတိအကြ တော့ မလုပပြါနဲ့… မလိုပါဘူး”

“နားထောငစြမ်းပါ သားရာ…မင်းကအိမရြောကြ လာပြီး …သံဒိုင် ဟေ့ကောငတ်ဲ့ ငါ့ကို တဈခု ကူညီဦးတဲ့…ငါကလည်း ဟာ ဘာအရေးကြီး လို့လဲ ပြောကြာ လို့ပြောလိုကတ်ော့ မင်းက… “ငါ့ဖငတ်ှေ သိပယ်ားနလေို့ ကူညီပါဦး”လို့ပြော တော့တာပေါ့ကြာ ဟား ဟား ဟား”

“ယီးပေါ့…သောကကြောင်းမှတလြို့ နားထောင် နတော”

“ခစ်! ခစ်! ခစ်! ခီ့”

အန် ဘာလဲပေါ့ သံဒိုငရြယသ်ံကြားလို့ နောကလြှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ နှင်းလဲ့ဖြူ ……

“အန်! အငယမ် နငကြ ဘာသိလို့ ရယတ်ာလဲ”

“ရယတ်ာပဲဘာဖြစ်လဲ…ဒီမှာ’ကိုရီးမင်းဇင်’မှာတဲ့ ‘ကာကကြြ’ရလို့လာပို့တာ…ကိုယပြါးစပန်ဲ့ကိုယ် ပဲရယခြငွရြယမြှာပေါ့…ရယခြွ ငတ်ာပဲ ကိုငယ့ြ ကို တငပြှနရမှောလား”

“ငါ့ကို ‘တင်’မပြနဲ့နင့ကြိုရီးမင်းဇငပြဲ ပြလိုကြ… နပေါဦး နငကြ ငါ့ကိုကြ ကိုငယတ်ဲ့ နှစ်လုံးပဲ ခေါတ်ယ်…မင်းဇငကြွ “ကိုရီးမင်းဇင်”တဲ့… လေးလုံးတောငခြေါတ်ယ်.ဘာသဘောလဲရှင်း မရှင်းနိုငရြင် နင့အြမနေဲ့ တိုငပြှောမယ်”

“ပြောချင်ပြှောပေါ့…ဟိုနေ့ကတောင် မမကေေ ပြောနသေေးတာ… “မဝါနုနုလှင်” သားက လူချောလေးပဲတဲ့ သူ့အမနေဲ့တူတာ ဖြစ်မယ် လို့ ပြောနတော…မင်းသားကြ နတောပဲတဲ့”

“အံမယ် အဲ့တော့ နငကြ မမေးလိုကဘြူးလား ဘုန်းကြီးပြံတုန်းက လာကတဲ့ မင်းသားမွိုး လားလို့”

“အိုး!ရုပရြှငမြင်းသားနဲ့ တူတာပြောချင်တ်ာလေ ကိုငယရြဲ့”

“မသိပါဘူးအေ…ဇာတမြင်းသားလား လို့ပါ”

“ကိုငယကြှီးက ဘာမှန်းလဲမသိဘူး…နာမညကြွ နှစ်လုံးထဲ ခေါလြို့တဲ့…တောသ်ေးတယ် ငယ် တဈလုံးပါလာလို့ ခေါလြို့ကောင်းသေး တယ်…နာမညကြမမိုကလြိုကတ်ာ”ငယသ်ံဒိုင်” တဲ့…ကိုရီးမင်းဇငကြမှ လူကလည်း ချောသလို နာမညလြည်းလှတယ်…”မင်းဇငလြတ်”တဲ့… ဘယလြိုခေါခြေါြ ခေါလြို့ကောင်းတယ်”

“ဒါတော့ ငါတို့ကလူရယလြို့ဖြစ်လာကတည်းက ကိုယ့န်ာမညကြို ပေးပိုငခြှင့မြှမရခဲ့တာ…… လူကြီးမိဘတွေ ပေးတဲ့နာမညပြဲ သုံးရမှာပေါ့ နငကြ ငယသ်ေးတော့ နားမလညသ်ေးပါဘူး အေ…သှားတော့ လုပစြရာရှိတာသှားလုပခြွေ”

“စနိုး… သူနဲ့ ဘာမှပြောမနတေော့နဲ့ လုပစြရာ ရှိတာ သှားလုပတ်ော့…လုပစြရာမရှိရင် ၉ တန်း စာတွကြညေ့ထြား ကြောင်းဖြင့ရြင် အဆင့သ်င့ြ ဖြစ်အောင်”

“ဟုတ်! ကိုရီး…မနကဖြှနန်ေ့ခင်းပိုင်း လူရှင်း တယ် ဆိုငလြာခဲ့ဦးနောြ…သမီး ကိုရီးစကားဆို နားထောငတ်ယန်ောြ”

“Ok!စနိုးလေးက လိမျမာတယ်…သှားတော့.. သှားတော့ ကလေး…ခဏနမမေဆေေူနလေိမ့ြ မယ်…မနကဖြှန် ကိုရီး လာခဲ့မယ်”

နှင်းလဲ့ဖြူ လေးထွကသ်ှားတော့သံဒိုငကြမင်းဇငကြို “စပဖြှီးဖြီး”နဲ့ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။မင်းဇငကြလည်း ပြုံးပြုံးကြီး လုပပြှီး……

“သားကြီးရာ အဲလိုကြီး မကြည့်စြမ်းပါနဲ့”

“ကောငမြလေးတွနေဲ့ ပြောရင် အသံလေးက ခွိုနရေော့နောြ…ဘောလုံးကြင်းထဲမှာကြ ယီးပဲ!ငါဒီလောကြ အသံပေးလကမြှှောကပြှပြီး ဘောလုံးတောင်းနတောကို မမှငဘြူး မကြားဘူးလားနဲ့ ပီးတော့…ပြေးလကြောမင့ပြှေးလမ်း ကြောင်းပေါြ ဘောလုံးခင်းပေးထားတာကို… ယီးပဲ! ဒီလောကမြှ အကြကမြမှငရြင် မင်းဘယ် လို ဆကကြနမြှာလဲနဲ့…ကိုယအြောကင်ယတ်ဲ့ ကောငတ်ှကြေ စကားလုံးတွေ ကြမ်းလိုကတ်ာ ကိုရီးမင်းဇငရြယ်…ခုကြ တော့ ဟှင်း ဟှင်း”

“ယောင်ျကြားခွင်းတော့ နု မပြောနိုငဘြူးကြာ… မကြိုကလြည်း မတတန်ိုငဘြူး”လို့ မင်းဇငကြ ပြောပြီးမှ ဆကြ၍…

“နောကတ်ာပါကြာ ဘောလုံးကနန်တေော့ကြ လူကသှေးကပူနဲ့ စိတမြရှညန်ိုငတ်ော့ဘူး… ငါကလည်း ကြင်းထဲမှာ အမြဲကြို းစားနမှေ ကြို ကတ်ာလေ…ငါကိုယတ်ိုငလြည်း ဘယမြှာ အချောငခြိုနလေို့လဲ”

ဒါတော့မင်းဇငပြှောတာမှနသ်ည်။မင်းဇင် ကြင်းထဲမှာအမြဲတမ်း ကြို းစားနတောသံဒိုငအြသိဆုံးမှို့နယဒြိုင်းပြဲပဲကနကြနရြပကြှကခြှင်းပဲခွိန်းကနကြန် ဘောလုံးတာဝနကြွေ မှနသ်ော ဘောလုံးသမားတဈယောကြ။ကြင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ပြေးလှှားပြီး နရောလှတ် ရှာနသေူ။တဈခွို့ပြဲတွမှောမမှီလောကတ်ော့ဘူးလို့ ပရိသတရြော ကနတ်ဲ့သူခွင်းပါ ထငထြားတဲ့ ဘောလုံးမွိုးကို မင်းဇငအြသားကုနလြိုကပြှီး ရသှားကာ ဂိုးသှင်းသှားတာမွိုးတွရှေိခဲ့သည်။

သံဒိုငကြတော့အပငွြးပြခွှေေးထွကရြုံ ဝငကြနတ်ာမွိုးဆိုရငတ်ောင်…ဘောလုံးပြေးအားကို ခန့မြှန်းကြည့်လြိုကပြှီးမမှီလောကတ်ော့ဘူး ထငရြငဆြကမြလိုကတ်ော့ ဘောလုံးကသူ့ဟာသူစည်းကြောသ်ှားလိမ့မြညအြငအြားတွတေော့ အလကားအဖြစ်မခံနိုငဘြူး။ ဟုတတ်ယမြလား…မှီနိုငမြှန်းမသိ မမှီနိုငမြှန်းမသိ စွတလြိုကရြအောင် ‘ကြောကရြူး’ မှမဟုတတ်ာလို့ တွကသ်ည်။ဒါကို မင်းဇငကြကြ လကမြခံ…

“အဲလို လိုကစြမရှိရင် မလိုကခြွ ငတ်ော့ဘူးကြ အရမ်းကြီးဝေးနရငေတ်ော့ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ ဒါမဲ့ တဈခူ ိ့အလုံးတွေ သားကြီး ညှဈလိုကရြင် မှီနိုငပြါတယ်…ငါတွေ့နတောပဲ ပြေးအားလည်း ကောင်းရဲ့သားနဲ့ နည်းနည်းမှအပငပြန်းမခံခွ င် ဘူး…ဒါကြောင့ဘြောလုံးကောင်းကောင်းမကန် တတတ်ာ…ဒါကြောင့လြည်း ဟိုကောငတ်ှကေ ပြောတာပဲ…”

မောငင်ယရြာ မကနပြါနဲ့တော့ ဆိုငကြယပြေါထြိုငပြှီး စာအုပသ်ာသှားဖတပြါ” လို့……

သံဒိုငဝြငကြနရြငရြပကြှကထြဲကငယတ်ဲ့ကလေးကတောင် “ကိုငယကြစားတဲ့နောကတ်န်းနရောမှာ ဝါးလုံး တဈလုံးစိုကထြားရငတ်ောငတ်ဈဖကရြှေ့တန်းကလူအတွကြ အလုပရြှုပြဦးမယ်”တဲ့သံဒိုငတ်ို့က ဘောလုံးမှာကြ အဲလောကြ ပါရမီ ရင့သ်နသ်ူတဈယောကပြါ။

“မင်းဇင် သားကြီး ကြေ ာင်းတွလည်ေး ပြီးတော့ မယ်…မင်းလည်းသင်ျဘောတကဖြို့ ရနကြုနသ်ှား နရေဦးမယဆြိုရင် လာမဲ့ မှို့နယ် ဒိုင်းပြဲတော့ ငါတို့မှို့က တိုကစြဈမှုး ဂိုးသှင်းစကကြှီး မပါ နိုငတ်ော့ဘူး”

“ငကန်းမရှိရင် ငဆှတေော့ လာမှာပါကြာ…… စားမေးပြဲပြီးရင် ရနကြုနမြှာသငတ်န်းတွတကြေ ပြီးရင် ကမ်းရိုးတန်း sea service ယူတာနဲ့ ဘှဲ့တောင် သားကြီးနဲ့ အတူတူတကမြယူနိုင် လောကတ်ော့ဘူး”

“ငါ့လည်း အဲဒါတော့ စိတမြကောင်းဘူးကြာ မင်းနဲ့ ဘှဲ့နှင်းသဘငခြန်းမရှေ့ ဓါတပြုံတူတူတွဲ မရိုကရြမှာကိုတွေးမိပြီး…… ကြ နတ်ာတော့ စိတမြဝငစြားပါဘူးကြာ…… သူငယတ်န်းကနေ ၁၀တန်းထိနလောတယ် အောငတ်ယ်…အောငတ်ော့ကြေ ာင်းပြီးအောင် ဘှဲ့တဈခုရအောင် တာဝနတ်ဈခုလိုဆောငရြှကြ လိုကတ်ယ်…ဟော! ဘှဲ့တဈခုရသှားတော့ တာဝနတ်ဈခု ပြီးသှားတာပေါ့ကြာ…… ဘာတတလြဲ ဘာမှမတတဘြူး အေးတာပဲ”

“ဟိုးဆရာ ဟိုး…စကားတွလှနေမြယ် တောပြှီ”

“ဟာ!ငါက ဘာပြောလို့လဲ မင်းဇင်…ကိုယည်ံ့ တာ ကိုယ့ပြှောတာပဲ မပြောရတော့ဘူးလား”

“ဟုတပြါပြီ ဆရာရယ်…စာတွဖတေပြှီးရငထြဲမှာ ခံစားခွ ကတ်ှရှေိမှန်းသိပါတယ်…ရငထြဲက မှသန်တာ ကို ခံစားတဲ့ ခံစားခွ ကအြကြောင်း ပြောရအောင်”

မင်းဇငကြ မှသန်တာ ဆိုတဲ့နာမညလြေး ထည့ပြှောလိုကတ်ော့ ရငထြဲမှာ ‘ကငွကြနဲ’ ဖြစ်သှားသလို အနတ်ီနုလှငရြဲ့ မွ ကန်ှာက ‘ဘှားကနဲ’ပေါလြာတော့သည်။ရရောတိကြ တဲ့ နှလုံးသားတဈစုံမှ မရှိရင် မင်း ယောင်ျကြားစဈ ယောင်ျကြားမှန် မဟုတဘြူးနောလြို့လည်း ကိုယ့ကြိုကိုယပြှနပြှောမိသည်။

“မင်းက ဇာတလြမ်းဖြတဖြို့ ပြောတဲ့နေ့က သူက ဘာပြောခဲ့သေးလဲ သားကြီး” လို့ မင်းဇငကြ မေးလာတော့…သံဒိုင် ဟိုနေ့ကမင်းဇငန်ဲ့ထိုငခြဲ့ တဲ့အအေးဆိုငမြှာမှသန်တာနဲ့နှစ်ယောကတ်ည်း ထိုငလြိုကတ်ာကို သတိရလိုကသ်ည်။သူ့အိမ် ကလည်း အပြငကြှာကြာထွကရြငသ်ိပမြကြိုကြ တဲ့ အိမမြို့ ကြာကြာတော့စကားမပြောလိုကရြ။ ဇာတလြမ်းဖြတတ်ဲ့ ကိဈစပဲ အကြာကြီးစကား ပြောဖို့လည်း မလိုဘူးလေ…

“ငါက ဇာတလြမ်းတဈခန်းရပဖြို့ပြောလိုကတ်ော့ သူ အံသှသလိုတော့ဖြစ်သှားပုံရတယ် မင်းဇင် ဘာမှတော့ မပြောသေးဘူး…နောကခြဏနမှေ ‘မောင် ပြောစရာရှိတာ ဒါပဲလား’တဲ့

‘မောင် ပြောလို့ပြီးရင် သန်တာသှားတော့မယ်’လို့ ပြောပြီး ထွကသ်ှားတော့တာ”

“သူဒါပဲပြောသှားတာလား သံဒိုငရြ…မင်း.. မင်း သူရဲ့မွ ကဝြန်းတွကေို မကြည့်လြိုကဘြူးလား”

“ကြည့်ြ..ကြည့်လြိုကတ်ာပေါ့ သားကြီးရာ… မွ ကဝြန်းမှာ မွ ကရြညစြ ခပပြါးပါးတဈခွို့တွေ့ လိုကရြသလို ထွကကြွ တော့မှာမို့မကြတ်ောင် တဈခကြခြတပြှီး ထိန်းလိုကတ်ယ်…ငါ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ဲ့ အကြည့်တ်ဈခွ ကမြှာ…… ‘ဒီလောကြ အရှုံးပေးပြီး မောငလြို့ ခေါတ်ဲ့တဈ ယောကကြိုပဲခွ ဈခဲ့တာကို ဘာဖြစ်လို့လဲ’ဆိုတဲ့ အဓိပျပာယ် သကရြောကတ်ဲ့ အကြည့်မြူ ိး… မင်းဇငရြ ငါလည်းအတောစြိတမြကောင်းဖြစ်ခဲ့ ရပါတယကြှာ”

“ဟာကြာ! တောကြ…မှသန်တာလေး သနားစရာ ကြာ မင်းကြာ သံဒိုင်…သူငယခြွ င်း အရင်းမလို့ ဆှဲသာ ထိုးလိုကခြွ ငတ်ော့တယ်”

“ထိုးချင်လြည်း ထိုးကြာ…မင်းထိုးလည်းငါခံရမှာ ပဲလေ”

“မင်းက ဘာကိဈစသူ့ကို ဖြတလြိုကတ်ာလဲ… ဘာအကြောင်းတွကြေောင့လြဲငါ့ကိုရှင်းအောင် ပြောစမ်းပါ”

“အကြောင်းပြခွ ကမြရှိပါဘူးလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့ သားကြီးရာ”

မင်းဇငကြို စကားပြနပြှောလိုကပြမေဲ့ သံဒိုင့အြတွေးထဲမှာအနတ်ီနုလှငရြဲ့ သင်ျကြနန်ောကဆြုံးနေ့ကမှငတ်ှေ့ခဲ့ရတဲ့ သံဒိုင့ရြလေဲပုဆိုးလေးပတထြားတဲ့ ပုံတွသောပြနမြှငန်မေိတော့သည်။

မှင့များတဲ့အရပအြမောင်းနဲ့ မလုံတလုံဖြစ်နတေဲ့ခန်ဓာကိုယအြလှ…ရသေီးလေးတွေ တငန်တေဲ့လကမြောင်းအိုး…ရစေိုထားလို့ ယိုငန်ဲ့စွာနဲ့ ကပန်တေဲ့ လကကြောကဝြတမြှာ ရှိတဲ့ အမှှေးရှညရြှညလြေးတွေ…ရှေ့ကိုကြှတကန်တေဲ့ ရငသ်ားစိုငကြှီးရယ်…

နောကကြိုကောကပြှီး ဘေးကိုကားသှားတဲ့ ခပကြှီးကြီး တငသ်ားနှစ်ခွမ်း…… မွ ကန်ှာက ဘာမှ လိမ်းခွယမြထားပဲ ဖြူ စငဝြင်းပစွာ လှနတောတွေ…ဖြူ စငဝြင်းပတဲ့ မကြန်ှာပြငပြေါကြမည်းနကပြှီးရှညလြွ ားသှယတ်န်းတဲ့ မကြခြုံး…ကော့ပြံနတေဲ့ မကြတ်ောငတ်ှေ…

ကြီးမား ကယွဝြန်းတဲ့ မကြဝြန်းအိမန်ဲ့စူးရှ တောကပြှောငန်တေဲ့ မွ ကလြုံးတဈစုံကအရာရာကို သူအားလုံးမှငန်သယေောင်…နှာခေါင်း…မွ ကခြုံးနှစ်ခုကြားကနေ စတငဖြစ်ပေါလြာတဲ့ လမ်းကြောင်းက အပေါြ နှုတခြမ်းနဲ့တဈလကမြလောကြ အလိုမှာ အဆုံးသတသ်ှားပမေဲ့ နှာခေါင်းမလှတဲ့သူတွလေို အဆုံးသတခြါနီးမှ ပုပြီးပြနတတောမွိုး မဖြစ်ပဲ နှာခေါင်း ထိပခြွှနခြွှနကြမကြန်ှာကြ နှင့လြိုကဖြကလြှတယ်။

ပါးစပပြေါကလြို့ခေါမြဲ့ နှုတခြမ်းလှှာနှစ်ခုကမထူးမပါးနဲ့ပန်းရောငသ်န်းတယ်။ပါးစပပြေါကရြဲ့အကယွအြဝန်းနဲ့ အောကကြမိန်းမအင်ျဂါဇာတအြကြ ယအြဝန်းတို့ တိုကရြိုကဆြကစြပမြှု့ ရှိမရှိဒါတော့ သံဒိုင် ဆကမြတွေးရဲတော့………

“မင်းဘာတွဖြစ်ေနလေို့လဲ ငါ့ကိုမှ ယုံယုံကြည် ကြည် မတိုငပြငရြင် ဘယသ်ူကို တိုငပြငခြွ င် တာလဲ”

“မယုံကြညလြို့ မဟုတပြါဘူးကြာ…ငါကိုယ့င်ါ တောင် မသိလို့ပါ”

“တဈခုခုဖြစ်နတောတော့ သချောနပေါပြီ သားကြီးရယ်…ငါလည်း ကူမစဉြးစားပေးနိုငလြို့ ဘာလုပပြေးရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး သံဒိုငရြာ”

“ထားလိုကပြါကြာ…တဈနေ့တော့ အဖြတွေေ့မှာ ပါ…အဲခါကြ မှ မင့ကြိုအရငဆြုံးပြောပြမယ် မင်းဇင်”

“မင်းအဖြမတွေေ့ခင် ငါသိသှားခဲ့ရငကြော”

“ဟာ!”

သံဒိုင် ရငတ်ှတေုနသ်ှားတော့သည်။ ဟနဆြောငပြှီးနရတောတွသေိပမြှန်းကြပလြှန်း တယ် မင်းဇငရြာ…မင့သ်ိသှားရငလြည်း ဒဲ့သာ ထိုးခလွိုကတ်ော့ပါ သူငယခြွ င်းရာ…… လူတွရေဲ့ ကိုယသ်တမြှတထြားတဲ့ စည်းမဉွြး ကြိုးနဲ့ကိုယ့ကြိုပြနခြညွန်ှောငခြံရတဲ့ အဖြစ် လောကြ ရငန်ာစရာကောင်းတာ ရှိဦးမလား… သံဒိုင် ဒီစည်းမွ ဉြး ဥပဒသတွေကေို ရိုကခြွိုး ပကြစြီးမိတော့မယ်……

“ဘာဖြစ်တာလဲသားကြီးရ’ဟာ’တဈလုံးပြောပြီး ငှိမသ်ှားလိုကတ်ာ”

သံဒိုငဘြာမှ မပြောဖြစ်တော့ မင်းဇငကြိုခေါင်းပဲ ရမ်းပြလိုကတ်ော့သည်။

“သှားကြရအောင် သားကြီး မနကဖြှနည်မှ ပြန် တွေ့မယ်…ငါ မနကဖြှနမြင့အြိမမြလာဖြစ်တော့ ဘူး…ဖဖရေေဲ့အလုပစြာရင်းတွလေုပလြိုကြဦး မယ်…ညဖကမြှပဲ ဒီဆိုငမြှာတွေ့မယ်”

“အေးကြာ…ပြောစရာတွကေ ခုမှပေါလြာပြနပြှီ မနကဖြှနည်မှ ပြောတော့မယ် သံဒိုင်…လဈစို့”

သံဒိုင် မင်းဇငကြို မစောင့တ်ော့ပဲ ဆိုငကြယစြီးပြီးအရငထြှကခြဲ့ လိုကတ်ော့သည်။ဆိုငကြယစြီးနရင်ေးလဲ သံဒိုင့အြတွေးထဲမှာဒေါဝြါနုနုလှငကြ

စိုးမိုးနမွေဲ……

“အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ…… ငယသ်ံဒိုငကြို လှတလြပခြှင့ြ ပေးပါတော့… ခစွသ်ူအပေါြ သဈစာမရှိတဲ့ သူငယခြွ င်းအရင်း ကို သဈစာဖောကတ်ဲ့ လူ့စည်းမွ ဉြးတွကေို မစောင့ထြိန်းနိုငတ်ဲ့ လူယုတမြာသကသ်ကြ ဖြစ်တော့မယ် ဗွ ”

သံဒိုငတ်ဈယောကတ်ည်းတဈကိုယတ်ည်းကြားယုံ ရရှတေလြိုကမြိတော့သည်။မနကဖြှန် သံဒိုငအြနတ်ီနုလှင် အိမမြသှားတော့ဘူး……တဈနကေုန် မေ့နိုငဖြို့ ကြိုးစားကြည့်ြဦးမည်……

………………………………………………………………………………………………………….

“မောငင်ယရြေ…ဒီမှာ မဝါလာတဲ့ဟေ့ ငါအပြင် သှားမလို့ကြာ မင့အြမပြနေလြာရငလြည်းပြော လိုကြ…အပြန် နောကကြွ ရငကြွ မယလြို့”

“ဟုတကြဲ့”

“သား…ဘာတွေ လုပန်တောလဲ”

တဈနကေုနမြေ့နိုငအြောင် ကြိုးစားနပေါတယ် ဆိုမှ အနတ်ီနုလှငရြယ်…သံဒိုင့ဆြီကို ရောကြ အောင် လာသေးတယ်။အနတ်ီ့ မွ ကန်ှာကို မှင် လိုကရြတော့လည်း သံဒိုငအြလိုလိုပြောမြိသှား ရသည်။အနတ်ီ့ နားလေး တိုးကပပြှီး အနတ်ီ့ အနံ့လေး တဈခကြြ ခိုးရှုပြီးမှ အနတ်ီမေးတာ ဖြလေိုကသ်ည်။

“ဖဖရေေဲ့စာရင်းတွကေူစဈပေးနတောပါ…”

“အိမမြှာ ဘယသ်ူမှမရှိဘူးလား…အမကတော့ ဘယသ်ှားလဲ သား”

“မမကေေ အနတ်ီခွိုတို့အိမသ်ှားတယအြနတ်ီ”

“အောြ!အေး မနေ့ကဟာသကသ်ာရဲ့လား အနတ်ီ အဲဒါမေးအောငလြို့ လာတာ”

“သကသ်ာပါပြီ အနတ်ီ…ပူတာတော့အတောပြူ လိုကတ်ယ် ကြ နောကြ ကြောကကြိုနတေော့ တာ”

“ဒါပေါ့…ပိုသကသ်ာအောငလြို့မုနည်င်းဆီလေး လိမ်းထားလိုကသ်ား…အိမမြှာလည်းရှိနတော မို့ အနတ်ီ တဈခါတည်း ယူခဲ့လိုကတ်ယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ ပုလင်းသေးသေးလေးနဲ့ ယူ လာတဲ့မုနည်င်းဆီဆိုတာလေး သံဒိုငကြိုထုတ် ပေးလာပါတော့သည်။သံဒိုငလြည်း ပူတာတွေ သကသ်ာပမေဲ့ အနတ်ီ့အပေါန်ည်းနည်းလည်း ခွှဲချင်စြိတကြှောင့ရြယ် အိမမြှာ ဘယသ်ူမှမရှိ နလေို့ လှတလြပတ်ာရယကြှောင့ြ……

“ဒါက ဘာတွကေောင်းတာလဲ အနတ်ီနုလှင်”

“ဘာတွကေောင်းတာလဲဆိုတော့ကြ န်းမာရေး အတွကကြောင်းလို့သင့တ်ောလြို့သုံးနကြတော ပေါ့…တဈခွို့ က နိုငင်ံခွားက လာတဲ့ အလှဆီ တောင် နေ့တိုင်းမသုံးပဲ တဈခါတဈလေ ဒီဆီကိုပဲ တဈကိုယလြုံး လိမ်းကြ သတဲ့……ဘယလြိုဆေးဖကဝြငတ်ာလဲတော့ဆိုတာတော့ ကမွလည်း တိုင်းရင်းဆေးဆရာ မဟုတတ်ော့ မပြောတတဘြူး ကိုငယသ်ံဒိုငရြယ်”

“အဟီးဟီး…မသိလို့ မေးတာပါ အနတ်ီရယ်”

“ကြ မလည်း မသိလို့ မဖြနေိုငတ်ာပါ ရှင်”

“ကနွောကြတဈခါမှလည်း မသုံးဖူးတော့ လိမ်း မှ လိမ်းတတပြါ့မလား မသိဘူး”

“အောြ! လိမ်းရမှာ သိပခြကတ်ဲ့ ဆေးဆိုတော့ မလိမ်းတတဘြူး ပြောခွ ငတ်ာလား”

“ဆီများများလိမ်းမိသှားရင် ဘာဖြစ်မလဲ…… တဈခါလိမ်းရငဘြယလြောကအြတိုင်းအတာပဲ လိမ်းရတာလဲ အဲဒါတွေ မသိလို့ပါ”

“ကဲ…ကမွ ဝါနုနုလှင် ပဲ လိမ်းပေးပါ့မယ်… ပုဆိုး ခွှတတ်ောမြှုပါ”

အနတ်ီနုလှငကြတဈခါတဈရံသူ့နာမညအြပြည့ြ အစုံထည့ပြှီးစကားပြောတတသ်ည်။အဲလိုပြော တာမွိုးကိုလည်း သံဒိုင် သဘောကြ မိသည်။

“ကနွော့ြ အခန်းထဲပဲ သှားမလား အနတ်ီ”

“အို!ဘာလို့ သှားရမှာလဲ”

အနတ်ီ မကြန်ှာတဈခကြတ်င်းလိုကတ်ော့… သံဒိုင် လန့သ်ှားရသည်။

“ဟို…ဟိုလေ…ဟိုလိုပါ အနတ်ီ…ဒီနားက ဧည့ခြန်းနဲ့လည်း နီးတော့လူတွလောလိုကလြို့ မှငသ်ှားရင် မကောင်းဘူးလားလို့ပါ……… အနတ်ီ့ကို ကနွော့ြ…ကြ နော့ြ…… ကနွော့ြ အခန်းထဲကို ဟိုလိုခေါတ်ာမဟုတပြါ ဘူးဗွာ”

“ဟိုလိုခေါခြေါြ…ဒီလိုခေါခြေါြ မလိုကန်ိုငဘြူး ကြာ…အဲဒီအခန်းထဲ ဝငန်တေုန်း လူတွတွေေ့ လိုကမြှ ပိုဆိုးကုနမြှာပေါ့…စာတွဖတေပြါတယ် ဆိုတဲ့ ဒီဦးနှောကကြှီးက ဒါလေးတောငမြစဉြး စားနိုငတ်ော့ဘူးလား”

အနတ်ီ နုလှငကြ ပါးစပကြလည်းပြောသလို လကည်ှိုးနဲ့လည်း သံဒိုင့ခြေါင်းကို ထိုးသည်။ မကြန်ှာမှာတော့ စိတဆြိုးတဲ့ အမှုအရာမတွေ့ ရတော့လို့ သံဒိုင် ဝမ်းသာသှားရသည်။

“ဒီ စားပြဲကြီးကလည်းအကြီးကြီး အပေါမြှာလဲ စာအုပတ်ှေ ထပထြားသေးတယ်…ဒီမှာ ထိုင် ပြီးလိမ်းပေးနတေုန်းတကယလြို့ လူလာခဲ့ရင် မတွေ့နိုငပြါဘူး သားရယ်”

“ဟုတပြါတယ် အနတ်ီ”

သံဒိုငဖြဖရေေဲ့ စာရင်းစာအုပတ်ှထေားတဲ့ စားပြဲက ကြီးသည်။ရှေ့မှာလည်း အကာနဲ့မို့ ဧည့ခြန်းမှာထိုငန်တေဲ့ လူရှိရငတ်ောင် မမှင် နိုငဘြူး…စားပြဲထားတာကလည်း ဧည့ခြန်းနဲ့က မကြန်ှာခွင်းဆိုင်…နောကမြှက နံရံ့နဲ့ စာအုပစြငမြို့ နောကကြနလည်ေးဘယသ်ူမှမမှငတ်ှေ့ နိုငဘြူး…

တဈခါတဈရံ အမွိုးသမီးတွရေဲ့ ဦးနှောကကြ ယောင်ျကြားတွထကြေ ပိုတွေး တတ် မှငတ်တသ်ညဆြိုတာ သံဒိုငလြကတ်ှေ့ သိလိုကရြသလို…ဒီနေ့ အနတ်ီ့အိမ် သှားခဲ့ရင် တောင် ဒီလို အဆငပြှမှော မဟုတဘြူးလို့ စဉြးစားမိသေးသည်။

အနတ်ီက ထိုငခြုံတဈလုံး ယူပြီး သံဒိုင့ဘြေး လာထိုငတ်ော့သည်။သံဒိုငရြငတ်ှေ ခုနန်ပမေေဲ့ လကတ်ှကတေော့ ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးကို ထိုငန်ရင်ေးပဲ ဖြညပြေးလိုကသ်ည်။ အနတ်ီက အိမဝြငပြေါကြ ခဏကြည့်လြိုကပြှီး ပုလင်း အဖုံးဖြင့ကြာသူ့လကထြဲကိုဆီတွထညေ့လြိုကြ သည်။

ခွံဝငပြေါကကြို ဒီထိုငတ်ဲ့နရောကနေ လှမ်းမမှငရြပမေဲ့ အိမပြေါကဝြထိ လူရောကြ လာရငတ်ော့ သိနိုငတ်ာမို့ သံဒိုငစြိတခြသွှား တော့သည်။စိတကြ အေးအေးဆေးဆေးပဲလို့ ခံယူလိုကတ်ော့ ပေါငကြှားကအငယကြောင် က အဆင့သ်င့အြနအထေားနဲ့ မတမြတရြပ် နပြေီ…

အနတ်ီနုလှငကြ ဆီထည့ထြားတဲ့ လကတ်ဈ ဖကန်ဲ့ သံဒိုင့ရြဲ့ လိငတ်နကြို အရငန်ှံ့အောင် သုတလြိုကသ်ည်။သံဒိုင့မြှာတော့လကန်ှဈဖကြ ကို ဘယမြှာထားရမှန်း မသိတာနဲ့ပဲ ရှေ့က စားပြဲပေါပြဲ တငထြားလိုကတ်ော့သည်။

အနတ်ီက ဆီတဝင်းဝင်းနဲ့တင်းမာပြောငလြကြ လာသော ငယသ်ံဒိုင့ြ လိငတ်နကြို သချော ကြည့်ကြာ လကကြ ပြတမြှဲပြတလြကြြ…… နှစ်ယောကသ်ားလူခွ င်းကလည်းကပထြိုငန်ေ ကြတော့ အနတ်ီနုလှငဆြီက ခပမြှနမြှနရြှုတဲ့ အသကရြှုသံပါ သံဒိုငကြှားနရသေည်။ လိငတ်နတ်ဈလွှောကလြုံးရော ဂွေးဥတွပေါ မကြ န် အနတ်ီက ဆီနဲ့ အသာအယာပြတန်ေ ရာမှ လိငတ်နခြွေ ာင်းကို ဖိညှဈလိုကတ်ော့… “အ!”ဆိုတဲ့ အသံလေး သံဒိုငဆြီက ထွကလြာခဲ့ရသည်။

“နာသှားလား သား”

“အရမ်းကြီး မနာပါဘူး အနတ်ီ”

“သားရဲ့ ဟာကြီးကလည်းကြယ် ကြည့်ပြါဦး”

အနတ်ီနုလှငပြှောလိုကမြှ သံဒိုငကြိုယ့ဟြာကို ငုံကြည့်လြိုကတ်ယ်…ဆီတွနေဲ့ပြောငလြကန်ေ တဲ့အငယကြောငကြ ခန့ည်ားထည့ဝြါမှု့အပြည့ြ အနတ်ီနုလှငကြ လကခြွောင်းနှစ်ချောင်းနဲ့ အရင်းကနေ နှိပလြိုကတ်ော့ အကြောချောင်း က ပိုရှညလြာသယောင်……

“မောငင်ယရြယ်…လူတန်းစေ့ပြီး ယောင်ျကြား ပီသလိုကတ်ာကြယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ အဲလိုပြောပြီး ဆီတွနေဲ့ ပြတ် ပေးရုံပေးနတောကနေ ဂွင်းထုသလိုမွိုးနဲ့… “တ ဖတ် ဖတ်”မှညအြောင် အထကအြောကြ လကကြစားပေးတော့သည်။မိန်းမတွနေဲ့ သိပ် မပတသ်ကဖြူးတဲ့ငယသ်ံဒိုငကြသုတထြိန်းနည်း လေ့ကငွ့ခြန်းများနဲ့ လေ့ကငွ့လြာသူမို့သာ တောပြတေော့သည်။

လေ့ကြ င့မြှု့သာ မရှိခဲ့ရင် အနတ်ီရဲ့လကကြစားပေးမှု့ကြောင့ြ သုတရြည် တွေ “ဖငွြးကနဲ”နအေောငထြောငပြန်း ထွကြ တော့မည်။အနတ်ီနုလှငကြ ဆီလိမ်းပေးတာ မူ ိး မဟုတတ်ော့ပဲ ပေါတ်ငကြှီး ဂွင်းထုပေးပါ တော့သည်။

“မောငင်ယ် ရယ် သားဟာကြီးက သိပကြှီး တော့ ကိုငရြတာ အားရလိုကတ်ာကြယ်”

“အ..အ..အနတ်ီ”

ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ် သံဒိုငပြှီးလုလုမှာပဲ လူရိပတ်ဈခုလိုမှငလြိုကြ လို့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ခပမြှနမြှနလြှုပရြှားပေးနေ တဲ့ လကကြို ရပသ်ှားအောင် ဖမ်းကိုငလြိုကရြသည်။အနတ်ီနုလှငလြည်း လကကြစားပေးမှု့ ကို ခကြခြွ င်းရပလြိုကပြှီး သံဒိုင့လြိငတ်နကြို ကိုငရြုံသာ ကိုငထြားတော့သည်။

“မောငင်ယ်…မင့အြဖရှေိလား”လို့ မေးရင်းဝင် လာတာက ဖဖေေ့မိတဆြှေ ဦးသိန်းနိုင်……

“မရှိဘူး ဦးသိန်းနိုင် ဖဖေေ အပြငသ်ှားတယ် ခငဗြွ “လို့ သံဒိုငကြ ဖြလေိုကပြမေဲ့ သူကအိမ် ထဲထိဝငလြာပါတော့သည်။ဒါမဲ့ ဦးသိန်းနိုငကြ သံဒိုင် နဲ့ အနတ်ီနုလှင် ထိုငန်တေဲ့ နရောတော့ မလာပါ…ဧည့ခြန်းက ဆကတ်ီခုံ ပေါပြဲ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး…

“ဒေါဝြါနုရော ရောကန်တောကို အလညလြာ တာလား”

“ဟုတပြါတယ် ရှင်”လို့ အနတ်ီက ဖြအပြေီးမှာ ပဲ…

“မောငင်ယ်…မင့အြဖကေ ဘယသ်ှားတာလဲ ဘယခြွိနမြှ ပြနလြာမှာလဲ”

“မသိဘူးခငဗြွ …အရေးကြီး ကိဈစရှိရငလြည်း ကြ နော့ကြို မှာခဲ့လိုကပြါ”

သံဒိုငလြည်း မှန် မှနထြပြနမြလားလို့ ပြောလိုကပြမေဲ့……ဦးသိန်းနိုငကြ သူ့အိပကြပထြဲကဆေးလိပဘြူး ထုတပြှီး ဆေးတဈလိပ် မီးကောကည်ိလိုကြ တော့… သှားပြီလို့ သံဒိုငစြိတပြှန် လွှော့လိုကတ်ော့တယ် …ဆေးလိပသ်ောကြ ပြီဆိုမှာတော့ တောကလြွောကြ မပြနတ်ာ သချောသှား ပြီလေ…

“အရေးကြီးတယလြို့လည်း မဟုတပြါဘူးကြာ ရှေ့ကလမ်းကို လမ်းသဈခင်းဖို့ကိဈစတိုငပြင် ရအောငလြို့ပါ”

“ဟုတကြဲ့ဗွ …ကြ နော့ကြိုတော့အိမအြပြန် နောကကြွ မယလြို့ မမေေ့ကို ပြောဖို့မှာခဲ့ တယဗြွ …မနကဖြှနမြှဦးသိန်းနိုငတ်ဈခေါကြ လာခဲ့ပါဦးလား…ညဖဖပြေနေလြာရငလြည်း ဦး လာသှားတယဆြိုတဲ့အကြောင်းကြ နောြ ပြောထားလိုကပ့်ါမယ်”

သံဒိုငလြည်း ဦးသိန်းနိုငကြှီး ပြနဖြို့ အရေး ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဦးသိန်းနိုငကြ ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ဆေးလိပသ်ာရှိုကန်တေော့သည်။ဖဖေေ့ဆီလာတာ မရှိပါဘူးလို့ပြောပြီးနပြေီပဲ သှားတော့လဗွော ဘာထိုငလြုပန်တောလဲ…လူကြီးဖြစ်နပြေီး အထူအပါး နားမလညလြိုကတ်ာ…သံဒိုင့စြိတထြဲမှ ဦးသိန်းနိုငကြိုအတင်းပြနလြှှတန်တေော့သည်။

ဦးသိန်းနိုငကြလည်း သံဒိုငတ်ို့ အဖြစ်အပြ ကကြို ဘယ် သိလိမ့မြလဲ သူလာလညန်ကြအေတိုင်း အေးဆေးထိုငပြှီးမှ ပြနမြဲ့သဘော……… အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ကြို တဈခကြကြှည့ြ ပြီး ပြုံးလိုကတ်ော့သည်။ သံဒိုင့ြ ခံစားခွ ကကြို သိတယဆြိုတဲ့ အထာနဲ့ပေါ့…… လကကြတော့သံဒိုငလြိငတ်နကြို မလှှတဘြူး ဦးသိန်းနိုငကြလည်း ဆကထြိုင်ဦးမှာသိနေ တော့…ခုနက အတိုင်းပဲ သံဒိုငကြို ဂွင်းပြန် ထုပေးပါတော့တယ်။

အသံသိပမြထွကစြေ ပဲ တိတတ်ိတလြေး လုပပြေးတော့သည်။ သံဒိုင့မြှာ တဈဖကကြဘော့ပငကြိုင် နောကြ တဈဖကကြ စာရင်းစာအုပကြိုငပြှီး ရုပတ်ညကြှီးနဲ့ ထိုငန်ပေေးရသည်။ ဦးသိန်းနိုငကြ သူတို့ဆီကို လှမ်းကြည့်လြိုကမြယဆြိုလည်း နှစ်ယောကသ်ားသာမန် တူယှဉတ်ှဲထိုငန်ေ ကြတယလြို့ပဲမှငလြိမ့မြည်။

ဒါပမေဲ့ ထိုငန်တေဲ့သူနှစ်ဦးရဲ့ စားပြဲကိုအကာ အကြယယ်ူပြီး လှုပရြှားနမှေု့ကိုမှငတ်ှေ့သှားမယဆြိုရငဖြှင့ြ……ဦးသိန်းနိုငကြ ဘာစကား မှ မပြောသေးတော့အနတ်ီကလည်းဘာမှ မပြောသေးပဲ သံဒိုငလြိငတ်နကြှီးကိုသာ ကိုငပြှီး ပြတသ်ပဆြော့ကစားပေးနသည်ေ။ ခဏအကြာမှ……

“ဒေါဝြါနု…ဦးမောငလြတအြခွအနေကရေော ဘာများထူးသေးလဲ”

“ဒီလိုပါပဲရှင်…ထူးပြီးတိုးတကလြာတာတော့ မရှိတော့ပါဘူး”

“ကြ နောတ်ို့ ဒီကလူတွကေ “ဒေါဝြါနု”ကို လေးစားနကြတောဗွ ”

“ရှင်………”

အနတ်ီနုလှငကြ ‘ရှင်’ ဆိုပြီး ပါးစပကြ ထွကလြိုကသ်လိုလကလြှုပရြှားမှု့ကလည်း ရပသ်ှားပါတော့သည်။

“ကြ နောတ်ို့ဆီမှာတော့ လဖြတေထြားတဲ့ သူတွတဈေနှစ်ကြောလြောကဆြိုရင် သတေော့တာ…အပြုအစုကောင်းမှပဲ မိုငကြုန် ခံရင် ၂ နှစ်စွန်းစွန်းပဲ နရတေယ်… ဒေါဝြါနု ပြု စုပေးတဲ့ ဦးမောငလြတကြှီး တော့ ကြာပြီဗွ နောြ နရပေါတယ်…… ဦးမောငလြတရြဲ့ အတိတအြကြောင်းတွေ ပါသလိုလကရြှိ ဒေါဝြါနု အပြု အစုကောင်းတာတွကြေောင့လြည်း နရတောပါ…

ဦးမောငလြတကြှီးကို သစခေငွေလြို့ ပြော တာမဟုတဘြူးနောြ…လူမမာတဈယောကြ ကို ဒီလောကန်ှဈရှညလြများ မငှီးငှေ့ပဲ ပြု စုနိုငတ်ဲ့ ဒေါဝြါနု အရညအြချင်ြးကို သိ စခွေ ငလြို့ပါ…ဒါကြောင့လြည်းဒီကလူတွေ က ဒေါဝြါနုကို လေးစားနကြတော”

“ဟုတကြဲ့ပါ ရှင်…ခုလိုသိရလို့ကြေးဇူးတင် ပါတယ်”

အနတ်ီစကားပြနပြှောပမေဲ့ အသံတွတေုန် နသလေို မွ ကန်ှာလည်း ပကြသ်ှားတယလြို့ သံဒိုငသ်ိလိုကသ်ည်။သံဒိုင့ြ ဟာကိုလည်း လကကြ လှှတလြိုကသ်လို လှှတလြိုကတ်ဲ့လကကြ အနည်းငယတ်ုနန်ေ တော့သည်။ အကြောင်းတဈခုကြောင့ြ အနတ်ီနုလှင် စိတအြပြောင်းအလဲဖြစ်သှားတယလြို့သံဒိုငန်ားလညလြိုကသ်ောလြည်း ဘာကြောင့လြို့ မသိသေးတော့ စဉြးစားနစေဲမှာပဲ…

“အိမကြိုဧည့သ်ညတ်ှရေောကန်ကြပေါလား” လို့ပြောပြီးသံဒိုင့မြမလေည်ေးဝငလြာပါတော့သည်။

“ဟောတောြ!မောငင်ယကြ ဧည့သ်ညတ်ှေ ကို ဘာမှခွ မကြှေးဘူးလား…သားရယ် ဒီလောကကြှီးနပြေီ မသိတတလြိုကတ်ာ”

“မဟုတဘြူး အမ…ကြ မကမလိုဘူးပြောလို့ မောငင်ယကြ သှားမယူတာပါ…ပြနလြည်း ပြနတ်ော့မှာ မလို့ပါ”

“ကြ နောလြည်း ခုမှရောကလြို့ ထိုငရြုံရှိသေး တာပါဗွာ”

သံဒိုငတ်ို့ စိတတ်ှမှနေန်ခေဲ့တော့ လူမှု့ရေး ကိုမေ့နခေဲ့ရသည်။ဘာမှခွ မကြှေးတဲ့အပြင် ဦးသိန်းနိုငကြိုတောင် မှနမြှနပြှနစြခွေ ငခြဲ့ တာမဟုတလြား……

“ခဏထိုငကြှပါဦးလကဖြကသ်ုပလြိုကြဦးမယ်”

“ကမွက ပြနတ်ော့မှာနောြ အမ…မောငင်ယ် အနတ်ီ့ကို ဟိုဗလာစာရှကန်ဲ့ ဘော့ပငပြေး”

မမကေေ “နပေါဦး”လို့ ပြောပြီးမီးဖိုခန်းထဲဝငသ်ှားသည်။သံဒိုငလြည်း အနတ်ီတောင်းတာပေးလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ…စာရေးတော့သည်။ ညာဘကလြကန်ဲ့ မုနည်င်းဆီတွေ ကိုငခြဲ့တာမို့ စာရေးတော့ ဘယဘြကလြကန်ဲ့ ရေးနသည်ေ။

အနတ်ီရော မင်းဇငရြော သားအမိနှစ်ယောကလြုံး ဘယည်ာ နှစ်ဘကန်ဲ့စာရေးနိုငသ်ည်။ စာရေးပြီးတော့စာရှကလြေးခေါကပြှီး သံဒိုင့ကြို ပေးသည်။ ပြီးတော့ သံဒိုင့ြ အမကေို သှားနှုတဆြကပြှီး ပြနထြှကလြာကာ ဦးသိန်းနိုငကြိုလည်းနှုတဆြကပြှီးအနတ်ီနုလှင် ပြနသ်ှားပါတော့သည်။

သံဒိုငလြည်း အနတ်ီနုလှငပြေးခဲ့တဲ့ စာရှကြ ခေါကလြေးယူပြီး သူ့အခန်းထဲပဲ တန်းဝငခြဲ့ လိုကသ်ည်။

“ဘာတွမွေား ရေးထားခဲ့တာလည်း ……… အနတ်ီ နုလှငရြယ်”

……………………………………………………….

💠အခန်း ( ၇ )💠

“မောငင်ယ်…သား ထမင်းစားအောငကြှာ မင်းမှာလည်း ညနကတေည်းက အခန်းထဲဝငသ်ှား တယပြှောတယ် ခုထိထွကမြလာဘူးဘာဖြစ်နေ တာလဲကြ”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…ဖဖေေ့စာရင်းတွေ လုပပြှီး ခေါင်းတွကေိုကန်လေို့အခန်းထဲဝငလြှဲနတော”

“အေးပေါ့ငါ့စာရင်းတွကေ မှနမြာငှနေဲ့တောင် မဟုတဘြူူးနိုငင်ံခွားဒေါလြာနဲ့လုပင်န်းကြီးလုပ် ထားတဲ့ စာရင်းတွဆေိုတော့ ငါ့သားမှာ ခေါင်း တွကေိုကရြပြီပေါ့…နောကမြလုပပြါနဲ့တော့ကြာ ငါ့သားတဈခုခုဖြစ်ရင် ဖဖရေငေကြွိုးရခွ ညရြဲ့ ဟုတလြား… ငါက အဲလိုပြောမဲ့ထငလြား… နားစမ်းပါမောငင်ယရြာ…

အဲလိုတွကေ ရုပရြှင် တွေ ဗှီဒီယိုတွထေဲမှာပဲပြောလိမ့မြယ်…ငါတော့ မပြောနိုငဘြူး သောကကြှီးသောကကြွ ယကြှာ စာရင်းလုပလြို့ ခေါင်းကိုကတ်ယတ်ဲ့ ဟုတလြား မင်းမလုပလြဲပေးစရာ ရစရာတွငေါအကုနမြှတ် မိတယ်…”နှုတတ်ဈရာစာတဈလုံး”ဆိုလို့ သကြ သအနေနေဲ့ရော မှတထြားတာ…မင်းဒီနေ့လုပ် တဲ့ စာရင်းပေါင်းခွင်းလောကတ်ော့ ငါ့အတွကြ မင့ဝြယထြားတဲ့ တွကစြကတ်ောင် မလိုဘူး”

“ဟုတကြဲ့ပါခငဗြွာ…ဟုတပြါပြီ ခငဗြွာ”

သံဒိုင် ရပကြှကထြဲက နောငတ်ောတ်ဈယောကပြှောတာသာသတိရမိတော့သည်။ ဘဲ ဘဲခွင်း တော့ လာနုမနနေဲ့ကြာ လှမ်းစရာမရှိဘူး…… မင်းတို့တော့ မပြောနဲ့ အိမကြကြှေးဖခငန်ဲ့ တောင် သိပအြစေးကပတ်ဲ့ကောင် မဟုတဘြူး။

အနတ်ီနုလှငရြေးပေးခဲ့တဲ့ စာလေးဖတပြှီး စဉြးစားခန်းဝငန်တေဲ့သံဒိုငလြည်း ဖခငကြှီး နဲ့တွေ့လပြေီ။သံဒိုင် အနတ်ီပြနသ်ှားပြီးဆို အခန်းထဲဝငန်လေိုကတ်ာ အခွိနဘြယလြို ကုနသ်ှားမှန်းတောင် သတိမထားမိတော့ဘူး။ မိသားစု သုံးယောကြ ညစာအတူတူစားပြီးမှ သံဒိုင် အခန်းထဲ ပြနဝြငခြဲ့ပြနသ်ည်။ထမင်းက မဆာလို့လားမသိ သိပတ်ော့ မစားနိုငခြဲ့… ဖဖကေတေော့ထမင်းစားရင်း ဘာမှဆကြ မပြောတော့ဘူး။

သံဒိုင့ြ သူ့အဖဆေီက အကြ င့ြ ကောင်းတဈခုတော့ မှတယ်ူထားဖြစ်သည်။ သံဒိုင့အြဖဖြစ်ေသူကဘယလြောကပြဲ စိတဆြိုး နနေေ ထမင်းဝိုင်း မှာတော့ ဇနီးနဲ့သားကို ဘာမှ ပြောလေ့ပြောထမရှိ…ဆူချင်ြ ပူချင်ရြငလြည်း ထမင်းစားပြီးမှ ပြောတော့သည်။ဒေါသကြောင့ြ ပြောခွ ငဆြိုခွ ငန်ေ တာတောင် တဈပါးသူ ထမင်းစားပြ ကမြှာတွေးပြီး စားပြီးမှပြောပေးတဲ့ အလေ့အကြ င့ကြို သံဒိုငသ်ဘောကြ သည်။

ည လကဖြကရြညဆြိုငတ်ော့ သံဒိုင် သှားရဦးမည်…မင်းဇငစြောင့န်မှောမို့…အခန်းထဲရောကတ်ော့ ခေါင်းအုံးအောကကြ အနတ်ီနုလှင် ဘယလြကန်ဲ့ ရေးတဲ့ စာလေးပြနဖြတဖြို့ကောကယ်ူလိုကသ်ည်။မဖတဖြစ်သေးပဲစာရှကလြေးကိုရငဘြတပြေါတ်ငပြှီး စဉြးစားခန်းဝငန်မေိပြနသ်ည်…

နေ့ခင်းက အနတ်ီနုလှင် လကန်ဲ့လုပပြေးခဲ့တာကို ပြနမြှငရြောငမြိတော့လည်း…အောကကြကောငကြ သူလည်းသတိရမိတယဆြိုတဲ့ အကြောင်းအောကကြနအသေိပေးတယမြင်းနဲ့လည်း ခကပြါတယ် အငယကြောငရြယတ်ဈယောကကြောင်းကိုပဲ သီးသန့ြ ပတသ်ကခြငွသ်ူ…

လှယတ်ာတွကြလေည်း မာနကြီးပြီးမပတသ်ကမြဆကန်ှယခြွ ငန်ဲ့ မင်းနဲ့တော့ ငါပါသောကရြှကတ်ှေ ကြဲတော့မယ်……သံဒိုင် ဘယသ်ူမှ အပြဈတငစြရာမရှိတော့ သူ့မှေးရာပါ အငယကြောငကြိုပဲအပြဈပုံခွ မိသည်။

ရှေးအခါကမိဖုရားကြီး အမတကြှီးတဈယောကကြို ဆုံးမတဲ့ပုံပြငလြေးကိုလည်းသတိရမိသည်။ရနှေေးကြမ်း အဖနရြညကြ ဘယခြှကထြဲ ထည့သ်ောကသ်ောကြ ဒီအရသာပဲတဲ့လား…ဖြူ တဲ့ ညိုတဲ့ မဲတဲ့ မိန်းမတွနေဲ့ ပတသ်ကတ်ဲ့အခါမှာလည်း ဘယလြိုမိန်းမနဲ့လုပလြုပ် ပြီးဆုံး ခွင်းအခန်းရောကရြင် ဒီအရသာ အတူတူပဲတဲ့ လား…

အရညထြှကသ်ှားခွိန် ခံစားခွ ကတ်ော့ တူမှာပေါ့ဗွာ… မိဖုရားကြီးပြောတာမှားတယလြို့ငယသ်ံဒိုင် မဆိုလိုဝင့ပြါဘူး……ဒါမဲ့ မိဖုရားကြီးက အမွိုးသမီးတဈဦးဖြစ်နတောမို့ အမွိုးသားတွရေဲ့စိတခြံစားခွ ကကြိုနားလညမြှု့ ပေးနိုငစြှမ်းငှာမရှိရှာဘူးလို့ သံဒိုင် သတမြှတသ်ည်။အတ်တမွ ားနဲ့လူ လို့ခေါဝြေါသ်မုတကြွ ပမေဲ့မှငမြှငသ်မွှ လိုချင်န်တေဲ့ အတ်တကြီးမှု့တော့သံဒိုငမြှာ မရှိပါ……

မိမိအနှစ်သကဆြုံးမိန်းမနဲ့ စိတရြောကိုယပြါအားရပါးရ အခွ ိနကြှာကြာအေးအေးဆေးဆေးဆကဆြံလိုကရြမှ နှစ်ထောင်းအားရမှု့ ဖြစ်သှားမှာမွိုးကိုသာ လိငဆြကဆြံမှုကြောင့ရြရှိသောစဈမှနတ်ဲ့အရသာလို့ သံဒိုင် သတမြှတန်ိုငမြည်။မိန်းမပဲ ဟိုဟာပါရငပြှီးနတောပဲ လုပကြှည့ရြငအြတူတူပါပဲ ဟုတလြား!မတူလို့ပေါ့ဗွာ…တူရငသ်ံဒိုငတ်ို့ဘယမြှာလာဂွီးများနလေိမ့မြလဲ

မိဖုရားကြီးတို့မိန်းမတွမှောလည်း သံဒိုငပြှောတဲ့စိတခြံစားခွ ကရြှိပါတယ်…ဟုတတ်ယမြလားအသားညို ထောငထြောင်းမောင်းမောင်းမှ အသားဖြူ ပြီး ရုပကြ သန့န်မှလေူကငပိနခြှသလေုံးကပုလှရေိုးမှ အသလေိုးနိုငတ်ာ ဘာညာနဲ့မှခွထေောကကြ ခွမကြေီး ကြီးမှ နဲ့ ရှှေးခွ ယကြှ တယ် မဟုတလြား…အားလုံးပါတာတွတေူပမေဲ့ mood မတူလို့ ရှှေးခွ ယရြတာပေါ့ဗွာ……

ဒါကိုမိဖုရားကြီးက organsmကတော့ အတူတူပါပဲ…organsm တူပမေဲ့ mood မတူဘူးဗွာငယသ်ံဒိုင် ဒါမွိုးကြ မိဖုရားကြီးရဲ့ ဆုံးမပြောကြားခကြကြို အပြည့အြဝ လကမြခံနိုငပြေ…ရှေးက ပြောစကားတွကေ မှနတ်ာတွေ အများကြီးရှိသလိုထောကပြှခွ ငစြရာစကားတွလည်ေး ရှိပါသည်။ တဈခါသား မင်းဇင် မကြို ကန်တေဲ့စကားနှစ်ခု ကြဲလှဲခွ ကကြိုတော့ သံဒိုငရြှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။

“တဈရှာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ်” နဲ့

“သချင်ေတ်ဲ့ ကြား တောပြောင်း”ဆိုတဲ့ စကားကြဲလှဲခွ ကကြို ဆရာတွေ ရှင်းပြတဲ့အတိုင်း ရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။ ၁၀ တန်း ရီဇကြ ကြည့်ကြတွော့ ဂုဏထြူး ၂ ဘာသာပဲ ပါလို့ ငိုနတေဲ့ကြေ ာင်းသူတဈယောကကြို…မင်းဇငကြ

“သောကျ!ကလေးမ ကလည်း ကြ တဲ့သူတွေ ကိုလည်း အားနာပါဦးလား ဟ”လို့ ပြောတော့

“ဒါတော့ကြာသူကဘယလြောကမြှန်းထားမယ် မှန်းမှ မသိတာသူသှားချင်တ်ဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ လှဲသှားလို့ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုတာနမှောပေါ့…… နောကတ်ဈခါ ပြနဖြှလေို့လည်း ရတာ မဟုတ် ဘူးလေ…ငိုမှာပေါ့ ငိုခန်းကြ ပါတယကြှ”

“မှန်းထားတာလှဲလို့မဟုတပြဲ သောကပြဲများပြီး ကြ တဲ့သူတွရှေေ့မှာ ငိုတာမွိုး ဆိုရငရြော မင်း ဘာပြောမလဲ သံဒိုင်”

“ဒါတော့ မင်းသှားမေးပြီးမှပဲငါပြောနိုငမြယ်”လို့ သံဒိုငဘြုရတော့သည်…ဒါကိုမင်းဇငကြမလွှော့

“ငိုချင်ြ အိမရြောကမြှ ငို …ဒီမှာ လာမငိုနဲ့ကြာ အာရုံနောကလြို့”

“အများနဲ့သကဆြိုငသ်ောနရောမှာ မငိုရ ဆိုတဲ့ ဥပဒတေော့ ငါလည်း မကြားဖူးပါဘူး”

“အာကြာ!မင်းကတဈမွိုး…တောလြိုကတ်ော့”

သံဒိုင် ၁၀ တန်း ရီဇကကြှည့တ်ဲနေ့ကို ပြနမြှတမြိ ပြီး အဲဒီနေ့ကမင်းဇငန်ဲ့ သံဒိုငတ်ို့ကိုသိပခြစွတ်ဲ့ ဆရာမ ပြောတာတွကေို သတိရမိသည်။

“ဆရာမ တပြည့တ်ှေ ကြိုးစားရင် ဒီထကြ ဂုဏထြူးတွေ ပါနိုငရြဲ့သားနဲ့ကြယ် မလုပကြွ ဘူး…အေးဆိုးလေးတွေ…ကဲ ခုအမှတစြာရင်း ထွကလြာရင် ဘယကြွေ ာင်းတကပြှီးဘာတွေ လုပကြှမှာလဲ”

သံဒိုငကြလကခြလေးပိုကပြှီးမှုလတန်းကလေး တဈယောကလြို “သားက ဆရာဝနကြှီးလုပမြှာ အငဂြွ ငန်ီယာကြီးလုပမြှာပါခွာမ”လို့နောကပြှီး ပြောတော့ ဆရာမက…

“ဒီတဈသကတ်ော့ မမွှေ ာတ်ော့နဲ့ မောငသ်ံဒိုင် ရေ…သားတို့အမှတတ်ှေ မှီမှာမဟုတတ်ော့ဘူး နောငတ်ဈခောတကြလေးတွကြေ ပညာရေး စနဈပြောင်းရငတ်ော့ မပြောတတဘြူး”

လို့ဆရာမကသံဒိုငန်ောကပြှောမှန်းသိပမေဲ့မလုပ် ခဲ့တဲ့ ခွ ဈတပြည့တ်ှမေို့ ဂရုဏာဒေါသော နဲ့ ကောတော့သည်။အဲမှာမှ မင်းဇငကြ ဝင်၍……

“မလိုချင်လြို့ လှှတခြွ ခဲ့တာပါ တီခွယရြယ်”

လို့ ပြောတော့ဆရာမကမင်းဇငခြေါင်းကိုတဈခကြြ ခေါကပြှီး…

“ငါက အမှတကြမှီတယ် ဝါသနာမပါလို့ မလုပ် တာကို လိုခွ ငတ်ာဟဲ့…အမှတလြည်း မမှီပဲနဲ့ မလိုခွ ငလြို့ မလုပခြဲ့တာမွိုး ပြောတာလကမြခံ ဘူး”ဟု ပြနဆြုံးမတော့သည်။

“မလိုခွ ငလြို့ လှှတခြွ ခဲ့တယ်”ဆိုတဲ့ စကားကသံဒိုငပြှောတာနဲ့ ယှဉရြင် မင်းဇငပြှောတာကပိုလိုကဖြကတ်ယလြို့ပြောရမည်။ငယသ်ံဒိုငလြည်း

ဒီမှို့ကကြောင်းမှာတော့ ဘာဆိုလားအမညပြေါကတ်ဲ့ ကြောင်းသားတဈယောကပြါ…ဒါမဲ့သံဒိုငတ်ို့ အရငရြော အခုရောမှာတော့ ဘာသာစုံ ပါဖို့ကတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုငပြါ။သငကြှားပြသတဲ့ ဆရာများလိုအပခြွ ကကြှောင့လြား မေးရငတ်ော့လည်း သံဒိုငမြဖြတတေပြါ။လှယတ်ာကတော့ တော့တ်ော့ကြို မလှယကြူပါ။

ကြိုးစားပါတယ် စာတောပြါတယဆြိုတဲ့ မှသန်တာ တောငဂြုဏထြူး လေးခုပဲပါသည်။မှို့ကြီး ပြကြီးတွမှော ဘာသာစုံပါတဲ့ ကြေ ာင်းသား ကြေ ာင်းသူတွအမွေားကြီးထွကပြေါရြပမေဲ့ သံဒိုငတ်ို့ နယမြှို့လေးက ကြောင်းမှာတော့ဂုဏထြူးနဲ့အောငမြှငတ်ယဆြိုရငပြဲ လူတောစြာရင်းဝငန်ပေါပြီ။

မင်းဇငလြတကြ”မလိုချင်လြို့ လှှတခြွ ခဲ့တယ်” ပြောတာကတော့ တကယအြမှနပြါ…သူအနနေဲ့ရနကြုနမြှာနခွငေ့ရြတာတောင် နယမြှာပဲ လာနခေဲ့သူမို့ သူပြောတာက ပိုလိုကဖြကတ်ယလြို့သံဒိုင် သတမြှတလြိုကတ်ာပါ။သံဒိုငကြလည်းစာနဲ့ပတသ်ကပြှီး ဉာဏရြညဉြာဏသ်ှေး မညံ့ ပမေဲ့ နယမြှာပဲနခွငေ့ရြတဲ့ ကြေ ာင်းသားတဈယောကမြို့သံဒိုငပြှောရငစြကားကြီး စကားကယွပြှောရာကြ လိမ့မြည်။

မင်းဇငလြတကြလည်း စာတွေ နားလညသ်ောလြည်း ဂုဏထြူးတဈခုနဲ့ပဲအောငရြုံဖြမယ်ေ သားကြီးလို့တိုငပြငပြှီး လုပခြဲ့ကြသည်။ဒါကြောင့လြည်းဆရာမကကောသည် ကိုယ့တ်ပြည့တ်ှကေိုအများကြီး ဖြစ်စခွေ ငတ်ာဆရာ ဆရာမတိုင်းရဲ့စတနောဆိုတာသိသောလြည်း သံဒိုငန်ဲ့မင်းဇငကြ မလုပခြဲ့။

ဆရာမက မှသန်တာလို သံဒိုငတ်ို့ကို ဂုဏထြူးများများပါစချင်ေခြဲ့တာ…ခု မှသန်တာလည်းအမှတကြောင်းကောင်းနဲ့ အောငခြဲ့ပမေဲ့ သံဒိုငတ်ို့နဲ့အတူ ရိုးရိုးကြောင်း ပဲတကဖြစ်ခဲ့တော့သည်။ သူ့အိမအြခွအနေအရေ လည်း ညီမနှစ်ယောကတ်ည်းရှိတာမို့ အလုပရြသှားလို့ တဈခွား အဝေး တဈနရောကို သှားရမှာ ဆိုရငအြခကအြခဲဖြစ်မှာသချောသည် ။

အိမမြှာဖြင့ထြားတဲ့ စတိုးဆိုငကြှီးကလည်း အရမ်းအောငမြှငတ်ာမို့ မိဘတွေ ကလည်း အသကကြှီး လုပမြဲ့သူက မှသန်တာတို့ ညီအမနှစ်ယောကသ်ာဒါကြောင့ြ မှသန်တာလည်း ငယသ်ံဒိုငတ်ို့နဲ့ အတူရိုးရိုးဘှဲ့တဈခုပဲ ယူဖို့ကြောင်း အတူတူတကဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သံဒိုင် မှသန်တာကို တနဖြိုးထားခစွတ်ာတော့ သခွေ ာသည်။ အပြောအြပါး တွဲခဲ့ခွင်းမွိုးလုံးဝ မဟုတခြဲ့…နှစ် ယောကတ်ည်းတွေ့ဖြစ်တဲ့ အခါမိူးတွမှော သံဒိုငစြိတဆြန်ဒရှိလွှငလြိုကလြွောပေးဖို့ အဆင့သ်င့ဖြစ်နတောတွေ သံဒိုင် သိပါသည်။ မှသန်တာ သူ့ကိုဘယလြောကခြွ ဈ တယဆြိုတာလည်း သံဒိုငခြံစားမိ သိသည်။ သံဒိုင် စဉြးစားမိသှားတော့ ကြေ ာင်းပေါမြှာသှားခဲ့ လာခဲ့ ပြောခဲ့ ဆိုခဲ့တာတွကေို သတိရမိ ပြနသ်ည်…………

“မောင်…သန်တာလေ မောငန်ဲ့လကထြပပြှီးရင် ကလေးတွေ အများကြီးမှေးခွ ငတ်ယ်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ သန်တာ”

“သန်တာတို့မှာလည်း ညီမနှစ်ယောကတ်ည်း မောင့မြှာလည်းတဈယောကတ်ည်းမို့ လူနည်း နသလေားလို့ပါ”

“မောငကြ အဲလို့မထငလြိုကဘြူး”

“အန်!မောငကြ ဘယလြိုထငလြိုကလြို့လဲ”

“လကထြပပြှီးရင် ကလေးတွအမွေားကြီး မှေး ခွ ငတ်ယဆြိုတော့ ခုကတည်းက ဟိုဟာကို ကြိုးစားကြည့်အြောငလြို့ ပြောမယထြငသ်ှား တာလေ…”

“မောငသ်ိပလြညတ်ယ်…လိုရာပဲ ဇွတတ်ှေးနေ တာပေါ့ ဟလား”

“မဟုတရြပါကြာသန်တာက ကလေးမှေးချင်တ်ယ် ပြောတော့ ဆကစြပပြှီး တွေးဖြစ်သှားရတာပါ”

“မောင့ြ ဆန်ဒရှိရင် သန်တာမငှင်းပါဘူးလို့ ပြောပြီး သားပဲလေ မောငရြယ်”

သူ့ကိုသချောကြည့်ပြှီး ပြောလိုကတ်ဲ့ မှသန်တာ ကို သံဒိုငမြှတန်ိုးစွာ ထွေးပြေ့မိသှားသည်။ ပါးနှစ်ဖကကြိုလည်းနမ်းလိုကမြိသှားသည်။နမ်း ပြီးမှ ခွ ဈသူရဲ့ မွ ကန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့… ကြညကြှညလြငလြငလြေး သူ့ကိုကြည့်န်တေဲ့ မကြဝြန်းတဈစုံ…

“သန်တာက မွ ကလြုံးတွေ သိပလြှတယန်ောြ… ကြည့်လြိုကရြင် အရညလြေးတွေ လဲ့နတယ်ေ မောင့ကြိုကြည့်တ်ဲ့အကြည့်လြေးတွကလေည်း သိပခြစွစြရာ ကောင်းတယ်”

“မောင့ကြိုသိပခြွ ဈလို့ ခွ ဈတဲ့အကြည့်န်ဲ့ ကြည့်ြ တာကို မောငရြဲ့”

“ဟုတလြား…မောင့ကြို ဘယခြွိနကြတည်းက ခစွန်တောလဲ”

“မူလတန်း ကတည်းက”

“ဟာ!ဟား ဟား ဟား”

ခွ ဈသူကတဈခါတဈရံအတညပြေါကန်ဲ့ ဟာသ လေးတွလည်ေး ပြောတတသ်ူ…

“အခစွဆြိုတာ ဘာမှန်းမသိခငကြတည်းက မောင့ကြို သန်တာစိတဝြငစြားခဲ့တယထြငတ်ယ်။ ဟိုးငယင်ယကြတည်းကတဈခန်းတည်း အတူ တူနခေဲ့ရတယ်…အလယတ်န်းလောကရြောကြ တော့ မောင် ကြောင်းပကြတ်ဲ့ ရကတ်ှမှော တောင် ဘာဖြစ်လို့ ကြောင်းမလာပါလိမ့လြို့ တွေးမိတတလြာပြီ…အထကတ်န်းမှာမှ မောင် ကြောင်းပြ ကတ်ဲ့ ရကတ်ှေ စာအုပမြှာခွ ရေးပြီး မှတဖြစ်တော့တယ်…ပြောပြရဦးမလား မောင်”

“အင်း…သန်တာက စာပဲကြို းစားနတောလို့ပဲ မောငကြ ထငခြဲ့တာ”

“စာလည်း လုပရြတာပေါ့…ဒါတွေ ဘယသ်ူမှ မပြောပါဘူး…မောငလြည်း ခု သန်တာနဲ့ ခွ ဈသူ တွေ ဖြစ်လို့သာ သိခွင့ရြတာ”

“ပြောပါဦး မောင့ရြဲ့ ကြောင်းပြ ကရြကတ်ှေ ဘယလြောကရြှိလဲ”

“၉ တန်းနှစ်က စာသငန်ှဈတဈနှစ်လုံး မောင် ကြောင်း ၃ ရကြ ပဲ ပကြခြဲ့တယ်…၁၀ တန်းနှစ် ကတွော့ ၈ရကတ်ောငပြကြခြဲ့တယ်… တဈကယစြာလုပရြမဲ့ နှစ်ကြ မှ ကြောင်းပကြြ ရကကြ ပိုများနတယ်ေ ဟှင်း…”

“ဟာ…သန်တာ မှတမြိသားပဲ ကြောင်းဘယန်ှဈ ရကပြကြခြဲ့လည်း မောင် သတိမထားမိဘူး ရယ်”

“ဘယသ်တိထားမိမှာလည်းဆရာကြီးဆိုတော့ ကြောင်းစာအပြင် အပြငကြစာအုပတ်ှေ ဖတပြှီး အကြီးကြီးတွေ တွေးနကြပြေီလေ…ဒီက မိသန်တာတို့ဆို မှတမြိရဲ့လားလို့တောင် မေး ယူရမယန်ောြ…”

“အဲလောကကြှီးတောငလြား ကြာ”

“မောင့ကြို သန်တာမှတမြိသေးတယ်……၁၀ တန်း တုန်းက သင်ျခွာခွိနမြှာ ဆရာမက ရှေ့ကရှင်း ပြတုန်းက သချောမှတတ်ယသ်ချောပြနပြှော ပေးတယန်ားလညလြားမေးတော့လည်း နား လညတ်ယပြှောတယ် ပြနရြှင်းပြပါဆိုလည်း ရှင်းပြပေးတယ်……ဆရာမက

“ငယသ်ံဒိုင် တောတ်ယကြှယ်” လို့ ပြောတော့ မောငကြ အူကြောငကြှောငန်ဲ့ ပြနပြှောတာ လေး မှတမြိတယ်……

“ဟုတ်…ဆရာမပုဈဆာက သိပမြခကပြါဘူး… ကြ နော့ြ ခေါင်းထဲမှာ မရှင်းပြီး သိချင်န်တော ကို ဘယမြှာရှာဖတရြမလဲမသိနတော ခကြ နတော ဆရာမ”

“ဘာများလဲကြယ်”

“ကုန်းဘောငချောတကြ ဘုရင် မိဖုရား …… နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားတွေ အီးအီးကုန်း တဲ့ကိဈစ ဘယလြိုသိရနိုငမြလဲဘယစြာအုပမြှာြ မှတတ်မ်းမှတရြာ ရှိနိုငမြလဲ မသိနတောပါ”

“ဆရာမမိတဆြှေ သမိုင်းဆရာတဈယောကကြို မေးထားလိုကမြယလြေ”

“ဟုတ် ဆရာမ…ဒုကျခများမယဆြိုရငလြည်း မမေးပေးပါနဲ့ ဆရာမ…ကြ နော့ဆြရာပဲ မေး လိုကပြါ့မယခြဗွာ့”

“သား ၁၀တန်းနောသ်ငခြန်းစာတွကေိုပဲ အာရုံ စိုကသ်င့တ်ယလြို့ ဆရာမမှငတ်ယကြှယ်”

“စိတခြွ ပါ ဆရာမ ကြ နောြ အောငစြရမေယ်”

“အေးပါကြယ်”………………………

“မောငကြလဘောမှမဆိုငပြဲနဲ့ဘာတွပြေောမှန်း လဲ မသိဘူးလို့”

“ကိုယစြိတဝြငစြားတာ ကိုယတ်ှေးတယ် လေ့လာတယလြေ…ဘာဖြစ်ခွ ငတ်ာ ညာဖြစ်ချင်ြ တာ ရညရြှယခြွ ကမြှ မရှိတာကိုး”

“ပြီးတော့ မှနမြာစာဆရာနဲ့ ဆရာတပြည့တ်ှေ သိပတ်ှဲကြ တယန်ောြ…လကဖြကရြညဆြိုင် အတူထိုငရြတာနဲ့ ဘာနဲ့”

“ဆရာ့ကိုမှို့ကလူကြီးတွကတေော့သိပမြကြိုကကြှဘူး…ကိုယ့တ်ို့ကတော့ ဆရာမှ ဆရာပဲ ဆရာက တောပြါတယ်… မင်းဇငကြိုပြောပြတာ ဆိုရင် ခုထိမှတမြိသေးတယ်… မင်းဇငကြ ဘောလုံးပြဲကလည်း ကြည့်ခြငွြ စာကလည်း ကြ ကခြွ င် မနကကြွ ရင် ကြောင်းကလည်းမ ပြ ကခြွ ငဆြိုတော့ဆရာရှေ့မှာသှားပြောမိတာ ဆရာက…

“ဒီမှာ…မင်းဇငလြတ် ဆရာပြောမယ်…ဘဝ အ တွကြ ဘယဟြာကပိုအရေးကြီးလဲအရငကြှည့ြ လိုကြ အရေးကြီးတဲ့ဟာကို ဦးစားပေးလိုကြ… အရေးကြီးတဲ့ဟာကိုလည်း လုပခြွ ငတ်ယ်… ဝါသနာပါတာလေးကိုလည်းမစွန့လြှှတန်ိုငဘြူး ဆိုရငတ်ော့ လူအပငပြန်းခံလကြော…တဈည အိပရြေးပကြတ်ာနဲ့တော့ သမသှေားနိုငဘြူးလို့ ဆရာ မှငတ်ယ်…ဆရာက ဘယလြိုလုပပြါလို့ မပြောပါဘူး မင်းကိုယတ်ိုငဆြုံးဖြတပြှီးလုပ်… မင်းဆုံးဖြတလြုပတ်ာတွကေ မှားရငလြည်းမင်း ပဲခံရမှာ…မှနရြငလြည်း မင်းပဲစံရမှာ”…………

“ဆရာကဒါပဲပြောတယသ်န်တာ လုပရြပအြတွကြ တော့ မိမိဘာသူ ဆုံးဖြတပြဲ”

“ဆရာ့ကို သန်တာလည်းလေးစားတယ်…စာသင် ကောင်းသလိုစကားပြောလည်းကောင်းတယ် မောငတ်ို့ အပြာစာအုပတ်ှဖတေန်ကြတောကို လည်းသိသိနဲ့ မဆူဘူးနောြ…အတန်းရှေ့မှာ ပြောတော့ မောင် လည်း ထပြောလိုကတ်ာ မှတမြိရဲ့လား…”

“မှတမြိတာပေါ့ကြာ”………

“ငါ့တပြည့ကြွောင်းသားတွေ ဟိုစာအုပတ်ှေ ဖတန်ကြပြေီနောြ…ကြောင်းသူတွေ ရှေ့မှာပဲ တဈခါတည်းပြောမယကြှာ…ဖတပြါ ဖတကြှပါ ဆရာကမဖတန်ဲ့ပြောလည်းမင်းတို့ရအောငရြှာ ဖတကြှမှာပါ…ဒါမဲ့ မင်းတို့ကြောင်းသားရဲ့ တာဝနတ်ှလည်ေးမမေ့ကြနဲ့ဦးလို့တော့ သတိ ပေးခွ ငတ်ယ်…စာဖတခြှင်း ဓလေ့ စွဲသှားတာ မွိုးဖြစ်သှားရငတ်ော့ အတိုင်းထကအြလှန် ကြီးသညအြထိ ကောင်းတာပေါ့………

စာဖတသ်မားတွကလေည်း ဝါသနာပါသှားပြီ ဆိုရင် လိုင်းတဈလိုင်းထဲမှာပဲ နဈမနပေါဘူး ကောင်းနိုးရာရာတွကေို အလိုလိုရှာဖတကြှပါ တယ်။တဈခါ အစုံဖတကြှည့ပြှီးမှ ဘယဟြာပဲ ဖတတ်ော့မယ် ဖတသ်င့တ်ယဆြိုပြီး ရှှေးခယွြ သှားကြပြနတ်ယ်……အဲတော့ ဖတကြှကြာ ဆရာပြောတာလည်း မမေ့ကြနဲ့ပေါ့”

“ဒီစာအုပတ်ှကစေိတကြို ထကြှဖို့ လှုံဆောပြေး ယုံ သကသ်ကပြဲလို့ မှငပြါတယခြငဗြွ ”

“ဟုတတ်ယလြမေောငသ်ံဒိုငရြဲ့ ငါကရော ဘာ ပြောနလေို့လဲ”

“လူငယတ်ဈယောကြ အသကြ ၁၆ /၁၇ အရှယ် မှာ ဒီစာအုပမြွိုး ဖတတ်ယ်။အသကြ ၂၀ ကြောြ လည်း ဒီစာအုပပြဲ…အသကြ ၃၀ ကြောလြာလဲ ဒီစာအုပပြဲ ဖတတ်ာမွိုးကြ ဘယလြိုပြောမလဲ ဆရာ…”

“လူတဈယောကဟြာတကယစြာဖတဝြါသနာပါ သှားရငင်ါ့တပြည့ပြှောတဲ့အဖြစ်မွိုးးရှားပါတယ် တဈနေ့ တဈနေ့ ဒါခွ ည်းပဲမဖတခြွ ငတ်ာ သေ ခွာပါတယ်…ဒါမှ ဒါပဲ ဒီစာအုပပြဲဖတခြွ ငတ်ယ် ဆိုတဲ့ လူမွိုးကြ တော့ နခေဲ့လိုကတ်ော့လေ သူ့အတွကဆြရာတို့ဆကပြှောစရာအကြောင်း မရှိတော့ဘူး”

“ငါတပြည့ြ မောငသ်ံဒိုငကြိုဆကပြှောခွ ငသ်ေးတယ်…မောငမြင်းဇငန်ဲ့ ဟိုနေ့က တဈခွို့ရှေး မှနမြာစကားပုံတွေ သောကတ်ဈလှဲပါကြာလို့ ပြောနတော ဆရာ ကြားလိုကတ်ယ်။အတွေး တွမှော ခောတကြာလအခွိန် ဆိုတာလည်း ထည့တ်ှကပြှီး တွေးပါ…… မိမိဉာဏရြည် ဉာဏသ်ှေးကောင်းသလောကြ စကားတိုင်းကို ကပပြှောလို့ရတယ် ဆန့ကြွ င် လို့ရတယ်…ဆန့ကြွ ငဘြကတ်ှတွေေးလှန်းပြီး လည်းအမှနတ်ရားနဲ့ဝေးကြာသှားတတတ်ယ်”

“ဆရာ့ကိုတော့တဈသကလြုံးမေ့လို့ရမှာမဟုတ် ပါဘူး သန်တာရယ်……ဒါနဲ့ ဟိုနေ့က မောငပြေး လိုကတ်ဲ့ စာအုပန်ှဈအုပရြော ဖတကြှည့ပြှီးပြီ လား”

“စာအုပကြ သေးသေးလေးတွကေိုဖတပြှီးပါပြီ”

“ဖတကြှည့ပြှီးတော့ ဘယလြိုဖြစ်လဲ သန်တာ”

“အမှနတ်ိုင်းပဲ ပြောမယန်ောြ မောင်”

“အင်း!”

“ဘယလြိုမှ မဖြစ်ဘူး…ရေးတဲ့စာလုံးတွေ ကြမ်း လို့ ဆကတ်ောင် မဖတခြငွတ်ော့ဘူး…မောင် ပေးလိုကတ်ာမို့ နှစ်ခုလုံးတော့ ပြီးအောင် ဖတလြိုကပြါတယ်…စိတမြှာ ဘာမှာမကနွဘြူး…… ဘာမှလည်း မပေးဘူး”

“လှုံဆောမြှု့ စာပါဆို ဘာပေးရမှာလဲကြာ”

“တဈခုခုလေးနဲ့ယှဉပြှီးလှုံဆောရြင် ပိုမကောင်း ဘူးလား မောငရြဲ့”………

ဒင်…ဒင်…ဒင်…တိုငကြပန်ာရီရဲ့ ည ၉ နာရီရှိကြောင်း အခကြပြေးလိုကတ်ဲ့ အသံကြားလိုကမြှ သံဒိုင် တွေးလကစြ အတွေးတွေ ရပသ်ှားတော့သည်။ မင်းဇငန်ဲ့ ခွိန်းထားတာလည်း သတိရမိသှားပြီး လကဖြကရြညဆြိုင် ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ော့သည်။

လကဖြကရြညဆြိုငရြောကတ်ော့မင်းဇငကြ စနိုးလို့သူခေါတ်ဲ့ နှင်းလဲ့ဖြူ လေးနဲ့ စကားပြောနပြေီ။

“sorry! သားကြီး ငါနောကကြွ သှားတယ်”

“ရပါတယကြှာ…ဒီမှာတော့ ကြကြဥ သုံးလုံးစားပြီးသှားတဲ့အပြင် မုန့တ်ဈခုပါ ကုနသ်ှားပြီ……”

“အေးကြာ အတွေးတွေ လှနသ်ှားလို့ နာရီက အသံကြားလိုကမြှ သားကြီးတဲ့ ခွိန်းထားတာ သတိရလိုကတ်ယ်”

“ဘာတွမြေား တွေးနခေဲ့တာလဲ”

“အငယမြလကဖြကရြညယ်ူခဲ့တော့ကိုငယတ်ို့ စကားပြောလိုကြဦးမယန်ောြ”

“ဟုတ်”

နှင်းလဲ့ဖြူ အနားကထွကသ်ှားတော့မှ သံဒိုငကြ

“မှသန်တာ အကြောင်းစဉြးစားနမေိတာ ပြီးတော့ အရငကြပြောခဲ့တာလေးတွကေို ပြနစြဉြးစားမိ နတောပါကြာ”

“ပြနသ်တိရနတောလား…မနကပျိုင်းက ငါဈေး သှားတော့ သူနဲ့ဈေ းမှာတွေ့ခဲ့သေးတယ် သူတို့ဆိုငကြနေ ဖောကသ်ညပြှနယ်ူတဲ့ဆိုငကြို ပစ်စည်းလာပို့တာနဲ့တူတယ်…ငါကလည်း မင်းနဲ့ ပြတတ်ဲ့ ကိဈစမှာ သူ့အနအထေားကို ငါ့ကိုယ် တိုငသ်ိခွ ငတ်ာနဲ့ ဇွတန်ှုတဆြကလြိုကပြှီး…”

“မင်းက ဘာကိုသိခွ ငန်တောလဲ သားကြီး”

“သူ မင့အြပေါစြိတန်ာသှားပြီလား စိတကြုန် သှားပြီလား…ကိုသိခွ ငတ်ာ တဈခွားဘာရည် ရှယခြကြမြှ မပါဘူး သားကြီး”

“အဲဒီတော့”လို့သံဒိုငစြကားထောကလြိုကပြေး လိုကတ်ော့……

“ငါလည်း ကြောင်းကိဈစလေးနည်းနည်းပါးပါး ပြော……မနေ့ညကတောင် သံဒိုငန်ဲ့လကဖြကြ ရညဆြိုငမြှာအကြကြေီးထိုငပြှီး စကားတွေ ပြောဖြစ်တယလြို့ အငထြိုလဝြငလြိုကတ်ယ် ပြီးမှ သူ့မကြန်ှာရဲ့ အမှုအရာအပြောင်းအလဲ တွကေို တဈခွ ကလြေ့ကြည့်န်တောပေါ့…… သူက ငါ့စကားထဲမှာ သံဒိုငလြို့ နာမညလြေး ပါလိုကရြုံ ရှိသေးတယ်…နည်းနည်းပဲဖြစ်သှား တဲ့ စိတလြှုပရြှားမှု့လေး ငါတွေ့လိုကရြတယ်…

စကျကန့ပျိုင်းလေးပဲနောြ မကြာလိုကဘြူး ငါက ဒါကို တွေ့ခွ ငန်လေို့ သခွေ ာလေ့ နတောမို့ သတိထားမိလိုကတ်ာ…သူက ဘာတွပြေော ဖြစ်လို့လဲ ဘာလဲညာလဲ ဆကမြမေးဘူးကြ… ဟုတလြားလို့ ပြောပြီး…ရနကြုန် သင်ျကြနကြ ပြောစြရာကောင်းတယဆြို…ပြောခြဲ့ရဲ့လား လို့ ငါ့ကိုပြနမြေးတယ်…

ဒီလောကဆြိုမင်းဇငလြတ် က သဘောပေါကပြှီလေ…မင့အြကြောင်းပြော ဖို့မလိုဘူးလို့မပြောပဲ စကားလမ်းကြောင်း လှဲှ ပေးလိုကတ်ာ……သိသာပါတယ်။ဒါမဲ့ မင့ကြို သူ စိတမြနာဘူး ငါရဲရဲပြောရဲတယ်…… မင်း သူ့ကိုဖြတလြိုကတ်ာတော့ နားမလညန်ိုင် ပဲ အကြောင်းပြခွ ကြ ရှာမတွေ့နတောလို့ပဲ ငါမှငတ်ယ် သားကြီး……အေးလေ သူလည်း မသိသလို ငါကိုယတ်ိုငလြဲ မသိဘူးလေ……”

နောကဆြုံးပြောလိုကတ်ဲ့မင်းဇငရြဲ့ စကားထဲမှာ သူလည်း ဘာမှမသိနရတောကို မကြေ နပသ်ံ လေး ထည့ပြှောလိုကတ်ယလြို့ သံဒိုင် သတိပြု လိုကရြသည်။မင်းဇငလြည်း သံဒိုငန်ဲ့ဒီလောကြ ကြီးပေါင်းလာပြီးမှ……မင်းဇငရြဲ့မကြေ နပတ်ာကို သိနသေောလြည်း တဈခွားကိဈစတွလေို တိုငပြငဆြှေးနှေးလို့ မရတာကြောင့လြည်း သံဒိုငမြှာအခကအြခဲဖြစ်နရသေည်။

ခု ညတော့ မှသန်တာကို ဘာလို့ဖြတလြိုကရြတယဆြိုတာကို တော့ပြောပြတော့မညလြို့ သံဒိုငဆြုံးဖြတလြိုကြ သည်။ တဈစုံတဈယောကကြှောင့ရြယဆြိုတာ ထကသ်ံဒိုငလြိုခွ ငတ်ဲ့လိငပြါတနာတဈယောကြ ရဲ့ ပုံစံကို မင်းဇင် နားလညစြေ့ခွ င်………… သံဒိုင် ဘေးက ဝိုင်းတွကေို တဈခွ ကကြှည့ြ လိုကပြှီး အသံ တိုးတိုးဖြင့ြ…………

“သားကြီးက မှသန်တာနဲ့ ပတသ်တပြှီး ငါ့ကို အဆုံးစွနထြိ ဖြစ်စချင်ေခြဲ့တယန်ောြ”

“အေးလေ…ဘာဖြစ်လဲမင်းတောင်းရငသ်ူမငှင်း ပါဘူး သံဒိုငရြ”

“သိပါတယ်…သိပကြိုသိတာပေါ့ကြာ…… သန်တာကို ငါခစွပြါတယ် မင်းဇင်……ဒါမဲ့ သူ့ကို လိငကြိဈစ ဆကဆြံလိုစိတ် ငါမှာ မရှိဘူး…”

“ဘာ!”

…………………………………………………………

💠အခန်း ( ၈ )💠

သံဒိုငပြှောလိုကတ်ာကြောင့ြ မင်းဇငအြံ့သှသှားလားတော့မသိ… ‘ဘာ’ဆိုတဲ့ အသံက လိုတာထကပျိုကြ ယသ်ှား သရောင်……

“ငါမင်းနဲ့ တွဲနတော ကြာပါပြီကြာ မင်း အပုန်း တဈယောကြ မဟုတပြါဘူးကြ”

“ဟာ!မင်းက သောကတ်လှဲတွေးနပြနေပြှီ”

“မသိဘူးလကြော မင်းပြောတဲ့စကားလည်း ပြနတ်ှေးကြည့်ပြါဦး သားရယ်”

“နပေါကြာ…ငါပြောပြတာ အေးဆေးနားထောငစြမ်းပါ…မှသန်တာရဲ့ မွ ကန်ှာလေးကတကယကြိုစွဲဆောငမြှု့အပြည့ရြှိပါတယင်ါ့သဘောကတွာ သူ့ရဲ့မကြလြုံးတွေ…သိပဖြှူစငတ်ယ် မင်းဇငရြမကြန်ှာလေးပဲ လှလို့ ငါခွ ဈခဲ့တာ မဟုတဘြူးနောြ…သူ့စိတန်စေိတထြားကိုလည်းခစွသ်ူတွေ ဖြစ်ပြီးမှ ပိုသိလာရတော့ ပိုခွ ဈခဲ့မိပါတယ်…’အရေးမပါတာတွကေို အရာကို မသှင်းတဲ့သူ’သူနဲ့ မသကဆြိုငဘြူးဆိုတဲ့ကိဈစမွိုးတွကေိုမိန်းမ

တဈယောကဖြစ်နပြေီး စပစြုတာတွေ နရောစုံလိုကပြါခွ ငတ်ာမွိုးတွေ သူမှာလုံးဝ မရှိဘူး…အဲလောကကြှီးထိသိလို့ ခွ ဈခဲ့တာ မဟုတပြမေဲ့ကိုယခြွ ဈတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကကြကိုယန်ှဈသကတ်ဲ့အလေ့အထတွအခွေ ကတ်ှနေဲ့ ပြည့စြုံနတောတွေ့ရတော့ သိပကြွေ နပတ်ယ်။

ဖတထြားတဲ့စာအုပအြကြောင်းတွေ ပြောရမယဆြိုရင် စကားတွေ ရှှန်းရှှန်းဝနအေေောင် ပြောတတပြှီး ငါက သူမဖတဘြူးတဲ့ စာအုပထြဲက အကြောင်းတွပြေောပြနရင်ေ တကယ့ပြုံပြောကောင်းသူတဈယောကရြှေ့မှာရောကန်တေဲ့ပုံပြင် နားထောငရြတာ သိပကြှို ကတ်ဲ့ ကလေးလေး တဈယောကလြိုပဲ………ပြီးတော့..သူ့နှုတခြမ်းလေးတွေ…သူ့နှုတခြမ်းတွကေ ရယလြိုကလြို့ ကြေးညှှတသ်ှားပုံက သိပကြဗွာဆနတ်ယ် မင်းဇင်”

“မှနတ်ယထြား…မင်းစကားပြောတာတော့ သိပ် စာ မဆနန်ဲ့ သံဒိုငရြာ…ရိုးရိုးပဲပြော ဟလား”

“ရိုးရှင်းတဲ့စကားလုံးတွနေဲ့ဆို မင်းသိပမြမှင် တတဘြူးလားလို့ပါ…နောကတ်ာပါ ငါ ဘာတွေ များ အဆန်းထွငပြှီး ပြောနလေို့လဲ သုံးနကြေ ပုံမှနပြါပဲကြာ”

“အေးပါလမင်ေးက စကားပြောရင် မာနပြါတတ် လို့ပါ ဆကပြါ ဆကပြါ”

“သူ့နှုတခြမ်းတွကေ ရယလြိုကရြငလြှပမေဲ့ မရယပြဲ ပုံမှန် နှုတခြမ်းစေ့ထားရငကြွ ခပတ်င်း တင်းဖြစ်နတော သူ့နှုတခြမ်းရဲ့အားနည်းခွ ကြ တဈခုလိုဖြစ်သှားရတယ်…နှုတခြမ်းစေ့ထားရင် ခပမြိန့မြိန့ခြပတ်င်းတင်းဆိုတော့ မာနကြီးတယ် ဘာညာဖြစ်ကုနတ်ာပေါ့……တဈခူ ိ့လူတွကြေ တော့ မရယပြဲနဲ့တောင် သူ့နှုတခြမ်းပေါကပြုံက ပြုံးနတေော့ သဘောကောင်းတယန်ဲ့ ခငတ်ဲ့ မငတ်ဲ့သူ ပေါတာ မင်းလည်းတွေ့ဖူူးမှာပါ”

“အင်း တွေ့ဖူးပါတယ်…ငါက မင့ထြကကြောငမ် လေးတွေ အမွ ားကြီးတွဲဖူးပမေဲ့ မင်းလိုတော့ တဈခွ ကခြှင်းလိုကကြှည့ပြှီး မဖီးလဖြူးသေး”

“ဒါတော့ ဘယတ်ူမလဲကြ…မင်းက မင်းဝါသနာ ပါတဲ့ ကိဈစနဲ့ နီးစပတ်ဲ့ အရာတွပေဲ ကြည့်တ်ာ မလား…”

“မဟုတပြါဘူးကြာ ကောငမြလေးတွေ မွ ကန်ှာ ပြငပြေါကြ အရာတွရေဲ့ တဈခွ ကခြှင်းကို မကြည့်ခြဲ့ပမေဲ့ အားလုံးပေါင်းလိုကရြင်…… ဒီကောငမြလေး လှတယ် မလှတယလြောကြ တော့ သိပါတယ်”

“ဒါဆို မင်းနဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ Eမဂွောက ‘မှတန်ိုးအိမ်’ ကို မှတမြိလား…သူ့မွ ကန်ှာပေါကြ အရာတွေ တဈခုခွင်း ပေါင်းကြည့်လြိုကတ်ော့လှသလား လှတယလြို့ထငလြားလှတယထြငပြှီးဖြစ်သှား တာလား တဈခကြပြှောပြ”

“လှပါတယကြှ …အန်!မလှဘူးလို့ပဲပြောရမယ်.. နည်းနည်းတော့လှတယ် သိပတ်ော့မလှဘူးကြ မင်းမေးမှ ဘယလြိုပြောရလဲကြာ…တောကြ! အယ်!လှတယလြို့ ပြောလို့ မရပမေဲ့ ရုပဆြိုးတဲ့ အထဲတော့ မပါတာသခွေ ာတယ်…အယ် Ok အဲလိုပြောရမယ်…… “မှတန်ိုးအိမ်”က လှတယလြို့ ပြောလို့မရပမေဲ့ ရုပဆြိုးသူ တဈယောကတ်ော့ မဟုတပြါဘူး… သံဒိုငရြာ အယလြဲ့! ဟုတတ်ယဟြုတ်”

“စကားလုံးတွေ သိပရြှုပထြှေးလှန်းတယ် သား”

“အဲလိုတော့ မပြောနဲ့လေ…မင်းလည်း သချော မပြောနိုငတ်ဲ့ တဈခူ ိ့ကိဈစတွဆေို စကားလုံး တွေ ရှုပထြှေးအောငပြှောပြီး နှစ်ဖကခြှပြောခဲ့ တာတွေ ရှိတာပဲ…ဒီအကြကတ်ှေ မင့ဆြီက ကောပြီ ယူထားတာလေ ဟင်း…ဟင်း”

“အေးကြာ…ထားတော့ ‘မှတန်ိုးအိမ်’ကမလှဘူး ကြ… မွ ကန်ှာ မလှတာကို ပြောတာနောြ… body နဲ့ အသားအရကလွေည်းငှင်းစရာမရှိတဲ့ သူတဈယောကဖြစ်ပြနရြော…အသားအရတေဲ့ အသားရဲ့အရောငကြ ဖြူ ဖြေးသလို အရဖေုံး ထားတဲ့အသားကလည်းဘယလြောကတ်ောင် နူးညံ့လိမ့မြလဲ ဆိုတာတော့ မင်းက ငါထကပျို သိသင့ပြါတယ်”

“ပကသ်တဖြူးခဲ့သမွှ ထဲမှာတော့ သူ့အသား အရရေဲ့ နူးညံ့ခွင်းတွကေိုတော့ အမှတတ်ရ ရှိနစေဲပါ သားကြီးရာ”

“ဖြစ်ရမယလြေ…ကောငမြလေးတွေ မကြန်ှာ ပေါကြ မွ ကခြုံး မကြလြုံး နှာခေါင်း ပါးစပ် ဆို တဲ့ အရာတွကေို သချောမကြည့်မြသိပဲနဲ့ အားလုံးပေါင်းကြည့်လြိုကရြငတ်ော့ လှတယ် မလှဘူး ပြောနိုငတ်ယလြို့ ခုနက သားကြီး ပြောလိုကလြို့ စာမေးပြဲ စဈကြည့်လြိုကတ်ာပါ ရှင်းလား……”

“ဟုတကြဲ့ပါ ခညာ့”

“မှတန်ိုးအိမ် ရဲ့ စွဲဆောငမြှု့နောကတ်ဈခုရှိတာငါထပပြှောပြဦးမယ်…မင်းလည်း အဲဒီတဈခုကိုမှငပြှီးရငခြုနသ်ှားတာကြောင့ြ..သူ့ကလည်း မင်းမစခင် ကတည်းက ကြှနခေေဲ့ပြီးသားမို့ ဖြစ်တာမှနသ်ှားတာပါ…ငါတို့ထိုငတ်ဲ့နရောလာပြီးအိအိထွေးက မင်းနဲ့ သူ့ကို မိတဆြကပြေးခဲ့တယ်။

မင်းနဲ့သူ စကားတွပြေောကြတယ်……သူက မင့ကြို သီခွ င်းဆိုကောင်းတာပဲသိတာဘောလုံးကောင်းကောင်းကစားတတတ်ာကြ မသိတဲ့ အကြောင်းပြောပြီး သူတို့ E မဂွောနဲ့ကနရြင် လွှော့ကနဖြို့ ပြောတော့ မင်းက ကြူနကြေ အကြကအြတိုင်း…”

ခုမှ သိရတဲ့ မှတန်ိုးစိတခြမွြးသာအောင် မှတန်ိုးတို့ မဂွောနဲ့ နေ့ကြ ရင် ကိုယ့ြ ဝငမြကစားတော့ဘူး…ကြေ နပလြိုကတ်ော့ ဟုတလြား”

လို့ဘောလုံးကနရြမယဆြိုရင် ဖငပြါယားနတေဲ့ကောငကြ တောကြီကြီးကြှေးလိုကတ်ော့…သူက နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ပြီး”အပိုတွေ” လို့ ပြောသေးတယ်…ပြီးမှ

“နားထောငလြို့တော့ ကောင်းပါတယ် ရှင်”

ပြနပြှောတယ်။အဲမှာ ငါက မင့ဘြေးကဆိုပမေဲ့ခုံတဈလုံးရှိသေးတာမို့ မင်းနဲ့ မွ ကန်ှာခွင်းဆိုငထြိုငတ်ဲ့သူ့မွ ကန်ှာကို ဘေးကနပေဲ မှငထြားရတာပါ။ “အပိုတွေ”လို့ ပြောတာကိုသူရဲ့မလှတဲ့နှာခေါင်းကို ရှုံ့ပြီးပြောပုံလေးက သိပစြှဲဆောငမြှု့ရှိပါလားလို့ ငါသိလိုကတ်ာ…… ဘေးကနတေဲ့ငါတောငသ်ိလိုကတ်ာမို့ မကြန်ှာခွင်းဆိုငကြ ရငခြုနသ်ံတွေ မှနတ်တတ်ဲ့ ကိုမင်းဇငလြတကြှီးလည်း အဲတဈခွ ကကြို ခုနသ်ှားပြီဆိုတာသိလိုကတ်ယ်

“အာ လား လား…အမှနပြဲ သား”

“မင်း ဘောလုံးကြင်းထဲ သှားနတေုန်း ငါတို့ ငှားနတေဲ့အိမကြို သူလာလညသ်ေးတယ်…မင်း မရှိတော့သူက အိမထြဲဝငပြှီးတော့တောငမြထိုင် ပါဘူး အပြငမြှာခဏပဲ စကားရပပြှောလိုကရြတယ်…စကားပြောရင် နှာခေါင်းလေးရှုံ့ပြောပုံက တဈကယကြို လှမ်းလောကပြါတယ်……

တဈခွို့ကောငမြလေးတွလေိုမွ ကခြုံးလေးခွီပြီးစကားပြောရငလြှတယလြို့ နှစ်ယောကလြောကကြ ပြောခံရဖူးတော့ အိမမြှာ မှနကြှည့ပြှီးလေ့ကငွ့ထြားကာ အပြငရြောကရြင် မွ ကခြုံးပင့ပြှီးစကားပြောတော့တာမွိုး…စကားပြောပြီးလို့ရယလြိုကရြငလြှတယလြို့ အပြောခံထားရတဲ့ကောငမြလေးတဈယောကလြိုသူစကားပြောပြီးတာနဲ့ ရယစြရာမပါလဲ ပလိန်းကြီး သှားဖြဲပြကာသှားတိုကဆြေးကြောင်ှာတဲ့ လုပရြပမြွိုးမဟုတဘြူး…

သူ့ပငကြိုသဘာဝပုံစံလေးကကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီးစကားပြောတတတ်ာလုပပြှီးပြောနတောမူ ိးဆို ဒီကကောငကြ သိပြီးနလေောကပြှီလေ..သူ့အသားအရနေဲ့သူပြောတဲ့စကားပြောဟနကြယောင်ျကြ ားလေးတွအတွေကြ စွဲမကဖြှယပြါ”

“ဒါဆို သားကြီးကကြ ဘာလို့ မစွဲမကခြဲ့လဲ”

“စွဲမကဖြှယကြောင်းတယလြို့ပဲပြောပေးတာလေ ငါက ဘာကြောင့စြှဲမကရြမှာလဲ သန်တာလည်း ရှိ နပြေီကိုး…ပြီးတော့ ဘောဒြါအရင်းကြီး တဈ ယောကလြွောကခြဲ့ဖူးတဲ့လမ်းကို ငါသှားလိုကြ ရင် အရငကြလွောကခြဲ့ဖူးတဲ့ ဘောဒြါခဗွာ… အလကား ဖြစ်သှားမှာစိုးလို့ပါ”

“သားကြီး မင်းကတော့ ငါ့ကိုဒီတဈခုနဲ့ပဲ စကား အနိုငယ်ူခွ ငန်တေော့တာပဲ…တောကြ!ကြာ သှားတွနှေုတပြှီး အသဈပြနစြိုကလြို့ ရသလို ငါတို့ဟာလဲ ဖြု တပြှီး အသဈတပလြို့ရရင် သိပ် ကောင်းမယ်”

“ဒီဘဝအတွကတ်ော့ မေ့ထားလိုကပြါတော့… သားရယ် ဒီထကဖြှသေိမ့ပြေးစရာစကားလည်း ငါမှာ မရှိတော့လို့ပါ”

“အေးပေါ့လေ………ရငမြှာ တမ်းတရင်းနဲ့ပဲ… မွောလြုလုငေး ရပြီပေါ့ “ကသံဒိုင်”ရယ်”လို့

မင်းဇငကြပြောလိုကတ်ော့ သူငယခြွ င်းနှစ်ဦးခပ် အုပအြုပ် ရယမြိသှားကြသည်။ရယပြှီးမှမင်းဇငကြ မှသန်တာ အကြောင်းဆကပြါဦးလို့ ပြောလိုကတ်ော့ သံဒိုင့မြွ ကန်ှာပြနတ်ညသ်ှားရသည်။ ရယစြရာပြီးရင် မောစရာတွေ လာတတ် သတဲ့လား……

“သန်တာက လကထြပယ်ူမယဆြိုရငလြည်း မမှား နိုငမြဲ့သူဖြစ်ပမေဲ့…ငါ..ငါတဈယောကတ်ည်းရဲ့ သီးသန့ခြံစားခွ ကအြရ သူ့ရဲ့ဖြဲ့စည်းပုံ ကောကြ ကြောင်းက စိတကြို မထကြှစခေဲ့ဘူး…… သူ့ရဲ့ သေးငယတ်ဲ့ ရငသ်ားတွကေို ပြတသ်တ် ဆုပန်ှယခြဲ့ဖူးပါတယ်…

ဆန့ကြွ ငဘြကြ လိငန်ှဈ ခုက နီးနီးကပကြပန်လေိုကရြင် လိငကြိဈစတဈခု ဖြစ်မှောကန်ိုငသ်တဲ့…သိပရြယရြတဲ့ စကားပါ မင်းဇငရြာ…အဲ ဒါမဲ့.. သန်တာအတွကခြံစားခွ ကြ ကတော့ ငါနဲ့တူခွ ငမြှတူမှာပေါ့လေ……… သန်တာရဲ့သဘာဝအပေါကထြဲကို တိုးဝငရြောကြ ရှိပြီးသှားရငတ်ော့အပြငပြန်းစွဲဆောငမြှု့တွကေ မေ့လွော့သှားမှာ ဖြစ်ပမေဲ့ အပေါကထြဲကို တိုး ဝငဖြို့ကို မကြိုးစားချင်တ်ာ ငါ”

သံဒိုင့စြကားဆုံးသှားတော့ မင်းဇငလြည်းဘာမှဆကမြပြောဖြစ်တော့ပဲ နှစ်ယောကသ်ား ငှိမသ်ှားပြီး အတွေးကိုယစြီနဲ့……သံဒိုငလြည်းဆကြ မပြောဖြစ်သေးပဲ ဆေးတဈလိပ် ကောကဖြှာမိသှားသည်။မှသန်တာအပေါြ လိငစြိတမြရှိတာကအနတ်ီ့နုလှငရြဲ့လှပမှု့တွကေို ‘ဘာသိဘာသာ’

နကတေည်းကပါ…အနတ်ီ့ရဲ့ ပစ်ရကစြရာ မရှိတဲ့ အလှအပတွေ တွေ့သှားပြီးနောကြ ရကပျိုင်းအတွင်းပဲ မှသန်တာကို သံဒိုငဖြှတလြိုကမြိရတာ ကိုယ့ရြငခြှငထြဲကိုမိန်းခလေးတဈယောကထြည့ထြားပြီး အခွားအမွိုးသမီးတဈယောကအြပေါြ စိတရြောကန်တောမွိုး သံဒိုငမြလိုလားမိ သဈစာရှိခွင်းမွိုးလို့ မပြောဝံ့ပမေဲ့ ဖောကလြှဲဖောကပြှနစြိတမြွိုးနဲ့တော့ သန်တာကိုမပကသ်ကလြိုပါ…

အဲဒီအဖြစ်မွိုး ရုပရြှငတ်ှထေဲမှာ ကြည့်ဖြူးရငတ်ောငအြဲဒီဇာတဝြငခြန်းမွိုးသံဒိုငမြုန်းသည် ဒါကြောင့သ်န်တာနားမလညခြှင်းများစွာ ဖြစ်သှားမှာ သိပမေဲ့ တဈခန်းရပဖြစ်သည်။ခံစားနရမှော

ကို တွေးပူမိသောလြည်းလိငစြိတကြိုအခွ ဈစိတကြ မကြောလြှနရြဲ…အနတ်ီနုလှငအြပေါမြှာရောလိငစြိတအြပြင် အခွ ဈစိတဆြိုတာမွိုး ရှိသလား ဆိုတာ မတွေးရဲခဲ့လို့ သချော မတွေးခဲ့ပမေဲ့…သချောတာတဈခုက ငယသ်ံဒိုငဆြိုတဲ့လူငယတ်ဈယောကဒြေါဝြါနုနုလှငကြိုတကမြကန်တော လိငဆြန်ဒတဈခုတည်းတော့ မဟုတတ်ော့ပါ……

“မှသန်တာက တဈခွို့မင်းသမီးတွလေို အခုအခံ တွေ ဝတပြှီးမင့ကြို မဖြားယောင်းခဲ့ပါဘူးနောြ”

“အာ…မင်းကလည်းကြာ”

“အစကတည်းက သူ့ရဲ့အနအထေားကို မှငပြှီးသိနတောပဲကြာ…ငါ့ သူ့အတွကြ တကယစြိတမြကောင်းဘူးကြာ…ရည်းစားတွေ အများကြီးထားပြီးရှုပတ်ယလြို့နာမညကြှီးတဲ့ မင်းဇငလြတဆြိုတဲ့ကောငကြ ဒီစကားတွေ ပြောရဆိုရတာသိပတ်ော့မကောင်းပါဘူး…သူ့ကို သကသ်ကဒြုကျခပေးသလိုများဖြစ်နပြေီလားကြာ…

ငါနဲ့ပြတတ်ဲ့ဟာတွကေ တဈခွို့ကဆို ငါ့ကိုမလှမ်းလောကပြါဘူး ဒိုးတော့ပြောသလိုတဈခွို့ကြလည်း အစပိုင်းကတော့ နည်းနည်းခံစားရမယန်ဲ့တူပါတယ် နောကပျိုင်းကြ လည်းကိုယ့ကြိုတောင် ခပခြွခွေေ ပဲ ပြနလြုပတ်တန်ကြတေယ်…ဒါကြောင့င်ါလည်း သူတို့အတွကြ ဘာခံစားခွ ကမြှ မရှိခဲ့ဘူး……မှသန်တာက အဲလိုမိန်းကလေး မဟုတဘြူး……သားကြီး…ခု မင့မြှာမင်းသိပခြွ ဈရတဲ့လို့ မပြောဘူးနောြ…မင်းတကမြကရြတဲ့စောတ်ှေ့နပြေီလား။

သံဒိုင် အကြောင်းစုံ ပြောပြလိုကရြင် မင်းဇငဒြီလိုမေးလာမယဆြိုတာ ကြို တွေးပြီးသားပါ…မင်းဇငကြ သူကူညီနိုငလြို့ရတာဆိုရင် ခကြခြှင်းကူညီပေးမဲ့ကောင်…မင်းဇငကြို လိမမြပြောချင်အြမှနအြတိုင်း ပြောလို့လည်း မဖြစ်……

“တွေ့တယပြဲ ပြောပါတော့ကြာ…ဒါမဲ့ အခွိန် နောကကြွ ခဲ့ရပြီ…သူ့မှာ အိမထြောငန်ဲ့……”

မင်းဇငသ်ံဒိုင့စြကားကြားတော့ခေါင်းတဆကဆြကင်ှိမ့ပြှီး……

“သူ့မယားလိုချင်ြ သူ့လငလြှံနဲ့ထိုး ဆိုတဲ့စကား ရှိပမေဲ့ မင်းမှာလည်း အဲလိုရကစြကတ်ဲ့ …… နှလုံးသား မရှိလတေော့ အသဈရှာ ဒါမှမဟုတ် သအေောငသ်ာ စောင့ပြတေော့ပေါ့ သားရယ် ငါလည်း ဘာမှ ကူညီမပေးနိုငတ်ော့ဘူး”

“အေး…ထားလိုကပြါတော့ကြာ… အခစွန်ဲ့ လိငကြိဈစကအမြဲတမ်းထပတ်ူမကြ နိုင် တာကို လကခြံသလား သားကြီး”

“ဖြစ်နိုငခြွေ နည်းပမေဲ့ ခုပဲတွေ့နရပြေီလကြော လကခြံတယလြို့ ဆိုရမှာပေါ့…ဒါပမေဲ့ တဈဦး တဈယောကအြတွကြ မှနပြမေဲ့ အခွားတဈဦး အတွကကြွ မကောင်းဘူးဆိုတာတော့ သတိပြု ရမယ် သားကြီးရေ”

“တဈခါသား ကြားဖူးခဲ့ပါတယ် မိန်းမကြီးတဈ ယောကပြှောတာ…ဘာတဲ့…… နငတ်ို့ ယောင်ျကြ ားတွေ ငါတို့မိန်းမတွကေို ခွ ဈ တယ် ခွ ဈတယန်ဲ့ နောကဆြုံးကြ လိုးမှာပဲ မဟုတလြားတဲ့…ခွ ဈခဲ့ပမေဲ့လည်း မလိုးခွ ငခြဲ့ တာ အဲ့မိန်းမကြီး သိမှသိသှားပါလစေ ကြာ”

“သောကရြူးလိုပဲ သံဒိုငရြာ ပြနကြှမယကြှာ”

သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဆိုငကြထတော့ ဘေးဝိုင်းမှာ လူတွတေောင် မရှိကြတော့ဘူး…သံဒိုင် အိမကြိုပြနလြို့ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အနတ်ီနုလှင် ရေးပေးခဲ့တဲ့ စာကြောင်းလေး တွပေဲ ဘယန်ှဈကြိမမြှှောကမြှန်း မသိပြနဖြတ် မိလိုကသ်ည်။

မုနည်င်းဆီက ဆကလြိမ်းလည်းရတယ် မလိမ်းလည်းရတယ် အရေးမကြီးဘူးနောြ

အနတ်ီလေ ကိုယ့ကြိုကိုယလြည်း ရှကပြါတယ် မေ့ထားလိုကပြါတော့………

သံဒိုင် စာကိုဖတပြှီးအနတ်ီ့ရဲ့တဈခွို့တဈဝကခြံစားခကြတ်ှကေို နားလညမြိပါတယ်။နားမလညန်ိုငတ်ာက “မေ့ထားလိုကတ်ော့” ဆိုတဲ့စာကြောင်းလေးကို……နေ့ခင်းကဆီလိမ်းပေးတဲ့ ကိဈစကို မေ့ရမှာလား…သံဒိုငစြိတတ်ှကေို အနတ်ီ့သိနလေို့ မေ့ထားခိုင်းတာလား……

သံဒိုင် တကယပြဲ အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ရဈဝဲ လညလြည်………………

………………………………………………………………………………..

“မောငင်ယရြေ ဒီမုန့တ်ှေ မဝါတို့အိမ် သှားပို့ ကြယ်…”

“ဟုတကြဲ့ဗွ …မွ ကန်ှာသဈပြီးသှားပို့လိုကမြယ်”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငအြိမကြို ထွကလြာခဲ့လိုကြ သည်။အနတ်ီ နဲ့တွေ့လို့ရှိရင် မေ့ထားခိုင်းတာ ဘာကို မေ့ထားရမှာလဲဆိုတာ ရှင်းအောငမြေး မညလြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငတ်ို့ အိမကြို ရောကတ်ော့ မင်းဇငရြဲ့ဆိုငကြယထြား နကနွေရောလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ာဆိုငကြယကြ နရောမှာ မရှိ…ဒါဆို မင်းဇင် အပြငတ်ဈနရော ထွကသ်ှားပုံ ရသည်။

အိမထြဲရောကမြှအနတ်ီနုလှငကြသူဝငလြာတာ မှငလြိုကတ်ော့လုပလြကစြအလုပရြပပြှီး သူ့ကို တွတွလေေေး ကြည့်န်သည်ေ။ယခငကြလို… “သား…မမကေဘောတွပေို့ခိုင်းလိုကပြှနပြှီလဲ” နဲ့ နှုတဆြကစြကားမဆိုတော့ဘူး။ရယခြှင်း ပြုံ းခွင်းမပါတဲ့ မွ ကန်ှာနဲ့ပဲ သံဒိုငကြို ကြည့်န်ေ တော့ သံဒိုငလြည်း စကားစ မပြောသေးပဲ အနတ်ီနုလှငကြို ပြနကြှည့န်မေိသည်………

ကြည့်န်ရင်ေး ကြကသ်ားရောင်းတဲ့ ကို ငခွ ဈတွေ့ခဲ့ရသလို အနတ်ီက ညဝတဂြါဝနကြှီးနဲ့ပဲလုပစြရာရှိတာတွေ လုပပြှီး ဈေးသှားဘာညာ အပြင် ထွကတ်ော့မှပဲ အဝတအြစား လဲသညန်ဲ့တူသည်။ အရငကြတည်းက အနတ်ီနုလှငရြဲ့ဒီ ဖကရြှငကြို မှငဖြူးခဲ့ပမေဲ့ အမှတမြဲ့နခေဲ့မိတာ ကိုစိုးမောင် တဈခါမေးဖူးတဲ့

“အိမကြို ဝငထြှကြ သှားလာနတောပဲကြာ အိမမြှာနရင်ေး တဈခုခု မှငလြိုကရြတယဆြိုတာ မရှိဘူးလား”

ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို သတိရမိသည်။ သိပလြှတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကရြဲ့ ပစ်စည်းတွကေိုသူတို့ကိုယတ်ိုင် မှငတ်ှေ့ခွင့မြရနိုငတ်ာမို့ မှငခြဲ့ရသူတဈယောကဆြီက စကားတွနေဲ့ နားအရသာခံချင်ပြုံပါပဲ……သံဒိုငလြည်း အမှတတ်မဲ့နခေဲ့မိတာမို့ခုမှ အခွိနတ်ှသော နှမှောမိတော့သည်။ မနေ့ညက သန်တာ အကြောင်းတွေ ပြောခဲ့တာမို့သန်တာပြောတာလေးလဲ သတိရသှားပြနသ်ည်။

“မောင့ြ သူငယခြွ င်း မင်းဇငလြတရြဲ့ အမကေ တောတ်ောလြှတာပဲ မောငရြယ်…စွဲဆောငမြှု့ လည်း အပြည့ရြှိတယ်…အလှအပနဲ့ ပတသ်ကြ ပြီး တကယကြံကောင်းတဲ့ အမွိုးသမီး တဈ ယောကရြယ်” မိန်းမခွ င်းတောင် အားကြ ရတဲ့ အနတ်ီနုလှင် အလှတွကေ အဲတုန်းကတော့ သံဒိုငရြငထြဲမရောကသ်ေးတာမို့ သန်တာရဲ့ အပြောကို “အင်း”တဈလုံးနဲ့ ထောကခြံပေးခဲ့ မိသည်။

သံဒိုငန်ဲ့ အနတ်ီနုလှင် တဈယောကကြိုတဈယောကကြှည့မြိတဲ့ အခွိနလြေး နည်းနည်းပိုကြာသှားတော့ အနတ်ီ့ကပဲ အကြည့်အြရငလြှှဲသှားပြီး လုပလြကစြ အလုပကြိုပဲ ပြနလြုပန်ပြနေသ်ည်။သံဒိုငကြို နှုတဆြကစြကားမပြောထိုငပြါဦးလို့လဲမဆိုတော့ သံဒိုင် အလိုလိုတွေးရင်း ဝမ်းနည်းမိရသည်။လူက အနတ်ီ့နားထိရောကအြောငသ်ှားပြီး ပါးစပကြ မဝံ့မရဲနဲ့ပဲ

“မမကေေ မုန့တ်ှပေို့ခိုင်းလိုကလြို့ပါ အနတ်ီ”လို့ပြောလိုကပြှီး မုန့ခြွိုင့ကြို စားပြဲပေါတ်ငလြိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့မြကြန်ှာကိုမကြည့်ပြဲ “အောြ…အေး”လို့ပဲ ပြနဖြှတယ်ေ။သံဒိုငလြည်း အနတ်ီ့နားမှာ ကြာကြာရပမြနတေော့ပဲ ဦးလတ် အခန်းဆီပဲ လာခဲ့လိုကတ်ော့သည်။ အခန်းထဲဝင် ဦးလတကြို မုန့လြာပို့တဲ့အကြောင်း အသိပေးလိုကပြှီး ဦးလတ် အပေါ့သှားရငသ်ုံးတဲ့ ရှုးရှုးဘူးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့မသှနရြသေးတာနဲ့ ကောကယ်ူပြီး နောကဘြကြ အိမသ်ာဆီကို လာခဲ့လိုကပြါတော့တယ်……

သံဒိုင် ဦးမောငလြတရြဲ့ ကြ န်းမာရေး အညဈအကြေးတွေ တောကတ်ိုလုပပြေးရမှာလေးတွကေို လုပပြေးနတော ဟိုးအရင် မင်းဇငန်ဲ့သိစ အိမအြလညလြာဖူးကတည်းက………သူငယခြွ င်းရဲ့ အဖဖြစ်ေသလို ကိုယအြဖအရှေယ် မကနွြးမာနတေဲ့ လူကြီးကို လုပပြေးခွ ငတ်ာ သံဒိုငရြဲ့ မှေးကတည်းကပါတဲ့ စတနော…

အသကရြှငန်ပမေေဲ့ ဘဝသသှေားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ဦးလတကြ မတ်ေတာထားတတလြို့ပဲလားတော့မသိ…သံဒိုင် ဦးလတကြို ခငမြိသည်။ဦးလတရြဲ့မွ ကန်ှာမှာလည်း တညကြှညခြှင်းတွအရောရာကို နားလညမြှု့ပေးနိုငတ်ဲ့ပုံရိပတ်ှေ တွေ့ရသည်။

လဖြတေသ်ူတို့ပုံစံအတိုင်း ဦးလတခြဗွာ စကားပြောရင် “ဝူးဝါး…ဝူးဝါး…ဝိုးဒါး…ဝိုးဒါး”နဲ့ အသံထွကသ်လိုပါးတွရှေဲ့နှုတခြမ်းတွရှေဲ့ပြောတာမွိုးကို ကြည့်ပြှီး သံဒိုငမြွ ကရြညလြညအြောငစြိတမြကောင်းဖြစ်လှန်းလို့ လိုခွ ငတ်ာ လုပခြွ ငတ်ာ ပြောခွ ငတ်ာရှိရင် ကြ နော့ကြို မွ ကလြုံးနဲ့ပဲ သချောကြည့်လြိုကပြါ…မွ ကလြုံးနဲ့ပဲ စကားပြောပါ ကြ နောြ နားလညပြါတယလြို့ ဦးလတကြို ပြောထားခဲ့ရသည်။

ဒီမှာလည်း အနတ်ီနဲ့သံဒိုငတ်ူတယလြို့ ပြောရမည်…အနတ်ီလည်းဦးလတစြိုကကြှည့လြိုကတ်ာနဲ့ ဘာဖြစ်ခွ ငန်တော ဘာလိုခွ ငန်တောသိတယလြို့ တဈခါကပြောပြဖူးသည်။ ဦးလတကြလည်း သံဒိုငမြလာတာ ကြာရငမြေးတယဆြိုတဲ့အကြောင်း သိခဲ့ရပြီးပြီ… “တဈဦးကစတနော တဈဦးကမတ်ေတာ”ရဲ့ ရောငပြှနဟြပမြှု့ ………………

သံဒိုင် ဦးလတရြဲ့ ရှုးရှုးတွေ အိမသ်ာမှာ သှားသှနပြှီး ဆပပြှာရညန်ဲ့ ရှုးရှုးဘူးကိုဆေးနတေုန်းအနတ်ီနုလှငကြလည်း သံဒိုငတ်ို့အိမကြ ခွိုင့ကြိုပြနဆြေးပေးနသည်ေ။သံဒိုငလြည်း အနတ်ီကိုကြည့်မြိလိုကတ်ော့…ပန်းကနဆြေးစငမြှာ ဆေးနတေဲ့ အနတ်ီနုလှငကြို ထွကပြေါလြာတဲ့မနကခြင်း နရေောငခြှညကြ ဆလိုကမြီးနဲ့ ထိုးပြထားသလိုအနတ်ီ့ရဲ့ကြီးကြီးမားမားနဲ့ထင်းထင်းကြီးလှတဲ့ ကောကကြှောင်းတွကေို အရှင်းစားမှငရြသည်။

ညဝတအြင်ျကြီပါး ရဲ့ ဖုံးကြယမြှုကအဝတထြူထူနဲ့ ဖုံးကြယထြားသလို မဖြစ်လတေော့ ကြည့်ရြှုခံစားနတေဲ့ သံဒိုငအြဖို့ရာမှာ ဟတဖြီးလ် အလှ ပြည့ပြှည့ဝြဝ ခံစားရတော့သည် မနကခြင်းနရေောငခြှည် ရဲ့အလင်းကလည်း အမွိုးသမီးတဈဦး ပိုပြီးလှနအေောင် ထောကပြံ့ ပေးခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘကရြှိတဲ့ နရေဲ့ အလင်းလိုအလင်းခပကြှမ်းကြမ်းကြီးမဟုတ်…မနကခြင်းနရေောငကြှောင့ြ ခပပြှပြဆံပငတ်ှရေဲ့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နမှေုက အလင်းပေးမှု့ကြောင့ြ ပိုလှသှားရပြီအနတ်ီနုလှငကြ ရှေ့ကို အနည်းငယကြုန်းပြီးဆေးနတောကြောင့ြ နောကကြို ကောကထြှကထြားတဲ့ တငပြါးထုကြီးကလည်း ပိုးစကပြကစြကစြှဲဆောငန်ိုငလြှန်းတယလြို့ သံဒိုင် သတမြှတ်၏

အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငဆြီကို တဈခွ ကလြှည့ြ မကြည့်ြ သူဆေးစရာရှိတာပဲ ပြီးအောငဆြေး သည်။သံဒိုငလြည်း ‘ဘူး’ကို နောကဆြုံးအကြိမ် ရကြေ င်းပြီး အနတ်ီနုလှငန်ားတိုငဖြှတပြှီး အိမ် ထဲကို ဝငရြနအြလာ…အနတ်ီက ဆေးပြီးသား ခွိုင့တ်ှကေို ရစငေသ်ှားအောငလြကန်ည်းနည်း မှှောကပြှီးခါလိုကတ်ော့ လကပြှတည်ဝတအြိပ် ဂါဝနမြို့ လကအြမှှောကမြှာ တွေ့လိုကရြတဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ဂွိုင်း… သံဒိုင် တဈခကြြ မှငသ်ကြ မိရပြနပြှီ……

မှငလြိုကရြတာကအနတ်ီ့နုလှင် ဂွိုင်းမှာပေါကြ နတေဲ့ ခပမြဲမဲအမှှေးရှညရြှည် ဂွိုင်းမှှေးအခွို့… သသခွေောခွာ ရှင်းရှင်း လင်းလင်း မမှငလြိုကြ ရပမေဲ့အနတ်ီ့ရဲ့ဂွိုင်းမှှေးတွအတေောရြှညရြှည် ဖြစ်နပြေီလို့ သိလိုကသ်ည်။သံဒိုငလြည်းတဈခါ က အရှညထြားပေးပါ ကြည့်ခြငွလြို့ပါ လို့ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်…မဟုတပြါလား

သံဒိုင် ထငခြဲ့တာ တကယမြှနန်ပေါပြီ…သံဒိုင့ြ တောင်းဆိုမှုကို အနတ်ီလုပပြှမယဆြိုတာ ပြောတုန်းကတည်းက တွေးခဲ့ပြီးသား… အခုတော့ ရုတတ်ရကြ အမှနတ်ကယမြှငလြိုကြ ရတော့ စိတတ်ှလည်ေး ပိုထကြှသလို… ပြောလြည်း ပြောသ်ှားမိသည်။

သံဒိုငကြ ဂွိုင်းခွကြားကိုမှငရြင် စိတလြာသည်။ အမှှေးများများကြီး မဟုတပြဲ ခပပြါးပါးထကပျိုလှငသ်ောမထူမပါး ဂွိုင်းမှှေးရှညရြှညလြေးတွမှငေလြိုကရြရင် ပိုပြီးလိငစြိတထြကြှကြောင်းကိုယ့ကြိုကိုယ် သတိထားမိခဲ့သည်။ရငသ်ားထွားထွား တငပြါးကားကားမှ ကြိုကသ်ည်။

သံဒိုငတ်ို့မှာလည်း တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ လိငစြိတထြကြှပုံ မတူကြ…အများအားဖြင့ြ ရငသ်ားနဲ့ ဖငသ်ားပဲ မကြစြိရှု့စားတောမြှုပြီး စိတထြကြှမှု့ ဖြစ်ရပမေဲ့……တဈခွို့က လကမြောင်းပြည့ဖြှိုးဖြိုးကို ကြည့်ပြှီး စိတလြာ ကြသည်။လကမြောင်းတဈကယလြှတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ မှနမြာဝတစြုံ လကပြှတအြင်ျကြီနဲ့ များကြည့်လြိုကရြရငမြလုပရြခင် ပြီးချင်သ်ည်။တဈခွို့ကနှာခေါင်း…သာမာနထြကပျိုကြီးပိုခွှန် တဲ့ နှာခေါင်းပိုငရြှငမြိန်းမတွကေို စိတလြာကြသည်…အနတ်ီနုလှငရြဲ့ နှာခေါင်းကလည်းသာမာန် ထကပျိုကြီး ပိုခွှနတ်ဲ့စာရင်းမှာပါသည်။

တဈခွို့က ပါးစပ်…ပါးစပဖြှဲရင် အောကကြ အင်ျဂါဇာတလြည်း ကြ ယမြယန်ဲ့ မှန်းကြသည်။ ဟုတမြဟုတတ်ော့မိန်းမအတွေ့အကြုံ နည်းတဲ့ သံဒိုငသ်ချောမသိဘူး…အဲစောရြဲ့ပါးစပပြေါကြ ကိုကြည့်ပြှီးကိုဖီးလဖြစ်နတောလို့ ဘောဒါတဈ ယောကပြှောတာ သံဒိုင် ကြားဖူးသည်။

သံဒိုငတ်ို့ ယောင်ျကြ ားလေးတွမှောလည်း ကိုယ့အြကြို ကန်ဲ့ကို…ကိုယဖြီးလန်ဲ့ကို…ကိုယန်ဲ့အကြို ကခြွ င်းမတူတာကို…မင့ဟြာကြီးက ဘာကြီးလဲ ကြာဆိုပြီးသှားပြောလို့မရပေ…မင့စြောြ ကလည်းကြာ အသားကညို လူကအိုနဲ့ ဘယလြိုလဲလို့ သှားပြောတဲ့ ဘောဒြါတဈယောကကြိုအဲ့မိန်းမနဲ့ ပတသ်ကန်တေဲ့ဘောဒြါက အိပယ်ာပေါကြ စွမ်းဆောငမြှုကို မင်းသိအောငလြည်းငါက ခွ မကြှေးနိုငတ်ော့ ပြောရခကတ်ယလြို့ညည်းခဲ့ဖူးသည်။

သံဒိုငကြတော့ သူပြောတာကြားလိုကရြတော့ သဘောတော့ပေါကလြိုကသ်ည်။ “ဤ အကြငမြိန်းမ ရုပလြို့လည်းရှု့ခွ ငစြဖြယမြရှိ…အသားအရေ လို့လည်း မကစြရာမရှိခဲ့ပမေဲ့ အိပယ်ာထကကြ ကိဈစမှာတော့…သူမတူအောင် စွမ်းဆောငန်ိုငပြလေိမ့ြ”ဆိုတဲ့စကားလို ရှိခွလေိမ့မြည်။ အင်ျဂါဇာတရြဲ့ ကြှကသ်ားရှုံ့မှု့ လေ့ကြ င့ခြန်းကိုလည်းအပေါ့သှားရင်းအခွ ိနဘြယလြောကကြှာအောင် လေ့ကြ င့ခြဲ့မှန်းမှ မသိနိုငတ်ာလေ…

သံဒိုင် လိငစြိတထြကြှပုံ အကြောင်းစဉြးစားရင်း အနတ်ီနုလှငရြှိရာ နရောကို ပြနလြာခဲ့လိုကြ သည်။အနတ်ီ့ရှေ့ မတတ်ပရြပလြိုကတ်ော့…အနတ်ီက တဈခကြလြေးပဲ ကြည့်ပြှီး အကြည့်ြ ပြနလြှှဲလိုကသ်ည်။သံဒိုငလြည်း မနနေိုငတ်ော့ ပဲ အနတ်ီ့လကကြို ဆှဲလိုကပြှီး……

“အနတ်ီနုလှငကြို ပြောစရာလည်း ရှိသလို… မေးစရာလည်း ရှိတယ်” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြသံဒိုငကြိုငထြားတဲ့သူ့လကကြို အသာ ရုန်းထွကလြိုကပြှီးမှ……

“ပြောစရာတွကေိုလည်းမပြောနဲ့…မေးစရာတွေ ကိုလည်း မမေးနဲ့……… ပြောမှာကိုလည်း နားမထောငန်ိုငဘြူး… မေးမှာတွကေိုလည်းမဖြနေိုငဘြူး ငယသ်ံဒိုင်.. မင်းဇငန်ဲ့တွေ့ချင်ရြင် အပြငမြှာပဲတွေ့ကြပါ… အိမကြို တတန်ိုငသ်လောကမြလာပါနဲ့တော့…

လူကြီးတဈယောကအြနနေဲ့ ကိုယ့သ်ားအရှယ် ကောငလြေးတဈယောကကြို အိမမြလာပါနဲ့ လို့ ပြောရတာ အရမ်းရိုင်းမှန်းသိပမေဲ့ မပြော မဖြစ်လို့ပါကြယ်……… ငယသ်ံဒိုင် အသကကြ အရမ်းငယပြါသေးတယ် ရှေ့လွှောကအြမွ ားကြီးဖြတသ်န်းတွေ့ကြုံ ရဦး မှာပါ……သှားပါတော့ကြယ်”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှင် မွ ကန်ှာကို စေ့စေ့ကြည့်ပြှီး မွ ကလြုံးခွင်းဆုံဖို့ ကြို းစားလိုကပြမေဲ့မရလိုကတ်ော့ပါ…အနတ်ီက ပြောပြီးတဈဖကသ်ို့ မွ ကန်ှာလှှဲသှားခဲ့လပြေီ………

“ငယသ်ံဒိုင် လို့ခေါလြိုကတ်ာတဲ့လားဗွာ”

သံဒိုငပြှောပြီး ခွ ာကနဲလှည့ထြှကခြဲ့လိုကသ်ညအြိမထြဲကနေ အိမပြှငအြထွကြ သံဒိုငဖြိနပစြီးနတေုန်း ဖိနပစြငပြေါကြ မင်းဇငရြဲ့ ဘောကနဖြိနပတ်ဈဖကကြ ပြုတကြွ လာပြီးသံဒိုငခြှထေောကန်ား ရောကလြာရာသံဒိုင် ‘ဖောင်းကနဲ’ပိတကြနပြှဈလိုကသ်ည်။

ခပဝြေးဝေးလှင့ထြှကသ်ှားတဲ့ဘောကနဖြိနပ် အရှိနလြွှော့လို့ မှကြေီးပေါမြှာငှိမသ်ှားတာသချော ကြည့်ပြှီးမှ ဆိုငကြယပြေါတ်ကြ ကဈတံကို ဆောင့န်င်းနိုး……လဈဗာပုတကြာ…ဆိုငကြယကြို “ဝေါင်းကနဲ”နအေောင် ဆောင့ထြှကခြဲ့လိုကပြါတော့သည်။

………………………………………………………………..

💠အခန်း ( ၉ ) 💠

“သားကြီး ပြနမြယလြကြော”

“ငါ ဒီတဈပတစြနေ တနင်ျဂနှေ ဒီမှာပဲနဖြစ်ေမယ် မင်းဇင် ပြနမြလိုကတ်ော့ဘူး…ငါ့အိမကြိုလည်း ပြောပြထားပြီးသား”

“အေးပါ ဒါဆိုလဲပြီးတာပဲ…နပေါဦး ခုတလော သားကြီး ဘာဖြစ်နတောလဲ နေ့ရှိသ၍ ကြည့်ြ လိုကရြင် လန်းလန်းဆန်းဆန်းကို မရှိဘူး”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သားကြီးရာ…လောကကြီးမှာ တဈခါတဈရံလည်း ပြောစြရာတွေ တွေ့ရသလို တွေ့ခဲ့ရသလို ထပလြည်းတွေ့ရဦးမှာလေ… အဲ့လိုပဲ စိတပြကြစြရာကောင်းတာတွလည်ေး တွေ့နရသေလို တွေ့ခဲ့ရသလို ထပလြည်းတွေ့ နရေဦးမှာ မဟုတလြား………”

“အင်း ဆကပြါဦး”

“ဘာဆကပြှောရဦးမှာလဲ ဒါပဲလေ”

“မေးတာနဲ့ ဖြတောနဲ့လည်း တဈခွားစီကို ဘာမှ မဆိုငဘြူး…သံဒိုငရြာ ဘာတွဖြစ်ေနတောလဲ ငါ့ကို အရငလြို စကားလုံးတွနေဲ့ အနိုငယ်ူပြီး ပြောစမ်းပါဦးကြာ…ပြီးတော့ ငါတို့စကားတွေ ပြော ဟာသတွရှောပြီး မရယရြတာနည်းနည်း ကြာသှားပြီနောြ”

“မရယခြွ ငတ်ော့ဘူးကြာ…ငါ့အဖြစ်က ရယပြှီး ရင် မောနရလေို့……ထားပါကြာ သားကြီးပြနမြှာဆို ပြနတ်ော့လေ… တဈယောကတ်ည်းပြန် ရမှာကို”

“အေးကြာ…ဒါဆိုလည်း လဈတော့မယ် ဖြစ်နိုင် ရင် sunday ညနပေိုင်းပြနလြာခဲ့မယ်”

“အေး”

“အရမ်းကြီး သောကမြနနေဲ့ဦး…ငါလည်း မင့ြ ဘေးမှာ ရှိတာမဟုတဘြူး…သောကခြငွရြင် ငါပြနလြာမှသောကြ”

“အေးပါကြာ…ဆိုငတ်ော့သှားထိုငမြသောကဘြူး အိမမြှာတဈယောကတ်ည်း ဝယသ်ောကမြယ်”

သံဒိုင် မင်းဇငကြို သောကဖြစ်မှာကို ပြီးပြီရောအေးပါ လို့မပြောခွ ငသ်လို သူငယခြွ င်းက မိမိအတွကြ စိတပြူပေးတာကြောင့ြ အိမမြှာပဲ ဝယသ်ောကြ မယလြို့ ပြောလိုကတ်ော့သည်။ကြောင်းပြနဖြှင့ကြတည်းက ကြောင်းလာလိုကအြိမပြှနလြိုကန်ဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှကေို မေ့နိုငအြောငကြှိုးစားနသည်ေ။မင်းဇငတ်ို့အိမကြိုလုံးဝ မသှားဖြစ်…”မကြငန်ာသူက စိမ်းလတေော့…ရှောငတ်ိမ်းဖယခြှာလို့ရယ် နရစေတေော့သခင်”

လို့ သံဒိုင့စြိတမြှာထားပြီး လုံးဝမသှားတော့တာသံဒိုင့အြဖြစ်ကလည်း တောတ်ောလြေးကို စိတပြွ ကဖြို့ကောင်းလှသည်။ဘေးလူကြားရငရြယစြရာ ဖြစ်ပမေဲ့ ကိုယခြံစားခွ ကြ ကိုယသ်ာလွှငအြသိဆုံးထင်…လူအများကြားပြောပြလို့လည်းမသင့ြ။

လိငစြိတန်ဲ့ တကမြကမြိရာကနေ စွဲစွဲလန်းလန်း ခွ ဈမိသှားတဲ့ အဖြစ်…မိမိခွ ဈတဲ့သူက မိမိထကြ အများကြီး အသကကြှီးတဲ့အမွိုးသမီးတဈယောကြ အဘယမြှာ ပြင့အြံ ပေါကကြှဲလို့ရမှာတဲ့လဲ ……သောကရြေးထဲ ကိုယ့သ်ောကနဲ့ကိုယ် ဖြစ်နပေါတယဆြိုမှ ဟိုနေ့က ဘီယာဆိုငမြှာ တဈမှို့တည်းသား သူငယခြွ င်းတွေ ဆုံကြတော့…

သဈစာမတ်ေတာရှင် တဈဦးပါလာပြီး တဈသကမြှာတဈယောကတ်ည်းကိုပဲစွဲမှဲစွာခွ ဈသင့ကြှောင်းစာတမ်းဖတကြှားနလေို့ ဘီယာအရှိနလြည်း တကစြပြု ပြီမို့ သံဒိုင် ဒဲ့လှှတပြှဈဖို့စလိုကတ်ော့

“မင်းက နှလုံးသားကို သံပတပြေးစကရြုပတ်ဈ ရုပလြို အသလေော့ခွ ထားခွ ငတ်ာလား…… ဒါဆိုရငတ်ော့မင်း “နှလုံးသား”ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရ ကို ကောင်းကောင်းကြီးနားမလညသ်ေးဘူး”

“ဟာ!ငါပြောတာက သဈစာထားဖို့ပြောတာလေ မောငင်ယရြာ နှလုံးသားလို့ ပြောမိသလားဟ”

“အခွ ဈလို့ပါလာမှတော့ နှလုံးသားပါပြီပေါ့ကြ တွဲရကသ်ုံးရတဲ့ စကားလုံးဆိုတာမူ ိးတော့ နားလညသ်င့တ်ယ် ထငပြါတယ်”

“ထားပါကြာ တဈယောကဆြိုတဈယောကပြဲ မခွ ဈသင့ဘြူးလား…လငမြယားတွေ သဈစာမရှိ သင့ဘြူးလား……သူငယခြွ င်းတွတဈေယောကြ နဲ့ တဈယောကြ သဈစာမရှိရဘူးလား”

“သားကြီး!ဘာမှမပြောပါနဲ့တော့ကြာ…သားကြီး ဘီယာမှုးနတယေဆြိုပမေဲ့ ဒီလိုဆို သဘော ပေါကမြှာပါ”

လို့ မင်းဇငလြည်း ဘေးကထိုင် ပေးပြီး အအေးသောကန်တောမို့ ဝငတ်ားပေး သည်။သံဒိုငလြည်း ဆကပြှောခွ ငစြိတ် ကုနသ်ှားခဲ့ရပြီလေ……… ခစွတ်ာနဲ့ သဈစာ တောင် ခွဲမသိနတေဲ့ လူကို ဘာမွ ားဆကပြှောနစရောအကြောင်းရှိမလဲ”

“နပေါဦး မင်းဇငလြတရြာ သိပသ်ိလှန်းနတေဲ့ မင့ကြောငကြှီးဆီကနေ စကားတွေ ကြားချင်ြ သေးလို့ပါ” လို့ ဒင်းက ဆိုလာတော့………

“ခွ ဈတာနဲ့ သဈစာတောင် ခွဲမသိသေးတာ ငါ့မှာ ဆကပြှောစရာ စကားလုံး မရှိတော့ပါဘူးကြာ”

သံဒိုင် ပြောခွ ငရြာပြောဖို့မောင်းတငခြဲ့ပမေဲ့ကြ နသ်ေးတဲ့သိစိတလြေးက ဗီဇကို မငှင်းနိုငတ်ော့လို့ ထပြနဖြို့ ပြငဆြငခြဲ့မိသေးတယ်……အဲမှာ တဈခွားသူငယခြငွြးတဈယောကကြ…

“ငါ သိခဲ့တဲ့ ငယသ်ံဒိုငဆြိုတဲ့ကောငကြ သူနား လညတ်ဲ့ ကိဈစတဈခုကိုသူများနားလညအြောင် သူများသိသှားအောင် သိပပြှောပြတတတ်ဲ့ ကောငပြါကြာ……မောငင်ယရြာ မင်းဇငကြမှပဲ မင့သ်ူငယခြွ င်းမဟုတပြါဘူး…ငါတို့လည်း ငယရြာက အတူကြီးခဲ့တာပါကြ…ဒီကောငလြဲ မင့သ်ူငယခြွ င်းပဲ သူသိသှားအောင် ပြောပြ လိုကပြါ…ငါလည်း သူလှဲနတောကို သိပါတယ် ရှင်းအောင် မပြောပြတတလြို့ပါ”

“အမှားတဈခုကို ဆုပကြိုငထြားပြီး လှှတမြခွ နေ တာကို ငါက ဘာကောငကြှီးဖြစ်နလေို့ ပြောရ မှာလဲကြာ…ငါက စကားပြောရင်း ဆှနှေေးချင်ြ တာ…ငါမသိတာ သူဆီကတဈဆင့သ်ိရအောင် သူမသိတာငါ့ဆီကတဈဆင့သ်ိရအောငရြယပြါ ဖငပြိတင်ှင်းနတောမွိုးကြ ဝါနာမပါဘူး…… အဲလိုလူမွိုးနဲ့ စကားပြောဖို့ ငါ့ဗီဇ က ခွင့မြပြု ဘူး…အစက အဟုတလြားလို့ ပြောမလို့ မောင်းတငခြဲ့တာ” လို့ သံဒိုငပြှောလိုကတ်ော့ သဈစာရှငကြှီးက……

“လှဲမှားတယဆြိုလည်း ပြောစမ်းကြာ”

သံဒိုင် ပြနဖြို့မတတ်တရြပလြိုကပြှီး………

“အခစွကြှ သူခွ ဈခွ ငခြွ ဈမှာပဲဘယသ်ူမှအမိန့ြ ပေး တာဆီးလို့မရဘူး…ပျိုပျိုအိုအို အားလုံးကို ခစွခြငွခြွ ဈမှာပဲ…ခွ ဈတာ အပြဈမရှိဘူး… အေး ပိုငဆြိုငရြဖို့ ကြိုးစားလာပြီဆိုရငတ်ော့ မင်းပြောတဲ့ သဈစာထားမှုတွပေါလာပြီလေ…… ကောငမြလေးတဈယောကကြိုခွ ဈမိပြီး ခွ ဈခွင့ြ ပန် အဖြရေ ခွ ဈသူတွဖြစ်ေ……အဲမှာမှ သူနဲ့ လည်း မပြတသ်ေးပဲ နောကတ်ဈယောကကြို ထပကြှိုးစားနပြေီဆိုမှ သဈစာမရှိတာလေ…… အဲဒါမှ သဈစာ မရှိတာလို့ ခေါတ်ာလကြော…

အရငတ်ဈယောကန်ဲ့ ပြတပြှီးပါပြီဆိုတာတောငန်ောကတ်ဈယောကကြို မခွ ဈသင့တ်ော့ဘူးတဲ့လား မခွ ဈရတော့ဘူးတဲ့လား…မလုပပြါနဲ့ကြာ…နှလုံးသားကိုတော့ အဲ့လို မထိန်းခူ ပကြောင်းပါဘူး…ဘယသ်ူ့မှလည်း ဒုကျခမပေးပဲ တိတတ်ိတလြေး ခွ ဈနတောတော့ ခွ ဈစမ်းပါစကြော…ဒါ..ဒါဟာ သဈစာမဲ့တဲ့ လုပရြပမြှ မဟုတတ်ာ”

သံဒိုင် နောကဆြုံးပြောလိုကတ်ာကတော့ သူနားလညစြခွေ ငလြို့ ဆိုတာထကြ ကိုယ့ခြံစားခွ ကြ အမှနကြို ပြောလိုကတ်ာလို့ပြောရင်…ပိုတိကြ ပလေိမ့မြည်။မွ ကရြညတ်ဈစကတ်ော့ထွကသ်ှားသလားတောင် မသိခဲ့ဘူး……မင်းဇငန်ဲ့ နှစ်ယောကြ ဆိုငထြဲကထွကလြာမှနောကကြ

“ရှင်းတယ် ကြေးဇူးပဲ သားကြီး”လို့ အောသ်ံ ကြားလိုကတ်ော့ သံဒိုင် နောကပြှနပြဲ လကပြှ ပေးနိုငတ်ော့သည်။

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို သိပခြွ ဈနမေိတော့တာဆိုတာ ဟိုနေ့က “ငယသ်ံဒိုင်””အိမမြလာပါနဲ့”လို့ ပြောခံလိုကရြပြီး တိတိကြ ကြ သိတော့သည်။ သိပရြင်းနှီးတဲ့သူတွကေ သူ့နာမညကြိုတဈစိမ်းတွလေို “ငယသ်ံဒိုင်”လို့ အပြည့အြဝခေါခြံလိုကရြတာကိုလည်း ရငထြဲမှာ မခံစားနိုင် ။

ကိုယသ်ိပခြစွြ နတေဲ့ လူတဈယောကကြ…… မပကသ်ကပြါနဲ့တော့ လို့ပြောခံရတာလောကြ နာကြည်းခွ ငစြရာကောင်းတာ မရှိတော့ဘူး… လူကြီးတဈယောကြ အနနေဲ့ မဖြစ်သင့တ်ာမဖြစ် ဖို့ ထိန်းလိုကတ်ာကို နားလညပြေးလို့ ရပမေဲ့ “ငယသ်ံဒိုင်”လို့တောင် ခေါပြှီး ပြောရကသ်တဲ့ လား အနတ်ီနုလှငရြယ် ………

……………………………………………………………………………………………………………….

“မနကဖြှန် ရနကြုနသ်ှားတော့မယ် သားကြီး တဈပတလြောကန်ပြေီး သဘောၤတကတ်ော့ မယ်”

ဝါး အခွိနတ်ှကေုနတ်ာမှနလြှန်းတယဆြိုတာ အမှနတ်ဲ့လားဟု သံဒိုငတ်ှေးလိုကသ်ည်။ဒါဆို မိမိလှမ်းရတဲ့ရကတ်ှေ အများကြီးဖြတသ်န်းခဲ့ ပါပြီလားလို့လည်း တွကလြို့ရနပြေီ……… ကြောင်းစာမေးပြဲ ပြီးပြီးခွ င်း မင်းဇငရြနကြုန် သှားတော့သည်။

မင်းဇငအြိမန်ဲ့ ကားဂိတန်ဲ့ လိုကပျို့ရမှာတောင် မင်းဇငအြိမကြို မသှားခွ င် လို့ သူငယခြငွြးကို ကားဂိတကြနစေောင့လြိုကြ သည်။မင်းဇင် ကားဂိတလြာဖို့ကိုတော့ ဖဖေေ စကထြဲက အလုပသ်မားအကိုတဈယောကကြို အကူအညီတောင်းခဲ့ရတာပေါ့……

မင်းဇင် ရနကြုနမြှာ ကြာတော့ကြာသှားပြီ……သငတ်န်းတွတကေသ်ူတို့အလုပမြှာလိုအပတ်ာတွလေုပန်ဲ့……သူ့ဦးလေးရဲ့ အဆကအြသှယရြှိပြီးသားမို့ မင်းဇငအြတွကြ ဘာအခကအြခဲမှတော့ ရှိပုံမရပါ…သံဒိုင် လုပမြယဆြိုလည်းသူကူညီပေးဖို့ အဆင့သ်င့ပြါ……သံဒိုင် ရောကဖြူးအောင် ပိုကဆြံတွရအေောင် သှားခွ ငသ်ောလြည်း မသှားနိုငတ်ော့ပါ အိမကြ မိဘနှစ်ပါးကအသကကြှီးခဲ့ပြီ…

ရှေ့လွှောကလြည်း ထပကြှီးဖို့ပဲ ရှိတာမို့ ဒီမှာလည်း အလုပတ်ှကေ အဆင့သ်င့မြို့ မသှားနိုငတ်ော့……သံဒိုင် အပြငန်ောကတ်ဈယောကြ မှေးချင်ြးအရင်းတဈယောကရြှိမယဆြိုရငတ်ောင် သှားဖြစ်မိလောကသ်ည်။ဒီမှို့မှာနရတော လှမ်းဆှတခြှင်းအခွို့ရယန်ေ့စဉလြုပင်န်းစဉတ်ဈခုရယန်ဲ့ပဲ ပြ င်းရိငှီးငှေ့စွာဖြတသ်န်းနရတေော့ ဘဝက မနပြေောခြဲ့ဘူး…

“ဒီတဈခေါကတ်ော့ အိမလြာခေါပြေးပါ … သားကြီးရာ ငါ့ဘီးကြီးကိုလည်း မမနေေဲ့တိုင် ပငပြှီး ရောင်းခွ ငရြောင်းလိုကတ်ော့ သားကြီး”

“မင်းက ဒီကို အလညပြှနလြာရငတ်ောင် မစီး တော့ဘူးလား”

“မင်းရှိနတောကို ငါ့က ဘာကိုလှမ်းရမှာလဲ”

“အေးပါ”

“မနကဖြှနတ်ော့ အိမလြာခေါပြေးဦး”

စိတခြွ ဆိုတဲ့အထာနဲ့ သံဒိုငခြေါင်းပဲငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ သိပသ်ူငယခြငွြးကောင်းပီသတဲ့ကောငသ်ံဒိုင့ခြံစားခကြတ်ှကေို နည်းနည်း သို့မဟုတ် များများ ရိပမြိပုံရသည်။ အိမမြလာချင်တ်ာ မသိခငကြတော့ ပုံမှနအြတိုင်းခေါဖြစ်သေးသည်။ နောကတ်ော့ မခေါဖြစ်တော့ သူလည်းခပပြိန်းပိန်း လူတဈယောကမြှ မဟုတခြဲ့တာ……

ဦးလတကြ မေးမေးနတယေသ်ိရတော့လည်းသံဒိုင် တကယစြိတမြကောင်းမိဘူး……စိမ်းကားသူကြီးဈေး ဝယထြှကတ်ုန်းသှားမယ် စိတကြူးမိသောလြည်း ပြနလြာလို့တွေ့သှားရင် တဈမွိုးလည်း အထငမြခံနိုင်…… သံဒိုင့မြှာ ခစွတ်တတ်ဲ့ နှလုံးသားရှိသလို မာနရှိတာလည်း သိစခွေ ငသ်ေးသည်။

မင်းဇငရြိပမြိစကတော့ အံသှသလိုဖြစ်ပုံရသည် နောကစြကားအနနေဲ့တော့ သူကလည်းမစသံဒိုငကြလည်း မစတော့ ဘာမှမပြောဖြစ်ကကြောင်းတကန်တေုန်းကလို နေ့စဉမြတွေ့ဖြစ်ကြ တာလည်း ပါတာပေါ့…… မင်းဇငအြတွေးနဲ့ ကငွ့သ်ုံးတဲ့မှုကို သံဒိုငကြှို ကတ်ာရှိသေးသည်။

မင်းဇင် မှို့ပေါကြပဲရှှစငေန်ဲ့ဖြစ်ပြီးပြတကြတွော့ရှှစင်ေ က မင်းဇငကြို သိပကြှှပေုံရသည်။အိမမြှာ ငိုငိုနတေော့ ရှှစငေ့အြမက မေးကြည့်တ်ော့ သိသှားပုံ ရသည်။ မင်းဇငန်ဲ့သံဒိုင် ထိုငန်ကြေ အအေးဆိုငထြိ လိုကလြာပြီး ကောတော့သည်။ သံဒိုင် ယောင်ျကြားခွင်းရနလြာစရငတ်ော့ ထထုဖို့ လကမြနှေးပမေဲ့ တဈဖကကြမိန်းမလည်း ဖြစ်ပြန် ကိုယလြူကလည်းဖြတခြဲ့တာမို့ အသာပဲနခေဲ့ရသည်။ အမကြီးက မင်းဇငကြိုကောရင်း သံဒိုငပြါ အဆဈပါသှားခဲ့ရသည်။

“အေးလေ…နငတ်ို့က တဈဦးတည်းသော သား ခွ ည်း နှစ်ယောကလြုံးတွဲကြတာဆိုတော့ နှမ မရှိတာ ဘယမြှာလာ နှမခွင်းကိုယခြငွြးစာ စိတ် ရှိပါတော့မလဲ”

သံဒိုင် စကားပြောဖို့ပြငလြိုကတ်ာတွေ့တော့ မင်းဇငကြ စားပြဲအောကကြခွထေောကကြိုနင်းပြီး တားထားခဲ့သည်။ မင်းဇငတ်ားတာမှနသ်ှားသည် အမကြီးက နှစ်ယောကလြုံးဘာမှပြနမြပြောတော့ သူပြောခွ ငတ်ာပြောလို့လည်း အားရတော့ ပြနသ်ှားပါတော့သည်။

“ကိုယတ်ှကေ သူထငသ်လိုမှ မဟုတတ်ာ…… သားကြီးရာ ထားလိုကပြါ…မင်းသှားပြောရင် ပြဲက ပိုကြာနေဦးမယ်”

“မင့အြတွကတ်ော့ ဟုတမြှာပေါ့…ငါကြ သပြေီ လကြော မင်းဇငရြ”

“သူငယခြွ င်းအတွကပြဲ ဒီလောကတ်ော့ ရင်းမှ ပေါ့သားရယ်”

“ပြောလိုကရြင် မင်းက ဒါပဲ”

“ရနကြုနသ်ှားပြီး ငါ့အမဝမ်းကြဲကို ဖနစြားပါ့ လား”

“နစမြေးမှာကြာ မင်းအမရုပကြ အထနတ်လိုင်း ရုပမြီကြို ကဘြူး”

“တဈခွားလူတွေ ငါအမကိုခွ ဉြးကပဖြို့ ကြို းစား ရငတ်ော့ မသိခွ ငရြငဆြောငပြေးတယ်… သားကြီးဆိုရငတ်ော့ အကြကတ်ှပေါ သငပြေး မယ်…အဆငပြှလေို့ လုပန်ရင်ေး တဈယောကြ နဲ့ တဈယောကြ စွဲလန်းသှားရငလြည်းယူလိုကြ ပေါ့…သူငယခြွ င်း ယောကဖြ တောရြမှာ”

“ထားပါကြာ ဟိုမှာတဈခွားကောငတ်ှေ လိုကြ ရင် မသိခွ ငရြောင် ဆောငတ်ာလား”

“အေးလေ ဆောငပြေးရတာပေါ့…ယောင်ျကြား ခွင်းလကြော ဒီလောကတ်ော့ နားလညရြမှာ ပေါ့”

“ခုနက အမကြီးကို ပြောလိုကရြမှာ ကြ နောတ်ို့ က ယောင်ျကြ ားဖြစ်နလေို့ ယောင်ျကြ ားခွင်းပဲ ကိုယခြွ င်းစာ တတတ်ယလြို့”

“မလုပပြါနဲ့ကြာ ပြေးပေါကမြှားနပေါ့မယ်”

“နပေါဦး မင်းဇငရြ တဈခွို့ကောငတ်ှဆေို အမ ညီမတွေ အမှနစြောင့ရြှောကတ်ာပါမင်းကြ မှ”

“စောင့ရြှောကရြမှာပေါ့ကြာ ကိုယအြမ ညီမ ပဲစောကရြမ်းရိုင်းတဲ့ လူရှေ့သူရှေ့မရှောင် နားမလညတ်ဲ့ကောငတ်ှရေဲ့ ရနကြိုတော့…တဈယောကယ်ောကကြ ငါ့အမကို ကြို ကတ်ယ် လိုကပြေါ့ အတညပြဲ ကြံကြံ အပြောပြဲ ကြံကြံ ဒါမဲ့ သိကျခာတော့ရှိ ရုပမြပကြစြနေဲ့…

အပြောြ ကြံပြီး စားသှားဦး စိတမြဆိုးဘူး… ဗိုကတ်ှေ ဘာတွေ မထွကစြနေဲ့ မလုပခြငကြ ဂရုပြု မိန်းမတွေ အသကပြါသှားနိုငလြို့…… အဖေ ဦးလေး အကို မောင် တွရှေေ့မှာတော့ ဆငခြှငပြေးပေါ့……တဈခွို့က နှမှောတာ မဟုတဘြူး ရှကတ်ာကြ… ဒါမွိုးကို သိထားပြီး ရှောငပြေးလိုကပြေါ့…”

မင်းဇငလြတကြ အဲလို လူတဈယောကပြါ…… ခုလည်း သံဒိုငအြကြောင်းတွကေို ရိပမြိပမေဲ့ ဘာမှတော့ မပြောသေးဘူး……ပြောလည်း ပြောဖို့ မသင့ဘြူးလေ……

………………………………………………………………………………………….

“သားကြီးလာ ခဏထိုင်ဦး ငါ အဝတအြစားလဲ လိုကြဦးမယ်”

“အေးဆေး လုပပြါ အခွိနရြသေးတာပဲ”

သံဒိုငမြရောကတ်ာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အနတ်ီနုလှင် တို့အိမ် ရောကခြဲ့ပြနပြါပြီ…ဦးလတကြိုနှုတဆြကမြလို့ အခန်းထဲဝငတ်ော့ ဦးလတကြ ပြနအြိပန်လေို့ မနိုးဖြစ်တော့…ဒါနဲ့ ဧည့ခြန်းမှာပဲ ခပတ်ညတ်ညဝြငထြိုငန်လေိုကသ်ည်။

အရငလြို မင်းဇင် အခန်းထဲလိုကဝြငသ်ှားပြီးစကားတွမပြေောချင်အြိမကြှီးရှင် ငှို ငှငမြစိုးကြောင့လြေ……… သူများအိမထြဲ အလိုကမြသိအတင်းသှားဝငလြို့ ပိုငရြှငကြှို ကမြှန်းမသိ မကြိုကမြှန်းမသိ……

အနတ်ီနုလှငကြို မတွေ့ပါဘူးလို့စဉြးစားနတေုန်း မှသူ့အခန်းထဲက ထွကလြာပြီး ရခေဲသတ်ေတာဆီသှားကာ အသီးတွထေုတလြာ ပန်းကနန်ဲ့ထည့ပြှီး သံဒိုငကြိုအိမလြာတဲ့ဧည့သ်ညတ်ဈယောကြ လို ဧည့ဝြတပြှု သည်။ သဈသီးပန်းကန် သံဒိုင် ရှေ့ လာခွ တော့ အနတ်ီနုလှင် ဂွိုင်းကိုသံဒိုငကြှည့ဖြစ်အောင် ကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ သချောမတွေ့လိုကရြပမေဲ့ အမှှေးတော့ မရှိတော့ဘူးထငသ်ည်။ သချောမမှငရြတော့ တိတိကြ ကြ မခန့မြှန်းနိုင်……

“သားကြီး ခဏလေးနောဖြဖကေေို ဝငကြနတ်ော့ လိုကြဦးမယ်”

“အေးပါ ဦးလတကြ အိပန်တယေကြှ သှားမှာ ပြောမထားဘူးလား”

“ဘယပြှောလို့ ဖြစ်မှာလဲကြာ လဖြတေထြားလို့ အလိုလိုမှ မွ ကရြညဝြဲတဲ့သူ…”

“အေးကြာ မင်းဆန်ဒတွကြေောင့သ်ာ ဘာမှ မပြောတာပါ သင့တ်ော့မသင့ဘြူး မင်းဇင်”

“ဒီနေ့မှ သင်ျဘောတကမြို့ အိမကြထွကရြမှာ… ရနကြုနတ်ောငမြရောကသ်ေးဘူး သား… ငါ့ကို နောကဆြံတင်းအောင် မလုပပြါနဲ့ကြာ”

“အေးပါကြာ”

မင်းဇင် ဦးလတအြခန်းထဲ ဝငသ်ှားတော့…… အနတ်ီနုလှင် လည်းလိုကဝြငသ်ှားတော့သည်။ အနတ်ီနုလှင် ရဲ့နောကကြွောဘကြ တဈခကြလြှုပသ်ှားတာ သံဒိုငမြှငလြိုကရြသည်။ ငိုနတောလား…မငိုအောင် ထိန်းလိုကတ်ာလားတော့မသိ…အနတ်ီလည်း ဒီသားတဈယောကရြှိတာမို့ အကြောကြီးခွဲနရမှောမို့ ဝမ်းနည်းနလေိမ့မြည်။ သံဒိုငတ်ို့ယောင်ျကြားလေးသူငယခြငွြးခွ င်းတောင် စိတထြဲမှာ တဈမွိုးဖြစ်နသေေးသည်။

“သားကြီး သှားရအောငကြှာ”

မင်းဇငမြကြန်ှာလည်း နီနတေော့သည်။ အနတ်ီနုလှငလြည်း နောကကြ လိုကထြှကလြာပြီး သံဒိုငကြို တဈခကြကြှည့ပြှီး မကြန်ှာပြနလြှဲှသှားသည်။ သံဒိုငထြိုငရြာက ထတော့……

“သားကြီးရာ အိမကြိုလာပြီး ဖဖေေ့ကိုဂရုစိုကြ ပေးဦး… မနေ့က ဖဖေေ့ကို ထမင်းခွံပေးရင်း ငါနောကပြှီးမေးတာ…မောငင်ယန်ဲ့ ကြ နောန်ဲ့ ဘယသ်ူ့ကို ခွ ဈသလဲမေးတော့……ပြနဖြှတော မရှင်းလို့ …ငါကပဲ မောငင်ယ့ကြိုလားမေးတော့ ခေါင်းရမ်းတယ်…ကနွော့ကြို လားမေးတော့ လည်းခေါင်းရမ်းတယ်……

ဒါဆို ဖဖကေနှေဈ ယောကလြုံး မခွ ဈဘူးပေါ့လို့ ပြောတော့လည်း ခေါင်းရမ်းပြနတ်ယ်…ဒါဆို သူပြောခွ ငတ်ာ ငါ သိသှားပြီလေ ဒါမဲ့ ငါဆကမြမေးတော့ဘူးကြ ဖဖေေ့ကို စခွ ငတ်ာနဲ့ ထမင်းပဲ ဆကခြှံ့ကြှေှ း တော့…မစားဖူး သားရေ ခေါင်းတွခေါပြီး ငါ့ကို စိတတ်ိုနတေော့တာ”

“ဦးလတကြိုပဲ စနသေေးတယကြှာ”

“သားအဖနှစ်ယောကရြဲ့ ရင်းနှီးမှု့သဘောပါကြာ ခဏနမှေ အောြ!ဒါဆို ဖဖကေေ နှစ်ယောကြ လုံးကို ခစွတ်ာပေါ့ ဟုတလြား ဖဖေေ ဆိုမှ… ခေါင်းတွေ မှနမြှနင်ှိမ့တ်ော့တယ်”

မင်းဇငပြှောပြီးလို့ သံဒိုင် မင်းဇင်းမွ ကန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဝမ်းနည်းမှု့မွ ကလြုံးတွနေဲ့ သံဒိုင့ကြို ပြုံ းပြီးကြည့်န်သည်ေ။ပြီးမှ……

“ငါတို့ သားအဖနှစ်ယောကလြုံးက မင်းအပေါြ ရငဘြတထြဲ ထည့ပြှီးခငတ်ာပါကြာ…… မင်း သူစိမ်းတဈယောကလြို့ မလုပပြါနဲ့…… သားကြီးရာ”

“အေးပါကြာ ငါအိမကြိုလာပြီး ဦးလတကြို… ငါဘကကြ တတန်ိုငသ်မွှ စောင့ရြှောကပြေးပါ မယလြို့ ကတိပေးပါတယ် စိတခြွ လိုကပြါ”

“ဖဖကေေိုတင် မဟုတဘြူး မမေေ့ကိုလည်း ပစ်မထားနဲ့ဦး” လို့ မင်းဇငကြပြောလိုကတ်ော့ သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည် အနတ်ီနုလှငကြလည်း သံဒိုင့ကြို ပြနကြှည့န်ေ လိုကတ်ော့……………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………

💠အခန်း ( ၁၀ )💠

“ကိုငယ် အနတ်ီဝါက အိမလြာခဲ့ပါဦးတဲ့”

“ဘာဖြစ်လို့တဲ့လဲ”

“အနတ်ီဝါ နမကေောင်းဖြစ်နပေုံရတယ်…… ပူးစူးမတို့ အိမကြိုလာပြောတာတောင် မောနတယ်ေ…ပြနတ်ော့ ပူးစူးမ လိုကပျို့ပေးခဲ့ ရတယ်…အနတ်ီဝါ ကိုယလြုံးတွကေ တအားပူ နတယ်ေ…ကိုငယ့ဆြီ သှားပြောပေးပါခိုင်းလို့ ပူစူးမလာပြောတာ…”

“ဟုတပြှီ……အခုပဲ သှားလိုကမြယ်…ပူစူးမ က ဘာစားခဲ့ပြီလဲ မနကစြာ မုန့စြားပြီးပြီလား……”

“ပူစူးမ စားပြီးပြီ ကိုငယ်…အနတ်ီဝါတို့အိမသ်ာ မှနမြှနသ်ှားလိုကပြါ…”

“အေးပါဟ”

ပူးစူးမ စကဘြီးစီးပြီးပြနထြှကသ်ှားမှ သံဒိုငန်ောကဘြကလြှည့လြိုကတ်ော့ ဖဖကေေ သူ့ကိုကြည့်န်တယ်ေ။ပြီးမှ……

“မင်း မဝါတို့အိမ် သိပမြသှားဖြစ်ဘူးလား သား”

“သှားပါတယ် ဖဖရေေ”

“မင်းသိပမြသှားလို့ မဝါ နမကေောင်းဖြစ်တာ မသိပဲနတောပေါ့ကြ…ဟိုကခဗွာ လူလှှတပြှီး တောင် ခေါခြိုင်းရတယ်… ငါ့သားဖြစ်နပြေီး အဲ့လောကြ လူမှု့ရေးမရိုင်းစမ်းနဲ့ကြာ…သူ့မှာ ဘယသ်ူမှ ရှိတာမဟုတဘြူး…ဘာလဲ မင်းက မင်းဇင် မရှိလို့မသှားတာမလား…အေး! နောကမြှ ဆကပြှောဦးမယ်… ခုသှားတော့ မှနမြှန်”

ဖဖကေေ ဆကပြှီးကောခွ ငသ်ေးတယန်ဲ့တူသည်။ဒါမဲ့ တဈဖကကြိုလည်း မှနမြှနသ်ှားစချင်ေလြို့ထင် စကားဖြတပြှီး သံဒိုင့ကြို လှှတပြေးလိုကတ်ော့သည်။သံဒိုင် နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့မနကြ ၈ နာရီကြောကြွောပြဲ ရှိသေးသည်။

ဒါဆို ဦးလတလြည်း မနကစြာ မစားရသေးဘူးလို့ တွေးလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှင် လည်း နမကေောင်းဖြစ်နတောဆိုရင် ဘာမှလုပပြေးနိုငမြှာမဟုတလြို့ လကဖြကရြညန်ဲ့ မုန့တ်ှဝယေသ်ှားတာ တခါတည်းကောင်းမယလြို့ တွေးမိပြီး…လကဖြကရြညဆြိုငပြဲ အရငလြာခဲ့လိုကသ်ည်။နှင်းလဲ့ဖြူ တို့ဆိုငမြှာပဲ ပါဆယမြှာလိုကသ်ည်။ဦးလတကြှို ကတ်ဲ့ အီကြာကြေးနဲ့လကဖြကရြညအြနတ်ီနုလှင် အတွကြ ဘာဝယသ်ှားရငကြောင်းမလဲ စဉြးစားနရင်ေးမှ……

“ဝါနုနုလှငဖြငလြှန် ရှုးပေါကပြှန်… ဝါနုနုလှငဖြငတ်ုတ် သံဒိုငလြုပ်” ဆိုပြီးပါးစပကြ တတွတတ်ှတရြှတပြှီး “အရူးခွ ဈကောင်း”က ဆိုငအြပြငဘြကြ မုန့ကြှောတ်ဲ့နရောမှာရပပြှီး ပါဆယမြှာဖို့ ပြောနတေဲ့ သံဒိုငန်ားရောကလြာတော့သည်။တောသ်ေးသညခြွ ဈကောင်း အသံကအကြ ယကြှီးအောလြာတဲ့အသံမွိုးမဟုတလြို့ထိုငန်တေဲ့သူတွေ ဂရုမစိုကမြိသူတွမကြေားနိုင်

“ခြ ဈကောင်းလာဦး မင်းဘာစားပြီးပြီလဲ…… ဘာစားမလဲ”

“မစားချင်သ်လိုလို စားချင်သ်လိုလိုပဲ”

“ဒါဆို မစားတော့ဘူးလား”

“စားမှာပေါ့ ကြောကရြူးရ”

“ဟာ…ကြှေးလည်းကြှေးရဦးမယ် ငါကိုလည်း ဆဲသေးတယ်”

“မဆဲပါဘူး ဘယမြှာဆဲလို့လဲ ကြောကရြူးရဲ့”

ဟားဟား ဟားဟား……ခွ ဈကောင်းစကားဆုံးတော့ မုန့ကြှောန်တေဲ့ မုန့ဆြရာပါ ရယတ်ော့သည်။ သံဒိုငကြလကဖြကရြညန်ဲ့ မုန့တ်ှေ ပါဆယထြုတခြိုင်းပြီးခွ ဈကောင်းကိုပေးရင်း……

“ခုနက မင်းရှတတ်ဲ့ဟာကြီး ပါးစပကြမရှတန်ဲ့”

“ငါ ဘာရှတလြို့လဲ ဆိုတာကြဆိုတာ”

“အေး…ရော့ကြာ ယူ !ဆိုတာဆိုလည်း မဆိုနဲ့ တော့ မှနမြှနယ်ူသှားတော့…” ခစွကြောင်းက ပါဆယထြုတယ်ူပြီးမှ…

“ဝါနုနုလှငဖြငလြှန် ရှုးပေါကပြှန် ဝါနုနုလှငဖြငတ်ုတ် သံဒိုငလြုပ်”လို့ တဈကြိမ် ပြောပြီးခွိန် သံဒိုငကြ ဟာ!ဒီကောငကြှာ……လို့ ပြောလိုကမြှ “မဆိုခိုင်း သံဒိုင်””သံဒိုင် မဆိုခိုင်း” လို့ ပါးစပကြ တတွတတ်ှတရြှတပြှီး ထွကပြှေး သှားလသည်ေ။ သံဒိုငလြည်း မှာထားတာတွေ ရော ခစွကြောင်း အတွကရြော အားလုံးပေါင်း ပြီး ပိုကဆြံရှင်း ပါဆယထြုတတ်ှဆှေဲပြီး ထွကြ လာတော့နောကကြရင်းနှီးပြီးသားမုန့ဆြရာက

“အရူးပြောတာတွေ မှနတ်တတ်ယ် ကိုယ့လြူ”

လို့ အောပြှောသံကြားလိုကတ်ော့ လကထြဲက ကိုငထြားတဲ့ပါဆယထြုတတ်ှတေောငလြှတကြွ တော့မလို့………………

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငတ်ို့အိမ် ရောကလြာတော့ အနတ်ီ့ကိုအပြငမြှာမတွေ့ဘူး…အနတ်ီ့အခန်းကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ တံခါးလေးဟနတယ်ေ။ အခန်းထဲမှာပဲ ရှိမှာပါလို့ တွကပြှီး သံဒိုငဝြငခြဲ့လိုကတ်ယ်… ဒါ ပထမဆုံးအကြိမအြနတ်ီ့အခန်းထဲ ဝငဖြူးခွင်းပဲ…ယခငတ်ှေ မင်းဇငဆြီ လာဖြစ်လဲ အနတ်ီ့အခန်းထဲတော့တဈခါမှ မဝငဖြူးခဲ့ဘူး အခန်းထဲရောကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ သူ့အိပယ်ာပေါမြှာ လဲလွှောင်းလို့ရယ်…သံဒိုငကြ

“အနတ်ီနုလှင်”လို့ အသံပေးလိုကမြှ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ယ်… သံဒိုင့ကြို မှငလြိုကမြှ ခပယ်ဲ့ယဲ့ ခပန်ှမ်းနှမ်း အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြတယ်။သံဒိုငရြငထြဲမှာ

တောတ်ောလြေး စိတမြကောင်းဖြစ်သှားသည်။ သံဒိုင် ဦးလတကြိုတော့ လာတွေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။ မင်းဇငကြလည်း သူကိုငတ်ဲ့ ခွံသော့ကို သံဒိုင့ကြို ပေးခဲ့တာမို့…အနတ်ီနုလှင် ဈေးသှားခွိနတ်ှမှော…ဦးလတဆြီ လာတွေ့ရင်း မုန့ခြှံကြှေး… လိုအပတ်ာတွေ သံဒိုငမြှငရြငလြုပပြေး ခဲ့လိုကသ်ည်။

တဈခါတဈရံတော့ အနတ်ီ့က ပြနအြဝင် သူကအထွကြ ခွံရှေ့မှာ ဆုံဖြစ်ကြသည်။ အနတ်ီက စကားမစသလို သူကလည်းစမပြောဖြစ်…အနတ်ီနဲ့မကြန်ှာခွင်းဆိုငတ်ှေ့ပြီးလို့ သူကကြောသ်ှားလိုကပြှီဆိုရငလြည်း သူ့နောကကြွောပြငကြို အနတ်ီကြည့်န်မှန်ေး စိတကြသိသောလြည်း သူ လှည့မြကြည့်ခြဲ့………

“ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ အနတ်ီ” လို့မေးမယပြှု ပြီးမှ မမေးဖြစ်တော့ပဲ……

“ဦးလတရြော အနတ်ီရောဘာမှမစားရသေးဘူး မဟုတလြား” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ အနတ်ီက ခေါင်းညိတပြှတယ်……

“ခဏနေဦးနောြ အနတ်ီ”

လို့ ပြောပြီး သံဒိုင် အပြငပြှနထြှကခြဲ့လိုကပြှီး မီးဖိုခန်းထဲသှားကာ လကထြဲကပါဆယထြုတတ်ှခွေ ပန်းကနတ်ှနေဲ့ ထည့လြိုကသ်ည်။ ဦးလတဖြို့ အီကြာကြေးနဲ့ လကဖြကရြညကြိုအရင် ပြငစြငလြိုကပြှီး…… အနတ်ီနုလှငကြ ဘာစားခွ ငမြလဲ မသိတာမို့ ပေါကဆြီရော ဆီခကြခြေါကဆြှဲရော နှားနို့ ရော လကဖြကရြညရြော ဝယခြဲ့လိုကသ်ည်။

စားစရာတွယေူပြီး ဦးလတအြခန်းထဲ အရငဝြင် လိုကတ်ော့ ဦးလတကြ အိပယ်ာနိုးနှင့န်ပြေီ… “ဦးလတ် အနတ်ီနုလှင် နမကေောင်းဖြစ်နလေို့ နောြ”လို့ အသိပေးလိုကတ်ော့ သူသိကြောင်း အထာနဲ့ ပြသည်။ ဦးလတကြို မုန့စြားနိုငဖြို့ အိပယ်ာပေါထြူမပေးလိုကတ်ော့ အနံ့တွထွကေလြာ သည်။

ဦးလတ် ဝမ်းသှားထားပုံရသည်……

“ပုဆိုးတွရေော ပသေေးလား ဦးလတ်” လို့မေးလိုကတ်ော့ ခေါင်းညိတပြှတာမို့ သံဒိုင် အဝတအြစားပါ တဈခါတည်းလဲပေးရမယ် ပုဆိုးဟောင်းလည်းရစေိမရြမည် မကြန်ှာသဈရနရြခပေရြမည် နမကေောင်းတဲ့ အနတ်ီ့ကိုလည်း ကြည့်ရြဦးမညန်ဲ့ လုပရြမဲ့အလုပတ်ှတဈေခါတည်း စဉြးစားမိသှားရပြီး ……

“ဦးလတ် ခဏ”

ဆိုပြီး ထားခဲ့ပြနပြှီး အပြငထြှကြ ဦးလတမြွ ကန်ှာသဈဖို့ရအရေင် ပုံးနဲ့သှားယူလိုကသ်ည်။ ရပေုံးကို ဆှဲလာပြီးအနတ်ီ့အခန်းရှေ့ခခွဲ့ကာ… အခန်းထဲဝင် ခုနက လကန်ှဈဖကလြုံး မအားခဲ့လို့မစမ်းခဲ့ရတဲ့အနတ်ီ့ နဖူးကို စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ခွဈခွဈတောကပြူနသည်ေ။ အနတ်ီကမှိန်းနရောမှ မွ ကလြုံးဖြင့ြ ကြည့်လြာလို့ ……မနေ့ကရဘယေခြွိနခြွိုးလဲ အနတ်ီ” လို့မေးတော့ ခေါင်းခါပြသည်။

“မနေ့က ရမချိုးဖြစ်ဘူးပေါ့” ဆိုတော့ ခေါင်းညိတပြှသည်။

“တမှနန်ေ့ကရော ရချိုးဖြစ်လား”

ခေါင်းညိတပြှသည်။

“ရချိုးတာ အခွိနကြှာတယမြလား အအေး ပတပြှီး ဖြားတယထြငတ်ာပဲ ကိုယတ်ှတအေား ပူနတယ်ေ အနတ်ီ…”လို့ ပြောတော့ ခေါင်းညိတ် ပြပြနသ်ည်။

“ဦးလတကြိုသန့ရြှင်းပေးပြီး မနကစြာကြှေးလိုကြ ဦးမယ်…အနတ်ီ မှိန်းနလေိုကြဦး…ရခေဲအုပပြှီး လုပကြှည့ပြေးမယ် အစာလေးစားပြီး ဆေး သောကရြမယ်… နည်းနည်းထနိုငရြင် ဆေးခန်း သှားပြမယ်…အဲစောငအြထူကြီး မခွုံရဘူး… အပြငမြှာပူနတေော့ အတွင်းမှာအေးနမှော…… ခွ မ်းနမှောဆိုတာ သိတယ်…ဒါမဲ့ အဲ့လိုမနရေ ဘူးလေ…အနတ်ီလည်း သိပြီးသားနမှောပါ”

သံဒိုင် ပါးစပကြလည်းပြောရင်း အနတ်ီနုလှင် ခွုံ ထားတဲ့ စောငထြူကြီးကို ဖယခြှာလိုကသ်ည်။ အခန်းပြတင်းပေါကတ်ှလည်ေး… လဝငေလြထွကေကြောင်းရန် အကုနဖြှင့လြိုကသ်ည်။ပြီးမှ နောကတ်ဈခါ “ခဏနခေဲ့ဦး”လို့ အနတ်ီနုလှင် အိပယ်ာဘေး လာပြောတော့ အနတ်ီကခေါင်းညိတပြှုံးပြပြီး သံဒိုင့ကြိုသချော ကြည့်န်သည်ေ။

သံဒိုငလြည်းပြနကြှည့မြပေးနိုငတ်ော့ပဲ ဦးလတအြခန်းဆီ ရပေုံးဆှဲပြီး ဝငခြဲ့ လိုကသ်ည်။ ဦးလတကြို မွ ကန်ှာသဈ သန့ရြှင်းရေး လုပအြဝတအြစားလဲပေးပြီး ကုတငအြောကထြားတဲ့ မစငခြှကန်ဲ့ မစငပြနတေေဲ့ပုဆိုးကိုယူပြီး နောကဖြေးကို ပြေးထွကခြဲ့ပြနသ်ည်။

ပုံမှနအြတိုင်း လမ်းလွောကမြနနေိုငတ်ော့ အနတ်ီ့ကိုလည်း စိတပြူနတောမို့ မှနမြှနပြှီးအောင် ဇွတတ်ရှတ် အပြေးလုပတ်ော့သည်။ဦးလတအြခန်းထဲ ပြနဝြငပြှီး နံနကစြာစားဖို့ ခွံ့ကြှေ းနတေော့ ဦးလတကြ အီကြာကြေးတဈခွမ်းတောင် မကုနသ်ေး တောပြှီဆိုပြီးပြသည်။

လကဖြကရြညလြည်း တဈဝကလြောကပြဲ…… သောကသ်ည်။ ဆေးကိုလည်း ဇွတတ်ောင်း သောကပြှီး သံဒိုငကြို သချောစိုကကြှည့န်ေ တော့သည်။ သံဒိုင် ဦးလတမြကြလြုံးတွကေို ကြည့်လြိုကတ်ော့……

“သူ အခန်းထဲတောငမြလာနိုငဘြူး အိပယ်ာက မထနိုငတ်ာ သိပါတယ် မှနမြှနသ်ှားပြီးကူညီ ပေးလိုကပြါ”

ဆိုတဲ့…အကြည့်မြွိုးလို့ သံဒိုင် နား လညလြိုကသ်ည်။ သံဒိုင် ဆကကြှည့န်ရင်ေးမှာပဲ ဦးလတမြကြဝြန်းက မကြရြညတ်ှေ ကြ လာ တော့…သံဒိုင် စိတမြကောင်းဖြစ်ရသည်။ ပြီးမှ

“ဘာမှတွေးပြီး ဝမ်းနည်းမနနေဲ့ ဦးလတ်…… ဘာမှလည်း ပူမနနေဲ့ အေးဆေး” ဘာညာ လွှောကပြှောပြီး အိပလြိုကြဦးလို့ နှုတဆြကခြါ အခန်းထဲက ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။

အနတ်ီနုလှင် အခန်းထဲဝငလြိုကတ်ော့ အနတ်ီက အိပန်တောလား မှိန်းနတောလားတော့မသိ…အသာပဲအပြငပြှနထြှကပြှီး ရခေဲသတ်ေတာထဲ ရှိသမွှ ရခေဲတုံးတွေ အကုန် စတီးဇလုံ ခပကြှီးကြီးထဲ ထည့ယ်ူခဲ့လိုကသ်ည်။အခန်းထဲပြနဝြငခြဲ့လိုကပြှီးအဝတတ်န်းပေါကြ မွ ကန်ှာသုတ် ပုဝါလေး ယူပြီး အနတ်ီ့ကို နိုးလိုကသ်ည်။

“ရခေဲဝတလြေး နဖူးပေါတ်ငထြားအောငန်ောြ အနတ်ီ…ပြီးရင် အပေါကြဝတတ်ဲ့ အင်ျကြီရော ခွှတရြအောင်”

သံဒိုငအြနတ်ီနုလှငကြိုအပေါအြင်ျကြီကူခွှ တပြေးတော့ လကတ်ှတေုနမြိရသေးသည်။အောကကြတော့ ပုံမှနအြမွိုးသမီးတွေ ဝတန်ကြေ အိမန်ရင်ေးဝတတ်ဲ့အင်ျကြီလေးပါပဲ…ရခေဲ စိမထြားတဲ့ အဝတကြို ရညှဈေလိုကပြှီး အနတ်ီ့နဖူးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။

“ဘာဖြစ်မှန်းမသိလို့ ဆေးမဝယခြဲ့ရသေးဘူး… အနတ်ီ ခုရခေဲဝတန်ဲ့ နည်းနည်းပြတပြေးခဲ့ မယ်…ပြီးရင် နှားနို့နဲ့ ပေါကစြီ ဝငသ်လောကြ စားထားလိုကြဦးနောြ…ကြ နောပြှနလြာရင် ဆေးသောကရြမယပြှီးမှခဏအိပလြိုကပြေါ့… အိမကြို နေ့ခင်းစာအတွကပြါ ထမင်းဟင်းခွ ကြ ဖို့ပြောခဲ့မယ်…

အိပယ်ာနိုးလို့ အဖြားမကြ ရင် ဆေးခန်းသှားနိုငမြှာ မဟုတဘြူး…ဆရာဝနပြဲ ပင့ပြေးမယ်…ဒါမဲ့ကြ နော့ကြိုယုံပါအနတ်ီနုလှင် သကသ်ာစရမေယ်” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ ခေါင်းညိမ့ပြှပြီး… အနတ်ီ့လည်းမကြရြညတ်ှေ ကြ လာတယ်……လူကြီးနှစ်ယောကလြုံး နမကေောင်းစိတကြှောင့ြ အားငယန်ပေုံရသညလြို့ သံဒိုင် တွေးမိပြီး…

“ဒီမှာ…အမကြီး…… ကြှ နတ်ော့န်ာမည် ဒေါကတ်ာသံဒိုငပြါ လနဒြနကြနေ ဆေးပညာတွေ လေ့လာခဲ့တာ မနေ့ကပဲ ပြနရြောကလြို့ ဒီနေ့ အမကြီးနဲ့ တွေ့ ခွင့ရြပြီးကုပေးရမှာပါ…အမကြီးဖြစ်တာ ရောဂါ မဟုတပြါဘူး…သာမာန် ဖြားတာနာတာပါ… မပူပါနဲ့ ကြှ နတ်ော့အြတွကြ အသေးအဖြဲ့ပါ…

အကြီးကြီးတွတေောငကြုလာခဲ့တဲ့ ဒေါကတ်ာ တဈယောကပြါ…ဒါပမေဲ့ ဒေါကတ်ာသံဒိုငမြှာ စည်းကမ်းခွ ကတ်ဈခု ရှိ ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ငိုတဲ့လူနာကို လုံးဝမကုပေးပါဘူး…OK နားလညလြား…… မကြရြညမြကြ ပါနဲ့ ဘာမှ အားငယစြရာ မရှိ ဘူး …ဒေါကတ်ာ တဈယောကလြုံးရှိပါတယ်”

သံဒိုငပြှောလိုကမြှအနတ်ီကပြုံ းလာတော့သည် သံဒိုငလြည်း စိတသ်ကသ်ာပါစကြေောင်း စကားတွေ ပြောရင်း ရခေဲဝတန်ဲ့ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ပေါကစြီနဲ့ နှားနို့ ယူလာပေးပြီး… အနတ်ီ့ကို ထူပေးခဲ့ကာ အပြငပြှနထြှကခြဲ့လိုကသ်ည်။ဈေးက ဆေးဆိုငမြှာ အအေးမိ ကိုယပြူဖြားခွင်းအတွကြ ဆေးဝယခြဲ့လိုကပြှီး အိမသ်ှားကာ မမေေ့ကို ထမင်းဟင်း ပိုခကြဖြို့ ဝငပြှောရသေးသည်။

သံဒိုင် အခန်းထဲပြနဝြငလြာတော့ အနတ်ီက နှားနို့တော့အကုနသ်ောကထြားသည်။ မုန့တ်ော့ တဈဝကလြောကပြဲ စားထားခဲ့သည်…… သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြိုရအေေးတဈခွကခြပပြေး ပြီးဆေးတိုကကြာ အိပခြိုင်းလိုကတ်ော့သည်။

ဦးလတရြဲ့ ပုဆိုးရော အောကခြံအိပယ်ာခင်း ရောကို ရစေိမခြဲ့တာမို့လျှော်င်း ရတဈေခါ တည်းခွိုးလိုကသ်ည်။ဦးလတပြုဆိုးကို လွှောြ ပေးနရင်ေးမှ အနတ်ီနုလှင် အကြောင်းကို စဉြးစားမိသှားရသည်။ သူ့ခငပြှန်းကိုနှစ်ရှညလြများ မငှီးမငှူ ပြု စုပေးတာက တကယ့ခြွီးကူးသင့ြ ပါသည်။

ဒီခငပြှန်းရဲ့ ဇနီးတဈယောကဖြစ်နပြေီ ပဲ ဒါတော့ လုပရြမှာ အမှနဖြစ်ပမေဲ့ အနတ်ီ ဦးလတအြပေါြ ဂရုစိုကတ်ာကတော့ သာမန် ထကပျိုတာ သံဒိုငအြသိဆုံးပါ…ရောဂါ ရပြီး သှားလို့ဘာမှမစွမ်းဆောငန်ိုငတ်ော့တဲ့ ခငပြှန်း တဈယောကကြို လေးစားရိုသမှေု့မပြ ကြ… မယားဝတ်တာရားမပကြစြပေဲ ပြု စုပေးနိုငမြှု့ကို

“အိပစြား ပကလြကခြံ”ဆိုသော မိန်းမများ…… စိတကြူးတောင် ယှဉဝြင့ပြါ့မလားမသိ…သံဒိုငတ်ို့ ယောင်ျကြားတွေ အဖို့လည်း… “တောလြေးဝဝင်”မယားမူ ိးကို မမွှေ ာလြင့ြ ရဲသောလြည်း မိမိအပေါြ အလိုကသ်ိတဲ့ မယား မွိုးတော့ မွှောလြင့မြိသည်။

သံဒိုင် ရချိုးပြီးလို့ မင်းဇငအြခန်းထဲဝငလြာပြီး အဝတအြစားလဲမလို့ မင်းဇငရြဲ့ဗှီရိုကို ဖြင့လြိုကတ်ော့……

…သားကြီး ရချိုးပြီးရင် ဆံပငတ်ှရခွေေောကြ …အောငသ်ုတ်ဦး မပငွြးနဲ့ သောကရြူးသံဒိုင်!

ဆိုပြီး ကပထြူစကျကူ ပေါမြှာ ဆော့ပနန်ဲ့ မင်းဇငရြေးထားတဲ့ စာရယ် ဆှဲထားတဲ့ ရုပပြှောငပြုံလေးရယတ်ှေ့လိုကရြသည်။ ထားခဲ့တဲ့ ပုဆိုးနဲ့အင်ျကြီတွကလေည်း သူ့ဝတတ်ာမှငလြို့ သံဒိုငကြှို ကတ်ယလြို့ပြောမိတဲ့အင်ျကြီတွထေားခဲ့တာများသည်။ သံဒိုငဝြယပြေးတာတွေ သူကြိုကြ တယပြှောလို့ သံဒိုငဝြတပြှီးသားပေးထားတွတေော့ ယူသှားခဲ့သည်။ သံဒိုင် အဝတအြစားလဲရင်း သူငယခြွ င်း မင်းဇငကြို သတိရမိသည်။ ကားထွကခြါနီးမှ ပြောသှားသော…

“မမနေေဲ့ဖဖကေေို ဂရုစိုကပြေးပါ သားကြီး… မမေေ့ကို အရငထြည့ပြှောလိုကတ်ာက ဖဖေေ့ ကို သားကြီး ဂရုစိုကမြယဆြိုတာ သိပြီးသား ယုံကြညပြှီးသားမို့ပါ……မမေေ့ကိုလည်း ဂရု စိုကပြေးပါကြာ…မမကေေ သနားစရာသိပ် ကောင်းပါတယသ်ားကြီးရာ……လိုရမယရြ ခွံသော့လေး ယူထားလိုကြဦး”ဆိုပြီး သူကိုငတ်ဲ့ သော့ ပေးခဲ့လိုကသ်ည်။နောကဆြုံးမှပဲ သူငယ် ခွ င်းနှစ်ယောကြ ပြောနကြေ ဖြစ်တဲ့……

“ငါတို့ လူကောင်းလူတောြ မဖြစ်ရငန်ပေါစေ လူယုတမြာ မဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားစို့” ဆိုပြီး

သူငယခြွ င်းနှစ်ယောကလြကခြငွြးခွိတပြှောပြီး နှုတဆြကခြဲ့လိုကတ်ော့သည်။အဝတအြစားလဲပြီးမှပဲ သံဒိုင် ဗိုကဆြာလာတာကြောင့မြနကပျိုင်းကတည်းက ဘာမှမစားရသေးတာ သတိရသှားသည်။ ဝယလြာတဲ့ ဆီခွ ကကြို

ပန်းကနထြဲ ထည့ပြှီး အနတ်ီ့ အခန်းထဲ ဝငခြဲ့ လိုကသ်ည်။ အနတ်ီ့နဖူးကို စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အပူ တောတ်ောလြေးကြ သှားခဲ့ရပြီ။ ခပင်ှေ့ငှေ့ပဲ ပူတော့သည်။ခွှေးတောငန်ည်းနည်းစို့နပြေီ…အိပပြွောန်တောမို့ မနှိုးသေးပဲ ခုံတဈလုံး ဆှဲယူကာ ဆီခကြပြဲ ထိုငစြားလိုကသ်ည်။ နဖူးစမ်း လိုကတ်ာ အဖြားကြ သှားတာမို့ သံဒိုငကြွေ နပပြီတိဖြစ်လိုကရြသည်။ ဆရာဝနတ်ှရေဲ့ ပီတိမွိုးဆိုတာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်မယလြို့ နားလညလြိုကရြသည်။

မိမိကုသပေးလိုကတ်ဲ့ လူနာသကသ်ာလာတာကို အဘယကြဲ့သို့သော ဆရာဝနကြ မပြေ ာမြရှှငဖြစ်ပါမညန်ည်း။ ပိုကဆြံ သူမှန်းထားသလောကြ မရသေးတာကြောင့ြ မပြောမြရှှငဖြစ်မိပါတယဆြိုသော အူပြာ ဆရာဝနတ်ဈခူ ိ့ရဲ့ ခံစားခွ ကမြူ ိးဆိုရငတ်ော့… သံဒိုငလြည်း မခန့မြှန်းတတ် …သံဒိုငစြားအပြီးမှာပဲ အနတ်ီနိုးလာတဲ့ထငသ်ည် လှုပလြာတာမို့ အနားသှားပြီး……

“နိုးပြီလား အနတ်ီ သကရြောသကသ်ာလား”

“သား နဖူးလာစမ်းကတည်းကအနတ်ီနိုးနပေါပြီ ခုမှ တဈခုခုစားရမှာ သိလို့ မထလိုကတ်ာ… သကသ်ာပါပြီ သားရယ် အဖြားကြ သှားပြီမို့ နရတောလည်း ပေါ့သှားပါပြီ”

“ဟုတ်…ခွှေးတွလည်ေး ထွကလြာတယ်… ရဘတ်ေ တိုကပြေးမယ် အနတ်ီ”

အစောကထည့ခြဲ့တဲ့ စတီးဇလုံနဲ့ပဲရသဈေလဲပြီး

“မကြန်ှာသုတပြုဝါ အသဈရှိသေးလား အနတ်ီ”

“ဗှီရိုထဲမှာ ရှိတယသ်ား အပေါဆြုံး အထပမြှာ”

သံဒိုင် အနတ်ီ့ဗှီရိုကို ဖြင့လြိုကတ်ော့ မှှေးတဲ့ရနံ့တဈခု ရမိသည်။ အပေါဆြုံးထပမြှာ အင်ျကြီတွေ ပုဝါကို တွေ့တော့ယူလိုကသ်ည်။

ဒုတိယထပမြှာထမိနလြည်းခေါတ်ဲ့ လုံခညွတ်ှေ…အရှယင်ယင်ယ် မဟုတတ်ော့ ဂငွြးဘောင်းဘီတွေ စကဒတ်ှတေော့ မတွေ့ရဘူး……အောကဆြုံးထပမြှာတော့ တဈခွမ်းက ခွုံ စောငတ်ှေ တဈခွမ်းက အတွင်းခံဘောင်းဘီတွနေဲ့ ခပပြါးပါးအသားနဲ့ အတွင်းခံစကဒပြဲခေါမြလား ဘာခေါမြလဲတော့ သံဒိုင် မသိတဲ့ အတွင်းခံတွေ……… အရောငတ်ှကတေော့စုံသည်။

သံဒိုငကြှည့ဖြူးတဲ့ ဇာတကြားတွထေဲမှာပါတဲ့ အစင်းကြားဒီဇိုင်းနဲ့ အတွင်းခံ မတွေ့ရလို့ သံဒိုငကြွနပေသ်ှားသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို အစင်းကြားပါတာတွကေို လုံးဝကြည့်မြရသလို လုံးဝဖီးလ် မလာဘူး… ဘာမှ အကြောငအြကြား မပါတဲ့ ဗှောငတ်ှပေဲကြို ကသ်ည်။

အနတ်ီ့ရဲ့ ဘေးကဇာနားကြပထြား တဲ့ဖြူ ဖြော့ဖြော့အရောငန်ဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကို မှငလြိုကတ်ော့ သံဒိုင့ြ အငယကြောငကြ “ဖြောင်းကနဲ”ထောငသ်ှားရသည်။ အဲ့လိုဘောင်းဘီမွိုးက သံဒိုင့ကြို လိငစြိတဖြစ်ပေါစြသည်ေ။

ရုတတ်ရကြ သံဒိုငန်ောကပြှန် ကြည့်လြိုကတ်ော့ အနတ်ီ့က သံဒိုငကြိုကြည့်န်ေ ရာမှမကြလြုံးမှိတလြိုကတ်ာတွေ့လိုကရြသည်။ သံဒိုင် သကပြှင်း တဈခွ ကခြွ ပြီး ဗှီရိုတံခါးပိတ် လိုကသ်ည်။ အငယကြောငရြဲ့ထိပကြိုလည်း ခပဆြကဆြကတ်ဈခကြရြိုကပြှဈလိုကသ်ည်။

နာကြ ငမြှု့ကြောင့ြ နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် ထထောင် နတော ပြလွှေော့သှားစဖေို့ ကြိုးစားကြည့်တ်ာ မရခဲ့ပါဘူး…ထကြှလာကတည်းက လုံးဝကမွ သှားတော့……အနတ်ီ့ကို ရဘတေတ်ိုကပြေးရ ဦးမှာ ပေါငကြှားကကောငဒြီလိုထောငလြို့မဖြစ် ဘူးလို့တွေးမိပြီး တဈရှုးဘောကြ ထဲက တဈရှုး နည်းနည်းဖြတယ်ူ လိုကရြင်း ပုဝါကိုတဈဖကကြ ရစေိမထြားလိုကသ်ည်။

အခန်းပြငဖြကြ ခဏထွကပြှီးယူလာတဲ့ တဈရှုး ကို ခပသ်ေးသေးအလိပလြေးဖြစ်အောင် လုပ် လိုကတ်ော့ နားကြပတ်ံ လိုမွိုးဖြစ်သှားသည်။ ကြားဖူးခဲ့တဲ့အတိုင်း နား ထဲကိုထည့ပြှီးလှည့ြ လိုကသ်ည်။ဘယ် ညာ နားနှစ်ဖကလြုံး ပြောင်း လှည့တ်ာအခွိနခြဏအကြာမှာပဲပေါငကြှားက ကောင် မာနကြွ သှားတော့သည်။

အနတ်ီနားပြနလြာထိုငပြှီးအဝတန်ဲ့ မကြန်ှာကို အရငသ်န့ရြှင်းပေးလိုကသ်ည်။ပြီးမှ လညပြင်း တွေ လကတ်ှကေို တိုကပြေးလိုကရြင်း အနတ်ီ မကြန်ှာကိုအနီးကပကြှည့လြိုကတ်ော့ အသား အရရေဲ့ကောင်းခွင်းနှုးညံ့ခွင်းများတွေ့ရသလို သံဒိုင် သိပန်ှဈသကန်ဲ့ sexy nose လို့ပြောရမဲ့ ထိပခြွှနခြွှနန်ှာခေါင်းကြီးကို တွေ့လိုကရြတော့ ခပပြွော့ပြော့ဖြစ်အောငဖြနတ်ီးခဲ့ရတဲ့လိငတ်န် က ပြနထြလာခဲ့ပြနပြှီ………

မှငလြိုကတ်ာနဲ့……မှငလြိုကရြတဲ့ အရာကိုဦးနှောကကြခွ ကခြငွြးသိ ခကြခြငွြးဆုံးဖြတသ်ကဆြိုငတ်ဲ့နရောဆီကိုအသိပေးစခေိုင်းလိုကန်ိုငတ်ဲ့ လူခန်ဓာကိုယရြဲ့ ပြောင်းလဲဖြစ်ပြ ကမြှု့ကသိပကြို မှနဆြနလြှန်းလှတယဆြိုတာလည်းသံဒိုင် သတိပြု မိလိုကရြပြီပေါ့…………

အနတ်ီ ဝါနုနုလှင် ဆိုတဲ့ အမူ ိးသမီးကလည်း တကယ့ကြို လှနိုငလြှန်း စွဲဆောငန်ိုငစြှမ်းအား ကြီးမားလှန်းတဲ့အမွိုးသမီးတဈယောကဆြိုတာ အမှနပြါလားဟု သံဒိုငအြနီးကပမြှတခြွ ကထြပ် ပြု ရသည်။နမကေောင်းလို့ အိပယ်ာပေါလြဲနေ ရတာကို သူမရဲ့ သဘာဝအလှတွကေ ရမျမကြ ဖြစ်ပေါစြဖေို့ လှုံဆောပြေးနစေဲ……

သံဒိုငသ်ူ့စိတတ်ှေ သိပမြထိန်းနိုငခြွ ငတ်ော့… မွ ကန်ှာသုတပြုဝါက နှစ်ထညရြှိနတောမို့ ပထမသုံးခဲ့တဲ့ပုဝါကို ရစွတေပြှီး ရပြနေည်ှဈ လိုကသ်ည်။ပြီးမှ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ပိတထြားတဲ့ မွ ကလြုံးပေါြ ထပအြုပပြှီးတငလြိုကသ်ည်။ အဝတတ်ငပြေးရင်း……

“အနတ်ီ အင်ျကြီခွှတရြ အောငန်ောြ ခွှေးတွကေ အများကြီးပဲ ခဏနေ ကိုယ့ခြွှေးနဲ့ကိုအအေးပတပြှီး ပြနဖြွားနလေိမ့ြ မယ်…ရဘတေတ်ိုကပြှီးမှ အသဈလဲပြီး ဝတရြ အောငန်ောြ” လို့ သံဒိုငကြ ကိုယအြကြံနဲ့ကိုယ် ပြောလိုကတ်ော့……အနတ်ီ့ နှုတခြမ်းတွကေ ပြုံးပြီး …

“ဒေါကတ်ာ အဆငပြှသလေို လုပတ်ာပဲရှင် ကြ မ ဘာများပြောရဦးမှာလဲ” လို့ ပြောလိုကြ တော့ သံဒိုငလြကတ်ှကေ အနတ်ီ့အင်ျကြီ နှိပစြိ့ သီးနား ရောကန်ပြေီ။ ငါးလုံးတပ် နှိပသ်ီးစိ့ရဲ့ အောကဆြုံးနဲ့ နောကဆြုံးဖြစ်တဲ့ အသီးကို ဆှဲ ဖြု တခြွိနမြှာ လကတ်ှတဈေခွ ကြ တုနလြိုကရြ ပြနသ်ည်။

နှိပသ်ီးအားလုံးဖြု တသ်ှားတော့… သံဒိုင် အင်ျကြီကိုတဈဖကတ်ဈခွ ကဆြီအလယ် ကနခွေဲပေးလိုကတ်ော့ အနတ်ီ့နုလှငရြဲ့ မို့မောကကြှီးမားတဲ့ရငသ်ားစိုငတ်ဈစုံကိုဖုံးအုပ် ထားတဲ့ အဖြူ ရောငဇြာဘောလြီကို တွေ့လိုကြ ရသလိုဝမ်းပြငသ်ားပေါကြ ခကြခြှကန်ကန်ကြ ကလည်းသူ့ကိုမမှငဖြူးသေးဘူးမလား ကြည့်ပြါသချောကြည့်ပြါဦးလို့ဆို…အသကရြှုမှု့ကြောင့န်ိမ့လြိုကမြှင့လြိုကအြဖြစ်နဲ့ စည်းခွ ကည်ီလွှကအြနတ်ီနုလှငကြို ပိုငဆြိုငခြှင့ကြှုံ ခဲ့ရသောြ…

ဒီ ခကြခြှကန်ကန်ကပြါ အလှတမြပေးဖူးလို့ သံဒိုင် တေးမှတလြိုကသ်ည်။ “အနတ်ီ နည်းနည်းကြှ”လို ပြောလိုကတ်ော့ အနတ်ီက ခါးလေးကော့ပေးလာတော့သည်။ အနောကကြခွိတကြို ဖြု တဖြို့လုပရြင်းဇာဘောြ လီကို ကိုငလြိုကတ်ော့ လကထြဲမှာ အသာပဲပါ လာတာမို့ အကုနလြုံးဆှဲမလိုကမြိသည်။

အနောကကြခွိတတ်ှကေ အနတ်ီအနရကေပြြ လို့ ဖြုတပြှီးခဲ့ပြီထင်……အကာအကြယမြရှိတော့တဲ့ရငသ်ားစိုငန်ှဈလုံးက ကြှားကြှားဝင့ဝြင့င်ှားငှားစွင့စြှင့လြှပတင့တ်ယတ်ဲ့ သူဟန် ဆိုသည့အြတိုင်း အတောလြှတဲ့ရငသ်ားစိုငကြှီးတွေ……

သံဒိုင် အိပယ်ာဘေး စားပြဲသေးပေါကြလကကြနွြ ပေါကစြီနှစ်လုံးကို လမ်းကြည့်လြိုကပြှီး နခေဲ့ပါတော့ကြာဆိုတဲ့အထာနဲ့ လှောငပြှုံးပြုံးပြီး ကြည့်မြိသည်။အမွိုးသမီးတောတ်ောမြွားများရဲ့ရငသ်ားဆိုဒတ်ှကေ ပေါကစြီ …အရှယအြစားမို့ ပေါကစြီလို့ ဗန်းစကားပေါထြှကလြာရပမေဲ့ ဒေါဝြါနုနုလှင် ရဲ့ ရငသ်ားဆိုဒကြ ရငသ်ားလှပါတယဆြိုတဲ့အမွိုးသမီးအနည်းငယရြဲ့ ဆိုဒတ်ှထကြေ ပိုကြီးပြီးပိုလှနတောတွေ့လိုကရြတော့ ဘေးက ငယသ်ံဒိုငကြဘာမှမဆိုငပြဲ ပလိန်းကြီး ဂုဏယ်ူနမေိသည်။

ရငသ်ားကြီးတဲ့အမွိုးသမီးတွေ ရှိပမေဲ့ ခုအနတ်ီ အိပသ်လို ပကလြကလြှနအြိပလြိုကရြငဘြေးကိုတွဲကြ အောကကြိုနိမ့ကြွ တာမို့မလှပ..အနတ်ီရငသ်ားစိုငတ်ှကေ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိလှတာမို့ မောကမြောကကြှှကြှ ရှိလှသည်။

သံဒိုင် ရဘတေန်ဲ့နရောစုံတိုကပြေးရင်း တံတွေးခဏ ခဏမှို့ခွ နရသေည်။ဗိုကသ်ားပြငကြိုပြတတ်ိုကပြေးတဲ့ အခါမှာလည်း ပြလွေော့လွော့လုံခွ ညကြှောင့ြ ခကြခြှကန်ကန်ကအြောကြ နားဆီးစပစြကအမှှေးသုံးလေးပငရြဲ့အပေါဖြွားပိုင်း လေးများကို မှငလြိုကမြိရသေးသည်။ရှေ့ပိုင်းမွ ကန်ှာပြငန်ဲ့ ဘေးခါးပိုင်းတွတေိုကလြို့ ပြီးသှားတော့…… “လကန်ှဈဖကြ လုံးမှှောကလြိုကပြါ အနတ်ီ”လို့ပြောလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့စြကားကို နားထောငရြှာပသည်ေ။

ဘယည်ာနှစ်ဖကကြိုစုံမှှောကပြှီး ခေါင်းအထကမြှာ ထားပေးလိုကတ်ော့ ဖုံးအုပန်တေဲ့ အင်ျကြီတွကေိုဖယခြှာပြီးအနတ်ီနုလှင် ဂွိုင်းကို အဝတန်ဲ့ပြတပြေးလိုကသ်ည်။သံဒိုင် ဂွိုင်းကိုတော့ မကြည့်ရြဲဘူးလေ…သူ့လိငစြိတ် ထကြှမှု့ သိပဖြစ်စတေဲ့နရောမို့ရှောငရြှားသင့သ်ညမြဟုတလြား……

လောကမှာ အမှနလြူကောင်းလူမှတရြယလြို့ ခေါဝြေါသ်မုတထြိုကတ်ဲ့ ပုဂျဂိုလတ်ှမှော မလုပ် သင့ဘြူးလို့သိထားပြီဆိုတဲ့ ကိဈစများကိုအတွေး ထဲမှာကိုမရှိတာ…ရှိခဲ့လာရငလြည်းအမှနဆြုံး မောင်းထုတန်ိုငကြှသလို…မောင်းမထုတန်ိုငခြဲ့ ရငလြည်း…လကတ်ှေ့ မလုပမြိအောင် စိတကြို ထိန်းခွုပန်ိုငကြှစမှဲ…တဲ့……

ငယရြှယတ်ဲ့သံဒိုငကြ စိတကြိုတော့မထိန်းခွုပန်ိုငသ်ေးဘူး……အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ဘယဘြကလြကမြောင်းကိုသူ့လကန်ဲ့ပဲ ထပမြှောကအြောငမြှှောကပြှဈလိုကသ်ည်။ရှင်းလင်းစွာ မှငရြတဲ့ ဂွိုင်းခွကကြို သချောကြည့်ပြှီးအဝတန်ဲ့ သန့န်အေောငပြှတလြိုကသ်ည်။သချောကြည့်မြိတော့မှရိတထြားတာ ရကအြနည်းငယရြှိရော့ထင်…လုံးဝမရှညသ်ေးသောလြညလြကမြဝကမြရှိတရှိလောကြ ရှညထြှကန်ပြေီ…ရိတထြားပြီးစလိုငုံးတိတိကြီးမဟုတ်……

ဆငကြို ခွှန်းအုပထြိန်းရင် ငှိမသ်ှားရပမေဲ့……စိတရြဲ့ အခွအနေကေို သိသိနဲ့ ခွှန်းအုပလြို့မထိန်းနိုငတ်ော့တဲ့ သံဒိုငကြ ဒေါဝြါနုနုလှငရြဲ့ စွဲဆောငန်လှတေဲ့ ဂွိုင်းကို လွှားပြားနဲ့ တဈခကြကြောကယ်ှကပြှဈလိုကသ်ည်။ လကထြဲက အဝတကြို “ဖတကြနဲ” မှေ့ယာပေါပြဈခွ မိလိုကတ်ော့………အနတ်ီနုလှငဆြီက

“အခွင့အြရေးဆိုတာ ရရငရြသလိုယူရတာတဲ့ လား သားရယ်” စကားကြားလိုကရြတဲ့အခါ သံဒိုငကြလည်း ဒါမွိုး ညံ့သူမဟုတလြတေော့

“ရရှိလာတဲ့ အခွင့အြရေးကို ရယူဖမ်းဆုပန်ိုငမြှ မိမိဆန်ဒတွေ ပြည့ရြမှာပေါ့ဗွာ”

“ခံယူခကြန်ဲ့ အသုံးအနှုံးကနရောလှဲနတယ်ေ”

အနတ်ီနုလှင် စကားကဒေါသမပါပမေဲ့ လသေံ အနည်းငယမြာသှားတာ သတိပြု မိလိုကတ်ဲ့ သံဒိုငကြလည်း ခပမြာမာတုံ့ပြနလြိုကတ်ာက

“အစကတည်းက ငွင်းခဲ့ဖို့ ကောင်းတာပေါ့”……

ရဘတေတ်ိုကပြေးစရာ မလိုပါဘူးကြယလြို့…ဆိုရင် သံဒိုငကြ ဇွတအြတင်းတိုကပြေးမှာမှ မဟုတတ်ာ……

“ကိုယ့အြပေါစြတနောထားတဲ့ကိုယ့လြိုအပတ်ာ ကို စိတရြောကိုယပြါ ဖြည့စြည်းပေးနရှောတဲ့ သူတဈယောကကြို အနတ်ီဘကကြ တတန်ိုငတ်ာ လိုကလြွော ခွင့မြပြု ရတော့ဘူးတဲ့လား”

“မိန်းမသဘော စောကြောတောင် ကြ တောြ နားမလညပြါဘူး အနတ်ီရယ်”

“စောင့ထြိန်းထားပြီးမှ ပြင့အြံ့ခွင့ရြတဲ့ အရသာ သား မသိသေးလို့ပါ”

သံဒိုင် ငှိမသ်ှားတုန်းမှာပဲ ဧည့ခြန်းဆီက……

“မောငင်ယရြေ ထမင်းဟင်းပို့ခိုင်းလိုကလြို့ဟေ့” ဆိုတဲ့အသံကြားရတော့သံဒိုငအြခန်းအပြငဖြကြ ထွကခြဲ့ လိုကတ်ော့သည်။

………………………………………………………

သံဒိုင် လုပပြေးစရာကိဈစအဝဝ လုပပြေးပြီး…… ညနပေိုင်းရောကမြှ အိမပြှနဖြို့ ခွံပြငထြှကလြိုကတ်ော့ ပြီတီတီ ခပပြှုံးပြုံးအမှုအရာနဲ့ မေးငေါ့နှုတဆြကလြိုကတ်ာက ကိုစိုးမောင်…… ဒီလူ ခွံနားဘာလာလုပန်တယေမြသိဘူး… ဟိုနေ့ကလည်းတွေ့မိလိုကသ်လိုလို…… သံဒိုငလြည်း အလိုမဖြည့ခြှင်းတွကြေောင့ြ စိတမြကြညခြဲ့ရတာမို့ ကိုစိုးမောင် နှုတဆြကတ်ာကို မသိကြိုးကြှံ ပြု လိုကသ်ည်။

ဒီလူ မင်းဇငမြရှိဘူးကြားလို့ ခွံဝိုင်းနားကိုကပလြာရဲတယထြငတ်ယ် မင်းဇင် ဘီယာဆိုငမြှာ ကိုစိုးမောငမြွ ကန်ှာကို ဘီယာခွကန်ဲ့ ရိုကဖြူးသည်။ လကသ်ီးနဲ့ ထိုးဖူးသည်။

အဲဒီနေ့ကသံဒိုငသ်ောကဖြစ်တော့မင်းဇငလြိုကထြိုငဖြစ်သည်။ ကိုစိုးမောငကြ အခွားဝိုင်းမှာ သောကန်ရင်ေးမှ သံဒိုငတ်ို့ဝိုင်းကို လာစကား ပြောတော့သည်။ပြောတာကလည်း မိန်းမကိဈစတွပေဲ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ကြှားလုံးတွနေဲ့ပေါ့… မင်းဇငန်ဲ့သံဒိုင် သည်းမခံနိုငတ်ော့ ပြနတ်ော့ဖို့ လုပလြည်း……

“နကြပေါဦးကြ မင်းတို့ကလဲ” ဆိုတော့…… မင်းဇငကြ……

“အစုတပြလုတ် အပုတစြားရတဲ့ အကြောင်း တော့ နားမထောငန်ိုငတ်ော့ဘူးဗွ ာ”လို့ပြော လိုကသ်ည်။ကိုစိုးမောငကြ

“အေးပါကြာ ငါကရှယတ်ကာ့ရှယတ်ဲ့ ရှယတ်ဈ ကြီးတွမှေ မစားဖူးသေးတာ…စားဖူးရငတ်ော့ မင်း စိတဝြငစြားမှာပါ” လို့ပြောတော့…… ကိုစိုးမောငရြဲ့ မွ ကန်ှာအမှုအရာနဲ့ လသေံက ဘာကိုပြောလိုကတ်ယဆြိုတာသဘောပေါကြ တဲ့ မင်းဇငကြ သံဒိုင့ရြှေ့က ဘီယာခွကန်ဲ့

“သောကခြှကြ”ကိုကောကရြိုကပြှဈလိုကသ်ည်။ ရိုကပြှီမှန်းသိတော့နောကဆြုတလြိုကတ်ာရော မှုးတဲ့ အရှိနရြောကြောင့ြ လူရော ထိုငခြုံပါ နောကကြို လဲသှားတော့သည်။အသံတွကြေား တော့ ကိုစိုးမောငန်ဲ့ အတူထိုငခြဲ့တဲ့နှစ်ယောကြ က ထလာမလို့လုပသ်ည်… သံဒိုငရြပလြိုကပြှီး

“အေးဆေးထိုငန်ထမေလာနဲ့ အေးဆေးနတော ကို ‘ဂဂွောငလြာဖတ်’လို့ ဆုံးမလိုကတ်ာ… မကြေ နပရြင် မှို့ပြငမြှာ ခွိန်းပြီးရှင်းမယ်…… မင်းဇင် တဈခွ ကလြောကြ ထပဆြုံးမလိုကြဦး”

လို့ပြောလိုကတ်ော့မင်းဇင် လဲနတေဲ့ကိုစိုးမောငဆြီထပသ်ှားကာ ဂုတဆြှဲပြီးနှစ်ခွ ကဆြင့ထြိုးပေးလိုကသ်ည်။သံဒိုငလြာနကြေ မို့ဆိုငရြှငကြသိနရင်ေးနှီးနတေော့”မောငင်ယတ်ို့တောပြါပြီကြယ်”လို့ ဆိုလာတော့ မင်းဇငန်ဲ့သံဒိုင် ဆိုငကြထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ဆိုငအြပြငမြှာသောကန်သေော

နာမညရြ “ကိုနိုငကြှီး”က……

“ထိုငန်တေဲ့ ဟိုနှစ်ကောင် ထလာရငတ်ော့… ငါ ထလာမလို့ပဲမောငည်ို ရ…သူတို့ထမလာလို့ အသာပဲ ထိုငကြှည့န်လေိုကတ်ာ……… မောငဖြှူ ကလငွတ်ော့လွ ငတ်ယ် ထိုးခကြကြ ပြော့တယကြှ ဂုတကြိုင် တယထြိုးတာတောင် ကြည့်ရြတာ အရသာမရှိလှဘူး………

မှတလြောကအြောင် မောငည်ို ဗှင်းပေးလိုကရြ မှာ…လိုတော့မလိုပါဘူးကြာ… မင်းတို့နှစ်ယောကကြလည်း အဆငတ်ော့ပြေ သားကြ…တဈယောကကြအမှန် အပြော့… နောကတ်ဈယောကကြ အနှေး အပြင်း…… မောငဖြှူ မောငည်ို အတွဲတဲ့လိုကလြည်းလိုကြ တဲ့ နှစ်ယောကြ…… ထားပါကြာ စိုးမောငလြို ကောငမြွိုးနဲ့တော့ ရနမြဖြစ်ပါနဲ့ ရှကစြရာကြာ…ဒီလိုကောငတ်ှကေ လကသ်ီး မလိုပါဘူး ”

“ကိုနိုငကြှီး အတွကတ်ော့ ဟုတမြှာပေါ့ဗွာ”

“အာ!မောငည်ို ကလည်း အဲလောကဒြုံးမဝေေး စမ်းပါနဲ့…စိုးမောငဆြိုတဲ့ကောင် မောငဖြှူ နဲ့ တွေ့လို့ မရှောငရြင် လညပြင်းလာဖြတကြှာ… မင်းမယုံရင် ဖငခြွ ကြေးတောင် လောင်းလိုကြ ခွ ငတ်ယ်”

“အသာလုပပြါဗွာ……လဈတော့မယ် အကို”

“အေး…မောငဖြှူ မှို့နယဒြိုင်းပြဲ နီးပြီနောြ…… ကြင်းဘေးမှာ ငါရှိမယဟြေ့”

“ဟုတကြဲ့ပါ အကို”

ပြနလြာကြ တော့သံဒိုငတ်ှေးမိတာတဈခုရှိသေးသည်။ဖိုကတ်ာတွနေဲ့ သိနခငေန်တောလည်းတဈခွို့နရောတွမှော အတော့ကြို အဆငပြှလှသေည်။ဒါကြောင့ြ လူကြီးတွကေ”လူတိုင်းနဲ့တည့အြောငန်ေ”လို့ ဆုံးမခဲ့တာလားတော့မသိ။ခကန်တောကလူတိုင်းနဲ့တည့အြောငမြနတတေတ်ာက မိမိရဲ့ အားနည်းခကြတ်ဈခုလို……သံဒိုငတ်ို့က အခု အနောကပျိုင်းက ကိုနိုငကြှီးနဲ့ ရင်းနှီးသလို အရှေ့ပိုင်း နာမညရြ ကိုပိုငကြှီးနဲ့လည်း ရင်းနှီးသည်။

မင်းဇငကြ ဘောလုံးကနကြောင်းလို့ အားကိုးအားပေးကြသလို……သံဒိုငကြလည်း ဒီမှို့သားငယမြှေးခွံပေါကြ…ပြဲတွေ အများကြီးမဖြစ်ဖူးသောလြည်း ဖြစ်ခဲ့သမွှ တွမှော လကစြလကန်တွေ တွေ့မှငထြားကြ တော့ သူတို့ အသိအမှတပြှု ပုံရသည်။

သံဒိုင် အံ့သှတာတဈခုရှိသေးသည်။ အနောကပျိုင်းမှာ နိုငကြှီး…… အရှေ့ပိုင်းမှာ ပိုငကြှီး……ဆိုပြီး ကြီးနှစ်ကြီး စိုးမိုးကြတဲ့ သူတို့အခွ င်းခွ င်း ခငခြငမြငမြင် ရင်းရင်းနှီးနှီး မရှိသလို ထိပတ်ိုကတ်ှေ့ဆုံမှု့မွိုး မရှိကြ…ဖိုကတ်ာတွရေဲ့ ကိုယစြည်းနဲ့ကိုယ် ပဲလား…ရှောငလြင် အကြကတ်ှမွေားလား မသိတဲ့ သံဒိုငမြှာ အံ့သှရသည်။

ကိုနိုငကြှီးတို့က လုပလြည်းလုပကြှသလို…… သူများထုသှားရငလြည်း ဒဏခြံနိုငသ်ည်။တဈ ခွို့က လွ ငသ်ည်။လငွပြါတယဆြိုတဲ့ မင်းဇင် တောင် ဆရာခေါရြလောကအြောင် လငွမြှန် သည်။ ‘ထဈကနဲ’ဖြစ်တာနဲ့ ရိုကပြှီးသား… တဈဖကမြှာ ကြဲပြီးသား သှေးဖြာပြီးသား… ဒါပမေဲ့ တဈဖကကြ မမှောကပြဲ ‘ကြားနာခဲ’ ခဲဖို့ ကုန်းရုံးထပြီး ပြနသ်ိပပြှီဆိုရငကြွ ဒဏြ မခံနိုင် တော့ မှောကတ်ော့သည်။

မမှောကရြငလြည်း မှတန်အေောင် ပြေးတော့သည်။ဒါကြောင့ြ တဈခွို့က ရိုကပြှေးအကြကသ်ုံးသည်။ရိုကပြှီး တာနဲ့ပြေး…သူအကြောင်းသူသိတယလြေ… ဆကန်ရငေခြံရတော့မယဆြိုတာ…ကိုနိုငကြှီးတို့ခံရတာတွရှေိသလို သံဒိုငန်ဲမင်းဇငလြည်း ကြဲတာတွေ ဖူးတာတွေ ရှိခဲ့သည်။ဇာတကြားထဲကမင်းသားတောင် တဈခွို့ဇာတဝြငခြန်းတွေ ခံရသေးတာ…မင်းသားမဟုတတ်ဲ့သံဒိုငတ်ို့ ပိုဆိုးခဲ့သည်။လကတ်ှရေောငန်လေို့ဆေးကြိတလြိမ်းရသည်။မွ ကန်ှာတဈခွမ်း ဖူးလာလို့ အိမအြဝင် အင်ျကြီခွုံ ပြီး ဝငခြဲ့ရဖူးသည်။

သောကန်ကြေ ဆိုငပြဲ ထိုငသ်ောကရြတာ အခုလိုပြဲဖြစ်ခဲ့သောြ ပိုအဆငပြှသညေ့ဟြုသတမြှတသ်ည်။ဝငပြေါကထြှကပြေါကအြနအထေားလညအြားလုံး သိပြီးသား…အပေါင်းအသင်း ကောင်းမှုကြောင့ြ ပြဲတွဖြစ်ေသလို…အပေါင်းအသင်းကြောင့ပြဲ ရနန်ည်းခဲ့တာတွေ သံဒိုင့မြှာ တွေ့ခဲ့ ရပါသည်။ မသောကမြစား မသှားပဲ နရငေတ်ော့ ပိုပြီး ရန် ကင်းပလေိမ့မြည်။

မင်းဇင် ကိုစိုးမောငကြို ဗှင်းပြီးနောကပျိုင်း……ကိုနိုငကြှီး ပြောသလို မင်းဇငကြို ရှောငတ်ော့သည်။သံဒိုငန်ား မင်းဇငရြှိရင် ကိုစိုးမောင် လာမထိုငဖြစ်တော့…………ခု မင်းဇငမြရှိမှန်း သိတော့ ခွံဝန်းနားလာလှည့တ်ာနဲ့တူသည်။

ဒီတဈခါတော့သံဒိုင့အြလှည့ပြေါ့..။

…………………………………………………………..

သံဒိုင် မနကဖြှန် မန်တလေးသှားရမှာမို့ အနတ်ီ့ ကိုပြောရန် အိမလြာခဲ့လိုကတ်ော့…… အနတ်ီ ဧည့ခြန်းမှာထိုငပြှီး စာတဈစောငဖြတ် ပြီး ရယန်သည်ေ။သူဝငလြာတာ မှငတ်ော့မှ

“မောငင်ယ် သား လာထိုငလြေ”

“ဟုတ် ဦးလတ် အိပန်လေား”

“ခုနကပဲအိုဗာတင်းသောကပြှီးအိပသ်ှားတယ်”

“ဟုတ် ဘယကြစာလဲ ပစ်စည်းထုတကြှီးက ကြီးလှပါလား အနတ်ီ”

“သှဇီက အနတ်ီ့ ကြောင်းနဖကေသ်ူငယခြွ င်း က ပို့လိုကတ်ာပါ…ခုနက ရောကလြာလို့… ခုပဲ သူ့စာဖတန်တောလေ”

“ဟုတ်”

“သား ဘာစားမလဲ…လကဖြတသ်ုတကြွှေးရမ လား”

“ရပါတယအြနတ်ီ…ကြ နောမြနကဖြှနမြန်းလေး သှားရမှာမို့ လာပြောတာ”

“ဟလား…ဘာဖြစ်လို့လဲဘယလြောကကြှာမှာ လဲ သား”

“အဖဘကေကြတောတ်ဲ့ဘကြီးပါကြ န်းမာရေး သိပမြကောင်းနလေို့တဲ့…ဟိုမှာလည်းကြီးကြီးနဲ့ မမလေးပဲ ရှိတာမို့ပါ ”

“အောြ…ဒေါကတ်ာသံဒိုငသ်ှားရဦးမှာပေါ့”

“အဟီးဟီး…ဒီတဈခါက တဈကဲ့ ဧရာမအကြီး ကြီး ဒေါကတ်ာလည်း တတန်ိုငမြှာမဟုတဘြူး တောကတ်ို လုပပြေးရမှာ အနတ်ီရေ…… ဒီသုံးလလောကအြတွင်း ကနွြးမာရေးဆောင် ရှကခြကြတ်ှေ သိပမြွားနတယ်ေ”

“ကောင်းပါတယ် သားရယ်…ခဏထိုင်ဦး ဒီပုံး က အဝတအြစားတွေ ပေးလိုကတ်ာလို့ စာထဲ မှာ ပါတယ်…သား ကြည့်ခြငွတ်ဲ့ ဆန်ဒရှိရင် ကမွ ဝါနုနုလှင် ဝတပြှမယ်……ပေါကကြရ တော့ မလုပန်ဲ့ပေါ့”

“ဟုတကြဲ့ပါ”

အနတ်ီနုလှင် ပါဆယပြုံးကို ယူပြီး သူ့အခန်းထဲဝငသ်ှားတော့သည်။ သံဒိုင် အနတ်ီခွ ခဲ့တဲ့စာရှကလြေး လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့……အနတ်ီ့ သူငယခြွ င်းက english လိုရေးထားတာတွေ…လှမ်းယူဖတလြောကအြောငတ်ော့သံဒိုင် လူမှု့ရေးအသိမမေ့ပေ။

ဖတဖြစ်ရငလြည်းအနတ်ီ့လိုတော့ လုံးစေ့ပတစြေ့နားလညန်ိုငစြှမ်းရှိမှာ မဟုတပြါဘူး……အစက အနတ်ီနုလှငအြင်ျဂလိပလြို ကောင်းကောင်းတတမြှန်း မသိဘူး မင်းဇငန်ဲ့ သံဒိုင် အိမစြာလုပန်ကြတေော့……အနတ်ီက ဇာတကြားထိုးကြည့်ရြင်း……တဈယောကတ်ည်း ရယန်တောတွေ့တော့မှ အနတ်ီက ရိုးရိုးသငခြန်းစာတင် တတတ်ာမဟုတ် မှန်းသိတော့သည်။

ဒါကြောင့မြင်းဇငကြ english စာ သိပတ်ောတ်ာလို့ မှတခြွ ကပြှု ရသည်…… တောပြါတယဆြိုတဲ့ မှသန်တာတောင် english ကြ မင်းဇငလြတကြို လုံးဝမမှီ……နောကပျိုင်း သုံးယောကသ်ား ဇာတကြားကြည့်ြ ကြရငတ်ောင် စာတန်းမထိုးတဲ့ ကားဆို…… အနတ်ီပဲ ဘာသာပြနပြှသည်။ သံဒိုငတ်ို့က အင်ျဂလိပကြားကို အင်ျဂလိပစြာတန်း ထိုးပေးရငကြို နားလညသ်ေးသည်။ စာတန်းမထိုးရငကြွ ဘာပြောမှန်းကိုမသိတော့ အဲ့လောကြ earing ကောင်းတဲ့ သံဒိုငပြါ……

အနတ်ီနုလှငကြ four skill ပိုငသ်ညလြို့သတမြှတထြားရသည်…… သံဒိုငကြ ဖောဖြောြ တဈယောကန်ဲ့တွေ့လို့ လိုချင်တ်ာ ဖြစ်ခွငတ်ာတော့ပြောနိုငရြုံ…ဒါလည်း တဈဖကကြ ဖောဖြောကြ သူတို့ဘာသာစကား မို့ နားလညန်ိုငသ်ူမို့ သံဒိုင့ြ အသံထွကမြပီမှု့ကိုဖြည့တ်ှေးယူသှားလို့…သူတို့မှနမြာစကားပြောတဲ့အခါ ကြေးဇူးကို ‘ကြေးစု’ ‘ကြေးစူး’ပြောရငလြည်း သံဒိုငတ်ို့ နားလညန်ိုငစြှမ်း ရှိသလိုမွိုး…

တဈဖကကြ ပြနပြှောပြီဆိုရငကြွ တဈလုံးမှ နားမလညတ်ော့……ဟိုကလာတဲ့သူကိုယတ်ိုင် e-skill မပိုငတ်ဲ့ တဈခွားတိုင်းပြညကြလူနဲ့ သံဒိုငန်ဲ့ တဈခါတဈရံတွေ့လိုကပြှီ ဆိုရငဖြှင့ြ … ဖောဖြောြ ရော သံဒိုငရြော ဒဈလညတ်ော့သည်။ အနတ်ီကတော့ သငပြေးရှာပါသည်… သံဒိုငကြ

မင်းဇငလြိုလည်း သင်ျဘောတကမြှာမဟုတတ်ော့ မလိုဘူးဆိုပြီး မလုပခြဲ့ရာမှ မလုပဖြစ်ခဲ့တော့ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် မတတမြှောကတ်ော့…… အခွင့အြရေး ရရငရြသလောကြ သငယ်ူသင့ြ သည် ထငပြါသည်။အနတ်ီနုလှငကြို နားမလညသ်ောလြည်း…… တဖြည်းဖြည်းစဉြးစားကြည့်ရြင်းမှ လကခြံလာရ ပြီး စကားအပြောအဆိုမပြ ကြ ပြနန်ဖြစ်ေခဲ့ရသည်။

အနတ်ီကတဈခါတဈရံတော့ သံဒိုငလြာလညမြှကြပပြေ့ဆိုတဲ့ အင်ျကြီမွိုးသှားလဲပြီး ဝတတ်ာမွိုးလုပတ်တသ်ည်။တဈခါတဈရံ … အနတ်ီရချိုးနတောမွိုးနဲ့ ကြုံ ခဲ့ရင် ရချိုးတဲ့ နရောထိ ခေါပြှီးစကားပြောသည်။

“ကြ နောကြို အနုနည်းနဲ့ သတန်တောလား”လို့ သံဒိုင် တဈခါ မေးဖူးသည်။အနတ်ီက

“မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အတ်တတဈခုအနနေဲ့ အလှအပကိုပြချင်တ်ာရော…သား ကို အနတ်ီ့ လုပပြေးနိုငတ်ာလုပပြေးမယဆြိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပါ သားရယ်”လို့ ဖြသည်ေ။

သံဒိုငထြိုငန်တော နည်းနည်းကြာလာခွိနမြှာပဲ “သားရေ ကြည့်ပြါဦးကြယ်”ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အနတ်ီနုလှငကြို မှငလြိုကရြသည်။

အင်ျကြီကရငသ်ားနှစ်ခွမ်းကို ဖုံးယုံသာဖုံးတဲ့ ပုခုံးတဈဘကတ်ဈခကြဆြီမှာ ကြိုးသေးသေး လေးပဲပါတဲ့ အင်ျကြီနဲ့…ရငသ်ားအောကကြနေ ဘောင်းဘီတို ဝတထြားတဲ့ နရောထိ ဒီအတိုင်း ပလိန်း ဘာမှမပါဘူး……ရှင်းနရေော..ဘောင်းဘီက ဘောင်းဘီတို…ဒီ plus size ကြီးဝတလြို့ရအောင် ဘယဒြီဇိုငန်ာကများ ထွငပြှီးထုတလြုပပြေးတယ် မသိဘူးလို့ သံဒိုငတ်ှေးရသည်။အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ဖငသ်ားကြီးတွနေဲ့ပေါင်းလုံးကြီးတွထညေ့ပြှီးဝတလြို့ရသတဲ့လေ…

“သိပလြှတယ် အနတ်ီနုလှငရြယ်”လို့ပဲ ပြောလိုကန်ိုငတ်ော့သည်။သှဇီက အနတ်ီ့ သူငယခြွ င်းဆိုသူကိုပဲ မမှငဖြူးပဲနဲ့ သံဒိုင် မတ်ေတာပို့ပေး ရတော့မည်။ သံဒိုငလြည်း ဆကမြခံစားနိုငမြှာတွကြေောင့အြနတ်ီ့ကို နှုတဆြကပြှီး ပြနထြှကလြာခဲ့လိုကြ သည်။ ဦးလတကြတော့ အိပန်တောမို့ မနှုတဆြကခြဲ့လိုကရြဘူး………

ခွံဝန်းအပြငဘြကရြောကတ်ော့ တွေ့ပြနပြါပြီ ကိုစိုးမောငန်ဲ့…ဒီလူ ဒီနားမှာပဲ နတေော့သလား မေးယူရတော့မည်။ ဆိုငကြယ် စကရြပလြိုကတ်ော့ ကိုစိုးမောငကြ သံဒိုင့အြနား ရောကလြာသည်။ သံဒိုင် ဆိုငကြယပြေါကြ ဆင်းလိုကပြှီး ကိုစိုးမောငကြို မခိုးမခန့န်ဲ့ တဈခွ ကပြှုံ းကြည့်ြ လိုကတ်ော့ ကိုစိုးမောငကြ ခေါင်းညိတပြှပြီး…

“မောငင်ယရြာ မင်းနဲ့ဒီဘီးကြီးနဲ့ သိပလြိုကြ တယ်…ဒီမှို့မှာရောတဈခွားမှို့မှာရော ဘီးကြီး စီးတာတွေ မှငဖြူးပါတယ်…ကိုယ့လြူလောကြ မလိုကဖြကဖြူးကြ…ဘီးကြီးကိုမနိုငတ်ာလည်း ပါမှာပေါ့ကြာ”

သံဒိုင် ကိုစိုးမောငကြို တဈခွ ကရြယခြွ ငသ်ှားရ သည်။သံဒိုင့ြ အမှုအရာကို ကြည့်ပြှီးသဘော ပေါကပြုံတော့ ရသည်။ အငထြိုလကြ လှသည်။ လူတော့ လူပါးတဈယောကလြို့ မှတခြကြပြှု ရ သည်။

“ဘာတဲ့ ကိုစိုးမောင် ကနွောြ ဒီဘီးကြီး စီးတာ လိုကတ်ယ် ဟုတစြ…ပီးတော့ဘီးကြီးနိုငတ်ယ် ဟုတလြား”

“အမှန်! ကိုစိုးမောငကြှီး မလိမတ်တတ်ာ…… မောငင်ယ် သိရကန်ဲ့ ဟီး ဟီး”

“ခငဗြွား မန်းလေးတော့ရောကဖြူးမှာပါ ဟိုက ဆရာတွကခေငဗြွားကို ဂွှ မ်းပါပြဈပြလိမ့မြယ်”

“ဒါတော့ မောငင်ယကြလည်း သူတို့က မှို့ကြီး လေ…ပီးတော့ ဆိုငကြယမြှို့တောမြဟုတလြား ကိုယတ်ှထကေတ်ော့ ပိုမှာပေါ့ကြ ငါ့ညီရလဲ ဒီနယသ်ားခွ င်းတော့ တကမြလာနဲ့လေ…… ငါ့ကောငကြို ဘယသ်ူယှဉမြှာလဲ…လာခဲ့လေ စိုးမောငန်ဲ့ အရငတ်ှေ့သှားမှာပေါ့”

“ခငဗြွား တောကြီတွကေောင်းနပေါလား”

“အမှနတ်ှပေါ ညီလေးရာ”

“ထားတော့ ခငဗြွားကိုဒီနားမှာပဲ တွေ့နရတော ဘာလာလုပတ်ာလဲ ပြော”

သံဒိုင် မွ ကန်ှာတညပြှီးမေးလိုကတ်ော့…… ဒီမှို့သား ဒီနယသ်ားဇာတိလေးပြလာသည်။

“ဒါတော့ ဒီမှာလာတယဆြိုတာမင့ကြို တငပြှနေ ရဦးမှာလား”

“မလိုပါဘူး…”

“ဒါ…ဒါဆိုလည်းမမေးနဲ့လေ ရှင်းနတောကြီးကို”

“သိချင်လြို့မေးတာပဲဗွာ မမေးရတော့ဘူးလား”

သံဒိုငဆြီကလသေံပြော့သှားပမေဲ့ မွ ကန်ှာရိပမြွ ကန်ှာကဲ ကြည့်န်တေဲ့ကိုစိုးမောငကြနားလညမြိပုံ ရသည်။

“မောငင်ယရြာ ငါကမင်းထကလြည်း အသကကြှီးပါတယ်……ပီးတော့ တဈမှတည်ေးနေ တဈရထေဲ သောကတ်ဲ့ သူတွပေါကြ”

“အဲဒီတော့”

“ငါ …ငါသှားတော့မယကြှာ”

ပြောပြီး ကိုစိုးမောငလြဈတော့သည်။

“စိုးမောငလြို ကောငမြွိုးတွကေ လကသ်ီးမလို ပါဘူးကြ… မယုံရငဖြငခြွ ကြေးတောင် လောင်း ချင်တ်ယ်”

လို့ ပြောတဲ့ ကိုနိုငကြှီးစကားသံပဲ သံဒိုင် ပြနကြှားမိတော့သည်။

……………………………………………………………………………..

သံဒိုငမြန်တလေးရောကတ်ာ ၅ ရကလြောကရြှိသှားပြီ…ဘကြီးကိုတော့ ဟိုနေ့ကမှ ဆေးရုံတငရြသည်။သံဒိုငကြ ဆေးရုံမှာလူနာစောင့ြ လုပပြေးရသည်……ဒီမှာလည်း ကြီးကြီးနဲ့မမလေးပဲရှိတာမို့ သံဒိုငရြှိနတော သူ့တို့အတွကြ သိပအြားကိုးရသည်။ ၆ ရကမြှောကန်ေ့ ဆေးရုံကိုမမလေး လာလို့ သံဒိုင် အိမခြဏပြနလြိုကရြသည်။ရခေူ ိး ထမင်းစားပြီးလို့ ဆေးရုံပြနသ်ှားမဲ့ အလုပမြှာ ကြီးကြီးက…

“မောငင်ယရြေ သားဖဖဆေေီကဖုန်း သားနဲ့ ပြောမယတ်ဲ့”

“ဟုတ်”

သံဒိုင် အိမဖြုန်းကိုပဲ ကောကကြိုငလြိုကပြှီး…

“ဟယလြို!ဖဖေေ”

“အေး မောငင်ယလြား”

“ဟုတဖြဖေေ”

“မဝါ အမွိုးသားဦးမောငလြတ် ဆုံးသှားပြီကြ”

“ဗြာ!!!!!!!!!!!!!!!!”

“အာ! အရေးထဲကြာ ဖုန်းလိုင်းက မရှင်းဘူး… မောငင်ယ် သားကြားလား ဟယလြို”

“ဟုတ် ကြား…ကြားတယ် ဖဖပြေေောပါ”

“မင့သ်ူငယခြငွြးမင်းဇငရြဲ့ အဖေ…… မင့အြနတ်ီနုလှငရြဲ့ အမွိုသား…ဦးမောငလြတ် ဆုံးပြီ…နာရေးကိဈစတွေ ငါတို့ပဲ အဆငပြှဆေုံး ဖြစ်အောင် ကူညီလိုကမြယ်…ပြနမြလာခဲ့နဲ့ဦး ဒီဘကကြို စိတမြပူနဲ့ မင့ဘြကြီးကို ဂရုစိုကြဦး”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဖဖေေ”

ဖုန်းခွ ပြီး သံဒိုငအြတွေးထဲမှာ ဦးလတပြုံရိပတ်ှမင်ေးဇငပြုံရိပတ်ှေ ပြီးတော့ ပြီးတော့………အနတ်ီနုလှငရြဲ့ပုံရိပတ်ှေ…နှုတဆြကသ်ှားတဲ့နေ့က ဦးလတအြိပန်လေို့ နှုတမြဆကခြဲ့လိုကရြဘူး……အနတ်ီနုလှင် အင်ျကြီလဲပြီးပြနထြှကလြာတော့……

“သားရဲ့ ဘကြီးနကေောင်းဖို့ ဆုတောင်းပေးနပေါ့မယကြှယ်……ဘကြီးနကေောင်းရငလြည်း မှနမြှနပြှနလြာခဲ့နောြ သား……… အနတ်ီ မွှောန်မှော………”

“အပြန် ဘာဝယခြဲ့ရဦးမလဲ အနတ်ီ”

“ဟင့အြင်း…သား ပြနလြာပြီဆိုရငပြဲဒီက ကမွ ဝါနုနုလှင် ပြောရြပါပြီ ရှင်”

🏵️ ဒေါဝြါနုနုလှင် (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️