ဒေါဝြါနုနုလှင်
ရေးသားသူ – ကနောငကြိုယတ်ောကြှီး
🏵️အပိုင်း (၁)🏵️
💠အခန်း ( ၁ )💠
“ဗှမ်း”
“အို”
“ရော့ဗွာ နောကတ်ဈပုံး — ဗှမ်း!”
“ဟဲ့ တောပြှီလကြယ်ေ”
“တောသ်ေးဖူး လာပြီ နောကတ်ဈပုံး–ဗှမ်း!”
“မောငခြစွကြောင်း ဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲကြယ်”
“သင်ျကြနမြို့လို့ ရလေောင်းတာလေ အနတ်ီ မမ လှလှရဲ့”
“သှောကြှယ် အခွား အပျိုလှလှလေးတွေ သှား လောင်းပေါ့”
“သိဘူး သိဘူး လောင်းမှာပဲ လောင်းမှာပဲ.. ငါ့ကို လာမတားနဲ့… တဈမှို့လုံးကရတွေေ ကုနအြောင် လောင်းမယ်… “ဝါနုနုလှင်” ကို ရလေောင်းခဲ့တာ ငါကြ! ခစွကြောင်းတဲ့ကြ…… လောင်းမှာပဲ လောင်းမှာပဲ ဝှေ့ဟေးဟေး”
ပါးစပကြ တတွတတ်ှတရြှတအြောပြှီး ” အရူး ခစွကြောင်း” ပြေးသှားလသည်ေ။ အပြငကြ အသံတွကြေောင့ြ “ငယသ်ံဒိုင်” အိမပြှငထြှကလြိုကတ်ော့…
“ဟာ… အနတ်ီနုလှင်”
“အေး.. မောငင်ယရြေ အရူးခစွကြောင်းလေ ဒီနားရောကမြှ ရလေောင်းသှားလို့။ ရကလေည်း နည်းနည်းမဟုတဘြူး ပုံးကြီးကြီးနဲ့ ၃ ပုံးတောငကြှယ်။ အနတ်ီ့အိမကြို ဘယလြို လမ်းလွှောကပြှနမြလဲ”
“ကနွောလြိုကပျို့ပေးမယလြေ အနတ်ီ။ အိမထြဲဝငပြှီး မမရေေဲ့ အဝတအြစားတွေ ခဏ လဲဝတထြားလိုကပြါဦး”
“အေးကြယ်”
အနတ်ီနုလှငကြ ပြောရင်း ငယသ်ံဒိုငထြကအြရင် အိမရြှိရာသို့ သှားနှင့ပြါတော့တယ်။ ငယသ်ံဒိုငလြည်း အနတ်ီ့နောကကြ လိုကလြာတော့…
“ဝါး မိုကလြိုကတ်ာ အနတ်ီရယ်”
ဒီစကားကိုတော့ သံဒိုင့စြိတထြဲကပဲ ရရှတေမြိသှားတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ ရှေ့မှာ တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ အမွိုးသမီးကြီးတဈယောကြ အသားကပန်တေဲ့ ရစေိုလုံခညွန်ဲ့ ဈေးခွင်းတောင်းဆှဲပြီး တဈလှမ်းချင်ြး လှမ်းသှားတာ… ဖငသ်ားကြီးတွကေ ကြကကြှကကြှင်းကြင်း..။ သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို နှာတွေးတွေးပြီး တဈခါမှ မကြည့်ဖြူးခဲ့…။ သူငယခြငွြးရဲ့အမေ ကိုယ့အြမအရှေယလြောကကြှီးကိုး…။ အနတ်ီနုလှငကြ လှတာတော့ တောတ်ောလြေးလှတယ်။အသားဖြူဖြူ အရပမြှင့တ်ယ်။ နှာခေါင်းခွှနခြွှနန်ဲ့ သိပလြှတယ်။ ဒီလောကပြဲ……
အနတ်ီနုလှငရြဲ့ နာမညအြရင်းက ဒေါဝြါနုနုလှင်။ အငှိမ်းစား စခန်းမှုးကတောြ။ ဒီကိုပြောင်းလာတော့ ခငပြှန်းဖြစ်သူ “ဦးမောငမြောငလြတ်” က လဖြတေထြားလို့ ကိုယအြောကပျိုင်းသနတေေဲ့ ရောဂါသည် ဖြစ်နပြေီ။ သူတို့၏ သား… “မင်းဇငလြတ်” က ၉ တန်းကြောင်းသား။ အဲဒီမှာပဲ တဈဦးတည်းသော သား ငယသ်ံဒိုငန်ဲ့ မင်းဇငလြတတ်ို့ သူငယခြငွြး အရင်းတွေ ဖြစ်သှားတယ်။ သံဒိုင့အြိမကြို မင်းဇင် လာသလို မင်းဇငအြိမလြည်း သံဒိုငသ်ှားတာပေါ့။ နှစ်အိမလြုံးမှာ သူတို့နှစ်ယောကအြတွကြ စားလို့ သောကလြို့ရတော့ အဆငပြှကြသေည်။
အနတ်ီနုလှငကြ ဈေးကပြနလြာလို့ နောကကြရွင် သံဒိုင့ကြို လိုကပျို့ခိုင်းနကြေ ဟိုးအရင် ကတည်းက။ သံဒိုင့မြိဘတွနေဲ့လည်း အနတ်ီက ရင်းနှီးတယ်။ သံဒိုငအြမကတေော့ အနတ်ီထကြ အသကကြှီးတယ်။ အသကကြှီးမှ သံဒိုငကြို မှေးခဲ့ရတာ။ အသကပြဲ ၆၀ ကြောပြှီ။
အနတ်ီနုလှငကြတော့ အသကြ ၄၀ ကြောတ်ာသချောသည်…။ ၅၀ ကြောလြား မကြောလြားတော့ သံဒိုင် မသိ။ အနတ်ီနုလှင် ဒီကိုပြောင်းလာတာပဲ ၅ နှစ် ၆ နှစ် ရှိပြီ မိတဆြှသေိပမြများ…။ သူ့အိမန်ားက လူတွနေဲ့လည်း နည်းနည်းပါးပါးပဲ စကားပြောတယလြို့ သိရသည်။ အိမလြာလညတ်ာဆိုလို့ သံဒိုငတ်ို့အိမ် တဈခုတည်းသာ။ ဒါကြောင့ြ အနတ်ီနုလှငကြို သူ့ဘေးအိမကြ လူတွကေ မာနကြီးတယလြို့ပြောကြသည်။ ။
“မှနမြှနလြာပါ မောငင်ယရြယ်။ သားမမရေေဲ့ အင်ျကြီနဲ့ လုံခညွြ ခဏယူပေးပါဦး”
“ဟုတ် အနတ်ီ”
အနတ်ီက သံဒိုင့ကြို မောငင်ယလြို့ပဲခေါတ်ယ်။ တဈအိမလြုံး တဈရပကြှကလြုံးလည်း မောငင်ယလြို့ ခေါကြှတာပါပဲ။ အနတ်ီက ရစေိုနလေို့လား မသိဘူး ။ အိမန်ောကဖြကကြို တဈခါတည်း ပတပြှီးသှားလိုကတ်ယ်။ သံဒိုငကြ အိမအြပေါထြပကြို အဝတအြစား ယူပေးရန် တကလြိုကသ်ည် ။ မမတေေို့အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့
“ဟာ ဖနေဲ့မေ အခန်းတံခါး သော့ပိတထြားပါလား”
မိဘနှစ်ပါးကို သံဒိုင် အနည်းငယဒြေါပြသှားတယ် ။ သင်ျကြနရြကမြို့ ဘုန်းကြီးကြောင်းသှားပြီး ‘သီလ’ ယူလည်း ညနပြနေလြာမှာပဲကို ။ အိမမြှာ သူလည်း ရှိနတောကို အခန်းတံခါးကို သော့ပိတသ်ှားရတယလြို့။ ပြီးမှ သူ အပြငသ်ှားလညဖြစ်ခဲ့ရင် စိတခြွ ရအောင် ပိတခြဲ့တာ ဖြစ်မှာပါလလေို့ တွေးမိလိုကသ်ည်။ ကိုယ့အြခန်းကိုပဲသှားပြီး ပုဆိုးအသဈတဈထညန်ဲ့ ရလေဲပုဆိုး အဟောင်းလေးယူပြီး နောကဖြေးဘကကြို ထွကခြဲ့လိုကတ်ော့တယ်။ နောကကြိုရောကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ အင်ျကြီခွှတပြှီးလို့ ရငလြွားကြီးနဲ့။
“အနတ်ီရေ မမကေေ အခန်းတံခါး ပိတသ်ှားလို့ ကြ နော့ပြုဆိုးသာ လဲထားလိုကတ်ော့။ ဒီဟာက အသဈ၊ ဒီဟာက အဟောင်း”
လို့ ပြောပြီး အနတ်ီနုလှငကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆံပငကြို နောကဖြကကြို ပြောငန်အေောင် သိမ်းပြီး ခေါင်းစီးကြိုးနဲ့ စီးထားတယ်။ မှင့များတဲ့ အရပရြယ်.. အသားအရကလေည်း ဖြူပမေဲ့ အဝါဖကြ သန်းတော့ နာမညန်ဲ့လိုကအြောင် “ဝါနုနုလှင်” ရစေို အင်ျကြီကို ခွှတထြားပြီး ရမသေုတရြသေးတော့ ပုခုံးပေါန်ဲ့ လကမြောင်းအိုးပေါမြှာ ရသေီးလေးတွနေဲ့…
” အိုး! အနတ်ီရယ်…”
ဘာ အဝတအြစားမှမပါ ။ ဘာမိတကြပ် ခယွသ်မှုမှ မပါပဲ အနတ်ီက လှနတောဗွ ။ ခုနက ရစေိုလုံခညွအြောကကြ ဖငသ်ားနှစ်ခွမ်းကိုမှငပြှီး အငယကြောငကြ မာနဝြင့်နခေဲ့တာ… အခုတော့ ပိုပြီး တန်းမတန်ရပြေီ…။ အနတ်ီနုလှငကြ အမှှေးတော့သနသ်ည်။ လကမြှှေးရှညရြှညလြေးတွကေ ရစေိုပြီး ကဗွာဆနန်ပြေီ……………။
“ဟဲ့ .. ဘာကြည့်န်တောလဲ မောငင်ယရြဲ့။ ပုဆိုးအဟောင်းပဲပေး အသဈကြီး မလဲချင်ပြါဘူး”
“ရပါတယ် အနတ်ီ အဆငပြှသလေို လုပပြါ”
“အေး.. အဟောင်းပဲပေး.. အိမရြှေ့ကစောင့ြ..။ တကယတ်ည်း လူကို မမှငဖြူးတဲ့အတိုင်း ကြည့်န်လေိုကတ်ာ”
“ဟုတ် အနတ်ီ မီးဖိုခန်းထဲက စောင့မြယ် ။ ကောဖြီမဈ ဖြောထြားလိုကမြယ်။ အနတ်ီ အေးနမှော ကောဖြီပူပူလေး သောကရြအောင်”
“အေးကြယ် ကောင်းတာပေါ့”
သံဒိုင် လှည့ထြှကရြင်း အဝတတ်န်းပေါကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အနတ်ီရဲ့ အပေါအြင်ျကြီနဲ့ ဘရာစီယာ။ ရငသ်ားဆိုဒကြလည်း ဆိုဒကြှီးအမွိုးအစားမှန်း သိရသည်။ ဒီနေ့ကြမှပဲ အနတ်ီအပေါြ ဘယလြိုတဏှာစိတတ်ှေ ဝငန်မှန်ေး သံဒိုင် နားမလညန်ိုငဘြူး ။ အနတ်ီက အိမထြောငသ်ည် အမွိုးသမီးကြီး…။ သား တဈယောကြ အမေ…။ သူ့သားကလည်း သူငယခြငွြးအရင်းကြီး…။ စိတထြဲမှာ အနတ်ီနုလှင် အကြောင်းပဲတွေးပြီး မီးဖိုခန်းထဲမှာ အနတ်ီ့ အကြိုကြ ကောဖြီဖြောလြိုကသ်ည် ။ သိပပြှီး ခကခြကခြဲခဲတော့ မဟုတပြါဘူး…။ အနတ်ီက နို့ဆီ မကြိုကတ်ဲ့အတွကြ ကောဖြီမဈထုပ် ဖောကထြည့ပြှီး… ရနှေေးထည့ပြေးရုံသာ ။ တဈယောကတ်ဈခွကဖြွောပြှီး ရနှေေးကြမ်းတဈအိုးနဲ့ ထမင်းစားစားပြဲမှာ ထိုငစြောင့န်လေိုကသ်ည်။ ။
“ဒီနေ့ သင်ျကြနန်ောကဆြုံးနေ့လေ။ မောငင်ယကြ ဘယမြှ မသှားဖူးလား”
ပြောရင်းနဲ့ အနတ်ီ ဝငလြာလိုကတ်ယ်…။
“ဟိုကျ! အား ပါး ပါး”…
ငယသ်ံဒိုင် မှငသ်ကမြိသှားတယ်။ ကြည့်ြဦးလေ သူ့ရဲ့ ရလေဲပုဆိုးက ရရလေညေလြညပြါးပြီး ဟောင်းနပြေီ။ အနတ်ီက ရငလြွားလာလိုကတ်ော့ ပုဆိုးအဟောင်းက အနတ်ီနုလှင် ဒူးအောကြ နည်းနည်းပဲ ရှညတ်ော့တယ် ။ ရစေိုလုံခညွကြနေ လဲလာတာဆိုတော့ ခန်ဓာကိုယကြ ရတွကေလေည်း ပုဆိုးမှာ ဟိုတဈကြကြ ဒီတဈကြကြ နဲ့…။ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ရငထြှားထွား တငကြားကား လုံးကြီးပေါကလြှ ခန်ဓာကိုယကြို သံဒိုင့ရြဲ့ ပုဆိုးအဟောင်းက လုံခွုံ ခွင်းငှာ မပေးစွမ်းနိုငဘြူး။ အောကကြို ဒူးတုတပြှီး ထိုငလြိုကရြငတ်ောင် အနတ်ီ့ဖငကြှီးတွကြေောင့ြ ပုဆိုးအဟောင်းလေး ပြဲလမလေားပါပဲ။
“ညနမှေ တဈခွားသူငယခြငွြးတွနေဲ့ ခွိန်းထားတယ် အနတ်ီ..။ ဟိုကောင် မင်းဇင် မရှိတော့လည်း သိပမြသှားချင်ြ မလညခြငွဘြူး”
“သားလည်း သူနဲ့ ရနကြုနသ်င်ျကြန် လိုကသ်ှားရမှာ”
” မလိုကတ်ာ မှနသ်ှားတယ် အနတ်ီရေ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ သားရဲ့”
“ဟို ဘာမှမဟုတဘြူး အနတ်ီ။ ကိဈစတဈခု တွေးမိသှားလို့ပါ”
သံဒိုင် ပါးစပကြရောငပြှီး ထွကသ်ှားလိုကသ်ည်။ တောသ်ေးသည် ပြနဘြရိတအြုပန်ိုငလြိုကလြို့။
“ဒါနဲ့ အနတ်ီက ဘယကြနဘယေလြို ဈေးလာဖြစ်တာလဲ”
“မနကစြာက ခကြပြှီးပါပြီကြယ်။ ညဘကြ ဦးမောငလြတကြို ကြကစြှပလြေး လုပပြေးချင်တ်ာနဲ့ ကြကသ်ားလာဝယတ်ာ…။ ဒီနားရောကမြှ မောငခြွ ဈကောင်းရဲ့ ရလေောင်းခံရတယ်။ ကြံကြံဖနဖြနကြှယ် ဒီအရူးက အနတ်ီ့မှ ရလေောင်းရတယလြို့ ။ တခွား အပျိုလှလှတွေ လောင်းရမှာ”
“အနတ်ီက အပျိုတွထကြေ မိုကတ်ာကိုး”
“အန်! အယမြလေး.. မောငင်ယရြယ် မှှောကန်ပြနေပြှီ”
“ဟုတတ်ယ် အနတ်ီ တကယပြှောတာ။ ဒီနေ့မှ အနတ်ီ ဒီလောကမြိုကမြှန်း သိတော့တယ်..။ အနတ်ီပြောတဲ့ အပျိုမဆိုတာတွေ လာယှဉကြှည့လြိုကလြေ… ဘာယှဉခြငွသ်လဲ အသားအရလေား ခန်ဓာကိုယ် ဖြဲ့စည်းပုံလား ကြိုကတ်ာပြော..။ ဒီမှို့ပေါကြ ဆောတ်ှေ ဒေါဝြါနုနုလှငကြို ယှဉန်ိုငရြင် “ငယသ်ံဒိုင်” လညပြင်းကို လာဖြတလြှည့ပြါလို့ စိနခြေါခြငွတ်ာ”
သံဒိုင် ဒီတဈခါတော့ ဘရိတမြအုပန်ိုငတ်ော့ဘူးကရားရလှေှတ် ပြောခလွိုကတ်ော့သည်။
“အနတ်ီက အသကကြှီးနပေါပြီကြယ်”
“အသကကြှီးပမေဲ့ လှနတယေလြေ အနတ်ီရဲ့။ သူတို့တွေ အနတ်ီနဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး အလှပျိုငမြလား တဈခကြမြေးကြည့်ခြငွတ်ာ”
ဟာ! သှားပြီ ဒီလိုကြ သံဒိုငပြှောတာ များသှားသည်။ အနတ်ီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပုံမှနပြါပဲ။ စကားတော့ ပြနမြပြောဘူး..။ ကောဖြီသောကဖြို့ ကောဖြီခွကကြို ကိုငထြားရင်း နှုတခြမ်းတွကေ ပြုံးနတယ်ေ။ မိန်းမတွကေ ဘယအြရှယရြှယဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို လှတယ် လန်းတယ် ပြောရင် သဘောကတွယဆြိုတာတော့… လကတ်ှေ့သိလိုကရြသည်။
“မေ့နတော အနတ်ီရယ်။ မကြန်ှာသုတပြဝါ သှားယူ လိုကြဦးမယ်”
“ရတယ် သား မယူနဲ့တော့။ အင်ျကြီတွကေ နပေူမှာ ထားခဲ့တာ ချောကမြှာပါ။ ခဏနေ အိမပြှနမြယ် သားလိုကပျို့”
“ဟုတ် အနတ်ီ ကောဖြီလည်း သောကပြါဦး”
“အေးကြယ် အလိုကသ်ိတဲ့ မောငင်ယကြို နောကရြကမြှ သားကြိုကတ်ဲ့ မုန့ဟြင်းခါး ခကြကြွှေးရဦးမယ်…။ ပြီးတော့ ဒီပုဆိုးကို ယူသှားမယန်ောြ။ လွှောပြှီးမှ ပြနပြေးမယ်”
“မလုပပြါနဲ့ အနတ်ီ မလိုပါဘူး မလိုပါဘူး”
ဒါကိုတော့ သံဒိုင် အသဲအသန် ငှင်းလိုကသ်ည် ။ သူ့ အတွေးထဲမှာ တဈခုခုလုပမြှာလို့ ဆုံးဖြတပြှီးသား။
“ဒီနေ့မှ မောငင်ယတ်ို့ မကြလြုံးတွေ ပိုပြူးနသလေိုပဲ ဘာဖြစ်တာလဲကြယ်”
“အာ! အနတ်ီ စိတထြငလြို့ နမှောပါ။ ကနွောကြ ပုံမှနပြါပဲ”
“အ..ဟင်း..ဟင်း.. အ..ဟင်း..ဟင်း”
သံဒိုင် ရှကပြှီး ရယမြိသှားသည်။ တောသ်ေးလို့ အနတ်ီက ဆကမြမေးတော့ဘူး။ ထပမြေးရင် တဈခုခု ပြောမိတော့မှာ။
အနတ်ီ့ကို လိုကပျို့ပြီး အပြန် အိမကြိုအမှနဆြုံး ပြနလြာခဲ့လိုကသ်ည် ။ အိမရြောကတ်ော့မှ ခုနက အနတ်ီဝတခြဲ့တဲ့ ပုဆိုးအဟောင်းလေးကို နမ်းတယ်။ မှတမြှတန်ိုးနိုးနမ်းမိတာ အနတ်ီ့ရဲ့ ကိုယန်ံ့တွေ ရနတေုန်းမယ်။ မှှေးတာလည်း မဟုတသ်လို နံတာလည်း မဟုတဘြူး……။ ရှူလို့တော့ သိပကြောင်းသည်။ နမ်းရှိုကလြို့ အားရသှားတော့မှ သံဒိုင် ကိုယ့အြဖြစ်ကို ရယမြိလိုကသ်ည်။ ၁၆ နှစ်အရှယ် လူပျိုပေါကလြည်း မဟုတတ်ော့ပဲ ဒီအပြုအမူတွေ လုပမြိရတယလြို့ တွေးမိသှားပြီး… အပြဈဖြစ်တာ မဖြစ်တာ မသိပမေဲ့ နမ်းမယလြို့ ဆုံးဖြတထြားတာ နမ်းလိုကရြတော့ သံဒိုင့စြိတမြှာ ကြနပေသ်ှားရသည်။
အနတ်ီ့အကြောင်းတွေ ဆကစြဉြးစားမိတော့… သူ မုန့ဟြင်းခါးကြိုကတ်ာ.. အနတ်ီ နို့ဆီမကြိုကတ်ာတွေ သိနကြလေို့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မသိစိတထြဲကနပေဲများ တွယတ်ာနခေဲ့သလားပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ဒီလောကန်ှဈတွကြောအောင် အိမကြို ဝငထြှကသ်ှားလာ ထမင်းတူတူစား လကဖြကရြည် ကောဖြီ တူတူသောကလြာကြတာ ဒါတွသေိနတောလည်း သိပမြဆန်းပြားပါဘူးလလေို့ သံဒိုင် မှတခြကြပြှုလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ရပကြှကထြဲက “ကိုစိုးမောင်” ပြောတာ တဈခု သတိရမိသေးသည်။
“မင်း သူ့အိမသ်ှားနတောပဲ အိမမြှာနရင်ေး တဈခုခု မှငလြိုကရြတာ မရှိဘူးလား……။ အဲ့ဆောကြှီး အိုးကတော့ကြာ ဒေါငဒြေါငမြှညပြဲ။ ငါ့ ပြောင်းဖူးကြီးသာ စိမပြှီး ပြုတလြိုကရြရငတ်ော့ အီစိမ့န်မှောပဲ”
အဲဒီတုန်းကတော့ ကိုစိုးမောငဆြိုတဲ့ လူကို ရှံစရာကောငလြို့ သတမြှတပြှီး မိုကကြှည့ကြှည့မြိခဲ့သည်။ ဟုတတ်ယလြေ… ကိုယ့သ်ူငယခြငွြးရဲ့ အမကေို လာမထိနဲ့ပေါ့ ။ နှာစိတန်ဲ့ ကာကြယခြငွတ်ာ မဟုတ်… တကယပြဲ ဖြူစငရြိုးသားစွာနဲ့ …။ ပြီးတော့ ဒီဘဲကြီးက ထပပြှောသေးတယ်…။
“မောငင်ယရြေ မင်းသူငယခြငွြးအမေ ဆာနမှောကြ ။ ယောင်ျကြားကလည်း ဘာမှမလုပန်ိုငတ်ော့ဘူး…နှမှောစရာကြီးကြာ”
“ဆာတာ… မဆာတာ ခငဗြွား သောကရြေး မဟုတပြါဘူးဗွ ”
လို့ သံဒိုင် ဘုပြောခဲ့လိုကသ်ည်။ ရပကြှကထြဲက လူတွဗွော ကိုယ့အြလုပမြဟုတတ်ာကို တွေးပူနကြတေယ်။ လငမြယားဖြစ်သူတွေ လိငကြိဈစကင်းကြာရင် လိုချင်ကြှမှာပဲ… အားလုံးသိပြီးသား စကားထဲကို ထည့ပြှောမနနေဲ့…. ပါးစပအြရသာခံချင်လြို့ပြောတာ ဖြစ်မှာပေါ့ဗွာ။ အဲ့အခွိနတ်ုန်းက အဲ့လိုအတွေးတွေ ရှိခဲ့ပမေဲ့ အခုတော့……
ဒီလိုနဲ့ အသကြ (၂၁) အရှယ် “ငယသ်ံဒိုင်” ရဲ့ ရငထြဲကို “ဒေါဝြါနုနုလှင်” ဆိုတဲ့ အမွိုးသမီးတဈဦး ရောကလြာခဲ့ရပါပြီ။ အနတ်ီနုလှငကြ အိမထြောငရြှိသူမို့ စိတကြူးတောငမြယဉသ်င့ပြမေဲ့ တဈကိုယတ်ောြ အာသာဖြတေဲ့အခါမှာ တဈခွားမင်းသမီးတွေ နိုငင်ံခွားအပြာမင်းသမီးတွေ မှန်းခဲ့ပမေဲ့လည်း ပြီးခါနီးပြီဆို “အနတ်ီနုလှင်” မကြန်ှာက စိတမြှာပေါလြာပြီး လကကြ မှနမြှနအြဆုံးသတမြှဲ။
……………………………………………………
💠အခန်း ( ၂ )💠
“သားကြီး မင်းနဲ့ မှသန်တာ ပြတသ်ှားပြီဆို ဘယလြို ဖြစ်တာလဲကြာ”
“ဒီလိုပါပဲကြာ။ သူကလည်း ငါ့အပေါြ စိတကြုန်၊ ငါ ကလည်း သူ့အပေါြ သှေးအေးသှားလား မသိပါဘူး”
“သူကတော့ မင်းအပေါြ စိတမြကုနလြောကပြါဘူးကြာ။ မင်းပဲ သှေးအေးသှားတာ ဖြစ်မှာပါ။ အစကတော့ အသဲအသနဆြို”
“ရည်းစားထားတယ် ဘာမှလည်း လှနလြှနကြှူးကြူး လုပခြဲ့တာ မဟုတဘြူး။ လကထြပယ်ူမယပြှောပြီး ယုတမြာခဲ့တာ လိမခြဲ့တာလည်း မရှိပဲ”
“မင်း အဲ့ဒါကြီး ထည့ပြှောမနနေဲ့ သံဒိုင်..။ အခုခတ်ေ ဆောတ်ှကေ မင်းအဖနေဲ့အမေ ခတ်ကေလို မဟုတတ်ော့ဘူး။ သူတို့ကိုယတ်ိုငပြဲ လိငကြိဈစကို စမ်းသပ် ထိတွေ့ချင်န်ကြပြေီ။ လုပလြည်း လုပန်ကြပြေီ”
“ဟေ့ကောင် မင်းနဲ့တွဲတဲ့ ဆောတ်ှတေော့… ဟုတခြငွြ ဟုတလြိမ့မြယ်…။ မိန်းကလေးတိုင်းတော့ မဟုတဘြူးကြာ လောင်းမလား”
“အာ! သားကြီး ငါ့သူငယခြငွြး ဖြစ်နပြေီး အဲ့လောကမြပိန်းနဲ့…။ သတမြှတခြကြတ်ဈခုမှာ တောတ်ောမြွားများ ဆိုတာပဲ ကြည့်ပြှီး သတမြှတတ်ာလေ။ အားလုံးတော့ ဘယဟြုတမြလဲကြာ။ အပျိုစငဘြဝ တနဖြိုးထားတဲ့ မိန်းကလေးတွလည်ေး အခုရှိဦးမှာပါ…။ ဒါပမေဲ့ “မင်းဇငလြတ်” ဆိုတဲ့ကောငန်ဲ့တော့ မတွေ့စနေဲ့ပေါ့ကြာ… ဟား.. ဟား..”
“နပေါ! သားကြီးရာ သောကရြေးထဲ လာကြှားမနေ နဲ့။ ရည်းစားတွေ အများကြီးထားပြီး စားရတယ် ဆိုတာကြီးကို ဂုဏလြည်းယူမနနေဲ့ …။ မှသန်တာကို ဘာဒုကျခမှ မပေးခဲ့ဘူးဆိုတာ မင်းသိအောင် ပြောပြတာ”
“ဒါက မင်းထငန်တောကိုး သံဒိုငရြ။ သူက တဈဘဝလုံးအတွကြ ရညရြှယပြှီး အဖြပေေးခဲ့တာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နမှော…။ ခုနက ငါပြောတဲ့ မိန်းကလေး စာရင်းထဲမှာ မရှိရငရြော မင်းဘယလြိုလုပမြလဲ…။ မင်းက ငါ့ကိုကြတော့ ရည်းစားတွေ အများကြီးထားတယ် ခွိန်းတွေ့ပြီး ကြိတတ်ယလြို့ သောကပြှဈတွေ တငခြငွတ်ယ်…။ ငါစားခဲ့တဲ့ ဆောတ်ှကေ ငါ့ကို မရလို့ဆိုပြီး အဆိပသ်ောကြ မသသလေို… ထားခဲ့ရကလြခွင်ေးဆိုပြီး စိတသ်ောက ရောကမြနဘေူး…။ ဗိုကတ်ဈလုံးပေါပြှီးလည်း ဒူးနဲ့ မကြရြညသ်ုတမြနရဘေူး”
“အခွင့အြရေးရရင် ပြနပြှောဖို့ ဘယအြခွိနကြတည်းက စကားတွေ စုထားတာလဲ သားကြီး။ အခု မှသန်တာကလည်း ငါနဲ့ပြတသ်ှားလို့ အိမမြှာ ပူဆှေးသောက ရောကန်ပြေီလား”
“မသိဘူးလေ ရောကခြငွလြည်းရောကမြယ် ရောကခြငွမြှလည်း ရောကမြှာပေါ့။ ဘာမှ ကိုယထြိလကရြောကြ မလုပလြိုကဘြူး။ ခစွသ်ူတွသော ဖြစ် သှားတာ ” စမူဆာ”… မပြောနဲ့ “ပေါကစြီ” တောင် လကဖြွားနဲ့ မတို့ခဲ့ပါဘူးဆိုပြီး မှင့မြှတတ်ဲ့ ယောင်ျကြားအဖြစ် ကိုယ့ကြိုယကြို ဂုဏယ်ူနမေဲ့ ခပည်ံ့ညံ့ကောငတ်ှစောရင်းထဲ မင်းပါနမှောစိုးလို့ ပြောပြတာ”
မင်းဇငပြှောတာတွကေို သံဒိုင် လကခြံပါသည်။ နှစ်ယောကသ်ား တဈခွို့အတွေးတွေ တူလို့လည်း ပေါင်းလို့ရတာပါ။ မင်းဇငကြ သံဒိုငထြကြ ဆောပျိုကြညတ်ယ် ပြောရမည်။ ရုပကြလည်း အသားဖြူဖြူ အရပမြှင့မြှင့န်ဲ့ မင်းသားရုပ်။ တောကြီလည်းကောင်းတယ်…။ စကားပြောတာ ညကည်ကည်ောညောနဲ့ကို ထိထိမိမိ ပြောတတတ်ာ… “ဒေါဝြါနုနုလှင်” ရဲ့ သား လေ။ ခသေူတော့ မဟုတဘြူးပေါ့။
(၁၀) တန်း ဖြအပြေီးမှာပဲ သံဒိုငကြ မှသန်တာကို စိတဝြငစြားကြောင်း မင်းဇငကြို တိုငပြငတ်ော့
“လုပစြမ်းပါကြာ ဒီအရှယထြိ မင်းအမှီးမပေါကန်တော ဘေးက ငါ့မှာ သူငယခြငွြးကောင်း မပီသဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ…။ မှသန်တာကို အခု ယမင်းနဲ့ ပြတရြင် ငါ လှုပရြှားမလို့ စဉြးစားထားတာ။ မင်းလုပရြင် ငါ ရှောငမြယ်… ကူညီပေးမယကြှာ”
“ကူညီမယပြှောလို့ ကြေးဇူးတငတ်ယ်…။ ဒါပမေဲ့ မလိုဘူး။ မိန်းမတဈယောကဆြီက အခစွကြိုရဖို့ “ငယသ်ံဒိုင်” အတွကတ်ော့ တဈပါးသူ အကူအညီ မလိုဘူး သားကြီး”
သံဒိုငတ်ို့ လူပျိုပေါကစြမို့ အဲ့လိုစကားလုံးတွေ ပြောချင်ခြဲ့ကြသည်။ ဒါကိုပဲ မင်းဇငကြလည်း ပြနပြကသ်ည်။
“သောကကြှီး သောကကြယွကြှာ။ ရည်းစားတွေ အများကြီးထားခဲ့တော့လည်း ပြောပေါ့…။ အေး! ဖြစ်သှားပြီးလို့ ဘယမြှာခွိန်းတွေ့ရမလဲ မင်းဇငရြာ ကူညီပါဦးဆိုရငတ်ော့ ယီးပဲရမယ်”
“ငါပြောတာက သူ့အခစွကြိုရဖို့ ပြောတာလေ။ ခွိန်းတွေ့တာတော့ မင်းမကူညီလို့ ဘယသ်ူကူညီမှာလဲ။ အခု မင်း ယမင်းနဲ့တွေ့တော့ ခွငကြိုကခြံပြီး စောင့ပြေးရတာ ငါ…။ မတောတ်ဆ လူတွေ့သှားရင် သူခိုး လို့ အထငခြံရမှာက ငါ…။ မင်းကိဈစတွဆေို ငါ မကူညီပဲ ဘယကြောငကြူညီလို့လဲ ပြော”
“အေးလေ ဒါကြောင့ြ လုပပြါလို့ ပြောတာပေါ့။ တတန်ိုငတ်ဲ့ဘကကြ ဝငပြါမယလြို့…။ ဒါကို မင်းက ကြီးကြီးကယွကြယွတ်ှေ ပြောနတော”
“အေးပါ …ဒါနဲ့ မင်းက မှသန်တာကို လိုကြဦးမယဆြိုတော့ ဘယလြိုကြီးလဲ။ မင်းနှလုံးသားက အခန်းလှတတ်ှေ များလိုကတ်ာကြာ…။ ဦးနှောကတ်ှလည်ေး အခန်းလှတ်ဦးမယ် ဂရုစိုကြဦး”
“ငါ့နှလုံးသားကိုတော့ မိန်းမတဈယောကထြဲကိုပဲ အပိုငမြပေးနိုငပြါဘူးကြာ…။ တဈဗိုလကြွ တဈဗိုလတ်ကပြေါ့…။ မှသန်တာကို လိုကြဦးမှ ဆိုတာကလည်း ဟိုနေ့ကမှပါ။ မနကစြောစော သူ့အိမရြှေ့ တိုငဖြှတသ်ှားတော့ သူက မကြန်ှာသဈမလို့ သှားတိုကတ်ံ ပေါြ သှားတိုကဆြေး ထည့န်တော…။ ငါ့ကိုမှငတ်ော့ အစကတော့ ငါနှုတဆြကလြိုကတ်ာကို မကြမြှောငကြှုံ့ပြီး ကြည့်တ်ယ်။ ပြီးမှ မေးဆတပြှီး ပြနန်ှုတဆြကတ်ယ်…။ သူက ခပခြွခွေေ ခပထြနထြန် အမွိုးအစားထဲကကြ…။ body က စွဲမကစြရာ မပါပမေဲ့ မကြန်ှာကတော့ စိတဝြငစြားဖို့ ကောင်းတယ်။ မကြန်ှာမသဈရသေးတာကို လှမှန်း သိရတယ်။ သူ့ မကြန်ှာကို သဘောကသွှားတာ…။ အဲ့လိုမကြန်ှာ ပိုငရြှငမြွိုးက ဖငခြံရငတ်ောင် အံ့ကြိတပြှီး ခံမဲ့သူတွကြေ”
“ဟာ အဲလိုတော့ မပြောနဲ့ကြာ”
“ဘာလဲ သားကြီးရ။ ဘာမှတောင် မပတသ်ကသ်ေးဘူး ခံပြင်းနပြေီလား..။ ဟိုနေ့ကမှ ရနကြုနပြှနသ်ှားတဲ့ ငါ့အဈမဝမ်းကြဲကြ အသားဖြူပမေဲ့ နီစပစြပမြို့ တဏှာရာဂ သိပထြနမြယလြို့ မင်း ဝဖနေတ်ော့ ငါ ရယန်ခေဲ့တာနောြ”
“ငါ့မှာလည်း မန်တလေးမှာ အမွိုးတွေ မမတွေ ရှိပါတယ်။ သူတို့လာရင် ဝဖန်ေ ဟုတပြှီလား စိတမြဆိုးဘူး…။ စိတဆြိုးရင် ကြိုကသ်လိုပြော ကြိုကသ်လို လုပကြှာ…။ မှသန်တာကို မပြောနဲ့ ဟုတပြှီလား သားကြီး…”
“အေးပါ ပြောပြတာပါ…။ မင်းဟာမကြီးကို ဘာမှမပြောတော့ဘူး ကတိပေးတယ်”
” ဟာမ လို့တော့ မသုံးပါနဲ့ကြာ။ သန်တာလောကဆြို တောပြှီပေါ့”
“ယီးပဲကြာ ငါ ခေါခြငွသ်လိုခေါမြယ်…… သောကရြူး ငယသ်ံဒိုင်”
ငယသ်ံဒိုင် မှသန်တာဆီက အဖြရဖေို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ငယင်ယကြတည်းက သိခဲ့ကြတဲ့ သံဒိုငကြ မှသန်တာကို ကြီးမှ ဘယလြိုစိတဝြငစြားသှားတာလဲ မင်းဇငကြ မေးတော့……
ငယင်ယကြတော့ ရိုးရိုးသူငယခြငွြးတွပေေါ့။ ၁၀ တန်းဖြပြေီးတော့ သံဒိုငတ်ို့ မှသန်တာတို့ ဆရာမက မှသန်တာဆီ စာတွဖတေဖြို့ အပြငကြစာအုပတ်ှေ ပို့ခိုင်းတဲ့နေ့က စတာ……
ဆရာမက စာလည်းတောတ်ဲ့ မှသန်တာကို သိပခြစွတ်ယ်။ ၁၀ တန်းဖြပြေီး အားနတေဲ့ သူ့တပည့မြကို နိုငင်ံကြောြ စာရေးဆရာမကြီးတွေ စာအုပန်ဲ့ စတငမြိတဆြကပြေးပါတော့သည်။ စာအုပန်ာမညတ်ှေ မင်းဇငကြ မေးလို့ သံဒိုင် ပြောပြတော့ …
“အဲ့ကလေးမ သနားစရာပါလားကြာ။ မင်းတို့ ငါ့တို့ အဲ့စာအုပတ်ှေ ၉ တန်းကတည်းက ဖတပြှီးနပြေီလေ…။ သူ့မှာ အခုမှ ဖတရြမှာပေါ့…။ ဒါကြောင့ြ စာတောပြှီး ဉာဏရြညဉြာဏသ်ှေးကောင်းသလောကြ တဈခုခုလိုနတော သံဒိုငရြ”
လို့ ပြောတယ်။
“မင်းကလည်း ကောငမြလေးတဈယောကကြိုပဲ အပြဈလိုကရြှာနသေေးတယ်”
လို့ သံဒိုငကြ ပြောတော့…
“မင်း ကြိုကန်လေို့ပါကြာ။ တဈခွားသူတွဆေို မင်း ပိုပြောသေးတယ်။ ဘာတဲ့… ပြငပြဗဟုသုတ လေ့လာမှုအားနည်းတော့ ပြောရဆိုရတာ ပိုမောတယ် ဆိုလား ”
မင်းဇငကြ သံဒိုငပြှောနကြေ ပုံစံအတိုင်း ပြနပြှောပြတော့ သံဒိုင် တဈခကြရြယလြိုကသ်ည်။
“ထားပါတော့ကြာ။ မွသန်တာကို စပြီး သဘောကြ တာလေး ပြောပြမယ်”
ဆရာမပေးလိုကတ်ဲ့ စာအုပလြေးယူပြီး မှသန်တာတို့ အိမကြိုသှားတော့… သံဒိုငကြလည်း အိမဝြိုင်းထဲ အရောကြ မှသန်တာကလည်း နောကဖြေးအိမသ်ာပေါကြ ဆင်းလာတယ်။ အလိုကမြသိတဲ့ သံဒိုငကြ အိမထြဲ ဝငမြထိုငပြဲ သူမဆီကိုပဲ တန်းတန်းသှားလိုကတ်ယ်။ မှသန်တာက ရကနေန်ားမှာ လကဆြေးဖို့ လုပရြင်း သံဒိုငကြို ပြုံးပြတယ်။ ဒါပမေဲ့ မကြန်ှာမှာ ဝဒနော တဈခုခုကို ခံစားနရတေဲ့ပုံ၊ ရှုံ့မဲ့နပမေေဲ့ သံဒိုငကြိုတော့ ကြိုးစားပြုံးပြရှာတယ်။
“အဲ့မှာ မင်းဖြစ်ခဲ့သလို သူ့မကြန်ှာလေးကို စိတဝြငစြားခဲ့တာ။ ဝဒနောတဈခုခုကို ခံစားနရပေမေဲ့ … သှောြ ငယသ်ံဒိုငပြါလား ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ရယပြှတာ။ အဲဒါကို ငါ သဘော ကသွှားတာ…။ မင်းလို ဟိုစိတတ်ှနေဲတော့ မဟုတဘြူးပေါ့”
လို့ ပြောပြလိုကတ်ော့ မင်းဇငကြ လကဖြှောကြ တဈခကြြ တီးလိုကပြှီး……
“ငါ့စိတအြကြောင်းတွေ ပြောမနပေါနဲ့။ ငါက မင်းမေးလို့ ပြောပြတာ။ အဲဒါတွေ ထားပါ… မင်းကအဝင် သူက အိမသ်ာထဲကအထွကမြှာ တွေ့တယ်၊ မကြန်ှာကလည်း မဲ့ရှုံ့နတယ်ေ ဆိုတော့… ဗိုကန်ာပြီးပဲ ဝမ်းမသှားနိုငတ်ာလား… ကြိုးစားပြီး ညှဈပမေဲ့ မထွကခြဲ့တာမွိုး ဖြစ်နိုငသ်လို ဝမ်းသှားခဲ့ပမေဲ့ သိပအြားမရတာလည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ် မောငသ်ံဒိုငရြဲ့။
ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ ဝဒနောခံစားနတေဲ့ ကြားက မောငရြငလြာတာကို ကြိုးစားပြုံးပြရှာတယလြို့ သိရတယ်…။ ငယသ်ူငယခြငွြးတဈယောကြ အိမလြာလို့ ရိုးရိုး လူမှုရေးအရ ပြုံးပြတာပဲလား ဆိုတာ ဆရာလတတ်ို့ ဆကစြဉြးစားကြည့်ရြအောင်…။ ဆရာလတကြ စပြီး နှုတဆြကခြဲ့တာတောင် သူက မကြမြှောငကြှုံ့ ကြည့်န်ပြေီးမှ မကောင်းတတလြို့ မေးဆတပြှတဲ့ သဘောလည်း တွေ့ထားကြတော့… ဒီနရောမှာ ဖြတပြှီး ထည့ပြှောရရင် ဆရာလတကြလည်း ကြောင်းမှာ ဘာဆိုလား နာမညကြှီးသူ တဈယောကြ။ နဖူးရည် ဒူးရညန်ဲ့ ပြည့စြုံသူ တဈယောကပြါလေ…။
ဒီလိုလူမွိုးတောင် ဂရုမစိုကတ်ဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကြ သူ့စိတထြဲ သဘောမကရွင် အားနာမှုမရှိတဲ့ မိန်းကလေးက ပြုံးပြရှာတယဆြိုတော့ ကြိုးစား မောငရြငရြေ အဆငပြှလေိမ့မြယ်။ အခွိနကြှာခွင်း မှနခြှင်းကတော့ မောငရြင့ရြဲ့ ကြိုးစားမှုပေါမြှာသာ မူတညလြိမ့မြယ် ကြဲ့”
လို့လည်း မင်းဇငကြ ဆရာကြီးပုံစံနဲ့ ကောကခြကြြ ဆှဲခဲ့သည်။ သံဒိုငလြည်း ကြိုးစားခဲ့တော့ first year တကန်ကြရေင်း အဖြရသှေားခဲ့သည်။ ဒါကို မင်းဇငကြ အခွိနတ်ှေ ကြာလှန်းတယလြို့ ပြောခဲ့သည်။ မင်းဇငကြ ဖြစ်ပြီးသှားတော့လည်း ကြောင်းစာမေးပြဲပြီး မှို့ပြနလြာလို့ တွေ့ချင်ပြှီဆိုရင် သူပဲ ကူညီပေးခဲ့သည်။ မှသန်တာတို့အိမကြ အပြငထြှကဖြို့ နည်းနည်းကြပသ်ည်။ အိမကြှ ဘယသ်ူလာလာ ဘာမှမပြောတဲ့ အိမမြွိုး။
မင်းဇငလြတရြဲ့ အကြကတ်ှရှေှေ့ပြီး တွေ့ဖို့ ကြိုးစား ခဲ့ရတာပေါ့။ တွေ့ဖြစ်ရငလြည်း သံဒိုငကြ ဘာမှမလုပဖြစ်ခဲ့ပါ။ ပါးနမ်းယုံ နို့ကိုငယ်ုံလောကပြဲ ကြေ နပန်ခေဲ့သူ။ မင်းဇငကြ အဆင့တ်ကဖြို့ အကြံပေးခဲ့ပမေဲ့ သံဒိုင် မလုပဖြစ်ခဲ့။ second year တကတ်ော့လည်း ပုံမှနပြဲနဖြစ်ေခဲ့တယ်။ အခု final ရောကလြို့နှစ်ဝကပြှီးသှားမှ ငယသ်ံဒိုင် ထဖောကလြို့ ဇာတလြမ်းက ပြတန်ခေဲ့ရသည်။
မင်းဇငကြ ဒါကို သိပမြကြနပေသ်ေးတာ သိသာလှသည်။ ထပပြှောဦးမဲ့ သဘောမှာ ရှိတယ်။သူငယခြငွြးနှစ်ယောကသ်ား မနကပျိုင်း ၉ နာရီ ကြောကြွောလြောကကြ ဒီအအေးဆိုငလြေးမှာ ထိုငဖြစ်နတော နေ့ခင်း ၁ နာရီထိအောင် ပြောလို့မပြီးကြသေးပါ။ ဆိုငကြပဲ ထမင်းသုတန်ဲ့ ကြကြဥကြောြ မှာစားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ထိုငပြှောနကြတေုန်း…ဆိုငရြှငအြနတ်ီကတောင် သံဒိုငကြို ဟိုရကကြ ကောငမြလေးနဲ့ လာထိုငတ်ော့ ခဏလေးပါလား…အခု သူငယခြငွြးနဲ့ကြ အကြာကြီးထိုငလြို့ နောကန်သေေးသည်။ မင်းဇငကြလည်း သင်ျကြနပြှီး တဈပတကြွောမြှ ရောကလြာတာမို့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကစြကားပြောလို့ မပြီးနိုင် ဖြစ်နကြတော… မင်းဇငကြကြောင်းပြီးသှားရင် သင်ျဘောတကမြဲ့အကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူ့အဖဘကေကြ ဦးလေးကလည်း သင်ျဘောသားလေ။
“အနတ်ီကြ တဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နမှောပေါ့”
“အေးပေါ့ သားကြီးရာ။ မမကေေ ဖဖဘေကေကြ ရနကြုနကြိုလည်း လိုကမြနနေိုငဘြူးလေ။ မမေေ မာနကြီးတာလည်း မင်းသိသားနဲ့”
“ငါက မင်းသှားရင် အနတ်ီတဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နမှော တွေးပူတာ..။ ‘ဦးလတ်’ကလည်း အိပယ်ာပေါမြှာ ပကလြကလြေ”
“ငါသှားတာလည်း မမေေ့အတွကသ်ှားတာ သားကြီး ရေ…။ ငါ့ကို ဖဖေေ့အဈမ ကြီးတောကြ တာဝနယ်ူမယလြို့ ပြောပြီးသား။ ဦးလေးကတော့ သင်ျဘော မလိုကခြိုင်းပါဘူး။ ကြီးတောရြဲ့ စည်းစိမတ်ှရယ်ေ ဦးလေးရှာထားတဲ့ ပိုကဆြံတွကေ ငါပဲ အမှရမှောလေ…။ ကြီးတောကြ ဒီမှာတောင် ၁၀ တန်း မနစခေငွေခြဲ့ဘူး။ ကြောင်းတကတ်ော့လည်း ရနကြုနမြှာပဲ တကစြချင်ေတ်ာ…။ ငါကလည်း ကြောင်းပြီးရင် သင်ျဘောတကမြယလြို့ ရညရြှယပြှီးသားမို့ ကြောင်းတကတ်ုန်းတော့ မမနေေဲ့ နမယေဆြိုပြီး မသှားခဲ့တာပေါ့”
“မင်းက အစကတည်းက အစီအစဉတ်ှနေဲ့ပဲ။ ငါတောင် မသိရဘူး”
“မကြုံလို့ မပြောဖြစ်တာပါ သားကြီးရာ…။ ဖဖေေ့ရဲ့ပငစြငလြစာရယ် ဘဏတ်ိုးလေးရယန်ဲ့ ပိုကဆြံသုံးရတာ အားမရဘူးကြာ…။ မင်းနဲ့ အတူတူစီးချင်လြို့ ဝယတ်ဲ့ အခု D-200 တောင် ကြီးတောြ ဝယပြေးလို့ စီးရတယကြှာ”
မင်းဇငအြနနေဲ့ ပိုကဆြံပေါပေါများများ ကိုငသ်ုံးချင်သ်ူမို့ ကိုယတ်ိုငရြှာဖြပြေီး သုံးမယဆြိုတဲ့… အတွေးက သဘာဝကပြါတယလြို့ သံဒိုင် မှငမြိသည်။ သံဒိုငတ်ို့ အိမစြီးပြားရေး အနအထေားကလည်း ဒီမှို့မှာ ပိုကဆြံရှိသူဌေးစာရင်း မဝငပြမေဲ့ အရမ်းဆင်းရဲတဲ့ အထဲလည်း မပါဝငပြေ။ ကြောင်းတကတ်ော့ သံဒိုငကြ ဂပြန် D-200 ကို မန်တလေးမှ စိတကြှိုကရြှာပြီး ဝယစြီးဖြစ်သည်။ လူကငယသ်ေးပြီး စီးချင်တ်ဲ့ ဆန်ဒပဲရှိတယ်။ စကပြဈစည်းတော့ သချောနားမလညလြို့ နားလညတ်ဲ့ စကဆြရာတွနေဲ့ တိုငပြငပြှီး ဝယခြဲ့ရသည်။ D-200 ကောင် အငဂြငွပြါဝါကို သံဒိုင် သိပသ်ဘောကခွဲ့သည်။ D-200 နဲ့ ရှေ့ဘီးထောငစြီးရတဲ့ အရသာကို သိပမြကမြောခဲ့သည်။
မင်းဇင် ၉ တန်းနှစ် ပြောင်းလာတော့ ဆိုငကြယ် တောင် မစီးတတသ်ေး…။ ဘောလုံးကနကြောင်းတဲ့ မင်းဇင်… သီချင်ြးဆိုကောင်းတဲ့ မင်းဇင်… ဆိုငကြယမြှာတော့ သံဒိုငကြို … ဆရာ ခေါခြဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့ြ သံဒိုငကြ
” ဆိုငကြယစြီးတာ… ဆိုငကြယကြစားတာကို ငါ သငပြေးဖူးတဲ့ တပည့တ်ှထေဲမှာတော့ မောငရြင့ကြို အကြိုကဆြုံး အားအရဆုံးပဲ။ ဆရာဆိုတာမွိုးက ကိုယ့တ်ပည့ြ ထွန်းထောကလြာတာကြည့်ပြှီး ပီတိဖြစ်နရတောပေါ့”
လို့ ကြီစားတော့ မင်းဇငကြလည်း
“ဆရာကလည်း ဆိုငကြယတ်ဈမွိုးထဲပဲ ရတာ နောြ…။ သီချင်ြးဆိုရင် အသံကြောငန်ဲ့ ဘောလုံး ကနပြါဆို ကြင်းထဲပတပြှေးနတယ်ေ…။ မိနဈ ၉၀ ပြည့လြို့ ပြဲသာပြီးသှားတယ်၊ ဘောလုံးနဲ့ ခွထေောကကြို ကောင်းကောင်းမထိလိုကရြဘူး”
“ဒါတော့ ငါ့တပည့ရြယ် လူတိုင်းက နရောတိုင်းမှာတော့ ဘယတ်ောန်ိုငမြှာလဲ”
“ဒါကြောင့ြ ကိုယတ်ှကနေတ်ုန်းဆို သချောကြည့်ပြှီး ပညာယူပါလို့ ပြောတာပေါ့…။ ကြည့်ြ! ဆရာလတ် ဘောလုံးထိန်းသိမ်းတာတွေ ဘယလြောကလြှပြီးဘယလြောကတ်ိကလွဲ…။ ဆရာတို့လည်း နောငတ်ောတ်ှကနေတ်ာ ကြည့်ပြှီး ပညာယူ လေ့ကငွ့ခြဲ့ရတာ”
သံဒိုငတ်ို့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကကြ တဈဦးနဲ့ တဈဦး အနိုငမြခံ အရှုံးမပေး ကြီစားတတပြမေဲ့ တဈကယ် အရေးကြီးလာပြီဆိုရငလြည်း ခငမြငမြှု သံယောဇဉကြ ကြီးသည်။ တဈခါတုန်းက မင်းဇင် ဒိုင်းပြဲမဟုတတ်ဲ့ ခွိန်းကနတ်ဲ့ပြဲ … ဘောလုံးကြင်းထဲမှာ ဒဏရြာရပြီး လဲနတေော့ ကြင်းထဲ ထိစိုးရိမတ်ကြီးပြေးလာလှမ်းမလွှောကန်ိုငတ်ော့တဲ့ သူငယခြငွြးကို ကုန်းပိုးပြီး သံဒိုငကြ အိမပြှနခြေါခြဲ့ရသလို… သံဒိုင် ဆိုငကြယကြစားရင်း ဆိုငကြယလြဲတော့ မကြရြညတ်ှေ ကပြှီး အရိုးတွကြေိုးပြီလားလို့ ဆေးခန်းကို ထမ်းပြေးခဲ့ရတာက မင်းဇင်… နှစ်ယောကသ်ား ခငမြငမြှုက ဘေးကကောငတ်ှတေောင် အားကလွောကခြဲ့သည်။
မင်းဇငကြ သံဒိုငန်ဲ့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဘောလုံးကြင်းထဲမှာ “ဒိုး” ဇာတကြားထဲက ဦးကြောသ်ူနဲ့ ဦးစိုးသူလို ခွစွမြေးပြချင်သ်လို… သံဒိုငကြလည်း မင်းဇငန်ဲ့ ဆိုငကြယ် တဈယောကတ်ဈစီး ဆငတ်ူဝယစြီးပြီး ရှေ့ဘီးထောငပြှချင်ခြဲ့သည်။ သံဒိုင့စြိတကြူးတွကေို အကောငအြထညဖြောပြေးလိုကတ်ာက မင်းဇင်။ အဖဖြစ်ေသူက အိပယ်ာထဲ လဲနပြေီး အမဖြစ်ေသူက လူမမာကို ပြုစုရသူမို့ စီးပြားရေးကောင်းတဲ့ မိသားစုတွလေို နေ့စဉြ ဝငင်ှကေောင်းကောင်းမရှိပမေဲ့ ရနကြုနကြ အဖဖြစ်ေသူရဲ့အဈမကြီး (ကြီးတောြ) ဆီကို ဆိုငကြယလြိုချင်ကြှောင်း ပူဆာတော့သည်။ ကြီးတောဖြစ်သူကလည်း တူတောမြောင် ပူဆာသမွှ ဝယပြေးချင်သ်ူ ဝယပြေးခဲ့တာမို့ နှစ်ယောကသ်ား ဆိုငကြယအြတူစီးချင်တ်ဲ့ ငယသ်ံဒိုင် စိတကြူးလည်း အဆငပြှသှေားခဲ့ရသည်။
“ဒို့နှစ်ယောကြ ဆိုငကြယန်ဲ့ ကြောင်းကိုစီးသှား တော့ ဟိုကောငင်ဖြိုး ဘယလြောကတ်ောင် ခံစားနရလေဲ မသိဘူးကြာ… သူ့အဖကေို ကားဝယခြိုင်းပြီးကြောင်းကို ကားနဲ့တကတ်ော့တယ်။ စိတဓြာတတ်ာမကောင်းတာ အတိတကြံက တောတ်ောလြေး ကောင်းတဲ့ကောင်”
“ဒီလိုကောငမြွိုးတွေ နရောတိုင်းမှာ ရှိမှာပါ…။ ဒီကောင် ငဖြိုးကို ပိုကဆြံရှိတဲ့ မိသားစုမှာ လူဖြစ်ခွင့ရြတာ ငါတကယအြားကတွယ် သံဒိုင်…။ မနာလိုမဖြစ်သလို ခုနက သားကြီးပြောသလို အတိတကြံတော့ တကယကြောင်းပါလားဆိုပြီး တွေးမိပါတယ်…။ ဒါမဲ့ကြာ… ယောင်ျကြားတဈယောကဖြစ်နပြေီး မိန်းမတဈယောကထြကပျိုတဲ့ မနာလိုစိတရြှိနတောကြီးက သိပအြောကတ်န်းကနွတော သူ့ကိုယသ်ူ မမှငမြိဘူးနဲ့တူတယ်”
“ငါနဲ့က ငယင်ယကြတည်းက ငှိနတောပါဆို။ မင်းရောကလြာပြီး မင်းကလည်း ပြဲမှာပါဝငလြာတော့ ပိုဆိုးသှားပြီပေါ့”
“ဒါပေါ့ ငါ့သူငယခြငွြး ငယသ်ံဒိုငန်ဲ့ အဆငမြပြတေဲ့ကောငကြ ဖငလြာခံပါမယဆြိုရငတ်ောင် မင်းဇငလြတကြလည်း ဆောဒီး! ဆောဒီး!!!”
“ဒါနဲ့ သားကြီး… မင်း သူ့ညီမ မီးမီးနဲ့ ဖြစ်လိုကြ သေးတယန်ောြ”
“အေး… သူနဲ့ ပြတသ်ှားတဲ့ အကြောင်းတောင် မင်းကို သချော မပြောပြရသေးဘူး”
“မေးရမဲ့ ငါကကို မမေးနိုငတ်ော့တာပါ မင်းဇင်…။ မင်းဟာက ဒီနေ့ဖြစ် နောကန်ှဈရကလြောကရြှိ ပြတသ်ှား၊ အသဈနဲ့ ဖြစ်နပြန်ေ။ ငါတို့မှို့က ဆောတ်ှရေော ကြောင်းပေါကြ ဆောတ်ှရေော မင်းနဲ့တွေ့မှပဲ အခစွအြဓိပျပါယ် နားလညပြုံရတယ်”
“အဟီး! အဲ့လောကကြှီးလည်း မဟုတပြါဘူးကြာ။ မီးမီးနဲ့ ပြတသ်ှားတာက သူကငါ့ကို ဖြတသ်ှား တာ…။ သူပြောတဲ့နေ့ကို ငါ မမေ့ဘူး။ တွေးပြီး ရယလြည်းရယခြငွသ်လို စိတမြကောင်းလည်း ဖြစ်မိတယ်…။ သူ့အဈကိုနဲ့ အဆငမြပြတောသိရကန်ဲ့ ငါ့ကို အဖြပေေးရဲတဲ့ သတ်တိကိုလည်း လေးစားတယ်…။ ပိုကဆြံရှိတယဆြိုတဲ့အသိနဲ့ မောကမြာတာတွကတေော့ သိပမြကြာဘူးပေါ့…”
“သူတို့ထကြ ပိုကဆြံအများကြီး ခမွြးသာပြီး သိပသ်ဘောကောင်းတဲ့ လူတွနေဲ့လည်း မတွေ့ဖူးလို့ နမှောပါ မင်းဇင်”
“အမှနပြေါ့… ထားပါကြာ… သူက ငါ့ကိုခွိန်းလို့ သှားတော့ “ကိုလတ်… မီးပြောစရာရှိတယ်” တဲ့။ ငါလည်း “ပြောပေါ့ မီးလေးရယ်” လုပလြိုကတ်ော့…” မီးကို မေ့လိုကတ်ော့” တဲ့။ ငါလည်း အံ့သှသှားတာပေါ့။ ဆောတ်ောတ်ောမြွားကို ငါက အရငဖြှတခြဲ့တာ မင်းလည်းသိသားနဲ့။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ မီးလေးရယ်” မေးလိုကတ်ော့…
“ကိုလတကြို မီးက လကထြပဖြို့အထိ ရညရြှယခြဲ့ တာ…။ ကိုလတ် အရငကြ ဘယလြောကြ ရှုပခြဲ့ရှုပခြဲ့ ခွင့လြှှတတ်ယတ်ဲ့”။ ငါလည်း…… “ဒါဆို ဘယကြှောင့ြ…” လို့ အဲဒီဘာကြောင့ဆြိုတဲ့ နရောမှာ စကားရပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ ကိုလတလြည်း မီးကို လကထြပဖြို့ထိ ရညရြှယထြားတာ ဘာညာ မပြောချင်ဘြူးလေ…။ တတန်ိုငသ်လောကတ်ော့ လိမပြှောတာ မပါအောင် ထိန်းထားရတာပေါ့… အဟီး ဟီး!။ ငါက စကားပြောရပ် ဆှေးဆှေးလေးပုံစံလုပပြှီး ကြည့်န်လေိုကတ်ော့မှ… သူက ” မီး ဖငမြခံချင်ဘြူး ကိုလတ်…။ အခု သုံးခါပဲ တွေ့ခဲ့တာမှာ မီးဖငကြို ကိုလတ် နှစ်ခါလုပတ်ယ်…။ ကိုလတကြို ယူလိုကရြင် မီး တဈသကလြုံး ဖငခြံရမှာ…။ မီး မခံနိုငဘြူး နရခေကတ်ယ်” တဲ့”
“ဟာကြာ!”
မင်းဇငပြှနပြှောပြတာ ကြားလိုကရြတော့ သံဒိုင် ရယခြငွမြိပမေဲ့ စိတမြကောင်းဖြစ်သှားတာတော့ အမှန်။ မင်းဇငဆြိုတဲ့ကောင် ဘယလြိုတွတေောင် သောင်းကနွြးလိုကလြို့လဲ။
“မင်း တအားကြမ်းလိုကလြို့လား”
တအားကြမ်းလိုကတ်ယလြို့တော့ မဟုတပြါဘူးကြာ ပုံမှနပြါပဲ…။ သူကလည်း ခသေူမဟုတဘြူး ထနတ်ယ်… သားရေ …။ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့နေ့က သုံးခါ လုပလြိုကမြှ ပြနသ်ှားတော့တယ်…။ နောကတ်ဈခါတွေ့တော့ လေးဘကကြုန်းခိုင်းပြီး လုပန်ရင်ေးက သူ့ဖငလြေးကို ကြည့်ပြှီး လုပခြငွလြာတာ…။ သူ့ဖငကြ အရမ်းသာမကြီးတာ ဖငကြ ငကစွလြေးလေ။ ငါက ဖငကြှီးကြီးတွေ သိပမြကြိုကတ်ာ မင်းလည်း သိပါတယ်”
ဒီနရောမှာတော့ မင်းဇငန်ဲ့ သံဒိုင် သဘောထားချင်ြး မတိုကဆြိုငကြှဘူးလေ…။
“သူ့ဖငလြေးကြည့်ပြှီး လုပခြငွလြာလို့ ပြောတော့ သူကလည်း လကခြံတယလြေ။ ဒါကြောင့ြ လုပဖြစ်သှားတာပေါ့…။ ပြီးကြတော့ “ကောင်းတော့ ကောင်းတယ် ကိုလတရြယ် နာတယတ်ဲ့”။ အဲ့လို ပြောခဲ့ပမေဲ့ နောကတ်ဈကြိမအြတွေ့မှာ တောင်းလုပတ်ော့လည်း ပေးတာပဲ…။ ငါလည်း အဲ့အကြိမမြှာတော့ ပစ်စည်းကို မလုပတ်ော့ပဲ ဖငခြညွြးပဲ ကြိတလြိုကခြဲ့တော့တာ”
“အိမရြောကမြှ တဈခုခု အဆငမြပြတောဖြစ်လို့ နမှောပေါ့”
“ဟုတမြယ် သံဒိုင်…။ ငါက သူပြောတာကို ရယခြငွတ်ယဆြိုတာက “မီးတဈသကလြုံး ဖငမြခံနိုငဘြူး” ဆိုတဲ့ အပြောလေးကိုပါ…။ စိတမြကောင်းဖြစ်တာက ငါ့ကြောင့ြ ဒီလိငကြိဈစကို ထပလြုပရြမှာ ကြောကသ်ှားမှာကို စိုးရိမမြိတာ”
“အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုငပြါဘူး သားကြီးရာ…။ သူပြောတာလည်း ရှင်းရှင်းလေး။ ဖငမြခံနိုငဘြူးလို့ပဲ ပြောတာ ဟိုဟာမခံနိုငဘြူးလို့ ပြောတာ မပါဘူးလေ…။ ဒီလောကကြောင်းတဲ့ ကိဈစကိုမှ ကြောကသ်ှားရင် သူလောကမြိုကတ်ဲ့ အမိုကမ် လောကမှာ ဘယရြှိတော့မလဲ…။ ပြီးတော့ မင်းက နောကဆြို ဖငမြလုပတ်ော့ပါဘူး မီးလေးရယလြို့ ကတိပေးရင် ပြတခြငွမြှ ပြတမြှာပါ”
“အိုကဈြ!အိုကြ.. အိုကအြိုကဈြအိုကြ… ငါတပည့ကြှီးတောင် တွေးတတန်ပြေီပဲ…။ မင်းပြောသလိုတော့ ကတိမပေးလိုကဘြူး။ ရုပရြှငတ်ှထေဲက အတိုင်း ” မီးလေးသဘောပါ… မီး ပြောမြယဆြိုရင် ကိုလတ် ကြနပေတ်ယ်” လို့ လုပလြိုကရြတာ။ ဒါနဲ့… သားကြီးလည်း အတွေးအခေါတ်ှေ သိပတ်ိုးတကန်ပေါလား”
“နစမြေးပါကြာ ငါ သငပြေးခဲ့လို့ လူလားမှှောကလြာတာကို…”
“ငယသ်ံဒိုင် သား! အဲဒါက ဆရာလတ် ပြောရမဲ့ စကားတွပေါ…။ မိန်းမတဲ့ ဘယမြိန်းမနဲ့မှ အတွေ့အကြုံ မရှိလို့ ဆရာလတ် ကြံပေးခဲ့ရတယလြေ”
မင်းဇငလြတပြှောတာ မှနသ်ည်။ သံဒိုင် မှသန်တာကို လိုကန်တေဲ့အခွိန်… မင်းဇင် ဘယကြဘယလြို ခွိတမြိခဲ့တယမြသိ။ သံဒိုငတ်ို့ ငှားနတေဲ့အိမကြို အမွိုးသမီးတဈယောကြ ပါလာသည်။ သံဒိုငန်ဲ့ မင်းဇင် ကြောင်းတကတ်ော့ အများနတေဲ့ အဆောငမြှာ မနဖြစ်ေခဲ့။ အိမရြှင် မနတေဲ့ အိမမြွိုးကို ငှားနခေဲ့သည်။ လှတလြှတလြပလြပ် နချင်ေတ်ဲ့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကအြဖို့ အိမရြှငပြါနတေဲ့ အိမကြှ အဆငပြှမှော မဟုတ်။ နယဘြကဆြိုတော့ ငှားခတွကလေည်း ဈေးမကြီးပါ။
နှစ်ယောကထြဲ ငှားနတေဲ့ အိမကြို အပြငသ်ှားနတေဲ့ မင်းဇင် ဆောကြှီးတဈပြေ အိမကြို မလာသည်။ သံဒိုငကြ အစက ဘာမှမသိသေး။ နောကမြှ အမြဲတမ်းလုပစြားနတေဲ့ ပြည့တ်နဆြာ လုံးလုံးတော့ မဟုတသ်ေးဘူး…။ ပိုကဆြံလိုနတောရော ကြောင်းသားတွဆေိုတဲ့ အသိရောကြောင့ြ မင်းဇင် ဈေးညှိခေါလြာရာကို လိုကလြာခဲ့တာလို့ သိရသည်။ မင်းဇငကြ နှစ်ယောကတ်ည်းပါပဲလို့လည်း ပြောခဲ့ရသေးတယတ်ဲ့…။
မင်းဇငကြ သံဒိုငကြို အရငလြှုပရြှားခိုင်းခဲ့သည်။ ပြီးမှသူ့အလှည့ြ…။ ငယသ်ံဒိုငတ်ို့ အဲ့ညက မရောကဖြူးတဲ့ ခရီးရှညတ်ဈခုကို မှတမြိအောင် နှစ်ကြိမသ်ှားခဲ့လိုကသ်ည်။
“အဲဒီ အဈမကြီးနဲ့ လမ်းမှာ တဈခါပြနတ်ှေ့သေး တော့ ပြောပါတယ် သားကြီးရာ မင်းအကြောင်း တွကေို”
“ဘာတွပြေောတာလဲ”
“မိန်းမပစ်စည်း အပြငမြှာမမှငဖြူးလို့ ကြည့်ပြါဦးမယပြှောပြီး မီးခွဈခွဈပြီး ကြည့်တ်ာရယ်…။ လူက အတွေ့အကြုံမှမရှိလို့ ကောင်းကောင်းမလုပတ်တပြမေဲ့ ပေါငကြှားက အငယကြောငကြတော့ သိပသ်နမြာထွားကြိုင်းတယ် ဆိုတာပေါ့…။ လောကကြီးမှာ လူမှန် နရောမှန် မရှိတာ တောတ်ောဆြိုးကြာ။ ဒါမွိုး မင်းဇငလြတတ်ို့ ပိုငဆြိုငလြိုကရြရင် ပြဲပြီးပြီ”
“ဆုတောင်းနလေေ ငါ့ကို မနာလိုနတော ဟုတ်”
“မနာလိုတာမဟုတ်။ ပစ်စည်းကောင်းရှိပြီး အသုံးခတွတအြောင် ကြည့်သ်ာလုပ်”
ငယသ်ံဒိုငကြ ကာရံခေါပြှီး စကားပြောလိုကတ်ဲ့အခါ တဈယောကကြလည်း အထာနပပြှီးသားမို့ ကာရံစကားနဲ့ပဲ ပြနဖြှပေေးလိုကသ်ည်။
“အေးကြာ! သားကြီးရဲ့ ပစ်စည်းကောင်းကြီးကို။ အခုက မှသန်တာနဲ့လည်း ပြတသ်ှားပြီဆိုတော့ ဘယသ်ူများ ကိုငတ်ှယစြားသုံးခွင့ရြမလဲ မသိ”
မင်းဇင် အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ သံဒိုင့မြကြလြုံးထဲမှာ အနတ်ီနုလှင် မကြန်ှာက ရုတတ်ရကြ ပေါလြာလိုကတ်ာမို့ ခေါင်းရမ်းပြီး အတွေးမှငကြှင်းကို အတင်းဖြောကလြိုကရြသည်။ မင်းဇင် ရိပမြိသှားမှာလည်း စိုးရိမတ်ာမို့ စကားတွပေဲ ဇွတပြှောလိုကမြိသည်။ ဘာတွပြေောမိမှန်း မသိလိုကအြောင် အာရုံတဒင်ျဂ ထွပြေားသှားခွိနမြှာ……
“ဘာတွကေို ခေါင်းရမ်းနတောလဲ သားကြီး…။ မင်းပေါငကြှားက ဟာမွိုး……”
“ဘာ! ဘာပြောလိုကတ်ာလဲ မင်းဇင်”
“မင်းပေါငကြှားကဟာမွိုး င့ါပေါငကြှားမှာလည်း ရှိရင် ကောင်းမယလြို့ ပြောတာ။ ဘာလဲကြာ… ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့”
“မင်း ဆုတောင်းကို စဉြးစားနလေိုကတ်ာကြ…။ ငါပေါငကြှားကဟာ မင်းပေါငကြှားထဲ ရောကခြငွတ်ာ ဟလား!။ နရောလှဲပြီး ပေါငကြှားထဲမရောကပြဲ ဖငကြှားထဲ ရောကသ်ှားမှ ပြူနာ တကသ်ှားမယန်ောြ သားကြီး ဟင်း!ဟင်း!”
“ဟယ်! အဲလိုဆို… ကိုကိုက ဒီက မိဇငမြကို သနားဦးပေါ့လို့”
မင်းဇငကြ ဂွောရြကီးလသေံနဲ့ ပြနပြှောအပြီးမှာ နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူရယလြိုကမြိတော့သည်။
“လဈစို့! သားကြီး အိမတ်ှကေ မွှောလြောကပြှီ”
“အေး.. သှားမယလြေ…။ မနကပျိုင်းကတည်းကဆို တော့ စိတတ်ောငပြူနလေောကပြှီ…။ စကားတွကေ ပြောစရာတွကေို အများကြီးရှိသေးတယ်”
“နောကရြကပြေါ့ မင်းဇငရြာ”
သံဒိုငတ်ို့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ လမ်းခွဲပြီး ပြနလြာကြပါတော့တယ်။ အပြနလြမ်းမှာမှ… သံဒိုငကြ မင်းဇငပြှောတဲ့ “သားကြီးရဲ့ ပစ်စည်းကောင်းကြီးကို ဘယသ်ူများ ကိုငတ်ှယစြားသုံးခွင့ရြမလဲ မသိဘူး” ဆိုတဲ့ စကားကိုသာ ပြနကြှားနမေိတော့သည်။ တဈနေ့နေ့ တဈခွိနခြွိနမြှာ အကြောင်းတွဆေုံလာလို့ အနတ်ီနုလှငင်ို ကိုငတ်ှယစြားသုံးသှားရင် မင်းငါ့ကို စိတမြဆိုးပါနဲ့လို့ အခုကတည်းက ကြိုတငတ်ောင်းပနတ်ယ်…။
…………………………………………………………
💠အခန်း ( ၃ )💠
“မင်းဇငတ်ို့အိမ် သှားလညလြိုကြဦးမယဗြွို့”
“မနေ့ကလောကတ်ော့ နောကမြကနွဲ့နောြ”
“ဟုတကြဲ့ဗွ ”
သံဒိုင် ဆိုငကြယပြေါကြနေ အောကြာ စကန်ိုးပြီး ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ မင်းဇငန်ဲ့ ပြောစရာတွေ ရှိသေးသည်။ မင်းဇငတ်ို့ခွံရှေ့ ရောကတ်ော့ ခွံတံခါးကဖြင့ထြားပြီးသားမို့ အိမရြှေ့ထိရောကအြောင် စီးသှားလိုကမြိသည်။ အိမထြဲဝငပြှီး ခေါကြှည့တ်ော့ ဘယသ်ူမှပြနမြထူးဘူး။ ဒါနဲ့ ဦးလတအြခန်းထဲ ဝငပြှီး ဦးလတကြို နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။ ဦးလတကြလည်း “ဝူး ဝါး ဝူး ဝါး” နဲ့ ပြနန်ှုတဆြကသ်ည်။ သံဒိုငမြလာတာ ကြာရငတ်ောင် ဦးလတကြ အမှုအရာ နဲ့ မေးကြောင်း မင်းဇင် တဈခါပြောဖူးသည်။
အိမထြဲမှာ ဘယသ်ူမှမရှိတာနဲ့ ပြနထြှကခြဲ့လိုကသ်ည်။ တဈနရောရာ သှားတယန်ဲ့ တူပါသည်။ အိမပြှငရြောကမြှ ခွံဝန်းထဲ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့… အနတ်ီနုလှင် သရကပြငခြှဆုံမှာ ခွထေောကြ တဈဖကတ်ငလြို့ ဘာဖြစ်မှန်းတော့ သံဒိုင် မသိရသေး။ အနတ်ီ ရှိရာဆီ အပြေးလေး ပြေးသှားလိုကသ်ည်……။
” ဘာဖြစ်တာလဲ အနတ်ီ… ဟာ…”
အနတ်ီနုလှငရြယလြေ ခွထေောကတ်ဈဖကကြ ခပမြှင့မြှင့ဖြစ်တဲ့ သရကပြငခြှကြားမှာ ညှပန်သည်ေ။ သရကပြငပြေါတ်ကပြှီး.. သရကသ်ီးကင်း ( အလုံးသိပ် မကြီးသေးတဲ့ သရကသ်ီး) တကခြူးတယ် ထငတ်ယ်။ သရကပြငပြေါကြ အဆင်းမှာ ခွထေောကတ်ဈဖကကြ မှကြေီးပေါရြောကပြှီး ကနွတ်ဈဖကကြ အပငခြှကြားမှာ ညှပန်ပေုံရသည်။ သံဒိုင် အနား ရောကသ်ှားတော့ ဖြူတဲ့မကြန်ှာ နီနပြေီ။ မကြရြည် တွလည်ေး ကနွတယ်ေ။ နာနတော နပေါပေါ့………။
“သား မောငင်ယ် အနတ်ီ့ခွထေောကကြို ဆှဲထုတ် ပေးပါဦး နာလိုကတ်ာကြယ်”
“ဟုတ် အနတ်ီ”
ရှေ့တည့တ်ည့ကြ ဝငလြာလိုကတ်ဲ့ သံဒိုင် မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ရငထြဲမှာ “ဗလောငဆြူ” သှားရသည်။ အနတ်ီက သဈပငပြေါြ တကတ်ာမို့ လုံခညွကြို ခပတ်ိုတို ဝတခြဲ့တယန်ဲ့ တူသည်။ ခွထေောကည်ှပန်တေဲ့ သဈပငခြှဆုံကလည်း နည်းနည်းမှင့လြတေော့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ မှေးရာပါ ပစ်စည်းကြီးက အထင်းသား မှငန်ရသေည်။ အမှှေးတွနေဲ့ မည်းနကရြှုပယ်ှပခြပန်သည်ေ။ ခွထေောကတ်ဈဖကြ က မှကြေီးပေါမြှာ တဈဖကကြ ခွဆုံပေါမြှာမို့ သံဒိုင် ကို အားရပါးရ ကြည့်စြမ်းပါ ဆိုပြီး ဖြဲပြထားတဲ့ အနအထေား ဖြစ်ပမေဲ့ သချောလည်း မကြည့်ရြဲဘူးလေ…။ ရငခြုနသ်ံတွေ မှနန်တောတော့ အမှနပြင်……။ တံထွေး တဈခကြြ မှိုခအွပြီးမှ……
“လုပပြါ မောငင်ယရြယ် အနတ်ီ့ကို မှနမြှနလြေး လုပပြေးစမ်းပါ”
အနတ်ီနုလှင် အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ သံဒိုင် “ဟိုကကြနဲ” ဖြစ်ပြီး မှေးရာပါ အငယကြောငကြ “ဖြောင်းကနဲ” တန်းထောငလြာပါတောာ့သည်။ အနတ်ီနုလှင် ပြောလိုကတ်ာက တဈမွိုး… သူ ခံစားမိသှား တာက အဓိပျပါယ် တဈမွိုးမို့…။
အနတ်ီ့ခွထေောကကြို ဘေးကနေ ခကခြကခြဲခဲ ထုတယ်ူနရသေည်။ အနတ်ီကလည်း သံဒိုင့်လညပြင်းကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဖကလြိုကတ်ော့ သံဒိုငကြ တဈဖကကြ ခွထေောကကြိုမ ကနွတ်ဈဖကကြ အနတ်ီ့ခါးကို ဖကပြှီး ထိန်းထားလိုကရြသည်။အနတ်ီနုလှငကြို ဒီလိုဖကပြှီး ခွထေောကကြို ကိုငထြားရတော့ သံဒိုင့်စိတထြဲမှာ ခံစားမှုကောင်းနသည်ေ။ ခွထေောကခြှဆုံက လှတရြေးကို အဓိက မထားနိုငတ်ော့ဘူး။ ဖြစ်နိုငရြင် ဒီအနအထေား ဒီပုံစံလေးပဲ တဈနေ့လုံး နသှေားရရင် ကောင်းမယလြို့ တွေးမိအောင် တွေးလိုကသ်ည်။ ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားဆိုငတ်ှကေ သံဒိုင့်ရငဘြတကြို ထိထိမိမိ ဖိထားသလိုဖြစ်တော့ နူးညံ့အိစကတ်ဲ့ အတွေ့တဈခုကိုလည်း သံဒိုင် ခံစားလိုကရြတာပေါ့…။
သံဒိုင် ညာဖကလြကကြ ခွထေောကကြို မထုတန်ရောမှ လကခြွောသ်ှားသရောင် လုပပြှီး အနတ်ီနုလှငရြဲ့ အမှှေးများများနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပစ်စည်းကြီးကို အုပမြိအောင် ကိုငလြိုကသ်ည်။ ။
“အ.. အင့ျ”
အနတ်ီဆီက နာလို့မဟုတပြဲ ညီးသံတိုးတိုးလေး ကြားလိုကရြသေးသည်။ အနတ်ီ့ပစ်စည်းအပေါြ အုပကြိုငမြိနတေဲ့ လကကြို မဖယကြှာချင်ပြမေဲ့ ကြာကြာ မသင့တ်ောလြို့ ခွသလေုံးဆီကိုပဲ ပြောင်းကိုငလြိုကရြသည်။
“မှကြေီးပေါကြ ခွထေောကကြို ခွဖြေားလေး ထောကလြိုကြ အနတ်ီ…။ ပြီးမှ နောကကြို လူယိုငလြဲလိုကြ။ မလဲစရဘေူး ကနွောြ ထိန်းထားတယ်”
အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငပြှောတဲ့အတိုင်း လုပလြိုကသ်လို သံဒိုငကြလည်း ကိုငထြားတဲ့ ခွထေောကကြို မပြီးဆှဲလိုကတ်ာမို့ ထုတယ်ူလို့ ရသှားပါတော့သည်။
“ဘာမဟုတတ်ဲ့ ကိဈစလေးကလည်း တဈခါတဈရံ သိပခြကခြဲလိုကတ်ာကြယ်… ဟူး”
အနတ်ီ ပြောလိုကတ်ော့ သံဒိုင် ခေါင်းညိတပြှီး ထောကခြံလိုကပြမေဲ့ လကခြွောသ်ှားတဲ့ ပုံစံလုပပြှီး အနတ်ီ့ဟာကြီး ကိုငလြိုကတ်ာကို သိများသှားသလား စိုးရိမသ်ှားမိသည်။ သံဒိုင် စိုးရိမမြှုများပမေဲ့ အနတ်ီ သတိမထားမိလိုကဘြူး ထငသ်ည်။ ဘာမှမ ပြောတော့ပဲ မှကြေီးပေါြ လကန်ှဈဖကြ နောကပြဈ ထောကကြာ ခွထေောကတ်ဈဖကကြှေး တဈဖကကြိုဆန့ပြှီး ထိုငန်ပေါတော့တယ်…။
“မောလည်းမောတယ် နာလည်းနာတယ် သား ရယ်”
“အိမပြေါရြောကမြှ ဆေးလိမ်းပေးမယလြေ အနတ်ီ”
“ရပါတယကြှယ် အနတ်ီပဲ လိမ်းပါ့မယ်…။ သရကသ်ီးကင်းလေးတွေ များလို့ ထောင်းစားမယဆြိုပြီး တကခြူးတာပါကြယ်။ အောကကြနလည်ေး ဂွိတန်ဲ့ မမှီဘူးလေ”
“မင်းဇငကြ ဘယသ်ှားလို့လဲ အနတ်ီရယ်”
“သားသူငယခြငွြးက မနကပျိုင်းကတည်းက ထွကသ်ှားတာ ပြနမြလာသေးဘူးလေ”
“နောကကြို အနတ်ီ တကမြခူးပါနဲ့ဗွာ။ ကနွောတ်ို့ ခူးပေးပါ့မယ်”
“အေးပါကြယ် အား… ကြှ တ်… ကြှတ်”
“ခွထေောကကြ နာနမှောပေါ့ အနတ်ီရယ်။ အိမပြေါရြောကအြောင် ကနွောြ တွဲပို့ပေးမယ် ..”
အနတ်ီ့ကို ပြေ့မခေါန်ိုငတ်ာမို့ နာနတေဲ့ ခွေ ထောကဘြကကြနေ တွဲပြီး ခေါလြာရပြီပေါ့…။ ဒီအခွိနမြှာတော့ အနောကတ်ိုင်းက ဗလတောင့တ်ောင့လြူမွိုး ဖြစ်ချင်မြိသည်။ အဲဒါမှ အနတ်ီနုလှင် ကို ပြေ့ခေါန်ိုငမြှာလေ။ တွဲခေါန်ရင်ေး သံဒိုင့မြှာ အနတ်ီနုလှငဆြီက ခွှေးနံ့သင်းသင်းလေးရတယ်။ ခွှေးနံ့ဆိုတာမွိုးက မမှှေးပဲ နံတာများပမေဲ့ အခု အနတ်ီ့ဆီ ကရတဲ့ ခွှေးနံ့ကတော့ မနံတာသချောသည်။ သုံးရကလြောကြ ရမချိုးရရငတ်ော့ နံကောင်း နံနိုငပြမေဲ့ အခုလို လတလြတဆြတဆြတ် ထွကထြားတဲ့ ခွှေးမို့ထင် ခပသ်င်းသင်းလေးမို့ ရှူရတာကို အားမရနိုငအြောငပြင်…။ သံဒိုငတ်ို့ လကဖြကရြညဆြိုင် ထိုငကြှရင်း ရပကြှကထြဲက လူပျိုကြီးတဈယောကြ ပြောတာလေး သတိရမိသည်။
” ကိုယကြခစွန်ရင်ေ သူ့အီးနံ့တောင် မှှေးနတော”
ဆိုတာလေး…။ သံဒိုငတ်ို့က ဒါမွိုး လကမြခံနိုငသ်ူမို့လုံးဝငှင်းဆနခြဲ့ကြသည်။ “အတိူရဝုတ်တိ” အလင်ျကာကို နားလညပြမေဲ့ သဘာဝလှနအြောငလြှနလြှနကြှူးကြူး ဖြဲ့ဆိုရငကြှ မကြိုကတ်တဘြူး။ သဘောတရားကကို အလှနအြမင်းလို့ ဆိုပမေဲ့ တွေးကြည့်လြိုကရြင် သဘာဝကစွချင်ေသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ အီးနံ့လည်း မမှှေးနိုငပြမေဲ့ ခွှေးနံ့ကတော့ သင်းသည်။ အိမထြဲရောကခြါနီးမှ “မောလို့ ခဏရပလြိုကြ” တဲ့။ ပြီး အနတ်ီက သံဒိုင့ခြါးကို ဖကထြားတဲ့ သူမလကန်ဲ့ အပေါအြဝတတ်န်းကို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ော့ လကပြှတအြင်ျကြီဝတထြားတာမို့ သံဒိုင့ြ အကြည့်ကြ ဂွိုင် ကိုပါ ကြည့်မြိသှားရသည်။ အနတ်ီက ဂွိုးမှှေးတွကေို နှုတထြားတာလား ရိတထြားတာလားတော့ မသိ။ ဂွိုင်းမှှေးငုတစြိ့လေးပဲ တွေ့ရသည်။ သံဒိုငကြ ပြူးပြဲကြည့်န်တေော့……
“ဘာကြည့်တ်ာလဲ သားရယ်”
“အနတ်ီက အမှှေးသနတ်ဲ့သူမို့ ဂွိုင်းမှှေးတွမွေား အများကြီးပေါကသ်လား ကြည့်တ်ာပါ”
“အခုတော့ ဘယလြိုတွေ့ရလဲ”
“လှယုံပဲ ပေါကတ်ာပါ။ ရှှံစရာကောင်းလောကြ အောင် အများကြီး မပေါကဘြူး အနတ်ီ…။ တဈခါလောကြ အရှညထြားကြည့်ပြါလား။ ကနွောြ ကြည့်ခြငွလြို့”
“ကြံကြံဖနဖြနကြှယ်”
အနတ်ီနုလှင် အဲ့လိုပြနပြှောပမေဲ့ အရှညထြားပြီး ပြမယဆြိုတာ သံဒိုင် အလိုလိုသိလိုကသ်ည်။ အနတ်ီ့ကို နရောစုံကြည့်ပြှီး နှစ်သကန်ပေါလားလို့လည်း ကိုယ့ကြိုယကြို တွေးမိသှားရသည်။
“သားရယ် ကြည့်လြိုကရြင် မကြလြုံးကြီးပြူးပြီး မကြည့်ပြါနဲ့လားကြယ်။ ကြောင်းမှာလည်း မိန်းကလေးတွကေို ဒီလိုပဲ ကြည့်တ်ာလား”
“စိတမြဝငစြားလို့ လှည့တ်ောငမြကြည့်ဘြူး။ သူတို့ ကနွောြ့ကို ကြည့်မြှန်းသိရငတ်ောင် မသိချင်ရြောင် ဆောငန်ခေဲ့တာ အနတ်ီရ”
“အနတ်ီ့ သားနှစ်ယောကလြုံးက လူချောတွဆေိုတော့ ကြောင်းမှာ မိန်းကလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည် နကြမှောပေါ့”
“ကနွောကြ အနတ်ီ့သားအရင်းကြီးလောကြ မချောတော့ ဆောမြကြညပြါဘူး…။ မင်းဇငကြမှ ခပဖြှောင့ဖြှောင့ြ မင်းသားရှုံးမဲ့ကောငဆြိုတော့ အနတ်ီပြောသလို ဝိုင်းဝိုင်းလညန်တောပေါ့”
“ဟင့ြ အင်း.. အိမကြ သားဖြစ်သူက အသားဖြူသူမို့ ရုပသ်န့်တာပဲ ရှိတာပါ…။ ဟောဒီက ‘ဝါနုနုလှင်’ ရဲ့ ဝမ်းမနာသားလောကြ အကြည့်မြခံဘူး ဆှဲဆောငမြှု မရှိဘူးလေ”
“ဟာဗွာ အနတ်ီ”
သံဒိုင် ယောင်ျကြားသားတဈယောကမြို့ အမွိုးသမီး တဈယောကကြ ပေါတ်ငကြှီး ပြောပြနတေော့ ရှကသ်ှားမိသည်။ နားရှကတ်ှေ ထောငသ်ှားတယ် ထငလြိုကသ်ည်။
“အ ဟင်း ဟင်း ကိုလူပျို ရှကသ်ှားတယန်ဲ့ တူ တယ်..။ မောငင်ယကြမှ တကယခြွောတာလို့ အနတ်ီတော့ မှငတ်ယ်။ အသားညိုတဲ့သူမို့ လူကြားထဲမှာ ရုတတ်ရကကြှည့ရြင် အရောငမြှိနတ်ယ် ထငရြပမေဲ့ သချောကြည့်လြေ… ယောင်ျကြားပီသလပေဲ”
“ဟုတကြဲ့ပါ အနတ်ီ ကြေးဇူးတငပြါတယ်”
သံဒိုင် ကြနပေအြောငပြဲပြောတာလား အမှနပြှောတာလားဆိုတာတော့ အနတ်ီကိုယတ်ိုငမြှပဲ သိပါလိမ့မြည်။ အိမထြဲထိ အနတ်ီ့ကို လိုကပျို့ပေးပြီး ပြနမြယလြုပတ်ော့…
“အိမရြောကရြင် လကဆြေးလိုကြဦး…။ ညာဖကြ လကကြို သချောဆေးနောြ သား”
လို့ အနတ်ီက ပြောဖြစ်အောင် ပြောလိုကတ်ော့………
………………………………………………….
💠အခန်း ( ၄ )💠
“ဟာ! မောငင်ယ် တဈယောကတ်ည်းလား…။ ငါတို့ ဒီဝိုင်းမှာ ထိုင်ဦးမယကြှာ…။ တဈခွားဝိုင်းတွမှောလည်း လူတွပြညေ့န်လေို့”
“ရပါတယ်… ထိုငပြါ။ ကနွောလြည်း ဒီတဈခွကြ ပြီးရင် ပြနတ်ော့မှာ”
“အာ! ထိုငစြမ်းပါဦး… သောကပြါဦး။ မင်းသောကြ တာလည်း ငါတို့ရှင်းမယ်။ မွိုးပိုငန်ဲ့ ငါ ညက ဖဲနိုငထြားလို့…။ ဟေ့ကောငတ်ှေ ဒီမှာပဲ ထိုငရြအောငကြှာ…။ မိတဆြှေ ရဲကြီးလည်း ထိုငဗြွာ”
သံဒိုင် လကကြနွဖြှတပြှီး မှနမြှနပြှနမြယ် စိတကြူးလိုကမြိသည်။ ညပိုင်း တဈယောကတ်ည်း အေးဆေး ဘီယာလာစုပရြင်း မနေ့ကကိဈစကို ပြနတ်ှေးပြီး အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ပုံရိပတ်ှေ ပြနရြှာနမေိတာမှ… သံဒိုင် သိပမြကြညခြဲ့တဲ့ ကိုစိုးမောငတ်ို့အဖြဲ့က ထိုငစြရာ ဝိုင်းအား မရှိလို့ သံဒိုငတ်ဈယောကတ်ည်း ထိုငန်သေောဝိုင်းကို လာထိုငကြှတော့သည်။ ကိုစိုးမောငတ်ို့က အားလုံး လေးယောကြ…။ တဈယောကကြိုတော့ သံဒိုင် မမှငဖြူးဘူး။ ဧည့သ်ညဖြစ်လောကသ်ည်။ သူတို့လည်းထိုငပြှီး ဘီယာတွေ အမှည်းတွေ မှာနပြေီမို့ ခုနက တွေးလကစြအတွေးပဲ ခေါင်းထဲပြန် ရောကလြာပြနသ်ည်…။
အနတ်ီနုလှငကြ သူ လကခြွောရြောငပြှုပြီး တမငကြိုငလြိုကတ်ာ မသိလောကဘြူး ထငန်ပမေေဲ့ သူပြနခြါနီးမှ လကဆြေးဦးနောလြို့ မှာလိုကပြုံထောကတ်ော့ သိသှားတယန်ဲ့ တူသည်။ ဒါကြောင့ြ ဒီနေ့ မင်းဇငဆြီကို မသှားဖြစ်ခဲ့။ ညနကေ ဘောလုံးကြင်းနားမှာတော့ ခဏတွေ့လိုကရြသည်။
ညဘကြ ဘီယာစုပမြှာလို့ သံဒိုင် ပြောလိုကတ်ော့ မင်းဇငကြ မလာတော့ဘူးလို့ တဈခါတည်း ပြောသှားသည်။ မင်းဇငကြ အရကဘြီယာ ဝါသနာမပါဘူး။ လကဖြကရြညလြည်း မကြိုကတ်တဘြူး…။ သံဒိုငတ်ို့နဲ့ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငပြှီ ဆိုရငလြည်း ကာကကြန်ဲ့ မုန့ပြဲ မှာစားသည်။ (ကာကကြြ= အကာရညပြဲကကြရြုံ ပြုတထြားသော ကြကြဥ half boil၊ သံဒိုငတ်ို့ဒသကေ ခေါတ်ာ လှယကြူရှင်းလင်းသည်…။ အကာရညပြဲ ကကြအြောင် ပြုတထြားသော ကြကြဥကို ကာကကြြ)……
“လူတွဗွော စီးပြားရေးတွေ မကောင်းကြဘူး ပြောပြီး… ဟော ဒီည စိုးမောငတ်ို့ ဘီယာခမွလို့ လာတော့ ထိုငစြရာနရောတောင် မရှိဘူး…။ ကိုင်း!ဘယလြို လုပမြလဲဗွာ စဉြးစားကြည့်ပြါဦး မိတဆြှေ ရဲကြီးရော”
သံဒိုင် ဒါကြောင့ြ မှနမြှနသ်ောကပြှီး မှနမြှနပြှနဖြို့ဆုံးဖြတခြှင်းဖြစ်သည်။ ကိုစိုးမောငကြ ဘီယာခွကတ်ဈဝကလြောကပြဲ သောကရြသေးလို့။ လေးခွကလြောကြ ဝငသ်ှားပြီးရင် သူပြောတာပဲ နားထောငရြတော့မည်။ ဘယမြိန်းမကို ဘယလြိုပုံစံနဲ့ လုပလြိုကတ်ာမှာ အဲ့မိန်းမ အိပယ်ာထဲကကို မထနိုငတ်ော့တာ ဘာညာ ပိုပိုသာသာ ကြှားလုံးတွေ ကြားရပတေော့မည်။ အခု ကိုစိုးမောင် မေးလိုကတ်ဲ့ မေးခွန်းကလည်း နိုငင်ံရေးလိုလို… လူအများကပဲ သောကပျိုလုပပြှီး ပြောနကြတော လိုလို။ လူအများက မဟုတတ်ာပြောနကြတော သူ မှငတ်ယဆြိုတဲ့ အကြကန်ဲ့။ သူနဲ့ပါလာတဲ့ ဧည့သ်ညကြတော့ သူ့မေးခွန်းလည်းမဖြေ ဘာမှလည်း မပြောသေးဘူး။ ကနွတ်ဲ့နှစ်ယောကကြတော့ ဘာမှပြောနိုငမြဲ့ လူတွေ မဟုတမြှန်း သံဒိုင် သိသည်။
တဈယောကကြ ဈေးမှာ ကြကသ်ားရောင်းတဲ့ ကြကသ်ားသည် ကိုခစွြ။ မိန်းမကြောကရြသူ…။ ကိုစိုးမောငလြို ကြာကူလီ လုပဖြနစြားချင်ပြမေဲ့အစွမ်းအစမရှိသူ…။ သူများပြောတာ လိုကန်ားထောငပြှီး သရကနွေရသေူ။ တဈယောကကြ ဖဲသမား လောင်းကစားသမား ကိုမွိုးပိုင်…။
ကိုစိုးမောငပြှောလိုကတ်ဲ့ စကားကို ဘယသ်ူမှ ဆကမြပြောတာနဲ့ သံဒိုငပြဲ ဝငပြှောလိုကသ်ည်။
“လူတွလည်ေး အလုပတ်ှေ အဆငမြပြတေော့ စိတည်ဈပြီး အရကတ်ှေ ဇွတသ်ောကတ်ာလည်း ဖြစ်နိုငသ်လို ခငဗြွားလို ဖဲနိုငလြာတာမွိုး ခွဲပေါကလြာတာမွိုးလည်း ဖြစ်နိုငတ်ာပဲဗွာ။ ဒီဆိုငမြှာ အမြဲတမ်း လူစညကြားနတယေလြို့တော့ မဟုတပြါဘူး…။ မိသားစု စားဝတန်ရေေးနဲ့ နေ့စဉဝြငင်ှနေဲ့ တောတ်ော့လြူ ဘယလြိုလုပ် နေ့တိုင်း ဘီယာ သောကန်ိုငမြှာလဲဗွ …။ ဝငင်ှကေောင်းတဲ့သူတွတေော့ မပြောတတဘြူးပေါ့”
“မောငင်ယ်… မင်းမိဘတွတေော့ မင်းကို ပညာ သငဖြို့ ငှကေုနခြံရတာ တနသ်ှားပြီ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဗြ ”
“မင်းထကအြသကကြှီးတဲ့ မွိုးပိုငန်ဲ့ ငခစွတ်ောင် လူသာကြီးတာ ဘာမှမသိဘူးလေ”
“မဆိုငပြါဘူး ကိုစိုးမောငရြာ ကိုယ့သ်ဘာဝနဲ့ ကိုယ် ပါ”
“ထားပါလိုကပြါတော့ကြာ…။ ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ် ။ ဒီက မိတဆြှကြေီးက မင်းသူငယခြငွြး မင်းဇငရြဲ့ အဖေ ဦးမောငမြောငလြတန်ဲ့ တာဝနအြတူကဖြူးတဲ့ ရဲသားဟောင်းကြီး…။ ပခုတော့ ကနွြးမာရေးသိပမြကောင်းလို့ နားလိုကရြပြီ”
“ဟုတကြဲ့ဗွ ”
သံဒိုင် မင်းဇငပြှောတာ သတိရသှားသည်။ သူ့ဆရာ ဦးကြောမြှင့မြောင် ဆိုသောလူ။ သူငယင်ယကြ ဂွင်းထုတတအြောင် သငပြေးတာတွေ မိန်းမတွအထောကို သချောပို့ခွ သငကြှားပေးခဲ့တာတွကေို ဦးကြောမြှင့မြောင် ဆိုသောလူ သငပြေးခဲ့တာလို့ စကားကြုံတိုင်းပြောပြသည်။ သံဒိုငလြည်း မေးချင်တ်ာမို့…
“ဦးလေးက ဦးကြောမြှင့မြောငလြားဗွ ”
သံဒိုငမြေးသာ မေးလိုကရြပမေဲ့ ဒီဦးလေးပုံစံကတော့ ရိုးလှန်းတယလြို့ တွေးလိုကမြိသေးတယ်။ ဟိုလူက မိန်းမကိဈစမှာ ဆရာတဲ့…။ မိန်းမတွကလေည်း သူ့ကို အတောသ်ဘောကသွညတ်ဲ့…။
“မဟုတဘြူး ငါ့တူ…။ ဗိုလလြေးကြောမြှင့မြောငကြ ဆရာလတတ်ို့ သားလေးရပြီးမှ တာဝနကြတွဲ့နရောမှာ ဆုံတာလို့ သိရတယ်။ ဦးနဲ့ဗိုလလြေးနဲ့က မဆုံလိုကရြပါဘူး။ ဒါမဲ့ တရားခံဖမ်းတာ ကြှမ်းကငွသ်လို မိန်းမဖမ်းတာလည်း နာမညကြှီးတဲ့ ဗိုလလြေးကြောမြှင့မြောင် အကြောင်း ဦးတို့လည်း ကြားဖူးတယ်”
“ဟုတကြဲ့ပါ ဦး…။ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးက သူ့ဆရာ အကြောင်း ပြောတာ ကြားဖူးလို့ မေးတာပါ ခငဗြွ …။ ဦးလတဆြီရော ရောကခြဲ့ပြီလားဗွ ”
“ဒီမှို့ကိုလာတာ ငါ့ဆရာကို တွေ့ချင်လြို့လာတာ။ မနကပျိုင်းက သှားခဲ့ပြီးပါပြီ…။ ဒီက ကိုစိုးမောငရြဲ့ အဈကိုဝမ်းကြဲနဲ့က မိတဆြှတွလေေေ…။ ဆရာက ဒီမှို့မှာနတောဆိုလို့ လာဖြစ်အောငလြာတာ”
“ဟုတကြဲ့”
သံဒိုငလြည်း ဘာမှဆကပြှောစရာ မရှိတော့တာမို့ စားပြဲထိုးလေးအား လှမ်းခေါပြှီး သူသောကထြားတဲ့ ၅ ခွကဖြိုးနဲ့ အမှည်းဖိုး တွကခြိုင်းပြီး နောကတ်ဈခွကြ ထပယ်ူခဲ့ဖို့ ပြောလိုကသ်ည်။
“မောငင်ယရြာ ငါရှင်းပါ့မယ် တဈခါတဈလပေဲ”
“မလုပန်ဲ့ ကိုစိုးမောင်…။ ကနွောကြ သူများတိုကြ တာ သောကပြှီးရင် ကိုယကြလည်း ပြနတ်ိုကခြငွြ တာ…။ ခငဗြွားနဲ့က ဆုံဖို့ မလှယဘြူးလေ”
“ဒါဆိုလည်း အခုသောကပြှီးတာပဲ ရှင်းလိုကပြါ။ နောကထြပမြှာကြာ ငါရှင်းမယ်”
“တောပြှီဗွ! နောကထြပတ်ဈခွကြ မှာထားသေးတယ်…။ များသှားရင် မကောင်းဘူး”
“အေးပါကြာ ငါတို့မှာတဲ့ အမှည်းတော့ စားပါဦး။ မင်းကလည်း သူစိမ်းတွကနွေတောပဲ”
ဒီလူ ဒီနေ့မှ ဘာတွသဘေောလာကောင်းနပေါလိမ့လြို့ သံဒိုင် စဉြးစားလို့မရဘူး။ ပုံမှနကြ ဒီလို မဟုတပြါဘူး…။ ဖဲနိုငလြာလို့ ငှရှေှငန်လေို့နမှောလို့ မှတခြွ ကပြှုရင်း နောကထြပမြှာတဲ့ ခွကသ်ဈလည်း ရောကလြာပြီမို့ သူ့တို့ပြောတာပဲ နားထောငန်လေိုကသ်ည်။
“ကဲ ငခစွကြ စပြောစမ်းကြာ။ ဟိုတဈခါတွေ့ရပုံကို အေးဆေးလေးပြော မလောနဲ့…။ နောကမြှ ဒီက ရဲမိတဆြှကြေီးကို ငါသိချင်တ်ာတွေ အေးဆေး မေးတော့မယ်”
လို့ ကိုစိုးမောငကြ ပြောလိုကတ်ော့…
“အဲ့ဒီနေ့ မနကစြောစောကတည်းက ကြကသ်ား ကုနသ်ှားလို့ အိမကြိုပြနယ်ူ မိန်းမကိုတော့ ဈေးမှာ လကကြနွလြေးတွေ ရောင်းခိုင်းခဲ့တာ…။ အိမကြနမှေ ဈေးအလာ အဲဒီအမွိုးသမီးက ကြကသ်ားမှာထားတာမို့ သူ့အိမကြို တခါတည်း ဝငပြေးခဲ့မယဆြိုပြီး ဈေးကိုမလာသေးပဲ သူ့အိမကြို အရငဝြငလြိုကတ်ယ်…။ အိပယ်ာလည်း ထလောကပြှီလေ…။ ခွံရှေ့ကနေ လှမ်းအောလြိုကတ်ော့ သူ ထွကလြာတယဗြွ …။ ညဝတအြိပတ်ဲ့ ဂါဝနအြင်ျကြီလကပြှတန်ဲ့ဗွာ။ အဲ့မိန်းမကိုတော့ ဒီတိုင်းကြည့်န်ရေုံတောင် ပေါငကြှားကကောငကြ ထောငထြောငန်ပြေီ။ ပေါငကြှားက ကောငမြှာလည်း မထိုကတ်နလြို့ မစားရမှန်းသိပမေဲ့ အနံ့တော့ ရှူချင်ပြုံရပါတယဗြွာ။ ဟီးဟီး ရှလှတ်!”
“အခုထိတော့ ဘာမှစိတဝြငစြားစရာ မပါသေးပါ ဘူးကြာ…။ ဒါတောင် မင်းက ရှလှတသ်ံမှည် အောင် လွှာသပလြိုကသ်ေးတယ်”
လို့ ကိုစိုးမောငကြ ဝငပြှောလိုကသ်ေးတယ်။ သံဒိုင် လည်း မိန်းမတဈယောကအြကြောင်းပြောတာ သိပမေဲ့ ဘယသ်ူမှန်းမသိတော့ စိတမြဝငစြားမိ။ ဒီတဈခွကကြုနရြငတ်ော့ ထတော့မယလြို့သာ စဉြးစားထားသည်။
“ကြုပဖြစ်တာ ကြုပပြှောတာလဗွော။ ခငဗြွား စိတမြဝငစြားလည်း မတတန်ိုငဘြူး…။ “အဈမကြီး…… မှာထားတဲ့ ကြကသ်ားလာပို့တာပါ” ပြောလိုကတ်ော့ ခွံတံခါး ဖြင့ပြေးတယ်။ သူက ခွံတံခါး ဖြင့်ပေးပြီးတော့ အိမဘြကကြို အရငသ်ှားတယ်။ ကြုပကြ နောကကြနေ လိုကသ်ှားပြီးတော့ သူ့ နောကပျိုင်းကို ကြည့်မြိတာပေါ့…။ တကယ် ဖငကြှီးတဲ့ အမွိုးသမီးဗွ ။ ကြကကြှကကြှင်းကြင်း လုံးလုံးဝန်းဝန်းနဲ့ကို ကြီးတာ…။ ဖကတ်ီးမကြီးတွလေို အဆမတန် ကြီးနတောမွိုးလည်း မဟုတဘြူး…။ ကြည့်လြို့ တကယလြှတယဗြွာ။ ဟိုနိုငင်ံခွားက ဟာမကြီးတွလေို ရကေူးဝတစြုံနဲ့ ကြည့်ရြလို့ကတော့ ဘယပြှောကောင်းလိမ့မြလဲနောြ… ဟင်း! ဟင်း။ အခုလည်း ညဝတဂြါဝနကြှီးအောကမြှာ ဘာမှ ဝတမြထားလောကဘြူးတွေးပြီး ပြေးသာလှန် ကြည့်လြိုကခြငွတ်ော့တယ်……”
“အသာလုပပြါ! ကိုငခစွရြာ ဂွေးလည်းအောင်းနရေဦးမယ်”
လို့ ကိုမွိုးပိုငကြ ဝငပြှောလိုကတ်ော့…
“မလုပခြဲ့ပါဘူးကြာ စိတကြူးပြောတာပါ…။ ဒါမဲ့ ငါမှငခြငွတ်ာ ငါကြည့်ခြငွတ်ာတွေ ကြာကြာကြည့်ရြမယဆြိုလို့ကတော့ ဂွေးအောင်းရလည်း တနတ်ယကြှာ ကြည့်မြယ်”
“ဆကပြှောစမ်းပါ ငခစွရြာ”
“သူက အိမထြဲပိုကဆြံသှားယူတာဗွ။ ပြီးမှ ပိုကဆြံကိုငပြှီး ပြနထြှကလြာတာ…။ ကြုပကြလည်း ခွင်းထဲက ကြကသ်ားထုပ် ထုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ခွိနခြှငထြုတလြိုကပြှီး ထိုငခြွိနပြှလိုကတ်ော့ အဲ့အမွိုးသမီးကလည်း ထိုငလြိုကတ်ယ် ဗွ …။ မှကြေီးပေါမြှာ ဂါဝနကြိုသိမ်းပြီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကတ်ာမို့ ကြုပအြကြည့်တ်ှကလေည်း သူ့ပစ်စည်းကြီးရှိတဲ့နရောပဲ မှန်းကြည့်န်ရတောပေါ့ဗွာ…”
“အလယမြှောင်းနရောက ခွိုင့ဝြငန်ပြေီး ဘေး နှုတခြမ်းသားတွကေ ဖုဖောင်းနသေေးလား”
“အဲ့လောကကြှီးထိလည်း သချောမကြည့်ရြဲဘူးလဗွော…။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြုပကြှည့လြိုကတ်ဲ့ နရောမှာ အဲ့ဒီအမွိုးသမီးရဲ့ စောကဖြုတကြှီး ရှိတယဆြိုတဲ့ အသိကိုက အားရဖို့ ကောင်းနပြေီလေ”
“ဒါတော့ အမှန်!”
လို့ နောကတ်ဈခါ ဝငပြှောလိုကတ်ာက ကိုမွိုးပိုင်……
“မွိုးကြီးက အေးဆေးနားထောငစြမ်းပါကြ”
လို့ ကိုစိုးမောင် ပြောလိုကတ်ော့ ကိုမွိုးပိုင် ပြနင်ှိမ် သှားတော့တယ်။
“ကြုပမြှာလည်း ကြကသ်ားတွေ အိမကြတည်းက ခုတလြာလို့ပေါ့…။ သူရှေ့ရောကမြှ ခုတလြို့ကတော့ လကကြို ဓားထိမှာ သချောတယ်…။ အခုတော့ ဒီခွိနခြှငလြေး ခွိနပြှတာတောင် လကကြ တုနန်ပြေီ။ ပြီးတော့ သူကပြောသေးတယ်။ “ဟိုနေ့က ကြကသ်ားက ရင့တ်ယရြှင်” တဲ့…။ အဈမကြီးတို့က တောကြကပြဲစားတာမို့ ရှိတဲ့အကောငပြဲ လုပပြေးလိုကရြလို့ပါ…။ ကိုယ့ဆြီမှာ မရှိရငတ်ောင် တခွားက ရှာလုပပြေးခဲ့တာ”
“ဟုတကြဲ့ပါရှင် ကြေးဇူးတငပြါတယ်…။ ကမွက လည်း ဒီကိုရောကကြတည်းက ရှငတ်ို့ဆီပဲ အားပေးခဲ့တာပါ”
“သိပါတယ် အဈမကြီးရယ်”
“အဲဒီအမွိုးသမီးက လူတွနေဲ့ သိပစြကားမပြောလို့ မာနကြီးတယပြှောကြပမေဲ့ ပြောရငလြည်း ဘယသ်ူကိုမဆို ယဉယ်ဉကြွေးကြေး ပြောတယဗြွ …။ ကြုပတ်ော့ ရငကြှီးကြီး ဖငကြှီးကြီး မိန်းမတွမှငေရြင် မှေးရာပါက အလိုလိုထောငတ်တပြါတယ်…။ ဒါမဲ့ဗွာ ဒီအမွိုးသမီးကတော့ အသံကကိုပါ ဆှဲဆောငပြါတယ်။ သူ့အသံကြားရရုံနဲ့လည်း စိတကြလာနပြေီဗွာ…။ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကရြော အသံရော သိပတ်ကြ မကဖြို့ကောင်းတဲ့ အမွိုးသမီးပါ”
လို့ ကိုခစွကြ ပြောလိုကတ်ော့သည်။ သံဒိုငလြည်းဘယသ်ူ့ကိုများ ပြောနကြတောလဲလို့ မေးချင်လြာမိ တယ်။ ဧည့သ်ည်ဦးရဲကြီးက အပေါ့သှားချင်လြို့ အိမသ်ာဘယမြှာလဲ မေးတော့ ကိုမွိုးပိုငကြ သူလည်း သှားချင်န်တောဆိုပြီး နှစ်ယောကထြှကသ်ှားမှ သံဒိုငကြ ကိုစိုးမောငကြို မေးလိုကတ်ော့တယ်။
“ခငဗြွားတို့က ဘယသ်ူ့အကြောင်း ပြောနတောလဲဗွ …။ အမွိုးသမီးက ဘယကြလဲ ဘယသ်ူလဲ”
“မင်းသူငယခြငွြးရဲ့အမေ “ဒေါဝြါနုနုလှင်” ပေါ့”
” ဗြာ!!!!!!”
……………………………………………………….
💠အခန်း ( ၅ )💠
“မင်း “ဗွာ”ဆိုတဲ့ အသံကြီးကလည်း ကယွလြိုကြ တာကြာ။ ဘောလြူးလွှော့ပါဦး မောငင်ယရြ”
“အံ့သှသှားလို့ပါဗွာ မထငဘြူးလေ”
“အပေါ့သှားတဲ့ ဦးဦးရဲကလည်း မင်းအနတ်ီအကြောင်း ပြောဦးမှာ…။ ပြောချင်အြောငတ်ော့ ငါက စကားခေါရြမှာပေါ့။ နားထောငရြအောင် မပြနန်ဲ့ဦးကြ”
ကိုစိုးမောငကြို သိပမြကြညခြဲ့ပမေဲ့ သူ့ပြောတဲ့ မင်းအနတ်ီဆိုတဲ့ စကားအသုံးအနှုံးကို သဘောကသွှားသလို အနတ်ီနုလှငအြကြောင်း …… ဘာတွဆကေပြှောမလဲ သိချင်စြိတကြှောင့ြ ဆကထြိုငန်ဖေို့ ဆုံးဖြတလြိုကမြိသည်။
“ဦးဦးရဲက သူ့ဆရာလငမြယား ဘယလြိုတွေ လုပကြတွယဆြိုတာ ငါ့အဈကိုကို ပြောပြဖူးတယ် သိရလို့ ငါလည်းနားထောငခြငွလြို့ ခေါလြာတာ မောငင်ယရြေ…။ “မစားရ အညောခြံ”တာမွိုးပေါ့။ ငါလည်း မိန်းမတွေ မနည်းပါဘူး စားခဲ့တာ။ ဒါမဲ့ပတသ်ကခြဲ့သမွှက အပုတတ်ှမွေားတယကြှ…။ “ဝါနုနုလှင်”လို ဆောကြှီးမွိုး အားရပါးရ ထောင်းလိုကရြလို့တော့ကြာ.. ဟင်း ဟင်း….”
ဆရာသမား လူကြီးများက သံဒိုငတ်ို့လူငယတ်ှကေို အပေါင်းအသင်းပေါင်းတာ ကြည့်ပြေါင်းဖို့ ဆုံးမကြတာ ဒါတွကြေောင့လြို့ သံဒိုင် လကခြံမိရသည်။ အခုနေ ကိုစိုးမောငကြို အနတ်ီနုလှငန်ဲ့ ပတသ်ကခြငွလြို့ပါ အကြံဉာဏပြေးပါဦးဆိုရင် သချောပေါကြ ဘယလြိုလုပလြိုကြ ညာလိုလုပလြိုကန်ဲ့ အကြံပေးမှာ အမှနပြင်…။ အားပေးအားမှှောကပြှုမှာ အသအချောပင်။ မိမိစိတသ်ညလြည်း မသင့တ်ောမြှန်း သိနပေါလွှကြ တွေးဖြစ်အောင် တွေးနမေိတာတွေ သူတို့ပြောတဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ လိငဆြှဲဆောငတ်ဲ့ အကြောင်းတွကေို ဘာကြောင့ြ စိတဝြငတ်စား နားထောငခြငွမြိတယမြသိ ဖြစ်ရသည်။
သုံးခွကကြုနသ်ှားပြီးလို့ လေးခွကမြှောကြ တဈဝကလြောကအြရောကမြှာ ဦးဦးရဲတို့ နည်းနည်းကောင်းစပြုလာတယလြို့ သံဒိုင် သတိထားမိလိုကသ်ည်။ ဦးဦးရဲတို့ အသကကြှီးသှားလို့ပဲလား မသောကတ်ာပဲကြာလို့လားမသိ သိပမြသောကန်ိုငတ်ော့တာ တွေ့ရသည်။ ကိုစိုးမောငကြပဲ စကားတွေ အများကြီး ပြောနပြေီး ဦးဦးရဲဆီက စကားထွကလြာဖို့ နှပကြှောင်း ပေးနတေော့ သံဒိုငတ်ို့ သုံးယောကသ်ားလည်း ငှိမပြှီး နားထောငန်ရသေည်။
“မိတဆြှကြေီးရဲ့ ဆရာကတောကြ တကယခြွောတယဗြွ။ ဒီမှို့သူတွေ အိုတာရော ပျိုတာရော သူ့ကို မမှီကဘွူးဗွ ”
” မဝါကို ပြောတာလား…။ သူကတော့ ဘယမြှာ နခေဲ့နခေဲ့ သူ့အလှကြောင့ြ လူသိများပါတယ် ။ တကယလြည်း လှတဲ့ ချောတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကပြါ”
“မာနတော့ ကြီးတယဗြွ နောြ”
“အနအေေးလို့ မာနကြီးတယ် ထငရြတာပါဗွာ ။ တကယစြတနောကောင်းတဲ့ သူပါ”
“ကနွောတ်ို့က သူနဲ့လည်း စကားမပြောဖူးတော့ မသိပါဘူးဗွာ။ ဘေးလူတွေ ပြောကြတာပါ။ ဒါနဲ့ ဦးမောငလြတကြ ဘယအြခွိန် လဖြတေတ်ာလဲဗွ ကြာပြီလား”
“နှစ် အတိအကတွော့ မသိဘူးဗွ။ ကြာတော့ ကြာပြီရယ်…။ မဝါက ဆရာသမားရဲ့ အဈမနဲ့လည်း အဆငမြပြဘေူးလေ…။ ဒါကြောင့ြ ဒီမှာနဖေို့ ရှှေးလိုကတ်ယ် ပြောတယ်…။ ဘယသ်ူနဲ့ ဆကစြပမြိပြီး ဒီမှို့ကို နဖြစ်ေသှားတယလြို့တော့ သချောမသိဘူး”
“မိတဆြှပြေောတော့ သူက မာနမကြီးဘူး တကယစြတနောကောင်းတဲ့သူဆို။ ဘယလြို မိတဆြှဆရောသမားရဲ့ အဈမနဲ့ အဆငမြပြရတောလဲဗွ ”
“မာနမကြီးဘူးဆိုတာ လူအများကို မောကမြာစွာ မဆကဆြံတာကို ပြောတာပါဗွာ…။ ကိုယကြငွ့တ်ရားတွေ ငှရေေးကြေးရေးကိဈစတွကြေ နည်းနည်းမှ အထိမခံတဲ့ မာနတော့ ရှိမှာပေါ့”
“မိတဆြှကြေီးက အကြောင်းစုံ သိမှာပဲ ပြောပြပါဦးဗွာ”
“ကြုပတ်ို့လည်း ယောင်ျကြားကြီးတွေ ဖြစ်နပြေီး မိန်းမတဈယောကရြဲ့အတင်း ပြောသလိုများ ဖြစ်နသလေားဗွာ”
“သူ့မကောင်းကြောင်း ပြောတာမဟုတလြို့ အတင်းပြောတယလြို့ သတမြှတလြို့ မရပါဘူးဗွ။ လူတဈယောကအြကြောင်း … သိတဲ့ လူတဈယောကကြ… စိတဝြငစြားတဲ့ လူတွကေို… ပြနပြှောပြတာပဲဗွာ………”
ကိုစိုးမောင် မိန်းမတွနေဲ့ ပတသ်ကခြှင့ရြတာ စကားပြောကောင်းခွင်းကလည်း အဓိကနရော က ပါလိမ့မြယလြို့ သံဒိုင် မှတခြကြပြှုမိသည်။
“မဝါတို့က အစက ပိုကဆြံရှိတယဗြွ ..။ နောကမြှ သူ့ အဖလည်ေးဆုံး သူ့အမလည်ေး မကနွြးမာတော့မှ စည်းစိမတ်ှေ တတိတိနဲ့ ကုနသ်ှားတာ။ သူ့အဖရေဲ့ လူယုံတွေ သတတ်ာလည်း ပါတယလြို့ သိရတယ်။ သူ့အဖဆေုံးတော့ မဝါက ကြောင်းတကန်တေဲ့နောကဆြုံးနှစ်ရောကန်ပြေီလို့ သိရတယ်..။ အမဖြစ်ေသူကလည်း ကြောင်းပြီးအောင် နခေိုင်းလိုကတ်ာမှာ အလုပတ်ှကေ ဘယလြိုမှ အဖတဆြယလြို့ မရအောင် ဆုံးရှုံးသှားသတဲ့လေ…။ မဝါ ကြောင်းပြီးတော့ လုပင်န်းခွင် ဝငမြလို့လုပတ်ော့ အကြှေးဆပစြရာ စာရင်းတွပေဲ တွေ့ရတော့သတဲ့လေ…။ မဝါရဲ့ အမဖြစ်ေသူက ကနွြးမာရေးလည်းမကောင်း အလုပကြိဈစတွကေိုလည်း နားမလညပြဲ လတမြှတထြိုးထားခဲ့တာကြောင့ြ မဝါ ဘာမှလုပလြို့မရတော့ဘူး…။ ဒါနဲ့ ရှိတာတွေ ရောင်းခပြှီး ပေးစရာရှိတဲ့ အကြှေးတွေ ပေးပစ်လိုကတ်ော့… နစရောအိမပြဲ ကနွတ်ော့သတဲ့။ အိမတ်ောင် မဝါအဖရေဲ့ ကောင်းတဲ့ မိတဆြှတွကြေေောင့ကြနွတ်ာ…။ လောကကြီးမှာတော့ မကောင်းတဲ့လူများသလို ကောင်းတဲ့သူတွလည်ေး ရှိကြပါတယ်..။ ကိုယကြ သိတတဖြို့ပဲ လိုတာပေါ့ဗွာ…။
မဝါက အမအေိုကြီးကို လုပကြွှေးနတေုန်းမှာပဲ မှို့ကသူဋျဌေးဆိုသူတွေ သူဋျဌေးသားတွေ လကထြပယ်ူဖို့ လာရောကတ်ောငရြမ်းကသွတဲ့…။ ဘယသ်ူ့မှ လကမြခံခဲ့တဲ့ မဝါ ဆရာသမားနဲ့မှ အကြောင်းပါတော့တယ်…။ မင်ျဂလာဆောငပြှီးမှပဲ ဆရာသမားရဲ့ အဈမဖြစ်သူနဲ့ စကားပြော မတည့ကြှတော့တာ။ ဆရာသမားရဲ့ အဈမကလည်း ခပည်ံ့ညံ့တော့ မဟုတဘြူးလေ…။ မဝါလိုပဲ ဦးစီးသူ ဆုံးသှားတော့ သူ့အောကကြ မောငသ်ုံးယောကကြို ထိန်းကြောင်းပြီး စီပြားလုပလြာတာ အောငမြှငခြဲ့တယလြေ။ ဆရာသမားရဲ့ ညီတဈယောကကြတော့ သူသဘောကတွဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကန်ဲ့ပဲ လကထြပပြေးခဲ့တာ…။ နောကတ်ဈယောကကြတော့ လူပျိုကြီး သင်ျဘောသားလို့ သိရတယ်…။ သူက မဝါကို ပိုကဆြံမကလြို့ သူ့မောငကြို ရအောငယ်ူပါတယ် ပြောတော့ မဝါကလည်း မဟုတတ်ော့မခံနိုင်။ မိန်းမချင်ြး စကားများတာပေါ့။ ဆရာသမားပြောပြလို့ မဝါ ပြောခဲ့တာတွေ သဘောကလွှန်းလို့ အခုထိ မှတမြိနသေေးတယ်…”
“ဆကပြါဦး မိတဆြှကြေီးရယ်”
ဦးဦးရဲက ဘီယာတဈကြိုကမြော့လိုကပြှီး ဆကပြှောလာပါတယ်…။
“မဝါကလည်း တကယမြညံ့ဖူးဗွ …။ ဒါမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ အဈမကလည်း သူလည်း မိဘဆုံးခဲ့ပမေဲ့ စီးပြားမပကြအြောင် ဆကလြုပန်ိုငခြဲ့တော့ မဝါကို နှိမခြငွခြဲ့ပုံရပါတယ်……။ “ညည်းလိုပဲ ငါလည်း မိဘတွေ ဆုံးသှားခဲ့တာပါ။ ဒါမဲ့ စီးပြားမပကြပြေါငအြေ…။ ပိုလို့တောင် ဖြစ်ထွန်းသေးတယ်…။ ငါတို့ စီးပြားရှိတာ မရှိတာ လေ့လာခဲ့တဲ့ ညည်းကပိုသိမှာပါ…။ ငါတို့မိန်းမတွကလေည်း ခကတ်ယအြေ့…။ ရုပကြလေးက လှပြန် ကိုယလြုံးကလည်း သူများထကြ ပိုလှ နရင်ေ အရညအြချင်ြးရှိဖို့ မကြိုးစားချင်ဘြူး။ ဒီအလှကိုပြပြီး ထိုငစြားချင်တ်ော့တာ…။ အဲ့လို မိန်းမတွထေဲ ငါတော့ မပါဝငခြဲ့ဘူးပေါ့ အေ…။ ညည်းလောကမြလှခဲ့တော့ ယောင်ျကြားမရခဲ့တာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့ အဟင်း ဟင်း”
“အောြ! အဈမရယ် “မိန်းမဥဈစာ အဆင်း” ဆိုတဲ့ စကားက အပိုပြောခဲ့တာမှ မဟုတတ်ာ…။ အကြောင်းတွကြေောင့ြ ရူပါသိပမြလှတဲ့ မိန်းမတွမှောတော့ အဆင်းမရှိလို့ အချင်ြးရှိအောင် ကြိုးစားရတာပေါ့…။ အဆင်းလည်းမရှိ အချင်ြးလည်းမရှိရင် အဲ့ဒီအမွိုးသမီး ခွကဆြှဲရငဆြှဲ မဆှဲချင်ရြငလြည်းတဈခွား အဆငပြှတောတဈခု လုပစြားရုံပဲ ကနွတ်ော့တယ် ရှင်”
“ရုပအြလှက မတညမြှဲပါဘူး အေ”
“ဘယအြရာကတော့ တညမြှဲတယ် ရှိလို့လား”
“ကိုယတ်ိုငအြရညအြချင်ြးရှိထားတော့ ဘယသ်ူ့ဆီမှ လကဖြှန့တ်ောင်းစရာ မလိုတာပြောတာပါအေ…နားရောလညရြဲ့လား”
“အလှတဈခုဗန်းပြပြီး အိမထြောငပြှုခဲ့တဲ့ အမွိုးသမီးတွအတွေကတ်ော့ ဟုတမြှာပါ ရှင်”
“ညည်းကတော့ အလှဗန်းပြပြီး အိမထြောငပြှုခဲ့တာ မဟုတပြါဘူးနောြ… အဟင်း … ဟင်း”
“မသိတဲ့လူတွကပေဲ ထငခြငွသ်လိုထငန်တောပါရှင်…။ “ဝါနုနုလှင်” ဆိုတဲ့ ကမွက ပိုကဆြံတာ သိပမြကတ်ဲ့ မိန်းမတဈယောကဆြိုရင် အခု ကမွရဲ့ ခငပြှန်းကို ဘာလို့လကထြပလြိမ့မြလဲ…။ သူ့ထကပျိုကဆြံခမွြးသာသူတွနေဲ့ လကထြပခြဲ့မှာပေါ့…။ ဒါပမေဲ့ ကမွခငပြှန်းရဲ့ စိတန်စေိတထြား လူအားလုံးအပေါြ ကြငန်ာသနားတတမြှု အမွိုးမွိုးသော ကောင်းခွင်းတွရှေိတဲ့ နှလုံးသားပိုငရြှငကြို အဲဒီပိုကဆြံတွထကြေ ပိုမှတန်ိုးခဲ့တာ ရှင့ြ”
“ညည်းက ပြောတတပြါအေ။ ငါ့မောငအြကြောင်း ဘာဆိုဘာမှ မသိခဲ့ဘူးပေါ့”
“လကရြှိရာထူးနဲ့ တာဝနထြမ်းဆောငတ်ာရယ် မိဘတွေ မရှိတော့ဘူး… အဈမကြီးတဈယောကန်ဲ့ ညီနှစ်ယောကရြှိတာ သိတာကလှဲလို့ ကနွတ်ာမသိခဲ့ပါ။ သိစရာလည်း မလိုဘူးသတမြှတလြို့ မမေးခဲ့ပါ”
“ကိုယ် တဈဘဝလုံး လကတ်ှဲရမဲ့သူပဲအေ… စီးပြားရေး အခွအနေတေော့ မေးသင့တ်ာပေါ့”
“မေးဖို့ မလိုပါဘူးရှင်။ ကမွကလည်း စားစရာမရှိလောကအြောင် ငတပြှတန်တေဲ့သူမှ… မဟုတခြဲ့တာ…။ အဈမက ဥဈစာရှာဖြခွင်ေးနောကပြဲ လိုကခြဲ့တယန်ဲ့တူတယ်…။ ပညာကို မရှာဖြခေဲ့ဘူးမလား။ ကမွပြောတာ အတန်းပညာ မဟုတဘြူးနောြ”
“ဘာလုပမြှာလဲ အေ။ ညည်းပြောတဲ့ ပညာတတတ်ှေ ငတန်ကြတေယအြေ့…။ လောကကြီးမှာ ဥဈစာမရှိရင် အရာကို မဝငတ်ာ”
“ကိုယ့ခြံယူခကြအြပေါြ မူတညပြါတယရြှင်။ ပညာအလေးထားသူအတွကြ ဥဈစာကတနဖြိုး မရှိသလို…ဥဈစာပစ်စည်းတနဖြိုးထားသူအတွကြ ပညာကအလကားပါ…။ လူရယလြို့ ဖြစ်လာရင် လိုအပခြကြြ ရှိကြသူကြီးပါ…။ ကမွမှာလည်း လိုအပခြကြတ်ှေ ရှိပါတယ်။ တဈဖကလြူက ကိုယထြငသ်လို… ဟုတလြား မဟုတလြား သချော မဝဖန်ေ မဆုံးဖြတန်ိုငပြဲ မိမိထငမြိထငရြာနဲ့ ရမ်းပြောတာတွကေ မကောင်းပါဘူး။ လိုအပခြကြမြွားစွာရှိတဲ့ ကမွက အဲဒီတဈခုတော့ သချောစဉြးစားပြီးမှ ပြောတတပြါတယ်။ စကားမထွကခြငကြတည်းက သချော စဉြးစားဝဖနေပျိုင်းခွားပါတယ် ရှင်။ ကမွပြောတဲ့ ပညာရဲ့အဓိပျပါယကြ အဲဒါပါ”
“ဆရာသမားမှာလည်း တဈဖကကြ မိခငလြိုအဈမ၊ တဈဖကမြှာလည်း ခစွလြို့ယူထားတဲ့ မိန်းမဆိုတော့ ဘာမှဝငမြပြောသာဘူးလို့ သိရတယ်။ ဆရာသမားရဲ့ အဈမက မှားတယလြို့ မပြောလိုပမေဲ့ မဝါက သူထငထြားတဲ့ အမွိုးသမီးမွိုး မဟုတတ်ာတော့ သချောတယလြေ..။ ဆရာသမားအဈမက မဝါနဲ့သာ စကားများခဲ့ပမေဲ့ အခု မဝါသားလေးကိုကြတော့ တူတွတေူမတွကြေားမှာ အခစွဆြုံးတဲ့…။ သူ့ပိုငဆြိုငမြှု အမှတေောင် ဒီကလေးပဲ ပေးမှာဆိုပဲဗွ ”
သံဒိုင် ကိုစိုးမောငမြကြန်ှာကို တဈခကြလြေ့လာကြည့်လြိုကတ်ော့ သူကြားချင်တ်ဲ့စကားတွေ မဟုတ် သေးတော့ သိပအြလိုမကြ ဖြစ်နပေုံရတယ်။ သံဒိုင် ပိုကဆြံသာ ပါသေးရင် ဒီဝိုင်းကို သူ ရှင်းဖြစ်လောကသ်ည်။ သူမသိသေးတဲ့ အနတ်ီ့အကြောင်းတွေ သိလိုကရြတာ ကြနပေမြိသည်။ ဦးဦးရဲက စကားဖြတလြိုကအြပြီး သိပမြကြာခငမြှာပဲ ကိုစိုးမောငကြ…
“မိတဆြှကြေီးရဲ့ ဆရာသမားလငမြယား ဟိုဒင်း ဟိုကိဈစမှာတော့ သိပကြှမ်းကတွယဆြိုဗွ …။ ခတ်စေကားနဲ့ပြောရရင် ထောငခြှဲတယလြို့တောင် သိရသတဲ့ဗွ ”
“ကြုပတ်ော့ မမှငဖြူးပါဘူးဗွာ…။ ကိုစိုးမောငအြဈကိုက တဈခါသားမေးဖူးလို့ သူများပြောတာတွကြေားခဲ့ရသမွှတော့ ပြောပြဖူးတယ်…။ ကြားဖူးနားဝတွကလေည်း စိတကြူးယဉပြှီး ပြောကြတာပါဗွာ…။ သူတို့ချောင်းကြည့်တ်ဲ့ပုံနဲ့ ထွကလြာတဲ့ စကားနဲ့ တိုကကြှည့လြိုကရြင် အဖြကေ ရှင်းရှင်းလေးပါ…။ ဘယလြိုမှမဖြစ်နိုငပြါဘူး…။ အဲ့ တဈခါသားတော့ မဝါရဲ့ဖငကြှီးကို ဒီအတိုင်း ရှင်းရှင်းမှငခြဲ့ရဖူးတယ်…။ ဒါမဲ့ ခဏလေးပဲ မှငလြိုကရြတာပါ”
“ဟာ! လုပစြမ်းပါဦးဗွ …။ ဒေါဝြါနုနုလှင် ဖငသ်ား ကြီးတွေ ဒီအတိုင်းမှငလြိုကရြတာဗွာ… နည်းတဲ့ အခွင့အြရေးမှတလြို့ အဟီး!”
သံဒိုင် ကြကသ်ားသည် ကိုခစွကြို ကြည့်လြိုကမြိတော့… သောကလြကစြ ဘီယာခွကကြို အမှနပြှနခြပြှီး ဦးဦးရဲ ပြောမဲ့စကားတွကေို… နားစွင့ထြောငန်တေဲ့ ပုံလေးက ပီဘိကလေး တဈယောကသ်ဖြယ် ခစွစြရာ သနားစရာပင် ကောင်းနတေော့သည်။
“တဈခါသားလားဗွာ ဆရာနဲ့ကြုပန်ဲ့ အမှုတဈခု အတွကြ ရှာဘကဆြင်းသှားလိုကတ်ာ… မထငမြှတပြဲ နှစ်ညအိပကြှာသှားတယ်။ တရားခံပြနလြာခဲ့ရငလြည်း တဈခါတည်းဖမ်းနိုငအြောငလြို့ စောင့န်ခေဲ့တာ…။ အဲဒါနဲ့ ကိဈစတွပြေီးလို့… ဒီကိုပြနလြာကြတော့ ဆရာသမားက သိပလြိုချင်န်တော နမှောပေါ့ဗွာ……။ ဒါက ယောင်ျကြားခွင်း နားလညပြေးလို့ရပါတယ်။ အခွိနကြလည်း နေ့ခင်း ၁ နာရီလောကရြှိပြီမို့ ဗိုကကြလည်း ဆာနပမေေဲ့ ဆိုငမြှာ မစားတော့ဘူး…။ အိမမြှာပဲ စားမယဆြိုပြီး ဒံပေါကန်ှဈထုပ် ပါဆယထြုတခြဲ့ကြတယ်။ ဆရာက အရငဆြင်းလိုကတ်ော့ ဒံပေါကထြုပကြ ကြုပဆြီပါလာတော့တာပေါ့……။ ဒါနဲ့ ဆရာလည်း ဗိုကဆြာနမှောလို့ တွေးမိပြီး ဆရာဆီ လာပေးလိုကတ်ော့… ဆရာနဲ့ မဝါကအိပခြန်းထဲကို ဝငစြပြုနပြေီ။ တံခါး အကုနမြပိတရြသေးဘူး၊ နည်းနည်းလေး ကနွန်သေေးတာ…။ အခုမှ ပြတသ်တန်မ်းနကြပေုံရတယ်။
ကြုပလြည်း အသံမပေးပဲ ဝငလြာလိုကတ်ာ မှနသ်ှားတယဗြွ။ နို့မို့ရင် သူတို့အတွကြ အနှကြအေယှကြ ဖြစ်သှားမှာ…။ ဆရာသမားတော့ ဗိုကဆြာတာတောင် ခဏ မေ့သှားပုံရပါတယ်…။ ကြုပလြည်း တဒင်ျဂ ရပကြှည့မြိနတောပေါ့…။ မဝါရဲ့ လကပြဲဗွ တံခါးကို နောကပြှနလြှမ်းဆှဲ ပိတန်တော မမှီဘူးဖြစ်နပေုံရတယ်…။ တံခါးဘုသီးဆီကို လကပြဲထွကထြှကလြာတယ်…. ကြုပကြ ဘာမှ မမှငရြသေးဘူးနောြ။ ထွကလြာတဲ့လကပြဲ မှငန်ရသေေးတာ…။ ဒါမဲ့ တွကကြှည့လြိုကရြင် အဖြရှေိပြီးသား ပုဈဆာတဈပုဒပြဲဟာ…။ မဝါရဲ့ အပေါပျိုင်းကို ဆရာသမားက အလှတပြေးပုံ မရဘူးလို့ ခန်းမှန်းရတယ်…။ တံခါးပိတလြို့ရအောင် နှစ်ယောကသ်ား နောကကြိုပူးကပရြင်း ပြနဆြုတလြာပုံရတယ်…။
ဟနတေဲ့ တံခါးကြားကနေ မှငလြိုကရြတာက မဝါရဲ့ ဖငကြှီး…။ ခါးမှာ လုံခညွမြရှိတော့ဘူး…။ ခါးအပေါပျိုင်းကို ဘာမှမမှငရြပဲ နောကကြိုကောကပြှီး ကားထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ားကြီးတွကေို ဒီအတိုင်းမှငလြိုကတ်ာ။ မှငလြိုကရြတဲ့အခွိနကြ အကြာကြီးမဟုတပြဲ ခဏလေးလို့ ဆိုခဲ့တာထကတ်ော့ ပိုပါတယ်။ နည်းနည်းတော့ ကြာကြာမှငလြိုကရြတယလြို့ ပြောရမှာပေါ့…။ မဝါက တကယပြဲ ဖငသ်ိပလြှတဲ့ အမွိုးသမီး တဈယောကပြါ…။ ကြုပလြည်း ဒံပေါကထြုပ် အသာခွ ပြီး လှည့ြ ပြနခြဲ့ပါတော့တယ်”
ဦးဦးရဲရဲ့ စကားအဆုံးမှာတော့ ကိုခစွကြ မကြလြုံးကိုစုံမှိတ် အသကကြို တဝရှူသှင်းလိုကပြှီး လကေို အပြငပြှနမြထုတသ်ေးပဲ… ဦးဦးရဲ မှငခြဲ့ရပါတယဆြိုတဲ့ အနတ်ီ့ရဲ့ဖငကြှီးကို စိတကြူးနဲ့ ပုံဖောကြှည့န်ပေုံ ရသည်။
သံဒိုင် အားလုံးကို နှုတဆြကပြှီး အိမကြိုပြနခြဲ့လိုကတ်ော့တယ်။ အိမပြှနလြမ်းတဈလွှောကရြော အိမရြောကလြို့ အိပယ်ာဝငတ်ဲ့အထိ သံဒိုင့အြတွေးထဲမှာ အနတ်ီဝါနုနုလှငရြဲ့ ပုံရိပတ်ှကေ အတွေးထဲမှာ စိုးမိုးနဆေဲ…။ ဒါသည် အခစွပြဲလား… လိငစြှဲဆောငမြှု အားကောင်းတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကကြို လိငစြိတသ်ကသ်ကန်ဲ့ တပမြကမြှုပဲလား… သံဒိုင် သချောမဝခွေဲနိုငသ်ေးဘူး…။ နှလုံးသားက ထွကပြေါလြာတဲ့ အခစွန်ဲ့ ခစွခြဲ့ပါတယဆြိုတဲ့ မှသန်တာကို ဖြတပြဈလိုကပြုံ စဉြးစားမိတော့လည်း သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို လိငစြိတသ်ကသ်ကန်ဲ့ တပမြကန်တောမဟုတပြှနဘြူး… ခစွန်ပေါတယလြို့လည်း အဓိပျပာယ် မဖြင့ဆြိုသင့ြ……။ အခစွန်ဲ့ လိငစြိတ်၊ လိငစြိတန်ဲ့ အခစွြ တိုကရြိုကအြခွိုးကနွသလေို ပြောင်းပြနအြခွိုးလည်း ကနွိုငတ်ယ်…။ အခစွြ… နှလုံးသား… လိငစြိတ်၊ လိငစြိတ်… နှလုံးသား …အခစွြ ဝေါဟာရများဖြင့ြ ခေါင်းထဲမှာ ရှုပထြှေးမိပြီး ဘီယာအရှိနန်ဲ့မို့ ငယသ်ံဒိုင် အိပပြွောသ်ှားပါ တော့သည်။
……………………………………………………………..
“ဟာ! ၄ နာရီထိုးတော့မယ် သားကြီး။ ဘောလုံး ကနရြမှာ လဈစို့”
“အေး ဟုတသ်ားဟ။ မနေ့က မင်းပြောထားတာ ငါမေ့နတော…။ ဟိုရောကလြို့ လူပြည့န်ရင်ေ ငါ မကနဘြူးနောြ သားကြီး”
ဒီနေ့တော့ သံဒိုင် မင်းဇငတ်ို့အိမ် လာဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းထမင်းစားပြီး ထွကလြာလိုကတ်ာ အနတ်ီနဲ့မင်းဇငကြလည်း ဇာတကြားကြည့်န်တောမို့ ဝငထြိုငကြှည့လြိုကတ်ာ ဇာတကြားထဲမှာ ဈာနဝြငသ်ှားရသည်။ မနေ့ကညနေ မင်းဇငန်ဲ့ ဘောလုံးကြင်းနားမှာတွေ့ဖြစ်တော့… ဒီနေ့ ဟိုဘကရြပကြှကကြကောငတ်ှနေဲ့ ဘောလုံးကနဖြို့ ခွိန်းထားကြောင်း အပငွြးပြေ ဝငကြနခြငွြ ကနလြို့ရကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သံဒိုင် ဇာတကြားကြည့်န်ရင်ေးလည်း တဈခွ ကတ်ဈခကြြ မနေ့ညက ကိုစိုးမောငတ်ို့အဖြဲ့ ပြော တာတွေ ပြနကြှားမိပြီး အနတ်ီနုလှငကြို လှမ်း ကြည့်ဖြစ်သည်။
“ဘောင်းဘီတွတေောင် ပါမလာဘူးကြာ”
“မင့အြိမတ်ော့ ပြနမြနတေော့နဲ့ ငါ့ဘောင်းဘီတွပေဲ ဝတခြဲ့တော့ပေါ့”
သံဒိုငကြ မင်းဇငရြဲ့ အဝတအြစားတွေ ယူဝတတ်တသ်လို မင်းဇငကြလည်း သံဒိုငဆြီက အဝတအြစားယူဝတတ်တသ်ည်။ ကြိုကလြှန်းမကကြိုကရြင် အပိုငပြေးဖြစ်သလို… ကိုယကြဝယလြာပြီး သူဝတလြိုကလြို့ ကိုယထြကလြိုကဖြကတ်ယလြို့… သူဝတတ်ာ ပိုလန်းတယလြို့မှငရြင် တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ တနဖြိုးကို မတွကတ်ော့ အပိုငသ်ာ ပေးလိုကတ်ော့သည်။
မင်းဇငအြခန်းထဲရောကတ်ော့ သံဒိုငကြ တန်းပေါကြ မင်းဇငရြဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဝတရြန် အရငယ်ူလိုကသ်ည်။ သံဒိုငတ်ို့ ဘောလုံးကနရြင် ဘောကမွှာကြောကလြို့ဆိုပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီတော့ မမေ့အောင် ဝတဖြစ်သည်။ ဘောလုံးပြဲ ရှုံးတာနိုငတ်ာ အရေးမကြီး။ ဘောလုံးကန် ကောင်းတာ မကောင်းတာ သံဒိုင့အြတွကြ အရေးမပါလှပမေဲ့… ပေါငခြှကြားက ဘောကတော့ သံဒိုင့အြတွကြ အရေးတကြီး ထိန်းသိမ်းရမဲ့ ပစ်စည်းလေ…။ ဘဝအတွကြ သိပအြရေးပါတဲ့ကောင်…။
တဈခွားလူတွကေ အိပရြင် နဖူးပေါလြကတ်င် အိပတ်ာနဲ့ ရငဘြတပြေါြ လကတ်ငအြိပတ်ာနဲ့ ကိုယအြားရသလို အိပကြှပမေဲ့ ငယသ်ံဒိုငကြတော့ မှေးရာပါ အငယကြောငကြို လကန်ှဈဖကအြုပပြှီး အိပဖြစ်သည်။ အိပပြွောသ်ှားရငတ်ော့ ဘယလြို အနအထေားရှိမှန်း မသိပမေဲ့… အိပမြပြောခြငအြထိ သတိတရ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပရြမှာက သံဒိုငတ်ို့ ယောင်ျကြားလေးတွရေဲ့ တာဝန်…။ ပကလြကလြှနအြိပန်တေုန်း အပေါကြ တဈခုခု ပြုတကြပြှီး အငယကြောင် အနာတရဖြစ်သှားမှာကို တွေးပြီး စိတပြူတတမြိတာက သံဒိုင်…။ ဒါကို လှောငပြှောငတ်ာက မင်းဇင်……။
သူ့ဆရာ ဦးကြောမြှင့မြောငလြည်း အဲ့လိုအိပတ်တတ်ာ ပြောပြသလို… သူက သူ့ဟာကို တနဖြိုးရှိရှိအသုံးခတွတတ်ယ်။ မင်းမှာရှိနတောက အပိုပါပဲ။ ထိန်းသိမ်းရတာလည်း သကသ်ာအောင် ဖြတပြှဈလိုကဖြို့ နောကပြှီးပြောတော့ သံဒိုငကြ…
“လူသာ အသသတေပြါ ဆရာလတရြယ်”
လို့ ပြနပြှောခဲ့ရသည်။ အခုလည်း ဘောလုံးကနဖြစ်မှာ မဖြစ်မှာ သချောမသိသေးပမေဲ့ ကြိုတငကြာကြယတ်ဲ့ အနနေဲ့ မင်းဇငဘြောင်းဘီ ကောကဝြတလြိုကတ်ော့…
“အား! ပူလိုကတ်ာကြာ… အား! သားကြီး လုပပြါဦးကြ”
“ဟာ! သံဒိုင် အဲဒီအတွင်းခံဘောင်းဘီ မှနမြှနခြွှတလြိုကြ…။ sorry ကြာ ငါပြောဖို့ မေ့သှားလို့ ။ မင်းကလည်း ဝတတ်ာမှနလြိုကတ်ာ”
“အား! ငါ့ကောငကြှီးမှာ တအားပူတယကြှာ”
ပြောရင်း သံဒိုငမြှာ ပေါငကြှားက အငယကြောငကြို ကိုငပြှီး မကြရြညတ်ှပင်ေ အလိုလိုထွကလြာသည်။
“ဟိုနေ့က ငါ မှတမြှနန်ဲ့ ဦးတိုင်းရဲ့ ငရုတခြှံထဲမှာ ခွိန်းတွေ့တုန်းက ခွှတမြိထားရာမှာ………”
“အာ!!!! တောပြါကြာ နောကမြှပြောပြ။ ငါဘယလြို လုပရြမလဲ ကူညီပါဦးကြာ အား!”
“နောကဖြေးက ရချိုးကနန်ား ရသှေားဆေးကြည့်ပြါ့လား”
မင်းဇငစြကားမဆုံးသေးဘူး သံဒိုငတ်ို့ ပြေးပြီ…။ မင်းဇငကြ အဝတအြစားလဲပြီး ရောကလြာတော့
“ဘယလြိုလဲ သားကြီး သကသ်ာလား”
“အား! မရပါဘူးကြာ ရလေောင်းနတေုန်း ခဏပါပဲ… ယီးကြာ တောကျ!”
“ငါလည်း တဈခါမှ မကြုံဘူးတော့ ဘယလြိုပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးကြာ…။ ဒါကို ဒီလောကဂြရုစိုကတ်ဲ့ကောငမြှ ဖြစ်ရတယလြို့ကြာ အဟီး ဟီး”
“မင်းက လာနောကပြှီး ရယန်သေေးကြာ”
“မင့ခြံစားခကြကြို နားလညပြမေဲ့ မင်းဖြစ်နတေဲ့ပုံကိုအူယားလို့ပါကြာ ဟီးဟီး ဟားဟားဟား”
“မင်းဘောလုံးကနရြမှာနီးနပြေီ သှားတော့ကြာ”
“အေးပါ ငါသှားမယ်။ အိမကြရတွေေ ကုနခြငွကြုနသ်ှားပါစေ သကသ်ာအောငလြောင်းကြာ။ ညမှ တီးဆိုငမြှာ တွေ့မယ်”
လို့ပြောပြီး မင်းဇင် ထွကသ်ှားပါတော့သည်။ သံဒိုငလြည်း ဝဒနောသကသ်ာစရန်ေ ရတွေေ တဈခွကပြှီး တဈခွကပြဲ စွတလြောင်းနတော… မင်းဇင် ထွကသ်ှားတဲ့ ဆိုငကြယသ်ံ ကြားလိုကရြပြီး တောတ်ောကြှာမှ သံဒိုင့န်ားကို… အနတ်ီနုလှင် ပန်းကန်းလုံးလေး လကထြဲကိုငပြှီး ရောကလြာပါတော့သည်။
“မောငင်ယ်… ပူတာ သကသ်ာလား”
“မသကသ်ာဘူး အနတ်ီ။ ရမလေောင်းလိုကရြင် ပြနပြူတယ်”
“ရမလေောင်းရဘူး သားရဲ့ ဆားနဲ့ပြတရြမှာ။ ဆားပြင့တ်ှကေ ကြမ်းမှာစိုးလို့ အဝတသ်န့သ်န့ထြဲ ဆားထည့ပြှီး ကြိတခြဲ့တယ်”
“ဟုတ်… အနတ်ီက ကနွောတ်ို့ဖြစ်တာ ဘယလြိုသိလဲ”
“သားတို့ပြောနတောတွေ အနတ်ီကြားပါတယ်။ မင်းဇငကြလည်း သံဒိုငတ်ို့ ပေါငခြှကြားမှာ ငရုတသ်ီးထည့မြိလို့ ဘောလုံးကန် မလိုကန်ိုငဘြူးလို့ ပြောသှားတယလြေ……”
ပြောပြီး အနတ်ီက သံဒိုငရြှေ့ကို ထိုငလြိုကကြာ ပန်းကနလြုံးထဲက ဆားယူပြီး သံဒိုင့လြိငတ်နကြို စပြီး ပြတပြေးပါတော့သည်။ သံဒိုင် ပုဆိုးကို လှနမ် ထားလိုကပြှီး မကြစြိမှိတလြိုကသ်ည်။ ဘယလြို ငရုတသ်ီးမှန်းတော့မသိ ပူတာတော့ တောတ်ောပြူသည်။ အနတ်ီနုလှငကြ ဘယဖြကလြကန်ဲ့ ဂွေးဥနှစ်လုံးကို ပြတပြေးနပြေီး… ညာဖကြ လကကြတော့ လိငတ်နခြွောင်းကို နရောအနှံ ဖြဖြလေး ပြတပြေးနတေော့သည်။
ဆားကလည်း ညကန်အေောင် ကြိတလြာတော့ သံဒိုင့မြှာ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး နာကငွမြှုဝဒနောတော့ မခံစားရဘူး…။ အနတ်ီနုလှင် ပြတပြေးတာက သံဒိုင့်ကို ဂွင်းထုသလို လကန်ဲ့ဆုပပြှီး လုပတ်ာမွိုးမဟုတ် ။ ထိပဖြွားလေးကို… လကမ် လကည်ှိုး လကခြလယ် လကခြွောင်းသုံးချောင်းနဲ့ ရှရှလေး ပြတပြေးသလို… အချောင်းလိုကကြိုကြ သူမလကဖြဝါးပြငပြေါြ တငပြှီး ပြတပြေးသည်။ လိငတ်နတ်ဈခုလုံး နှံ့သှားအောငကြှတော့ ဂွင်းထုပေးသလိုမွိုးပဲ ကိုငပြှီး လုပပြေးသည်။
“သကသ်ာပြီလား သား”
အနတ်ီနုလှင် မေးလာလိုကတ်ော့… သံဒိုင် မကြလြုံးပြနဖြှင့လြိုကပြှီးမှ
“နည်းနည်းသကသ်ာလာပါပြီ အနတ်ီ”
အစကတော့ ပူတဲ့ဝဒနောကြောင့ြ သံဒိုင့်စိတထြဲ ဘာမှမဖြစ်သေးပမေဲ့ ဆားရဲ့အာနိသငကြှောင့ြ အပူ သကသ်ာလာတော့ အငယကြောငတ်ို့ ရုန်းကြှလာရပြီ…။ ပြီးတော့ လိငတ်နကြို ကိုငပြှီး ပြတပြေးနတောက အနတ်ီနုလှငလြေ…။ အနတ်ီနုလှငလြည်း သံဒိုငအြတွကြ စိတပြူပြီး လုပပြေးမိပမေဲ့ သူ့လကထြဲမှာတင် သူ့ရှေ့မှာပဲ သံဒိုင့လြိငတ်နကြှီးက တဈဖြည်းဖြည်း ကြီးလာတော့… လိငတ်န် အရှယအြစားကို ကြည့်ပြှီး အံ့သှမိပုံရတယလြို့ ထငသ်ည်။
လူပျိုတဈယောကရြဲ့လိငတ်နကြို အမွိုးသမီးရဲ့ လကန်ဲ့ကိုငလြိုကလြို့ ထကြှလာတာ မထူးဆန်းပမေဲ့… အားကောင်း ထွားကြိုင်းလှတဲ့ ဆိုဒမြို့ ပိုအံ့သှမိသှားတာလို့ သံဒိုင် တွေးလိုကသ်ည်။ အပူဒဏကြလုံးလုံးမပြောကသ်ေးသောလြည်း တောတ်ောလြေးတော့ သံဒိုငမြှာ သကသ်ာလာပါပြီ။ အနတ်ီနုလှငကြတော့ ဆကပြှီးပြတပြေးနဆေဲ….။
“အားနာလိုကတ်ာ အနတ်ီရယ် ကနတ်ော့နောြ”
“ဘာဖြစ်လို့ အားနာရမှာလဲ သားရယ်။ မိသားစုဝငလြို ဖြစ်နကြပြေီကို”
အနတ်ီက စကားပြနပြှောအပြီးမှာ ” ဟင်း…” ဆိုတဲ့ သကပြှင်းခသွံလေးပါ သံဒိုင် ကြားလိုကမြိရသည်။သံဒိုငကြ……
“ဟုတကြဲ့ပါ အနတ်ီ”
လို့ ပြောလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ အောကကြနေ သံဒိုငကြို မော့ကြည့်ခြွိနမြှာ အနတ်ီ့ရဲ့ မကြန်ှာက နီနပြေီ…။ အဆိုးဆုံးက အနတ်ီရဲ့ နှာခေါင်းခွှနခြွှနကြှီး နှာခေါင်းထိပကြလည်းနီပြီး ပြသရောငဖြစ်နေ သလို ခွှေးသီးလေးတွတေောင် စို့နပေါပြီ…။ ခဏလောကထြပအြကြာမှာ… အနတ်ီနုလှငကြ ပြတပြေးနတော ရပလြိုကပြှီး ရငဘြတထြဲကလာတဲ့ မောဟိုကသ်ံကြီးနဲ့
“သားရယ် သားရဲ့မှေးရာပါကြီးကလည်းကြယ်”
လို့ ပြောပြီး ထိုငန်ရောမှထကာ သံဒိုင့်အနီးမှ ထွကခြှာသှားပါတော့သည်။ ။
🏵️ ဒေါဝြါနုနုလှင် (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️