အောစာအုပ်

ကိုရှှဘေ၏ စွန့စြားခန်းများ (အပိုင်း ၁)

ကိုရှှဘေ၏ စွန့စြားခန်းများ
ရေးသားသူ – ခမြျးကို (Chan Ko)

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

ကိုရှှဘနှေင့ြ ဥဈစာစောင့မြလေး

နှင်းတွကေ တဖြောကဖြှောကန်ဲ့ မီးကင်းတဲခေါငမြိုးပေါကြသွံ ကြားနရပြေီ။ ဒီနှစ်ဆောင်းက တောတ်ောလြေး အေးတာကိုးဗွ။ ကင်းတဲဘေးက ကြကခြှပပြငကြှီးအောကမြှာ ထင်းတုံးကြီးကြီးကို မီးဖိုထားပြီး မီးဖိုဘေးပတပြတလြညမြှာ ကနွောတ်ို့ရပကြှကထြဲက လူငယတ်ှေ ဝိုင်းပတထြိုငရြင်း စကားပြောနကြတောပေါ့။ သာရေးနာရေးမှာသုံးတဲ့ ကြှရညေသ်ုတ် မတခြှကကြိုယစြီနဲ့ ရနှေေးကြမ်းခါးခါးပူပူကို သောကရြင်း စကားဝိုင်းကောင်းနကြတော ညဉ့တ်ောင် တောတ်ောန်ကစြပြုလာပြီ။ စောစောပိုင်းက ဂပြနခြတ်အေတွေ့အကြုံတွေ ပြောပြနတေဲ့ လူကြီးတွတေောင် ပြနအြိပကြုနပြှီ။ ကနွောတ်ို့ ခွာတိတတ်ှရယ်ေ၊ လူလတပျိုင်းတခွို့ရယပြဲ ကနွခြဲ့ပြီး စကားဝိုင်းဆကန်ကြတောပေါ့လေ။

ရောကတ်တရြာရာတွပြေောရင်း တဈဆေ၊ သရဲ အတွေ့အကြုံတွေ ဘယကြဘယလြို ရောကသ်ှားမှန်းမသိပါဘူး။ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ သူ့ထကင်ါ အတွေ့အကြုံတွေ ဖလှယန်ကြတော ဇာတလြမ်းတွကေ စုံလာရောဗွ။ ဟုတတ်ာတွရေော၊ မဟုတတ်ာတွရေော စုံလာတော့ ဘယသ်ူမှ အပေါ့အပါးသှားချင်တ်ာတောင် မထရဲတော့တဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်။ အထက ကြောင်းဝင်းထဲက ကြောမှာအပေါကကြှီးနဲ့ ကြောပေါကစြဈသားသရဲတို့၊ ဗောဓိကုန်းအတကကြ နှစ်ဆောငပြှိုင် အိမပြကြကြှီးရှိတဲ့ဝင်းထဲမှာ လပြည့ည်ဆို သီချင်ြးတအေးအေးနဲ့ ထွကပြှီးကနတတေတ်ဲ့ ခွထေော့ကြိုးဖြစ်နတေဲ့ အင်ျဂလိပမ် ဘိုမခွကြေိုးသရဲတို့၊ ဗှိတိသွှခတ်ကေတည်းကနာမညကြွောခြဲ့တဲ့ ကနွောတ်ို့မှို့က အကဉွြးထောငကြှီးရဲ့ အုတရြိုးပေါြ လမ်းတကလြွှောကတ်ာမှငရြတဲ့ ထောငပျိုငကြှီးကတောြ သရဲမတို့ အဲ့လိုတွပြေောနရင်ေး လူတွအကေုနလြုံးက နောကကြွောမလုံသလို ဖြစ်ဖြစ်လာရော။ ညကလည်း မှောငပြိန်းလှန်းပြီး နှင်းတွကလေည်း တဖြဲဖြဲကနွတောဆိုတော့ အိမပြှနဖြို့တောင် ဘယလြိုလုပရြမလဲတွေးရင်း စိတပြူစပြုကုနပြှီ။

အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ.. တဟဲဟဲ ရယသ်ံနဲ့အတူ လူတဈယောကြ မီးဖိုကိုဝိုင်းဖြဲ့ထားတဲ့ ကနွောတ်ို့လူစုထဲကို အတင်းတိုးဝငလြာတော့ အားလုံးလန့်ဖြန့်ကုနတ်ယ်။ နဂိုက သဈကိုင်းလတေိုးလို့ ဖြောကကြနဲ မှညရြငတ်ောင် တုနတ်ဲ့အထိ လန့်နကြတေဲ့ လူစုထဲ ဝုန်းကနဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ော့ စဉြးစားတာကြည့်ကြှတော့ဗွာ။ အလန့်ပြသှေားလို့ သချောကြည့်လြိုကမြှ.. ကနွောတ်ို့ရပကြှကထြဲက ဇာတလြိုကကြွောကြှီး ဖြစ်နတယ်ေ။ ကတ်တီပါစနဲ့ခွုပထြားတဲ့ လောင်းကုတရြှညကြှီးကို ဝတလြို့၊ ဆံပငကြ ဂုတထြောကြ၊ အသားအရညကြ တရုတစြပမြှန်း သိသာနတယ်ေ။ မကြလြုံးကမှေးမှေးနဲ့ အဲ့ဒီခတ်အေခါက အရမ်းခတ်စေားနတေဲ့ ကြနဖြူးမင်းသား ဘရုဈစလီရုပမြွိုး။ (သူကလည်း မတူတူအောင် ဂိုကဖြမ်းနတောပါ) စကားပြောလိုကရြင် ပါးစပထြဲက ရှှသှေားနှစ်ချောင်းက လကကြနဲ လကကြနဲ ဖြစ်သှားသေးတယ်။

“ကိုရှှဘေ!!”

လို့ အားလုံးပါးစပကြ အသံထွကသ်ှားကြတယ်။ သူ တဟဲဟဲ ထပရြယလြိုကပြှီး …

“ငါရောကန်တော ကြာပြီဟ..။ မင်းတို့ပြောနတောတွအကေုန် ရပပြှီးနားထောငန်တော..။ မင်းတို့ သရဲဇာတလြမ်းတွကေ အာလူးတွပေါကြာ..”

အားလုံး မကြမနေပ် ဖြစ်သှားပမယေ့ြ ပြနတ်ော့မပြောရဲဘူး။ အဲ့ဒီအခွိနကြ သူက ၃၅-၃၆ လောကရြှိနတေော့ လူကြီးပေါ့လေ။ ပြီးတော့ ရပကြှကြ ကာလသားခေါင်း၊ သဘောအငမြတနကြောင်းသလောကြ လကယ်ဉတ်ယလြို့ နာမညကြှီးကိုး။ အားလုံးတိတန်ရတောပေါ့။

“မင်းတို့ ကတွတ်ီးကုန်းဆိုတာ ကြားဖူးကြလား၊ ကြုံဖူးသလား.. ငါမေးမယ် ဖြကြေ !!”

အားလုံး တိတန်ကြတေယ်။

“ညဖကကြှာ ရှာတဈရှာကို ရောကသ်ှားမယ်..။ ပြဲတွလမြေးတွေ လုပန်ကြတောတွေ့မယ်..။ မင်းကဝငပြှီး ပြဲတွကြညေ့ြ.. အိမတ်ဈအိမမြှာတည်းခို.. စားသောကြ.. အိပပြွောသ်ှားပြီး မနကရြောကတ်ော့ လူသူမနီးတဲ့ တောထဲက သင်းခွိုင်းတဈခုရဲ့ အုတဂြူတဈခုပေါမြှာ မင်းခွခွလေေေး အိပန်တော တွေ့လိမ့မြယ်….။ အေး!! အဲ့ဒါ ကတွတ်ီးကုန်း.. ဒါမှမဟုတ် ကတွရြှာလို့ခေါတ်ယ်..။ ပရလောကသားတွရေဲ့ နရောကို ရောကသ်ှားတာပေါ့လေ..”

“နောကတ်ဈမွိုးရှိသေးတယ်.. အုတဒြဇောင့ြ (ဥဈစာစောင့ြ) ဆိုတာ.. ဘုရားဌာပနာတို့ သိုကတ်ို့ကိုစောင့ရြတဲ့ အစောင့မြွိုးကိုခေါတ်ာ..။ တနခြိုးလေးဘာလေး အထိုကအြလွောကရြှိတော့ လူယောငဖြနဆြင်းနိုငတ်ယ်..။ လူ့လောကမှာ မတောတ်ဆ တွေ့ရလေ့ရှိတယ်….”

“ကိုရှှဘကေော.. တွေ့ဖူးလားဗွ” (လူငယတ်ဈယောကြ မေးလိုကသ်ံ)

“ဟင်းဟင်း! တွေ့ဖူးရုံတင် ဘယကြမလဲ…။ တူတူတောင် အိပဖြူးသေးတယဟြ…”

“တူတူအိပတ်ယဆြိုတာ ဘယလြိုအိပတ်ာလဲဗွာ!!”

“ဟာ! ဒီသူတောင်းစားလေးကလည်း အူတူတူနဲ့…။ တူတူအိပတ်ယဆြိုတာ.. ငါ အဲ့ဒီဥဈစာစောင့မြလေးဆိုတာ တွေ့ဖူးရုံတငမြကဘူး… အုပတ်ောငအြုပခြဲ့တာဟ..။ နှစ်ခွီတောင် တွယခြဲ့တာ..”

အားလုံးမယုံသလို မကြန်ှာပေးနဲ့ ဖြစ်သှားပမယေ့ြ ကိုရှှဘဆေိုတာ နရောတကာ နှံ့စပန်တေော့ကာ ဟုတမြွားဟုတန်မလေားဆိုပြီး ဇဝဇဝေါမကြန်ှာလေးတွကေိုယစြီနဲ့ ဖြစ်ကုနရြော။ ပြီးတော့ ဟုတတ်ာမဟုတတ်ာ အပထား.. ကိုရှှဘကေ လပစ်ေရမယဆြို အမူအရာလေးတွဘောတွနေဲ့ဆိုတော့ အညှီအဟောကြ ဇာတလြမ်းလေးတွပေါမှာပဲဆိုပြီး မွှောလြင့တ်ကြီးနဲ့ သူပြောလာမှာကို တိတတ်ိတလြေးနပြေီး မွှောန်ကြတောပေါ့။ အားလုံးနားထောငခြငွန်ကြတော သိသာနတေော့ ကိုရှှဘကေ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ လောင်းကုတဘြေးအိပထြဲက စကားဝါတံဆိပ် ဆေးပေါ့လိပကြလေးကို ထုတပြှီး မီးညှိရင်း ဖြာနပြနေတ်ယ်။ (ဟနလြုပပြှီး ဂိုကထြုတန်တော)။ ၃-၄ ဖြာလောကြ ဆကတ်ိုကဖြှာပြီးမှ လသေံခပအြုပအြုပန်ဲ့ စကားစပြောတယ်။

“ဒီလိုကြ.. ငါအသကြ ၂၀ ကြောလြောကကြပေါ့..။ ကြားပြံမကောကြ ဆေးပေါ့လိပဒြိုငကြ အဖိုးကြီးဆုံးတော့ အသုဘမှာ ဖဲဝိုင်းအကြီးအကယွဖြစ်ရော ဆိုပါတော့…။ ဖဲဝိုင်းက ရကလြညတ်ဲ့နေ့အထိ လူစညကြားခကြကြှာ.. ဟိုးဗမာပြညကြ အောကသ်ားတွတေောင် တကလြာပြီး သူသကေိုယသ်ေ ဆောကြှတာပေါ့။ (အသားအရညေိုသော လူတွကေို ကနွောတ်ို့အရပတ်ှင် အောကသ်ား သို့မဟုတ် ဗမာပြညသ်ားလို့ ခေါပြါတယ်)

ငါလည်း ဘယန်လေိမ့မြလဲ.. ရှိတာအကုနထြုတပြှီး ဆောတ်ာ.. နေ့တိုင်းကို ကြဲတာဟေ့။ အိမကြလည်း ပိုကဆြံက ဖနလြို့မရတော့ဘူး။ အတယ် (သူ့အဖတရေုတကြှီး) ကလည်း ငါဆိုငကြ ပိုကဆြံတွေ ခိုးခိုးပြီး ဖဲခနွတောရိပမြိတော့ အလဈကိုမပေးဘူး ဖြစ်လာတော့ ငါ့ရည်းစားအပျိုကြီးဆီက ပတခြွှဲနပခြွှဲနဲ့ ပိုကဆြံတဈထောင် (ထိုခတ်ကေ တောတ်ောမြွားပါသည်) ရယ်၊ သူ့ဆှဲကြိုးရယ် ယူပြီး အသုဘ ၆ ရကမြှောကန်ေ့ ညမှာ ထပပြှီးသှားခတွာ.. မကြပြေဲပေါ့လေ။”

“ဟို ကြောင်းဆရာမကြီးလား ကိုရှှဘရေည်းစားက..။ ဒေါန်ောမြူလေ ဝတုတတ်ုတကြှီး..။ အသကကြှီးနပြေီ ဟီးဟီး” (အကြောင်းသိတဲ့ ကနွောကြ ဝငန်ောကလြိုကတ်ယ်)

“ဟေ့ကောင်!! ဖိုးသကြ.. အပေေးလေး …။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ့အသကကြ ၄၂-၄၃ ပဲ ရှိသေးတယ်..။ ပြီးတော့ အခုလိုပုံ မဟုတဘြူး..။ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း လှတပတကြီး..။ အခုပြတသ်ှားတာကြာပြီ..။ တောြ.. နင့ပြါးစပပြိတ်..။ ပြောနတောတောင် ဘယရြောကကြုနပြှီလဲ မသိဘူး။

အေး! အဲ့ဒီနေ့က သုံးပုံဖဲက ကောင်းခကြကြှာ..။ ညဦးပိုင်းမှာ တောတ်ောလြေး ထောင်း(နိုင်)နတောကြ။ ၂ သောင်းခွဲလောကရြှိမယ်။ သိတယမြလား ငါတို့မှို့သားတွအကြေောင်း..။ ဘေးကနေ ဇာကကြှောဆှဲပေးမယ့ကြောငန်ဲ့၊ အရကင်ှဲ့ပေးမယ့ကြောငန်ဲ့၊ ကိုရှှဘကြေဆိုပြီး မကြန်ှာလိုအားရ ထိုငအြောပြေးတဲ့ကောငန်ဲ့ ဘူဇွာကြီး ဖြစ်နတောပေါ့ကြာ။ ဖဲကလည်းနိုင် လူကလည်းစိတကြှှလာတော့.. အရကကြိုတောင် အာမီရမသ်ှားရှာခိုင်းပြီး သောကကြရော။ ဘီအီးတွေ၊ မီးတောကတ်ှေ လုံးဝမသောကဘြူး။ ငှသေောင်းခွီကိုငထြားတဲ့ ကောငကြိုး။

အင်း.. ည ၁၂ နာရီကြောလြာတော့ မူးကလည်းမူး သှေးကလည်းကြှကြှဆိုတော့ တဖြေးဖြေး ပြနကြုနလြာတာ နောကဆြုံး အပျိုကြီးဆီကဖနလြာတဲ့ ပိုကဆြံကော ဆှဲကြိုးပါ ကုနတ်ဲ့အပြင် အိတကြပထြဲမှာ ကပြတ်နလြေးတဈရှကတ်ောင် မကနွတ်ော့ဘူးကြာ။ ခုနက ဘေးမှာဝိုင်းဝိုင်းလညန်တေဲ့ သူတောင်းစား တပည့တ်ပန်းတွဆေိုတာ ဘယရြောကကြုနမြှန်း မသိတော့ဘူး။ ပိုကဆြံမကနွတ်ော့လို့ ဝိုင်းပြငလြည်း ရောကန်ပြေီ။ လူကလည်း တောတ်ောလြေးထွနပြေေီ။ စိတည်ဈညဈနဲ့ အသုဘရှင်ဧည့ခြံတဲ့ ညလညစြာ ဆနပြှုတကြလေးသောကပြှီး ပြနမြယပြေါ့လေ။

ဒါနဲ့ အောကထြပကြို ဆင်းလာတော့ လှခေါးရင်းမှာ ခွှတထြားတဲ့ ငါ့မှင်းကြယဖြိနပ် မရှိတော့ဘူးကြ။ တောကြ!! ယိုးဒယား မှင်းကြယဖြိနပ် အစဈကလေးကြာ။ ပိုပြီး ဒေါကနခြငွစြရာကောင်းတာက ညာဖကတ်ဈဖကထြဲ ပြောကန်တော၊ ရှာတာလည်း နှံ့နပြေီ။ မတွေ့လေ ဒေါကနလြပေေါ့။ ဖဲရှုံးလို့ စိတည်ဈလာတာ ဖိနပပြါပြောကပြှီး ပြနရြတော့မယဆြိုတော့ သောကထြားတဲ့ အရကအြရှိနကြှောင့ြ ဘယလြောကဒြေါသထွကမြလဲဆိုတာ မင်းတို့ပဲ တွေးကြည့်ြ။

ဒါနဲ့ပဲ.. အိမပြေါပြှနတ်ကပြှီး အိမရြှငဆြီက ဘနန်ီကြိုး (ဂုနလြွှောကြှိုး) ရှညရြှညတ်ဈချောင်းလောကြ တောင်းပြီး အိမအြောကကြို အသာလေးပြနဆြင်း လှကေားရင်းမှာရှိတဲ့ ဖိနပတ်ှအေားလုံးကို ညာဖကတ်ှပေဲရှေးပြီး ကြိုးနဲ့ထိုငသ်ီ၊ ကိုယမြှာလှယ်၊ ပုဆိုးခွုံပြီး အသာလဈထွကလြာတာဟေ့။”

“ဘာလုပတ်ာလဲ.. ကိုရှှဘဟောက” (ခွာတိတတ်ဈယောကြ ထမေးလိုကသ်ံ)

“ဘာလုပရြမလဲ.. လကစြားခွတောလေ..။ အကုန် မှဈထဲ သှားမွှောမလို့ ခိုးလာတာ။ ဖဲရိုကတ်ဲ့ လူအတူတူချင်ြး ငါက ဖဲလည်းရှုံးသေး၊ ဖိနပလြည်း တဈယောကထြဲ ပြောကတ်ော့ မတရားဘူးထငလြို့”

“ဟားဟားဟား!!” (အားလုံးရယသ်ံ)

“အဟီး.. မနကမြိုးလင်းရင် ဖဲဝိုင်းကလူမှနသ်မွှ ဘယဖြကတ်ဈဖကပြဲရှိတဲ့ ဖိနပကြိုစီးပြီး အိမပြှနန်တောကို မှငယ်ောငကြှည့ရြင်း ငါ့မှာ တခွိခွိနဲ့ပေါ့ …။ အဲ့ဒီဖိနပတ်ှေ ၇၀-၈၀ လောကကြိုလှယပြှီး ပြနလြာတာ ကမ်းနားလမ်းဖကြ ရောကလြာရော ဆိုပါတော့ကြာ။ ကုကျကိုပငတ်န်းအုပအြုပတ်ှအဆေုံးမှာ ဘုရားငုတတ်ိုကမ်းပါး ရှိတယမြလား..။ အေး အဲ့ဒီကုန်းပေါတ်ကသ်ှားရော ဆိုပါတော့။ ပုံမှနအြခွိနဆြို ဘယတ်ကရြဲပါ့မလဲ။ မင်းတို့သိတဲ့အတိုင်း အဲ့ဒီနရောက နာမညကြှီး။ (ဘုရားငုတတ်ိုကမ်းပါးမှာ မှဈပေါတ်ှင် မေးတငထြားသော စတေီပကြြ အတောမြွားများရှိသော နရော၊ တခွိနကြ အကြီးအကယွြ တိုကပြှဲဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး လူအတောမြွားများ သခေဲ့သည့ြ နရောဟု သိကြသည့အြပြင် လပြည့ည်များတွင် စောင်းတီးနသေော ဥဈစာစောင့မြများကို မှငရြသည်၊ ဘုရားဌာပနာစောင့ြ ဘီလူးသဘကမြွား ဖမ်းစားသည်၊ တဈဆခွေောကသ်ညဟြု အလှနန်ာမညကြွောသ်ော နရော)

ငါလည်း သောကထြားတဲ့ အရှိနန်ဲ့ဆိုတော့ မကြောကဘြူး ဆရာ။ လောလောဆယ် ဒီဖိနပတ်ှကေို မှဈထဲပစ်ဖို့ အရေးကြီးတာလည်း ပါတာပေါ့။ ဘုရားကုန်းက သိတဲ့အတိုင်း ဂွာမဏီခွုံတွထေူတော့ ငါလည်း အတင်းတိုးရင်းနဲ့ မှဈကမ်းပါးအစွန်းကို ရောကသ်ှားရောဗွ။ ကမ်းပါးအစွန်းက ကုကျကိုပငကြှီးခွရင်ေးကနေ ဖိနပအြတွဲကြီးကို အားနဲ့ မှဈထဲလှှဲပြီး ပစ်လိုကတ်ာ ရထေဲ ဝုန်းကနဲကသွှားသံ ကြားရတော့မှ ပြနမြယဆြိုပြီး အလှည့မြှာ စတေီပကြန်ှဈခုကြားထဲက အုတခြုံကြီးပေါမြှာ ဆံပငဖြားလွားခထွားတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ထိုငန်ပေါရောလားဗွာ။ အရကမြူးနတောတောင် ပြသလေိုဖြစ်သှားတယဟြ။ ဆံပငတ်ှတေောင် ထောငလြာသလိုပဲ။

တခွားလမ်းလှည့ပြှီး ပြေးရအောငကြလည်း မင်းတို့သိတဲ့အတိုင်း နောကမြှာ ကမ်းပါးအမှင့ကြှီး၊ ဘေးနှစ်ဖကကြ ခွုံတွကလေည်း တိုးလို့မပေါကတ်တ်။ ဒီစတေီငုတတ်ိုနှစ်ခု အလယကြနပေဲ ထွကလြို့ရမှာကို အဲ့ဒီဥဈစာစောင့မြက ပိတပြှီးထိုငန်တေော့ ငါ့မှာ ဒူးတဆတဆြတတ်ုနပြှီး ကြောကလြိုကတ်ာကြာ။”

ရုတတ်ရကြ ကိုရှှဘေ စကားပြောတာ ရပသ်ှားပြီး ကနွော့လြကထြဲက ရနှေေးခွကကြို လှမ်းယူပြီး တဂွပဂြှပ် မော့သောကန်တယ်ေ။ ဒါ သူ့သောကကြငွ့လြေ။ အားလုံးစိတဝြငစြားမှု မှင့လြာပြီဆို အဲ့လိုပဲ။ သောကပြှီးမှ ဆေးပေါ့လိပကြို ဆကဖြှာနတယ်ေ။ ဘာမှတော့ ဆကမြပြောသေးဘူး။ မီးဖိုဘေးမှာ ဝိုင်းထိုငန်ကြတေဲ့ လူတွကလေည်း တိတဆြိတလြို့။ ကိုရှှဘရေဲ့ လကလေည်း သိတယမြလား။ စပြီဆိုတာနဲ့ အမူအရာတွေ ဘာတွနေဲ့ ပြောတာကိုး။ ဖဲဝိုင်းကိဈစတွေ၊ ဖိနပတ်ှခေိုးပြီး လှယယ်ူလာတာတွေ ပြောတုန်းက တဟီးဟီးနဲ့ အားလုံး သဘောတွကနွေရောက အခုလို သည်းထိတရြငဖြိုခန်း ရောကလြာတော့ အားလုံးငှိမသ်ကလြို့ပေါ့။ ဟိုမှာက ဥဈစာစောင့မြနဲ့ ပကပြင်းတွေ့နပြေီဆိုတာကိုးဗွ။ ကိုယတ်ှသောဆို ဘယလြိုလုပရြပါ့မလဲ တွေးရင်း ကြောကစြိတတ်ှေ ဝငလြာတာဗွ။

ဒီကြားထဲ ခပလြှမ်းလှမ်း ဘုန်းကြီးကြောင်းဝင်းထဲမှာ မှေးထားတဲ့ ခွေးအုပလြိုကကြှီးကလည်း တဈခုခုမှငလြိုကသ်လို အူး..ဝူ..ဝူ .. ဆိုပြီး အုပလြိုကထြအူလိုကတ်ော့ အားလုံးတုနကြုနရြော။ ခွေးအူသံတွေ တိတသ်ှားတော့ မီးကင်းတဲရဲ့ အမိုးသှပပြှားပေါြ နှင်းတွေ တဖြောကဖြှောကကြနွသေံကလှဲပြီး အကုနတ်ိတဆြိတသ်ှားပြနရြော။ အဲ့ဒီတော့မှ ကိုရှှဘရေဲ့ သကပြှင်းခသွံ ဟင်းကနဲ ကြားလိုကရြပြီး စကားဆကပြှောတယ်..။

“ငါမကြောကတ်တတ်ာ မင်းတို့သိပါတယ်။ လကပြံတန်းမှာ ဘုရားပြဲလုပတ်ုန်းက အဲ့ဒီရှာကကောငတ်ှေ ၁၀ ယောကလြောကြ ဓားရှညတ်ှနေဲ့ ဝိုင်းခုတတ်ာ ငါနဲ့ ခွီးဗူး နှစ်ယောကထြဲ ဝါးဆဈပိတတ်ှနေဲ့ ထွကမြပြေးပဲ ခံခလွာတာ မင်းတို့သိပြီးသားပဲလေ။ (ကိုယရြညသ်ှေးတာ ဒင်း၊ ဒါပမယေ့ြ တကယလြည်း ဟုတပြါတယ်)

ဒါပမယေ့ြ အခုဟာက မတူဘူး။ သူသကေိုယသ်ေ ခလွိုကရြအောင် လူမှမဟုတတ်ာကိုး။ အခွအနေကလေည်း ခုနက ငါပြောခဲ့သလိုပဲ ပြေးပေါကရြယလြို့ မရှိတော့ဘူးဟ။ ကောင်းကငမြှာလည်း လကလေးမှ မသာ၊ ကြယရြောငပြွိုးပျိုးပကြပြကြမြှာ သချောစိုကကြှည့လြိုကတ်ော့ တကယဗြွ။ ဥဈစာစောင့မြဆိုတာ သိသာတယ် ဆံပငဖြားလွားခလွို့။ ဒါပမယေ့ြ မင်းတို့ငါတို့ ကြားဖူးသလို အစိမ်းရောငဝြတစြုံတော့ မဝတထြားဘူး ဆရာ။ တဈကိုယလြုံး အဖြူဆှတဆြှတန်ဲ့ဟ။ ဘုရားစာတွဘောတွေ ဆိုတာကလည်း အကုနမြေ့ကုနပြှီ။ ငါ့အတွင်းခံအင်ျကြီ အိပကြပထြဲမှာ ရှှရငေကြွောဂြိုဏြး ဝငတ်ုန်းက ရထားတဲ့ အင်းကြကခြထွားတဲ့ ပိုကဆြံလေးငါးကပြတ်န် အပြာလေးကို သတိရလို့ နှိုကကြှည့သ်ေးတယ်။ သရဲသဘကန်ိုငတ်ယလြို့ ပြောတာကိုး။ မရှိတော့ဘူးဟ..။ ခုနက ဖဲဝိုင်းမှာ ယူပြီး ဖဲရိုကရြှုံးပစ်လိုကတ်ာနမှော။ ဒါနဲ့ ငါလည်း ဝိဉာဉအြနှုတခြံရမလား၊ သိုကစြောင့ဘြီလူးပဲ ခေါြ
လိုကမြလားဆိုပြီး လကအြုပကြလေးခွီပြီး အနားကပသ်ှားရောဆိုပါတော့။

မောငတ်ောြ!! တဲ့..။ စကားလှမ်းပြောတော့ ငါလည်း လန့်သှားတာပေါ့။ ဥဈစာစောင့မြက အဲ့ဒီနှစ်ပခွေဲလောကရြှိတဲ့ အုတခြုံလေးပေါကြနေ မထပဲပြောနတော။ ဟေ့ကောငရြေ…။ မောငတ်ောြ နှမတောကြို မမှတမြိဘူးလားတဲ့။ ငါလည်း အူကြောငကြှောငန်ဲ့ ဟုတကြဲ့ မတွေ့တာကြာလို့ပါဆိုပြီး ယောငပြှီးပြောလိုကမြိသေးတယ်။ အဲ့ဒါကို အဲ့ဒီဥဈစာစောင့မြက တခစ်ခစ်နဲ့ သဘောတွကနွေသေေးတယဗြွ။ ငါလည်း ကြောကစြိတတ်ော့ နည်းနည်းလွော့သှားတယဟြ။

ဒါမွိုးက မင်းတို့လည်း ကြားဖူးပါတယ်။ သိုကအြစောင့တ်ှေ ဘာတွကေ သဘောကရွင် ရှှမနေကြညွြးသီးတောင့တ်ှေ ပေးသှားတယ် ဆိုတာမွိုးတွလေေ။ ဒီတော့ ငါလည်း ကြောကပြမယေ့ြ မီးစငကြှည့ကြမယပြေါ့။ အနားကို ပိုတိုးကပလြိုကတ်ော့ ဟေ့ကောငရြေ.. ချောချောလှလှလေးဗွ။ နှာတံလေးက ခွှနခြွှနလြေး၊ မကြန်ှာက ခပသ်ှယသ်ှယလြေးနဲ့ မကြလြုံးက ဝိုင်းစကစြကကြလေးနဲ့ဗွ။ ကြည့်ရြတာ ရှမ်းမကြ။ သချောတယ် ရှမ်းဥဈစာစောင့မ်။ ပြုံးပြုံးလေးလုပရြင်း ထလာပြီး … နန်းကြာဖြူလေ မောငတ်ောရြဲ့…။ မောငတ်ော့အြခစွြ နန်းကြာဖြူ.. ဆိုပြီး ငါ့ရငခြှငထြဲ ဝငလြာရောဗွ။”

နန်းကြာဖြူဆိုတဲ့ အသံကြားတာနဲ့ ကနွောတ်ို့ နားထောငန်တေဲ့ လူတွအကေုနလြုံး ရငထြိတကြုနတ်ယဗြွ။ ဒီလိုလေ.. နန်းကြာဖြူဆိုတာ ကနွောတ်ို့မှို့မှာ နာမညမြှာ အငမြတနန်ာမညကြွောတ်ဲ့ ဥဈစာစောင့မြလေ။ ပါးစပရြာဇဝငတ်ှေ အများကြီးရှိတာပေါ့လေ။ မှို့အဝငကြနေ မှင်းလှည်းငှါးစီးပြီး ဘုရားငုတတ်ိုနားရောကတ်ော့ ပြောကသ်ှားတာတို့၊ ညဖကြ ဗယာကြောလြိုကရြောင်းတဲ့ ကုလားကို ရှှဒင်ျေဂါးပြားတွနေဲ့ ဗယာကြောဝြယစြားတာတို့ အစရှိသဖြင့ပြေါ့လေ။ ခငဗြွားတို့မှို့တွမှော ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ထူးမခွားနား ဥဈစာစောင့ပြုံပြငတ်ှလေိုပါပဲ။

တဈခုပဲ ကြီးကြီးကယွကြယွြ ဖြစ်ဖူးတာက.. ကနွောတ်ို့ငယင်ယကြ တကျကသိုလတ်ကပြှီး ပြနလြာတဲ့ လူငယတ်ဈယောကဗြွာ။ အဲ့ဒီခတ်ကေ သိတယမြလား စကမြှုတကျကသိုလဆြိုတာ R.I.T တဈခုပဲရှိတဲ့ခတ်ဆေိုတော့ တဈမှို့လုံးမှာ ထငပြေါန်တေဲ့ လူငယမြွိုးပေါ့။ အဲ့ဒီကောငကြ ခတ်ပေညာတတ် ဘာညာဆိုပြီး ဘုရားငုတတ်ိုနား သှားသှားထိုငတ်ာ လပြည့ည်မှာ စောင်းထွကတ်ီးတဲ့ နန်းကြာဖြူနဲ့ကြိုကရြော ဆိုပဲ။ တဖြေးဖြေး လူတွေ သတိထားမိလာတော့ သူ့အိမကြလည်း စိုးရိမလြာတာပေါ့။ ညဖကဆြို ဘုရားငုတတ်ိုဖကြ လဈလဈသှားတာလေ။

တဈရကကြှတော့ ညဖကကြှီး အဲ့ဒီလူ ဝူးဝူးဝါးဝါးတွေ အောရြင်း ဘုရားငုတတ်ိုဖကကြ ပြေးလာတာ လူတွဝေိုင်းဖမ်းပြီး ခွုပထြားရတယ်။ ပါးစပကြလည်း ဘာတွေ အောလြို့အောမြှန်းမသိ။ ကြောက ရှပအြင်ျကြီကလည်း စုတပြှဲပြီး လကဝြါးရာမဲမဲကြီး အပြားလိုကထြငန်တယ်ေ ဆိုပဲဗွ။ နန်းကြာဖြူဆီ သှားတာ အထိန်းတောဘြီလူးနဲ့ တွေ့သှားတယ် ဘာညာတော့ ပြောကြတာပဲလေ။ အဲ့ဒီလူလည်း သှကသ်ှကခြါအောငရြူးပြီး နန်းကြာဖြူရေ ဘာညာတွေ လွှောကအြောတ်ော့ နောကဆြုံး အခန်းထဲမှာ သံကြိုးနဲ့ ခညွထြားရတဲ့အဆင့ရြောကပြှီး မစားနိုင် မအိပန်ိုငန်ဲ့ သသှေားရှာတယ်။

အခု နားထောငန်တေဲ့ ဇာတလြမ်းထဲမှာ ကနွောတ်ို့ကိုရှှဘနေဲ့ ထိပတ်ိုကတ်ိုးနပြေီကောဗွ။ ထဈကနဲဆို ရိုကမြယခြုတမြယဆြိုတဲ့ တဈမှို့လုံးကရှိနတ်ဲ့ လူမိုကန်ဲ့ တဈမှို့လုံးက ကြောကကြှတဲ့ ဥဈစာစောင့မ် တွေ့နပြေီလေ။ အားလုံး ဇာတရြှိနတ်ကန်ပြေီဗွာ။ သကပြှင်းလေးတွေ ခိုးခပြှီး ကိုရှှဘမေကြန်ှာကို အားလုံးငေးပြီး နားထောငန်ကြတေယ်။ ကိုရှှဘေ ဆကပြှောတယ်…။

“ငါလည်း ၅ မိနဈလောကြ လှုပတ်ောငမြလှုပရြဲဘူးဟ..။ တောင့တ်ောင့ကြှီး ရပန်မေိတာပေါ့လေ..။ ဥဈစာစောင့မ် လာဖကထြားတာရယ်.. ဘယအြခွိန် အထိန်းတောဘြီလူး ထွကလြာပြီး ငါ့ကို ရိုကမြလဲဆိုပြီး လန့်နတောရယ်… လူကို သေးပါမတတပြဲ ငါ့ကောငတ်ှရေေ။ နည်းနည်းကြာလာတော့ အဲ့ဥဈစာစောင့မြက ငါ့ကိုဖကထြားပြီး စကားတွေ တတွတတ်ှတ် ပြောတော့ပဲဟ။

မောငတ်ောရြယ်.. နှမတောကြ မောင့တ်ော့ကြို စောင့န်တော နှစ်တွရောခွီနပေါပြီ ဘာညာတွပေေါ့..။ ပြောရင်း ငါ့ရငဘြတတ်ှကေို ဟိုပြတဒြီပြတ် လုပစြပြုလာတယ်..။ ပထမတော့ ကြောကန်တော..။ ကြာလာတော့ အပေေး ငါလည်း သောကကြငွ့ကြ တနတ်နဆြိုတော့ လီးတောငခြငွသ်လို ဖြစ်လာတယဟြ.. ဟီးဟီး ..။

ဒါနဲ့ မသိမသာလေး ကောငမြဖငတ်ှေ ဘာတွကေို ကိုငပြေးလိုကတ်ော့.. အံမယ်.. မောငတ်ောြ မောငတ်ောဆြိုပြီး ဖီးလတ်ောငတ်ကပြှလာတော့ ငါလည်း မထူးဘူးကြာဆိုပြီး အကုနလြွှောကန်ှိုကဖြို့ ကြိုးစားတော့တာပေါ့။ သူ့ကိုယပြေါရြုံထားတဲ့ အဝတဖြှူအောကကြို ငါလကန်ှိုကကြှည့တ်ော့.. ဟာ… ဘောလြီလည်း မပါဘူးဟ …”

“ကိုရှှဘေ ဥဈစာစောင့မြက ဘောလြီဝတမြလားဗွ!!”

“ဟေ့ကောင်!! ငါစကားပြောနရင်ေ ဖြတမြပြောနဲ့။ ငါလည်း ဘယသ်ိမလဲကြ။ ဘောလြီဖြစ်ဖြစ်၊ ရှငမြီးဖြစ်ဖြစ်ကြာ။ ကဲ… ဘာမှ အခုအခံမပါတာကို ပြောချင်တ်ာ။ နို့ကြီးတွကေ ရှောကပြန်းသီးအငယစြားလောကြ ရှိတယဟြ။ ထွားထွားကြီးတွဗွေ။ ငါလည်း အကုနလြွှောကကြိုငပြှီး သူ့ဝတရြုံဖြူဖြူကြီး ကို ခွှတပြလိုကရြော ဆိုပါတော့။ အောကကြလည်း ဘာမှမပါဘူးဟေ့။ ဒီတော့ ဖငတ်ုံးလုံး ဖြစ်နပြေီ။ ငါကတော့ ပုဆိုးကို စလှယသ်ိုင်းပလိုကတ်ယကြှာ။ ဘာမှမခွှတဘြူး။

ကြာပါတယဆြိုပြီး ကောငမြကို အုတခြုံပေါြ တွန်းလှဲလိုကပြှီး သူ့စောကဖြုတမြှာ ငါ့လီးကိုတေ့ပြီး ဆောင့ခြပြလိုကတ်ော့.. အမလေး မောငတ်ောြ.. ဖြေးဖြေးလုပပြါ.. ဆိုပြီး အောတ်ယဗြွ။ ဟ.. မထငရြဘူးနောြ ဥဈစာစောင့မြဆိုတော့ တနခြိုးတွဘောတွနေဲ့များ အပျိုပြနလြုပထြားလား မသိဘူး။ ကြပန်တောပဲ သူ့ပစ်စည်းက မနည်းကိုသှင်းရတယ် ဆရာ။ ငါလည်း မူးကြောငမြူးကြောငန်ဲ့ အုတခြုံပေါြ သူ့ကို ပကလြကတ်ှန်းတငပြှီး ဒူးကြေးပြီး မတတ်ပကြို ဆောတ်ော့တာဟေ့။ နို.ထွားထွားကြီးတွစေုံကိုငပြှီး ပိတပြိတဆြောင့တ်ာ.. ဘုရားငုတတ်ိုတဝိုကလြုံး ဥဈစာစောင့မြအောသ်ံကို ဆူညံနတောပဲ ဟီးဟီး…”

ကနွောပြှောသလိုပဲ ကိုရှှဘကေ စကားပြောရင် အမူအရာလေးနဲ့ပြောတော့ … အခုပြောနတေဲ့အခါမှာကို လကဟြနခြှဟနေတ်ှေ ပါလာပြီ။ ကနွောတ်ို့ မီးဖိုဘေးမှာခထွားတဲ့ ထင်းစည်းကြီးကို တကခြှပြီး သရုပပြါဖောပြှနတေော့ ကနွောတ်ို့ နားထောငန်တေဲ့ လူတွမှော တံထွေးတွတေောင် မွိုခမွိတယဗြွ။ သူ့လသေံကလည်း ပီပြငတ်ာကိုး။ ဥဈစာစောင့မ် အောသ်ံတွေ ဘာတွပေါ အောပြှနတော.. မောငတ်ောရြဲ့ ဘာညာတွဆေိုတော့… လူပျိုပေါကလြေးတွဖြစ်ေတဲ့ ကနွောတ်ို့မှာ ဖီးလတ်ှဘောတွတေောင် တကလြာတယလြေ။

“ဒါနဲ့ ငါလည်း တဈခွီပြီးသှားရော ဆိုပါတော့ကြာ…။ အမယ်.. လဈဖို့မပြငန်ဲ့ ဆရာ။ ကောငမြက ငါပြီးသှားလို့ ပုဆိုးပြငဝြတန်တောတောင် အတင်းလှမ်းဖကပြှီး နှဲ့နသေေးတာဟ။ မောငတ်ောရြေ.. ခစွတ်ယဘြာညာနဲ့ တတွတတ်ှတ် ပြောနတေုန်း။ အမှနကြ ငါလည်း လဈချင်န်ပြေီ။ ဒါကို ကောငမြက ဝပုံမပေါသ်ေးဘူး။ ငါ့ပစ်စည်းလာကိုငပြှီး ဂွင်းထုပေးနသေေးတယ်။ ဟီးဟီး … ဒီလောကလြာဆှပေးနတေော့ ငါလည်း လူငယဘြဝဆိုတော့ ပြနထြလာပြီး ထပဆြောမြိပြနတ်ာပေါ့ကြာ။ နောကတ်ဈခွီ.. အမယ်.. လေးဘကတ်ောင် ထောကပြေးလိုကသ်ေးတယဗြွ။ မှတထြား ရှှဘတေဲ့.. ဥဈစာစောင့မြကိုတောင် လေးဘကထြောကပြှီး ဖငထြောငဆြောလြာတာ ဟဲဟဲ။ အရကရြှိနလြေးကလည်းပါတော့.. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ ဆှမွေိုးကိုမေ့ကရော ဆိုပါတော့။ သူ့အိုးကားကားကြီးတွေ စုံကိုငပြှီး သမပလိုကတ်ာဟေ့။

ဒုတိယအခွီက နည်းနည်းကြာတော့ ပြီးသှားတာနဲ့လူလည်း နည်းနည်းဟိုကသ်ှားလို့ အုတပြုံပေါြ တကအြိပန်လေိုကတ်ယ်။ ဥဈစာစောင့မြပေါငကြို ခေါင်းလေးအုံးလို့ပေါ့။ အင်း.. လူလည်း ခဏဆိုပြီး မှိန်းလိုကတ်ာ သတိရတော့ မိုးစငစြငလြင်းနပြေီ။ ဟိုဥဈစာစောင့မြလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကမ်းနားလမ်းက လမ်းသှားလမ်းလာတွကလေည်း ဘုရားငုတတ်ိုကုန်းပေါကြ ဝလေီဝလင်ေးကြီး ဆင်းခလွာတဲ့ငါ့ကို တအံ့တသှကြီး ဝိုင်းကြည့်လြို့ပေါ့လေ။”

“ကိုရှှဘဟောက မူးပြီး အိပပြွောန်တောနမှောပါ။ အိပမြကလြိုလို ဘာလိုလိုကြီး..”

“ခွီး!! မဟုတဘြူးဟ..။ ငါအိမပြှနရြောကတ်ော့ သေးပေါကတ်ာ ငါ့ပစ်စည်းထိပမြှာ ကြိမ်းနတော ငါသိတာပေါ့ဟ။ ဥဈစာစောင့မြကို ပါကငဖြှင့လြာတာ သချောတယ် ဟေ့ကောငရြေ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အဘိုးကြီးက ညောငန်လေို့ ငါတို့လကဖြကရြညဆြိုငမြှာ နံပြားတွဘောတွေ ဝငရြိုကန်လေိုကသ်ေးတယ်။ နေ့လညလြောကကြှမှ လင်းလင်းချင်ြးချင်ြး ဘုရားငုတတ်ိုကို တဈခါပြနပြှီး ဟိုရှာဒီရှာ လွှောကကြှည့သ်ေးတယ်။ တဈခုခုများ သဲလှနစြရမလားလို့ပေါ့လေ။”

“နန်းကြာဖြူတို့ဘာတို့ ကမျမည်းထိုးထားတဲ့ အုတဂြူအပကြလြေး ဘာလေး မတွေ့ဘူးလားဗွ”

“တွေ့ဘူးဟ.. ခွရောလကရြာ ဘာမှမကနွတ်ာဟ..။ ဒါနဲ့ ငါလည်း စိတပြကြသ်ှားရော။ နောကန်ေ့တွလည်ေး ညဖကြ သှားသှားပြီး စောင့သ်ေးတယ်။”

“သှောြ! ကိုရှှဘတေို့များ သိုကစြောင့တ်ှေ ဘာတွတေောင် မကြောကဘြူး။ နှာထတာ.. နှာထတာ.. ဟားဟား”

“ဟီး.. မင်းတို့ မအုပဖြူးလို့ပါလေ..။ ဒီလောကမြိုကတ်ဲ့ အဖုတ်.. ငါတော့ မကြုံဖူးဘူးဆရာ”

“ဒါပဲလား.. ကိုရှှဘေ ဇတလြမ်းက”

“မဟုတဘြူးဟ.. ဆကရြနကြနွသ်ေးတယ်…။ ဒီလိုပဲ ငါလည်း တမှိုငမြှိုငလြုပပြှီး နန်းကြာဖြူကို လှမ်းနတော.. တဈရကကြှတော့ ငါတို့အိမကြလူတွေ ဘုန်းကြီးကြောင်းမှာ မနကအြာရုဏဆြှမ်းကပဖြို့ ပြငရြောဟေ့။

ဆှမ်းကပမြှာက မနကစြောစောဆိုတော့ မုန့်တီသုပပြေါ့လေ။ နကဖြှနမြနကြ ကပမြှာဆို ဒီနေ့ညဖကမြှာ အတယ် (သူ့အဖတရေုတကြှီး) က ငါ့ကို မုန့်ဖတတ်ှေ သှားသယခြိုင်းတော့ ငါလည်း ကမ်းနားလမ်း မုန့်တီဖိုကို ကြိမခြှင်းလေးဆှဲပြီး ထွကလြာခဲ့တာပေါ့။ ညဖကြ ၈ နာရီလောကပြေါ့။

မုန့်တီဖိုထဲမှာ မုန့်ဖတတ်ှေ ခွိနတ်ှယ်၊ ပိုကဆြံလည်းရှင်းပြီး ပြနထြှကခြါနီးကြတော့ မုန့်တီဖိုပိုငရြှငရြဲ့သမီး အလတမြက လှခေါးကနေ ပြေးဆင်းလာပြီး မောငတ်ောရြဲ့ မောငတ်ောြ.. ဆိုပြီး ငါ့ကိုပြေးဖကရြောဗွ။ သူ့အဖေ အမတွကေလေည်း ဝိုင်းဆှဲကြတာပေါ့ကြာ။ ရုန်းရင်းဆနခြတတ်ှေ ဖြစ်ကုနတ်ာပေါ့လေ။”

“ဟာ! နန်းကြာဖြူ ဝငပြူးတာပေါ့..။ ကြောကစြရာကောင်းလိုကတ်ာ..” (ခွာတိတတ်ဈယောကြ ရရှတေလြိုကသ်ံ)

“ဟင်းးး!!” (ကိုရှှဘေ သကပြှင်းခသွံ)

“ကိုရှှဘကေလည်း ညံ့ပါ့ဗွာ… အဲ့လို ဝငပြူးကပပြှီး စကားပြောရင်း .. ဘယန်ေ့ဘယအြခွိန် ဘယန်ရောမှာ ထပတ်ှေ့မယဆြိုပြီး ထပဒြိတလြိုကရြမှာ..”

“အင်းး!!” (စိတမြပါသော အသံဖြင့ြ)

“ကိုရှှဘေ.. အဲ့ဒီကမ်းနားလမ်း မုန့်တီဖိုက အလတမြဆိုတာ လှနခြဲ့တဲ့ ၅ နှစ်လောကကြ ဆုံးသှားတဲ့ တဈယောကလြားဗွ” (ကနွောြ ဝငမြေးလိုကသ်ံ)

“ဟုတပြါ့ဗွာ!!”

ရနှေေးမော့သောကလြိုကန်တေဲ့ ကနွောြ ဖြီးကနဲ ဖြစ်သှားပြီး တဈယောကထြဲ အောရြယန်မေိတယ်။ ကနွတ်ဲ့ ခွာတိတတ်ှကေ အူကြောငကြှောငန်ဲ့ ကနွော့ကြို မေးငေါ့တယ်။ဘာဖြစ်တာလဲပေါ့လေ။ စိတမြသကမြသာ မကြန်ှာနဲ့ ကိုရှှဘကေ ဆကပြှောတယ်။

“မင်းတို့ကတော့ ငယသ်ေးတော့ ဘယမြှတမြိမလဲ။ ဟိုကောင် ဖိုးသကကြတော့ သိတတတ်ဲ့အရှယ် ရောကန်ပြေီ ပြောပြလိုကတ်ော့ကြာ။”

ကနွောကြ မနည်းအောင့အြီးထားရတဲ့အသံနဲ့ အားလုံးကို ရှင်းပြနမေိတယ်။

“အဲ့ဒီကမ်းနားလမ်း မုန့်တီဖိုက အလတမြဆိုတာ မှေးကတည်းက ကပြမြပြည့ဘြူးလေ.. ဟားဟား..။ ပြီးတော့ လငတ်ရူးလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့။ ငါတို့ငယင်ယကြ မှို့ထဲမှာ အဝတမြပါပဲ လွှောကလြွှောကပြှေးနလေို့ လိုကလြိုကဖြမ်းရတဲ့ ဟာမွိုးကြီး။ တောတ်ောပြေါကကြရပြောတဲ့ ကိုရှှဘေ..။ နန်းကြာဖြူက ဆံပငဖြားလွားလေးခလွို့တဲ့ …။ ဟိုအရူးမကဖြင့ြ ဆံပငကြ ကြို့တို့ကြဲတဲ.. ရှောကပြန်းသီးအငယစြားလောကရြှိတဲ့ နို့ကြီးတွတေဲ့.. ဟိုကဖြင့ြ ပိနကြပကြပကြှီး.. ခွိခွိ..။ ပြီးတော့ ဘာတဲ့.. နှာတံခွှနခြွှနလြေးတဲ့.. ဟားဟား..။ မှေးရာပါ နှာခေါင်းအထဲကို ခွကန်တောဟေ့။ ဘယလြောကမြွား မူးနခေဲ့လည်းမသိဘူး ကိုရှှဘတေို့ကတော့..။ ဒီရုပကြှီးကိုများ နန်းကြာဖြူဆိုပြီး တွယခြဲ့သေးသတဲ့။”

“ဟား ဟား ဟား ဟား!!”

အားလုံး ပတထြုတမြရအောင် ရယကြုနကြှတယ်။ ရယသ်ံတွစေဲသှားမှ ရှကဝြဲဝဲမကြန်ှာနဲ့ ကိုရှှဘေ ဆကပြှောတယ်။

“စစချင်ြးတော့ အဲ့ဒီကောငမ် လှခေါးကနေ ပြေးဖကတ်ာ ငါလည်း ကြောငန်တောဟေ့။ မင်းတို့ပြောသလိုပဲ နန်းကြာဖြူများ ဝငပြူးသလားပေါ့..။ ဘယဟြုတမြလဲ.. သူ့လကတ်ှကေ ငါ့ဂွေးကိုဖမ်းကိုငပြှီး မောငတ်ောရြေ.. မောငရြလေို့ တစာစာပြောမှ ဟိုကြ! ဒါဟိုနေ့ညက ငါတွယခြဲ့တဲ့ဟာဆိုတာ သချောသှားလို့ အတင်းရုန်း မုန့်တီဖတခြှင်းလေး ပြေးကောကကြိုငပြှီး လဈတော့တာပေါ့ကြာ။ လူကိုမှ ရှကလြိုကတ်ာ။ မတောတ်ဆ ဒီကောငမြပြောတာတွေ အဟုတပြါဆိုတာ သူ့အိမကြလူတွေ သိသှားလို့ကတော့ ငါ့မှာ အရူးမလငလြုပရြမယ့ကြိန်းဟ!!”

“ဟား ဟား ဟား ဟား!! !!”

“အဲ့ဒီညက သူ့အိမကြအလဈမှာ ထွကလြာပြီး ဘုရားငုတတ်ိုမှာ လာထိုငန်ပေုံပေါပြါတယကြှာ..။ ဒီနန်းကြာဖြူဆိုတဲ့ ကိဈစကလည်း လူတိုင်းပြောဖူးတော့ ဒီအရူးမ နန်းကြာဖြူဂိုကဖြမ်းပြီး ငါ့ကိုအုပသ်ှားတာနမှော..။ သူခွုံထားတဲ့ အဝတဖြှူဆိုတာကြီးကလည်း နောကမြှ ငါပြနတ်ှေးမိတာ မုန့်တီစဈတဲ့အခါ ဇကာလုပတ်ဲ့ အဝတစြအဖြူကြီးပါ..။ ဒါကြောင့ြ အဲ့ဒီညက ငါ့စိတထြဲမှာ ဆနအြပုတခြံတဲ့အနံ့ ရနပေါလားလို့… ဟီးဟီး..။ ကမ်းနားလမ်းကို နှစ်ပေါကအြောင် ဖြတသ်ှားဖြတလြာ မလုပရြဲတော့တာဟေ့…”

အားလုံး တဝါးဝါး ပြဲကနွကြတော ရပသ်ှားတော့ ကနွောကြ စကားစလိုကတ်ယ်။

“စပြောလိုကရြငတ်ော့ အဟုတကြှီး။ ငါတို့ ကိုရှှဘကေတော့ နောကဆြုံးကြရင် အဖြားရှူးရှူးသှားတာ။ ကနွောတ်ို့မှာဖြင့ြ ဥဈစာစောင့မြလေးကို တွယတ်ဲ့အခန်း ပြောနတေုန်းက ဖီးလတ်ှတကေလြိုကရြတယ်။ မမိုကပြါဘူး..။ ဟိုဟာဗွာ.. အမှနအြကန် ဇာတလြမ်းလေးပြောပြ။ ကိုရှှဘနေဲ့ မမိခွိုလေးတို့ ဇာတလြမ်းလဗွော..။ အဲ့ဒါကတော့ ကနွောြ တစွန်းတစသိတော့ အဖြားမရှူးဘူး..။ လုပပြါဗွာ ကိုရှှဘေ..”

“တောပြှီကြာ!! မိုးခွုပန်ပြေီ ပြနအြိပတ်ော့မယ်။ နားထောငခြငွရြင် နောကန်ေ့မှ..”

အဲ့လိုပြောရင်း ကနွောတ်ို့ ဇာတလြိုကကြွောြ ကိုရှှဘေ ထပြနသ်ှားရောဗွ။

🏵️ ကိုရှှဘေ၏ စွန့စြားခန်းများ (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️