အောစာအုပ်

အသက်ငယ်ငယ် ရမ္မက်ကြွယ်

အသကင်ယင်ယ် ရမျမကကြှှယ်
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

“ အကြောျ ပူပူနှေးနှေး လေးတွနေောျ…”

လမ်းပေါလြွှောကလြာသော လမ်းသှားလမ်းလာ မိန်းမကြီးနှစ်ယောကြ ရှေ့မှဖြတသ်ှားတာ တွေ့၍ မသိန်းရီက အသံကယွကြယွဖြှင့ြ အကြောအြောရြောင်းလိုကသ်ည်..။ မိန်းမကြီးနှစ်ယောကကြ တဈခကြလြှည့ကြှည့ပြှီး ဆကလြွှောကသ်ှားကြသည်..။

“ သိန်းရီ…မကုနသ်ေးဘူးလား…ဟ..”

ဆိုကကြားပေါြ ထိုင်၍နသေော အညာသားက သိန်းရီကို မေးလိုကရြင်း ဆိုကကြားပေါမြှ ဆင်း၍ ဆိုကကြားကို လမ်းမပေါသ်ို့ တွန်းတငလြိုကသ်ည်.။

“ မကုနသ်ေးပါဘူး..ဟာ…”

“ ရပကြှကတ်ှထေဲ လှည့ပြှီး ရောင်းကြည့်ြဦးပေါ့ဟ…။ ငါတော့ ကားဂိတဖြကသ်ှားပြီး ဆှဲကြည့်လြိုကြဦးမယ်…”

“ အေး..ခဏတော့ ရောင်းကြည့်ြဦးမယ် ဟာ…။ မကုနတ်ော့လည်း လှည့ရြောင်းရမှာပေါ့…”

အညာသား ဆိုကကြားနင်း၍ ထွကသ်ှားပြီ..။ ဆိုကကြားဂိတထြဲတွင် ဆိုကကြားတဈစီးမှ မရှိတော့..။ လမ်းဘေးတွင် ခထွားသော ထင်းရှူးသတ်ေတာ အကြိုးလေးပေါတ်ှင် အကြောဗြန်းတငပြှီး ရောင်းနသေော သိန်းရီတဈယောကထြဲသာ ဆိုကကြားဂိတန်ားတွင် ကနွတ်ော့သည်..။

“ ဦးလေးကြီး …. ဘယန်ှဈနာရီ ရှိပလဲ…”

ရှေ့မှဖြတလြွှောကသ်ှားသော အသကင်ါးဆယလြောကရြှိသည့ြ ကုလားကြီးတဈယောကကြို သိန်းရီ လှမ်းမေးလိုကသ်ည်..။

“ နှစ်နာရီခွဲပြီ…. ကောငမြလေး…”

ကုလားကြီးက လကပြတန်ာရီကို ငုံ့ကြည့်ပြှီး သိန်းရီကို လှည့ကြှည့ကြာ ပြောသည်.။ သိန်းရီကို လှည့ကြှည့လြိုကသ်ော ကုလားကြီး၏ မကြလြုံးများက စူးစူးဝါးဝါး နိုငလြှသည်..။ ပေါပြေါတ်ငတ်င် မကြလြုံးကြီးဖြင့ြ သိသိသာသာကြီး ရပကြှည့န်ပြေီးမှ ကုလားကြီးက ရှေ့ဘကသ်ို့ ဆကလြွှောကသ်ှားသည်..။ သိန်းရီက မသိချင်ယ်ောငဆြောင်၍ ရှေ့မှ အကြောဗြန်းကို ကြည့်န်လေိုကသ်ည်..။ ဒါမွိုးတွကေ သိန်းရီအဖို့ မှငပြါများတော့ ရိုးနပြေီ ..။

သိန်းရီ အသကြ ၃၀ သာ ရှိသေးသည်..။ ခန်ဓာကိုယကြ လုံးကြီးပေါကလြှ အခွိုးကပြှီး၊ နှာတံပေါပြေါြ မကြခြုံးကောင်းကောင်းဖြင့ြ လှပတောင့တ်င်းသူတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ မူလက ဖြူသော အသားအရညကြ နလေောငထြားသဖြင့ြ နီမှန်းနသည်ေ..။ ဝတထြားသော အဝတအြစားတွကေ အရောငလြှင့န်ပြေီ..။ ညဈထပ်၍မနပေဲ သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့ြ ဖြူဖြူစငစြင် ဖြစ်သည်..။ သိန်းရီမိဘများက တွံတေးမှို့တွင် လူခမွြးသာများ ဖြစ်သည်..။ အိမမြှာ စွဲစွဲမှဲမှဲ ခိုင်းနသေော ဆိုကကြားသမား ကြောကခြဲနှင့ြ သိန်းရီ လိုကပြှေးသဖြင့ြ ပစ်ထားခွင်း ဖြစ်သည်.။

ကြောကခြဲက သိန်းရီကို သူ့ဖကကြ ဆှမွေိုးများ ရှိရာ ကော့မှူးမှို့သို့ ခေါလြာပြီး ပေါင်းသင်းနထေိုငခြဲ့တာ ဖြစ်သည်..။ ကလေးတဈယောကရြပြီး ကလေး သုံးနှစ်သား အရောကမြှာပင် ကြောကခြဲ ကားတိုကခြံရကာ သဆေုံးသှားခဲ့သည်။ ရသော လွောကြှေးလေးဖြင့ြ သိန်းရီက မှို့ဆငခြှဖေုံးလေးတွင် ကိုယပျိုငအြိမလြေးတဈလုံး ဖနတ်ီးပြီး သားအမိနှစ်ယောကြ နထေိုငခြဲ့သည်..။ အခု သိန်းရီ၏ သားလေးက မူလတန်းကြောင်း စတကန်ပြေီ ဖြစ်သည်.။

ရှေ့ အကြောဗြန်းထဲမှ အကြောမြွားကို ကြည့်ရြင်း သိန်းရီ သကပြှင်းခသွည်..။ မနကကြတည်းက ရောင်းနတော ခုနှစ်ရာဖိုးသာ ရောင်းရသေးသည်..။ အပိုငကြှကရြ၍ နှစ်လုံးထိုးလိုကတ်ာ ချောကရြာ ကုနသ်ှားသည်..။ မအာမိသဖြင့ြ သိန်းရီ ပေါကဂြဏန်းနှင့ြ လှဲခဲ့ရသည်..။ ဒီနေ့ ညနစောနှင့ြ မနကဖြှန် မနကစြာ ထမင်းစားဖို့ နှင့ြ မနကပြှနရြင်းဖို့ဆိုတာတွကေ အကြောဗြန်းထဲမှ အကြောတ်ှေ ကုနမြှ ဖြစ်မည်..။

သိန်းရီ သကပြှင်းအခါခါ ခနွတေုန်း ရှေ့သို့ စကဘြီးတဈစီး ထိုးရပလြာသည်..။ သိန်းရီ မကြလြှှာပင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ဦးမှင့စြိုးကြီး သူ့ကို ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့ြ ကြည့်န်သည်ေ…။

“ ရောင်းကောင်းလားဟ….သိန်းရီ..”

“ မကောင်းပါဘူး.. ဦးလေး.. ရာ….။ ဝယသ်ှားပါဦးလား…”

“ ငါ အခုဘဲ.. လကဘြကရြညဆြိုငကြ ထလာတာဟ…။ မစားသေးဘူး… သှားဦးမယ်..”

အကြောသ်ာ မဝယသ်ည်.. သိန်းရီ၏ တဈကိုယလြုံးကိုတော့ သိမ်းကြုံးပြီး စားမတတ် ဝါးမတတ် လူကို အနရခေကအြောငပြင် ကြည့်င်မ်းသှားသည်..။ သူမ၏ရှေ့မှ ဦးမှင့စြိုး ထွကသ်ှားတော့ သိန်းရီ သကပြှင်းခလွိုကမြိသည်..။ ဦးမှင့စြိုးက မုဆိုးဖိုကြီးဖြစ်ပြီး ဆိုကကြား အစီး ၂၀ လောကပျိုငသ်ော အုံနာကြီး ဖြစ်သည်..။ သိန်းရီကို နောကသ်လိုပြောငသ်လိုနှင့ြ သူနှင့ယ်ူဖို့ စကားတောင် ပြောခဲ့ဖူးသည်..။

ဦးမှင့စြိုးတွင် သားတဈယောကြ ၊ သမီးတဈယောကြ ရှိသည်..။ သားက အိမထြောငခြှဲသှားပြီဖြစ်ပြီး သမီး မှှေးမှှေးကတော့ အပျိုကြီးဖားဖား ဖြစ်နပြေီ..။ နတောကလည်း တဈရပကြှကထြဲဆိုတော့ မှှေးမှှေးနဲ့ သိန်းရီက အရငတ်ုန်းက ညီအဈမသဖြယ် ခငမြငကြှသည်..။ သိန်းရီယောကြွား ရှိစဉထြဲကလည်း ဦးမှင့စြိုးထံ ဆိုကကြားငှား၍ နင်းနသညေမြို့ အဝငအြထွကြ ရှိကာ ခငမြငန်ခေဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်..။

ဒါပမယေ့ြ လှကြောကြှောင့ြ မသိန်းရီက မှှေးမှှေးကို ကြည့်မြရဖြစ်လာခဲ့သည်.။ လှကြောဆြိုသူက ဦးမှင့စြိုး၏တပည့ြ ဆိုကကြားတွကေို စီမံအုပခြွုပရြသည့ြ ကိုယစြားလှယ် ဖြစ်သည်..။ သိန်းရီနှင့ြ အသကတ်ူ ရှယတ်ူပငဖြစ်သည်..။ သိန်းရီယောကြွား ကြောကခြဲ သသှေားပြီးနောကြ လှကြောကြ သိန်းရီတို့ သားအမိနှစ်ယောကကြို ပေးကမ်းထောကပြံ့၍ ကြည့်ရြှုထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်..။ စောင့ရြှောကထြားတဲ့ ကြေးဇူးကလည်းရှိ ၊ နေ့စဉလြည်း တွေ့မှငန်ရေ၊ လှကြောကြလည်း လကရြဲလတေော့ သိန်းရီနှင့ြ တိတတ်ိတပြုန်း ငှိစွန်းခဲ့ရလသည်ေ..။

လှကြောကြ မှှေးမှှေးဆိုလွှင် သဲသဲလှုပန်သည်ေ..။ ဒါကြောင့ြ သိန်းရီက မှှေးမှှေးကို ကြည့်မြရဖြစ်နခွင်ေး ဖြစ်လသည်ေ..။ မှှေးမှှေးက အသကြ ၁၈ နှစ်လောကရြှိပြီ။ အသားလေးက ညိုစိမ့စြိမ့လြေးဖြစ်သောလြည်း ချောချောလှလှလေး ဖြစ်သည်။ လှကြောဆြိုလွှင် မှှေးမှှေးကလည်း အကဲပါသည်..။ ဒါကြောင့ြ သိန်းရီက အတောပြင် မကြညမြလင် ဖြစ်နရခွေင်းလည်း ဖြစ်သည်..။

သကပြှင်းတွေ အခါခါ ခရွင်း သိန်းရီ အကြောဗြန်းကို ခေါင်းပေါရြှကတ်ငလြိုကကြာ လမ်းမပေါြ တကလြိုကသ်ည်..။

“ ဖြောကျ ဖြောကျ ဖြောကျ….”

“ ဟယ်…တော့…မိုးရှာပြီ…”

နှခေေါငခြေါငဖြစ်၍ အုပစြရာဆောင်းစရာက မပါ..။ သိန်းရီ ခွလှမြေးကိုသာ ခပသ်ှကသ်ှကြ လှမ်းလိုကရြသည်..။ ဒါပမယေ့ြ အခါမဟုတ် ရှာသောမိုးက မသဲပမယေ့ြ ရှှဲအောငတ်ော့ ရှာပစ်လိုကသ်ည်..။ မိုးရမွေားနှင့ြ သိန်းရီ၏ မကြရြညတ်ို့က သူမ၏ ပါးပြငန်ှဈဖကပြေါတ်ှင် ရောထွေးကုနကြှရလတေော့သည်..။

…………………………………………………….

မသိန်းရီ အိမရြောကတ်ော့ အကြောဗြန်းကို အိမပြေါခြလွိုကပြှီး ခွုံးပြဲခွ၍ ငိုခလွိုကမြိသည်..။ သိန်းရီ အရင်းပြုတပြှီ..။ ညနစောလည်း ခကြစြရာ မရှိ..။ နောကန်ေ့ မနကစြာဆိုရင် ဝေးရော..။ လှကြောကြလည်း ကော့မှူးတွင် မရှိ..။ သူ့အဒေါဆြုံးလို့ ကြိုကထြိုကို သှားနသည်ေ။

သိန်းရီ ရစေိုအဝတတ်ှကေို မလဲနိုငသ်ေး..။ ထိုငန်ရောမှ ကမန်းကတန်း ထ၍ ထမင်းအိုး ဟင်းအိုးတွကေို ဖြင့ကြှည့သ်ည်..။ လကသ်ီးဆုပသ်ာသာ ထမင်းကြမ်းတဈခဲနှင့ြ ခဉွပြေါငဟြင်းက လကဘြကရြညပြန်းကနလြုံးနှစ်လုံးစာ လောကရြှိသည်။ ခါတိုင်းဆို သိန်းရီ မောမောနှင့ပြှနလြာပြီး ဒီထမင်းကြမ်းကို စား၍ ညနစော ခကြတ်တသ်ည်..။ ဒီနေ့တော့ ဗိုကထြဲက ဆာနပမေယေ့ြ မစားတော့..။ ညနလေေးနာရီ ထိုးလို့ သားလေး ကြောင်းဆင်းလာလွှင် ဆာလာမည်..။ ထမင်းကနွန်ှင့ြ ဟင်းကနွတ်ို့ကို ပန်းကနန်ှင့ထြည့ြ၍ ထမင်းစားပြဲ အဝိုင်းလေးပေါြ တငပြှီး ကောပြန်းကနလြေးတွနှငေ့ြ အုပလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ အဝတအြစားလဲကာ ထီးဟောင်းလေးကို ဆောင်း၍ သိန်းရီထွကလြာခဲ့သည်..။ သူမအကြံကတော့ ဦးမှင့စြိုးထံ ငှငေါးထောငလြောကြ ခွေးရန် ရညရြှယ်၍ ထွကလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်.။

……………………………………………………….

“ သိန်းရီ ရာ.. ငါက သူဌေးမှ မဟုတတ်ာ..။ နင့ြဥဈစာ ကြည့်လြည်းလုပပြါဦး..။ ငှကေ ငါးထောငကြှီးတောင်.. လား…”

“ ကမွယူတာ.. မများမှန်း… ကမွ သိပါတယ်.. ဦးလေးရာ..။ ညစာနဲ့ မနကစြာလည်း ခကြရြဦးမယ်..။ ပြီးတော့ မနကဖြှန် ပြနရြင်းရမှာလည်း ရှိသေးလို့ပါ..”

“ ဒါနဲ့ လှကြောကြ နင့ကြို ငှပေေးမထားခဲ့ဘူးလား..”

“ ရှင်……..”

သိန်းရီ တဈကိုယလြုံး တုနရြငသ်ှားသည်..။ ပြီးတော့ ဦးမှင့စြိုးကို နားမလညန်ိုငသ်ော မကြလြုံးအစုံဖြင့ြ ကြည့်လြိုကမြိသည်..။ သူမကို စိုကကြှည့န်သေော ဦးမှင့စြိုးက ပြုံးလိုကသ်ည်..။

“ လှကြောန်ဲ့ နင်…. လှကြောယ်ောကဖြ ဝယထြားတဲ့ အိမမြှာ ခွိန်းခွိန်းတွေ့နတော ငါသိတယ်…”

“ ရှင်…။ ဦးလေးကလည်း.. မဟုတတ်ာတွေ …လွှောကပြှောနတယ်ေ..၊ ပေးမှာဖြင့ြ ပေးစမ်းပါ…။ ကမွ သားလေး အခုခွိနဆြို အိမပြှနရြောကန်လေောကပြှီ… ဆာလာမှာ…”

သိန်းရီ မကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲနပမေယေ့ြ အားယူပြီး မဟုတသ်လိုနှင့ြ ပြောသည်..။

“ ခကလြိုကတ်ာဟာ…. နငကြလည်း….. ကဲ… လာ….”

ဦးမှင့စြိုးက အိမအြတွင်းဖကသ်ို့ ရှေ့မှဝငပြှီး ခေါတ်ော့ သိန်းရီလည်း ဘာမှမစဉြးစားတော့ပဲ နောကမြှနေ၍ လိုကဝြငသ်ှားသည်..။ အတွင်းခန်းထဲရောကတ်ော့ ဦးမှင့စြိုးက သူ့အင်ျကြီအိတထြဲမှ ပိုကဆြံအိတကြို ထုတပြှီး ငါးထောငတ်နတ်ဈရှကြ ထုတလြိုကသ်ည်..။

“ ကဲ….ရော့….”

သိန်းရီက တရိုတသေ လှမ်းယူလိုကသ်ော လကထြဲသို့ ငါးထောငတ်နကြို ထည့ြ၍ သူမလကဖြွားလေးကို လှမ်းဆုပလြိုကပြှီး ဦးမှင့စြိုးက သိန်းရီကို ဆှဲ၍ယူကာ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်..။

“ အို….. ဦးလေးကလည်း လှှတပြါဦး…”

သိန်းရီ ကတုနကြရင် ဖြစ်နသည်ေ..။ သိန်းရီ ယောကြွားသတော သုံးနှစ်ရှိပြီ..။ လှကြောန်ှင့ြ ဖြစ်တယဆြိုတာကလည်း လူမလဈ၍ တဈပတတ်ှင် တဈခါတွေ့ဖို့ မလှယ်..။ ဒီတော့ သှေးသားတွကေ ပူနှေးတကကြှှနရသေည်..။ သိန်းရီ ကြကသ်သပြေေီး ဦးမှင့စြိုးကို ငေး၍ နသည်ေ..။

“ နင်…ဘယသ်ူ့မှ မပြောနဲ့နောြ..”

“ ရှင်….”

သူမပါးပြငကြို နမ်းရင်း ဦးမှင့စြိုးက ပြောသည်..။

“ ဒီကိဈစ.. ဘယသ်ူ့မှ မပြောနဲ့လို့…။ နောကလြိုရင် အခုလိုပဲ ငါ့ဆီလာခဲ့.. သိလား..။ ပိုကဆြံလည်း ပြနမြပေးနဲ့…”

စကားတပြောပြောနှင့ြ ဦးမှင့စြိုး၏ လကတ်ှကေ သိန်းရီတဈကိုယလြုံးကို ထငသ်လို ကိုငပြှတန်ပြေီ..။ သိန်းရီ ဖြတခြနဲ သတိဝငလြာသည်..။

“ အို….ဟင့အြင်း…..ဟင့အြင်း……”

“ မဟုတဘြူးလေ… ခဏလေးနဲ့ ငှငေါးထောင် ရတာ…။ ဒီကိဈစကလည်း… နငန်ဲ့ငါပဲ သိတာလေ ဟာ…”

ဦးမှင့စြိုး၏ ထောငထြနသေော ပုဆိုးထဲမှ လီးချောင်းကြီးက သိန်းရီ၏ ခါးအောကပျိုင်းကို ဟိုထိုးဒီထိုးဖြင့ြ မနတတေတ်ော့အောင် လုပန်သည်ေ..။ သိန်းရီ ဟုတန်ိုးနိုးဖြင့ြ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နသည်ေ..။

“ လာ…ရှေ့တိုး…အေး…..လှဲလိုကန်ောြ…”

သိန်းရီ စိတည်ှို့ခံထားရသလို ဦးမှင့စြိုးပြောသလို လုပန်မေိသည်..။

“ ပေါင်….. ပေါင်… ကားထား…. အေး…”

သိန်းရီ အပေါန်ှုတခြမ်းလေးကို အောကသ်ှားလေးဖြင့ြ ကိုကထြားပြီး မကြစြေ့အစုံကို တင်းတင်းလေး မှေးမှိတထြားလိုကမြိတော့သည်..။ ပြင့ရြိုကပြါတိတ် ထမီနှမ်းနှမ်းလေးက ခါးလေးဆီသို့ လနတ်ကသ်ှားသည်..။

“ ဟာ….အား….”

ဦးမှင့စြိုး မကြန်ှာကြီး ဝင်းလကသ်ှားသည်..။ သိန်းရီ၏ တသားမှေး တသှေးလှ စောကဖြုတကြှီးမှာ လီးဆကကြှဲသဖြင့ြ ဖူးဖူးပြည့ပြှည့ကြှီး ပြောင်းဝင်းဖြေးဥနသည်ေ..။ သိန်းရီ၏ လကထြဲမှ ငါးထောငတ်န် အသဈခပြခြွှတလြေးမှာ ခွှေးစိုလာသည်..။ နှမ်းကြလောသည်..။ ဦးမှင့စြိုးက ပုဆိုးခွှတခြလွိုကသ်ည်..။ သူ့လီးကြီးက ထိပလြနန်သေောလြည်း ဒဈက အကုနအြစင် မပေါြ..။ သိန်းရီ စောကဖြုတကြှီးက လကတ်ဈအုပမြက ထွားကြိုင်းဖောင်းကားနပရေော လိုးခါနီး၌ လီးကို ဖြဲပြီးမှ လိုးသှင်းရသည်..။

“ ဗွဈ…ဖြတ်….ဖြတ်……”

“ ဝငလြား..သိန်းရီ….”

“ အင်း…ဟင်း……”

သိန်းရီ ပါးစပပြိတပြှီး ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်..။

“ အရမ်းကြပန်လေား…ဟင်….”

“ ဟင့အြင်း…”

သိန်းရီ မကြလြုံးလေးကို မှိတထြားရင်း ခေါင်းခါပြသည်..။ သိန်းရီ စောကခြေါင်းထဲမှာလည်း ရှှဲနပြေီ..။ စောကဖြုတထြဲသို့ ခပတ်င်းတင်းဝငန်သေော လီးကြီးကို မကြလြုံးဖြင့ြ၍ လှမ်းကြည့်ရြင်း ဖငကြို ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုကမြိသည်..။ ဦးမှင့စြိုးကလည်း ဖိသှင်းသည်..။

“ ဗွဈ….ဗွဈ….ဖြတ်……ဖြတ်……”

“ အို့….အိုး….ကြှတကြွှတ်…..အ…..အ……”

မကြပသ်ောလြည်း လီးကြီးက ရှညလြွားလှသည်..။ စောကမြှှေးလေးများ ဖုံးဖိသညအြထိ ထမီကို ထပပြှီးဆှဲခရွင်း သိန်းရီ မကြလြုံးကလေးများ မှိတပြှီး ညီးသည်..။ ဦးမှင့စြိုးက ထမီစကို အတင်းပြနဆြှဲတငရြင်း ဖိလိုးသည်..။

“ ဘှတ်…..ဘှပ်…စွပ်…..ပြှတ်….စွပ်…”

“ အင့ျ…..အင်း…..ဟင်း..ဟင်း……”

ဦးမှင့စြိုးက အနားမှ ခေါင်းအုံးအဟောင်းလေး တဈလုံးကို လှမ်းဆှဲပြီး သိန်းရီ၏ တငပြါးအောကသ်ို့ ထိုးထည့ြ ခုလိုကသ်ည်..။ သိန်းရီက ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခကြာ ခါးလေးကို ကော့ပေးလိုကသ်ည်..။ သူမ၏ ခါးအောကသ်ို့ ခေါင်းအုံးရောကသ်ှားသောအခါ စောကဖြုတကြှီးမှာ ပို၍ တင်းကားပြဲလနသ်ှားလရော ဦးမှင့စြိုးလီးကြီး ဝငန်သညေကြို လှတလြှတကြွှတကြွှတကြှီး မှငန်ရသေည်..။

ဦးမှင့စြိုးက မှိနရြယှကေရြကြေီး လိုးသှင်းနသည်ေ..။ သိန်းရီစောကဖြုတကြှီး နီရဲလာသည်..။ စောကခြေါင်းထဲမှ အရညမြွားလည်း စိုသထကစြိုကာ အနထြှကစြီးကလွာသည်..။ ဦးမှင့စြိုးက စောကစြေ့ရဲရဲလေးကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ကလိရင်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့ပြေးလိုကရြာ သိန်းရီမှာ အလိုးမခံရတာ ကြာပြီက တဈကြောင်း၊ အလိုးကြှမ်းကငွသ်ော ဦးမှင့စြိုး၏ အကိုငအြတွယ် အပြတအြသပတ်ို့က တဈကြောင်း အကောင်းကြီးကောင်းကာ ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ပဲ ဦးမှင့စြိုး၏ ဖငကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆောင့ဆြောင့ဆြှဲရင်း အောကမြှ ကော့ကော့ပေးလိုကမြိတော့သည်..။

“ ဘှတ်….စွပ်….ဘှတ်….ပြှတ်…”

“ အင့ျ… အင့ျ… အင်း… အမလေး… ကြှတ်… ကြှတ်….”

မကြစြေ့ကို တင်းတင်းမှိတမြှဲ မှိတထြားရင်း အသဲခိုကအြောင် တိုးဝငသ်ှားသော လီးထိပကြှီးက သားအိမဝြကို စူးစူးစိုကစြိုကကြှီး ထိုးတိုကမြိသှားရာ မကြလြုံးထဲ မီးဝင်းဝင်းတောကသ်ှားမိသည်..။

“ အီး….. ရှီး…. အ….. အိ….. အရမ်းထိတာပဲ….”

မရညရြှယပြဲ နှုတမြှ လှှတကြနဲ ပြောလိုကမြိသည်..။ နှစ်ယောကသ်ား အပြနအြလှန် ဆောင့လြိုးကြရင်း သုတရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကကြှတော့သည်..။

………………………………………………………

ခရီးထွကသ်ှားရတာ ၁၀ ရကလြောကကြှာပြီးမှ ပြနလြာရတော့ လှကြောတ်ဈယောကြ သိန်းရီကို အပြတလြိုးချင်စြိတတ်ှေ ပြင်းပြနသဖြေင့ြ သိန်းရီနှင့ြ တွေ့ဆုံရန် ခွိန်းလိုကသ်ည်..။ သိန်းရီ၏ လှပဝိုင်းစကသ်ော နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို ခပရြှရှလေး ပြတသ်ပဆြုပခြွရင်ေး ခပဖြှဖြလေး ရှိုကန်မ်းလိုကသ်ည်..။ ကပြပြှားဝိုင်းခန့ရြှိသော အညိုကြကလြေး အလယတ်ဲ့တဲ့ရှိ နီညိုရောင် နို့သီးခေါင်း တောင့တ်ောင့လြေးတွကေို လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ ညှပကြာ လှိမ့ခြွပေေးလိုကသ်ည်..။

မပြော့မမာ တင်းတင်းအိအိ နို့အုံကြီးနှစ်မှှာက ကိုငလြို့ကောင်းလှသည်..။ လှကြောကြ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီး၏ အောကခြှကေို လကဖြနောင့န်ှင့ြ ပင့ြ၍ လကခြွောင်းများနှင့ြ ကုတကြာ ကုတကြာ ဆုပန်ယပြေးသည်..။ နှေးထွေးအိစကသ်ော နို့အုံအတွေ့က လှကြောြ၏ စိတကြို ကြှသထကကြှှအောင် နှိုးဆှနသည်ေ..။ နို့နှင့ြ စောကဖြုတမြှာ ကာမအကြော ခွိတဆြကမြှုရှိပုံရသည်..။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပ်၍ ဆုပ်၍ ပြတခြွပေေးလိုကတ်ိုင်း သိန်းရီ၏ စောကဖြုတကြှီးမှာ ကြှကြှတကလြာပြီး လှိုကကြနဲ လှိုကကြနဲ ရှရှသှားသည်..။ စောကစြေ့ငုတပြှူးပြူးကြီးမှာလည်း တဆတဆြတန်ှင့ြ လှုပခြါလာသည်..။

သိန်းရီ၏ လကတ်ှကေ တောငမြတစြပြုနသေော လှကြောြ၏ လီးကြီးကို ပုဆိုးပေါမြှ အုပကြိုင်၍ ခပဖြှဖြလေး ဆုပည်ှဈပေးလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ သှေးတွဆေူဝလောကာ ခပဖြှဖြ ဆုပကြိုငပြေးနရောမှ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ဂွင်းတိုကသ်လို ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးလိုကသ်ည်..။ လှကြောြ၏ လီးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း သံမဏိချောင်းကြီးလို မာကြောတောငမြတလြာသည်..။ လှကြောြ၏ လကန်ှဈဖကကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈလုံးစီ ပြတခြွဆေုပကြိုငရြင်း ကနွလြကတ်ဈဖကကြ သိန်းရီ၏ တငသ်ားကြီးတွကေို ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ..။

“ သိန်းရီ ရာ….ငါ နင့ကြို သတိရလိုကတ်ာ ဟာ…”

“ ဟှန့ျ…အပိုတွေ ပြောနေ…”

“ တကယပြါဟ…”

“ ဘာတကယလြဲ…. ရောကရြောကခြငွြးတော့ လာမတွေ့ပဲ မှှေးမှှေးကို စကဘြီးနဲ့တငပြှီး ဈေးလိုကပျို့နတယ်ေ..”

“ ဪ… ဒါကတော့ဟာ… ဦးမှင့စြိုးက ငါ့အလုပရြှငလြဟော…။ သူခိုင်းတာ လုပပြေးရမှာပေါ့…”

“ တောစြမ်းပါ…. မှှေးမှှေးကို ကြံနတော.. မသိဘူး မှတန်ေ…. ဟှန်း….. မပြောလိုကခြငွဘြူး..”

“ မဟုတပြါဘူးဟာ… ငါက နင့ကြိုပဲ စွဲနတောပါဟာ…”

သိန်းရီ၏ မကြန်ှာလေး ပြုံးယောငသ်န်းသှားသည်..။ လှကြောကြ သိန်းရီ၏ထမီကို ကြင်းလုံးကြှတသ်ှားအောင် ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်..။ ထမီက တငပြဆုံမို့မို့ကြီးနှင့ြ ငှိနသဖြေင့ြ သိန်းရီက ကိုယကြို ကြှပေးလိုကရြသည်..။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး တဈလုံးတခဲကြီး ဖြစ်နသေော သိန်းရီ၏ ဝတလြဈစလဈ ခန်ဓာကိုယ် အလှတွင် လှကြောတ်ဈယောကြ တမကတ်မောကြီး နဈမွောသှားသည်..။

လှကြောကြ သိန်းရီကို ပကလြကလြေး ဖြစ်သှားအောင် ပြေ့သိပလြှဲခလွိုကသ်ည်။ လှကြောကြ သိန်းရီ၏ ဘေးတွင် တစောင်းလှဲအိပလြိုကပြှီး သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကထြားလိုကသ်ည်..။ သူ့လကတ်ှကေ နို့အုံကြီးတဝိုကန်ှင့ြ ဗိုကသ်ားပြငတ်ဝိုကကြို စုံခညွဆြနခြညွြ ပြတသ်ပပြေးသည်။ လှကြောတ်ဈယောကြ သိန်းရီ၏ နို့အုံကြီးတွကေို ကိုငရြတာ အလှနအြရသာ တွေ့နသည်ေ..။ သိန်းရီမှာ ကလေးတဈယောကအြမေ ဆိုသောလြည်း သူမနို့တွကေ ပြော့ဖတဖြတအြိတွဲတွဲ မဟုတ်..။ တင်းရင်းမို့မောကန်ပြေီး ဆုပကြိုငရြပြတခြွရသေညမြှာ နှေးနှေးထွေးထွေး နုနုညကည်ကြ ရှိလှန်းလှသည်..။ ခပဖြှဖြ ပြတကြာတဈမွိုး၊ ခပတ်င်းတင်း ဆုပခြွေ၍ တဈဖုံ၊ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ပြတဖြိလှမ်းခွေ၍ တဈမွိုး မရိုးရအောင် နှိုးဆှပေးနတေော့သည်..။ သိန်းရီတဈယောကြ လှကြောြ၏ ယုယမှုအောကဝြယ် တလူးလူး တလှန့လြှန့န်ှင့ြ လှိုကမြောစွာ နဈမွော သာယာနမေိသည်..။

လှကြောကြ သိန်းရီ၏ ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးတုတတ်ုတ် ကြီးနှစ်ချောင်းကို ဘေးသို့ခပကြားကား ဖြစ်အောင် ဖြဲထားလိုကသ်ည်။ သိန်းရီကတော့ လှကြောပြှုသမွှ သဘောကြ ကြနပေစြှာ ခံယူနပေါတော့သည်..။

လှကြောကြ ခွကငွြေးဝတန်ှဈခုကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ဆုပကြိုငရြင်း ရငဘြတဆြီသို့ တိုးကပလြိုကတ်ော့ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဖောင်းကြှ ပြူးအယလြာသည်..။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွကေ အညိုရောငသ်န်းနပြေီး ကြှရှနသည်ေ..။ စောကရြညတ်ို့ဖြင့ြ စိုလကဝြင်းပြောငန်သေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးမှာ ပြဲအာ၍ လိုးချင်စြရာ ကောင်းလှန်းလှသည်..။ လှကြောကြ စောကဖြုတကြှီးကို အားရပါးရကြည့်န်သည်ေ..။ လုံးဝ အလိုးမခံဖူးသော အပျိုရိုင်းလေးသာဆိုလွှင် ယခုလို စိတတ်ိုင်းကြ ကြည့်န်ိုငမြည် မဟုတခြွေ..။ ယခုတော့ လီးအတွေ့အကြုံ အရထေူပြီး လီးအရသာ ကောင်းကောင်းကြီး သိထားသော သိန်းရီအဖို့ ရမျမကအြရောငတ်ှေ တဝင်းဝင်း တလကလြကြ ထွကန်သေော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ အားပါးတရ အကြည့်ခြံနရသေညကြိုပင် အကြနပေကြှီး ကြနပေလြကြြ ရမျမကစြိတတ်ှေ ကြှသထကြ ကြှနပေါတော့သည်..။ အပြငန်ှုတခြမ်းသားတွကေ အညိုရောငသ်န်းနသေောလြည်း စောကဖြုတအြတွင်းသားတွမှော အနီရောငပြှေးလကြြ နုအဈ၍ နသည်ေ။

လှကြောကြ ကြည့်ြ၍ အားရသှားတော့ သိန်းရီရငဘြတပြေါတ်ှန်းတငထြားသော ခွသလေုံးနှစ်ဖကကြို သူပခုံးပေါြ ခွိတတ်ငလြိုကသ်ည်..။ ခါးလေးက အပေါသ်ို့ မှောကကြှှသှားသည်..။ ကြမ်းပြငန်ှင့ြ လှတသ်ှားသော ခါးအောကသ်ို့ ခေါင်းအုံးတဈလုံး သှင်းကာ ခုလိုကသ်ည်..။ ခွသလေုံးနှစ်ဖကကြို ပြနခြွ၍ လှကြောကြ သိန်းရီ၏ ပေါငကြှားတွင် ဒူးထောကလြိုကသ်ည်.။ သိန်းရီ၏ ဒူးနှစ်ချောင်းမှာ ထောငန်ပြေီး ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးကြီးတွကေ ဘေးသို့ ကားထွကန်သည်ေ..။ ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကို လကန်ှင့ြ အသာကိုင်၍ ပြဲဟနသေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးအတွင်းသို့ တဈရဈချင်ြး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်..။ သုံးပုံတဈပုံခန့ြ မှုပဝြငသ်ှားစဉြ သူ့လကန်ှဈဖကကြို သိန်းရီကိုယပြေါမြှ ခွာ၍ ကြမ်းပြငပြေါထြောကလြိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ တရှိနထြိုး ဆောင့သ်ှင်းထည့လြိုကလြသည်ေ..။

“ ဖြတ်…ဗွဈ….ပလှတ်…..ဖြတ်…..”

“ အား….အမေ့….ကြှတကြွှတ်…ကြှတ်……”

လီးကြီးက တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး ဆောင့ဝြငလြာရာ သိန်းရီမကြလြုံးထဲ မီးပြင့ထြှကမြတတပြင် ခံစားလိုကရြသည်..။ တဈကိုယလြုံးလည်း ရှိန်းဖိန်းကဉွတ်ကသ်ှားရသည်..။ သိန်းရီက လှကြောကြို တင်းကြပအြောင် ဖကထြားပြီး အံကြိတ်၍ တင်းခံသည်..။ ထို့နောကြ လှကြောကြ အရပအြနားမရှိ ဒလစပ် ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးတော့သည်..။

“ ဗွဈ….ပလှတ်…ဖြတ်…ပလှတ်….”

“ အင်း….အင့ျ….အင့ျ…အ….အ..”

“ ဖြတ်…ပြှတ်…ဖြတ်…..ပလှတ်…..ပြှတ်……”

“ အ… ကြှတကြွှတ်…. အင်း… ရှီး….. အ….. အမေ့….. အားပါး.. ပါး…. အ… အမေ့…”

လိုးခကြပြေါင်း ၅၀ ကြောလြောကြ အရောကတ်ှင် သိန်းရီတဈကိုယလြုံး အကြောတွေ ထိုးထိုးထွန့ထြှန့ြ ဖြစ်လာကာ တငပြါးကြီးတဈခုလုံး ကြုံ့တင်းသှားပြီး သုတရြမွေားကို ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့သည်..။

သိန်းရီပြီးသှားသညကြို သိသော လှကြောကြ မပြီးသေးသဖြင့ြ ဆကြ၍ မနားတမ်း ဆကတ်ိုကြ ဆောင့သ်ည်..။ အရှိနကြောင်းကောင်းနှင့ြ ဆကဆြောင့န်ဆေဲ..။ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ သိန်းရီ တဈကိုယလြုံး လှုပခြါနသည်ေ..။ ပြီးသှား၍ သုတရြတွေေ ထွကန်ဆေဲတွင် အဆကမြပြတ် ဆောင့လြိုးခံနရသေည့အြတွကြ သိန်းရီတဈကိုယလြုံး လဟောပြငထြဲ မှောကတ်ကသ်ှားသညဟြုပင် ထငမြှတရြလောကအြောင် အရသာတွေ့နရသေည်..။ ကာမအရသာထူးကြီးက သူမတဈကိုယလြုံးကို လှှမ်းခွုံ၍ နသည်ေ..။ ခဏအကြာမှာတော့ လှကြောြ၏ လီးချောင်းကြီး တဈခုလုံး ကငွဆြိမ့ယ်ားတကလြာသည်..။ သိန်းရီ၏ ပခုံးကို တင်းတင်းကြီး ဆှဲကိုငဆြုတရြင်း အပြီးသတ် ကြုံးထည့လြိုကကြာ သုတရြညပြူများကို သိန်းရီ၏ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်..။

…………………………………………………..

မှှေးမှှေး အိမပြှနရြောကလြာတော့ အိမရြှေ့တံခါးက ပိတထြားသဖြင့ြ အိမထြဲသို့ဝငရြန် နောကဖြေးတံခါးများ ဖြင့ထြားမလားဆိုသော အတွေးဖြင့ြ အိမဘြေးမှ ပတကြာ နောကဖြေးဖကသ်ို့ အလာ အထဲမှ မိန်းမအသံလိုလို ကြားသဖြင့ြ ပြူတင်းပေါကဘြေးသို့ ကပ်၍ ကြည့်လြိုကမြိသည်..။

“ ဟယ်….မသိန်းရီကြီးနဲ့ အဖနေဲ့….”

မှှေးမှှေးတဈကိုယလြုံး တုနသ်ှားသည်..။ မသိန်းရီခါး၌ ထမီက မရှိ..။ ထမီက အခန်းတောင့တ်ှင် ပုံလကြသ်ားလေး ရောကလြို့နသည်ေ..။ လေးဘကကြုန်းပေးထားသော မသိန်းရီ၏ ဖငကြှီးကို ဦးမှင့စြိုးက နောကမြှ ဒူးထောကပြှီး လိုးနသည်ေ..။

“ ဖြတ်…ဖြတ်….ပြှတ်…..ပလှတ်…..ဘု..ဘှပ်…”

“ နင့ဟြာကြီးက ကယွလြာသလိုပဲ .. နောြ..”

“ ဪ… ရှငပြဲ နှစ်ရကခြှား သုံးရကခြှား ခေါခြေါြ လိုးနတောကိုး….”

“ ဟဲဟဲ..စတာပါကြာ…”

“ ဖြတ်…ပြှတ်….ပလှတ်…ပြှတ်….”

“ အင့ြ.. အင်း…. ဖြေးဖြေး လုပစြမ်းပါရှင်…။ ဒီမှာ ဆံပငတ်ှေ ပြကကြေုနပြှီ…။ တဈခါတဲ.. တအားဆောင့န်တေော့တာပဲ…”

သိန်းရီ၏ အသံက တုနတ်ုနရြငရြင် တိုးတိုးလေး…။

“ ဒီလို ကုန်းပြီး လိုးတာ … မှနမြှနပြှီးတယ်… သိလား…”

“ ဒါဆို…ဖယတ်ော့ ကမွ လှနပြေးမယ်….”

သိန်းရီက ပကလြကလြှနကြာ ခွနှစ်ေချောင်း မှှောကပြေးလိုကသ်ည်.။ မှှေးမှှေး အံ့သှသှားသည်.။ မသိန်းရီ၏ စောကဖြုတကြှီးမှာ အလှန့အြလှန် ကြီးမား ဖောင်းကား၍နသည်ေ..။ ပေါငန်ှဈချောင်းကြားမှ ပြူအဈထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးကို ဦးမှင့စြိုးက ရိုးရိုးမလိုး ၊ သိန်းရီ၏ လကန်ှဈဖကကြို ဆှဲယူကာ ဖြဲပေးခိုင်းသည်..။ ဆှဲဖြဲလိုကတ်ော့ စောကဖြုတအြတွင်းသားကြီးတွကေ နီရဲ၍ ထွကပြေါလြာသည်..။ ဦးမှင့စြိုး လီးထိပကြှီးက နီရဲနသေောလြည်း လီးတနကြှီးတဈချောင်းလုံးကမူ မဲပြောငန်သည်ေ..။ သိန်းရီ၏ ဖငကြှီး ပြားပြားကသွှားအောင် ဆောင့လြိုးနပေုံမှာ ဂွေးဥကြီးများပင် ကြုံ့ကြုံ့ဝငသ်ှားအောင် ပြင်းထနလြှသည်..။

“ ဖြတ်… ပလှတ်… ပြှတ်…. ဘှပ်…. ဖြတ်….. ဖြတ်….. ပြှတ်…. ဗွဈ… ဒုတ်…”

“ အင့ြ.. အင့ြ…… ကောင်း….. ဆောင့ြ.. ကြှတ်.. ကြှတ်…. ခပသ်ှကသ်ှကလြေး… ဆောင့ြ စမ်းပါ… အင့ြ….. အ… ဟင့ြ…”

မှှေးမှှေးချောင်းကြည့်န်ရောမှ သူမ၏ စောကပြတလြေးကို လကဝြါးနှင့ြ အုပဖြိထားမိသည်..။ အထဲမှ ယားကြိကြိ ဝဒနောကို ခံစားနရသေည်..။ ဖြစ်နိုငလြငွြ သူမကို အခုနေ တဈယောကယ်ောကကြ လာပြီး လိုးစချင်ေမြိသည်..။

“ ဟေ့….ဘာချောင်းနတောလဲ…”

“ အမေ့….အို…..ကိုလှကြောျ….”

အပြငမြှ အသံကြား၍ အထဲမှ ငှိမသ်ှားသည်..။

“ လာ… လာ… တွေ့သှားရင် မကောင်းဘူး..”

လှကြောကြ မှှေးမှှေးလကကြိုဆှဲ၍ အိမန်ောကဖြေးသို့ ဆှဲခေါသ်ှားသည်..။ အိမန်ောကဖြေးရောကတ်ော့ အုတကြနအြပကြလြေးထဲ ဝင်၍ ပုန်းလိုကကြှသည်..။ အုတကြနအြဟောင်းလေးမှာ နံရံတဈဖကြ ပကြစြီးပျိုကနွေ၍ ဝငရြထွကရြ လှယသ်ည်။ အထဲရောကတ်ော့ နှစ်ယောကစြလုံး ထိုငခြလွိုကကြှသည်..။

“ နင်… သူတို့လုပန်တော.. ဘယအြခွိနထြဲက ကြည့်န်တောလဲ…”

“ အို…..”

မှှေးမှှေး ဘာပြနပြှောရမှန်း မသိ၊ ခေါင်းငုံ့ကာ နလေိုကသ်ည်..။

“ နင်.. ချောင်းကြည့်န်တော .. နင့အြဖေ သိရင် မလှယဘြူး…”

“ ဟို…ကမွ မထငမြှတပြဲ တွေ့တာ…”

“ အေးလေ.. နင် ချောင်းကြည့်တ်ာတော့ ချောင်းကြည့်တ်ာပဲ မို့လား..”

လှကြောမြွား ပြနပြှောမလားလို့ မှှေးမှှေး စိုးရိမကြှောကလြန့စြိတ် ဝငလြာသည်..။ မှှေးမှှေး တဈကိုယလြုံး တုနတ်ုနခြိုကခြိုကြ ဖြစ်လာသည်..။ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငကြာ ဒူးလေးနှစ်လုံး ပူးကပထြားသော မှှေးမှှေး၏ တငပြါးကြီးများကို လှကြောကြ ဖြဖြလေး လှမ်းပြတပြေးသည်..။ မှှေးမှှေး ဆောင့တ်ှန်းပစ်လိုကသ်ည်..။ ရုတတ်ရကြ ထပြေးဖို့က မလှယ်..။ လူတဈကိုယစြာ ပျိုကနွသေော ရကနေန်ံရံပေါကအြား လှကြောကြ ကြောပေးပြီး ပိတထြားသည်..။

“ ငါ…. နင့ကြို လိုးချင်န်တော .. ကြာလှပါပြီ… မှှေးမှှေးရာ… တဈခါထဲပါဟာ.. ခံပါနောြ..”

ပါးစပကြ ကြမ်းလှသည်..။ တဈတဈခွခွ ပြောလိုကသ်ော စကားက မှှေးမှှေး၏ ကိုယထြဲမှာ တောကလြောငန်သေော ရာဂမီးကို ဓါတဆြီဖနွြးပေးလိုကသ်လို ဖြစ်သှားသည်..။ မှှေးမှှေး စိတတ်ှေ ဆောကတ်ညရြာမရချင်တ်ော့ပေ..။

လှကြောြ၏ လကတ်ဈဖကကြ မှှေးမှှေး၏ စောကဖြုတန်ရောကို စမ်းပြီး ပြတသ်ပလြိုကပြှနသ်ည်..။ စောစောကထဲက အရညလြေးများ စိုစိစိဖြစ်နသေော စောကဖြုတကြှားမှ အရညမြွားက တားမရဆီးမရ ထွကကြလွာပြီး ထမီလေးကို စို၍ကြကကြုနသ်ည်..။ လှကြောကြ ထိုနရောလေးကို ခပဖြိဖိလေး ဖိပြတလြိုကရြာ စောကစြေ့ထိပကြလေးကို ပြတမြိသှားရသည်..။

“ အာ….ကြှတ်…..”

မှှေးမှှေး ဖငလြေးကို ဆတခြနဲ ယောငပြှီး ကြှလိုကမြိသည်..။ ဒေါသနှင့ြ လှကြောလြကကြိုလည်း ဆောင့တ်ှန်းပစ်လိုကပြှနသ်ည်..။ မိန်းမတွေ ဒီလိုပဲ မူတတသ်ညဆြိုတာ လှကြောကြ သိပြီးသား ဖြစ်သည်..။

“ ကိုယအြရမ်း လိုးချင်န်ပြေီ…မှှေးမှှေးရယ်..”

“ သလေိုကပြါလား…”

တုနတ်ုနယ်ငယ်ငန်ှင့ြ ဘာပြနပြှောမိမှန်းပင် မသိ..။

“ မင်း စောကဖြုတလြေးကို တဈခါပဲ လိုးရရင် ကို သပြေောပြါပြီ… မှှေးမှှေးရယ်..”

မှှေးမှှေး တံတွေးမွိုခပြှီး နဖူးဆံစပလြေးများ၌ ခွှေးလေးများ စို့လာသည်..။

“ လိုးကြရအောငကြှယ်….နောြ…”

မှှေးမှှေး ကိုယလြုံးလေးကို ဖြေးဖြေး တွန်းလှဲလိုကသ်ည်..။ ဒူးနှစ်လုံးကို ပိုကထြားသော သူမ၏ လကလြေး ပြကသွှေားသည်..။ ခွထေောကကြလေးများ ကြေးထားရာမှ ဆန့သ်ှားသည်..။ မှှေးမှှေး ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနန်သည်ေ..။ လှကြောြ ကိုယလြုံးကြီးက မှှေးမှှေး၏ ပေါငန်ှဈဖကပြေါြ၌ ခွလကြသ်ား ဒူးထောကလြိုကသ်ည်..။

“ ကြ….ကမွ ကို .. မလုပပြါနဲ့… တောင်း… တောင်းပနပြါတယ်..”

ဖငလြေးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့် အုပဖြိထားရင်းမှ မှှေးမှှေးမကြလြုံးထဲမှ မကြရြညမြွား စီးကလွာသည်..။ ယုနသ်ူငယလြေးလို တောင်းပနန်ရှောသည်..။

“ ဖယစြမ်းပါ….လကြ..”

လှကြောကြ မှှေးမှှေး၏ လကကြို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆှဲဖယလြိုကသ်ည်..။ မှှေးမှှေး ကြောကလြန့သ်ှားမိသည်..။ နို့မာမာလေးများကို မိမိရရ ဆှဲညှဈသည်..။ မှှေးမှှေး မကြလြုံးတွေ ပြာဝလောသည်..။ သူမ၏ အသိစိတတ်ှေ ဝဝေါးထုံထိုင်းကုနပြှီ..။

လှကြောြ၏ ခန်ဓာကိုယကြှီးက သူမပေါသ်ို့ ပျိုကလွာသည်..။ လှကြောြ၏ ရငဘြတကြှီးကို ဆီးတွန်းထားလိုကသ်ော မှှေးမှှေး လကလြေးတွကေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ..။ ပုဆိုးတွင်းမှ မာကြောကြော ပစ်စည်းကြီးက မှှေးမှှေး၏ ဆီးခုံလေးကို ဖိထောကမြိလာသည်..။ မှှေးမှှေး ရငထြဲ တလှပလြှပခြံစားလာရသည်..။ ယောကြွားဆိုသော အရသာနှင့ြ ထိတွေ့လိုကသ်ော မှှေးမှှေး၏ သှေးသားများ ဆူပြကကြာ တဈကိုယလြုံး ရမျမကအြပူလှိုင်းကြီးက စိုးမိုးလှှမ်းခွုံထားလပြေီ..။

“ ထမီ ခွှတလြိုကန်ောြ…မှှေးမှှေး…”

“ အို….ဟင့အြင်း…ဟင့အြင်း…မခွှတဘြူး…”

“ကြှတ်….ကဲကြာ…”

လှကြောကြ ထမီအောကစြကို အတင်းဆှဲလှနလြိုကသ်ည်..။ သူ့ပုဆိုးအောကစြကိုလည်း ဆှဲမလိုကသ်ည်..။ နှေးထွေးသော အရပြေားပေါသ်ို့ လီးထိပကြ ထိမိလိုကသ်ည်…။ မှှေးမှှေး အင့ကြနဲ တွန့သ်ှားသည်..။ လှကြောကြ နှေးအိသော ရငသ်ားလေး နှစ်မှှာအထကြ၌ ဖိကပထြားသော သူ၏ခန်ဓာကိုယအြား မကြှပဲ လကတ်ဈဖကကြို ဖငန်ှဈခုကြားသို့ နှိုကလြွှိုပြီး သူ့လီးကို ကိုငကြာ မှှေးမှှေး၏ စောကဖြုတလြေးထဲသို့ တေ့ထောကလြိုကသ်ည်..။

လှကြောြ၏ လကန်ှင် မှှေးမှှေး၏ စောကမြှှေးအုံတို့ ဖိပြတမြိကြသည်..။ မှှေးမှှေးက ကယောငကြတမ်းဖြင့ြ အသကရြှူမှနမြှနန်ှင် လှကြောြ လကမြောင်းကို တအားညှဈ၍ ကိုငထြားလိုကမြိသည်..။ လီးထိပကြ စောကဖြုတအြဝလေးသို့ ပူနှေးစိုအိစွာ တေ့ကပမြိသည်..။ လှကြောကြ လီး နရောခပြှီးသညန်ှင့ြ သူ့လကကြို ဆှဲ၍ နှုတလြိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ မှှေးမှှေး၏ ပခုံးလေးကို စုံကိုငဆြှဲကာ ဖငကြှီးကို ဖိ၍ လီးကို ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်..။

“ဗွဈ… ဖြတ်….ဘှပ်….”

“ အ….အ……….အား…”

မှှေးမှှေး နှာခေါင်းလေးရှုံ့၊ မကြန်ှာလေး ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်သှားသည်..။ မညှာမတာ အလောသုံးဆယ် လိုးသှင်းလိုကသ်ော လီးထိပကြှီးက စောကစြေ့ထိပလြေးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဖိတွန်းသှားခွင်းကို ခံလိုကရြသောကြောင့ြ… မှှေးမှှေးတဈယောကြ ပေါငရြင်းမှ စ၍ ခွသလေုံးသား ခွဖဝေါးအစုံထိ ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြး ခံစားလိုကရြသည်..။ သူမ၏ ပါးနှစ်ဖကမြှာလည်း ရှိန်းကနဲ နှေးပူသှားသည်..။ တရှိနထြိုး ဝငသ်ှားသော လီးကြီးက အထဲသို့ တဈဝကခြန့အြရောကြ မှှေးမှှေး၏ ထိတလြန့တ်ကြား ညှဈလိုကမြှုကြောင့ြ ညှပသ်ှားသော စောကပြတန်ှဈခွမ်း ကြား၌ တဈဆို့ဆို့ ဖြစ်သှားသည်..။

မှှေးမှှေး အံကြိတရြင်း မကြန်ှာလေးကို တဈဖကသ်ို့ စောင်းထားလိုကသ်ည်..။ လတေိုးသံမှ အပ ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး နေ့ခင်းကြောငတ်ောင် ချောကခြှားနသည်ေ..။ လှကြောကြ တဈသကလြုံး အရိပတ်ကြည့်ကြှည့ြ ဖြင့ြ လိုးချင်န်ခေဲ့ရသော မှှေးမှှေးကို တကယလြိုးနရပြေီမို့ အသားကုန် လိုးနသည်ေ..။

“ ဖြတ်…ဖြတ်….ဘှတ်…ပလှတ်…ဗွဈ…ဖြတ်…”

“ အင့ျ..အင်း…ကြှတ်…ကြှတ်…အမလေး…လေး..”

မှှေးမှှေး၏ မကြန်ှာလေး ရဲရဲနီလာသည်..။ ဖောင်းနသေော ပါးပြငဖြှေးဖြေးလေးများမှာ တဆတဆြတ် ခုနန်သည်ေ..။ လှကြောကြ ဒူးထောကထြိုငရြင်းက မှှေးမှှေး၏ စောကဖြုတကြို ငုံ့ကြည့်ကြာ လီးအဝငအြထွကကြို စိမပြှနပြေေ ကြည့်ရြင်းလိုးသည်..။ ဖူးယောငန်သေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းကြီး နှစ်ခွမ်းက တင်းတင်းကြီးကားနရော လီးကြီး လိုးသှင်းလိုကတ်ိုင်း နှုတခြမ်းသားများက လိပလြိပဝြငသ်ှားသည်..။ စောကဖြုတထြဲမှ လီးကြီး ပြနထြုတလြိုကလြတေိုင်း စောကပြတလြေးထဲမှ အတွင်းသားရဲရဲလေးများ ပြဲကနဲ ပါပါလာသည်..။ ခပကြှပကြှပ် စီးစီးပိုငပျိုငလြေးမို့ လိုးရသညမြှာ လှကြောအြဖို့ မကြုံဖူးအောငပြင် အရသာတွေ့နသည်ေ..။

“ အို့…..အိုး….အ……..အင့ျ….”

“ အင်း…ဟင်း….ဟင်း….ကြှတ်..ကြှတ်……”

တဈခါတဈရံ မှှေးမှှေး၏ လကလြေးအစုံက လှကြောြ၏ ရငဘြတကြို တွန်းထားတတသ်ည်..။ သို့သောြ လှကြောကြ သုံးလေးခကြမြွှ ဖငကြိုစောင်း၍ ကန့လြန့လြေး လိုးသှင်းခွင်း ခံလိုကရြသောအခါ မှှေးမှှေး၏ လကမြွားက လှကြောြ၏ ခါးကို အတင်းဖကထြားလိုကမြိတော့သည်..။

“ ပလှတ်….. ဖြတ်….. ဗွဈ… ဒုတ်…. ဖြတ်……. ဖြတ်…..”

“ အိုး…..အဈကိုရယ်…ဟင့ျ..ဟင့ျ…..အ…အင့ျ…”

“ ကောင်းလိုကတ်ာ…မှှေးမှှေး ရယ်……”

လှကြောကြ မခွိမဆန့ြ အသံမွှင်းမွှင်းနှင့ြ ပြောရင်း သူ့ဖငကြှီးကို ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ဖိဆောင့ကြာ ကပထြားလိုကပြှီး သုတရြညမြွားကို ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်..။ ထိုအခိုကမြှာပင် အင့ကြနဲ တဈခကြင်ှီးကာ မှှေးမှှေးမကြန်ှာလေး မော့တကသ်ှားပြီး သူမ၏ခါးလေးမှာ ကော့ကနဲ ကော့ကနဲ ဖြစ်သှားရပါလတေော့သည်..။

ပြီးပါပြီ။