အောစာအုပ်

ကိုရှှဘေ၏ စွန့စြားခန်းများ (အပိုင်း ၂ ဇာတသ်ိမ်း)

ကိုရှှဘေ၏ စွန့စြားခန်းများ
ရေးသားသူ – ခမြျးကို (Chan Ko)

🏵️အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

ကိုရှှဘနှေင့ြ မိခွိုလေး

ဒီနေ့ ရပကြှကထြိပကြ မီးကင်းတဲမှာ လူတောတ်ောြ စညကြားနကြတေယဗြွ။ နှင်းကသွံ တဖြောကဖြွောကကြှားထဲမှာ လူငယတ်ှေ တရုန်းရုန်းပဲ။ ထုံးစံအတိုင်း ဖိုထားတဲ့ မီးဖိုကြီးကို ဝိုင်းထိုငလြို့ ပါးစပတ်ပြငပြှင် လုပန်ကြတေယ်။ ၃ ချောင်းထောကန်ှဈခုကို တန်းထိုးပြီးတော့ မီးဖိုပေါမြှာ အလှူတွမှော ဟင်းရညလြိုကတ်ဲ့ ခွိုင့အြကြီးကြီးနှစ်လုံးကို တငထြားတယ်။ ခွိုင့အြကြီးကြီးတွထေဲမှာ ကနွောတ်ို့လူငယတ်ှေ ကြိုကတ်တတ်ဲ့ အထူးဟင်းပေါင်းဗွ။ အရပဒြသအေလိုကရြှိကြတဲ့ ရိုးရာအစားအစာပေါ့ဗွာ။

ဒီလိုဗွ.. ဒီနေ့ ရပကြှကထြဲမှာ မင်ျဂလာဆောငတ်ဈခုရှိတယ်။ အဲ့ဒီခတ်ကေ ဗမာပြညကြှီး ခမွြးသာနသေေးတဲ့ခတ်ဆေိုတော့ မင်ျဂလာဆောငဆြိုတာ အလွှံပယကြွှေးတာကိုး။ ထမင်းနဲ့ဟင်း အဝ၊ တဈမှို့လုံး မီးခိုးတိတလြဗွေ။ ဝကကြို ၁၀ ကောင်၊ ကြကအြကောင် ၈၀၀၊ အဲ့လိုတွကေိုး။ ဟင်းတွကလေည်း ၈ ယောကထြိုငစြားပြဲမှာ ထမင်းပန်းကနခြစွရာ နရောမရှိအောင် စုံလငန်တောပဲ။ ထားပါတော့ဗွာ.. အခုပြောတဲ့ ဟင်းပေါင်းဆိုတာက မကြလြုံးထဲပေါအြောင် ပြောရရင်.. မင်ျဂလာဆောငကြူတဲ့ လူငယတ်ှအတွေကြ.. ကနွသ်မွှဟင်းတွေ ဝစေုပေးတယ်။ အစိမ်းကြောြ၊ ဝကစြတူး၊ တောကတ်ောကကြှောြ၊ ငါးကြင်းကြောခြကြြ၊ ဝကသ်ားပေါင်း၊ ကြကသ်ားနဲ့အာလူး၊ ခွိုခဉွကြှောြ၊ ခရမ်းသီးဖုတထြောင်း အစရှိသဖြင့ြ မင်ျဂလာဆောငမြှာ ဧည့ခြံသမွှကို ဝစေုပေးရတာ ထုံးစံပေါ့လေ။ အဲ့ဒီဝစေုတွကေို မိုးပြဲဒယကြှီးထဲ အကုနသ်ှနထြည့ပြှီး မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ကြိုတာကို ဟင်းပေါင်းလို့ ခေါတ်ယဗြွ။ အခု မီးဖိုပေါတ်ငထြားတာ အဲ့ဒါတွဗွေ။

မစားတတတ်ဲ့ ခငဗြွားတို့အတွကတ်ော့ ရှှံစရာလို့ ထငကြောင်းထငကြှလိမ့မြယ်။ ကနွောတ်ို့အရပကြ လူငယတ်ှအတွေကြ အခုခတ်ေ ခငဗြွားတို့ ကြိုကလြှပါခွရေဲ့ဆိုတဲ့ KFC တို့၊ McDonald တို့နဲ့ ဆယခြါပြနမြလဲသေးဘူးဗွ။ ပြီးတော့ ဒီဟင်းပေါင်းဆိုတာ လူငယသ်ီးသန့်အတွကပြဲဗွ။ အိမထြောငရြှငတ်ှေ၊ လူကြီးတွေ မပါရဘူးလို့ သူ့အလိုလိုကို သတမြှတပြှီးသား။ ဒီနေ့ညတော့ ဆောင်းတွင်း နှင်းဖြေးဖြေးကြားမှာ ရနှေေးခါးပူပူလေးရယ်၊ ဟင်းပေါင်းကို ဇလုံလေးတွကေိုယစြီနဲ့လှေးဖို့ ပြငန်ကြလေို့ အလိုလို အူမှူးနကြတောပေါ့လေ။

“ကဲ.. စကြစို့ ရနပြေီ”

ဆိုတာနဲ့ သူ့ထကင်ါ ဇလုံလေးတွေ ထိုးခံနကြတော ဆူဒနဒြုကျခသညစြခန်းမှာ ဂွုံဆနပြှုတရြဖို့ လုနကြသေလိုပဲဗွ။

“အသားဖတမြွားများပါတဲ့ ဇလုံအပြည့ြ ဟင်းပေါင်းတဈခွကြ ပြငပြါ။ နံပါတဝြမ်းကြီး လာနပေါတယ်..”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကနွောတ်ို့လူအုပထြဲ လူတဈယောကြ ဝငထြိုငလြိုကတ်ာမှငတ်ော့ အားလုံးက ဝိုင်းအောကြှတယ်..။

“ဟာ!! ကိုရှှဘေ လာပြီ..” (နံပါတဝြမ်းကြီးဆိုတာ အဲ့ဒီခတ်ကေ ဘယသ်ူ့ကိုခေါသ်လဲ သိတယန်ောြ)

“ကဲ.. ငါတို့အဈကိုကြီးအတွကြ လုပစြမ်းဟေ့..။ အသားဖတမြွားများ ဟင်းပေါင်းခပပြစွပြစွလြေး ခပပြေးလိုကစြမ်း..။ လုပလြုပ်..။ ကိုရှှဘေ.. ရော့.. ရနှေေးလေး အရငမြှုတသ်ောကထြား…”

သူ့ကို အားလုံးက ပြာပြာသလဲ လုပပြေးနတောကိုကြည့်ပြှီး ထုံးစံအတိုင်း တဟဲဟဲနဲ့ ရှှသှေားတဝင်းဝင်းပေါအြောင် ရယန်ရင်ေး ကိုရှှဘတေဈယောကြ သဘောတွကလွေို့ပေါ့။ အားလုံး တဟူးဟူး တဟဲဟဲနဲ့ ဗိုကကြားအောင် စားသောကကြှပြီး အိုးတွခွကေတ်ှကေို သိမဆြည်းပြီးမှ ရနှေေးကြမ်းမတခြှကကြှီးတွေ ကိုယစြီကိုင်၊ မင်ျဂလာဆောငကြဝတေဲ့ ဒူးယားစိမ်းလေးတွေ ကိုယစြီခဲလို့ မီးဖိုဘေးမှာ ဇိမတ်ှေ့နကြတေယ်။ နည်းနည်းလောကကြှာမှ ခွာတိတတ်ဈကောငကြ စကားစတယ်..။

“ကိုရှှဘေ.. ကနွောတ်ို့ကလေးဘဝက ဘယပြွောကသ်ှားတာလဲဗွ..။ မှငကြိုမမှငဖြူးခဲ့တာ…”

“အင်း.. နာမညသ်ိပကြှီးတဲ့ နရောတဈခုမှာ ကြောကသ်ှားတူးတာဟ..။ ၄-၅ နှစ်လောကြ ကြာတယ်..”

ဒူးယားစိမ်းလေးနဲ့ ဇိမယ်ူနတေဲ့ ကိုရှှဘကေ ပြနဖြှတယ်ေ။

“ကိုရှှဘေ မှို့ကိုပြနရြောကလြာတော့ .. ကနွောတ်ောင် လူပျိုပေါကရြှိပြီနော့”

ကနွောြ ဝငပြှောလိုကတ်ယ်။

“ဟုတပြါ့.. မင်းတို့ မှဈထဲရချိုးနတော.. ငါနဲ့တွေ့တဲ့နကေ ငါပြနရြောကလြာတဲ့နေ့ပေါ့.. ဖိုးသကရြ !!”

“ဖြီးးးးး!!”

ကနွောြ ထပြီးရယလြိုကလြို့ ရနှေေးကြမ်းတွေ သီးကုနတ်ယ်။ အားလုံးက ကနွော့ကြို ဝိုင်းကြည့်န်ကြတေယ်။ ဒီတဈခါ ဘာဖြစ်ပြနပြှီလဲပေါ့။ ကနွောကြ တခွိခွိလုပန်ရင်ေး အားလုံးကို လကကြာပြပြီး..

“ဟီး.. အခု မန်းလေးမှာ ပြဲရုံပိုငရြှငန်ဲ့ ရသှားတဲ့ မမိခွိုလေးနဲ့ ကိုရှှဘရေဲ့ ဆှတပြွံ့ဖြယ် အခစွဇြာတလြမ်းက အဲ့ဒီနေ့မှာစတာလေ..။ ကိုရှှဘေ.. ပြောပြလိုကလြဗွော..”

“ခွီး! နေဦး ငါ ဗိုကန်ည်းနည်းတင်းနတယ်ေ..။ အဲ့ဒီဇာတလြမ်းအစက မင်းလည်း ရချိုးဆိပမြှာ ရှိနတောပဲ..။ မင်းအရငစြပြောပြလိုကြ..။ မင်းမသိတဲ့ နောကပျိုင်းဇာတလြမ်းရောကမြှ ငါဆကပြှောမယ်…”

အဲ့လိုပြောပြီး ဆရာသမားက ဒူးယားစိမ်း နောကတ်ဈလိပတ်ောင်းပြီး ဖြာနတယ်ေ။ အားလုံးက ကနွော့ကြို စတော့လဆေိုတဲ့ အမူအရာတွနေဲ့ ဝိုင်းကြည့်န်ကြတေော့.. ကနွောလြည်း ပြုံးစိစိလုပရြင်း စပြောလိုကတ်ယ်…။

“မင်းတို့သိတဲ့အတိုင်း ကိုရှှဘဆေိုတာ အရာရာနဲ့ အကြောင်းကြောင်းမလား…။ မိုးတွင်းဆိုရင် ငါတို့မှို့ဘေးက မှဈကရတွေေ အတောတ်ကလြာတာမလား။ ခါတိုင်းဆိုရင် ရကေ ကမ်းပါးအောကြ ပေ ၅၀-၆၀ လောကရြှိနရောကနေ ရတကေလြာတော့ ကမ်းပါးအောကြ ပေ ၂၀-၂၅ လောကပြဲ မှင့တ်ော့တာကိုး။ အဲ့ဒီခတ်ကေ အခုလို ဘုံဘိုငတ်ှေ၊ အဝီစိတွေ မပေါသ်ေးတော့ကာ.. တွင်းရကေို သောကဖြို့သုံးဖို့လောကပြဲ တဈမှို့လုံး သုံးကြပြီး၊ လူကြီးလူငယမြှနသ်မွှဆိုတာ မှဈထဲ ရချိုးဆင်းကြရတာကိုးဟ။ မိုးတွင်း ရတအေားတကလြာပြီဆို ရချိုးဆိပကြ အဆငမြပြတေော့ဘူး။ ကမ်းနားမှာ ဟိုးအောကပြှည် အောကရြှာကို စုနဆြင်းဖို့ လာကပထြားတဲ့ ဝါးဖောငတ်ှရှေိတယ်။ လူတွကေ အဲ့ဒီ ဝါးဖောငတ်ှပေေါတ်ကပြှီး ခွကကြလေးတွနေဲ့ ခပခြွိုးရတာပေါ့လေ..။

ငါတို့ခွာတိတတ်ှကြတေော့ ကမှင်းကြောက ထထရယ်။ အဲ့လို ရတကေလြာတဲ့အခွိနအြတွကြ ကြိုတငပြှငဆြငပြှီးသား။ သူများရပကြှကကြ ဓာတမြီးတိုငမြှာ တိုငမြယိုငအြောင် ထိန်းထားတဲ့ လကည်ိုးအလုံးလောကရြှိတဲ့ သံမဏိဝင့ကြှိုးကို ညဖကသ်ှားပြီး ဖြုတခြိုး။ ကားတာယာအဟောင်း တဈခုလောကြ ဝပရြှော့က သှားတောင်းပြီး ဓါးထကထြကန်ဲ့ လကကြိုငလြို့ကောင်းတဲ့ အကြင်းအရှယထြိဖြစ်အောင် ဝိုကပြှီးလှီး။ မှဈကမ်းပါးထိပကြ မှဈဘကကြို ထိုးထွကန်တေဲ့ ကုကျကိုပငကြှီးရဲ့အကိုင်းမှာ တကပြှီး သချောခညွလြိုကရြင် ငါတို့ဆော့ကစားစရာ၊ ရထေဲကို ဒန်းလှှဲသလိုလှှဲစီးပြီး ဒိုငပြငပြဈလို့ရတဲ့ ဒိုငပြငစြင် ရပြီပေါ့လေ။ အရှိနန်ဲ့ ကမ်းပါးကနေ ရထေဲကို လှှဲစီးသှားပြီး တောတ်ောဝြေးဝေးရောကမြှ ရထေဲကို ဒိုငပြငပြဈလိုကြ၊ ဂွှမ်းထိုးခလွိုကန်ဲ့ ကမှင်းကြောထကြတာပေါ့လေ။

ဒီအလေ့အထက ငါတို့မှို့ရဲ့ အစဉအြဆကလြို့လည်း လူကြီးတွကေ ပြောဖူးတယဟြ။ ရချိုးဆိပလြုပထြားတဲ့ ဖောငတ်ှကေ ငါတို့ဆော့နတေဲ့ ကမ်းပါးအောကြ ဝါးတရိုကလြောကမြှာပေါ့။ အဲ့ဒီနေ့က ငါတို့ခွာတိတ် ၃-၄ ကောင် အဲ့လိုကမှင်းနကြတောပေါ့။

ရချိုးဆိပဖြောငပြေါမြှာတော့ ရပကြှကထြဲက အသကြ ၂၅ လောကြ (အဲ့ဒီတုန်းက) ရှိတဲ့ မမိခွိုလေး တဈယောကထြဲ ထမီရငခြေါင်းလွားနဲ့ အဝတတ်ှေ လွှောဖြှတန်တော။ တခကြတ်ခကြြ ငါတို့ကို ဟဲ့ ကလေးတွေ.. ကမှင်းကြောကို ထလှခွလေား.. ဘာညာနဲ့ လှမ်းလှမ်းပြီး အောန်သေေးတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ… ငါတို့ဆော့နတေဲ့ ကမ်းပါးနားကို အမှိုကပြဈတဲ့ တွန်းလှည်းလေးတွန်းပြီး ကိုရှှဘေ ရောကလြာတာဟေ့။ အင်ျကြီဗလာနဲ့ ဝကဝြံတံဆိပပြုဆိုးအဝါကို တိုတိုဝတထြားတယ်။ အမှိုကတ်ောင်းတွေ မှဈထဲသှနပြှီးတာနဲ့ ငါတို့နားလာပြီး အာလာရိုကတ်ော့တာပေါ့..။ မင်းတို့ ဘယသ်ူ့ကလေးတွလေဲ ဘာညာတွနေဲ့ပေါ့လေ..။ ဟဲဟဲ.. ငါတို့ကို အာရိုကန်ရင်ေး ဖောငပြေါကြ မမိခွိုရဲ့ ရစေိုစိုထမီရငခြေါင်းလွား အလှကို လှမ်းလှမ်းပြီး ဂလုရင်းပေါ့…။

အဲ့လို ငါတို့ကို အာရိုကတ်ယဆြိုတာကလည်း ငါတို့အပေါြ အာရုံရှိပုံ မရပါဘူးလေ။ ဖောငပြေါကြ မမိခွိုလေး မကြားကြားအောင် အသံတစာစာနဲ့ လုပန်တယ်ေ ဟီးဟီး..”

“အပေေးလေး!!” (ကိုရှှဘေ ဝငဆြဲသံ)

“သူ့ကိုယသ်ူ ငါတို့ရပကြှကထြဲက တရုတလြကဖြကရြညဆြိုငကြ ကိုရှှဘပေါဆိုတာ မိတဆြကရြင်း.. ငါတို့ ကမှင်းကြောထနတေဲ့ ကိဈစကိုပါ ဝငပြှီးစွကဖြကလြာရောဗွ။ ဟာ.. မင်းတို့ကောငတ်ှေ ဒိုငပြငပြဈတာ မလှပါဘူး..။ ငါတို့ကောငတ်ှေ ငယင်ယကြဆို ဘယလြိုဘာညာတွပေေါ့လေ။ ပြောရင်းနဲ့ စိတပြါလာတာလား.. မမိခွိုလေးက လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တေော့ အစွမ်းပြချင်တ်ာလား မသိပါဘူး။ သူ့ပုဆိုးအဝါလေးကို ခါးတောင်းကောကကြွိုကလြိုကပြှီး ကမ်းပါးပေါမြှာ မတတ်ပရြပလြွှကကြနေ.. ဟိုင်း!! ဆို တဈခကြအြောလြိုကပြှီး နောကပြှနတ်ဈပတဂြွှမ်း ခုတပြှလိုကသ်ေးတယ်။

အမယ်.. ဟုတတ်ော့ဟုတတ်ယဗြွ။ နရောတောငမြရှေ့ဘူး လှလိုကတ်ဲ့ နောကပြှနတ်ဈပတဂြွှမ်းလေး။ ငါတို့က ရထေဲကိုသာ ဂွှမ်းထိုးရဲတာ အဲ့လိုကြီးကတော့ မှကြေီးပေါမြှာ မလုပရြဲဘူး..။ အကမွတောရြင် ဇကကြွိုးမဲ့ အပေါကလြေ။ နောကမြှသိရတာ ကိုရှှဘကေ သိုင်းပြောင်းပြန် ဆရာကြီးကိုး။ (ကိုရှှဘေ တဟဲဟဲ ရယန်တယ်ေ)

အင်း.. ဒီကတည်းက မမိခွိုက ကိုရှှဘကေို သဘောကခွငွန်တောလားတော့ မသိဘူးလေ..။ ငါတို့တွေ့စက ကိုရှှဘေ ဘောဒြီကော ရုပကြော ကြနဖြူးမင်းသား ဘရုဈစလီစတိုငကြိုးဟ။ အဲ့ဒါ ဖောငပြေါကြနေ အဝတတ်ှသောလွှောန်တော အင်ျကြီခွှတ်၊ ပုဆိုးခါးတောင်းကြိုကထြားတဲ့ ကိုရှှဘကေို လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တောကိုး။

အဲ့လိုတွေ အခွအနေကေောင်းနတေော့ ကိုရှှဘကေ အစွမ်းတောတ်ောပြှချင်လြာပုံပေါတ်ယ် ဟီးဟီး။ သံမဏိဝင့ကြှိုးနဲ့ လုပထြားတဲ့ ဒီဒန်းကြိုးကို လှှဲစီးပြီး လပေေါဝြဲ နှစ်ပတဂြွှမ်း ထိုးပြမယဆြိုပဲ၊ ရထေဲကိုနောြ။ မင်းတို့ကြည့်ထြားကြ.. ဘယလြိုထိုးရတယဆြိုတာ ဆိုပြီ အောပြှီးပြောလိုကသ်ေးတယ်..။ မမိခွိုလေး မကြားကြားအောငပြေါ့လေ။ အင်း.. ဟိုကလည်း လှမ်းကြည့်န်ပြေီဆိုတော့ ကဲ ခပြေါ့လေ..။ လကကြိုငကြှင်းလုပထြားတဲ့ ကားတာယာကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့စုံကိုင်.. အရှိနမြွားအောငဆြိုပြီး ငါတို့ခွာတိတတ်ှကေ သူ့ခါးကိုဖကပြှီး အနောကကြို အားနဲ့ဆှဲမှှောကြ၊ ပြီးမှ ဝမ်း..တူး..သရီး ဆိုပြီး တွန်းလှှတလြိုကတ်ာပေါ့။

ယားးးး!! ဆိုပြီး အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ ခိုစီးပြီး လှှဲသှားတာ.. ကမ်းနဲ့အဝေးဆုံး အမှင့ဆြုံးကို ရောကသ်ှားမှ လကကြိုလှှတပြှီး လပေေါမြှာ လှည့ပြတပြလိုကတ်ာ ၂-၃ ပတလြောကဗြွ.. လှခကြကြ..။ နောကဂြွှမ်းထိုးတာ ဒီလောကလြှတာ ငါတော့မမှငဖြူးဘူးဟေ့။

ဒါပမယေ့ြ.. ကံမကောင်းဘူး။ ရထေဲကို မတတ်ပလြေး ကသွှားရမှာ.. ဟို ကားတာယာကြီးက အရှိနတ်အားပြင်းတော့ ကိုရှှဘေ ပြနကြလွာတဲ့အခွိနထြိ လထေဲမှာ အကြင်းလိုကကြှီး ကနွန်တေော့ လထေဲကနေ ဂွှမ်းထိုးပြီး အောကကြလွာတဲ့ သူ့ကိုယလြုံးက ပေါကပြေါကရြှာရှာ ကားတာယာထဲ စွပဆြို တည့တ်ည့ဝြငသ်ှားရော။ ဂွိုင်းကြားနှစ်ဖကန်ဲ့ ကြကတ်ိခွိတ်.. ကားယားယားကြီး ကမ်းပါးကို အရှိနန်ဲ့ ပြနပြါလာတာဟေ့။

ဝီးကနဲ.. လှှဲလာတဲ့အရှိနန်ဲ့ ကမ်းပါးကို ပြနကြပလြာတော့ ငါတို့ကောငတ်ှလည်ေး ဟာ.. ဆိုပြီး ရှောင်
ရတော့တာပေါ့။ အင်း.. ကုကျကိုပင် ပငစြညကြှီးကို ဝငဆြောင့လြိုကတ်ာများ အုတန်ံရံကို ဂစွကြားဝငဆြောင့သ်လာ မှတရြတယ် အုံးးး !! ဆိုပြီး အကယွကြှီးပဲဗွ။ ဝငဆြောင့ပြှီးတာနဲ့ အရှိနမြသဘေူးလေ မှဈဖကကြို လညလြညလြညလြညန်ဲ့ ပြနလြှှဲပါသှားရော။ နာရီခွိနသ်ီးလို အရှိနမြသမခေငွြး လှှဲနသေေးပမယေ့ြ.. ငါတို့ကမ်းပါးပေါကြနေ လှမ်းပြီးဖမ်းဆှဲ
ဖို့ကို မမှီတော့တာ။

ရပသ်ှားတော့မှ ကြည့်လြိုကတ်ော့.. ကိုယ့ဆြရာခငမြွာ ကုကျကိုကိုင်း အစွန်းအောကတ်ည့တ်ည့ြ မှဈရပြငေပြေါကြ လထေဲမှာ ကြိုးတန်းလန်း ကားတာယာကြင်းလေးထဲမှာ စွပလြွှကကြလေး..။ ပုဆိုးကလည်း ဘယအြခွိနကြ ကြှတကြသွှားတယ် မသိဘူး။ ဖငတ်ုံးလုံး ဂွေးတန်းလန်းလေးနဲ့ အဝတမြပါပဲ ခွိတန်ရှောတယ်.. ဟားဟား!!

မမိခွိုလေးက ရထေဲကိုမွှောလာတဲ့ သူ့ပုဆိုးကို ဖောငပြေါကြနေ ဆယပြေးနတယ်ေ။ ငါတို့ကောငတ်ှကေ ကမ်းပါးပေါကြနေ ဗိုကန်ှိပပြှီး ရယန်ကြတော ခွကထြိုးခွကလြှနပြေါ့လေ။ နောကမြှ သတိရတာနဲ့ ကြိုးကို အဲ့လိုအရှိနသ်သှေားတိုင်း လှမ်းဆှဲတဲ့ ခွိတတ်ပထြားတဲ့ ဝါးလုံးရှညန်ဲ့ အသာလေးထိန်းပြီး ကမ်းပါးကို ဆှဲယူလိုကရြတာပေါ့။ ကမ်းပါးပေါကြို ဆှဲတငပြှီးတော့ ကိုယ့ဆြရာက မထနိုငရြှာဘူး… ဖငတ်ုံးလုံးလေးနဲ့ မှကြေီးပေါခြှပြေီ တအင်းအင်း ညည်းနတောပေါ့။

ဒါနဲ့ ငါတို့ခွှတပြုံထားတဲ့ ပုဆိုးတဈထည် ဝတပြေးပြီး သူအမှိုကလြာပစ်တဲ့ တွန်းလှည်းပေါတ်ငပြှီး အိမကြို တွန်းပို့လိုကရြတယ်။ သူ့အိမရြောကတ်ော့ သူအဖတရေုတကြှီးက.. ဟာ.. မီးမရေိုး ဒီလောကကြမှင်းတာ အိမပြှနလြာပို့သေးတယ်.. မှဈထဲတခါလဲ မွှောလိုကပြါလားတဲ့.. ဟားဟား။”

အားလုံး တဟားဟား ဆူညံနအေောင် ရယန်ကြတော ရပသ်ှားမှ ကနွောကြ ဆကပြှောတယ်။

“အဲ့ဒီမှာ ကိုရှှဘေ ကြှတကြကြနွခြဲ့တဲ့ သူ့ပုဆိုးလေးက အခုပြောမယ့ြ အခစွဇြာတလြမ်းရဲ့ အစပေါ့လေ။ ကဲ.. ကိုရှှဘအေလှည့ြ.. ပြောတော့ဗွာ!!”

“အင်း.. ဖိုးသကပြှောတဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှေ ဖြစ်ပြီးတော့ ငါလည်းရှကပြှီး အပြငမြှာ မိခွိုနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးတောင် မဆိုငရြဲတော့ဘူးဟေ့…။ ဒါပမယေ့ြ တဈပတလြောကကြှာတော့ ငါလည်း မှဈထဲကဖောငပြေါြ ရချိုးဆင်းတော့ ဖောငပြေါမြှာ အဝတလြွှောန်တေဲ့ မိခွိုနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ ကြုံပါရောလားကြာ။ လူကလည်း အဲ့ဒီနေ့က ညနနဝေငေရြီတရောမှာ ဘယသ်ူမှကိုမရှိပဲ ရှင်းနတောကိုးဟ။ ဖောငပြေါမြှာ ငါနဲ့ မိခွိုနဲ့ နှစ်ယောကထြဲပေါ့လေ..။ မှောငကြလည်း မှောငစြပြုလာပြီ။”

ခုနက တဟားဟားရယန်တေဲ့ ပရိတသ်တကြ တိတသ်ှားကြပြနပြှီ။ မှောငရြီပျိုးစမှာ လူသူရှင်းတဲ့ ရချိုးဆိပမြှာ ငါတို့လူနဲ့ မိခွိုလေး နှစ်ယောကထြဲ ဖောငပြေါမြှာ တွေ့ကြပြီပေါ့လဆေိုပြီး မကြစြိထဲမှငယ်ောငကြှည့ရြင်း ရငဖြိုလာကြပြီပေါ့ဗွာ။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ဆရာသမားက စပြောပြီဆိုတာနဲ့ အမူအရာလေးတွနေဲ့ မာနပြါပါ စပြောတော့မယ့ပြုံကိုး။ သောကလြကစြ ဒူးယားစိမ်းကိုတောင် မီးဖိုထဲပစ်ထည့လြိုကပြှီး အဟမ်းဟမ်း.. ဆိုပြီး လညခြွောင်းတွဘောတွေ ရှင်းလိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးမှ မီးပုံကိုဝိုင်းထိုငန်တေဲ့ လူတွကေို လှည့ပြတကြှည့လြိုကသ်ေးတယ်။ စိတဝြငစြားမှု အပြည့ရြှိရဲ့လားပေါ့လေ။ အားလုံးကငှိမပြှီး သူ့စကားကိုမွှောန်တယ်ေ ဆိုတာတွေ့မှ ကိုရှှဘေ စကားဆကပြှောတယ်။

“မိခွိုလေးဆိုတာ မင်းတို့ထဲက တခွို့ကောငတ်ှေ မမှငဖြူးတော့ ပြောပြဦးမယ်။ တဈတဈရဈရဈကလေးဟ.. ငါးရံ့ကိုယလြုံးလေး..။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအခွိနကြ အသကြ ၂၅ တောင် မပြည့တ်ပြည့ဆြိုတော့ ရဆေေးငါးကဈကဈလေးပေါ့။ ငါ မှို့ကနေ ထွကမြသှားခငတ်ုန်းကတော့ ငယသ်ေးတာရယ်၊ တဈရပကြှကသ်ားချင်ြးတွဆေိုတော့ ငါသိပစြိတမြဝငစြားခဲ့ဘူး။ ပြနရြောကပြှီး အဲ့ဒီနေ့ကမှ ရချိုးဆိပမြှာ ငမ်းမိတော့မှ တောတ်ောလြေး စိတဝြငစြားလာတာဟ။

ဒီကောငမြကလည်း ဟိုနေ့က သူ့ရှေ့မှာ ဂွေးတန်းလန်းဖြစ်ထားတော့ လမ်းမှာ ငါ့မကြန်ှာတွေ့တာနဲ့ တခွီးခွီးရယတ်တတ်ော့ ငါလည်း ရှကတ်ာပေါ့လေ။ ဒါပမယေ့ြ ငါ့အတွေ့အကြုံအရ ပြောရရင် သူငါ့ကို စိတဝြငစြားမှန်း ငါသိပါတယ်။ အဲ့ဒီခတ်ကေ မင်းတို့အခုခတ်လေို ဂဈတာလေး တဒေါငဒြေါငခြေါကတ်တမြှ စောကြှညတ်ဲ့ခတ်ေ မဟုတဘြူး။ (ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး နှိပလြိုကသ်ေးတယ်) ဖိုကတ်ာမှ စောကြှညတ်ာဟေ့။ တဈခုခုဆို လကမြှနပြှီး မိုကတ်ိမိုကကြန်းဆို ဘယလြိုခေါမြလဲ ပေါပြှူလာဖြစ်တဲ့ခတ်ကေိုး။

မင်းတို့သိတဲ့အတိုင်း ငါကလည်း နာမညကြှီး၊ လူတိုင်းသိတဲ့အပြင် အဲ့ဒီတုန်းကလည်း ဘောဒြီက မိန်းမကြိုကလြေ..။ မယုံရင် ဖိုးသကကြို မေးကြည့်ြ..။

“ဟီးဟီး .. ဟုတပြါ့ ဟုတပြါ့.. ဘရုဈစလီပါဆိုနမှေ..” (ကိုယရြညသ်ှေးမှန်း သိသိကြီးနဲ့ ပင့ပြေးနရတော၊ ဆကပြှောအောငလြို့။ ဒါမှ အညှီအဟောကလြေးတွေ ကြားရမှာလေ)

“ဒါနဲ့ ဖောငပြေါကြို ခပကြုတကြုတလြေး တကပြှီး မိခွိုနဲ့ဝေးတဲ့ အစွနကြိုသှားပြီး ရကေို ခွကကြလေးနဲ့ ခပခြွိုးနတောပေါ့လေ။ မိခွိုကတော့ လွှောဖြှတရြညှဈေပြီးတာတွေ ဇလုံထဲထည့န်ပြေီ။ ပြနတ်ော့မလိုလို လုပရြင်း ငါ့ကိုလှမ်းလှမ်းကြည့်န်တောပေါ့။ လူသူလေးပါးမရှိတဲ့ နရောမှာ ကိုယကြှိတကြှိုကန်တေဲ့ မိန်းမနဲ့ နှစ်ယောကထြဲရှိနရတေဲ့အခါမှာ ဘယလြိုဖြစ်နမလေဲ မင်းတို့ဖာသာ တွေးကြည့်လြေ။ မိခွိုက ရချိုးပြီးပြီနမှောဟ။ ထမီရငခြေါင်းလွားကို ပြငဝြတပြှီး ရငဘြတအြပေါပျိုင်းကို တရုတတ်ဘကန်ဲ့ သိုင်းခွုံလိုကပြှီး ဇလုံကိုမရင်း မတတ်ပရြပလြိုကတ်ယ်။ ငါလည်း အသာလေး ခိုးကြည့်ရြင်း ဟာ.. ပြနတ်ော့မယ် သှားပါပြီပေါ့လေ။

ကံကောင်းချင်တ်ော့.. အဲလေ ကံဆိုးချင်တ်ော့ ဝါးဖောငတ်ှကေ နှစ်ပလေောကစြီတဈတွဲ တွဲခညွထြားတာဆိုတော့ အဝတဇြလုံကြီးမပြီး ထရပလြိုကတ်ဲ့ မိခွိုရဲ့ခွထေောကတ်ဈဖကကြ ခွခွေောပြှီး ဖောငန်ှဈခုတွဲထားတဲ့ကြားထဲ ကြှံကသွှားပါလရေော။ ဝုန်းဆိုကသွှားတာ.. ငါလှမ်းကြည့်တ်ော့ သူ့ပေါငတ်ံတဈဖကကြ ဖောငန်ှဈခုကြားထဲ ညှပန်ပြေီဟ။

ငါ့ကိုလည်း အောတ်ယ်..။ အမလေး!! ကိုရှှဘေ လုပပြါဦးရှငတ်ဲ့..။ ငါလည်း နဂိုကကို ပြနမြှာစိုးနပေါတယဆြိုမှတော့ သူ့ဆီပြေးသှားတာပေါ့လေ။ အနားကိုရောကသ်ှားပြီး ပေါငအြရင်းထိကြှံနတေဲ့ မိခွိုပုခုံးလေးကို ထိန်းပြီးဖေးထားပေးရင်း ရလား.. မိခွိုလေး ဘာညာဆိုပြီး သူ့ကိုကူဖို့ လုပတ်ာပေါ့လေ။ ခုနက နည်းနည်းမှောငရြီပျိုးစဆိုတော့ လှမ်းမမှငလြိုကရြလို့ဟ။ အမှနကြ သူကြှံကတွဲ့အခါ ရငခြေါင်းလွားထားတဲ့ ထမီက ကြှတသ်ှားပြီ။ ရငဘြတကြိုပတထြားတဲ့ တဘကလြည်း လှင့သ်ှားပြီး ကော့ကောကြံကားကြီး ညှပန်တောပေါ့။

ငါလည်း သတိမထားမိပါဘူး။ ညှပန်တေဲ့ သူ့ခွထေောကတ်ဈချောင်းကို ဆှဲထုတဖြို့ ကူပေးဖို့ပဲ အာရုံရောကန်တောကိုး။ နည်းနည်းလေး ဖောငန်ှဈတွဲကို ခွထေောကန်ဲ့ ကနပြှီခွဲ.. ပေါငရြင်းဂွဆုံနားထိ ကြှံနတောကို ဆှဲနှုတပြေးဖို့ ကြိုးစားတော့မှ သတိထားမိတယ်။ မိခွိုရဲ့ထမီက ခါးအထိ လွှောကနွတောလေ။ ခွထေောကတ်ဈဖကကြို ဆှဲထုတဖြို့ ကိုငထြားတဲ့ ငါ့လကမြောင်းနှစ်ဖကကြ အိအိလေးပါလားဆိုပြီး သတိထားမိလို့ အသာလေးကြည့်လြိုကမြှ မိခွိုလေးရဲ့နို့တွနေဲ့ ငါ့တံထောငဆြဈတွနေဲ့ ပြတမြိနတောကိုး။ သူ့ကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုရှှဘေ ဖြေးဖြေးဆှဲနောြ လို့ပြောပြီး နာလို့လား ရှကလြို့လား မသိဘူး။ မကြန်ှာကို တခွားဖကလြှှဲပြီး အံကြိတထြားတာ တွေ့ရတယ်။

ငါလည်း ဘယရြမလဲ..။ ခကြခြငွြး ဖောငတ်ှဲတွကေို ခွာပစ်လိုကပြှီး ဆှဲထုတလြို့ရတာကို… မိခွိုလေး ကိုရှှဘေ နည်းနည်းလေး ဆှဲထုတကြှည့မြယန်ောြ။ နာရငပြှော.. ခွထေောကည်ှပထြားတာ.. ဝါးတွလည်ေး ရှမှာစိုးတယဆြိုပြီး သူ့ပေါငလြုံး အိအိစကစြကကြှီးကို ကိုငပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆှဲထုတပြေးနတောပေါ့လေ။ အဟီး ပေါငကြို ကိုငရြုံလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေးဘူး ဆရာ။ တံတောငဆြဈနဲ့ သူ့နို့တွကေိုလည်း ဖိဖိပြီးခွရင်ေး ဇိမခြံနလေိုကသ်ေးတယ်။ အဲ့လို တဈထဈချင်ြး ဆှဲထုတလြိုကြ ပေါငပြှတလြိုကြ နို့တွကေို မထိတထိလုပလြိုကန်ဲ့ တောတ်ောလြေး ကြာကြာ လုပန်တေော့ မိခွိုကလည်း ရိပမြိလာတယဟြ။

ကိုရှှဘေ.. မိုးဖြဲလေးတွေ ကလွာပြီ… မှနမြှနဆြှဲထုတပြေးတော့လို့ အံကြိတထြားတဲ့ ရှကန်တေဲ့အသံနဲ့ ပြောလာမှ.. ငါလည်း ဖောငန်ှဈခုကို ဆှဲဖြဲပြီး တအားဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ နှစ်ယောကလြုံး အရှိနလြှနပြှီး ဖောငပြေါမြှာ ပကလြကလြှနသ်ှားကရောဟေ့။ မကြစြိထဲမှငတ်ယန်ောြ…။ ခါးအထိလှနတ်ကန်တေဲ့ ထမီနဲ့ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ မိခွိုလေးပေါြ ငါက ဖိမိနတော ဟီးဟီး။

ခကြခြငွြးမထပဲ.. ငါလည်း မထူးပါဘူးဆိုပြီး.. လူပျိုစကား ပြောပစ်လိုကတ်ယ်။ မိခွိုလေး နင့ကြို ငါကြိုကတ်ယဟြာလို့။ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ မိခွိုက.. အာ.. ကိုရှှဘကြေီး မကောင်းဘူး.. ဖယပြါရှငတ်ဲ့။ ဒီလိုအခွအနေမှော မင်းတို့ဆိုရငကြော ဖယပြေးမလား ဟဲဟဲ။”

အားလုံးပြနမြဖြနေိုငပြဲ ခေါင်းခါပြကြတယ်။ တံတွေးတွဘောတွေ မွိုခကြုနပြှီ။ သိတယမြလား အကုနလြုံးက လူပျိုပေါကြ အတွေ့အကြုံမှ မရှိကြသေးတဲ့ အရှယတ်ှဆေိုတော့ ဖီးလတ်ှဘောတွေ တကန်ပြေီလေ။ ဒီကြားထဲ ဆရာသမားရဲ့ စကားပြောခွင်း အတတပြညာကလည်း ပီပြငလြှန်းနတေော့ ကိုရှှဘနေရောမှာ ကိုယပြဲဖြစ်နသလေိုလို ခံစားပြီး ကတုနကြယငတ်ှတေောင် ဖြစ်ကုနတ်ယ်။

မင်ျဂလာဆောငကြ အလကားရတဲ့ ဒူးယားစိမ်းတွေ ဖိဖြာတဲ့ကောငကြ ဖြာ၊ အေးစကစြပြုနတေဲ့ ရနှေေးကြမ်းတွကေို ကယောကကြတမ်း မော့တဲ့ကောငကြမော့တွေ ဖြစ်နတောပေါ့။ ကနွောဆြိုရင် ရနှေေးသောကတ်ာ များသှားလို့ ရှူးပေါကခြငွန်တောတောင် အောင့ထြားတဲ့အထိ ဇာတလြမ်းက ကောင်းနတောကိုး ဟီးဟီး။ ရနှေေးတဈကြိုကလြောကမြော့၊ စီးကရကလြေး နည်းနည်းဖြာပြီး ကိုရှှဘေ ဆကပြှောတယ်။

“မှောငရြီဝိုးတဝါးလေးမှာ.. မိုးတဈပေါကန်ှဈပေါကကြ ကလွို့ ပကလြကလြှနပြှီး ဝဈလဈစလဈတဈပိုင်း ဖြစ်နတေဲ့ မိခွိုမကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ငါလည်း လကန်ှေးလို့ မဖြစ်ဘူးဟဲ့လို့ ကိုယ့ကြိုယကြို သတိပေးရင်း အာဘှားတွေ ရှလူးပလိုကတ်ာပေါ့ ဟီး။ မိခွိုကတော့ နည်းနည်းရုန်းတယဟြ။ ဒါပမယေ့ြ ငါ့ဗလကြီးနဲ့ အဖိခံနရတေော့ ဘာမှမတတန်ိုငရြှာဘူးပေါ့ကြာ။ ဖြေးဖြေးချင်ြး ငှိမကြသွှားတာပေါ့။ အဲ့ဒီတော့မှ မင်းတို့အဈကိုကြီးရဲ့ ပညာခန်းတွေ ပြရတော့တာဟ။

လညတ်ိုငလြေးတွကေို မထိတထိနမ်း၊ နမ်းရင်းနဲ့ အောကကြိုဆင်းပြီး မိခွိုလေးရဲ့ နို့သီးလေးတွကေို လွှာဖြားလေးနဲ့ သှားပြီးကလိပေးလိုကတ်ော့.. မိခွိုက.. ကိုရှှဘေ.. ကမွအဖနေဲ့ တိုငပြှောမယ် ဆိုပြီး တွန်းတော့ပဲဟေ့။ ဘယရြမလဲကြ.. ငါလည်း မိခွိုလေးရာ.. နင့အြဖေ ငါ့ကိုသတခြငွသ်တပြါစေ။ ငါနင့ကြို ဟိုး နငင်ယင်ယကြတည်းက ကြိုကန်တောပါဟာ ဘာညာဆိုပြီး ချော့လိုကြ၊ နို့တွကေို တဈဖကစြီ ဟိုပြောင်းဒီပြောင်း စို့ပေးလိုကတ်ာ.. ဟဲဟဲ.. ပြနင်ှိမသ်ှားရော။ ငါက ဒီလိုအနူးအနပမြှာ ဆရာကြီးဆိုတာ မင်းတို့နောငတ်ောတ်ှေ သိပါတယ်။

တောတ်ောလြေးကြာလာတော့ ငါ့လကတ်ှကေို အောကဖြကကြိုပို့ပြီး မိခွိုလေးရဲ့ စောကဖြုတလြေးကို လကခြလယန်ဲ့ မသိမသာ ဖတကြနဲ လှမ်းစမ်းလိုကတ်ော့.. ဟိ.. စိုတိုတိုလေး ဖြစ်နပြေီဟ။ သဘောပေါကတ်ယန်ောြ ငါ့ကောငတ်ှေ..။ ခံချင်အြစို၊ မခံချင်အြချောကြ ဆိုတဲ့ဟာ ငါမင်းတို့ကို ပြောဖူးပါတယ်။”

“ကိုရှှဘေ! ခုနက ဖောငပြေါကြ ချောကြတွုန်းက သူ့စောကဖြုတ် ရစေိုနတောကော မဖြစ်နိုငဘြူးလား”

“ဟားဟားဟား!!” (အားလုံးပြဲကသ်ှားတယ်)

“ဟေ့ကောင်.. ငါစကားပြောနရင်ေ လာဖြတဖြှတမြပြောပါနဲ့လို့ ပြောထားတယမြလား။ အပေေးလေး.. မင်းရူးနလေား.. ရစေိုတာနဲ့ ဟိုဟာစိုတာ တူမလားဟ..။ အတွေးအခေါတ်ှကေ မပြောလိုကခြငွဘြူး.. ခွီး..။ ငါပြောနတောတောင် ဖီးလပြကြတ်ယ်။ ဘယရြောကကြုနပြှီလဲ.. ဩော.. အေး..။ ငါလည်း သူ့အဖုတလြေးကို လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ရှရှလေး ကစားပေးနလေိုကတ်ော့ သူ့လကန်ှဈဖကကြ ငါ့ဆံပငကြို စုံကိုငပြှီး .. ကိုရှှဘကြေီး မကောင်းဘူးဟာ.. မိခွိုနရခေကလြိုကတ်ာ.. ဘာညာနဲ့ နှဲ့လာပြီ။ ဘယရြမလဲ.. ရှှဘဆေိုတာ စောကဖြုတမြှောအြောငထြားတာ၊ သိမ်းလီရှာက ရှမ်းဘုန်းကြီးရဲ့ ပီယဆေးတွေ ဘာတွေ တငထြားတာကိုး။”

“ကိုရှှဘေ ခဏလေး!! ဘာအောငထြားတယ်”

“စောကဖြုတ် မှောအြောငတ်ာလကြော..” (အားလုံး တခွိခွိတွေ ဖြစ်ကုနပြှနတ်ယ်)

“ဟ! မင်းတို့ကောငတ်ှေ ရယန်ကြေ..။ ငါဆောကြှညလြား မကြညဘြူးလား မင်းတို့အသိပဲလေ..” (ဟုတတ်ော့ ဟုတတ်ယဗြွ)

“အေး အဲ့ဒါ.. ငါခုနကပြောတဲ့ ရှမ်းဘုန်းကြီးက ကြေးစုတကြှီးနဲ့ပေါကပြှီး ပီယဆေးတငထြားတာ။ ငါခွာတိတဘြဝက သိမ်းလီရှာဖကသ်ှားရင်း ထိုးလာတာဟ။ လှယတ်ယမြထငန်ဲ့ ဆေးဖိုး ၈၀၀ မရှိလို့ အိမကြ ငါ့အတယ်(သူ.အဖေ)ရဲ့ ရလေးစကဘြီးကြီး သှားခိုးပေါငပြှီး လိုကသ်ှားတာ။ ထိုးတဲ့လူတွအမွေားကြီး ငါတဈယောကပြဲ ဆေးအောငတ်ာ။ ပီယဆေးအောငတ်ဲ့ကောငကြို စောကဖြုတမြှောအြောငတ်ယလြို့ ခေါတ်ယ် ဟီး။ ကဲ.. အဲ့အကြောင်း နောကမြှ ငါသချောရှင်းပြမယ်။ ဘယလြိုဘာတွနေဲ့ ထိုးရလဲဆိုတာ နောကန်ေ့မှ ရှင်းပြမယ်။ အခုဆကပြှောရအောင်.. မိခွိုလေးနဲ့ ကိဈစ..။

အဲ့လိုနဲ့ မိခွိုလေးကို ငါကလိနတော တောတ်ောလြေး အဆငပြှနပြေေီပေါ့လေ။ သူ့အဖုတကြို လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ကလိပေးတာ.. မိခွိုက တဟင်းဟင်း တဟင်းဟင်းတွေ ဖြစ်လာတော့.. ငါလည်း အိုကပြေီဆိုတာ သိလိုကပြှီ။ ဒါနဲ့ ငါ့ပုဆိုးကို ခေါင်းကနကြေောပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။

တောတ်ောလြေး မှောငန်ပြေီဆိုတော့ ဖောငပြေါမြှာ ငါတို့ဘာလုပန်နေေ ဘယသ်ူမှ မမှငရြဘူးလေ။ ဖောငပြေါြ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ မိခွိုလေးရဲ့ပေါငကြှားမှာ ငါလည်း ဒူးထောငထြိုငပြှီး သူ့အစိနရောလောကကြို မှန်းပြီး ငါ့လီးနဲ့ ပြတပြေးလိုကပြှီး မိခွို ကော့တကလြာတော့မှ.. ငါ့ဟာကို သူ့အဖုတဝြလေးမှာတေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ ဟ.. မဝငဘြူးကြ.. တောတ်ော့ကြို ကြပန်တော။ ဒါနဲ့ နရောအနအထေားလေး ပြနပြှငပြှီး သချောလေးတေ့ပြီး ဖိခလွိုကတ်ော့မှ ထိပဒြဈလေး ဝငသ်ှားတယ်။ ထပထြည့လြို့ကို မရတော့လောကအြောင် ကြပတ်ောကန်တောဟ။

မိခွိုလေးကလည်း.. အားးး ကိုရှှဘဟောကြီးနဲ့ ကမွဟာလေး မရဘူးနမှော.. ကြောကတ်ယန်ောြ.. ဆိုပြီး ဇွတရြုန်းလာတော့.. ငါလည်း နို့တွဘောတွေ လှမ်းကိုငပြှီး ချော့နရသေေးတာပေါ့။ နည်းနည်းလေး ပြနင်ှိမသ်ှားမှ မိခွိူလေးရဲ့ နို့အုံတင်းတင်းလေးကို သသခွေောခွာ လကန်ဲ့စုံကိုငပြှီး ဆောင့ခြဖြို့ ရှယန်ကောမှ.. မိခွိုလေးးးးးးး …. မိခွိုလေးးးးးး ဆိုပြီး ဓာတမြီးတဝင်းဝင်းတွေ ဖောငပြေါကြို ထိုးလာရော။ သူ့အဖေဦးဖိုးထင် အသံဟ။ မိခွိုပြနမြလာလို့ လိုကလြာတာနမှော။

ငါလည်း မှနတ်ယဟြေ့..။ အသာလေး ဖောငပြေါကြနေ ရထေဲလွှောခလွိုကတ်ာ အသံတောငမြမှညဘြူး။ စွပကြနဲ ဆင်းခပြှီး ဖောငတ်ှဲနှစ်ခုကြားထဲ အသာလေး ခေါင်းလေးဖောပြှီး ပုန်းနလေိုကတ်ယ်။ မိခွိုလေးလည်း လန့်သှားပြီး မှနမြှန် ထမီကောကဝြတ်… ကမ်းပါးပေါကြ အောန်တေဲ့ သူ့အဖကေို ရှင်.. လာပြီအဖေ.. မိခွိုဒီမှာ ဆိုပြီ အဝတထြည့ထြားတဲ့ ဇလုံကြီးကိုမပြီး ပြေးသှားပါလရေောကြာ။

အပေေး .. ငါလည်း ခကြခြငွြး ရထေဲကနေ မတကရြဲဘူး..။ မိခွိုအဖေ ဦးဖိုးထငဆြိုတာ ဓားပြအကြီးစား လကဟြောင်းကြီး။ လူတွဘောတွေ သတဖြူးတယဆြိုတော့ လန့်ပြီး အသာလေးပုန်းနရင်ေး တောတ်ောကြှာမှ ပြနရြဲတာဟ။”

“တောကြ!! ကိုရှှဘဟောကလည်းဗွာ.. စားရခါနီးမှ ကပဖြစ်ရတယလြို့.. ဖူးးးးး” (ခွာတိတတ်ဈကောငကြ ကြိတမြနိုငခြဲရ လသေံနဲ့ ဝငပြှောတယ်)

“အေးလေ.. ခငဗြွားဟာကလည်း အမြဲတမ်း အရာရာနဲ့ အကြောင်းကြောင်း.. ဒါဆိုဒါပဲလား”

“နပေါဦး.. မင်းတို့ကောငတ်ှကလေည်း အခုမှ အစလေးရှိသေးတာ.. လောမကြီးနဲ့ ဟဲဟဲ..။ ကောင်းခန်းလေးတွေ လာတော့မှာ မပြီးသေးဘူး.. ဟုတပြှီလား”

လို့ပြောပြီး မောသှားဟနန်ဲ့ ရနှေေးလကြေိုကလြိုကြ ဒူးယားလေးဖြာလိုကြ လုပန်ပြနေရြောဗွ။

“ဒီလိုနဲ့ နောကရြကတ်ှကြတေော့ မိခွိုလေးနဲ့ လမ်းမှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှေ့ရင် ငါ့မှာတော့ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပပြှရသလောကြ သူကတော့ မကြစြောင်းထိုးပြီး အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကကြိုကပြှတယဟြ။ ရချိုးဆိပမြှာတွေ့တော့လည်း လူတွကေ မလဈဘူးဆိုတော့ အနားကို ကပလြို့မရတာလေ။ နောကထြပတ်ဈပတလြောကအြထိ ဘာမှမထူးခွားဘူး ငါ့ကောငရြေ။ ငါလည်း သူ့အိမဖြကကြို မယောငမြလည် သှားသှားလုပကြှည့တ်ာပဲ။ မိခွိုလေးရဲ့ အရိပအြယောငတ်ော့ မတွေ့ဘူး။ သူ့အဖေ ဦးဖိုးထငကြှီးက ဆေးပြင်းလိပကြှီး ကိုကပြှီး အိမရြှေ့မှာ ထွကထြှကထြိုငန်တောပဲ ပကပြင်းတိုးတိုးနတော…။ ငါ့ကိုမှငတ်ိုင်း မကြမြှောငကြွုံ့ပြီး ဘုကြည့်ကြှည့လြို့.. ဟဲဟဲ.. ဦးလေး နကေောင်းလား ဘာညာဆိုပြီး နှုတဆြကပြှီး ပြနပြှနလြဈလာရတယ်။

ငါလည်း အံတကြိတကြှိတ် ဖြစ်နပြေီကြာ..။ ဟိုနေ့ညက ဖောငပြေါမြှာ သူ့အဖသော လာမခေါဘြူးဆိုရင် ပြဲသိမ်းပြီ။ အဲ့နေ့ညက ဝိုးတဝါးဖြစ်နလေို့ သချောသာမမှငရြတာ.. မိခွိုလေးရဲ့ အဖုတကြတော့ ငါ့ဟာ ထိပဖြွားလေးတောငဝြငဖြို့ အနိုငန်ိုငဆြိုတော့ ပြနတ်ှေးမိတိုင်း ဂလုဂလု ဖြစ်နတောရယ်၊ နောကပျိုင်း လင်းလင်းချင်ြးချင်ြးမှာ မိခွိုလေးရဲ့ဘောဒြီကို သချောကြည့်မြိတော့မှ တောတ်ောလြေး တောင့တ်င်းစိုပြညတ်ာကို မှငရြလလေေ.. ငါ့မှာ ရောဂါတကလြလပေေေါ့ကြာ။

အဲ့လိုနလောရင်း ကံကောင်းချင်တ်ော့ မိခွိုလေးတို့အဖိုး သူ့အဖေဦးဖိုးထငရြဲ့အဖေ ဦးမှတကြှီး လဖြတေလြို့ ရုတတ်ရကြ လွှောသှားရောဟေ့။ မင်းတို့သိတဲ့အတိုင်း ဒီလိုနာရေးဖြစ်လာပြီဆိုတိုင်း ရပကြှကကြာလသားခေါင်း ငါ့လကထြဲဝကြကအြပရြတာပေါ့လေ။ အလောင်းရချိုး၊ အခေါင်းပဉွစြပကြစလို့ အသုဘဆှမ်းကြှေးအတွကြ ငါတို့အရပရြဲ့ထုံးစံအတိုင်း ဖဲဝိုင်းအကြီးအကယွြ ဖြစ်ဖို့အတွကြ ဖဲသမားကြီးကြီးတွကေိုပါ ငါတို့က ဖိတပြေးရတာကိုး။ မိခွိုလေးတို့အိမကြ အခု ရုပရြှငရြုံဘေးက တရုတတ်ှဝယေသ်ှားတဲ့ သရကပြငတ်ှေ အများကြီးရှိတဲ့ ခွံကယွကြှီးလေ။ ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ပဉွထြောငန်ှဈထပအြိမရြှေ့က ခွံဝိုင်းထဲမှာ ကနားဖငွြးတွထေိုးပြီး အလောင်းပြင်၊ အဲ့ဒီဘေးမှာ ခုံတွခပြှေီး ဖဲဝိုင်းပြင်၊ လိုအပတ်ဲ့ အောကလြင်းမီးတွေ ဘာတွကအေစ ငါပဲ အစစအရာရာ တာဝနယ်ူပြီး ဆငပြေးရတာပေါ့ကြာ။

မိခွိုလေးတို့ တဈအိမလြုံးလည်း ငါက အားလုံးလုပပြေးနတေော့ မကြန်ှာသာဝိုင်းပေးနရတောပေါ့ကြာ။ နေ့စဉန်ဲ့အမွှ အသုဘရှုလာတဲ့လူတွကေို ကြှေးမှေးဖို့ကအစ လိုလသေေးမရှိ စီစဉန်ရတောကိုး။ ဒါပမယေ့ြ ငါက မိခွိုလေးကို စကားကိုမပြောတာ။ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့နရင်ေး လုပစြရာရှိတာ လုပပြေးနတောပေါ့လေ။

အသုဘ ၃-၄ ရကလြောကရြှိလာတော့ မိခွိုအဖနေဲ့ အမတေို့အပါအဝင် လူကြီးတွကေ ဖဲဝိုင်းက ဆူညံညံအသံတွကြေောင့ြ အိပရြေးပကြစြပြုလာတော့ သူ့ကလေးတွေ မိခွိုတို့မောငန်ှမတွကေို ခကြရြေးပြုတရြေး ဧည့ခြံကြှေးမှေးရေးအတွကြ အိမမြှာ ညဖကခြနွထြားခဲ့ပြီး မှောကပျိုင်းက သူတို့အမွိုးအိမ် ပြောင်းအိပတ်ယ်။ ဂွငတ်ော့မိပြီဆိုပီး ငါတော့ ဝမ်းသာသှားတာပေါ့လေ။ ငါကလည်း ဖဲဝိုင်းက အကောကတ်ှေ ဘာတွဆေို ခကြခြငွြး မကြာမကြာသိမ်းပြီး မိခွိုအဈမလကထြဲ အပပြေးတာပေါ့လေ။

အဲ့ဒီညကြတော့ မိခွိုအဈမကို အကောကင်ှတွေေ အပမြလို့ လိုကရြှာတာ မတွေ့ဘူးဟေ့။ ခကြပြှုတန်တေဲ့ အိမန်ောကဖြေးကြကလြပထြဲမှာလည်း တခွားအမွိုးသမီးတွေ ရှိပမယေ့ြ အဲ့ဒီမိခွို အဈမအပျိုကြီးကို ရှာလို့မတွေ့တာနဲ့ ငါလည်း အိမခြှံဝိုင်းအနောကဖြကလြှမ်းလှမ်းက အိမသ်ာဖကြ အပေါ့သှားမလို့ ထွကလြာတော့ အိမသ်ာနားက ကြကခြှံလုပထြားတဲ့ သကကြယမြိုးထားတဲ့ တဲလေးဘေးဖကကြ အဖီခထွားတဲ့ ကြပပြစွလြေးပေါမြှာ ခွိုးခွိုးခွှတခြွှတ် အသံကြားတော့ ဇကကြလေးပုပြီး ကြကခြှံကို ပြေးကပရြင်း အသာလေး ငှိမန်ားထောငန်လေိုကတ်ော့ ယောကြြားနဲ့မိန်းမ စကားပြောသံလိုလို ခပတ်ိုးတိုး ကြားရတယဗြွ။

သချောမှငရြအောငဆြိုပြီး ကပသ်ှားလိုကတ်ော့.. ဟီးဟီး.. မိခွိုအဈမအပျိုကြီးနဲ့ ငါတို့ရပကြှကထြဲက ဗိုကပြူမှင့အြောငတ်ို့နှစ်ယောကြ ဖြစ်နတယေဟြ။ ဝါးကြပပြစွလြေးပေါမြှာ စကားတပြောပြောနဲ့ တွယန်ကြတောကိုးဟ။ ကြကခြှံထဲက မီးလုံးအလင်းရောငကြ ကာထားတဲ့ ဝါးထရံအပေါကတ်ှကနေေ ထိုးထွကန်တေော့ တဖကခြှံဖကကြပန်တေဲ့ ချောငကြလေးထဲက ကြပပြစွပြေါမြှာ သူတို့နှစ်ယောကြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နကြတော မှငန်ရတေယ် ဟ။

အပေေး ဗိုကပြူမှင့အြောငကြ ဆောကြှီးကို တဈတီတူး မိုးမွှောစြတိုငန်ဲ့ ဗငွြးနတောဟ..။ ဝါးကြပပြစွဆြိုတော့ တကြှိကြှိအသံတွေ ထွကန်တောပေါ့။ ဟိုအပျိုကြီးက ဘာအသံမှမထွကပြဲ ငှိမပြှီးခံနတောဗွ။ ဒါမှမဟုတ် ဗိုကပြူရဲ့ပစ်စည်းက သေးလို့ ဖီးလမြတကတ်ာလား မသိဘူး။ ဒီကောင့ဟြာက ငါတို့အချင်ြးချင်ြး ကင်းစောင့ရြင်း အကြီးပျိုငကြှရင် အသေးဆုံးဘှဲ့ ရထားတာလေ ဟားဟား။

ဗိုကပြူကပဲ.. တဟင်းဟင်း.. တဟားဟားတွေ အသံထွကပြှီး အသားကုန် ဇွတကြှုံးနတောဟ။ ငါလည်း သူတို့ကိုချောင်းရင်း ဖီးလတ်ကလြာတာပေါ့လေ။ ခဏလေးနတေော့ အားး .. ကောင်းလိုကတ်ာ မမရာဆိုပြီး ဗိုကပြူပြီးသှားရော။ အပျိုကြီးအပေါြ မှောကရြကကြလေးလှဲပြီး ဝကမြှိန်းမှိန်းနတေုန်း အပျိုကြီးက ဝုန်းကနဲထလာပြီး ဗိုကပြူကို တွန်းခလွိုကရြင်း လွှောကနွတေဲ့ ဘောလြီတွေ၊ ထမီတွေ ပြနဝြတန်တယ်ေ။ ဟ.. အပျိုကြီးက လူကသာ ပိနတ်ာနော့ြ… နို့ကြီးတွကေ ထွားထွားကြီးတွေ။

ငါလည်း တောတ်ောလြေးကို ချောင်းရင်း လီးတောငလြာပြီ။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ အပျိုကြီးက.. မှင့အြောင် နငခြကြခြငွြး လိုကမြလာနဲ့ လို့ပြောပြီး အိမဖြကကြို ပြနမြလို့လုပတ်ော့ ငါလည်း ကြကခြှံကနချောပြီး အမှောငထြဲကို ရိပကြနဲ ဖြတပြှေးရင်း ဖဲဝိုင်းဖကကြို လဈလာတာပေါ့။

၅ မိနဈလောကန်တေော့ မိခွိုအဈမအပျိုကြီး အိမထြဲဝငလြာတယ်။ ငါလည်း အသာလေးကပသ်ှားပြီး အဈမ… ရော့ အကောကပျိုကဆြံတွေ ဆိုပြီး သူ့လကထြဲ ပိုကဆြံတွေ ထိုးထည့ပြေးရင်း… အဈမ ဘယရြောကသ်ှားတာလဲ.. ကနွောလြိုကရြှာနတော ကြာပြီ လို့ပြောတော့.. အင်းအဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဆေးပေါ့လိပတ်ှေ ကုနတ်ော့မယ်..။ ဟိုကောင် ဗိုကပြူမှင့အြောငကြို သှားဝယခြိုင်းမလို့.. ဒီကောင့ကြိုကော တွေ့မိသေးလား အဈမ လို့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ မေးလိုကတ်ော့ မကြန်ှာပကြပြှီး လှည့ထြှကသ်ှားတယ် ဟီးဟီး။

အဲ့ဒီအခွိနကြ ညဦးပိုင်းလောကပြဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ငါလည်း ဖဲဝိုင်းတွလှညေ့ပြှီး အကောကတ်ှဘောတွေ ပတသ်ိမ်းနတေုန်း မိခွိုမောငလြေးတဈကောငကြ ကိုရှှဘဆေိုပြီး ခေါလြို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့.. ခွာတိတကြ ဟိုတဈခါ မှဈဆိပမြှာ ငါ ကြှတကြသွှားတဲ့ ဝကဝြံပုဆိုးလေးကို ငါ့လကထြဲ ထိုးပေးနတယ်ေ..။ မမိခွို ပေးလိုကတ်ာတဲ့။ ဒါနဲ့ ငါလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လြိုကတ်ော့ မိခွိုလေးက အိမပြေါတ်ကတ်ဲ့ လှခေါးရင်းကနေ ငါ့ကို ပြုံးစိစိနဲ့ကြည့်ပြှီး ပုဆိုးခေါကကြိုဖြကြညေ့ြ ဆိုတဲ့ အမူအရာ လုပပြှနတယ်ေ။ ပြီးတော့ တကသ်ှားရော…။

ငါလည်း လူရှင်းတဲ့နရောသှားပြီး မီးအိုးတိုကပြှီး သပသ်ပရြပရြပ် ခေါကထြားတဲ့ ငါ့ပုဆိုးလေးကို ဖြန့်ခလွိုကတ်ော့.. စာတဈစောင် ထွကလြာတယ်။ ကိုရှှဘေ.. ဧည့သ်ညတ်ှကေို ညလညစြာကြှေးပြီးလို့ အဈမတို့ အိပပြွောသ်ှားရင် ခွံထောင့အြစွနကြ ဂိုထောငထြဲမှာ စောင့န်ပေါ…။ မိခွိုလေး.. တဲ့။”

အခွိနကြား နံနကြ ၂ ခကြတ်ီး ရှိခွပြေီ။ ကနဖငွြးထိုးထားသော အမိုးပေါကြို မိုးပေါကမြွား တဖြောဖြောကစွပြုလာသည်။ ညဦးပိုင်းက ဆူညံပြကလြောရိုကန်သေော အသုဘအိမကြ ဖဲဝိုင်းများလည်း တဖြေးဖြေး တိတဆြိတစြပြုလာ၏။ အနိုငရြသဖြင့ြ အိမပြှနသ်ူများ၊ တဈပြားမှမကနွအြောင် ရှုံးနိမ့သ်ူများ၊ အသုဘရှင်ဧည့ခြံသော ညလယစြာကို စားသောကပြှီး အိမပြှနသ်ူတခွို့ ပြနကြှ၍ တခွို့ကား အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းတွင် ပုဆိုးခွုံကာ အိပန်ကြလေပြေီ။ ငှစအေနည်းငယကြနွသ်ူများ၊ အရှုံးဖြင့ြ အိမမြပြနခြငွသ်ူတခွို့သာလွှင် ဆကကြစားနကြသေော ဖဲဝိုင်း ဝိုင်းချောကတ်ဈခုဆီမှ ခပတ်ိုးတိုး ငှင်းခုနသ်ံ ကြားနရေ၏။

တောသရကပြငကြှီးများ အုပမြိုးထားသော ခွံဝင်းကယွကြှီး၏ အစွနထြောင့တ်ဈနရောတွငရြှိသော ကားဂိုထောငအြဟောင်းကြီး တဈခုရှေ့တွင် စိတလြှုပရြှားနဟနေတ်ူသော သကလြတပျိုင်းအရှယ် ခန်ဓာကိုယတ်ောင့တ်င်းသော လူရှယတ်ဈယောကြ သကပြှင်း တဟင်းဟင်းခကြာ အိမမြကြီးဖကဆြီသို့ မွှောကြှည့န်သညေမြှာ ကြာလပြေီ။ ပုဆိုးတိုတို၊ ဇငစြဖြင့ြ ခွုပထြားသော ရှပလြကတ်ိုဝတထြားသော ဆံပငရြှညရြှည် ဆံဂုတထြောကန်ှင့ြ အဆိုပါ လူရှယကြား ကြှန်ုပတ်ို့၏ ဇာတလြိုကကြွောြ ကိုရှှဘတေည်း။

ဆေးလိပဖြှာချင်လြှန်းသဖြင့ြ ခံတွင်းကား ခဉွလြှခွပြေီ။ ရှပအြင်ျကြီအိပကြပထြဲက ဆေးပေါ့လိပကြို ယောငယ်မ်းကာ စမ်းမိသောင်ှား ဆေးလိပမြီးရဲရဲ လူမှငလြွှင် ခကရြခညွရြဲ့ဟု တွေးတောကာ ထုတမြသောကရြဲ။ မိခွိုလေးကား ဘယဆြီဘယဝြယမြှန်းမသိ၊ ရောကမြလာသေး။ အတူတူ တဈခန်းထဲအိပသ်ော အဈမဖြစ်သူ မလဈသောကြောင့ပြလေော၊ သို့တည်းမဟုတ် အခစွကြှမ်းဟနတ်ူသော ကိုရှှဘအေား စိုးရှှံထိတလြန့သ်ောကြောင့ြ ပေါမြလာတော့ခွင်းပလေော။ တဈတဈရဈရဈရှိသော ငါးရံ့ကိုယလြုံးကလေး၊ ပြုံးခွိုဟန် မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေး၊ မကြာသေးခင် ရကမြွားဆီက ထိတွေ့ခဲ့ရသော အိထွေးနူးညံ့သော အသားဆိုငကြလေးများအား မကြလြုံးတွင်း ပုံဖောကြှည့ရြင်း မိမိကိုယကြို နှားသိုးပေါကကြှီးကဲ့သို့ ထငမြှတမြှားကာ “ဝှပထြရိန်း.. ဘူးဘူး” ဟု ရငခြေါင်းသံဖြင့ြ အောမြိမတတ် ရငဘြတထြဲတွင် ဗလောငဆြူစ ပြုလာနလပြေေီ။

မိုးပေါကကြလေးများ ကဆွင်းလာမှုက တဖြေးဖြေး များစပြုလာလသည်ေ။ ဂိုထောငအြရှေ့ တံခါးမကြီးအား မှီတွယရြင်း စောင့စြားနသေော ကိုရှှဘကေား စိတပြကြစြပြုလာလေ၏။ မိခွိုလေးကား ပေါမြလာတော့ပေ။ ပူလောငပြှင်းပြနသေော အခစွစြိတန်ှင့ြ အတူယှဉတ်ှဲနသေော အညာမိပြီဆိုသော အတွေးကြောင့ြ ကိုရှှဘေ၏ တောင့တ်င်းသနမြာသော ရငအြုပကြားကားကြီးကား ဖားဖိုကဲ့သို့ နှိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်နလပြေေီ။ သည်းခံနိုငစြှမ်း ကင်းမဲ့လေ သောအခါ အံကိုသာ တင်းတင်းကြိတကြာ ဂိုထောငတ်ံစကမြှိတအြောကမြှ ခွာကာ အိမမြကြီးဖကသ်ို့ ခွလှမြေးကြဲကြီးဖြင့ြ ထွကဟြနပြှငလြေ၏။

“အဈကို!!”

ခပအြုပအြုပ် လှမ်းခေါသ်ံကြားလိုကရြမှ ကိုရှှဘရေငထြဲ ထိတကြနဲဖြစ်ကာ ခွာကနဲ လှည့ကြှည့မြိသည်။ ဂိုထောငန်ှင့ြ ခွံစည်းရိုးကြား လူတဈကိုယစြာ နရောလေးကနေ တိုးထွကလြာသော မိခွိုလေးပါကလား။ အုပလြုံးသိမ်းကာ ထုံးဖြဲ့ထားသော ဆံနှယမြွှငစြ အခွို့ကား မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးပေါြ ကပိုကရို ဝဲကလွှကြ၊ မကြန်ှာပေါတ်ှင် မိုးစကပြေါကကြလေးများ တွဲလဲခိုနသဖြေင့ြ ဂိုထောငအြဟောင်းထဲက ဝိုးတဝါး ထွကကြလွာသော မီးရောငဝြါကငွ့ကြငွ့အြောကတ်ှင် စိုလကလြကမြကြန်ှာကလေးဖြင့ြ ငိုမဲ့မဲ့အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားသော သနားစဖြယ် မိခွိုလေး။

“မိခွို ရောကန်တော ကြာလှပြီ.. အဈကို မရောကလြာခငကြတည်းက..။ အဈကိုရောကလြာတော့ ရှကပြှီး အရမ်းကြောကလြှန်းလို့ ဒီကြားထဲမှာ ပုပြီး ပုန်းနတော..။ အခု အဈကိုစိတမြရှညပြဲ ပြနတ်ော့မှာတွေ့လို့ …”

သနားစဖြယ် တုနတ်ုနရြီရီဖြစ်နသေော မိခွိုလေးကို ဂရုဏာသကစြှာဖြင့ြ ကိုရှှဘေ ထွေးပြေ့ထားမိလသည်ေ။

“အဈကို့ကို မိခြို မညာပါဘူးနောျ..”

ကိုရှှဘေ၏ ရငစြို့လောကသ်ာသာ မှင့သ်ော မိခွိုလေးကား သူသဘောကသွော ကာလသားခေါင်း လူမိုကကြှီး၏ ရငခြှငကြယွကြှီးတွင် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးအား အပကြာ မူနှဲ့နရှော၏။ ညနကေ ရမေိုးခွိုးပြီး လိမ်းကြံထားဟနတ်ူသော ရှငမြတောငသ်နပခြါးနံ့ သင်းသင်းလေးနှင့ြ စံပယဆြီအနံ့ ရောစပထြားသော မှှေးတေးတေးအနံ့ကလေး၊ အိထွားတဈရဈသော ကိုယလြုံးကလေး၏ အတင်းမှီတွယထြားမှုတို့ကြောင့ြ သာယာစပြုလာသော ကိုရှှဘေ၏ ကိုယခြန်ဓာကား တုန့်ပြနစြပြုလပြေီ။

“အဲ့တောြ.. အဈကို့ဟာကြီးကလည်း.. ကြောကပြါတယဆြိုနမှေ..”

မိခွိုလေး၏ ခပတ်ိုးတိုးညည်းသံလေးကား အမှောငထြုတွင်း ခပအြုပအြုပ် ထွကကြလွာသည်။ ကိုရှှဘေ၏ ကိုယပျိုငလြကန်ကဆြန်းကြီးကား အဆမတန် ထောငထြကာ ရငခြငွြးအပထြားသော မိခွို၏ ခကြကြလေးတည့တ်ည့ပြေါတ်ှင် ပုဆိုးထမီများ ခံနလွှကေကြ ခပတ်င်းတင်း ထောကမြိထားလပြေီ။

“မိခွိုလေး.. ဂိုထောငတ်ံခါး သော့ခတထြားသလား… အထဲသှားရအောငန်ောြ”

“သော့ပိတထြားတယ် အဈကို..။ ဟိုဖကဘြေးထရံတွေ ကြာကနွတော ဝငလြို့ရတယ်…။ လာ.. မိခွိုလကကြို ကိုငပြှီး လိုကခြဲ့..”

ခွံစည်းရိုးနှင့ကြပလြွှကြ ဂိုထောငန်ံရံဖကအြခွမ်း လူတဈကိုယစြာ ကြားကလေးထဲ နှစ်ဦးသား တိုးဝငဖြို့ကြိုးစားရင်း ကိုရှှဘကေား ရှေ့မှဦးဆောငန်သေော မိခွိုလေး၏ ခါးကငွကြငွလြေးအောကမြှ တဈရဈလုံး
ဝိုင်းသော တငပြါးအိစကစြကလြေးအား ကြိတမြနိုငခြဲမရ ဖြစ်လှန်းမကဖြစ်ကာ အသာဆုပခြွလေိုကရြာ..

“အာ.. အဈကိုကြာ ဆိုးတယ်.. ခဏလေးနပေါဦး”

ဟူသော မိခွိုလေး၏ ညည်းသံခပတ်ိုးတိုးဖြင့ြ ကန့ကြှကမြှုကို အမှုမထားသည့အြလား ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဂွိုင်းအောကမြှလွှိုကာ အိထွားသော မိခွို၏ရငသ်ားများပေါြ ပြေးလှှားကစားလိုကပြှနသ်ည်။ ကိုယကြိုတွန့လြိမကြာ ရှောငတ်ိမ်းနသေော မိခွိုလေး၏ ဦးဆောငမြှုဖြင့ြ ၄၀ အား မီးသီးဝါကငွ့ကြငွ့ြ အလင်းရောငမြှိနမြှိနလြင်းနသေော ဂိုထောငထြဲသို့ ကြာကနွသေော ထရံပေါကမြှတဆင့ြ နှစ်ဦးသား ရောကသ်ှားကြလသည်ေ။

ဝါကငွ့ကြငွ့ြ မီးလုံးလေး၏ အလင်းရောငကြား ဂိုထောငထြဲတွင် မပီဝါးတဝါး။ မိခွိုလေး၏ ရှှရငေအြစုံသညကြား ပုဇွနဆြိတကြလေးလို တဆတဆြတ် တုနခြါလွှကြ ရှိလပြေီ။ သာရေးနာရေးများရှိသဖြင့ြ ရပထြဲရှာထဲ ကာလသမီးများ ခကြကြှပြုတကြှရင်း အပျိုကြီးများ၏ တီးတိုးစကားဝိုင်းများတွင် နီမှန်းသောမကြန်ှာ ရငတေသ်လို အာခေါငခြှောကစြှာဖြင့ြ နားထောငခြဲ့ဖူးသော ကာလသားခေါင်း ကိုရှှဘကြေီး၏ လိငမြှုရေးရာ ကြှမ်းကငွပြုံ ဇာတလြမ်းအဖုံဖုံကို ပြနသ်တိရလာမိသဖြင့ြ အလိုလို မောဟိုကသ်လို ခံစားမိလာလသည်ေ။

တောင့တ်ောင့ထြှားထွား ဆုံကောင်းလှသညဆြိုသော ကြောင်းဆရာမအပျိုကြီး ဒေါန်ောမြူ၊ ဖငဆြော့သညဟြု နာမညကြွောသ်ော ကုနခြှောကဆြိုငပျိုငရြှင် တဈခုလပ် မမကြေည်ေ (ခေါြ) အကြည်၊ ဘဏစြာရေးမ ညိုညိုချောချော ဇတဇြတကြှဲ ခငခြငအြောင် အစရှိသော မိန်းမများ၏ တန်းတန်းစွဲ အလုခံခဲ့ရသညဆြိုသော လိငမြှုရေးရာ ကြှမ်းကငွသ်ူ.. ရပကြှကထြဲက ပါးစပခြပကြှမ်းကြမ်း အပျိုခေါင်းများ၏ “ဟင်း… ရှှဘနေဲ့သာ တဈခါလောကြ အိပစြမ်းကြည့်ြ.. ဘဝအရသာ ဘာလဲဆိုတာ တန်းပြီးသိသှားမယ်” ဆိုသော စကားသံများကို ပြနလြညကြှားယောငမြိပြီး အဆမတန် စိတလြှုပရြှားမိလပြေီ။

“မိခွိုလေးရာ.. လှလိုကတ်ာဟယ်!!”

အံကြိတပြှီး တီးတိုးရရှတေသ်ော ကိုရှှဘေ၏ ကြိတမြနိုငခြဲမရ စကားသံကြောင့ြ သတိဝငလြာခွိနတ်ှင် မိခွို၏ အပေါပျိုင်း တဈဝကလြောကကြား ဗလာဖြစ်စပြုခွပြေီ။ ရငကြှဲအင်ျကြီလေး၏ နှိပစြိများကား ထောကတ်ောကမြှညအြောင် ဆှဲဖြင့ခြှင်းကို ခံလိုကရြလပြေီ။ သနမြာသော ကိုရှှဘေ၏ လကမြွားက ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ခွှေးခံဘောလြီ နီညို့ညို့လေးကို ခွှတဖြို့ကြိုးစားရင်း လငွမြှနစြှာပင် ခွိတကြလေးများ အဖြုတခြံလိုကရြခွသည်ေ။

ဂိုထောငအြလယတ်ှင် တုနတ်ုနရြီရီ မတတ်ပရြပန်သေော မိခွိုလေးကိုလည်း ကြည့်ပြါဦး။ ဆံထုံးအကအြကကြလေး ထုံးထားတဲ့အောကကြ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း ဖြူဖြူလေး၊ အောကကြ အပေါပျိုင်းဗလာ အခွှတခြံထားရတော့ တုနခြါနတေဲ့ ရှှရငေဖြှိုးဖြ။ ကိုရှှဘကေား မိခွိုလေး၏ ဝါဝင်းစိုပြထွေားကြိုင်းလှသော နို့အိအိကြီးတွအေား လုံးဝမထိ မကိုငသ်ေး။ ခါးအောကပျိုင်းက ထမီအနှမ်းလေးကို အသာအယာ ဆှဲ ဖြနေေ၏။ မိခွိုလေး၏ခွရင်ေးတွင် ဂွင်းလုံးကြှတကြသွှားသော ထမီလေး။ ဝတလြဈဝလဈ.. တောင့တ်ောင့ပြှည့ပြှည့ြ မိခွိုလေးကား မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြစ်နပြေီ။ ဗိုကသ်ားရှပရြှပကြလေးကတဆင့ြ အောကကြိုစုနဆြင်းပြီး ကြည့်သ်ောြ အမှှေးနကန်ကကြလေးများ ဖုံးအပသ်ော အဖုတကြလေးကား ကိုရှှဘကေို စိမခြေါန်ဘေိအလား။

“အို!”

အာမဋေိတသ်ံကလေး မိခွိုလေးပါးစပကြ ထွကကြလွသည်ေ။ အဝတအြစားများကို ခပမြှနမြှနခြွှတခြလွိုကသ်ော ကစွလြဈတောင့တ်င်းသော ကိုရှှဘေ၏ ခန်ဓာကိုယကြို မီးရောငအြောကတ်ှင် ပြတပြှတသ်ား
သား မှငန်ရလေပြေီ။ ထို့ထကဆြိုးသညကြား ဆီးစပအြောကန်ားက ထိုးထွကထြောငထြနသေော သနမြာထွားကြိုင်းလှသော မာနဖြီနဟန်ေ လှုပရြမ်းနသေော လူပြောများသော ကိုရှှဘေ၏ နာမညကြွောြ၊
ပြဲတိုင်းကြောြ၊ တိုကတ်ိုင်းအောင်.. လကန်ကကြှီးပတကေား။ ဘဏစြာရေးမ အရပမြှင့မြှင့ြ ဆံပငရြှညရြှညန်ှင့ြ မခငခြငအြောငအြား ဖငတ်ုံးလုံးခွှတကြာ ဆံပငဆြှဲ လေးဖကထြောကပြှီး မူးမူးနှင့ြ အသားကုန် ဆောင့လြိုးလိုကလြို့ အဖုတကြှဲခဲ့ဖူးတာ ဒါ.. ဒါကြီးပေါ့။ ဘုရား ဘုရား.. ငါ့ဟာလေးနဲ့ မဖြစ်ဘူးထငတ်ယ်။

ဒါပမယေ့ြ ကုနခြှောကဆြိုငပျိုငရြှင် တဈခုလပမ် အကြညလြို ရှုပပြှတေဲ့ မိန်းမကတောင် လူးလှိမ့န်အေောင် အလိုးကောင်းတာတော့လို့ ခွီးကြူးခဲ့ဖူးတာလေ။ ကြောင်းဆရာမ အပျိုကြီးဒေါန်ောမြူလို အိုးတောင့တ်ောင့ကြှီးကိုတောင် ဖငပြှုတကြသွှားအောင် ရကဆြကလြိုးနိုငလြို့ ရှှဘမှေရှှဘေ သည်းသည်းလှုပဖြူးတယ် ဆိုတာလည်း ကြားဖူးပြီးသား။ ဟိုတနေ့က ဖောငပြေါမြှာ လကလြှနခြှလှန်ေ ဖြစ်ခါနီး သူငါ့ကို ကိုငတ်ှယသ်ှားတာကတော့ မှောဆြရာကြီးလိုပါနောြ။ နူးတာနှပတ်ာနဲ့တင် ငါ့အဖုတကြလေး အရညတ်ှေ စိုရှှဲလို့။ ပြီးတော့ နောကန်ေ့ညတွဆေို ငါ့မှာ အဖုတထြိပဝြလေးကို ဖိသှင်းသှားတဲ့ သူ့ဟာနှေးတေးတေးကြီးကို သတိရလို့ အိပတ်ောငမြပြောြ ဖြစ်ခဲ့တာမလား။

မိခွိုလေး၏ စိတကြား ကယောငကြတမ်း ဟိုတွေးဒီတွေး ကယောကကြယကြ ဖြစ်နေ၏။

“ကိုရှှဘေ.. မိခွို အရမ်းကြောကတ်ယန်ောြ..။ တအား မလုပပြေးနဲ့ ..။ မိခွိုကို သနားပါနောြ.. ဟင့ဟြင့ြ..”

လိငစြိတကြှှမှုနဲ့ ကြောကစြိတ် ရောပြှန်းနသေော မိခွိုလေး၏ အသံတုနတ်ုနလြေးခငမြွာ သနားစဖြယ်။ ကိုရှှဘကေား တဆတဆြတတ်ုနန်သေော ငေါကတ်ောကကြှီးကို တဖတဖြတမြှညအြောင် အထကအြောကြ လကဖြှင့ြ ၄-၅ ခကြြ ဆော့ရင်း မိခွိုလေးဆီသို့ တိုးကပလြာလသည်ေ။ ရငခြငွြးအပမြိသညန်ှင့ြ မိခွို၏ဗိုကပြေါတ်ှင် အပေါသ်ို့ထောငလြကြြ ကိုရှှဘေ၏ ကြီးမားသနမြာလှသော လိငတ်ံကြီးကား နှေးကနဲ ထောကန်မေိလသည်ေ။ မိခွို၏ နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို ကိုရှှဘေ အသာလေး ဖြဖြနမ်း၏။ ထို့နောကြ ပါးဖောင်းဖောင်းလေး ဘယည်ာရှရှ။ လညတ်ိုငပြွော့ပြော့လေး တလွှောကစြုပ်၏။ လကန်ှဈဖကကြား သိမလြှသော ခါးကငွကြငွလြေး အောကကြ ကားစွင့သ်ော တငသ်ားအိအိနှစ်ခွမ်းပေါတ်ှင် ပြေးလှှားဆော့ကစားလွှကရြှိခွပြေီ။

“အင်း.. အဈကိုရယ်.. ဘယလြိုနမ်းပေးနတောလဲ.. မိခွို ရငတ်ှေ တအားခုနလြာပြီရှင်!”

ယောကြြားနှင့ြ တဈခါမှ မထိတွေ့ဖူးသော မိခွိုလေးကား မှောဆြရာကြီး ကိုရှှဘေ၏ ရငအြုပကြားကားကြီးထဲ မကြန်ှာလေးအပကြာ ငှီးတွားစပြုလာသည်။ ဤတွငမြှ မိခွိုလေး၏ ထွားကြိုင်းသနမြာအိစကသ်ော နို့ကြီးနှစ်လုံးဆီသို့ လကဖြဝါးကြမ်းကြီးများအား ရှေ့ကာ ကစားလသည်ေ။ ခပရြှရှအုပကြိုငကြာ နို့သီးခေါင်းစူစူကြီးများအား တပြှတပြှှတ် စို့ပေး၏။ တဖကအြားဆုပခြွကော နို့သီးခေါင်းကိုလကည်ိုးလကမ် နှစ်ခုနှင့ြ လှိမ့ကြာ ကစားပေး၏။

“အို.. ဟင့ဟြင့ြ.. ကိုရှှေ… ဘ.. အမလေးနောြ.. အဈကိုရှှဘေ..”

မိခွိုလေး၏ ခပတ်ိုးတိုး စိတလြှတကြိုယလြှတ် အောည်ည်းသံအဆုံး ကိုရှှဘေ၏ လကဖြဝါးတဈဖကကြား မိခွိုလေးအဖုတဆြီသို့ ဖတကြနဲ ရောကရြှိသှားကာ လကဖြဝါး ပကလြကလြှန် အုပကြိုငပြှတသ်တလြိုကြ
ရာ အပျိုရိုင်းလေးခငမြွာ ဓာတလြိုကသ်ကဲ့သို့ ကဉွတ်ကသ်ှားရှာလပြေီ။

ပြီးပါပြီ။