ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး
ရေးသားသူ – Chann Ko (ခမြျးကို)
[ဂမျဘီရအပြာဇာတလြမ်းရှညကြှီး]
🏵️အပိုင်း (၄)🏵️
ရလယေကြွှန်းဘုရားပြဲမှာ သှားသောင်းကနွြးပြီး အိမပြှနရြောကလြာတော့ တဈပတတ်ိတိ အလုပမြွားနတယေဗြွာ။ မိုးတွင်းကြီးမှာကို အိမအြလုပတ်ှကေ ပြနမြွားလာပြနတ်ယ်။ လူနီကြီးကိုလည်း စတိုခန်းထဲ ပို့ထားလိုကတ်ယ်။ မဟုတရြင် ဒင်းဒုကျခပေးမှာစိုးလို့ ဂပြစြကျကူဗူးထဲထည့ပြှီး စတိုခန်းထဲ သှားပစ်ထားလိုကတ်ယ်။ ဒီဖကအြိမမြကြီးမှာပဲ ပြနအြိပဖြစ်နတောကြာပြီ။ အခုတလော ကိုရှှဘလေည်း ပြောကခြကြသ်ားကောင်းနတေော့ ဟိုနေ့ညက အဖြစ်အပကြကြိုတောင် စကားနှိုကပြှီး အငတ်ာဗွူးဖို့ မေ့သလို ဖြစ်နတယေဗြွ။ အိမရြှေ့ ခွံဝိုင်းထဲမှာ ရပစြောင့န်တေဲ့ ခွာတိတလြေး ဖိုးထွေးကို ခဏကြာလို့ပြောပြီး လုပလြကစြ ကုနစြာရင်းတွကေို မှနမြှနဖြှတန်မေိတယ်။
ဒီကောင် ကနွော့ကြို စောင့န်တောဗွ။ ရပကြှကထြုံးစံအတိုင်း တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ တဈအိမန်ဲ့တဈအိမ် ကူညီလုပကြိုငပြေးနကြဆေိုတော့ အခုလည်း ရစကေပြကြတ်ာ လာလုပပြေးပါဦး ကိုဖိုးသကဆြိုလို့ လိုကသ်ှားပေးရဦးမယ်။ ကနွောကြ တဈမှို့လုံးသုံးတတတ်ဲ့ တရုတရြစကေတ်ှကေို ဟိုနှိုကဒြီနှိုကြ ပြငတ်တတ်ာကိုး။ သူ့အိမကြ မဟုတဘြူး။ သူ့အသိအိမကြ စကပြကြန်တော ကူညီပါဗွာဆိုတော့ ရပါတယဆြိုပြီး အလုပလြကစြသတပြှီးတာနဲ့ ကောကလြိုကသ်ှားမိတယ်။ သူ့စကဘြီးနောကကြ ခွထိုငပြှီး ဂွအိတကြလေးလှယပြှီး ပါသှားလိုကတ်ာ ခွံတဈခွံအဝကို ရောကသ်ှားတော့မှ ဒါ ဒေါခြငခြွိုမေ့အိမ် ဖြစ်နတယေဆြိုတာ သတိထားလိုကမြိတယဗြွ။
“ဖိုးထွေး!”
“ဗြာ အဈကို”
“မင်းက ခွီးဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဒီဆရာမအိမဆြိုတာ ကြိုမပြောတာလဲကြ”
“မ.. မဟုတဘြူး အဈကိုဖိုးသကြ …။ ဆရာမက ဘာမှမပြောပဲ ခေါခြဲ့တဲ့။ ကနွောလြည်း အဈကို့ကို မညာချင်ပြါဘူးဗွာ.. ဒုကျခ”
အပြနအြလှန် အခွီအခပြှောနရင်ေး ခွံဝင်းထဲကို ရောကသ်ှားကြပြီ။ ကြောင်းသားတွရှင်ေးနတေဲ့ နေ့လည် ၁၂ နာရီကြောလြောကြ အခွိနဗြွ။
“သားဖိုးထွေး ကြောင်းပြနတ်ကရြမယမြလား … သှားတော့နောြ ရပြီ ကြေးဇူးတငတ်ယကြှယ်”
“ဟုတ်! ဆရာမ ..။ အဈကိုဖိုးသကြ ကနွောြ လဈမယဗြွာ”
ခေါင်းကုတဖြငကြုတလြုပပြှီး ဖိုးထွေးတဈယောကြ ပြနလြဈသှားတယ်။ ဂွအိတကြလေးကိုငပြှီး ငူတူတူနဲ့ ကနွရြဈခဲ့တဲ့ ကနွောရြယ် ၊ မခွိုမခဉွြ မကြန်ှာပေးနဲ့ ဒေါခြငခြွိုမရယ်ေ နှစ်ယောကထြဲ အိမရြှေ့မှာ မတတ်ပရြပပြှီး ငှိမန်ကြတေယ်။
“ဘယမြှာလဲ ရစကေကြ”
“ရစကေပြါဆို … ရတွင်ေးဘေးမှာပေါ့ရှင်…။ လသေံကလည်း မာနအငမြတနကြှီးလိုကတ်ာ။ အိမန်ောကဖြေးကို ကြှတောမြူပါ ရှင့ြ”
ပြုံးစိစိနဲ့ ခွာကနဲ လှည့ထြှကသ်ှားတဲ့ ဒေါခြငခြွိုမေ့ အနောကကြနေ ကနွောြ ခပတ်င်းတင်းမကြန်ှာပေးနဲ့ လိုကသ်ှားမိတယ်။ အနကရြောင် အိမန်ရင်ေး တဈပတန်ှမ်း ထမီလေးက ခါးကငွကြငွလြေးမှာ စည်းနှောငထြားတော့ အောကကြ ကားထွကန်တေဲ့တငပြါး အိစကစြကကြှီးတွကေ လှမ်းလိုကတ်ိုင်း အိကနဲအိကနဲ လှိုင်းကလေးတွထလေို့၊ ကစွဆြံမှီး တုတတ်ုတရြှညရြှညကြှီးက ဘယည်ာခါရမ်းနတောကို မသိမသာလေး ခိုးကြည့်ရြင်း စိတတ်ော့ နည်းနည်းလှုပရြှားလာပမယေ့ြ ဒီလောကြ သောကကြွောတင်းတဲ့ မိန်းမကို အဖကမြလုပပြဲ နပြမေယဆြိုတဲ့ မာနစိတကြ တင်းကနဲပဲ။
အိမန်ောကဖြေးခွံဝိုင်းထဲမှာ ဆောကထြားတဲ့ တဈထပမြီးဖိုဆောငလြေး အနောကဖြကန်ားဆီက ရတွင်ေးနားရောကတ်ော့ ရစကေကြို လကည်ှိုးထိုးပြရင်း
“ဒီမှာ!”
လို့အပြော.. အနောကကြ လိုကလြာရင်း နှိမ့တ်ုနမြှင့တ်ုန် တငပြါးဆုံ အိအိကြီးတွကေို မကြစြိအစာကြှေးနမေိတဲ့ ကနွောြ သူခိုးလူမိ ဖြစ်သှားသေးတယ်။ သူ့ထမီအောကကြ တငပြါးလှလှကြီးတွကေို ငေးနမှန်ေးသိသှားတော့ ခစ်ကနဲ အသံတိုးတိုးလေးထွကပြှီး ရယလြိုကသ်ေးတယ်။ ကနွောကြတော့ ခကြခြငွြးပဲ မကြန်ှာထားကို တင်းပစ်လိုကပြှီး မသိချင်ယ်ောငဆြောငလြိုကတ်ယ်။
ဂွအိတကြလေးကို ခပြှီး မန်းကီးဂွနဲ့ ၁၃-၁၄ ဂွတွကေိုထုတပြှီး ပန့ကြိုဖြုတခြပြှီး ရဘေားတွကေို လလေုံမလုံ စဈကြည့်ရြင်း အလုပရြှုပန်ပမေယေ့ြ ယင်းမာဖိနပပြါးကလေးပေါကြ ခွဖမေိုးဖြူလှလှကလေးတွနေဲ့ ခွခွေောင်းလှလှလေးတွကေို မှငန်ရတေော့ မော့ကြည့်စြရာမလိုပဲ သူမ ကနွော့ဘြေးကနေ ရပကြှည့န်တယေဆြိုတာ သိနတယ်ေ။ လူက စိတမြငှိမမြှန်း တောတ်ောသ်ိသာနတယေဗြွာ။ အခုလည်း မန်းကီးကို အားနဲ့ဖိပြီးလှည့လြိုကတ်ာ အရှိနလြှနသ်ှားလို့ ပိုကကြ ဆောင့ဖြှုတခြလွိုကသ်လိုဖြစ်ပြီး ရကနွေတ်ှေ ဗှမ်းကနဲ ထွကလြာတော့ ကုန်းကြကြလုပန်တေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာတွကေော ရငဘြတတ်ဈခုလုံး စိုရှှဲကုနတ်ယ်။
“အို! ဖြေးဖြေးလုပပြါ စကဆြရာလေးရယ်..။ လူလည်း ကြှကစြုတဖြစ်သှားရှာပြီ.. သနားပါတယ်”
ဘာမှပြနမြပြောပဲ ဝတလြာတဲ့ ရှပအြင်ျကြီကို ခွှတပြှီး မကြန်ှာနဲ့ ရငဘြတကြိုသုတ်.. ဂွအိတထြဲ အသင့ပြါလာတဲ့ ကားကြှတစြကိုထုတပြှီး ကကကြှေးနဲ့ ညှပပြှီး ရဘေားလလေုံအောင် ခပမြှနမြှနလြေး ပြနတ်ပပြေးလိုကတ်ယ်။ အားလုံးပြနတ်ပြီးတော့မှ ရတွင်ေးတိုငကြ ရစကေခြလုတကြို ဖြင့ကြှည့ပြှီး စမ်းလိုကတ်ော့ ဝရောကနဲ မှညလြာပြီး ဘေးက အုတကြနထြဲကို ရတွေေ တဗှမ်းဗှမ်း ကလွာတယ်။
“ဟေးး ရလောပြီကြ .. တောတ်ယ် တောတ်ယ် ဖြောင်းဖြောင်း!”
ကနွောြ အံ့သှတကြီး မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ရူပဗဒဆေရာမ ဒေါခြငခြွိုမဟော ကနွောသ်ိခဲ့တဲ့ ရှုတညတ်ည် မကြန်ှာကြောတင်းတင်းနဲ့ အပျိုကြီးမဟုတတ်ော့ပဲ ခုနပြေါကရြင်း လကခြုပတ်ီးနတေဲ့ အပျိုပေါကမြလေး ဖြစ်နတယေကြောဗွ။ အထူးသဖြင့ြ ပြုံးခွိုနတေဲ့ မကြန်ှာနုနုကလေးရယ်၊ နှုတခြမ်းနီထွေးထွေးလေးကို တမင် စူတူတူ ထောတ်ောတ်ောလြေး လုပထြားပြီး ခစွစြရာကောင်းတဲ့ ဟနပြနလြေး ဖြစ်နတောရယကြို သတိထားမိတယ်။ အနီးအနားမှာ ဘယသ်ူမှမရှိနလေို့များ ဂုဏသ်ရရှေိ ဆရာမဟနမြပေါကတ်ော့တာများလားဗွာ။
ဆောင့ကြှောင့ထြိုငရြင်း သူ့ကို သတိလကလြှှတ် ငေးမောနတေဲ့ ကနွော့ရြှေ့မှာ ခုနပြေါကရြင်း လကခြုပတ်ီးနရောက ကနွောြ အံ့သှတကြီး ငေးနမှန်ေး သတိလည်းထားမိရော လွှာကလေးတဈလဈလုပပြှီး ပြောငပြှနပြနေရြော။ ဘာတွဖြစ်ေကုနတ်ာလဲ မသိတော့ပါဘူးလေ။ ပြောငခြွောခြွောလြုပပြှလာမှ သတိဝငလြာပြီး ကိုယ့ပြဈစည်းတွကေို အိတထြဲပြနထြည့ပြှီး သိမ်းလိုကမြိတယ်။ ရတွစေေိုသှားတဲ့ ရှပအြင်ျကြီကိုတော့ ပြနမြဝတဖြစ်တော့ပဲ ပုခုံးပေါတ်ငထြားလိုကပြှီး ဂွအိတကြို လှယရြင်း ပြနဖြို့မတတ်ပထြရပလြိုကတ်ယ်။ ဒေါခြငခြွိုမေ့ကိုလည်း မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငတ်ော့ပဲ ခွာကနဲ လှည့အြထွကမြှာ ဂွတွထညေ့ထြားတဲ့ လှယအြိတကြှိုးကို လှမ်းဆှဲထားတာ ခံလိုကရြလို့ ဆတကြနဲ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။
“ဘာလဲဗြ”
“အမလေး … စကဆြရာလေးရယ် အောလြိုကတ်ာ.. ကြောကပြါတယ် .. ဟိုစကပြှငခြ ဘယလြောကကြပြါသလဲရှင်”
လသေံက မူနှဲ့နသလေို မကြန်ှာကလည်း မကြစြမကြန်တွေ ခွီပင့ပြှီး ပြုံးစိစိနဲ့ စကားပြောနတယ်ေ။
“ကြုပ် ပိုကဆြံနဲ့ ပြငစြားတဲ့ကောင် မဟုတဘြူး …။ ခငမြွားအိမမြှန်းသိရင် လာတောငမြလာဘူး ဟုတပြှီလား”
“သှောြ! ဟုတတ်ယန်ောြ မေ့လို့ …။ ဆရာလေးက စကကြိုအပြောပြှငပြှီး ဖဲပဲရိုကစြားတာဆိုလား အဟိ”
“ဒေါခြငခြွိုမေ!!”
“ရှင်!”
“ခငဗြွား ကြုပကြို….”
ဒေါသတကြီးနဲ့ မကြန်ှာကို လကည်ှိုးငေါကင်ေါကထြိုးရင်း တဈခုခုပြောဖို့ပြငန်တေဲ့ ကနွော့လြကည်ှိုးကို ခပတ်င်းတင်း ဖမ်းဆုပကြိုငလြာလို့ ကနွောြ ဘာဆကပြှောရမှန်း မသိတော့ဘူး။
“ရှူးး ရှူးး ရှှတ်”
သူ့နှုတခြမ်းပေါကြို လကည်ှိုးတဈချောင်းတငပြှီး တိတတ်ော့ဆိုတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွကေို တမငပြှူးပြနတေော့ ခစွစြရာကောင်းလှန်းတဲ့ အမူအရာလေးမို့ ကနွောြ ငှိမကြသွှားရတယ်။ ကနွော့လြကည်ှိုးကို ဆုပထြားတာ မလှှတပြဲ ခပတ်င်းတင်းလေး ကိုငထြားရင်း ရတွင်ေးနားက မီးဖိုဆောငကြလေးထဲကို အတင်းဆှဲခေါသ်ှားတော့ ဒရန့ဒြရန့န်ဲ့ ကနွောြ ပကပေကြပလြုပရြင်း ပါသှားတယ်။ မီးဖိုခန်းထဲရောကသ်ှားတော့ ထမင်းစား စားပြဲမှာ အတင်းဆှဲထိုငခြိုင်းပြီး နရောခထွားလိုကတ်ယ်။ မီးဖိုပေါကြ ခရားအိုးကြီးထဲက နှပထြားတဲ့ ကောဖြီမှှေးမှှေးလေးကို မတခြှကအြကြီးတဈခုထဲငှဲ့ပြီး ဂွပကြနဲ ကနွော့ရြှေ့မှာ လာခပြေးတယ်။ ကောဖြီမှငရြင် မနနေိုင်၊ အနံ့ရှူရတာနဲ့တင် သောကခြငွန်တေော့ ဘာမှမပြောတော့ပဲ ကောကယ်ူလိုကပြှီး တစိမ့စြိမ့ြ ကြိုကန်မေိတယ်။ ကြောငအြိမထြဲက ထုတလြာတဲ့ ကြှပန်ေးကနပြှားနဲ့ ထည့ထြားတဲ့ ငှကပြွောထောပတကြှောြ ၀၀အိအိလေးတွလည်ေး ခကြှေးလာတော့ ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ယူပြီး စားပစ်လိုကလြိုကတ်ော့ ခွိုစိမ့ပြှီး အရသာတကယရြှိတယဗြွ။
တနကေုန် ထုံးစံအတိုင်း အလုပမြွားနခေဲ့တော့ နေ့လညစြာ မစားရသေးဘူး။ ဖီးကြမ်းငှကပြွောသီးကို ထောပတတ်ှနေဲ့ အိနအေောင် ကြောထြားတာကို ကောဖြီမှှေးခါးခါးလေးနဲ့ တွဲပြီး မှည်းနရတေော့ အားရပါးရကို ဇိမယ်ူပြီး စားပစ်လိုကမြိတယ်။ အငမြတန် အရသာထူးတဲ့ အစားအသောကန်ဲ့ တွေ့နတေော့ ခုနက စိတတ်ိုနတောတွတေောင် ဘာမှန်းမသိတော့ဘူး။ ကောဖြီမတခြှကကြှီးလည်း ပြောငသ်ှားအောင် သောကပြဈလိုကသ်လို ပန်းကနထြဲက ငှကပြွောကြောတ်ှလည်ေး အကုနစြားပစ်လိုကမြိတယ်။ ကောဖြီကို အကုနမြော့ပြီး စားပြဲပေါြ ခွကကြို ခလွိုကတ်ာနဲ့ စောဘြှားနှုတခြမ်းမှှေး လကဖြကခြှောကြ ခပထြားတဲ့ မှှေးပြံ့ပြံ့လကဖြကရြညကြှမ်း ကြှပန်ေးကနလြေးက ရှေ့ရောကလြာပြနရြော။ ရနှေေးကြမ်းဖနခြါးခါးလေးကို အရသာခံ မှုတသ်ောကန်ရင်ေး မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွော့ဘြေးမှာ မတတ်ပရြပ် လကကြလေးပိုကရြင်း ကနွော့ကြို “က ကလေးငယ် ခစွစြဖြယ်” လေးပါလား ဆိုတဲ့ အကြငန်ာအကြည့်လြေးတွနေဲ့ စိုကကြှည့န်တေဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေး။ ဗိုကဝြသလို ဖြစ်သှားလို့လား မသိဘူး။ ခုနက စိတတ်ိုနတော၊ မာနမြာနထားနတောတွေ ပြောကကြုနသ်လိုလို။
“ဗိုကအြတောဆြာနရှောတယ်.. ကလေးလေးကြနတောပဲ… စားနတောကြည့်ပြှီး အားရစရာနောြ …။ နေ့လညစြာ မစားရသေးဘူး ဟုတလြား”
“အိမအြလုပ် နည်းနည်းရှုပန်လေို့ စားဖို့မေ့နတောဗွ”
“ဟ.. ဟုတလြှခွလေား။ အိမအြလုပ် တကယကြူလုပတ်ယပြေါ့လေ”
“ခငဗြွား.. ကနွော့ကြို ဘာထငထြငဗြွာ ဂရုမစိုကြ…”
“ဟေးးး ရှူး ရှူး… အဲ့လို စိတမြဆတကြှေးကြာ။ နောကလြို့မရဘူးလား။ ရှင့ဒြေါလြေး ခငခြကြ ကမွကို အမြဲပြောပါ့။ ငါ့တူလေးက သူ့ဖာသူ အပြငမြှာဆိုးတာ အိမမြှာတော့ အငမြတန် အားကိုးရတဲ့ကောငတ်ဲ့ သိပါတယတ်ောြ”
…. ….. ….
“ကောဖြီနှပထြားတာ ကောင်းတယမြလား …။ ငှကပြွောထောပတလြှိမ့ကြှောလြေးကော ကြိုကတ်ယန်ောြ ..။ စားလိုကတ်ာ ပလုတပြလောင်း ..”
“တအားကောင်းတယဗြွ..။ တသကလြုံး ဒီလောကအြရသာရှိတဲ့ ကောဖြီနဲ့ ငှကပြွောကြောြ မတွေ့ဖူးသေးဘူး..။ ဆရာမ စားဖို့တောင် မခနွလြိုကမြိဘူး ဆောရီးနောြ”
“ကြိုကတ်ယပြေါ့”
“ဟုတ်!”
“အမြဲစားချင်သ်ှားသလား”
“ဗြာ!”
“တသကလြုံး စားမလားလို့ မေးနတော…..”
ကနွောြ သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြောငခြွောခြွောအြမူအရာ မတွေ့ရပဲ မကြဝြန်းညိုလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို စိုကကြှည့န်တယေဗြွ။
“ဘယလြိုလဲ.. မေးနတယ်ေ …..”
ရငခြုနသ်ံတွေ တအားမှနလြာလို့ ကနွောြ စကားနဲ့ ပြနမြပြောနိုငတ်ော့ပဲ ခေါင်းကို ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ငှိမ့ပြှလိုကမြိတယ်။
“ရှငလြေးကို ရှငခြစွတ်ဲ့ မိန်းမက မဆိုးမမိုကဖြို့ တောင်းဆိုရင် လိုကလြွောမှာပေါ့ ဟုတလြား….”
အာစေးမိနတေဲ့လူလိုပဲ ကနွောြ ခေါင်းပဲ တဆတဆြတ် ငှိမ့ပြှနိုငတ်ယ်။ လူက ထူပူနပြေီဗွ။ ရငတ်ုနလြိုကတ်ာဗွာ။
ကစွဆြံမှီးအရှညကြှီးက ရငဘြတအြရှေ့နား တွဲလွောင်းဖြစ်နတောကို ဝဲကနဲ နောကကြွောဖကကြို လှှဲတငလြိုကရြင်း ရူပဗဒဆေရာမလေး ကုလားထိုငမြှာ ထိုငန်တေဲ့ ကနွော့အြနားကို တိုးကပလြာတယ်။ ကနွော့ပြုခုံးကို စုံကိုငလြာတယ်။ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူမခငမြွာလည်း တဈကိုယလြုံးကို တုနခြါနတော သတိထားလိုကမြိတယ်။ မကြာခငပြဲ ခွလေဲကသွှားတော့မလိုပဲ။ နှုတခြမ်းနီနီလေးတွကေ တဆတဆြတ် ခါနရှောတယ်။
ကနွောြ ဝုန်းကနဲထရပလြိုကတ်ော့ ဒူးပြော့ပြီး ခွကသွှေားဟနတ်ူတဲ့ ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမတဈေယောကြ ကနွော့ပြုခုံးပေါြ မကြန်ှာလေးကို ထိုးအပလြာလို့ အလိုကသ်င့ကြလေး ခါးကငွကြငွလြေးကို တဈဖကြ၊ ပုခုံးသားအိအိလေးကို တဈဖကြ၊ ထိန်းထားရင်း ပြေ့ဖကလြိုကရြတယ်။ ကိုယလြုံးလေးက တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနတ်ကလြာမှ ခါးကငွကြငွလြေးကို သိုင်းဖကထြားရင်း သူ့မကြန်ှာလေးကို ခွာကြည့်လြိုကတ်ော့ အငမြတနမြကြန်ှာကြောတင်းတဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ပါးပြငပြေါကြ သနပခြါးမှုနမြှုနလြေးတွကေ မကြရြညစြီးကြောင်းလေးတွကြေောင့ြ ပကြပြှယစြပြုနရှောပြီ။ ဟောဗွာ! ကနွော့ဆြရာမလေးက ခစွစြဖြယလြေးပြုံးရင်း မကြရြညကြနွပေါကောလားလေ။ နဖူးချင်ြး တိုကထြားရင်း မကြန်ှာချင်ြးကပထြား ရငခြငွြးအပထြားလိုကကြှတာ တဈယောကရြငခြုနသ်ံ တဈယောကကြှားနရတေယ်။
“လူဆိုး လူရမ်းကား… ရှငလြေး မကောင်းဘူး “ခွို့” ကို ခစွတ်ယလြို့လည်း ပြောသေးတယ်…. ရှောငန်တယ်ေ .. ဝမ်းနည်းတယဟြာ!”
ကနွော့ကြို ဆို့နင့န်င့ြ အသံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေးခွှဲရင်း မကြရြညကြနွတော ဆရာမလေးမှ ဟုတရြဲ့လားဗွာ။ ကနွောြ အခုထိ ဆရာမလေးကို စကားပြနမြပြောဖြစ်သေးဘူး။ လူတဈကိုယလြုံး လထေဲမှှောကန်သလေို ဖြစ်နတယ်ေ။ ကနွောြ ခစွသ်ူတဈယောကြ တကယရြသှားပြီ ဆိုတဲ့ ဝမ်းသာစိတရြယ် ကနွောခြစွတ်ဲ့ ဆရာမလေး အခုတော့ ကနွော့ကြို အရမ်းတွယတ်ာနပြေီဆိုတာကို သိလိုကရြတာရယ် အကုနပြေါင်းပြီး လူက အိပမြကလြိုလို ဘာလိုလိုကြီးလေ။
” ‘ခွို’ကပဲ အရှကမြရှိ တပည့တ်ဈယောကလြှှတပြှီး အခေါခြိုင်းရတယတ်ဲ့ ….။ ရှင် ခွို့ကိုခစွတ်ယဆြိုတာ မယုံပါဘူး.. တောပြါပြီ”
ပြောရင်း အသံက တိမဝြငသ်ှားရှာတယ်။
“ကြ … ကနွောြ .. အ.. အရမ်းရှကသ်ှားလို့ပါ ဆရာမလေးရာ။ မခစွလြို့ မဟုတပြါဘူး။ မငိုနဲ့တော့နောြ တိတ်.. တိတ်”
“ခွိုတော့ တသကလြုံး နိုငစြားမယ့ကြောငလြေးကို တအားတွယတ်ာမိသှားပြီ … ဒုကျခရောကပြှီနမယ်ေ”
“အာ! မဟုတပြါဘူး ဆရာမလေးရာ ..။ ကနွောန်ောကကြို အဲ့လို မလုပတ်ော့ဘူးနောြ ..။ ဟုတပြှီလား တိတတ်ော့”
တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်တေဲ့ ကြောပြငလြေးကို ဖြဖြလေး ပြတပြေးရင်း ချော့ပေးနလေိုကတ်ယ်။ ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ အငမြတန် လင်းမှတဲ့ ခံစားခကြတ်ဈခု ဖြစ်နတော လူကို တလှပလြှပန်ဲ့ဗွာ။ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေး နောကဆြုံးတော့ ကနွော့ကြို ခစွတ်ယတ်ဲ့။ ဟားဟား! ပြောလြိုကတ်ာဗွာ။ ဖိုးသကကြှ.. မာနခဲ ဆရာမချောချောလေးရဲ့ ခစွသ်ူကြလို့ ရငဘြတထြဲမှာ ဆူညံနအေောင် အောဟြဈနမေိတယ်။
ကြောပြငလြေးကို ပြတပြေးနရောက မကြန်ှာဖူးဖူးလေးကို လကဖြဝါးနှစ်ခုထဲ ညှပထြားပြီး သချောအနီးကပ် စိုကကြှည့ထြားပေးလိုကသ်ေးတယ်။ ကြောငပြေါကစြကလေးလိုပဲ ငှိမင်ှိမလြေးခံနရှောတာကို စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့လို့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွပေေါကြ မကြရြညတ်ှကေို ပါးပါးချင်ြးပြတ် နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတန်မ်းရင်း သုတပြေးလိုကမြိတယ်။ ငိုထားတော့ ထွကလြာတဲ့ နှာရတွပေေါ ကနွော့ပြါးပြငမြှာ ပပြကေုနတ်ော့ ငိုနတေဲ့ ဆရာမလေးက တဟီးဟီးနဲ့ ရယလြာပြီး ကနွော့ပြုခုံးပေါတ်ငထြားတဲ့ ရှပအြင်ျကြီနဲ့ ကနွော့ပြါးပြငကြို သုတပြေးတယ်။ ပြီးတော့မှ ကနွော့မြကြန်ှာကို မော့ကြည့်ရြင်း ရငခြှငထြဲကနေ ကနွော့န်ဖူးပေါဝြဲကနွတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လကကြလေးနဲ့သပတ်ငရြင်း
“ခစွလြိုကတ်ာ လူဆိုးလေးရာ!”
လို့ စိုကကြှည့ရြင်း ပြောလာပြနတ်ယ်။
“ဟင်းးး”
“ပလှတ်!”
နှုတခြမ်းနီထွေးထွေးလေးတွကေို ငုံ့ပြီနမ်းစုပလြိုကတ်ော့ ခွဖြေားလေးထောကပြှီး ကနွော့ဂြုတပျိုးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဟီးလေးခိုလာတာကို ခါးကငွကြငွလြေးကို သိုင်းဖကထြားရင်း ထိန်းထားလိုကမြိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ နှုတခြမ်းကို ပြတထြှကမြတတစြုပရြင်း နမ်းနတောက ကနွောမြဟုတဘြူး ဆရာမလေးဗွ။ ရငဘြတခြငွြး တအားကပထြားတော့ တောတ်ောထြှားတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက အိကနဲ အိကနဲ ဖြစ်ဖြစ်နတယ်ေ။ ခုနက ခစွမြှတန်ိုးစိတကြလေးတွကနေေ အခု လိငစြိတဖြကကြို နှစ်ယောကလြုံး ပြောင်းစပြုလာလို့ ကြမ်းချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ကြညကြှညဖြှူဖြူနဲ့ ခစွပြှဲတဈခါမှ မဝငဖြူးသေးဘူးလေ။
ခုနက ငေးကြည့်ပြှီး သှားရညကြခွငွသ်လို ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ တငပြါးအိစကစြကကြှီးတွကေို ကနွောအြခု လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အားရပါးရ ဆှဲပင့ကြိုငရြင်း ညှဈခွနသေလေို ဆရာမလေးကလည်း အငမ်းမရ ကနွောြ့နှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ အသကရြှူသံပြင်းထနလြာတယ်။ အောကကြ ကနွော့လြိငတ်ံကလည်း ခကြခြငွြးပဲ ထောငထြလာပြီး ဆရာမလေးရဲ့ ဆီးခုံပေါကြို ထောကထြားမိတာကို သူလည်းသိနမှောပေါ့လေ။ စိတမြထိန်းတော့ပဲ အိမန်ရင်ေးဝတတ်ဲ့ ဘလောကဈြအင်ျကြီအပေါကြနေ ညာဖကန်ို့ကြီးတဈလုံးကို အားရပါးရ ဖိဆုပည်ှဈခွပေေးလိုကတ်ော့ အာ့ကနဲ မှညသ်ံလေးထွကလြာပြီး ခွဖြေားလေး ပိုထောကလြာတယ်။ ခါးက ထမီလေးကို အသာလေးဖြခပြှေီး အောကခြံဘောင်းဘီမဝတထြားမှန်း စမ်းလိုကမြိတော့ ချောမှတအြိစကလြှန်းတဲ့ တငပြါးနှစ်ခုအပေါြ လကကြ ရောကသ်ှားတယ်။ တငပြါး အသားလေးတွကေ အေးစကစြကကြလေးဖြစ်နတယ်ေ။ ဆုပကြိုငည်ှဈခွလေို့ကလည်း ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။
“ဒီနရောကြီးမှာ မကောင်းဘူးကြာ .. နောြ….. ခွို့ အိပခြန်းကို လိုကလြာခဲ့ တဈမိနဈအတွင်း … ဒါပဲ”
ရုတတ်ရကြ ကနွော့ကြို တွန်းဖယ် မီးဖိုချောငကြှမ်းပြငပြေါြ ဂွင်းလုံးပုံကနွတေဲ့ ထမီလေးကို ကောကဝြတလြို့ ယုနမြကလေးလို လှဈကနဲ ပြေးထွကသ်ှားတယ်။ အောကကြ ထောငထြနတေဲ့ လိငတ်ံကြီးနဲ့ ကြောငအြအ ကနွရြဈခဲ့တဲ့ ကနွောလြည်း အခွိနမြဆိုင်းတော့ပဲ ပူပူနှေးနှေးခစွသ်ူဖြစ်စ ဆရာမလေးရှိရာ အိမအြပေါထြကကြို ပြေးလိုကသ်ှားမိပြီ။ ခွံဝင်းအကယွကြှီးထဲက ပဉွထြောငအြိမကြှီးထဲမှာ လူသူလေးပါးကင်းရှင်းလို့ တိတဆြိတန်တေဲ့ကြားထဲက ခစွစြိတမြှှနန်တေဲ့ ခစွသ်ူနှစ်ဦး အိမအြပေါထြပမြှာ နောကထြပ် စကျကန့အြနည်းငယကြှာရင် ပြဲကြမ်းကြတော့မယဆြိုတာ သချောနပြေီ မဟုတလြားဗွာ။
အိမအြပေါထြပကြို လှကေားထဈတွေ ကြောန်င်းပြီး တကခြဲ့မိတာ သချောတယ်။ ဆရာမလေးရဲ့ အိပခြန်းရှေ့ကို ရငခြုနလြှိုကမြောစွာနဲ့ ရောကသ်ှားပြီ။ ဒါပမယေ့ြ အခန်းတံခါးက ပိတထြားလကြကြှီး ဖြစ်နတယ်ေ။ အသာဖိတွန်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြင့သ်ှားတယ်။ အခန်းထဲမှာ ဘယသ်ူမှလည်း ရှိမနဘေူးဗွ။ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကရြှာကြည့်န်မေိဆဲမှာပဲ အခန်းထောင့ကြ ဆင်းဂါးအပခြွုပစြကကြှီးက ဂွုံးဂွုံး ဆိုပြီး ဘီးလုံးတဈပတ် လှည့သ်ှားတယ်။ ကနွောြ အသာအယာ ပြုံးမိရင်း အခန်းတံခါးကို ပြနပြိတပြှီး ကလန့ထြိုးလိုကတ်ယ်။
အခန်းနံရံနားကပလြွှကကြ အပခြွုပစြကကြှီးတဈခုလုံးကို ဖုနမြတငအြောင် လှှားထားတဲ့ အဝတစြအဖြူရောငကြှီးကို အသာလေး ဟိတကြနဲ ဆှဲဖယလြိုကတ်ော့ အပခြွုပစြကြ ခွနင်ေးခုံပေါမြှာ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငပြှီး ပုန်းနရှောတဲ့ ဆရာမလေးကို ဘှားကနဲ တွေ့လိုကရြတယ်။ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားဖြူဖြူလေးတွနေဲ့ ကိုကထြားရင်း ကနွော့ကြို ရှကပြှုံးလေးနဲ့ မော့ကြည့်န်ရှောတဲ့ ခစွသ်ူလေး။ သူ့ခငမြွာ ရှကသ်ှေးဖြာတဲ့အပြင် စိတလြှုပရြှားလှန်းလို့ မကြန်ှာလေးက နီရဲတွတလြို့ပေါ့။
“မိပီကြ! ဟားဟား လာခဲ့ တုတူပုန်းနတေဲ့ ဆရာမလေး”
“ဟေ့အေး လာဘူး “ခွို” ကြောကတ်ယ် သူများကို အကြမ်းပတမ်းတွေ လုပပြေးတော့မှာ ဟေ့အေးနောြ ဟေ့အေး ခစ်!”
“သှော! မလာဘူးလား ကဲ.. ကြာပါတယကြှာ အကြောင်းပြရသေးတာပေါ့”
“အမေ့ .. .. ဟေးးး လူဆိုးလေး”
အပခြွုပစြကခြုံကို ကြယပြှီး ထိုငန်တေဲ့ ကိုယလြုံးအိထွေးထွေးလေးကို အတင်းဆှဲထုတပြီး ထူမလိုကတ်ယ်။ ဆကတ်ိုကဆြိုသလိုပဲ ဘလောကအြင်ျကြီနှိပစြိလေးတွကေို တဖြောကဖြွောကမြှညအြောင် ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ယ်။ ရငဘြတတ်ဈခုလုံး ဟင်းလင်းပြင့ထြှကသ်ှားတာနဲ့ အနကရြောငဘြရာစီယာလေး မနိုငဝြနထြမ်းထားရတဲ့ ဝါဝင်းစိုပြတေဲ့ နို့ကြီးနှစ်မှှာက ဝင်းကနဲ ပေါလြာတယ်။ အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ ဘလောကလြကပြှတကြလေးကို ခွှတခြရွင်း ဘရာ ခွိတကြလေးတွကေိုပါ သူမဂွိုင်းအောကကြနေ လကလြွှိုပြီး ဖြုတပြဈလိုကမြိတယ်။ အခုဆိုရင် ကနွော့ဆြရာမလေးခငမြွာ အပေါပျိုင်းဗလာ ဖြစ်သှားရှာပြီ။ မတတ်ပရြပလြွှကြ မကြလြုံးလေးစုံမှိတလြို့ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်ရှောတယ်။ နားရှကကြလေးတွကေ နီရဲနတော.. မကြန်ာတဈခုလုံး ပန်းသှေးရောငထြနရှောတာကို ကြည့်ခြှင်းအားဖြင့ြ ကနွော့ြ ရူပဗဒေ ဆရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမခငေမြွာ ယောကြာြးဆိုလို့ ကနွောန်ဲ့ပဲ ဆုံဖူးကြောင်း သိသာနတယ်ေ။
ခါးမှာ ကစွကြစွပြါအောင် စည်းနှောငထြားတဲ့ ထမီလေးကိုပါ ဆှဲခွှတခြလွိုကတ်ော့ အောကခြံမဝတထြားတဲ့ ဆရာမလေး တဈကိုယလြုံး ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားရှာပြီ။ မကြလြှှာကလေးခလွို့ တောင့တ်ောင့လြေးရပန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို မကြစြိထဲမှငယ်ောငကြှည့လြိုကကြှစမ်းပါဗွာ။ အဆီပိုမရှိတဲ့ ဗိုကသ်ားရှပရြှပကြလေး၊ ခကြန်ကန်ကကြလေး၊ ဝါဝင်းနတေဲ့ အသားအရည်၊ သာမနထြကထြှားတဲ့ ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက တင်းရင်းလုံးကစွလြို့ တွဲမနဘေူး။ အောကဖြကကြိုကြည့်ပြါဦး.. အမှှေးနုနုလေးတွဖေုံးအုပထြားတဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကလေး။ ဆငစြှယလြို ချောမှှတန်တေဲ့ လကမြောင်းအိုးကလေးနှစ်ခုကို ကိုငလြိုကရြင်း သူ့ကိုယလြုံးလေးကို တဈပတလြှည့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ကြောပေးထားတဲ့ကိုယန်ဟနေထြားလေးကလည်း တပမြကစြရာပါလေ။ ကြောပြငကြော့တော့တော့လေးက အပြဈအနာဆာကင်းပြီး ပြဆင်ေးအလာ အောကရြောကတ်ော့ ကော့တကသ်ှားတဲ့ အိုးဝိုင်းကားကားလေးက အောကကြို ပြနကြောကပြှီး ပေါငတ်ံလှလှလေးမှာ အဆုံးသတလြို့ပေါ့။
အပြဈဆိုစရာမရှိတဲ့ ကိုယလြုံးအလှပိုငရြှငကြလေးကို ကြည့်ပြှီး ကနွော့လြိငစြိတတ်ှေ အရမ်းဆူပြကန်မေိပြီ။ နကမြှောငသ်နစြှမ်းလှန်းတဲ့ ကစွဆြံမှီးတုတတ်ုတကြှီးကလည်း တငပြါးအကြောန်ားအထိ တွဲလွောင်းကနွတေော့ ဒီကစွဆြံမှီးကြီးကို အားရပါးရ လကန်ဲ့ဆှဲပြီး လေးဖကထြောကြ လိုးလိုကခြငွစြိတကြ တားမရတော့ဘူး။ ဘာမှစကားမဆိုမိပဲ တုနရြီနတေဲ့ ကနွောြ ပုဆိုးနဲ့အတွင်းခံကို မှနမြှနခြွှတခြလွိုကပြှီး မာတင်းနတေဲ့ လိငတ်ံကြီးကို တငပြါးနှစ်ခုကြားထဲ ထောကထြားရင်း ဂုတသ်ားဝင်းဝင်းလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ရှရှလေးနမ်း၊ လကန်ှဈဖကကြလည်း ဂွိုင်းအောကကြလွှိုပြီး နို့နှစ်လုံးကို အုပကြိုငလြိုကတ်ော့ အိုဆိုတဲ့ ညည်းသံကလေးနဲ့ တငပြါးလေးကို အရှေ့ဖကြ ကော့ပစ်တယ်။
“ဟင်းးး ဖိုးသ..သကလြေး “ခွို” အရမ်းမောလိုကတ်ာကြယ်”
“ခစွတ်ယ်.. ဆရာမလေးရာ.. ပလှတ်.. ပြှတဈြ.. ပြှတဈြ”
ကြောပေးထားတဲ့ခစွသ်ူ ဆရာမလေးကို နို့နှစ်လုံးကို အုပကြိုငည်ှဈခွရင်ေး သနပခြါးရနံ့လေးတွေ မှှေးကြိုငန်တေဲ့.. ပုခုံး၊ ဂုတပျိုး၊ ပါးပြင်၊ နားရှကဖြွားကလေး.. အဲ့ဒီလို နရောအနံ့ လွှောကန်မ်းပေးနမေိတယ်။ အောကကြ ရှေ့ပြေးအရညကြှညလြေးတွေ စိုစပြုနတေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံမာမာကြီးနဲ့လည်း သူ့တငပြါးပြောငခြွောချောအိအိလေးကို ဟိုထောကဒြီထောကြ လိုကထြောကရြင်း ညှောင့ပြေးနမေိတယ်။ နို့နှစ်လုံးကို အုပကြိုငထြားရင်းလည်း နို့သီးခေါင်း စူစူလေးတွကေို လကည်ှိုးလကမ် ကြားညှပကြိုငပြှီး လှိမ့ပြေးနလေိုကမြိတယ်။
“ခွို … ခွို ဒူးတွေ တအားပြော့လာပြီကြာ မတတ်ပဆြကမြရပန်ိုငတ်ော့ဘူး.. အမေ့!”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ခွကခွေငွသ်လိုဖြစ်လာတဲ့ ကိုယလြုံးပုံ့ပုံ့လေးကို ဖမ်းထိန်းထားရင်း ခွလှေှတလြကလြှှတ် ယကကြနကြနလြေး ဖြစ်သှားအောင် ဆှဲပြေ့ခွီလိုကမြိတယ်။ ခွလှမြေးခပကြွဲကြဲလှမ်းလို့ ကုတငပြေါြ အသာအယာခထွားပေးလိုကပြှီး ပကလြကလြှန် ဒူးထောငပြေါငကြားဖြစ်အောင် အနအထေား ပြငထြားပေးလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ အောကကြနေ ကုတငပြေါလြှမ်းမတကပြဲ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြင်း ပေါငကြားထားတဲ့ ဆရာမလေးကို ကုတငစြောင်းနားအထိ ဆှဲယူလိုကတ်ယ်။ ရငဘြတကြလေးက ဖားဖိုလို မှင့လြိုကန်ှိမ့လြိုကဖြစ်ပြီး စိတလြှုပရြှားနတေဲ့ ဆရာမလေးက ခေါင်းထောငကြှည့လြာတယ်။
ကနွောကြ ဂရုမစိုကသ်လိုလုပရြင်း ခေါင်းအုံးတဈလုံးကို ဆှဲယူပီး ဆရာမ တငပြါးတွအေောကကြိုထိုးထည့ဖြို့ ကြိုးစားမိတယ်။ ရသှားပြီ။ တငပြါးအောကြ ခေါင်းအုံးခံလိုကတ်ော့ ခပမြှင့မြှင့လြေးဖြစ်လာတဲ့အပြင် နီရဲနတေဲ့ အကြဲကြောင်းလေးက ပိုလို့တောင် ပြဲအာအာလေးဖြစ်လာသလိုပဲ။ အဖုတအြမှှေးလေးတွပေေါမြှာ အကြဲကြောင်းထဲက တောကတ်ောကယ်ိုကလွာတဲ့ အရညလြေးတွကေ သီးလို့တောငန်ပေါပြီကောလေ။
“ဆရာမလေး”
“ရှင်!”
ခေါင်းကလေး ထောငထြလာပြီး ရီဝေေ၀ ရှကဝြဲဝဲလေးနဲ့ သူ့ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပမြလိုလုပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ငေးကြည့်န်တယ်ေ။
“ကနွော့ကြို အထငသ်ေးမှာလားဗွာ”
“ဟေ့အေး .. သေးဘူး.. ပို… ပိုပြီးတောင် ခစွမြိလာတာ … ဘယတ်ော့မှ အထငမြသေးပါ.. အာ့ အာ့ ရှီးးးး”
ခေါင်းနဲ့ မှှေ့ယာ ရိုကခြတသ်ံ ဘုတကြနဲ မှညသ်ှားတဲ့အထိ ဆရာမလေး နောကပြှနလြှဲအိပသ်ှားရှာတယ်။ ပါးစပကြလည်း အကယွကြှီးပဲ အောည်ည်းလို့ပေါ့။ ဆရာမလေး ပြနဖြှတောမှ မဆုံးလိုကဘြူး ဖောင်းကြှနတေဲ့ အရညရြှှဲရှှဲ အဖုတဖြောင်းလေးကို ကနွောြ ရှလှှတကြနဲ ကောကလြကြပြဈလိုကတ်ာကိုးဗွ။ ခွိုမှတဲ့ အဖုတရြညအြရသာနဲ့အတူ (နည်းနည်းတော့ ငံတယဗြွ) အနံ့ယဉယ်ဉလြေးပါ ရှူမိတာမို့ လိငစြိတတ်ောင် ပိုကြှလာသလိုပဲ။ အဖုတအြကြဲကြောင်းအတိုင်း လွှာကို တောင့တ်ောင့ကြလေးဖြစ်အောငလြုပပြှီး အစုနအြဆန် ထိုးခွဲပေးနမေိတယ်။ နည်းနည်းလေး လွှာညောင်းသလိုဖြစ်လာရင် အစိအပေါကြို လွှာနဲ့ တရုတစြာရေးသလို ပြော့ပြော့ကလေး စုတတ်ံနဲ့ခွဈသလို ဘယည်ာကစား၊ ပငပြန်းသလိုဖြစ်လာရင် အစိကို သကြားလုံးစုပသ်လို တပြှတပြှှတစြုပ်။ အပေါကဝြကို နှုတခြမ်းနဲ့တေ့ထားပြီး လွှာကို ဝငန်ိုငသ်လောကသ်ှင်းပြီး မှှေ့ပေးနဲ့ ဆကတ်ိုကြ တိုကစြဈဆငပြေးလိုကတ်ာ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အတင်းဆှဲပြီး တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် အကြောတွဆှေဲရင်း တဈခွီပြီးသှားရှာတယ်။
အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း အသကြ၀၀ရှူနိုငတ်ော့လို့ ဆီးခုံလေး ပေါမြကြန်ာအပပြှီး နှစ်မိနဈလောကြ အသကပြှင်းပြင်းရှူရင်း အမောဖြနမေေိတယ်။ အမောပြသှေားတာနဲ့ မတတ်ပခြကြခြငွြးရပ် နီရဲနတေဲ့ ကနွော့ြ ထိပဖြူးနဲ့ အရညတ်ှအေိုငထြှန်းနတေဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို သချောခွိနပြှီး တေ့ထားလိုကတ်ယ်။ အလိုးခံရတော့မယဆြိုတဲ့ အသိကြောင့ြ ဆရာမလေး မကြလြုံးမှိတပြှီး မှိန်းနရောက ဖတွကြနဲ မကြလြုံးပြင့လြာပြီး ခေါင်းထောငထြလာတယ်။ ခွှေးစကကြလေးတွေ စိုရှှဲနတေဲ့ကြားက မကြန်ှာဖူးဖူးလေးက ဆံနှယခြှခွလေေေးတွေ ဝဲကနွတော ခစွစြရာလေးဗွာ။ အငမြတနကြောင်းတဲ့ အဖုတအြလကြခြံပြီးတဲ့နောကြ ဒီထကကြောင်းတဲ့ ကာမအရသာကို ခံစားရတော့မှာမို့ တကကြှှလာတဲ့ မကြလြုံးလေးတွဆေိုတာ သူ့အကြည့်ကြ ဖောပြှနတယ်ေ။
“အိ”
“အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ.. စီးပိုငန်တောပဲ ဆရာမရာ နာလားဟင်”
“သာသာလေး ဖိနောြ … မနာဘူး … နည်းနည်းတော့ ရငခြေါင်းထဲမှာ တဈဆို့ဆို့ကြီး … ဒါပမယေ့ြ ခွို ခံနိုငပြါတယ် … အားးးး ရှိ.. ရှီးးး”
“ကနွောြ တအားမလုပပြါဘူး .. ဖြဖြလေးပဲ ဆောင့မြယန်ောြ ဆရာမ”
လိငတ်ံကလည်း သံပိုကလြုံးတဈချောင်းလို မာကြောလှန်းနတေော့ နူးညံ့လှန်းတဲ့ အဖုတန်ံရံတွကေို ထိုးထိုးခွဲပြီး ဝငသ်ှားသလို ဆှဲထုတလြိုကတ်ိုင်းလည်း ထိပဖြူးဒဈနဲ့ ဆှဲခွိတထြုတလြိုကသ်လို အဖုတတ်ဈပြငလြုံး စူခုံးကြှပြီး ပါပါလာတာဗွ။ ကနွောြ လူနီကြီး စခေိုင်းခကြအြရ ပကပြကစြကစြကြ တကလြိုးသှားတာ ခံလိုကရြပြီးကတည်းက တဈခါမှ အလိုးမခံထားရတော့ တောတ်ောကြှီးကို ခကခြဲနတယ်ေ။ အခုထိ တဈဝကလြောကရြောကအြောင် မနည်းထိုးထည့န်ရသေေးတယ်။ အတွင်းနားရောကဖြို့ နည်းနည်းလိုနသေေးတယ်။
စိတရြှညရြှညန်ဲ့ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆုပပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြးပဲ ဆှဲလိုးနလေိုကတ်ာ စိတထြဲမှာ ဟာကနဲဖြစ်သှားလို့ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ လိငတ်ံက အဆုံးထိဝငသ်ှားပြီ။ အခုဆို ဆီးခုံနှစ်ခုက ဂဟဆကေမြိနပြေီလေ။ နောကထြပ် ၁၀ ခကြလြောကြ အစအဆုံး အသှင်းအထုတ် လုပကြှည့လြိုကတ်ော့ တောတ်ောအြဆငခြွောသှားပြီမို့ အားထည့ပြှီး ခပဆြဆလေး ဆောင့ပြေးနလေိုကတ်ယ်။
“အင့ြ အင့ြ အင့ြ ဟူးးးး ကြှတကြွှတ်! ဖိုးသကလြေး .. “ခွို” ပြန်.. ပြနဖြစ်လာပြနပြှီ.. မောလိုကတ်ာ… မရပန်ဲ့နောြ.. ဆကတ်ိုကလြေးဆောင့ပြေး … အားး ဘယလြိုကြီးမှန်း မသိဘူးကြာ .. မရတော့ဘူးသိလား … အိုးးးးး”
ဆရာမလေး ပြီးပြနတ်ော့မယဆြိုတာ သိလိုကပြှီမို့ ဒီအခွိနမြှာ အဖုတကြှဲအောင် ဆောင့လြည်း မနာတော့ဘူးလို့ မီးစိမ်းပြလာတာ မှန်းရိပမြိပြီး နို့ကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှကေို ခါးကငွကြငွလြေးဆီ ပြောင်းကိုငရြင်း အသားကုန် ဆောင့လြိုးနမေိတယ်။ ကနွော့လြိငတ်ံကို အသားကုန် အဖုတကြှှကသ်ားတွကေ ဆှဲညှဈလိုကတ်ာ ခံလိုကရြတော့ သူအရမ်းကောင်းပြီး ကာမအရသာ ရသှားပြီဆိုတာ သိလိုကရြတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောြ မရပသ်ေးပဲ တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ ဆောင့လြိုးနတေုန်းပဲ။
“ဆရာမ.. ဆရာမ ကနွောလြည်း မရတော့ဘူးဗွာ ထွကတ်ော့မယ် … ဟားးးး”
“”ခွို” သတေော့မယကြှာ ဘာတွဖြစ်ေနမှန်ေး မသိဘူးးးး… နောကတ်ခါ မောလာပြနပြှီ… မရတော့ပြနဘြူး… မရတော့ဘူး မရပန်ဲ့နောြ…. မရပပြေးနဲ့ အားးးးးးး”
ဖတ်.. ဖတ်… ဖြောင်း..ဖြောင်းးး … အီးးး
ပုံမှနအြားဖြင့ြ ကာမပန်းတိုငရြောကဖြို့ မလှယတ်ဲ့ မိန်းမတွထေဲမပါတဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေးဟာ ပြီးသှားတာကို ဆကတ်ိုကကြှမ်းကြမ်းဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ဆကတ်ိုကဆြကတ်ိုကဆြိုသလို ထပထြပပြှီးတတမြှန်း ကနွောရြိပမြိပြီး မီးပြင့မြတတ် ဆောင့လြိုးရင်း ကနွော့လြိငတ်ံကို အဖုတကြ တဇိဇိနဲ့ ဆှဲအညှဈမှာ ဘယလြိုမှ မထိန်းထားနိုငတ်ော့ပဲ အပြင်းထနဆြုံး ဆောင့လြိုးရင်း သုတရြညပြူနှေးနှေးတွကေို ပန်းထည့ပြဈလိုကမြိပြီ။ အငမြတနပြှင်းထနတ်ဲ့ စိတန်ဲ့ ဆာလောငန်သမွှေ အားရပါးရ ပြီးလိုကရြလို့လားမသိဘူး သုတရြညပြန်းအထုတမြှာ ကနွော့န်ားထဲက လတွကေေ တရှူးရှူးနဲ့ ထွကသ်ှားသလိုပဲ။ နားထဲမှာ တဝီဝီတောင် မှညလြာတယ်။ နောကဆြုံး လကကြနွြ သုတရြည် တဈစကန်ှဈစကလြောကကြို ညှဈထုတရြင်း အဖုတန်ဲ့လိငတ်ံ တပထြားလကြန်ဲ့ ဆရာမလေးကိုယပြေါကြို ကနွောြ မှောကကြသွှားခဲ့တယ်။
…………………………………………
“ရှငလြေးက မှောဆြရာလေးလားဟင်”
“အမ်! ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာမ”
“သိပူး … ကမွ သတေော့မတတပြဲ မမှငဘြူးလား ခုနက လူးလှိမ့န်တော ဟှန်း!”
“နာလို့လား”
“ဟုတပြါပူး.. အာကြာ.. ဘာပြောရမှန်းမသိဘူး ရှကလြို့ သတေော့မယန်ောြ အကငွ့ပြုတလြေး ..။ သူပြီးသှားလို့ တောသ်ေးတယ်..။ မဟုတရြင် အဲ့ဒီလိုမောတာကြီးတွေ ဆကတ်ိုကဖြစ်ရလှန်းလို့ ကမွ သသှေားမလားလို့တောင် ထငန်တော”
“ဘာဖြစ်လို့ မောတာလဲ”
“အာကာသထဲ မှှောကတ်ကသ်ှားပြီး ပြနအြကြ… ကိုဖိုးသကလြေးနောြ .. မပြောတတဘြူး တောပြှီ လာမမေးနဲ့”
“ဟီးဟီး … ဆရာမမကြန်ှာလေးက ရှကန်တော ခစွစြရာလေး.. ပြှတဈြ”
အိပယ်ာပေါမြှာ ဖငတ်ုံးလုံးလေးတွနေဲ့ ပူးကပန်ရင်ေး တီတီတာတာ ခစွစြကားဆိုနကြတေဲ့ ခစွသ်ူနှစ်ယောကအြဖို့ ကမျဘာလောကကြီးက သာယာနမယေဆြိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူးထငပြါရဲ့ဗွာ။
“ဒီနေ့ အိမမြပြနပြဲ… ည ဒီမှာပဲ အိပလြိုကတ်ော့နောြ”
“ဟမ်! ဆရာမ တပည့တ်ှေ ပြနလြာရငကြော… ကြူရှငသ်ငရြမှာမလား… ကြောင်းသူတွလည်ေး ဒီမှာနတောမလား”
“လွှာမရှညန်ဲ့ တိတတ်ိတန်ေ.. ခစွတ်ယဆြို…။ ရဘူး ဒီအခန်းထဲမှာ ပုန်းနေ..။ ညစာပါ အခန်းထဲယူပေးမယ်.. ဒါပဲ”
“မခွဲနိုငတ်ော့ဘူးပေါ့ ဟုတလြား”
“အမယ်! ရှငန်ောြ … အထကစြီးကြီးက .. တောပြှီ မိန်းကလေးဈေးကလွိုကတ်ာ”
ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ မူနှဲ့ရင်း ခစွစြကားဆိုနတေဲ့ ဆရာမလေးက ဆတကြနဲ ကြောပေးပြီး ဟိုဖကလြှည့လြို့ စိတကြောကသ်ှားပြနတ်ယ်။ ဘယ့န်ှယ် အပျိုကြီး မကြန်ှာကြောတင်းတင်းကလေးက စိတကြောကတ်တသ်ားပဲ။
ကြညမြှှေ့နတေဲ့ ခပရြှှငရြှှငစြိတကြလေးနဲ့ ကြောပေးထားတဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို အထကအြောကြ အစုနအြဆန် လကဖြဝါးနဲ့ လွှောကပြှတပြေးနလေိုကတ်ယ်။ ပုခုံးလေး၊ လကမြောင်း၊ ကြောပြငခြွောချောလေး၊ တငပြါးအိအိကြီး.. ကနွော့လြကကြို လှည့မြကြည့်ပြဲ ပုတပြုတခြတွယဗြွ။ စိတကြောကန်တယေဆြိုတဲ့အကြောင်း ဆန်ဒပြနတောလေ ဒင်းကလေးက။ ရယခြငွစြိတကြို မွိုသိပရြင်း ကစွဆြံမှီးအရှညကြှီးကို လှမ်းကိုငလြိုကပြှီး နားရှကန်ားကိုကပလြို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ယ်။
“ဆရာမလေးရဲ့ မဟာဆနတ်ဲ့ ဟောဒီ ကစွဆြံမှီးတုတတ်ုတကြှီးကို လကန်ဲ့ဆှဲ၊ လေးဖကထြောကပြှီး တငပြါးလေး ကော့ထားတာကို အနောကကြနေ အားရပါးရဆောင့ပြှီး ခစွပြဈလိုကခြငွတ်ယ် သိလားးးး…..”
ကိုယလြုံးလေးက တွန့သ်ှားပမယေ့ြ ကြောပေးထားတုန်းပဲ။
“ဟင် လို့ ဆရာမလေး… အဲ့လိုခစွခြငွတ်ယဗြွာ”
ကနွော့စြကားအဆုံးမှာ ဆတကြနဲ ကနွော့ဖြကကြို လှည့လြာတယ်။ အောကန်ှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကြ အံကလေးကြိတလြို့ သှားကြားထဲက လသေံလေးနဲ့ ခပင်ေါကင်ေါကကြလေး မေးလာတယ်။
“ဒါဆို ရှငလြေး ကမွနဲ့ ဒီည တူတူအိပမြှာလား”
ကနွောြ ပြုံးစိစိနဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကမြိတယ် ထငတ်ာပဲဗွ။ မိုးတွင်းကာလမို့လား မသိဘူး တိတဆြိတတ်ဲ့ညမှာ ဖားအောသ်ံ အုံအှမ်.. အုံအှမ် သံတွကေ ဆူညံနတောပဲ။ နေ့လညကြ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမနေဲ့ ဆကပြှီး ဟိုဟာမလုပဖြစ်ပဲ စလိုကြ နောကလြိုကြ ဟိုကလိဒီကလိ လုပလြိုကန်ဲ့ ကလူကြညစြယရြင်း အားရပါးရ ပေါကကြှဲပြီး ခစွခြဲ့ကြတဲ့ အရှိနကြှောင့လြားမသိဘူး နှစ်ယောကသ်ား ကိုယလြုံးတီးတွနေဲ့ အဝတမြပါပဲ ဖကလြွှကကြလေး အိပပြွောသ်ှားကြတာ ကြူရှငသ်ငခြါနီး အိမအြောကထြပမြှာ ကြောင်းသားကြောင်းသူတွေ ဆူညံပြကလြောရိုကန်တေဲ့ အသံကြားမှ လန့န်ိုးလာကြတယ်။ ဆရာမလေးလည်း လူးလဲထထိုင် အဝတတ်ှေ ကောကဝြတပြှီး ကနွော့ကြို တိတတ်ိတကြလေးနနေောလြို့ အမူအရာပြရင်း ဖတစြရာစာအုပတ်ှေ တဈထပလြိုကြ ခပြေးထားခဲ့ပြီး အခန်းတံခါးကို အပြငကြနေ သော့ခတလြို့ အိမအြောကကြို အပြေးလေး ဆင်းသှားတော့တယ်။
ကြူရှငခြွိနတ်ှေ အကုနပြှီသှားတော့ ညနစေောင်း မိုးခွုပစြတောငပြှုနပြေီ။ စာသငရြတာ မောလာဟနတ်ူတဲ့ ဆရာမလေးက ညစာမခကြခြင် ခွှေးပြနန်တေဲ့ ရုပကြလေးနဲ့ အိမအြပေါထြပကြို လှဈကနဲ တကလြာပြီး ကနွော့ဆြီ လာလိုကသ်ေးတယ်။ အိပယ်ာပေါမြှာ ခွနတေေဲ့ ကနွော့ကြို အုပမြိုးပြီး
“ခစွလြိုကတ်ာဟာ!”
လို့ တိုးတိုးလေးပြောရင်း တရှှတရြှှတ် နမ်းသှားသေးတယ်။ ကိုယကြိုကိုင်းညှှတလြာတဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ရငသ်ားတွကေို အသာလေး အင်ျကြီပေါကြ ဆုပခြွမေိလိုကတ်ော့
“ဟှန်း! လကဆြော့လိုကတ်ာ…. လဈတာနဲ့ နှိုကတ်ယကြှာ..”
ဆိုပြီး မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့ပြီး …
“ကဲ! ခွို ညစာသှားခကြြဦးမယန်ောြ။ ခွို့ပါးကို တဈခါနမ်းပေး…”
ဆိုပြီး ပြောလာလို့ ဘယပြှနည်ာပြန် တပြှတပြှှတန်ဲ့ နမ်းပေးလိုကရြသေးတယဗြွ။ ညစာကို လငဗြန်းလေးနဲ့ အခန်းထဲယူလာပေးတော့ ဆရာမလေး ခွံ့ကြှေးတာကို ပလုတပြလောင်း စားလိုကတ်ာပေါ့။ ခရမ်းသီးအိုးကပန်ဲ့ ကုလားပဲဟင်းရည်.. ကြကကြှောြ.. ဟင်းတွထကြေ ခစွသ်ူကိုယတ်ိုငကြ ‘ဟ’ ဆိုတဲ့ အမူအရာလေးလုပလြုပပြှီး အခွံ့ခံရလို့လားမသိဘူး တသကမြမေ့နိုငမြယ့ြ ညစာလေးပေါ့ဗွာ။ ညနည်းနည်းမိုးခွုပလြာတော့ ကနွောြ ရချိုးချင်လြာတယ်။ အိမအြောကထြပမြှာ အဆောငန်တေဲ့ ဆယတ်န်းကြောင်းသူတွေ ရှိတာကြောင့ြ အိမန်ောကဖြေးရတွင်ေးဆီကို ကနွော့ကြို ခေါသ်ှားဖို့ ဆရာမလေးက လန့န်ရှောတယ်။ ရမချိုးရင် နလေို့ထိုငလြို့မရ ဖြစ်တတတ်ဲ့ ကနွောကြ အတင်းပူဆာတော့မှ ကြောင်းသူလေးတွကေို ပုဈဆာတွကခြိုင်းထားပြီး ဆရာမရချိုးလိုကြဦးမယ် ဆိုပြီး အိမပြေါပြှေးတကလြာ.. ကနွော့ကြို အိမန်ောကဖြေးလှကေားကနေ တိတတ်ိတလြေး ရတွင်ေးနားက အုတကြနလြေးဆီ လကဆြှဲပြီး ခေါသ်ှားပေးတယ်။
အရှကအြကြောကကြှီးတဲ့ အပျိုကြီးလေးမို့ လူမိမှာ ကြောကပြှီး လကကြလေးတွကေို တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နရှောတယ်။ ခါးစောင်းလောကအြမှင့ရြှိတဲ့ အုတကြနလြေးကိုကြယလြို့ နှစ်ယောကသ်ား တိတတ်ိတဆြိတဆြိတပြဲ ရကေို တဗှမ်းဗှမ်းမှညအြောင် သှကသ်ှကလြေး ခွိုးနကြတေယ်။ အိမမြကြီးဖကကြနေ တဈယောကယ်ောကလြာနရငေလြည်း ကနွောတ်ို့က အမှောငထြဲကနဆေိုတော့ အရငမြှငန်ရတောမို့ သိပတ်ော့ ကိဈစမရှိဘူးပေါ့လေ။ စိတလြှုပရြှားစရာကောင်းပမယေ့ြ တခွိခွိနဲ့ ကြိတရြယန်ကြရေင်း ပြောန်ကြတောပေါ့။
အိမအြောကထြပကြ ကြူရှငသ်ငတ်ဲ့နရောမှာ လေးပဖနေခြွောင်း ၃ ချောင်းအောကမြှာ ကြောင်းသူလေးတွေ အုပစြုလိုကကြ စာကကြလြိုကြ စကားပြောလိုကြ ဆူညံနကြတောကို လှမ်းမှငန်ရတေဲ့ နရောမှာ ခစွသ်ူဆရာမလေးနဲ့ ရအတေူတူ ခွိုးနရတောလေ။
“ကိုဖိုးသကလြေး .. ရှငအြဲ့လို မကဲနဲ့ကြာ… ဟိုမှာ ကလေးတွေ အများကြီးရှိနတယေန်ောြ.. ကြှတ်.. ဟာ.. “ခွို” စိတတ်ိုလာပြီနောြ .. မလုပန်ဲ့ဆိုနေ…”
ရချိုးရင်း ဆပပြှာတိုကကြှတော့ ဆရာမလေးရဲ့ ထမီရငလြွားလေးကို ဆှဲခွှတပြှီး နို့တွေ အဖုတတ်ှေ ကြောပြငတ်ှကေို ကနွောကြိုယတ်ိုင် ဆပပြှာတိုကခြွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ ငှိမင်ှိမလြေး ကနွောြ လုပပြေးသမွှခံနတေဲ့ ဆရာမကို ရလေောင်းပေးရင်း ဆှဲဖကလြိုကတ်ော့ ဖငတ်ုံးလုံးဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းပြနဖြကတ်ှယလြာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကနွော့အြောကကြ လိငတ်ံက အလိုကမြသိပဲ ဖြောင်းကနဲ ထောငလြာတော့တာဗွ။ ကစွဆြံမှီးအရှညကြှီးကို အခွလေိုကကြလေး ခေါင်းပေါတ်ငပြှီး ဆံညှပန်ဲ့ညှပထြားတော့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးဖြစ်ပြီး ထမီရငလြွား ဂွင်းလုံးကြှတန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို ဒီနရောမှာတင် ကနွောြ အရမ်းလိုးပစ်ချင်စြိတကြ ထိန်းမရတော့ဘူး ဖြစ်လာတယ်။ ပုံမှနဖြကတ်ာ မဟုတတ်ော့ပဲ နို့ကြီးတွကေို ငုံ့ပြီး စို့၊ ဖငတ်ှကေို ခွေ၊ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပပြှီး လွှာကိုထိုးထည့ထြားရင်းကစား လုပလြာတော့ စိတအြိုကလြာဟနတ်ူတဲ့ ဆရာမလေးက အတင်းတွန်းထုတရြင်း ငှင်းတယ်။ ဖားအောသ်ံတွေ ဆူညံနတေဲ့ ညအမှောငမြှာ လူရိပန်ှဈခုဟာ တွန်းထိုးနကြရေင်း ပူနှေးမာတောင့န်တေဲ့ လိငတ်ံကို ဆရာမလကဖြဝါးနုနုလေးထဲ ထည့ပြေးလိုကတ်ော့..
“ဟောတော့ ရှငလြေးဟာကြီးကလည်း ဒုံးပြံကြီးကြနတောပဲ.. အရမ်းဖြစ်နပြေီ .. အိပခြန်းထဲ ရောကတ်ဲ့ထိတောင် မစောင့န်ိုငတ်ော့ဘူးကြာ ကြှတ်! ဒုကျခနောြ.. စိတည်ဈလိုကတ်ာ”
တုနရြီနတေဲ့ အသံကလေးနဲ့ ပြောရင်း မတတ်ပရြပန်ရောက ထိုငခြလွိုကပြှီး ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ပလှတကြနဲ ကောကစြုပပြဈလိုကတ်ော့တာပဲဗွ။
ရှီးးးကနဲ အသံထွကည်ည်းမိရင်း အဲ့လိုလုပလြိမ့မြယလြို့ မမွှောလြင့ထြားတဲ့ ကနွောြ ခွဖြေားထောကလြို့ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမေ့ ခေါင်းကလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငရြင်း ကော့ထားပေးမိတယ်။ ဒဈထိပဖြူးကို ငုံထားရင်း လွှာနှေးနှေးကလေးနဲ့ ခတပြှီး ဆော့ပေးနရောက လိငတ်ံတဈဝကလြောကြ ရောကသ်ှားတဲ့အထိ စုပယ်ူပစ်လိုကတ်ော့ ကငွတ်ကသ်ှားအောင် ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။
“အု..အု..အု.. ဝူးး”
အသံတိတ် အောည်ည်းသံလေးတွေ ထွကကြလွာတဲ့အထိ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ ပါးစပထြဲကို လိငတ်ံသှင်းပြီး ဆောင့ပြဈလိုကမြိတယ်။ သနားညှာတာရကောင်းမှန်းတောင် မစဉြးစားမိတော့ပါဘူးဗွာ။ ၅ မိနဈလောကြ အဲ့လိုလုပန်ရောက တောတ်ောကြှီး စိတရြိုင်းဝငလြာတော့မှ ပါးစပထြဲက လိငတ်ံကြီးကို ဆှဲထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငန်တေဲ့ ဆရာမကို ဆှဲထူပြီး ရကနေဘြောငပြေါြ ပြေ့ခွီတငပြှီး လိုးဖို့ပြငတ်ယ်။ လူမိမှာ ကြောကလြန့န်ရတေဲ့ အခွအနေပမေယေ့ြ ဆရာမလေးက ငှင်းဆနတ်ာတွဘောတွေ မလုပတ်ော့ဘူးဗွ။
“ဟားးးးး မှနမြှနလြုပန်ောြ … ကြပလြိုကတ်ာကြယ်.. ဖူးးးး”
အဖုတဝြကို တေ့မိတာနဲ့ ဖိပြီး အဆုံးထိ သှင်းပစ်လိုကတ်ော့ လိငတ်ံတဈချောင်းလုံး နှေးကနဲ ဖြစ်သှားပြီး ကြပသ်ိပစြီးပိုငလြှန်းတဲ့ အရသာကို ခံစားလိုကရြတယ်။ ရကနေဘြောငတ်ဈဖကခြှမ်းကို အိကနွတေဲ့ ဖငန်ှဈခွမ်းကို စုံကိုငထြားရင်း အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ မတတ်ပရြပလြကြြ ကနွောြ ဆောင့လြိုးမိနပြေီ။ ဆရာမလေးကတော့ ကနွော့ပြုခုံးပေါြ မကြန်ှာအပထြားရင်း အတင်းဖကထြားတယ်။ အောည်ည်းမိမှာစိုးလို့လား မသိဘူး။ ပုခုံးကို သှားနဲ့ လာကိုကထြားတယ်။ ကနွောြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြလေေ ပိုကိုကလြာလလပေေဲ။ ခငဗြွားတို့ပဲ မကြစြိထဲ မှငကြှည့ကြှစမ်းပါဗွာ။ ဟိုးအဝေးမှာ စာကကြန်တေဲ့ ကြောင်းသူတွကေို လှမ်းမှငန်ရပြေီး ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမေ့ကို ပြေ့လိုးနရတေဲ့ ကနွော့အြဖြစ်ကို။ လူတွရှေေ့မှာ ခစွတ်ဲ့သူကို လိုးနရသေလို ခံစားမနရဘေူးလားဗွ။ အဲ့လိုဆိုတော့ ပိုပြီး စိတလြှုပရြှားလှန်းတယလြေ။
“အာကြာ! ဘာလို့ရပလြိုကတ်ာလဲ … ဘာလုပြဦးမလို့လဲ..”
“ခဏအောကဆြင်းပေးနောြ… အုတကြနဘြောငကြို ကိုငပြှီး လကထြောကလြိုကြ.. တငပြါးကို ကော့ထားပေး.. အနောကကြနေ မတတ်ပရြပပြှီး ဆောင့ခြငွလြို့..”
“ဆိုးတယကြှာ.. ကြံကြံဖနဖြနတ်ှေ.. စိတည်ဈလိုကတ်ာနောြ..”
တငှီးငှီး တငှူငှူနဲ့ ကနွောပြှောသလို လုပပြေးရှာတယ်။ တငပြါးအိအိကြီးနှစ်ခွမ်းကို ဖြဲပြီး ခါးကငွကြငွလြေးကို ကိုငလြို့ ကနွော့လြိငတ်ံကို ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းလိုကတ်ယ်။ ၂-၃ ခကြလြောကြ အသှင်းအထုတလြုပလြိုကတ်ော့ အဝငခြွောသှားပြီ။ ဒါပမယေ့ြ အုတကြနဘြောငကြို လကထြောကပြှီး ကုန်းထား ကော့ထားပေးတာကို မတတ်ပအြနောကကြနေ လိုးနရတေော့ ပုံမှနထြကြ ပို့ပြီးထိတယ်။ ကြပတ်ယဗြွ။ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းကိုငလြိုကပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ ဆကလြိုးနလေိုကတ်ယ်။
“ဖောကြ.. ဖောကြ… ဖတ်..ဖတ်.. အင့ြ အင့ြ.. အီးးးး ဖူးးးး.. အာ့ အာ့ မှနမြှနဆြောင့ပြေးတော့ ကောင်းလာပြီ… မရတော့ဘူးးးး … ဖိုးသကလြေး ခွို ဖြစ်လာပြနပြှီ မှနမြှန် မှနမြှန်…”
ကြာကြာ မလိုးလိုကရြပါဘူး။ တငပြါးကို ကနွော့ဆြီးခုံရိုကသ်ံ.. ဆရာမလေးရဲ့ အောည်ည်းသံတွဟော ဖားအောသ်ံတွေ ဆူညံနတေဲ့ကြားထဲမှာ ပြံ့လှှင့ရြင်း သူမ ပြီးချင်လြာမှန်း သိလိုကရြတော့ စိတကြိုထိန်းမနတေော့ပဲ တငပြါးနှစ်ဖကဆြီ လကပြှောင်းကိုငလြို့ အားကုနပြင့ဆြောင့လြိုးရင်း ကနွောလြည်း သုတရြညတ်ှေ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမေ့အဖုတထြဲ ပန်းထုတလြိုကသ်လို ပြီးသှားတဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာလည်း ဒူးပြော့ပြီး အုတကြနဘြောငကြို ကိုငထြားရာက တဖြေးဖြေးချင်ြး ခွညှေှတကြသွှားလို့ အမှနဖြမ်းထိန်းထားလိုကရြသေးတယ်။
“ထတော့ ဆရာမလေး အအေးမိမယ်..”
“ထနိုငတ်ော့ပူး.. သူများကို တအားလုပပြဈတာ အခု ဒူးပြော့နတယ်ေ.. ပြေ့ပြီး ခေါသ်ှားတော့”
“အာ.. ဒါဆို ဆပပြှာတွဘောတွေ ထားခဲ့ပစ်မှရတော့မယ်.. ကဲမှနမြှနလြာ ကနွောြ ကုန်းပိုးမယ် တကြ..”
“တကပြှီ အဟိ”
ပြော့ခွသှေားတဲ့ ဆရာမလေးကို ထိန်းထားရင်း အဖုတကြို ဆေးကြော၊ ကနွော့လြိငတ်ံကိုလည်း ဆေးကြောပြီးတော့ အိမအြပေါထြပကြို တကဖြို့ပြငတ်ာကို ညောငစြိနလြုပန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို ကနွောြ အသာလေးကုန်းပိုးပြီး အမှောငထြုကို အကာကြယယ်ူလို့ ခပသ်ုတသ်ုတကြလေး ပြေးလာခဲ့ရတယ်။ အိမန်ောကဖြေးလှခေါးဆီ မရောကခြင် တဈယောကယ်ောကကြများ မှငလြိုကလြို့ကတော့ ဖငတ်ုံးလုံးဆရာမလေးကို ဂွေးတန်းလန်း ဖိုးသကကြ ကုန်းပိုးပြီး ပြေးနတောကို မှငရြရင် ဘယလြိုနမလေဲ မသိဘူးလို့ တွေးရင်း ရယခြငွစြိတကြ ထိန်းမရဖြစ်လာလို့ အံကြိတထြားလိုကရြတယ်။ ကနွော့ကြွောပေါပြါလာတဲ့ ဆရာမလေးကတော့ ခပရြှှငရြှှငအြသံလေးနဲ့ ကနွော့န်ားရှကန်ားကပပြှီး
“ဖေ့သားရေ! ပြေးထားဟေ့”
လို့ နောကတ်ောကတ်ောကြ အသံလေးနဲ့ စနတယေဗြွာ။
………..……..……………..……..………
အဲ့ဒီတလောက မိုးလင်းမိုးခွုပ် အလုပရြှုပန်ပမေယေ့ြ သနတ်ုန်းမှနတ်ုန်း လူငယကြလေး ကနွောတ်ဈယောကြ ရူပဗဒဆေရာမလေးဒေါခြငခြွိုမေ့ အိပခြန်းပြတင်းပေါကကြို ညတိုင်းနီးပါး ရောကရြောကလြာတတခြဲ့ပါတယ်။ ကနွော့ဘြဝမှာ တသကမြမေ့နိုငမြယ့ြ နေ့ရကအြခွိနတ်ှကေို ရငခြုနယ်ဈမူးဖြယ် ဖြတသ်န်းခဲ့တာပေါ့ဗွာ။ ကနွောြ ရောကမြလာမချင်ြး ပြူတင်းပေါကတ်ံခါးလေးဖြင့ြ မီးချောင်းအလင်းရောင် ဖြူဖြူအောကကြ အိပယ်ာနှေးနှေးကလေးပေါြ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို ဖြန့ခြင်းထားရင်း ဝမ်းလွားမှောကအြိပ် စာဖတရြင်း မွှောန်တတေတ်ဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူ ဆရာမလေးခငမြွာ သူခိုးငတကပြှားဆနဆြန် အိပခြန်းပြူတင်းပေါကကြနေ တွယတ်ကလြာတတတ်ဲ့ ကနွော့ကြို မှငတ်ိုင်း မထီတရီညှို့မှှူတဲ့ အကြည့်လြေးနဲ့ ဆီးလို့ကြိုတတပြါ့ဗွာ။
“ငါ့အခစွကြလေး တနကေုန် အိမအြလုပတ်ှေ ကူလုပလြာရတာ မောနရှောမယ်”
ဆိုပြီး အိပယ်ာပေါမြှာ မှောကအြိပခြိုင်း ကြောတွေ၊ ခွသလေုံးတွေ၊ ဇကတ်ှကေို (သူက ကနွော့ထြကြ အသကကြှီးပမယေ့ြ) ယုယုယယ နှိပန်ယပြေးတတတ်ယ်။ အဲ့လို အပြုအစု အယုယလေးတွကြေောင့ြ ကနွောသ်ူ့ကို ရူးမတတ် ခစွရြပါတယလြေ။ ခဏလောကြ ဆရာမလေး ကြနပေအြောင် အနင်းအနှိပခြံပြီးတာနဲ့ လာပါဦးဗွာ ဆိုပြီး ကိုယလြုံးအိထွေးထွေးလေးကို ဆှဲပြေ့ပြီး လညတ်ိုငလြေး၊ ပါးကလေးတွကေို တရှှတရြှှတ် နမ်းပေးလိုကရြငလြည်း ဟင်းကနဲ သကပြှင်းလေးခပြှီး အတင်းပြနဖြကထြားရင်း
“ကမွရဲ့ ကိုဖိုးသကကြလေး.. ရှင့ကြို ခစွလြိုကတ်ာဟာ”
ဆိုပြီး ရငထြဲခေါင်းနဲ့ခွေ့ပြီး ကောငမြပေါကစြကလေးလို ခွှဲလာပြနကြရောဗွ။ ဟိုထိဒီထိလုပကြှရင်း ကနွော့ြ ပုဆိုးအောကကြ မာတောင့န်တေဲ့ လိငတ်ံကြီးကို မတောတ်ဆ ကိုငလြိုကမြိသှားရငလြည်း..
“ဟောတော့! လူကသာ အလုပမြွားပြီး ပငပြန်းနတော .. ဒီဟာက ကနွြးမာသနစြှမ်းနတယ်ေ… မပြောလိုကခြငွဘြူး ဟှန့ြ ..”
လို့ မူနှှဲ့နှှဲ့ အသံလေးနဲ့ နောကတ်ောကတ်ောကလြုပ် ပကလြကလြှနအြိပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို
“ငှိမင်ှိမကြလေးနနေောြ”
လို့ပြောရင်း အဝတတ်ှကေိုခွှတ်.. နို့အိထွားထွားကြီးတွကေို ကနွော့မြကြန်ှာနားကပပြှီး စို့ခိုင်း.. လကတ်ဈဖကကြ ကနွော့လြိငတ်ံကို အုပကြိုငပြှီး ဂွင်းတိုကပြေး၊ ကနွော့န်ို့သီးခေါင်းတွကေိုပါ သှားနဲ့ မနာအောငကြိုကရြင်းစို့.. ကနွောကြ
“မရတော့ဘူး ဆရာမလေးရာ”
လို့ ပြောလိုကရြင် တကခြှပြီး ကနွော့ကြို မှင်းတက္ကစီးတော့တာပါပဲဗွာ။ တုနခြါနတေဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးနဲ့ ဖားလွားခထွားတဲ့ ဆံနှယရြှညကြှီးတွကေ အရိုင်းဆနလြှန်းလို့ ပိုပြီးလိငစြိတကြှှစသလေို၊ အံကလေးတင်းတင်းကြိတရြင်း ကနွော့ကြို တကလြိုးနရင်ေးက
“ခစွတ်ယကြှာ… ရှီးးး ခစွလြိုကတ်ာ”
လို့ အဆကမြပြတ် ပြောတတတ်ဲ့ ဆရာမလေးကို ကနွောပျိုလို့ စွဲမကလြာခဲ့တာပေါ့လေ။ သူစိတကြှိုကြ တကလြိုးရင်း ပြီးသှားပြီဆိုရငတ်ောင် ကနွောြ မပြီးနိုငသ်ေးမှန်းသိတော့ အလိုကသ်ိသိနဲ့
“”ခွို” ကုတငစြောင်းမှာ လေးဖကထြောကပြေးမယလြေ.. ခွို့ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို ဆှဲပြီး နောကကြနေ လုပ်.. လာ..”
ဆိုပြီး ဖငတ်ုံးကြီးနှစ်ခု ကားထွကလြာအောင် ဖငကြုန်းထားပေးတော့ ကြမ်းပြငအြောကကြနေ မတတ်ပရြပရြင်း ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ အားရပါးရ ရဈပတပြှီး ဆှဲ၊ ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြ တငပြါးဖြေးဖြေးကြီးနှစ်ခွမ်းကို ဆုပခြွေ၊ တဈခကြတ်ဈခကြြ နို့နှစ်လုံးကို မမှီမကမ်း လှမ်းဆှဲရင်း အားရပါးရ ဆောင့လြိုးပစ်လိုကရြင်း သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကရြတာ ဆှမွေိုးမေ့မတတပြေါ့ဗွာ။ ပြီးသှားလို့ ကနွော့လြိငတ်ံကို ဆရာမလေးရဲ့ အဖုတထြဲက ဆှဲထုတပြှီး သန့ရြှင်းရေးလုပမြယပြှငတ်ိုင်းလည်း
“ခွို လုပပြေးမယ်”
ဆိုပြီး တပြှတပြှှတန်ဲ့ စိုလကန်တေဲ့ လိငတ်ံမပြော့တပြော့ကို ပြောငလြကသ်ှားအောင် ပါးစပန်ဲ့ စုပလြွှကပြေးပြီး
“ကဲ! သန့သ်ှားပြီ အိပစြို့”
ဆိုပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းဖကထြားရင်း နှစ်ယောကသ်ား မောမောနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတတကြှတာပေါ့။ မနကဝြလေီဝလင်ေးလောကဆြို ဆရာမလေးက နိုးနပြေီ။ အသာအယာထသှားပြီး မကြန်ှာသဈ ကိုယလြကသ်န့စြင်၊ ဘုရားဆှမ်းကပပြှီးမှ အိမပြှနဖြို့ ကနွော့ကြို အသာအယာလေး လှုပန်ိုးတိုင်း အတင်းဆှဲဖကြ လင်းဆှဲလေးဆှဲရအောင် ဆိုပြီး သနပခြါးနံ့လေးသင်းနတေဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ကုတငပြေါဆြှဲတင်၊ အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ ထမီကို အသာဆှဲလှနပြှီး ခပသ်ုတသ်ုတကြလေး တခွီလိုးပြီးမှ အိပပြှနတ်တတ်ယလြေ။
ကံကောင်းတာတဈခကြကြ ကနွော့ရြည်းစား အပျိုကြီးလေးက ဘာကြောင့မြှန်းမသိပဲ စောကဖြုတအြရညစြိုလာအောင် သိပဆြှစရာမလိုတာရယ်၊ ခပသ်ုတသ်ုတကြလေး လိုးလိုကရြင် ဘာမှမကြာလိုကပြဲ အပြီးမှနတ်ာရယကြှောင့ြ ကြိုကတ်ဲ့အခွိန် ကောကလြုပ် အဆငပြှနတေတေပြှနရြောဗွ။
——————————————
ဒီနေ့ညတော့ ဆရာမလေးဆီ မရောကဖြစ်တော့မှာ သချောတယဗြွ။ အိမအြလုပတ်ှေ ကူလုပပြေးရင်း ရပကြှကထြဲက မမိခွိုလေးတို့အဘိုး ဦးမှတကြှီး ဆုံးသှားလို့ အသုဘအိမမြှာ ဟိုလုပဒြီလုပတ်ှေ သှားလုပကြူပေးရမယလြေ။ အဲ့ဒီ မမိခွိုလေးက ကိုရှှဘနေဲ့ ခွိတတ်ိတတ်ိတ် ဖြစ်နတောတော့ ရိပမြိတယ်။ အသုဘမှာ လုပကြူကိုငကြူရင်း အခွအနေေ ဘယလြိုလဲဆိုတာ တဈခကြလြောကြ အကဲခတလြိုကြဦးမှလို့ တေးထားလိုကရြသေးတယ်။ ရပကြှကထြုံးစံအတိုင်း အသုဘရှုလာတဲ့သူတွကေို ကြှေးမှေးဖို့ အခကြအြပြုတ် အတိုအထွာလေးတွေ ကူလုပပြေး၊ အောကလြင်းမီးအိမတ်ှထွန်ေး၊ ဖဲဝိုင်းအကောကဝြငကြောကပြေးနဲ့ လုပကြူကိုငကြူပေးနရပေမယေ့ြ စိတကြတော့ ထုံးစံအတိုင်း မွှောန်ရှောမယ့ြ ကနွော့ြ ဆရာမလေးဆီ ရောကန်မေိတယ်။
ဟောငဖြှာဟောငဖြှာနဲ့ ဦးစီးဦးဆောငလြုပန်တေဲ့ ကိုရှှဘနေဲ့ မမိခွိုလေးတို့ရဲ့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ပြီတီတီ အကြည့်တ်ှကေို သတိထားမိပမယေ့ြ လူနဲ့စိတန်ဲ့ မကပဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။ ဒီည ရောကမြလာနိုငဘြူးဆိုတာ ပြောမထားခဲ့မိတော့ ကနွော့ဆြရာမလေး “ခွို” တဈယောကြ ရှှစေိတတ်ောကြောကန်ရှောမလားလို့ တွေးနမေိတာဗွာ့။
“ဖိုးသကျ!”
“ဗြာ”
“ညဉ့န်ကန်ပြေီ မမဝါပြနတ်ော့မယ်.. မိုးကလည်း တအားရှာနတော.. အိမပြှနလြိုကပျို့စမ်းကြယ်”
“ဟုတ် မမဝါ”
အသုဘအိမမြှာ လာကူပေးနတေဲ့ မမဝါတဈယောကအြနားရောကလြာပြီး အိမပြှနလြိုကပျို့ခိုင်းတော့မှ သတိဝငလြာတယ်။ ထီးခပကြှီးကြီးတဈချောင်းကို ကောကဆြှဲပြီး မမဝါကို လကဆြှဲလို့ အသုဘအိမကြနေ အပြငထြှကလြာတော့ မိုးက တဝေါဝေါနဲ့ ကောင်းတုန်းပဲ။ မိုးစိုမှာကြောကလြို့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ အတင်းတိုးကပန်တေဲ့ မမဝါကို ထီးတဈဖကန်ဲ့ သိုင်းဖကထြားရင်း အမှောငထြုထဲ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ကတ်တရာလမ်းအတိုင်း လွှောကလြာခဲ့တယ်။
လူနဲ့စိတန်ဲ့မကပပြမယေ့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကနွော့ခြါးကိုဖကထြားတဲ့ မမဝါရဲ့လကတ်ှကေ အငှိမမြနတောကို သတိထားလိုကမြိတယ်။ မိုးကလည်းသည်း လကလေည်းသုတန်ဲ့ ဆိုတော့ နှစ်ယောကသ်ား တောတ်ောလြေး စိုကုနကြရောဗွ။ မမဝါတို့ခွံတံခါးကို သော့ဖြင့လြိုကရြင်း အိမတ်ံစကမြှိတအြောကရြောကတ်ော့မှ နည်းနည်းသကသ်ာသှားတယ်။ လိုကပျို့ပြီးပြီဆိုတော့ အသာလေး မသိဟနဆြောငပြှီး လဈထွကတ်ော့မယ့ြ ဟနပြှငန်တေဲ့ ကနွော့ကြို လကမြလှှတသ်ေးပဲ မမဝါက စကားစပြောလာတယ်။
“မောငလြေးဖိုးသကြ မိုးက တအားကြီး သည်းနတယ်ေ ခဏစောင့လြိုကြဦး”
“အာ.. ရပါတယ် မမဝါ… ကနွောြ အသုဘအိမပြှနရြောကမြှ မမိခွိုရဲ့ မောငတ်ဈယောကယ်ောကဆြီက ပုဆိုးယူပြီး လဲဝတထြားလိုကမြယ်”
“ကြှတ်! ခဏနပေါဦးဆိုနမှေ.. ဘာဖြစ်နတောလဲ ငါနားရင်းအုပလြိုကရြ”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မိုးရထေိလို့ ခမွြးတုနန်ဟနေတ်ူတဲ့ မမဝါတဈယောကြ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကို တိုးဝငလြာတယ်။ မှှေးတေးတေးကိုယန်ံ့လေးနဲ့ အေးစကစြကြ ကိုယလြုံးလေးက ခမွြးလို့လား၊ စိတလြှုပရြှားလို့လားမသိဘူး တုနန်သလေိုပဲ။ မမဝါနဲ့ကနွောြ ဟိုလိုမဖြစ်ပဲ သသခွေောခွာ မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငဖြစ်ခဲ့တာ အတောကြှာခဲ့ပြီဗွ။ ပိုဆိုးတာက ကနွော့မြှာ ခစွသ်ူဆရာမလေးရှိနပြေီ။ အရငလြို ရူးသလိုပေါသလို လုပပြှီး ခိုးစားနလေို့ မသင့တ်ော့ဘူးလေ။
ဖောကပြှနခြငွလြာတဲ့ စိတကြို ထိန်းထားပြီး မမဝါကို ကိုယ့အြဈမကြီးလိုပဲ သဘောထားရင်း အခမွြးသကသ်ာသှားပါစဆေိုတဲ့ စိတန်ဲ့ အိမန်ံရံကို မှီထားရင်း ရငခြှငထြဲ မှုပသ်ှားအောာင် ဖကထြားပေးနမေိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး ထူပူစပြုလာနပြေီ။ မမဝါရဲ့လကခြွောင်းတွကေ ကနွော့ြ လိငတ်ံကို ပုဆိုးအပေါကြနေ ဆုပကြိုငထြားတယဆြိုတာ အမှောငထြဲမှာ မမှငရြပမယေ့ြ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ကနွောြ သိလိုကရြပြီလေ။ ဒုကျခပါပဲဗွာ ကနွောြ ဘာဆကလြုပရြမလဲ။ ကနွော့ပြုခုံးပေါြ မေးတငထြားတဲ့ မမဝါက မိုးသံတဝေါဝေါကြားထဲမှာ ကနွော့န်ားရှကန်ားကပပြှီး စကားပြောလာတယ်။
“ဒီရကပျိုင်း မောငလြေး ဘယပြွောကန်တောလဲမသိဘူး.. မမဝါ လိုကရြှာနတော သိလား”
“ဟုတ်..ကန်ောျ..”
“မမဝါ ဒီတဈရကန်ှဈရကြ စိတတ်အားဖြစ်နတယ်ေ သိလား… ညဖကတ်ှဆေို မောငလြေးများ ပေါလြာမလားလို့ မွှောရြင်း အိပလြို့ကိုမပြောတ်ာ..”
“အင်း..”
“ဘာဖြစ်နတောလဲ… မယုံရင် ဒီမှာကြည့်ကြှာ.. အရမ်းဖြစ်နတယ်ေ”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကနွော့လြကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူပြီး ဖြလွေော့ထားဟနတ်ူတဲ့ ထမီအောကကြ အတွင်းခံမဝတထြားတဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းပူနှေးနှေးကြီးဆီကို ဆှဲယူပြီး ထိကပပြေးလိုကတ်ယ်။ အရညတ်ှရှေှဲနဈပြီး ဖောင်းကားနဟနေတ်ူတာကို ကနွောြ စမ်းလိုကမြိပြီ။ မိုးအေးနပမေယေ့ြ ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ ပူနတေဲ့အပူကြောင့ြ ဇောခွှေးတွပြနေစြပြုလာနတယေဗြွာ။
စတိုခန်းထဲက သဈသားရုပထြုကလေးကို ထုတယ်ူလာပြီး နှမ်းနယန်တေဲ့ ကနွော့ကြိုယခြန်ဓာကို ကုတငပြေါြ ဝုန်းကနဲ လှဲခလွိုကရြင်း ပကလြကလြှနအြိပ် အတွေးနယခြွဲ့နမေိတယ်။ ကာမဘုံသား ဆုံလညန်ှားပီသစွာနဲ့ပဲ လှနခြဲ့တဲ့ ၂ နာရီလောကကြ ကနွောတ်ဈယောကြ မမဝါနဲ့ လှနလြှနကြှူးကြူး ထပဖြစ်ခဲ့မိပြနပြှီဗွာ။ အခစွကြို ငတမြှှတန်ရှောတဲ့ အရှယကြောင်းတဈခုလပမြလေး မမဝါနဲ့ အတွေ့ကိုမရှောငန်ိုငတ်ဲ့ မောငလြေးအရှယ် ကနွောတ်ို့ရဲ့ မိုးသံလသေံတွကြေားထဲက အရိုင်းခေါသ်ံ (ဟီး! ဂကြလြနဒြန် ဝတ်ထုနာမညကြှီး) တွကေို ပြနမြကြားချင်တ်ော့ပါဘူးလေ။ အိမန်ံရံကို မှီတွယပြှီး မတတ်ပ် ဆောပြဈလိုကတ်ာ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲဗွ။ ပေါငတ်ဈချောင်းကို ဆှဲမ၊ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပပြှီး မတတ်ပလြိုးပစ်လိုကတ်ာ ဘယလြောကမြှတောငမြှ မကြာလိုကဘြူး အဖုတန်ှေးနှေးကြီးထဲ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကရြင်း ပြီးသှားတယ်။
အိမအြပေါထြပတ်ကတ်ဲ့ အပြငလြှခေါးအောကကြ ကြပပြစွကြလေးပေါကြို အသာလေး တွဲခေါသ်ှားပြီး ခဏလောကြ တူတူဖကပြှီး လဲလွောင်းရင်း အမောဖြနလေေိုကကြှသေးတယ်။ မိုးစကတ်ှကေ တိုကရြိုကြ မထိပမယေ့ြ မိုးမှုနမြှှားလေးတွေ စငန်တောမို့ နှေးနအေောင် အတင်းဖကထြားပေးလိုကမြိတာပေါ့လေ။ မိနဈ ၂၀ တောင် မကြာလိုကပြါဘူး။ မမဝါတဈယောကြ ကနွော့လြိငတ်ံကို ကိုငပြှီးဆှနရင်ေး အသာအယာလေး ဘေးတဈစောင်း အိပန်ရောကနေ အောကကြိုလွှောဆင်းသှားပြီး ရပကြှကထြဲက ကာလသားတွေ အပြောများတဲ့ နှုတခြမ်းဖူးဖူးကလေးနဲ့ ငုံစုပပြေးတော့တာပဲ။
ဒီလိုအလုပခြံရမှတော့ သကောင့သ်ားလည်း ဘယခြံနိုငရြှာမလဲဗွာ။ လိငတ်ံက ပြနပြှီး တောင့တ်င်းလာပြနတ်ော့တာပေါ့။ မမဝါတဈယောကခြငမြွာလည်း တောတ်ောလြေး ဆာလောငန်ဟနေတ်ူပါရဲ့။ ကနွော့လြိငတ်ံ မာလာတာနဲ့ ခကြခြငွြး တကထြိုငပြှီး ကြမ်းတော့တာဗွို့။ ရိုးရိုးတကဆြောင့တ်ာကို မဟုတတ်ာဗွ။ စကောဝိုင်းသလိုမွိုး တဇွိဇွိမှညအြောင် လှည့ရြင်း မှှရင်ေးနဲ့ကို လိုးနတေော့ ကနွောလြည်း ပကလြကကြို မနနေိုငတ်ော့လို့ ထထိုငလြိုကရြင်း တငပြါး ပြောငခြွောချောအိအိကြီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ထိန်းထားရင်း တအီးအီးနဲ့ အသံထွကကြို ညည်းနမေိတော့တာပေါ့။ သူလည်း မှင်းတက္ကစီးနရင်ေးနဲ့ ဘောလြီအင်ျကြီကို ကငွကြငွလြညလြည် ဖြုတပြေးပြီး ဆူထွားထွားနို့နှစ်လုံးကို ကနွော့မြကြန်ှာနဲ့ အတင်းဆှဲကပပြှီး ပြတန်တေော့ အလိုကတ်သိနဲ့ ဘယည်ာပြောင်းစို့ပေးနရတောပေါ့။
အဲ့လို သူကနွော့ကြို တကလြိုးပစ်တာ သူ ၃-၄ ခါလောကြ ဆကတ်ိုကပြှီးသှားတယတ်ဲ့။ သူစိတကြွနပေသ်ှားမှ အသာအယာလေး ကြပပြစွပြေါြ ခွခွလေေေး တဈစောင်းအိပခြိုင်းထားရင်း အနောကကြွောဖကကြနေ ကပပြှီး ပုဇွနထြုပကြှေးလိုးရင်း ဇိမကြကြနွဲ့ ကနွောြ တဈခွီပြီးလိုကရြတယ်။ သူ့ဆန်ဒပြည့သ်ှားတော့မှ ထမီတွေ ဘောလြီတွေ သချောပြငဝြတ် ကနွော့ပြါးနှစ်ဖကကြို တရှှတရြှှတန်မ်းရင်း
“အရမ်းကောင်းတယ် သိလား”
လို့ တိုးတိုးလေးကပပြှောပြီးမှ အိမပြေါတ်ကသ်ှားလရေဲ့ဗွာ။ ကနွောြ အသုဘအိမကြို ပြနမြသှားဖြစ်တော့ပဲ လမ်းမတဈဖကခြှမ်းက ကိုယ့အြိမကြို ပြနလြာဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဆူပြကန်တေဲ့ သှေးတွေ အေးသှားတော့မှ ကနွော့စြိတထြဲ နောငတ်ရသလိုလို ဖြစ်လာပြီလေ။ ကနွော့မြှာ အခု ရူပဗဒေဆေရာမလေး ရှိနတယေမြဟုတလြား။ ကနွောကြလည်း အလှနခြစွသ်လို ကနွော့ကြိုလည်း တုနန်အေောငခြစွန်တေဲ့ သူ့ကိုယသ်ူ ‘ခွို’ ကလေ ‘ခွို’ ကလလေို့ ပြောတတတ်ဲ့ ဒေါခြငခြွိုမဆေိုတဲ့ ဆံပငရြှညရြှညန်ဲ့ ဆရာမလေး.. ကနွောြ ဒီလို တခွားမိန်းမတဈယောကန်ဲ့ ဖောကပြှနပြါတယဆြိုတာ သိသှားလို့ကတော့ ဘာတွဖြစ်ေကုနမြလဲလို့ စဉြးစားနမေိရင်း စိတမြောလာတယ်။
ဒီပြူနာတွရေဲ့ အစဟာ ကနွောြ အိမသ်ာတွင်းတူးရင်း ရလာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သဈသားရုပထြုကလေးကြောင့ပြဲ။ အဲ့ဒီသဈသားရုပထြုလေးထဲမှာ စီမံခွင်းခံထားရတဲ့ ဘာမှန်းမသိတဲ့ လူနီကြီးရဲ့ ကာမသိဒျဓိ အစွမ်းတွကြေောင့ြ မဟုတလြား။ အရပမြှင့မြှင့ြ အသားဖြူဆှတဆြှတန်ဲ့ မှငတ်ဲ့ယောကြြားတိုင်းက တပမြကစြဖြယ် အမွိုးသမီးလေးလို့ ပြောကြတဲ့ မမဝါနဲ့ အခုလို လှနလြှနကြှူးကြူး ဖြစ်ရတာကို အခု ကနွောြ အငမြတနကြှောကလြန့သ်လိုလို ခံစားလာရပြီ။ ဘယန်ည်းနဲ့မဆို တခွိနခြွိနမြှာ ကနွော့ဆြရာမလေး ရိပမြိသှားနိုငတ်ယ်။ ရငမြောလိုကတ်ာဗွာ။
🏵️ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး (အပိုင်း ၅) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️