အောစာအုပ်

ကျွန်တော်နဲ့ ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်ထုလေး (အပိုင်း ၃)

ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး
ရေးသားသူ – Chann Ko (ခမြျးကို)

[ဂမျဘီရအပြာဇာတလြမ်းရှညကြှီး]

🏵️အပိုင်း (၃)🏵️

မှို့အစွနမြှာလုပတ်ဲ့ သီတင်းကြှတဘြုရားပြဲကို တဈရပကြှကလြုံးက လူပျိုအပျို ကာလသားသမီးတွေ အုပစြုလိုကြ ခွီတကလြာကြတယဗြွ။ ကနွောတ်ို့မှို့မှာ အစညကြားဆုံး ပြဲတောပြေါ့။ ကောငမြလေးတွကေို အလညမြှာထားပြီး ကနွောတ်ို့ယောကြြားလေးတွကေ မကြခြှမပြေတ် ပြဲခင်းထဲ အကဲခတန်ရတေယ်။ လကသ်ရမ်းတာတွေ အမူးသမား ဆှဲလားရမ်းလားဖြစ်တာတွကေို ကာကြယပြေးဖို့ပေါ့။ ဘီးကုတဝြါဝါလေးပနပြှီး အဖြူခံမှာ အနီရောင် အစကပြှောကကြလေးတွပေါတဲ့ ဝမ်းဆကကြလေးနဲ့ မမဝါက အရမ်းလှနတေော့ ပြဲလာတဲ့ လူငယမြှနသ်မွှ ဝိုင်းပြီး ငေးကြည့်န်ကြရေတယ်။

မမဝါကတော့ လူကြီးပီပီ တဟဲ့ဟဲ့နဲ့ ရပကြှကထြဲက ကောငမြလေးတွကေို စောင့ရြှောကန်ရပေမယေ့ြ လူတွကြေိတကြှိတတ်ိုးနတေဲ့အထဲမှာ ကနွော့လြကကြို တင်းတင်းဆုပထြားတာ လုံးဝမလှှတဘြူး။ လူအလဈမှာ ကနွော့ပြေါငကြှားကို မသိမသာလေး လကဖြဝါးနဲ့ ဖိဖိကိုငပြှီး ညှဈပေးတယ်။ ပြီးရင် သူမသိသလိုပြုံးစိစိနဲ့ မကြန်ာလှှဲနတတေတ်ယ်။ ဟိုတနေ့ညက သူနဲ့ကနွောြ ခွလှနေလြကလြှန် ဖြစ်သှားပြီးကတည်းက ဘာမှထပမြဖြစ်ခဲ့ကြဘူးဗွ။ အမှနအြတိုင်းဝနခြံရရင် ကနွောြ မမဝါကို အရမ်းထပလြုပခြငွသ်ေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ လူနီကြီးရဲ့အစွမ်းကြောင့ဆြိုတာ ဖီးလမြလာသလိုဖြစ်နလေို့ အိမပြှနမြအိပပြဲ ကိုရှှဘအေိမမြှာပဲ အိပဖြစ်နတော။

အခုလို လူတောတိုးရင်း ကနွော့လြကမြောင်းနဲ့ သူရငဘြတကြ နို့ကြီးတွရေဲ့ မထိတထိဖြစ် (မဖြစ်ဖြစ်အောင် သူက တမငလြုပန်တောပါ) ရှကကြှောကပြှီးငှိမန်တေဲ့ ကနွော့ကြို လကဆြော့ပြီး လာလာဆှနတေော့ လူက သောကရြမ်းတင်းနပြေီ။ တခါတလေ လူချင်ြးထပလြွှကဖြစ်ပြီး အရပမြှင့တ်ဲ့ မမဝါရဲ့ တငပြါးအိအိစကစြကကြှီးနဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံက ထိကပထြားသလို အကြာကြီးဖြစ်နတေဲ့ အခါမွိုးဆို ကနွော့ြ လကန်ှဈဖကစြလုံးကလည်း မမဝါ ဂွိုင်းအောကန်လွှေိုပြီး နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရ မှနမြှနလြေးဖမ်းကိုငပြှီး ၂-၃ ခကြလြောကြ ကပည်ှောင့ပြေးလိုကရြင်း ခကြခြငွြး မသိသလိုလုပ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ အရှိနကြ တောတ်ောတ်ကလြာကြပြီဗွ။

ပြဲဈေးတန်း လမ်းလွှောကကြှရင်း မောလာကြတော့ မုန့ဆြိုငတ်န်းတွမှော မုန့ဝြငစြားကြတယ်။ စားသောကပြှီးတော့မှ ပြဲလကမြှတသ်ှားဖြတတ်ဲ့ ကိုရှှဘတေဈယောကြ မောကြီးပန်းကြီး ပြနရြောကလြာတယ်။ မန်းလေးသိန်းဇောဆြိုတော့ လကမြှတကြ အတောအြလုအယကြ ဝယရြတာကိုးဗွ။

“ရှှဘေ! ကလေးတွကေို တာဝနယ်ူပြီး ထိန်းခဲ့..။ ငါ ခေါင်းတအားကိုကလြာလို့ ပြနတ်ော့မယ်။ ဖိုးသကလြေး မမဝါကို အိမပြှနလြိုကပျို့ပေး။ ပြီးမှ ဒီကိုပြနလြာ…”

ဆိုပြီး မမဝါတဈယောကြ စကားစရင်း ဂွငဆြငန်တောကို မသိနားမလညတ်ဲ့ အူတူတူပုံစံ ဖမ်းပြီး

“ဟုတကြဲ့ မမဝါ”

လို့ ဖောလြိုလိုကရြင်း မုန့ဆြိုငကြနေ ခပတ်ညတ်ည် တူတူထွကဖြို့ ထလိုကတ်ယ်။

“ခဏနေဦးဗြ!”

ဒီညမှာ ကနွောြ အကြံအစီတဈခု ရှိသေးတယ်။ ကနွောဝြတထြားတဲ့ ဖရီးဂကြကြကကြို အသာလေးခွှတပြှီး ကိုရှှဘကေို

“ခဏယူဝတထြားစမ်းပါဗွာ”

ဆိုပြီး ပစ်ပေးထားခဲ့လိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီဂကြကြကြ အိတထြောငထြဲမှာ ဘာပါတယထြငလြို့လဲ။ ဟီးဟီး ဟိုသဈသားရုပထြုလေး ထည့ပြေးထားလိုကတ်ယလြေ။ လူနီကြီးနဲ့ ကိုရှှဘေ ဘာတွဆကေဖြစ်မလဲတော့ မသိဘူး။ ကနွောတ်ော့ မမဝါကို လကဆြှဲပြီး ပြဲခင်းထဲကနေ အတင်းတိုးထွကဖြို့ ကြိုးစားနတယ်ေ။ အိမအြပြနလြမ်းမပေါြ မှနမြှနရြောကခြငွန်ပြေီဗွာ။ မမဝါကို ကနွောြ အားရပါးရ ခစွပြဈလိုကခြငွပြှီ။ လူနီကြီးမပါပဲ သူ့ကို ဖိုးသကဆြိုတဲ့ကောငလြေးက ခပကြှမ်းကြမ်း ခစွပြှတတပြါတယဆြိုတာ သကသ်ပြခေငွလြှန်းလို့ ရငဘြတထြဲမှာလည်း တုနတ်ုနရြီရီကြီး။ မမဝါလည်း ကနွော့လြိုပဲဆိုတာ သူ့လကကြလေးကို အတင်းဆုပကြိုငထြားတဲ့ ကနွောြ အလိုလိုသိနတယ်ေ။

ကတုနကြယငဖြစ်နတေဲ့ စုံတွဲလေးတဈတွဲ ဘုရားပြဲအပြငဖြကကြို တိုးထွကလြာရင်း တဖြေးဖြေး တိုးကပလြာတယ်။ လူတွကြေိတကြှိတတ်ိုး စညကြားပြီး ဆူညံပြကလြောရိုကန်တေဲ့ ကမျဘာအပြငဖြကကြို ရောကသ်ှားတာနဲ့ အလိုလိုနရင်ေး အေးမှသှားသလိုပဲဗွ။ မှဈကမ်းဘေးက လမ်းမကြီးအတိုင်း တိတတ်ဆိတ် လကခြငွြးခွိတပြှီး လွှောကလြာကြရင်း နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ရငထြဲမှာတော့ တောကလြောငန်တေဲ့ ရမျမကမြီးတွကေ တဖြေးဖြေးပိုလို့သာ တိုးလာနပြေီပေါ့လေ။

စိနပြန်းပငကြှီးတွေ စီစီရီရီပေါကန်တေဲ့ ကမ်းနားလမ်းပေါမြှာ လူတွကေ ရှင်းနသလေို မိုးမှှူအငှေ့အသကတ်ှပေါနတေဲ့ လညှင်ေးလေးတွကေ တနော့နော့နဲ့ ဝဈလဈစလဈ လမ်းကလေးပေါမြှာ (ဟီးဟီး ခွင့လြှှတပြါ ဆရာကြီးဒဂုနတ်ာရာ ခငဗြွား) တိုကခြတန်တေော့ ကနွောန်ဲ့ မမဝါတို့ ကိုယလြုံးတွကေ ပိုလို့တောင် ပူးကပသ်ှားကြပါပြီ။ ဘယလြိုမှ မအောင့န်ိုငတ်ော့တဲ့ ကနွောကြစပြီး လှုပရြှားလိုကမြိတယ်။ မမဝါရဲ့ ခါးကငွကြငွလြေးကို ခပတ်င်းတင်းတွယဖြကရြင်း ခပပြှပြေေ နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို အားရပါးရ နမ်းရှိုကလြိုကမြိတယ်။ အဲ့ဒီနောကမြှာတော့ .. ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေ၊ နောကြ.. နီထွေးထွေး နှုတခြမ်းအိအိကလေးပေါ့။

“အှန်းးး ဖိုးသကလြေးကကြယ် အဲ့လိုမလုပန်ဲ့ဟ လမ်းပေါကြှီးမှာ .. ကြှတ်! ဟဲ့ မမဝါ ရငတ်ှအရေမ်းတုနလြာပြီနောြ ပြောလို့လဲမရ ဒုကျခပါလား..”

နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်မ်းနရောက ခွာလိုကပြှီး တငပြါးအိအိကြီးတွကေို ထမီပါးကလေးအပေါကြနေ ဆုပကြိုငခြွမှရေင်း မမဝါရဲ့ လညတ်ိုငဖြော့ဖော့လေးတဝိုကြ အနမ်းစကသ်နတေတ်ှနေဲ့ တရစပ် လွှောကပြဈနတေဲ့ ကနွော့ကြို ခပတ်င်းတင်း ပြနဖြကလြာရင်း စိတအြိုကန်တေဲ့ လသေံတုနတ်ုနကြလေးနဲ့ မမဝါတဈယောကြ ညည်းညူနရှောပမယေ့ြ ဝတထြားတဲ့ သော့တံဆိပ် ပုဆိုးအပြာအောကကြနေ ခပင်ေါငေါထွကန်တေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကြီးကို ဖြဖြအုပကြိုငပြှီး အထကအြောကြ ပြတသ်ပပြေးနတောက သူကိုယတ်ိုင် အားမလိုအားမရနဲ့ စိတထြနတောဖြစ်ကြောင်း ဖောပြှနတော မဟုတပြါလားဗွာ။ လူသူကင်းရှင်းလှန်းလှတဲ့ ကမ်းနားလမ်း ဖြစ်ပမယေ့ြ လမ်းမကြီးပေါဆြိုတော့ လုပလြို့မကောာင်းလှဘူး။ ဒါပမယေ့ြ အိမပြှနရြောကတ်ဲ့အထိလည်း ကနွောြ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။

“မောငလြေး.. အာကြာ ဘယကြိုသှားမလို့လဲ.. အိမရြောကအြောင် အရငပြှနကြှမယကြှာ .. အာ ဒီကလေးက ဇွတ်”

ဖတွကြနဲ သတိရသှားပြီး မမဝါရဲ့ လကကြလေးကို အတင်းဆှဲလို့ ကမ်းနားလမ်း စိနပြန်းပငကြှီးတွရေဲ့ တဈဖကကြ မှဈထဲဆင်းတဲ့ အုတလြှကေား အမှင့ကြှီးကနေ ကြယရြောငဝြိုးတဝါးအောကမြှာ ကနွောအြောကကြို ဆင်းခသွှားနမေိတယ်။ မိုးဦးကကြာလလေးဖြစ်လို့ မှဈရပြငေကြ ဟိုးအဝေးကြီးမှာ။ လောလောဆယ် ကမ်းပါးအောကခြှမှော ရပြငေအြစား သဲသောငပြှင် တမွှောတ်ခေါကြှီးပဲ ရှိတာလေ။ ပြီးတော့ ဒီနရောမှာ လူနအေိမခြှေ မရှိဘူးဆိုတော့ တိတဆြိတပြှီး ဂကြကြာကောင်းတဲ့ နရောပေါ့။

အောကခြှရေောကသ်ှားတော့လည်း ရပမြနပေဲ သဲသောငပြှငကြှီးပေါြ ဖြတလြွှောကပြှီး မမဝါကို ဆှဲခေါသ်ှားမိတယ်။ တငှီးငှီးတငှူငှူနဲ့ မမဝါတဈယောကြ ကနွောဆြှဲခေါရြာနရောကို ပါလာရှာတယ်။ ရစပေန်ား ရောကသ်ှားတော့မှ မှို့ဖကကြ ကမ်းနားလမ်းဆီ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အတောဝြေးဝေး ရောကသ်ှားပြီ။ လူတဈယောကယ်ောကြ လာနရငေလြည်း မှငရြသလို နောကကြွောဖကမြှာလည်း ရပြငေကြှီးဆိုတော့ အငမြတန် လုံခွုံစိတခြသွှားရပြီပေါ့။ စူတူတူမကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွော့န်ောကြ ပါလာတဲ့ မမဝါကို ဘာမှစကားပြောမနတေော့ပဲ မတတ်ပရြပန်လွှကေန်ဲ့ ရငခြငွြးအပ် နှုတခြမ်းချင်ြး စစုပပြေးလိုကတ်ယ်။ တဟင်းဟင်း မှညသ်ံတွကေ မှဈရစေီးသံနဲ့အပျိုင် ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကဆြီက ထွကကြလွာပမယေ့ြ လူသူကင်းလှန်းတဲ့ နရောဆိုတာ နှစ်ယောကလြုံးသိနတေော့ ဂရုမစိုကတ်ော့ပါဘူးလေ။

နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်ရောကပဲ ကနွော့ပြုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ မမဝါကို တွန်းထုတလြိုကရြင်း သဲပြငပြေါမြှာ ပုဆိုးကို ဖြန့ခြင်းလိုကတ်ယ်။ မမဝါကိုယတ်ိုငကြလည်း တောတ်ောစြိတထြနရှောတော့ သူ့ထမီကလေးကို သူ့ဖာသာ ဂွင်းလုံးခွှတခြပြှီး ကနွော့ပြုဆိုးနဲ့ ဆကလြွှကကြလေး ဖြန့ခြင်းရင်း ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။

“ဖိုးသကလြေး တောတ်ောဆြိုးတယကြှာ .. အဲ့လိုကြီး လမ်းဘေးမှာ မမဝါ လုပမြိလိမ့မြယလြို့ တသကလြုံး မစဉြးစားခဲ့.. အုဝု!!”

အခင်းတွအပေေါြ ဖငခြထွိုငရြင်း ခေါင်းက ဆံနှယကြလေးတွကေို လကန်ဲ့သပ်၊ ပြစိပြစိပြောနတေဲ့ မမဝါတဈယောကြ ဗလုံးဗထွေးနဲ့ အသံတိတသ်ှားတယ်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတခြပြှီး တင်းမာပေါကကြှဲမတတဖြစ်နတေဲ့ လိငတ်ံကြီးကို မမဝါရဲ့ နှုတခြမ်းအိအိကလေးထဲ လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ကနွောြ ထိုးထည့လြိုကတ်ာကိုးဗွ။ ကနွော့ဆြီးခုံကို လကန်ဲ့အတင်းတွန်းထားရင်း တအုအုနဲ့ ပါးစပထြဲ လိငတ်ံအသှင်းအထုတ် အလုပခြံနရတေဲ့ မမဝါတဈယောကြ စစချင်ြးတော့ နငသ်လိုဖြစ်သှားပုံရပမယေ့ြ ခဏကြာတော့ ပုံမှနလြေး စုပယ်ူနရှောတယ်။ လိငစြိတထြနတေဲ့ ကနွောကြတော့ မမဝါကို အားနာရကောင်းမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သူ့ဆံပငလြေးတွကေို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားရင်း ဒူးကြေးလို့ မတတ်ပရြပထြားရာက ကော့ကော့ပြီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ၃-၄ မိနဈလောကြ အဆကမြပြတ် လုပပြဈလိုကမြိတယ်။

“မမဝါ လေးဖကထြောကပြေးပါ.. ကနွောြ တအား လုပခြငွန်ပြေီ မှနမြှနလြေး”

“မင်းနောြ.. တအားနိုငစြားပေးတယ်.. ဇွတကြှီးပဲ ဟှန်းးး”

ကနွော့လြိငတ်ံကို ပါးစပထြဲက ဆှဲခွှတတ်ာခံလိုကရြတဲ့ မမဝါတဈယောကြ မှညတ်ှနတ်ောကတ်ီးနပမေယေ့ြ ခကြခြငွြးပဲ ကနွော့လြိငတ်ံကို ကိုငထြားရာက လကလြှှတလြိုကပြှီး အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတပြှီး တဈဖကလြှည့လြို့ လေးဖကထြောကြ ကုန်းထားပေးရှာတယ်။ ကြယရြောငပြှိုးပကြအြောကမြှာ ဖငတ်ုံးအိအိကြီးတွကေ အားရစရာကောင်းလောကအြောင် တလကလြကပြဲ။

မမဝါက ဖြေးဖြေးလုပလြို့ လှမ်းသတိပေးနတောကို အင်းပါလို့ ပြနပြှောလိုကရြင်း ကနွောြ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး မာတင်းနတေဲ့ လိငတ်ံနဲ့ ဖငန်ှဈခွမ်းအလညတ်ည့တ်ည့ကြ အရညတ်ှရှေှဲအိနတေဲ့ အဖုတဝြတည့တ်ည့ကြို တေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ နှေးကနဲ ခံစားလိုကရြပြီး စောကဖြုတန်ံရံတွရေဲ့ အိစကည်ကည်ောမှုကို လိငတ်ံတဈလွှောကြ အားရကြနပေစြှာ ခံစားလိုကရြတယ်။

“ခကြခြငွြး တအားမဆောင့ပြေးနဲ့နောြ မောငလြေး… မမဝါ အောင့တ်ယ်”

“အင်း .. အင်ျကြီကြယသ်ီး ဖြုတပြေး… မမဝါ နို့တွကေို ကိုငပြှီး ဆောင့ခြငွတ်ယ်”

တဖြောကဖြှောကမြှညသ်ံနဲ့အတူ အင်ျကြီနှိပစြိတွကေို ဖြုတပြေးရင်း နို့ကြီးတွကေို ဘရာအောကကြနေ ဆှဲထုတပြေးရှာတယ်။ ခါးကိုင်းလိုကပြှီး နို့နှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပကြိုငည်ှဈခွရင်ေး မမဝါကို ဖြေးဖြေးချင်ြး လိုးပေးနလေိုကတ်ယ်။ လိုးနရင်ေး မမဝါရဲ့ကြောပြငပြေါြ မှောကခြထွားပြီး ဂုတသ်ားလေးတွနရေောကို သှားနဲ့ ဖြဖြကိုကလြိုကြ နားရှကကြလေးတွကေို ကိုကဆြှဲလိုကန်ဲ့ ဆှပေးလိုကတ်ော့ မမဝါက

“ဖိုးသကလြေးရာ.. ဟင်း..ရှီးးး ဟင်းးး”

ဆိုပြီး အသံထွကည်ည်းစပြုလာတယဗြွ။ မမဝါရဲ့ ဂုတသ်ားလေးနရောက မှှေးပြံ့သလိုလို ခွှေးနဲ့သနပခြါးရောထားတဲ့ အနံ့လေးတွကေို ရှူရှိုကရြင်း အနောကကြလည်း တငသ်ားအိအိကြီးတွနေဲ့ ဆီးခုံ တဖတဖြတရြိုကတ်ဲ့အထိ ဆောင့လြိုး ၊ လကန်ှဈဖကကြလည်း လကန်ဲ့သိပမြဆန့သ်လိုဖြစ်နတေဲ့ နို့စီးစီးပိုငပျိုငကြှီးတွကေိုခွေ။ ကနွောတ်ော့ နတပြှညရြောကန်သလေိုပါပဲလားဗွာ။

မှဈရစေီးသံ ညငည်ငသ်ာသာလေးတွနေဲ့အတူ လေးဖကထြောကပြှီး အလိုးခံနရရှောတဲ့ မမဝါဆီက တရှီးရှီး ညည်းသံ၊ တငပြါးနဲ့ ဆီးခုံဆောင့မြိသံ တဖြောကဖြှောကြ.. ကနွော့မြာနသ်ှင်းသံ တအားအားတွဟော တိတဆြိတတ်ဲ့ညယံမှာ ဆူညံနပမေယေ့ြ လူသူလေးပါးကင်းရှင်းလှန်းတဲ့ နရောလေးဆိုတော့ စိတလြှှတကြိုယလြှှတ် ရှိလှန်းလှတယလြေ။

မိနဈ၂၀ လောကြ လေးဖကထြောကြ လိုးနရောက ညောင်းသလိုလိုဖြစ်လာတော့ အရညတ်ှေ တအားစိုနတေဲ့ အဖုတကြှီးထဲက ကနွော့လြိငတ်ံကို ပလှတကြနဲ ဆှဲခွှတလြိုကရြင်း ပကလြကလြှန် လှဲအိပခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ မမဝါရဲ့ ကိုယလြုံးပေါြ ကနွောြ တကဖြိလိုကရြင်း အဖုတထြဲကို လိငတ်ံပြနသ်ှင်းတော့ ချောကနဲ ပြနဝြငသ်ှားတယ်။ အိမထြောငကြဖြူးတဲ့ တဈခုလပဆြိုပမယေ့ြ မမဝါရဲ့ အဖုတကြှီးက ကြပပြှီး စီးပိုငန်တေုန်းပဲဗွ။ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုငပြှီး တည့တ်ည့မြသှင်းပဲ ခါးကိုနည်းနည်းကစားပြီး မှှနှေောကလြို့ လိုးလိုကမြိတော့

“ဖိုးသကကြှာ.. မမဝါသတေော့မယ်.. အဲ့ဒါ ဘယလြိုလုပန်ရပြေနတ်ာတော့ ကြှတကြွှတ်.. အမလေးနောြ.. မမဝါရငထြဲမှာ တလှိမ့လြှိမ့တ်ကလြာတယ်..”

“အားး အားးး ပြီးချင်လြာပြီ.. ပြီးတော့မယ်.. အား ဖိုးသကြ… အား ဖိုးသကြ.. မရပန်ဲ့တော့ မှနမြှန် မှနမြှန်… မှနမြှန်.. တအားဆောင့ပြေး.. လုပလြုပ်”

မမဝါရဲ့ အဲ့ဒီလိုတောင်းဆိုမှုလေးတွနေဲ့ ပြနပြှီး ကော့ကော့တကတ်ာကို အားကြိုးမာနတ်ကြ မှှနရေောကနေ ပေါငန်ှဈလုံးကို တွန်းတငလြိုကပြှီး တဈကိုယလြုံးတကဖြိလို့ တဗှောင်းဗှောင်းမှညအြောင် ဆောင့လြိုးခရွင်း အကြမ်းတမ်းဆုံးနည်းနဲ့ ကနွောသ်မနမေိပြီ။ နောကဆြုံး တဈမိနဈအတွင်းမှာတင် ကနွော့ဆြောင့ခြကြတ်ှကေ မှနဆြနသ်ှကလြကလြာပြီး အောင့ထြားလို့မရတော့ပဲ သုတရြညပြူပူတွကေို တွန့လြိမန်တေဲ့ မမဝါရဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းအိအိကြီးထဲ ဆကတ်ိုကပြန်းထည့ပြဈမိပြီပေါ့။

………………………………………

ရစေီးသံငှိမ့င်ှိမ့လြေးကို နားထောငရြင်း သဲသောငပြှငပြေါမြှာ မမဝါနဲ့ကနွောြ ဖကပြှီး လှဲအိပန်တယ်ေ။ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ ပြော့ခွနတေေဲ့ မမဝါကို ခပတ်င်းတင်းလေး ဖကထြားပေးရင်း နဖူးလေးကို မှှေးကြူပေးရင်း ခမွြးနရှောမလားလို့ လကမြောင်းသား ချောမှတမြှတကြလေးကို ပြတပြေးနမေိတယ်။

“ဖိုးသကလြေး.. မမဝါကို လမ်းဘေးမှာ လုပခြငွသ်လိုလုပပြေးတယ် မကောင်းဘူးကြာ လူဆိုးလေး”

“မအောင့န်ိုငလြို့ပါဗွာ”

“ပြီးတော့ တအားကြမ်းပြီး ရကစြကလြှန်းတယကြှာ.. ဘာမှမပြောမဆိုနဲ့ သူများပါးစပထြဲ သူ့ဟာကြီးကို ထိုးထည့လြိုကတ်ာ လူကိုနငသ်ှားတာပဲ”

“ကနတ်ော့ပါ.. ကနွောြ တအားစိတထြသှားတာ.. ကနတ်ော့”

“ဟှန်း.. ပြီးတော့ တအားမှှပစ်ေလိုကတ်ာ လူကို သတေော့မယ် သိလား”

ကနွော့ရြငဘြတကြို လကသ်ီးဆုပကြလေးနဲ့ထုပြီး မူနှဲ့နပမေယေ့ြ အဲ့ဒီလိုလုပတ်ာကို ကြိုကန်ှဈသကမြှန်း တဖကလြှည့န်ဲ့ ဝနခြံနတော ကနွောသ်ိပါတယဗြွာ။

“ကဲ! တောပြီ.. ထတော့ ပြနမြှဖြစ်မယ်.. အဝတတ်ှေ မှနမြှနဝြတတ်ော့ မောငလြေး”

“ဟုတ်! အိမပြှနရြောကရြင် မမဝါကို ကနွောြ ထပခြစွြဦးမှာနောြ အဟီး မဝသေးဘူး”

“အလိုတောြ! ရှငလြေးကို ဘယသ်ူက ခံမယပြှောလို့လဲ.. တောပြှီ ကြောကသ်ှားပြီ တာ့တာ”

ရယခြငွန်တေဲ့ လသေံလေးနဲ့အောရြင်း ထမီလေးကို ကောကစြှပပြှီး လှဈကနဲ သဲသောငပြှငပြေါြ ပြေးဖို့ပြငန်တေဲ့ မမဝါကို အတွင်းခံဘောင်းဘီဝတပြှီး ပုဆိုးကို စလှယသ်ိုင်းထားတဲ့ ကနွောကြ အတင်းလိုကဖြမ်းဖို့ ကြိုးစားရင်း ပြေးလိုကသ်ှားမိတယ်။ ဒီညတော့ မမဝါရဲ့ အိပယ်ာနှေးနှေးလေးမှာ အိပဖြစ်ဖို့ သချောနပေါပြီဗွာ။ ပြဲခင်းထဲကနွခြဲ့တဲ့ သဈသားရုပထြုလေးထည့ထြားတဲ့ ဖရီးဂကြကြကဝြတ် ကိုရှှဘတေဈယောကြ ဘာများဖြစ်နပြေီလဲဆိုတာကတော့ နကဖြှနမြှပဲ သိတော့မယ် ထငပြါရဲ့လေ။

နောကတ်နေ့မနကြ ဝလေီဝလင်ေးမှ မမဝါတို့ အိမကြနေ အသာလေး ခိုးကြောငခြိုးဝှကြ ကနွောပြှနထြှကပြှီး အိမပြှနအြိပရြတယ်။ သဈသားရုပထြုလေး အကူအညီမပါတော့ အိမအြပေါထြပ် မမဝါရဲ့အခန်းကနေ ခုနမြခနွိုငဘြူး။ ခွံစည်းရိုးကိုလည်း ခုနမြကြောန်ိုငပြါဘူး။ ကနွော့မြမဝါက တိတတ်ိတလြေး တံခါးတွလေိုကဖြှင့ပြှီး လိုကပျို့တာပေါ့ဗွာ။ လူနီကြီး အကူအညီမပါတော့ စိတကြ အငမြတန် ကြနပေန်ှဈ သိမ့န်မေိတယ်။ ကနွောြ မနေ့ညက မမဝါနဲ့ သူ့အခန်းထဲထိ တိတတ်ိတခြိုးဝငပြှီး ကြညလြငတ်ကကြှှစွာနဲ့ ခစွပြှဲတွေ ဆငန်ှှဲခဲ့ရတာပေါ့။

အိမထြောငကြှဲပြီး ပြနရြောကလြာကတည်းက ယောကြြားအရသာဆိုတာ လုံးလုံးမေ့လွော့နခေဲ့တဲ့ မမဝါတဈယောကြ အရငတ်ဈခါနဲ့မတူအောင် တကကြှှလှန်းတယဗြွ။ အထူးသဖြင့ြ ဆကဆြံနခွေိနမြှာ ကနွော့ကြိုလှမ်းပြီး အားပေးအားမှှောကပြှုသလို တွန်းအားပေးတဲ့ စကားသံလေးတွေ အရမ်းပြောတတတ်ယ်။ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဖြစ်လှန်းတယပြေါ့။ အံ့သှစရာအငမြတနကြောင်းတဲ့ အခကြကြ သာမနမြိန်းမတွလေို ပြီးဆုံးခွင်းဆိုတဲ့ အဆင့ရြောကတ်ာ အခွိနမြယူဘူးဗွ။ နည်းနည်းဆှလိုကတ်ာနဲ့ ခကြခြငွြးရှှဲသှားသလို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆကတ်ိုကဆြောင့ပြေးလိုကရြင် တဈကိုယလြုံး ကုတကြှေးတွန့လြိမပြှီး ခကြခြငွြးပြီးသှားတယ်။

အဲ့ဒီမှာ မရပပြဲ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြလေေ ထပခြါထပခြါ ပြီးလလဖြေဈေပြီး ကနွော့လြိငတ်ံကို အဖုတကြှှကသ်ားတွကေ လိမကြစွပြှီး ရှုံ့ပြရှုံ့ပြနဲ့ အသားကုန် ညှဈညှဈတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ တအားမာတင်းနတေဲ့ ကနွော့အြချောင်းကြီးကို ဒဈပေါတ်ဲ့ အထိ ဆှဲဆှဲထုတပြှီး ဆောင့ဆြောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း ဇွိကနဲ ဇွိကနဲတွေ ဖြစ်ဖြစ်သှားတာ လူကိုတဈကိုယလြုံး ကဉွကြဉွတ်ကသ်ှားမတတ် ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ခငဗြွားတို့ကို ရိုးရိုးသားသား ဝနခြံရရင် အဲ့ဒီလောကြ လိငတ်ံကို အစုပခြံရတာ သိပကြောင်းတယဆြိုတဲ့ အရသာမွိုး ကနွောတ်ဈခါမှ မရဖူးသလို ဒီလောကြ အပေးကောင်းတဲ့ မိန်းမမွိုးနဲ့လည်း ကနွောြ တဈခါမှမကြုံဖူးသေးတာ အမှနပြါ။

သူက အိမထြောငကြခွဲ့ဖူးလို့များလား မသိဘူး။ ကနွောြ လှကြေီးထိုး လိုးနတောတောင် တခွားမိန်းမတွလေို ငှိမခြံပြီး ဇိမမြယူနပေဲ အောကကြနေ စကောပြနဝြိုင်းပေး၊ အလူးအလှိမ့လြေး ဘယည်ာရိမ်းပြီး ထိရှပြတခြကြတ်ှေ တဈသတမြှတထြဲ ဖြစ်မနအေောငကြို အပေးကောင်းတာလေ။ လူပျိုပေါကကြလေး ကနွောြ ဘယလြောကပြဲ ဆကတ်ိုကလြုပန်ိုငပြါစေ သူက မခံနိုငတ်ော့ဘူးလို့ လုံးဝမငှင်းဘူးဗွ။ ဖိုးသကြ! လုပခြငွသ်ေးလားဆိုပြီး လိငတ်ံကို ဆှဆှပေးပြီး စုပပြေး ၊လွှာကစားပေးရင် ကနွောဆြိုတဲ့ကောငကြလည်း ခကြခြငွြးကို ပြနပြှနတ်ောငလြာတာမို့ တကကြုနရြှကကြုန် လှောခြတမြိခဲ့ကြတာပေါ့။

ပြနခြါနီးလိုကပျို့တော့ ခွံပေါကဝြက ဇွနပြန်းရုံကြီးနားမှာ ကနွော့ပြုဆိုးကို အသာလေးဖြခပြှေီး ပြော့ခွနတေေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကို အာငှေ့နှေးနှေးလေးပေးပြီး ၃-၄ ခကြလြောကြ နှုတဆြကအြနမ်းလေး ပေးသေးတယ်။ ပြီးမှ ခစွစြရာ ပါးခွိုင့လြေးပေါအြောင် ပြုံးပြီး

“နကဖြှနမြလာခဲ့နဲ့ သဘကခြါည ပြနတ်ှေ့မယ်..။ နေ့တိုင်းဆို ရိုးသှားမယ်”

လို့ တိုးတိုးလေး အမှာစကားခွှရင်ေး ခွံတံခါးအသာဟပြီး နှုတဆြကခြဲ့တာပေါ့။

………………………………………

မိုးလင်းတော့ ယားလို့တောင် မကုတအြားတဲ့ အိမအြလုပတ်ှနေဲ့ တွေ့သှားတယဗြွာ။ ကုနတ်ှေ ဆကတ်ိုကရြောကလြာတော့ ဂိုဒေါငထြဲ အတငအြခလွေးတွမှော စာရင်းဝငမြှတဘြာညာနဲ့ မနကစြာမပြောနဲ့ နေ့လညစြာတောင် လှှတသ်ှားရော။ နေ့လည် ၃ နာရီလောကမြှ အလုပန်ည်းနည်းအားသှားလို့ ထမင်းစားမယလြုပတ်ာကို အမကေ မှို့စွနကြ အိမတ်ဈအိမမြှာ ဆီတဈပပေါ အကြှေးယူထားတာလေး အကြှေးသှားတောင်းခိုင်းပြနတ်ယ်။ စိတပြကြလြကပြကြန်ဲ့ စကဘြီးကောကန်င်းပြီး ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဒိုးလာခဲ့တယ်။

ကြှေးတောင်းတာရလာတော့ အိမပြှနဖြို့ ခွေဦးအလှည့ြ ဗိုကကြ တောတ်ောဆြာလို့ အောင့တ်ောငအြောင့န်ပြေီမို့ မနေ့ညက ဘုရားပြဲဈေးကလည်း လမ်းကြုံနတေော့ မထူးပါဘူးကြာဆိုပြီး ဆနစြေးခေါကဆြှဲ ဝငအြုပလြိုကြဦးမယဆြိုတဲ့ အတွေးနဲ့ လူရှင်းနတေဲ့ ပြဲလမ်းမဖကြ ခွေဦးလှည့လြိုကတ်ယ်။ ဘုရားကုန်းအတကန်ားက ခေါကဆြှဲဆိုငတ်န်းနား အရောကမြှာ ဘယဇြရပကြအိပပြှီး ထလာမှန်းမသိတဲ့ ကိုရှှဘရေဲ့ ကြကလြညလြိမထြားတဲ့ အိပရြေးပကြမြကြခြှကြ ငူတူတူကြီးနဲ့ မနေ့ညက ကနွောခြွှတပြေးလိုကတ်ဲ့ ဖရီးဂကြကြကြ စဈစိမ်းရောငကြှီး ဝတပြှီး ခွဒရှေတဆြှဲ လမ်းလွှောကလြာတာနဲ့ ပကပြင်းတွေ့တယ်။ ဘာတွဖြစ်ေခဲ့ပြီလဲ မသိဘူးလို့ တွေးမိပြီး ရယခြငွစြိတကြို မနည်းအောင့ထြားရတယ်။

“ဟေ့လူ .. ခငဗြွာ့ အတယ် တရုတကြှီး ဖနောင့န်ဲ့ပေါကတ်ော့မှာပဲ… အခုမှ ဘယခြွောငကြ ထွကလြာတာလဲ”

“ခွီးပဲ! မင်းကကော ဘယပြွောကသ်ှားတာလဲ မနေ့ညက.. အဘေေးလေး.. အခုဘာလုပမြလို့လဲ”

“ဒီနား အကြှေးလာတောင်းရင်း ဗိုကဆြာလို့ ကြကပြေါင်းခေါကဆြှဲ ဝငစြားတာ..။ ခငမြွား ဗိုကဆြာနတယေမြလား သှားမယလြေ။ တူတူဝိုကပြှီး အိမပြှနတ်ာပေါ့”

“မင်းမှာ ပိုကဆြံဘယလြောကပြါလို့လဲ အခု”

“ပါပါတယဗြွ အဝသာစား…။ တဈယောကြ ၃ ပြဲစားလည်းရတယ်..။ မလောကရြင် အကြှေးတောင်းလာတဲ့ ပိုကဆြံ ၂၀၀၀ ပါသေးတယ် ဟဲဟဲ”

“၂၀၀၀ ဟုတလြား ဟကောင်! အကောငဝြငဖြမ်းလိုကမြလား။ ဒါဆို.. တဈခကြန်ှဈခကြြ ဝငပြဈလိုကမြယလြေ.. ငါတို့ ရှပကြီဖိုး ရံပုံငှပေေါ့”

အဲ့ဒီခတ်ကေ ဘုရားပြဲလုပရြင် အာဝါဒေး လောင်းကစားဝိုင်းတွကေ ပြဲဈေးတန်းအနောကမြှာ နေ့ရောညပါ ဆကတ်ိုကပြါတတတ်ာကိုးဗွ။ အခုလည်း အဲ့ဒီဝိုင်းတွကေ ဆူညံအောဟြဈသံတွကေ ဒီနရောကနတေောင် ကြားနရတေယ်။ အခု ကိုရှှဘကေ လေးကောငဂြငွဝြငထြိုးမလားလို့ အတို့အထောင် လုပန်တောဗွ။ ဖိုးသကန်ဲ့ရှှဘေ ဆိုတာကလည်း မကောင်းတဲ့ဖကမြှာ နှစ်ခါညှိစရာ မလိုဘူးဆိုတော့ ဗိုကဆြာတာတွဘောတွေ ခကြခြငွြးမေ့သှားပြီး လာလေ! ဆိုတာနဲ့ ပါသှားတော့တာပေါ့။

ကိုရှှဘကေ လေးကောငဂြငွမြှာ ဆရာသမားဗွ။ ခငဗြွားတို့ထဲက မသိသေးတဲ့လူတွေ ရှင်းအောင် လိုတိုရှင်းပြောရရင် ဖား၊ ကြကြ၊ ဝကြ၊ ငါးရှဉ့ြ(ရှော) ဆိုတဲ့ အကောငလြေးကောငပြါတဲ့ အံစာကိုလှည့ပြှီး ခွကန်ဲ့အုပ်၊ ကြိုကတ်ဲ့အကောငကြို ခထွိုး၊ အံစာဖြင့လြို့ ကိုယထြိုးထားတဲ့ အကောငဆြို ၃ ဆ အလွောရြတဲ့ ကစားနည်းပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ အပြောထြိုးတဲ့လူတွကေ တဈပိုင်း၊ ပရောဖြကရြှငန်ယထြိုးတဲ့ လူတွမှော ကြတော့ ၂ မွိုးရှိတယဗြွ။ အသံသမားနဲ့ လမ်းသမား။

အသံသမားဆိုတာက အံစာကိုလှည့ပြှီး ခွကန်ဲ့အုပထြားလိုကပြှီးနောကြ.. အံစာရပသ်ှားပြီး အောကခြံကြှပန်ေးကနန်ဲ့ အံစာသီးထိခတမြိတဲ့အသံကို နားထောငပြှီး အဲ့ဒါ ဘာအကောငဆြိုတာကို နားနဲ့မှတမြိ ထိုးတဲ့လူမွိုး။ လမ်းသမား ဆိုတာက အလကတ်ိုင်းမထိုးပဲ ထွကသ်မွှအကောငတ်ှကေို ပထမဆုံး လိုကမြှတထြားလိုကတ်ယ်..။ ဒီတဈလကြ ဖား၊ နောကတ်ဈလကြ ကြကြ၊ နောကတ်ဈလကြ ကြကြ၊ နောကတ်ဈလကြ ဝကြ (ဖား၊ ကြကြ၊ ကြကြ၊ ဝကြ) ကြကန်ှဈခါကအွပြီးဆို ဝကကြတွတတ်ယ်။

အဲ့လိုလေးတွေ ဆကတ်ိုကရြေးမှတ် (စိတမြှတ်) ထားပြီး အခွအနေကေို စောင့ကြှည့ရြင်း သူ တွကခြကြထြားတဲ့ လမ်းမှနပြှီလို့ ယူဆတဲ့အခွိနမြှာ အသံသမားလို လကလြီစိပပြှီး ပိုကဆြံနည်းနည်းစီထိုးတာမဟုတပြဲ တဈခကြြ နှစ်ခကြထြဲနဲ့ ပုံအောပြီး ခထွိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ အလွောရြရငလြည်း ဆကမြထိုးတော့ပဲ ရပပြှီး လဈပြေးသှားတာမွိုး အပိုငခြတွတတ်ဲ့ ကစားသမားမွိုးကို လမ်းသမားလို့ ခေါတ်ယဗြွ (သင်ျခွာလို တွကထြိုးတာမွိုးပါ)။

အဲ့ဒီအမွိုးအစားတွထေဲက ကနွော့ဆြရာသမားက လမ်းသမားဗွ။ တောရြုံ တဈခကြန်ှဈခကြြ ဝငပြဈလိုကရြင် မှနတ်ာခညွြးပဲဆိုတော့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကရြဲ့ အသုံးစားရိတကြ တဈလနှစ်လတော့ ဖူလုံနကြဆေိုပါတော့။ ကနွောကြ ပိုကဆြံထကြ စိတလြှုပရြှားရတာကို အတောသ်ဘောကလွို့ကို သူ့နောကလြိုကတ်တတ်ယလြေ။ တိုတိုပြောရရင် ကိုရှှဘလေကထြဲ အကြှေးတောင်းလာတဲ့ ဆီတဈပပေါဖိုး ငှေ ၂၀၀၀ (အဲ့ဒီခတ်ကေ) ထည့ပြေးလိုကပြှီး ဘေးကနေ စီးကရကဖြှာရင်း အကဲခတန်လေိုကတ်ယ်။

ထိုးသားတွမွေားလှန်းပြီး အလွောအြစား အတောကြှီးတဲ့ လေးကောငဂြငွဒြိုငဆြိုတော့ ဆူညံနတောပေါ့။ ကံမကောင်းချင်တ်ော့ ကိုရှှဘေ ပိုကဆြံ ၂၀၀၀ ကို ၃ လကလြောကခြွောင်းပြီး ဝငပြဈလိုကတ်ာ ပလုံသှားပါလရေော ဟီးဟီး (ရှှဘလေည်း အမြဲမနိုငပြါလားပေါ့) ခါလီဖြစ်သှားတဲ့ အိပကြပကြလေးတွနေဲ့ စပဖြှဲဖြဲဖြစ်ပြီး လောင်းကစားဝိုင်းတန်းဖကကြနေ ပြဲခင်းဖကြ ပြနလြှည့လြာကြတာပေါ့။

အိမပြှနရြင် အမေ့အကြှေး ၂၀၀၀ တော့ မရခဲ့ဘူးလို့ လိမရြတော့မယ်။ ကိုရှှဘကေတော့ ရှူံးသှားတာတောင် ကြကအြဆင်း ဖားအတကကြှာ သချောပေါကအြကြကကြှီး ဘာဖြစ်တယ် ညာဖြစ်တယန်ဲ့ ပြစိစိလုပလြို့ကောင်းတုန်း။ အိပကြပထြဲ ဟိုဟိုဒီဒီ နှိုကကြှည့လြိုကတ်ော့ လေးဆယ့င်ါးကပြတ်နလြေး တဈရှကြ ကနွသ်ေးတယ်။ ဗိုကကြ ပိုဆာလာတာ တဂွီဂွီတောင် မှညလြာပြီ။ ဒါနဲ့ ခေါကဆြှဲဆိုငဝြငတ်ယ်။

သောကရြှကကြှဲချင်တ်ော့ ကြောကသ်ငပြုန်းနဲ့ စာရေးထားတာက ကြကပြေါင်းခေါကဆြှဲတဈပြဲ (၂၅ ကပြြ) တဲ့။ ပိုကဆြံက နှစ်ယောကပြေါင်း ၅၀ မပြည့တ်ော့ဘူး။ ကိုရှှဘကေ

“ငါမစားတော့ဘူး မင်းပဲစားတော့ကြာ”

ဆိုပြီး အလကားရတဲ့ ရနှေေးကြမ်းတွေ ငဲ့သောကန်တယ်ေ။ ကနွောလြည်း ဗိုကဆြာနတောချင်ြး အတူတူ တဈယောကထြဲတော့ မစားချင်ပြါဘူးဗွာ။ ဘယ့န်ှယ် မရှိအတူ ရှိအတူတွဟော။ ခေါကဆြှဲလည်း မမှာဖြစ်သေးပဲ ရနှေေးတဈခွကြ မော့သောကရြင်းနဲ့မှ ကိုရှှဘဝေတထြားဆဲ ကနွော့ြ ဖရီးဂကြကြကကြို တွေ့လိုကရြမှ အသိတဈခကြြ ဝငလြာတယ်။ ဟိုအရုပကြလေး။ ဟုတတ်ယလြေ.. သူ့အပေါမြှာ ထွင်းထားတဲ့ စာတွကေ စိတအြကြံရှိသမွှ အောငစြမညေလြို့ ပြောထားတာ။ အဲ့ဒီအထဲမှာ လောင်းကစား ပါချင်ပြါမှာပေါ့ဗွ။ မိန်းမကိဈစပဲ သကသ်ကဖြစ်ချင်မြှဖြစ်မယ်။

“ကိုရှှဘေ.. ကနွော့ဂြကြကြကြ ခွှတပြေးစမ်းပါဦး..။ ပြီးတော့ ခငဗြွား ဒီဆိုငမြယ် ခဏထိုငစြောင့န်ေဦး..။ ကနွောြ ကိဈစတဈခုရှိလို့ …”

“ဘာလဲဟ.. အိမပြှနမြယလြေ”

“ခဏနစမြေးပါဦး ထိုငန်အေေးဆေး”

ကသောကမွှောနဲ့ လောင်းကစားဝိုင်းတွဖကေကြို ကနွောြ ပြေးထွကလြာခဲ့တယ်။ ဖရီးဂကြကြကြ အတွင်းအိတထြောငထြဲက သဈသားရုပထြုလေးကို လကန်ဲ့စမ်းပြီး ခပဖြှဖြပြတသ်ပရြင်း ခုနက လေးကောငဂြငွဝြိုင်းကို ပြနရြောကလြာပြနပြှီ။ လူနီကြီးလည်း ကနွော့ဘြေးမှာ လာမရပပြါလား။ စီးကရကတ်ဈလိပလြောကြ အိတကြပထြဲက ထုတပြှီးဖြာနရင်ေး ခဏငေးနသေေးတယ်။ လကထြဲမှာတော့ လေးဆယ့င်ါးကပြတ်န် အနှမ်းကလေးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားလို့ပေါ့။

ရုတတ်ရကြ နားထဲမှာ ဆူညံနတေဲ့ လူသံတွကေို ဖောကထြှကလြာတဲ့ အသံတဈခု ကြားလိုကရြတယ်။ ကနွောရြင်းနှီးတဲ့ အသံမှန်း ရိပမြိလိုကတ်ယ်။

“မင့စြိတထြဲကအတိုင်း ဆန်ဒရှိတဲ့အတိုင်း ကြံတဲ့အတိုင်း”

ကြညကြှညလြငလြင် ကြားလိုကရြတဲ့ အသံအဆုံးမှာ ကနွော့လြကထြဲက လေးဆယ့င်ါးကပြတ်နကြလေးကို ဇယားကြကပြေါကြ ဝကအြရုပပြေါကြို ပစ်တငလြိုကတ်ယ်။ တခွားထိုးသားတွကလေည်း ငှစကျေကူတွေ ဖြေးဖြေးလှုပအြောင် တခွားအရုပတ်ှပေေါြ ပစ်တငန်ကြပြေီ။

“လကရြှောင်! ပေါကကြောငဖြှင့မြယ်.. ဟိုင်း”

“ဝကကြုန်းးး”

အံစာသီးကို အုပထြားတဲ့ ယှန်းခွကကြလေးကို လှပလြိုကတ်ော့ ဝကဗြွ။ ကနွောြ အလွောရြတယ်။ ၄၅ ကပြကြို ၃ ဆဆိုတော့ ၁၃၅ ကပြြ လွောလြာတယ်။ နဂိုရှိရင်းစွဲ အရင်းနဲ့ပေါင်းလိုကတ်ော့ ၁၈၀။ အလွောအြစားလုပတ်ဲ့ လူတွထေဲက တဈယောကကြ ကနွော့ကြို ပိုကဆြံလှမ်းလွောပြေးပမယေ့ြ ခေါင်းခါပြပြီး ဆကထြိုးထားဖို့ လကပြှလိုကတ်ယ်။ နောကတ်ဈလကြ ထပဖြှင့တ်ယ်။ ဝကပြဲဗွ။ ဒါတိုကဆြိုငမြှု သကသ်ကလြား ဘာလား ကနွောမြသိတော့ဘူး။ ရငဘြတထြဲမှာ တအားလှုပရြှားလာပြီ။ ၁၈၀ ကို ၃ ဆလွောြ အရင်းနဲ့ပေါင်း ၇၂၀ ကပြြ။

မယူသေးပဲ ဆကထြိုးတယဆြိုတော့ အံ့သှသလို အကြည့်ခြံလိုကရြပြီ။ တတိယအကြိမ် ဆကဖြှင့တ်ယ် ဝကပြဲ။ ကနွော့ရြငတ်ှတဈေခုလုံး ဗလောငဆြူလာပြီ။ အခု တောသ်င့ပြှီထငတ်ယ်။ ကနွော့အြရင်း ၂၀၀၀ မကဘူး ရထားပြီမလား။ ၂၈၈၀ ကပြဆြိုတော့ အကောကန်ှုတလြိုကရြငတ်ောင် ပိုကဆြံ ၈၀၀ လောကြ အမှတထြှကန်ပြေီ။

ဟင့အြင်းဗွာ! မယူသေးဘူး ဆကထြားလိုကမြယ်.. နောကတ်ဈလကပြေါ့ မယုံဘူး။ ဒါက ကံတရားသကသ်ကကြှီးပါ။ မယူဘူး ဆကထြိုးတယ် ဟေ့လူ!

…………………………………………

“စူပါစိန် လေးကောငဂြငွြ ကြိုကထြိုးကြိုကခြံဒိုင်”

ဆိုတဲ့ နဖူးစည်းအောကကြ လေးကောငဂြငွဝြိုင်းမှာ လူအုပကြှီးက ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောင် တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်တော မယုံနိုငစြရာပဲဗွ။ ဒီလောကြ လူတွအမွေားကြီးကို ဘာအသံမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကနွော့ဘြေးနားမှာ ရပန်တေဲ့ လေးကောငဂြငွထြိုးနသေူ ရှမ်းအဘှားကြီးတဈယောကြ ဒနမြီးခွဈကြီးနဲ့ ဆေးပေါ့လိပတ်ဈတောငလြောကကြို မီးညှိဖို့ကြိုးစားနတော လကတ်ုနန်လေို့ မီးမစွဲဘူး ဖြစ်နရှောတယ်။ စိတလြှုပရြှားနတယ်ေ ထငပြါ့။ အခုအားလုံးရဲ့မကြလြုံးက ကနွော့ဆြီ ရောကန်ကြပြေီဗွ။ အခုလောလောဆယ် ဝကကြနွတော ဘယန်ှဈလကရြှိသှားပြီလဲ မမှတမြိတော့ဘူးဗွ။ ၁၂ လကလြား ၁၃ လကလြား။ သသခွေောခွာ မမှတမြိတော့ဘူး။

ဇယားကြကပြေါကြ ဝကအြပေါမြှာ ဖြေးဖြေးလှုပန်တေဲ့ ငှစကျေကူတွေ၊ အုပလြိုကစြီထားတဲ့ ၂၀၀ တနတ်ှေ အကုနလြုံးက ကနွော့ပျိုကဆြံတွခညွြေးပဲ။ စပြီးခထွိုးလိုကကြတည်းက ပြနမြကောကသ်ေးဘူး။ ဒိုငကြ ပိုကဆြံတွကေို အကပလြိုကြ စငပြေါမြှာတငပြှီး အလွောအြစားလုပတ်ဲ့ ဒိုင်။ ဒါပမယေ့ြ အခုဘယသ်ူ့ကိုမှ အထိုးမခံတော့ဘူး။ ကနွောန်ဲ့ တဈယောကခြငွြး ခကြုနပြှီ။

“ကနွတ်ဲ့လူပိတတ်ယ်။ မင်းတဈယောကထြဲထိုး။ သတ်တိရှိရင် ဒီဝကပြဲ ဆကထြိုးနေ”

ဆိုပြီး စိမခြေါတ်ာ ၇ လကလြောကြ ဆကတ်ိုကလြွောပြှီးးကတည်းကဗွ။ ကနွောဆြိုတဲ့ ဖိုးသကကြလည်း မိုကတ်ိမိုကကြန်း ခွာတိတကြလေးဆိုတော့ စီးကရကခြဲပြီး ပြုံးမဲ့မဲ့နဲ့ ပိုကဆြံတဈပြားမှ ပြနမြနှုတပြဲ ဆကထြိုးနလေိုကတ်ာ အခု ပိုကဆြံအပုံကြီး ကြောကစြရာကောင်းအောင် ကြီးလှန်းလာလို့ တခွားဝိုင်းက လူတွပေါ အုံပြီး ကြည့်န်ကြတောလေ။ သူတို့ အံစာလှည့တ်ဲ့လူ ၃ ယောကပြှောင်းပြီးပြီ ဝကကြနေ ဘာမှမပြောင်းဘူးဗွ။ ရုတတ်ရကြ လူတွကြေားထဲ အတင်းတိုးပြီး ကနွော့ဘြေးကို လူတဈယောကြ အတင်းဝငလြာတယ်။

“ဟိုကြ! ဘာတွဖြစ်ေကုနတ်ာလဲ ဖိုးသကြ”

“ကနွောြ ဂငွထြိုးနတောလေ ကိုရှှဘေ”

“တောပြှီလေ.. ပြနမြယ်.. ခွီး.. မင်းရူးနတောလား ဒီလောကကြှီးရထားပြီ”

“အဲ့ဒီအပုံကြီးထဲမှာ ကနွော့ပျိုကဆြံက လေးဆယ့င်ါးကပြပြဲ ပါတာလေ..။ ကိုရှှဘပေဲ သငထြားတာ ဆကတ်ိုကရြင် သူပြုတကြိုယပြှုတ် အသတွယေရြတယဆြို..”

“မင်း မင်း မင်း (ကိုရှှဘေ စကားထဈသလို ဖြစ်နတယ်ေ) အရင်း ၂၀၀၀ ပြနယ်ူထားပြီးပြီလား”

“ဟင့အြင်း .. မယူထားသေးဘူး”

“ဒါဆိုနေဦးကြာ.. အရင်း၂၀၀၀… ရံပုံငှေ ၂၀၀၀ နှုတလြိုကမြယ်… ကနွတ်ာ မင်းသဘော”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကိုရှှဘတေဈယောကြ ကုန်းကြကြလုပပြှီး ပိုကဆြံအပုံကြီးထဲက ၂၀၀ တန် ၂ အုပ် ၃ အုပလြောကြ လှမ်းနှိုကလြိုကတ်ယ်။

“ကဲ! ရပြီလေ.. နင့ဖြာသာ လုပခြငွသ်လိုလုပတ်ော့ ..”

ပိုကဆြံတွကေို ခါးပုံစထဲ သိပထြည့ရြင်း ကိုရှှဘကေ ကနွော့ကြို ဆကထြိုးချင်ထြိုးတော့လို့ အခကြပြှတယ်။ ရယခြငွစြိတကြို မနည်းမွိုသိပလြိုကရြတယ်။ ဒီလို စိတတ်ူကိုယတ်ူ မိုကလြှန်းလို့များ အတွဲမိနတောလား မသိပါဘူးဗွာ။

“ဖိုးသကြ.. အဲ့ပိုကဆြံအပုံကြီးက ဂစွကြား ၂ စီးဝယလြို့ ရလောကတ်ယန်ော့ြ”

ကိုရှှဘကေ သူများမကြားအောင် ကနွော့န်ားရှကန်ားကပပြှီး လသေံကလေးနဲ့ တဈခကြြ သတိပေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့လကထြဲမှာ ပိုကဆြံတောတ်ောြ ယူထားပြီးပြီမို့ သိပတ်ော့ အရေးလုပဟြန် မတူတော့ဘူးဗွ။

ဒိုငကြ ဂငွကြို မှှတန်အောင် ထပလြှည့လြိုကပြှနပြှီ။ ယှန်းခွကကြလေးနဲ့ အံစာကို အုပလြိုကပြှီ။ လူတွအကေုနလြုံးက တိတပြှီး စောင့ကြှည့န်ကြတေယ်။ အံစာသီးရပပြှီး အောကခြံကြှပန်ေးကနန်ဲ့ ထိခတသ်ံထွကလြာတော့ တိတဆြိတန်တောမို့ အကယွကြှီးပဲဗွ။

ခလြှမ်!

“ကဲ.. ထိုးသားလေး ဝကပြဲဆကထြိုးမှာ ဟုတလြား”

ဒိုငလြုပတ်ဲ့လူက ဂငွကြိုအုပထြားတဲ့ အုပဆြောင်းကို ဖြင့တ်ော့မလို ဟနရြေးပြပြီး “အာ” လိုကသ်ံကြောင့ြ ကနွောြ တဈမွိုးဖြစ်သှားတယ်။ ဒီအသံကို ကနွောြ ကောင်းကောင်းမှတမြိတယဗြွ။ တရုတပြှညကြလာတဲ့ OSLO စာတမ်းပါတဲ့ ကောင်းဘှိုင်ဦးထုပ် ဆောင်းထားတဲ့ ဂငွလြှည့တ်ဲ့ အဲ့ဒီလူက လူပြောင်းလိုကတ်ဲ့သူအသဈ။ မကြလြုံးချင်ြးဆုံမိတော့ ကနွော့အြကြည့်ကြို မယှဉန်ိုငသ်လို မကြန်ှာလှှဲသှားတယ်။

ဟုတပြှီ! အဲ့ဒီဦးထုပကြို ဖယလြိုကရြင် နဖူးပြောငပြှောငကြှီး မှငရြလိမ့မြယဆြိုတာ သချောတယ်။ ဒါ တငဖြေ! မိုးပြံတငဖြလေို့ နာမညကြှီးတဲ့ ကိုတငဖြပေဲ။

(ကိုနတရြဲ့ သိုင်းဝတ်ထုတွနေဲ့ ရောမှာစိုးလို့ မိုးပြံတငဖြဆေိုတာ ရှင်းပြမှဖြစ်မယ် ထငတ်ယဗြွ။ ဒီနယဖြကမြှာ ဖဲဝိဇျဇာ၂ မွိုးရှိတယ်။ အငမြတန် အလိမတ်ောတ်ဲ့ လူတွပေေါ့။ မှလွှေိုး၊ မိုးပြံဆိုပြီး နာမညပြေးကြတယ်။ အရောငတ်ူတဲ့ ဖဲခပြတ်ှေ ဖြကယ်ူလာပြီး အရေးကြုံတိုင်း ဝိုင်းထဲထည့ရြိုကြ၊ မလိုတော့ရင် ပြနထြုတယ်ူ.. အဲ့လို လိမတ်ာကြှမ်းတဲ့ လူတွကေ မှလွှေိုးဆိုတဲ့ အမွိုးအစား။ မိုးပြံဆိုတဲ့ကောငတ်ှကေ လကလြှည့တ်ာ အငမြတနမြှနပြှီး မကြစြိရှေ့မှာတင် ဘာမှန်းမသိလိုကပြဲ လိုချင်တ်ာ လကထြဲရောကအြောင် ဘယလြိုဆှဲယူမှန်း မသိတာမွိုး၊ ဘူကြီးရိုကရြင် လကတ်ိုင်း ကုလား ၅ ကောငကြအွောင် လုပန်ိုငတ်ဲ့ အမွိုးအစားကိုဆို လိုတာဗွ)

အခု ကနွောရြှေ့က ဂငွလြှည့န်တေဲ့ ကိုတငဖြေ ဆိုတာ ကနွောတ်ို့ မမှေးခငကြတည်းက လောင်းကစားလောကမှာ ကငွလြညန်တောဗွ။ လေးကောငဂြငွမြှာလည်း လိုချင်တ်ဲ့အကောငရြအောင် လှည့ထြားနိုငသ်လို.. အုပဆြောင်းဖြင့ခြါနီး ဟိုအောဒြီအောတ်ှလေုပပြှီး နဂိုအံစာကထွားတဲ့ အကောငကြို အုပဆြောင်းအလှပမြှာ ပြောင်းပစ်နိုငတ်ယဆြိုတာပါ ကနွောြ ကောင်းကောင်းသိတယ်။

“ပန်းတောြ” ဆိုတဲ့ သင်ျဘောပေါမြှာ မိုးပြံတငဖြတေို့တွေ အစုနအြဆနလြိုကပြှီး ဆလှန်းခန်းထဲ ဖဲဝိုင်းထောင် အမဲဖမ်းကြတာ ရှှလေီချောင်းဖြားမှာ သဈကုနကြူးပြီး ပြနလြာတဲ့ တောသား တူဝရီးနှစ်ယောကြ ငှတဈေသိန်းကြောြ ပြောငသ်ှားရှာတာ ကနွောြ မကြဝြါးထငထြင် မှငဖြူးတယ်။ ဖဲရိုကတ်ဲ့နရောမှာ ဘယတ်ော့မှ လိမမြရိုကတ်တပြမယေ့ြ ကိုယ့ကြိုလိမပြှီဆို ခကြခြငွြးသိပြီး ထဗငွြးတတတ်ဲ့ “လေးမှို့နယ် အိပဖြနစြောင့ြ” အသုဘတကာ၊ ကြိတဝြိုင်းတကာ ပတခြွာလှည့တ်တတ်ဲ့ ရှှဘနေဲ့ ဖိုးသကြ ဆိုတာ သူတို့လည်း သိပုံရပါတယ်။

ဒါကြောင့ြ မိုးပြံတငဖြတဈေယောကြ ထိပပြှောငကြှီးကို ဘယကြ ဦးထုပယ်ူဆောင်းပြီး ကြယထြားတာလည်း မသိဘူး။ ကနွောကြ ဝကပြဲ ဆကထြိုးတယလြို့ ပြောလိုကမြယဆြိုပါတော့ … အံစာက ဝကပြဲကနွပေါစေဦး ဟိုအောဒြီအောလြုပ် အာရုံပြောင်းပြီး အုပဆြောင်းကို ဆှဲဖြင့လြိမ့မြယ်။ သူများအမှငမြှာတော့ ဒီအတိုင်း ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ မဟုတဘြူး..။ သူ့ဖကကြိုစောင်းပြီး အသာလေး ဆှဲဖြင့တ်ာ ဘာအကောငလြဲဆိုတာ သူအရငမြှငရြမယ်..။ ဝကကြနွတော မှငတ်ာနဲ့ အုပဆြောင်းကို ခတပြှီး အံစာကိုလှည့ပြဈလိုကတ်ာ အသံမထွကြ ဘယသ်ူမှကို မှငလြိုကရြမယ် မထငဘြူး။ အဲ့ဒါကြောင့ြ မိုးပြံဘှဲ့ ရထားတာပေါ့လေ။

သာမနလြူတွကေ မကြစြိရှေ့တင် ဘယလြိုလုပလြိုကမြှန်း မသိတော့ ယုံချင်မြှယုံမယ်။ ကနွောတ်ို့က သူတို့လောကသားတွနေဲ့ ရောထွေးယှကတ်င် နခေဲ့ဖူးတော့ ကောင်းကောင်းသိတယ်။

“ကဲ! မထိုးတော့ဘူးလား ကြာနပြေီ … သှေးကြောငရြင် ဘေးရှောငန်လေိုကတ်ော့။ ဇမရှိပဲ စူပါစိနဒြိုငန်ဲ့ လာမယှဉန်ဲ့.. ကဲ..ကဲ”

“အာ” သံပေးပြီး စိနခြေါန်တောကို ကနွောကြ ခပပြှုံးပြုံးမကြန်ှာပေးနဲ့ သူတို့ခပြှီး ဧည့ခြံထားတဲ့ စီးကရကဗြူးထဲက စီးကရကတ်ဈလိပကြို မီးငှှိလိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးမှ အသာလေး ဘေးကိုစောင်းငဲ့ပြီး လသေံတိုးတိုးနဲ့ ကိုရှှဘကေို သတိပေးလိုကတ်ယ်။

“ကိုရှှဘေ အဲ့လူ မိုးပြံတငဖြဗွေ!”

ကနွော့စြကားကြောင့ြ ပိုကဆြံအပုံကြီးကို ငေးနတေဲ့ ကိုရှှဘေ ဆတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ငေါ့တော့တော့လသေံ တမငလြုပပြှီး ကနွောြ ဒိုငလြုပသ်ူကို စကားလှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။

“ဝကပြဲ ဆကထြိုးချင်တ်ယဗြွာ ..။ ဒါပမယေ့ြ အုပဆြောင်းကို ခငဗြွား မဖြင့ကြှေး..။ ကနွော့လြကန်ဲ့ ဖြင့မြယ် ရမလား”

“ဘာဆိုငလြဲကြ! ငါကဒိုငလြား မင်းကဒိုငလြား”

“ဟာဟ! ဒါဆို ကနွောမြဖြင့ဘြူး။ ဘေးက ထိုးသားထဲက တဈယောကကြို ဖြင့ခြိုင်းလိုကမြယ်။ ဘယလြိုလဲ”

“ဟေ့ကောင် လေးကောငဂြငွလြောကမှာ ထိုးသားက အုပဆြောင်းလှပတ်ယဆြိုတာ ထုံးစံကိုမရှိဘူး လကမြခံဘူးကြာ”

“ဟားဟား”

အပြနအြလှန် အခွီအခတွှေ ပြောနရင်ေး ဝါးကြပပြစွတ်ဈဖကကြ သူတို့ဒိုငအြဖြဲ့ကို အကဲခတ် ကြည့်န်မေိတယ်။ ပိုကဆြံအလွောအြစားလုပတ်ဲ့ကောငတ်ှေ အပါအဝင် ဂငွလြှည့တ်ဲ့သူတွကေော စုစုပေါင်း ၁၀ ယောကကြွောလြောကရြှိမယ်။ အခွအနေမကေောင်းရင် ပြူနာရှာတတတ်ဲ့ ဒီကောငတ်ှရေဲ့ လုပကြှကကြိုလည်း ကြားဖူးပြီးသား။ ကနွောတ်ို့ဖကအြခွမ်းက လူအုပထြဲမှာပါ သူတို့လူတွေ ပါချင်ပြါနနေိုငတ်ယဆြိုတာပါ စိတထြဲက တွကထြားမိပြီ။ အကြီးအကယွဝြိုင်းဖြစ်လို့ အခွီကြီး လွောရြတော့မယဆြိုရင် ညဖကကြစားတဲ့ ဂငွဝြိုင်းတွမှော ဒိုငရြဲ့ဒလနကြောငတ်ှကေ ဝိုင်းအပြငကြနေ အောကလြင်းမီးအိမကြို သဈသားချောင်းနဲ့ လှမ်းပေါကပြဈပြီး ရှုပရြှကခြတအြောငလြုပ်၊ အဲ့ဒီမှာ ဒိုငကြ လုံးဝမလွောတ်ော့ပဲ လူတွေ ဘာမှန်းမသိလိုကန်ိုငခြင် အမှောငအြကနွဲ့ကြကတ်ိ သူတို့ဖာသာ ပိုကဆြံတွေ ပြနလြုပစ်တာမွိုးအထိ လုပတ်တတ်ဲ့ကောငတ်ှမှန်ေး ကနွောသ်ိပြီးသား။ အခုလည်း အခွနကေေ တင်းမာစပြုလာပြီ။

မတောတ်ဆ သူ့ဖာသာ ဟုတပြှီ ထိုးတယန်ောြ ဘာညာလုပပြဈပြီး အုပဆြောင်းကို ဆှဲလှနလြိုကမြှာ စိုးနရပြေီ။ မကြန်ှာကို ခပတ်င်းတင်းထားရင်း ကနွော့ပြုဆိုးကို ဆှဲခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ အောကကြ ဘောလုံးကနဘြောင်းဘီ အတိုလေး ပါလာလို့ တောသ်ေးတယ်။ ပုဆိုးကို ဖြန့ခြင်းပြီး ပိုကဆြံအပုံကြီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကြုံးထည့ပြဈလိုကတ် ခပသ်ှကသ်ှကကြလေးပဲ။ လူတွကေ အံ့သှသှားလို့ တဝေါဝေါ ဝဖနေသ်ံတွေ ထွကလြာတယ်။

“ဟေ့ကောင်! ဒါဘာလုပတ်ာလဲကြ”

ဆကမြထိုးတော့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပျပါယပြေါ့ဗွာ။ ပုဆိုးထဲ ပိုကဆြံအပုံကြီး ရောကသ်ှားတာနဲ့ အနားစတွကေိုစုပြီး လုံးခညွလြိုကတ်ယ်။ မှနန်ိုငသ်လောကြ မှနမြှနလြဈမှ ဖြစ်မယလြေ။ မခံမရပန်ိုငဖြစ်သှားတဲ့ ဒိုငကြ ဆတကြနဲ မတတ်ပထြရပပြှီး ရှူးရှူးရှားရှား လုပဖြို့ပြငတ်ယ်။ သူ့လူတွကပေါ ဝရုန်းသုံးကား ထရပပြှီး ကြပပြစွပြေါအြထိ တကမြယ့ဟြနပြှငအြလာမှာ…

“တဈယောကမြှ မကပခြဲ့နဲ့နောြ!!! သသှေားမယ် (xxx..သား) ကြ..။ ဟေ့ကောင်! တငဖြေ.. မင်း ရှှဘအေကြောင်း သိတယန်ောြ။ တကလြာတဲ့ကောင် အသပေဲ”

ကိုရှှဘရေဲ့ကြုံးဝါးသံက အောကြှီးဟဈကယွြ ထွကလြာတယ်။ လူတွအကေုနလြုံး ရှဲကနဲဖြစ်သှားပြီး ဟိုဖကကြ တငဖြတေို့အဖြဲ့လည်း ကပမြလာရဲဘူး။ ကိုရှှဘလေကထြဲမှာ နယကြွောပြှီးသှားတိုင်း ခါးကြားထိုးတတတ်ဲ့ အဲ့ဒီခတ်ကေ နာမညကြွောြ သိမ်းလီရှာ ပန်းပဲဖိုကထွကတ်ဲ့ ဓားမှှောငကြ တလကလြကထြလို့။

ပိုကဆြံထုပကြှီးထမ်းပြီး ထွကပြှေးလာတဲ့ ကနွောကြ ရှေ့က၊ ဓားမှှောငတ်ရမ်းရမ်းနဲ့ ကိုရှှဘကေ အနောကကြ ကပလြွှကပြါလာတယ်။ ပြဲခင်းလမ်းမကြီးပေါမြှာ ဖုနတ်ှတထေောင်းထောင်းထတဲ့အထိ လူအုပကြှီးက လိုကကြှည့န်ကြတေယ်။ ရုတရြုတ် ရုတရြုတန်ဲ့ ဖြစ်နပြေီး ဘောင်းဘီတိုလေးပဲ ဝတထြားပြီး ရုပပြကြဆြင်းပကြပြှေးနတေဲ့ ဖိုးသကန်ဲ့ အကာအကြယလြုပပြှီး ဆုတလြာတဲ့ ကိုရှှဘေ။

အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ တည့တ်ည့လြွှောကလြာကြတဲ့ လူအုပကြှီးတဈခုနဲ့ ထပပြှီး ပကပြင်းတိုးမိတယ်။ ကနွောတ်ို့မှို့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ပြဲတောကြာလ ညနစေောင်းမှာ ဘုရားကုန်းတောပြေါလြာပြီး ဝတရြှတကြှတဲ့ ဟံသာဝတီဝတရြှတစြဉြ အသင်း ယူနီဖောင်းနဲ့ ကောငမြလေးတွဆေိုတာ သတိထားမိပမယေ့ြ မရှကမြကြောကအြားတော့ဘူး။ ကိုယ့ဇြောနဲ့ကိုယမြို့ တည့တ်ည့ကြှီးပဲ ဆကပြှေးခဲ့မိတယ်။

“ဘုရား ဘုရား!”

လကတ်ဈကမ်းအကြာ ရောကခြါနီးမှ အဲ့ဒီကောငမြလေးတွေ အုပစြုကို ဦးဆောငလြာတာ ကစွဆြံမှီး အရှညကြှီးခလွို့ ယောဂီဝတစြုံလေးနဲ့ အငမြတန် ဝါဝင်းစိုပြတေဲ့ အသားအရညပျိုငရြှင် ကနွော့အြသကဗြူး၊ ကနွောခြစွမြိနတေဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမေ ဖြစ်နပေါပေါ့လားဗွာ။ ရှေ့က ပြေးလာတဲ့ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ ကနွောရြယ်၊ အနောကကြပါလာတဲ့ ဓားတရမ်းရမ်း ကိုရှှဘရေယကြှောင့ြ အကုနရြပပြှီး အံ့သှသလို ကြည့်န်ကြတေယ်။ ဒေါခြငခြွိုမကတေော့ မှငမြှငခြငွြး ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ ကြည့်န်ပြေီး ခကြခြငွြးပဲ မကြလြုံးတွကေ အရောငပြှောင်းသှားတာကို ပြေးရင်းလှှားရင်းပဲ ကနွောြ သတိထားလိုကမြိပါတယ်။

အထငသ်ေးရှှံရှာတဲ့ အကြည့်ြ၊ လူရမ်းကားလေးပါလား ဆိုတဲ့ အကြည့်ဆြိုတာ တဈစကျကန့လြောကပြဲ မကြလြုံးချင်ြးဆုံမိခဲ့ပမယေ့ြ ကနွောြ သိလိုကပြါတယဗြွာ။ ရငဘြတထြဲမှာ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားပမယေ့ြ လောလောဆယ် အသည်းမကြဲအားသေးဘူးမို့ ဆကပြှေးခဲ့ရတာပေါ့။ ပြဲခင်းအဝင်၀ မှင်းလှည်းဂိတရြောကလြာတော့မှ “ဘကြီးအောင်” လို့ ဆိုင်းဘုတရြေးထားတဲ့ မှင်းလှည်းပေါကြို ကိုရှှဘနေဲ့ ကနွောြ ခုနတ်ကပြှီး မှင်းလှည်းသမားလည်းဖြစ် ဘောဒြါလည်းဖြစ်တဲ့ ကိုကိုအောင် ဆိုတဲ့ကောငကြို

“ဟေ့ကောင်! မောင်းမောင်း မှနမြှနလြေး”

ဆိုပြီး အသည်းအသန် အောလြိုကတ်ော့ မှင်းရိုကကြှာပြတသ်ံ တရှှမ်းရှှမ်းနဲ့ ခုနပြေါကပြှီး မှင်းလှည်းလေးက ဆောင့ထြှကသ်ှားတော့တယ်။ ကိုကိုအောငရြဲ့ ဘာဖြစ်လာကြပြနပြှီလဲ မင်းတို့ ဆရာတပည့တ်ှေ ဆိုတဲ့ အမေးကို ပြနမြဖြနေိုငဘြူး။ ဟောဟဲဖြစ်နတောကို အမောဖြရင်ေး ရငခြှငထြဲက ပိုကဆြံထုပ် ကြီး (ပုဆိုးထုပကြှီး) ကို ကိုရှှဘဆေီ လှမ်းပေးလိုကရြင်း ကနွောြ ငိုငတ်ှတွဖြေဈေရင်း မှင်းလှည်းပေါြ ပါလာခဲ့တယ်။ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေး ဘယတ်ော့မှ ကနွော့ကြို လကခြံမှာ မဟုတတ်ော့ပါဘူးလေ ဆိုတဲ့ အတွေးကြောင့ြ ရရလေညေလြည် ဆှေးသှားပြီဗွာ။

မိုးက တအုံးအုံး ရှာခနွတယ်ေ။ ခမွြးစိမ့စြိမ့ြ ရာသီဥတုလေးမို့ ကြေးလို့ကောင်းမယ့ြ ညဦးပိုင်းလေးပေါ့။

“ပလပ်.. ပလကြ.. ပြှတဈြ.. ရှလှူး.. ကြှတကြွှတ်.. ပလပ်”

“ဟင်းးး”

“ဂလွှတ်.. ပြှတပြှှတ်”

ကြမ်းပြငပြေါမြှာ သငဖြွူးဖြာလေးခပြှီး ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးနဲ့ခွရင်ေး လောကီထုပျပလူတို့ဇာတ် ဆိုတဲ့ စွယစြုံကမွြးအတွဲတဈခုကို စိတမြပါလကမြပါ ဟိုလှနဒြီလှန် လုပန်ရောက ဆူညံလှန်းတဲ့ စားမာနခြုတသ်ံတွကြေောင့ြ စိတည်ဈညဈနဲ့ ခေါင်းထောငထြပြီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ တငပြလငခြှထေိုငပြှီး ဝါးကြောဖြင့န်တေဲ့ ကိုရှှဘကေ ဘာလဲဆိုတဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ မကြခြုံးပင့ပြှလာတယ်။

“ခငဗြွား အစားအသောကစြားတာကလည်း ဆူညံနတောပဲ။ အဆင့ကြိုမရှိတာ။ ကိုယ့ဖြာကိုယ် စိတလြနရေတေဲ့အထဲ..”

“ငါ့ပါးစပန်ဲ့ ငါစားချင်သ်လို စားမယကြှာ ..။ မင်းသောကပြူပါသလား..။ မကြားချင်ရြင် နားပိတထြားလိုကြ.. ဒါဇိမခြံနတော”

“ဟုတပြါပြီ ဘူဇွာကြီးရယ်.. အပင်းဆို့တောမြူပါ..။ မသခငေလြေး ဝအောငစြားသှားပါ။ အရငဘြဝကတည်းက ငတလြာတာလား မသိပါဘူး”

ညနစေောင်း ဂငွဝြိုင်းက လဈလာကြပြီး သူဌေးဖြစ်လာကြတော့ မှင်းလှည်းကို အိမတ်န်းမမောင်းခိုင်းပဲ မှို့ထဲဖကပြတပြှီး တရုတအြရကဆြိုငကြနေ ဘဲပေါင်းမှူစွမ်၊ အခေါကကြင်၊ ကြကြဥ မကြကတ်ကြကပြှုတ် အလုံး ၂၀၊ နံကင်၊ ကြကကြှောြ စားလို့ရတာ အကုနဝြယရြင်း ရှပကြီပုလင်းလေးပါ ပါဆယဆြှဲလာကြတာလေ။ “ဘကြီးအောင်” မှင်းလှည်းမောင်းတဲ့ ကိုကိုအောငကြိုတော့ ရကရြောစွာနဲ့ “ရော့! မှင်းလှည်းခ” ဆိုပြီး ၉၀ တန် ၁၀ ရှကြ ထုတပြေးရင်း ခေါကဆြှဲဆိုငမြှာ ကနွခြဲ့တဲ့ ကနွော့စြကဘြီးကို သှားယူပြီး နကဖြှန် ပြနလြာပို့ပေးဖို့ မှာလိုကခြဲ့တယ်။

သချောတယ်.. ဒီကောင် မှင်းလှည်းတဈပတလြောကြ ထွကမြဆှဲပဲ အိမတ်ှင်းအောင်းပြီး ဘူရှိန်း တော့မှာ။ ကနွော့ခြစွလြှစွာသော အပေါင်းအသင်းတွကေ အဲ့လို ကဇောသ်မား၊ ဘိန်းစားတွကနေေ မှို့နယဆြရာဝနကြှီးအထိ လူတန်းစားကို စုံနတောဗွ။ ကနွောလြည်း အိမမြပြနဖြစ်တော့ပဲ ကိုရှှဘအေိမကြို လိုကသ်ှားပြီး ရမေိုးခွိုး သူ့အဝတတ်ဈစုံလောကြ ယူဝတပြှီး အဲ့မှာပဲ အိပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ သူ့အခန်းထဲက စာအုပဗြီရိုကြီး အောကဆြုံးထပ် ရပကြှကစြာကြည့်တ်ိုကကြ သမလာတဲ့ စွယစြုံကမွြးတွကေို အကုနဆြှဲထုတပြှီး ကြမ်းပြငပြေါကြို ပုံထားလိုကရြင်း ပုဆိုးထုပကြှီးထဲက ပိုကဆြံတွကေို နှစ်ယောကသ်ား အူမှူးစွာနဲ့ သချော စီစီရီရီထပပြှီး ထည့ထြားလိုကကြှတယ်။

ပါဆယဆြှဲလာတဲ့ အစားအသောကတ်ှေ ဖြင့ပြှီး စားသောကကြှတော့မှ အရကလြည်း မသောကခြငွတ်ော့သလို အစားအသောကကြိုလည်း ဟကဟြကပြကပြကြ မရှိတော့ဘူးဗွ။ ဟိုတို့ဒီတို့လုပပြှီး လခေံသှားတာလား မသိဘူးဗွာ။ တောပြှီ ဆိုပြီး ဆေးပေါ့လိပကြလေး တဈလိပလြောကဖြှာရင်း ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ကြောခင်းနမေိတယ်။ ကိုရှှဘကေတော့ ရှပကြီလေး တွတလြိုကြ၊ အမှည်းတွေ သံစုံမှညအြောင် စားလိုကန်ဲ့ မိုးအေးအေးညခမွြးမှာ စည်းစိမခြံနလရေေဲ့။ လေးပဖနေခြွောင်းရဲ့ အလင်းရောငအြောကမြှာ ဆေးပေါ့လိပမြီးခိုးတွေ တလူလူထအောင် ဖြာရင်း ကနွော့မြကြစြိထဲ တဝဲလညလြည် မှငန်မေိတာကတော့ ရူပဗဒဆေရာမလေးရဲ့ ညနကေ အကြည့်တ်ှကေိုပဲပေါ့ဗွာ။ မုဒိန်းကောင်၊ ဖဲသမား၊ လမ်းသရဲ၊ ဒုစရိုကမြှုတွနေဲ့ ပြည့န်တေဲ့ ခွာတိတကြလေးကို မုန်းသှားပြီပေါ့နောြ။

တကယတ်ော့ ကနွောြ ဆရာမကို တမငယ်ုတမြာခဲ့တာ မဟုတဘြူးဆိုတာ ဘုရားသိပါတယလြေ။ ပြီးတော့ ဆရာမထငသ်လို ကနွောဟြာ လူပေါ့လူသှမ်းလေးလည်း မဟုတရြပါဘူး။ မိဘအလုပကြိုလည်း မလဈဟင်းစရအေောင် ကြိုးစားကူညီလုပကြိုငပြေးရင်း လူငယပြီပီ အပြောအြပါး အစွန့အြစားလေးတွကေို သဘောကမွိတဲ့ သာမနကြောငင်ယလြေးပါ။ ပြီးတော့ ဆရာမလေးက ထကထြကမြှကမြှကရြှိပြီး မာနခဲလေးမို့ မသိစိတကြနေ တွယတ်ာမိရင်း အနိုငအြထကကြငွ့မြိသလို ဖြစ်သှားတာမို့ ရငမြဆိုငရြဲပဲ ရှောငန်ခေဲ့မိတာပါ။

အခုတော့ ကနွောြ အသည်းကြဲနရပေါပြီ ဆရာမရယ်။ ခစွတ်ယလြို့တောင် မပြောရဲခဲ့ရပဲ တိတတ်ိတလြေး ဆှေးရတယန်ောြ။ ကနွောြ ဆရာမနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးတောင် မဆိုငရြဲတော့ပါဘူး။ ရငတ်ှပေူလိုကတ်ာဗွာ။ ဆရာမသာ ကနွော့ကြို ခွင့လြှှတမြယဆြိုရင် ကနွောြ လိမျမာပါ့မယလြို့ ဂတိပေးရဲပါတယ်။

“အခုလို ဆိုးပတတေေဲ့ပုံ ပေါကန်ရတောလည်း အပေါင်းအသင်း မကောင်းလို့ဆိုပြီး ပြောရမလား”

“အမယမြယ်! ခွီး.. အပေါင်းအသင်း မကောင်းတာလား အဘေေးလေး ကဲ! ရော့”

“အင့ြ.. ဟာ ဟေ့လူ.. ဆေးလိပမြီး.. အားး အားး”

တငပြလငခြှထေိုငန်ရောက ကိုရှှဘကေ ဖတွကြနဲ လှမ်းကနတ်ာကို လကန်ဲ့ကာလိုကမြိတော့ ဆေးပေါ့လိပ် မီးဖြားတွေ ရငဘြတပြေါကြလွာလို့ ခုနထြပြီး ခါထုတပြဈလိုကရြတယ်။

“အရကကြလေး ၂ ပကလြောကမြော့ပြီး မူးကြောငရြူးကြောငန်ဲ့ ငါ့ကိုရှေ့ထားပြီး ဒိုငကြှောငတ်ှေ လာရှတန်တယ်ေ … သောကရြူး..”

“ခငဗြွား မကြားဘူးထငလြို့ပါ.. ပူလိုကတ်ာဗွာ .. ဆေးလိပမြီးဖြားတွေ.. သောကရြမ်းလုပရြသလားဗွ”

“နစမြေးပါဦး ဖိုးသကြ! မင်းက အဲ့ဒီခငခြွိုမကေို ဘယတ်ုန်းက သှားကြိုကမြိတာတုန်း”

“ကြုပဖြာကြုပ် ဘယတ်ုန်းက ကြိုကကြှိုကပြေါ့ .. ခငဗြွားညီမမှ မဟုတတ်ာ.. အေးအေးနပေါဗွာ”

“ဟုတပြါပြီ! ခငခြွိုမကေ ငါနဲ့တောင် သကတ်ူရှယတ်ူ ဆယတ်န်းတူတူ တကခြဲ့တာ..။ မင်းထကြ ဆယန်ှဈလောကကြှီးမယ်။ ဘှားတောကြှီးအရှယကြိုများ မင်းမို့လို့ကြာ”

“အာ! ခငဗြွားလို ဟိုက ရှတတ်ှနတယေမြှတလြို့လား .. နုဖတပြှီး စိုပြနတေော.. သူ့တပည့မြတွနေဲ့ အရှယတ်ူလောကပြဲ ထငရြတာကြီး..။ သူ့ဖာသူ ကြီးကြီးငယင်ယ် ကနွောြ ကြှတယေဗြွာ..”

“ဒါက အပြငအြဆငလြေးနဲ့မို့ပါ ဖိုးသကရြာ..။ အဝတအြစားတွေ ခွှတကြှည့လြိုကရြင် ဘာပုံပေါကန်မလေဲ မင်းသိလို့လား ..။ ဒီမှာဟေ့ကောင် သူ့စောကဖြုတကြှီးက မင်းလကဝြါးနဲ့ တဈအုပစြာတောငမြက ဖြစ်နလေောကပြှီ။ စောကစြိကြီးကလည်း ငါတို့အိမရြှေ့ ဇီးဖြူပငကြ ကြှကြှကေတွေဲ့ ဇီးဖြူသီးကြီးတွလေောကြ”

“ကိုရှှဘေ! ခငဗြွား မူးလာရင် အဲ့လို ယုတကြန်းတာတွပြေောပြီ..။ တောတ်ော့ဗွာ .. ကြုပဆြရာမလေးကို အဲ့လို မဟုတတ်ရုတတ်ှေ မပြောပေးနဲ့ တောကြ!”

“ဟားဟား! မင်းတကယကြှိုကန်ရငေလြည်း မင်းအဖြားကိုပြောပြီး သှားတောင်းခိုင်းလိုကလြကြော ..။ ပုံမှန် ကောငမြလေးတွလေို ရည်းစားစကားပြော၊ စာပေးမယတ်ော့ မကြံနဲ့။ ဟိုက မင်းလို ဖဲသမားကို စိတကြူးထဲ ထည့တ်ောငမြထည့ဘြူး မှတထြား ဟီးဟီး”

“တောကြ! အားတကစြရာ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ အဲ့ဒါ ခငဗြွားလို လူဆိုးဗိုလန်ဲ့ ပေါင်းမိလို့ဖြစ်တာ ဖူးးးးးး”

“ဟကောင် ဘာလုပမြလို့လဲ”

“ပြနမြလို့လေ … အိမပြှနအြိပမြလို့။ ကြုပဖြရီးဂကြကြကကြော ဘယမြှာလဲ”

“မင်းဖာမင်း ရှာလိုကတ်ော့.. အေ့ ဂေ့..။ ငါသောကရြမ်း မူးလာပြီ။ မင့ဖြာသာ ပြနခြငွပြှန် မပြနခြငွန်ေ။ ငါ့ကို ခွငထြောငခြသွှားပေးဦး”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ဝုန်းကနဲ လှဲအိပခြလွိုကတ်ဲ့ ကြေးဇူးရှင် ကိုရှှဘကေို စောငပြါးလေးခွုံ၊ ခွငထြောငခြပြေးလိုကရြသေးတယ်။ ပြီးးတော့မှ ကြိုးတန်းပေါကြ ကနွော့ြ ဖရီးဂကြကြကလြေးကို ကောကစြှပပြှီး အခန်းမီးပိတပြေးခဲ့ရင်း အိမအြနောကဖြကြ လှကေားကနေ ဆင်းခလွာခဲ့တယ်။ လမ်းပေါရြောကတ်ော့ မိုးဖြဲလေးတွေ ကနွတောနဲ့ ခေါင်းကို ဂွာကငန်ဲ့ ဖုံးထားရင်း ခပသ်ုတသ်ုတလြေး ပြေးခဲ့ရတယ်။

စေ့ထားတဲ့ ခွံတံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖြင့လြိုကပြှီး ကနွောအြိပန်ကြေ ဒီဖကအြိမအြောကထြပ် တံခါးသော့ကို ဖြင့ဝြငလြာခဲ့တယ်။ ကနွောြ ဘယလြိုမှ မခံစားနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ကိုရှှဘနေဲ့ မအိပပြဲ ပြနလြာခဲ့တာ ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ ကနွောြ ဒီည ဆရာမဒေါခြငခြွိုမဆေီ သှားမလို့လေ။ လူနီကြီး ကနွော့ကြို ခေါသ်ှားလိမ့မြယ်။ ဟိုရောကသ်ှားဖို့ပဲ လိုတာလေ။ ဆရာမကို ကနွောြ ပြေ့ဖကပြဈလိုကခြငွတ်ယ်။ ဆရာမရဲ့ နဖူးလေးကို ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွနေဲ့ ဖိကပပြှီး ရငခြှငထြဲ တင်းကြပကြှပကြလေးဖြစ်အောင် အတင်းဖကတ်ှယထြားချင်တ်ယ်။ ကနွောြ ဒေါခြငခြွိုမေ့ကို အရမ်းခစွတ်ယဗြွာ။ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေးကို ကနွောခြစွတ်ယ်။ သူ့ဆီ ဒီညသှားမယ်။ လူနီကြီး မှနမြှနလြာပါ။ ကနွော့ကြို ကနွောခြစွတ်ဲ့သူဆီ ခေါသ်ှားပါ။ အခုလာပါတော့။

ခုနက ရမန်ှဈပကလြောကပြဲခထွားတာ တနကေုန် ဘာမှမစားထားလို့လားမသိဘူး မူးရိပရြိပဖြစ်စပြုလာလို့ အိပယ်ာပေါတ်ကပြှီး ပကလြကလြှန် လှဲခလွိုကတ်ာ မကြလြုံးတွေ ခကြခြငွြးစင်းကသွှားတယ်။ အသကရြှူမှနမြှနန်ဲ့ ကနွောြ မှေးကနဲ ဖြစ်သှားပြီ။

……………………………………………

ညသန်းခေါငကြွောလြောကမြှ ရဆောလာလို့ ကနွောြ လန့န်ိုးလာတယ်။ ရထသေောကပြှီး အူကြောငကြှောငန်ဲ့ ငုတတ်ုတကြှီး ပြနအြိပလြို့လည်းမရ ဖြစ်နတယ်ေ။ လူနီကြီးလည်း ပေါမြလာပါလားဗွာ။ ခေါင်းရင်းက တိုငမြှာခွိတထြားတဲ့ ဂွာကငအြိတကြပထြဲက သဈသားရုပထြုလေးကို သှားနှိုကယ်ူလာခဲ့ပြီး မီးရောငအြောကမြှာ ထောငကြှည့န်မေိတယ်။

လူနီကြီး! ခငဗြွားဘယရြောကန်တောလဲဗွ။ ကနွော့ကြို ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမဆေီ ခေါသ်ှားပေးပါဗွာ။ ကနွောသ်ူ့ကို အရမ်းသတိရနလေို့ပါ။ ကနွောခြစွတ်ဲ့ ဆရာမလေးဆီ ခေါသ်ှားပေးပါ။ စိတထြဲက တတွတတ်ှတရြှတပြှီး တောင်းပနန်ပမေယေ့ြ ဘာလူနီကြီးမှ ထွကမြလာပါဘူးဗွာ။ ကြှတကြနဲမှညအြောင် စုပသ်ပလြိုကရြင်း အရုပကြလေးကို ခွငထြောငအြမိုးပေါြ နောကပြှနပြဈတငလြိုကမြိပြီ။

………………………………………………

မိုးတွကေ တဝေါဝေါ ရှာခလွာပြနပြှီ။ အခု ကနွောြ ဒေါခြငခြွိုမတေို့အိမ် ခွံစည်းရိုးကို ကြောတ်ကဖြို့ ကြိုးစားနတယ်ေ။ ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး ဆတဆြတတ်ုနန်တယ်ေ။ မိုးရတွေေ ရှှဲနဈနတောရယ်၊ စိတလြှုပရြှားနတောရယကြှောင့ြ မနည်းကို တွယတ်ကန်ရတေယ်။ ကနွောဟြာ လူနီကြီးပူးကပန်တေဲ့ ဖိုးသကမြဟုတဘြူး။ အခစွစြိတတ်ှေ ပြင်းပြနန်တေဲ့ မိုကရြူးရဲ ခွာတိတကြလေးတဈကောငသ်ာဖြစ်တယ်။ လူနီကြီးအစွမ်းမပါပဲ ကနွော့ဖြာသာ ဆရာမလေးကို လာတွေ့တာ။ ဒီည ဆရာမနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရှင်းမယဗြွာ။ သူ့ကိုကနွောြ ခစွရြေးဆိုပစ်မယ်။ မကြနပေလြို့ ရဲတိုငရြငလြည်းရတယ်။ ဖြစ်ချင်ရြာ ဖြစ်ပါစတေော့။

ခွံထဲကို ခုနခြလွိုကတ်ော့ ခွေးသမငကြှီးတွေ ပြေးကိုကမြလားလို့ လန့သ်ှားမိသေးတယ်။ မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရှာခနွလေို့လားမသိဘူး တဈကောငမြှ ကပမြလာလို့ တောသ်ေးတယ်။ ဆရာမအိပခြန်း ပြတင်းပေါကရြှိရာ အပေါထြပကြို ပထမတဈကြိမတ်ုန်းကလိုပဲ ကပလြကြပြေါကန်တေဲ့ မနကြညွြးပငကြှီးပေါြ တွယတ်ကဖြို့ ကြိုးစားမိတယ်။ မိုးရတွနေေဲ့ ချောနတောမို့ မနည်းတကရြတယ်။ သဈကိုင်းပေါကြတဆင့ြ ပြတင်းပေါကန်ား ရောကသ်ှားတော့ လူကို အမောဆို့သှားပြီ။ မိုးရှာနတေော့ ပြတင်းပေါကကြှီး ပိတထြားတယလြေ။ အပေါသ်ဈကိုင်းတဈခုကို ဆှဲထားရင်း ပြတင်းပေါကကြို စေ့ထားမလားဆိုတဲ့ မွှောလြင့ခြကြန်ဲ့ လှမ်းဆှဲကြည့်သ်ေးတယ်။ မရဘူး ကလန့ထြိုးထားတယဗြွ။ ဘာလုပရြမှန်းမသိပဲ မိုးရတွစေေိုရှှဲပြီး သဈကိုင်းပေါမြှာ မွောကလြှှဲကြောတ်ဈကောငလြို ငုတတ်ုတလြေး။

ဖြောကျ!

မီးအလင်းရောင် မှငလြိုကရြပြီး ပြတင်းပေါကြ ကလန့ဖြှုတလြိုကသ်ံ ကြားလိုကရြလို့ အလန့တ်ကြား လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြတင်းပေါကတ်ံခါးလေး ဟလာတာကို တွေ့လိုကရြလို့ လှိုကကြနဲ ဝမ်းသာသှားမိတယ်။

ယိဈ!

“အမလေး.. ဘုရားဗုဒ်ဓေါ!”

“ဝုန်း! အု!”

လူနီကြီးရဲ့အစွမ်းမပါတော့ သဈကိုင်းပေါကြနေ လကတ်ဈကမ်းလောကပြဲဝေးတဲ့ ပြူတင်းပေါကြ ဘောငပြေါကြို အလှယတ်ကူ တကလြို့မရဘူး။ နည်းနည်းလှမ်းနတေော့ ဒေါခြငခြွိုမကေို စကားလှမ်းပြောလိုကရြင် ကြောကလြန့ပြှီး ပြူတင်းပေါကြ ပြနပြိတသ်ှားနိုငတ်ာမို့ ကီသှင်းပြီး လှမ်းခုနလြိုကတ်ာ မမှီမကမ်း ဖြစ်သှားတော့ ခွခွေောလြကခြွောန်ဲ့ အောကကြို ပြုတကြသွှားတယ်။ သတိရှိရှိ ခုနလြိုကတ်ာမို့ လကန်ှဈဖကကြ ပြူတင်းပေါကဘြောငပြေါကြို ကိုငမြိလိုကသ်ေးတယ်။

အမှောငရြိပထြဲကနေ လူရိပတ်ဈခု ရိပကြနဲ ထွကလြာပြီး ခုနထြှကလြာတာမို့ အရမ်းထိတလြန့သ်ှားရှာတဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ ရငဘြတကြို ကြကခြှခတေလြို လကန်ှဈဖကကြလေးယှကပြှီး ဖိကပထြားရင်း အနောကဆြုတပြှီး ပြူးကြောငကြှောင် ကြကသ်သနေရှေောပြီ။ ပြူတင်းပေါကဘြောငကြို တံတောငန်ဲ့ ခွိတထြားရင်း တွဲလောင်းဖြစ်နတေဲ့ ကနွောြ့ခွထေောကြ နှစ်ဖကကြ လထေဲမှာ ယကကြနယ်ကကြနဖြစ်ပြီး တန်းလန်းဖြစ်နရောက ကုတတ်ှယပြှီး တကလြို့ရသှားတယ်။ ရငဘြတတ်ော့ နည်းနည်းပြန်းသှားပမယေ့ြ ဆရာမ အခန်းထဲကို ရောကသ်ှားပီ။

“ဆရာမ .. ကနွောဖြိုးသကပြါ..။ အရမ်းလန့သ်ှားသေးလား ကနတ်ော့ပါဗွာ.. ကနွောြ ရှင်းပြစရာရှိ..”

ဝှဈ! ဘုံး!

“အင့ျ!”

မိုးရတွစေေိုရှှဲနတေဲ့ ကြှကစြုတကြလေး ကနွောြ အခန်းထဲရောကရြောကသ်ှားချင်ြး မတတ်ပကြလေးရပပြှီး ကြောငကြှည့န်တေဲ့ ဆရာမလေးကို စကားလှမ်းပြောလို့မှ မဆုံးသေးဘူး မှနတ်ငခြုံပေါကြ သနပခြါးတုံးကြီးနဲ့ လှမ်းထုလိုကတ်ာ ခံလိုကရြတယ်။ ရငအြုံတည့တ်ည့ကြှကတ်ိ ဘုံးကနဲမှညအြောင် မှနသ်ှားတော့ အင့ကြနဲ အသံထွကအြောင် ငှီးမိပြီး မတတ်ပမြရပန်ိုငတ်ော့လောကအြောင် အီစလံဝသှေားပြီး ကြမ်းပြငပြေါကြို စလိုးမိုးရှင်းနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ခွကသွှေားတယ်။ ငါတော့ ရဲစခန်းရောကပြှီထငတ်ယဆြိုတဲ့ အသိက ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ခွအေိပန်ရင်ေး တွေးဖြစ်အောင် တွေးလိုကမြိသေးတယ်။ အေးလေ.. လူနီကြီးနဲ့လာတာမှ မဟုတတ်ာ။ ဆရာမ လိငစြိတဘြယကြှှနပေါ့မလဲ။ ငါ့ကိုဆောတ်ော့မှာပေါ့။ အခုတော့ အခစွလြူကြမ်းလေး ထောငထြဲသှားရုံပေါ့ဗွာ။

ရငဘြတကြို ဆယပြေါငတ်ူနဲ့ အထုခံလိုကရြသလို အောင့လြှန်းတဲ့ ဝဒနောကြားက အသည်းကြဲသလို ဖီလငကြ တကန်လေိုကသ်ေးတယ်။ နာလှန်းလို့ ဘယလြောကကြှာကြာ ခွနမေေိတယမြသိဘူး မှှေးတေးတေး ရှငမြတောင် သနပခြါးရနံ့ ယဉယ်ဉလြေး ရသလို ဖြစ်လာတော့မှ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ခွနရေောက အသာလေးမော့ကြည့်မြိတော့ ရှကစြိတ်၊ သနားကြငန်ာစိုးရိမစြိတ်၊ တုနလြှုပန်တေဲ့ဟနတ်ှေ ရောယှကန်တေဲ့ ဒေါခြငခြွိုမခငေမြွာ တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ဘာလုပရြမှန်းမသိပဲ ကနွော့ဘြေးနားမှာ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငရြင်း ငုံ့ကြည့်န်ရှောတယ်။ ရငဘြတကြ ဝဒနောက ခွခွလေေေး မိနဈအတနကြှာ နားလိုကရြတော့ အတောလြေး သကသ်ာသှားပမယေ့ြ ဆရာမလေးများ သနားလာမလားဆိုပြီး မကြန်ှာကို သနတေမြှနပြှီး သတေော့မယ့လြူလို ရှုံ့မဲ့ထားရင်း သခေါနီး မှာတမ်းခွှသလေို ခပယ်ဲ့ယဲ့လသေံလေးနဲ့ စကားလှမ်းပြောနမေိတယ်။

“ဆရာမ.. ကနွောြ.. အားး အောင့လြိုကတ်ာဗွာ..။ ကနွောလြေ ကနွောြ တောင်းပနခြငွလြှန်းလို့ ကြံမိကြံရာကြံပြီး မိုးရထေဲမှာ ဒီကိုအရောကလြာခဲ့မိတာပါဗွာ..။ ကနွော့ကြို ခွင့လြှှတပြါ…..”

ဘာမှပြနမြပြောပမယေ့ြ မကြလြုံးဝိုင်းစကစြကကြလေးတွကေ မကြရြညဝြဲနရှောတာ မှငရြတယ်။

“ညနကေ ဆရာမ ကနွော့ကြို ကြည့်သ်ှားတဲ့ အကြည့်တ်ှကေို ကနွောြ သဘောပေါကပြါတယဗြွာ..။ ကနွောကြို ရှှံရှာသှားပြီမလား …။ ကနွောြ ဆရာမကို အဆုံးရှုံးမခံနိုငတ်ော့ဘူးသိလား.. အဟှတ် အဟှတ်.. အားး”

….. ….. ……

“ကနွောြ ဘာမှလုပဖြို့လာတာ မဟုတပြါဘူးဗွာ…။ ကနွောြ ဆရာမကို ခစွြ.. ခစွမြိနပေါပြီ ဆိုတဲ့အကြောင်းလေး ပြောချင်လြှန်းလို့ စွန့စြားမိတာပါ..။ ဆရာမ ကနွော့ကြို မုန်းနတောလည်း ကနွောသ်ိပါတယ်..။ မွှောလြည်း မမွှောလြင့ရြဲပါဘူး..”

…. …… ……

“ကနွော့ြ မိုကပြှဈတွအတွေကလြည်း အခု ဝနခြံရဲပါတယ် …။ ဆရာမ ခွင့မြလှှတန်ိုငဘြူးဆိုရငလြည်း မနကမြိုးလင်းရင် ကနွော့ကြို ရဲတိုငပြါ။ ကနွောြ အမှနအြတိုင်း ဝနခြံပါ့မယ်..။ ကနွောြ မုဒိန်းကောငလြေးဆိုတာ အားလုံးရှေ့မှာ ဝနခြံမယ်..။ ဆရာမ ကြနပေတ်ဲ့အထိ တောင်းပနသ်ှားပါမယ်..။ ကနွော့ကြို ထောငထြဲသာ ပို့လိုကပြါတော့”

“ဘာလဲ? မင်းငါ့ကို ဘာလုပခြဲ့ပါတယ် ဆိုတာကို တရားရုံးမှာ အရှကတ်ကြဲနဲ့ ငါ့ကို ထွကဆြိုခိုင်းဦးမလို့လား လူမိုကြ”

“မဟုတ်! အဟှတဟြှတ် … မဟုတပြါဘူး ဆရာမရာ.. ကနွော့အြပြဈကို ဝနခြံချင်တ်ာပါ…။ ဆရာမအပေါြ မိုကရြိုင်းစောကြား အနိုငကြငွ့ြ..”

“တောတ်ော့”

လသေံအုပအြုပကြလေးနဲ့ ကနွော့ကြို ဟောကလြာလို့ လန့ပြှီး ငှိမန်လေိုကမြိတယ်။ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားရင်း အပေါစြီးကနေ မိုးကြည့်န်တေဲ့ ဆရာမလေးက ဖို့ရို့ဖားယား ဆံနှယအြရှညကြှီးတွကြေားထဲမှာ မကြန်ှာကို ကြယဝြှကလြိုကရြင်းက ဟင်းကနဲ သကပြှင်းရှညကြှီးခလွိုကရြင်း မတတ်ပထြရပလြိုကတ်ယ်။ မိုးတွကေ တဝေါဝေါနဲ့ ပိုပြီးသည်းလာပြနပြှီမို့ ပြူတင်းပေါကတ်ံခါးလေးကို ပြနပြိတရြင်း ကလန့ခြလွိုကသ်ံကြားရတယ်။ ပြီးတော့ ခွသေံဖြဖြလေး ကြားနရပေမယေ့ြ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ရစေို အဝတတ်ှနေဲ့ ခွခွလေေေးလှဲနတေဲ့ ကနွောြ မကြလြုံးမှိတပြှီး မှိန်းနရောက မထရဲသေးဘူး။ ဘာဆကလြုပရြမှန်းလည်း မသိတော့လို့ ပတပြေေီး ခွအေိပန်မေိတယ်။ ရငဘြတကြ သနပခြါးတုံးမှနထြားတဲ့ ဝဒနောက သကသ်ာစပြုနပမေယေ့ြ ထမထိုငရြဲသေးဘူး။ တောကြှာ ကနွောသ်ူ့ကို တဈခုခုလုပမြယအြထငန်ဲ့ နောကထြပ် ထပထြုလို့ နဖူးမှနရြင် မစားသားဘူးဗွ။

“ရော့! ရခွေောကအြောငသ်ုတလြိုကြ ဒါအသဈ..။ မင်းအဝတတ်ှေ ဟိုကြိုးတန်းပေါြ လှှားထားလိုကြ..။ ပြနဝြတစြရာ ယောကြြားအဝတမြရှိဘူး..။ ဒီခညွစြောငကြလည်းအသဈ ခဏပတထြားလိုကြ..”

မှှေးပြသဘကတ်ဈထညန်ဲ့ စောငတ်ဈထညကြို ကနွော့အြရှေ့မှာ ပစ်ခသွှားပေးပြီး ကနွောလြည်း ထထိုငလြိုကရြော အခန်းအပြငကြို ခွဖြလွှေောကရြင်း ထွကသ်ှားတဲ့ ဆရာမလေးကို မှငလြိုကရြတယ်။ အိပခြန်းတံခါးမကြီးကိုတော့ ပြနစြိသှားပေးခဲ့တယ်။ သူပြနမြဝငလြာပဲ တဈခွားအခန်းတဈခုခုကို လဈသှားပြီ ထငတ်ယဗြွ။ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ရစေိုနတေဲ့ ကနွော့ဘြောင်းဘီတိုနဲ့ ရှပအြင်ျကြီကို ခွှတပြှီးလှှား တဈကိုယလြုံး ချောကအြောငသ်ုတပြှီး ဖငတ်ုံးလုံးဖြစ်နတေဲ့ ကိုယလြုံးကို စောငန်ဲ့ပတထြားရင်း ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ငုတတ်ုတလြေး ထိုငန်မေိတယ်။ ဘာဆကလြုပရြမှန်းလည်း မသိတော့ဘူး။

…………………………………………

ဆူဆူညံညံလူသံတွကြေောင့ြ ဆတကြနဲ ကနွောြ လန့န်ိုးလာတယ်။ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘယရြောကန်မှန်ေး စဉြးစားလို့မရ ဖြစ်သှားသေးတယ်။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ခွခွလေေေး အိပန်တော သတိထားမိတော့မှ ကနွောြ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမေ့ အခန်းထဲမှာပါလားဆိုတာ သတိထားမိလိုကတ်ယ်။ ညက အိပပြွောသ်ှားတာ ဘာမှန်းတောင် မသိလိုကဘြူး။ မှေးကနဲ ဖြစ်သှားတာကိုး။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့ခြေါင်းအောကမြှာ ခေါင်းအုံးတဈလုံး ရောကန်ပေါလားဗွ။ သချောပြီ ဒါ မနေ့ည ကနွောအြိပပြွောန်တေုန်း ဆရာမလေး လာကြည့်သ်ှားသေးတယဆြိုတဲ့ အဓိပျပါယပြေါ့ဗွာ။ ကြောင်းသားကြောင်းသူ အသံတွေ အောကကြ တဝေါဝေါနဲ့ ဆူညံလာပြနပြှီ။ ဟိုကြ! မိုးစငစြငလြင်းနပြေီ။ သပေါလရေောကြာ။ ငါတော့ ဒီအခန်းထဲမှာ ပိတမြိနပြေီ။ ဘယလြိုအိမပြှနမြလဲ။ ပြူနာပါပဲ။ ကြူရှငသ်ငန်တေဲ့ ကြောင်းသားကြောင်းသူတွကေ ရာဂဏန်းလောကရြှိနတော ဘယလြိုမှလဈလို့ မလှယလြောကဘြူး။ ဒုကျခ ဒုကျခ။ ဖူးးးး…။

ကြှိ!

ရုတတ်ရကြ အိပခြန်းတံခါးပြင့လြာတော့ အငမြတနထြိတလြန့သ်ှားတဲ့ ကနွောြ ကြမ်းပြငပြေါကြို ခကြခြငွြးလှဲအိပပြှီး ခေါင်းဖောထြားရာက စောငကြို ခေါင်းမှီးခွုံဖို့ ကြိုးစားလိုကမြိတယ်။ တံခါးကို ပြနပြိတရြင်း ကလန့ထြိုးလိုကတ်ဲ့ ဒေါခြငခြွိုမကေ ကနွော့ဖြစ်အငကြို မှငပြှီး ပြုံးချင်ခြငွဖြစ်သှားဟနန်ဲ့ အံကိုကြိတပြှီး အောင့ထြားလိုကတ်ာကို မှငဖြစ်အောင် လှမ်းမှငလြိုကသ်ေးတယ်။

“ကြောကတ်တသ်ားပဲ!”

ဆရာမကို မော့မကြည့်ရြဲပဲ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ငုတတ်ုတကြလေးထိုငရြင်း မကြလြှှာခထွားမိတယ်။

“ရော့! ဒီဇလုံထဲက ရနေဲ့ မကြန်ှာသဈ။ ဒီမယ် သှားပြတတ်ံအသဈနဲ့ သှားတိုကဆြေး..။ ကလေးတွေ ရှိနတယေန်ောြ..။ ငါ့အရှကကြိုတော့ ခွဲမယမြကြံနဲ့”

“ဟုတ် ဆရာမ”

ဆရာမ ပြနထြှကသ်ှားတော့မှ ခေါင်းမော့ရဲတော့တယ်။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ မကြန်ှာသဈ ကိုယလြကသ်န့စြငစြရာတွနေဲ့အတူ လငပြန်းအဖြူလေးနဲ့ ထည့ထြားတဲ့ လကဖြကရြညတ်ဈခွကန်ဲ့ မုန့ဗြိုင်းတောင့ြ ပဲပြုတဆြီဆမ်းတဈပန်းကန် ပါသေးတယ်။ မနကစြာပေါ့။

သှားတိုကမြကြန်ှာသဈ၊ မနကစြာစား၊ လကဖြကရြညသ်ောကလြိုကတ်ာ ဗိုကတ်ောငကြားသှားတယ်။ မနေ့ညက ကြိုးတန်းပေါလြှမ်းထားတဲ့ အဝတတ်ှေ ရှာကြည့်တ်ာ မတွေ့ဘူးဗွ။ ဒါနဲ့ ဘာလုပရြမှန်းမသိဖြစ်ပြီး ဗိုကလြေးလာလို့ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး စောငခြှုံထားရင်း မိုးအေးအေး မနကစြောစောမှာ ပြနကြှေးရင်း မှေးကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ တဈယောကယ်ောကကြ ကနွော့ကြို စိုကကြှည့န်သလေို ခံစားရလို့ လန့ပြှီး နိုးလာပြနတ်ယ်။ နရေောငခြှညန်ုနုလေးတွကေ အခန်းထဲထိ ရောကန်ပြေီ။ နတေောင် အတောမြှင့န်ပေါလား။ ပြီးတော့ နရေောငခြှညမြွှငတ်န်းလေးတွေ အိပခြန်းထဲ ထိုးထားတဲ့ကြားက ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေးက ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဆံပငဖြားလွားခထွားရင်း ကုတငမြှာ တငပြါးလှှဲလေးထိုငလြို့ ကနွောြ အိပန်တောကို ငုံ့ကြည့်န်ပေါလားဗွာ။ မကြန်ှာကတော့ ခပတ်င်းတင်းလေးပဲ။ ဒါပမယေ့ြ သူ့မကြလြုံးတွကေ အကြငန်ာရိပတ်ှနေဲ့ အရညလြဲ့လို့ပေါ့။

“ဆရာမ.. ကြူရှငတ်ှပေီးသှားပီလား”

“အင်း ပြနသ်ှားကုနပြှီ ကြောင်းသားတွေ”

“ကနွော့ြ အဝတတ်ှကေော”

“မီးအိုးထိုးထားပေးတယ် ဟိုဖကအြခန်းမှာ ယူပေးမယ်”

“ကနွောြ ပြနလြို့ဖြစ်ပြီလား။ ဆရာမရဲ့ တပည့မြလေးတွကေော ကြောင်းသှားကြပြီလား”

ကနွောမြေးတာကို မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး အဝေးကို ငေးသလိုလုပရြင်း သူလုပန်ကြေ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို နှုတခြမ်းနှစ်လှှာထဲညှပပြှီး ကိုကန်ပြနေတ်ယ်။

“မင်း ညတိုင်း ငါ့အခန်းပြတင်းပေါကန်ား ရောကရြောကလြာတယမြလား”

“ဟုတ်! ကနွောြ ဆရာမကို ခစွလြှန်းလို့ပါဗွာ” (အခစွစြဈတို့မညသ်ည် အာလူးဖုတတ်ာ မပါလွှငမြဖြစ် ဟီဟိ channko)

“အဲ့ဒီလို လုပလြုပန်တယေဆြိုတာ ငါရိပမြိလို့ မနေ့ညက တမင် ပြတင်းပေါကြ ဖြင့ကြှည့မြိတာလေ..”

“ကနွောြ တောင်းပနခြငွလြို့ပါဗွာ.. တကယပြှောတာပါ..”

“မင်းက ငါ့ကို ဖဲရိုကပြှီး ရှာကြှေးမယပြေါ့ ဟုတလြား ဟဟ”

“ဆရာမလေး ကနွော့ကြို ပြနခြစွမြယဆြို မမိုကတ်ော့ပါဘူးဗွာ။ ကနွောြ ကတိပေးရဲပါတယ်”

“တောစြမ်းပါ လူမိုကရြာ..။ မနေ့ညက ဒဏရြာ ဘယလြိုနသေေးလဲ ပြစမ်းအခု”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကနွော့စြောငကြိုလှပပြှီး ရငဘြတကြို ကြည့်ဖြို့ပြငတ်ယ်။ သနပခြါးတုံးမှနထြားတဲ့ နရောက အညိုရောငအြကြကကြှီး ဖြစ်နတေုန်းပဲ။ စိတမြကောင်းတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားရင်း မရညရြှယသ်လို လကခြွောင်းသှယသ်ှယလြေးတွကေ ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ ရောကလြာပြီး ဒဏရြာနရော အညိုကြကကြလေးကို ခပရြှရှလေး လာပြတသ်ပပြေးနတယ်ေ။ ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားပြီ။ ဒေါခြငခြွိုမကေို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြရြညလြေးဝဲဝဲနဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြို မသိစိတကြ လှုံ့ဆောမြှုနဲ့ ဆကပြှတပြေးနပြနေတ်ော့ စောငခြှုံထဲက ကနွော့အြောကကြ လိငတ်ံက ဖိုနဲ့မ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ခကြခြငွြးပဲ ထောငထြလာပြီ။ ဒီအတိုင်းဆို ကနွောြ နောကတ်ဈကြိမ် သူစိတဆြိုးအောင် သောင်းကနွြးမိတော့မယမြို့ ကြကသ်ီးဖနွြးနရောကနေ ဆရာမရဲ့ လကကြောကဝြတကြလေးကို ဖမ်းကိုငထြားလိုကမြိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ရူပဗဒဆေရာမလေး ကနွော့ကြို စိုကကြှည့လြာတယ်။

အဲ့ဒီအကြည့်တ်ှကေ အဓိပျပါယတ်ှေ အများကြီးပါတယ်။ သနားကြငန်ာတာ၊ မတ်ေတာသကဝြငတ်ာ၊ ခွင့လြှှတတ်ာ အစရှိသဖြင့ြ အများကြီးပဲ။ ကနွောလြည်း ဘာလုပလြို့လုပမြိမှန်းမသိခင် နရေောငခြှညမြွှငလြေးတွေ ထိုးထားတဲ့ ဆရာမရဲ့ ဆံနှယရြှညရြှညခြကခြကကြှီးတွကေို အားနတေဲ့ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆှဲယူပြီး မကြန်ှာနားကပလြို့ မှှေးကြူနမ်းရှိုကန်မေိပြီ။ အို! ဆိုတဲ့ ယောငတ်ဲ့အသံ တိုးတိုးလေးနဲ့ ရှကဝြဲဝဲမကြန်ှာလေးက မကြလြှှာခသွှားရှာတယ်။

“ကနွောြ ဆရာမကိုလေ.. ကနွောြ.. အရမ်းခစွတ်ယ် သိလား”

“ဟင့အြင်း!”

ဆရာမလေး ဟင့အြင်းလို့ ငှင်းတာ ကနွောြ ခစွရြေးဆိုတာကိုလား၊ ပြောချင်တ်ာပြောပြီး လညတ်ိုငပြွော့ပြော့လေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ဖိကပပြှီး ပြတဆြှဲလိုကတ်ဲ့ ကနွော့လြုပရြပကြို ပြောတာလားဆိုတာ မသဲကြဲတော့ဘူး။ ကနွော့စြိတဆြငရြိုင်းကို ခွှန်းအုပလြို့ မရတော့ပါဘူးလေ။ အသကရြှူသံပြင်းနတေဲ့ ဆရာမလေး ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ရောကန်ပြေီဗွာ။ မှငတ်ကန်တေဲ့ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့လြေးကို အတင်းဖကတ်ှကပြှီး ကနွောြ သောင်းကနွြးလိုကမြိပြီ။ ခပမြှနမြှနပြါပဲ မကြန်ှာအနှံ့၊ နဖူးလေး၊ ပါးမို့မို့လေး၊ မေးစေ့လေး၊ လညတ်ိုငလြေး၊ အနမ်းတွေ ခပကြှမ်းကြမ်း၊ ရှငမြတောငသ်နပခြါး မှုနမြှုနလြေးတွကေ ကနွော့ကြှောင့ြ အကုနပြကြပြှယကြုနပြှီ။ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမစြပြုလာပြီ။ နောကဆြုံး ကုတငပြေါကြို ဆှဲလှဲခတွာ ခံလိုကရြရှာတဲ့ ဆရာမလေးဆီက

“ဖိုးသကလြေး! မင်းအရမ်းဆိုးလိုကတ်ာ”

ဆိုတာကို မပီဝိုးတဝါးပဲ။ ဆရာမလေးရဲ့ ခပတ်င်းတင်း စည်းနှောငထြားတဲ့ ထမီလေးက ပြလွေော့သှားရှာတယ်။ ထမီကို အသာလေး အောကကြိုလွှောခရွင်း အသာလေး အကဲခတလြိုကတ်ော့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ပြတထြှကမြတတ် ကိုကထြားပြီး အသကရြှူပြင်းပြင်းမှုတထြုတန်တေဲ့ ဆရာမလေးက မကြလြုံးကို စုံမှိတထြားရှာတယ်။ ထမီကို ခွကငွြေးဝတအြထိ လွှောခလွိုကပြှီး ဆရာမရဲ့ အဖုတန်ရောကို ကနွောလြှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဖောင်းမို့မို့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးက လင်းလင်းချင်ြးချင်ြးမှာ နီရဲရဲအကြဲလေးနဲ့ ထင်းနတယ်ေ။ အကြဲကြောင်းတလွှောကမြှာ အရညလြေးတွေ စို့နရှောပြီ။ ကနွော့ဘြဝမှာ တဈခါမှ မလုပဖြူးတဲ့ လုပရြပကြို လုပမြိလိုကတ်ယ်။

“အာ! ဘာလုပ်.. အမေ့”

နှုတခြမ်းချင်ြးမစုပ်၊ နို့ကို လုံးဝမထိမကိုငသ်ေးပဲ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ တေ့ပြီး စုပယ်ူတာခံလိုကရြရှာတဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ အိပယ်ာနဲ့ကြောပြင် လှှတထြှကသ်ှားအောင် ခါးကလေး ကော့တကသ်ှားပြီး ကယောငကြတမ်းအောရြင်း ကနွော့ခြေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ တွန်းထားပမယေ့ြ ကနွောကြ ကြားနာတဈကောငလြို ငုံခဲထားတာကို လုံးဝလှှတဖြို့ အစီအစဉမြရှိတော့ဘူး။ အိပယ်ာပေါမြှာ ပကလြကကြလေးလှနပြှီး ဒူးထောငထြားတဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ တီကောငကြို ဆားထိသလို အလူးအလှိမ့ြ ဖြစ်နရှောပြီ။

“အာ.. အာ.. ဘာတွလေုပန်တောလဲကြာ အမလေးနောြ ရှီးးး တောပြါတော့”

ကယောငကြတမ်း လွှောကအြောန်တောလေးကို မကြားတခကြြ ကြားတခကြန်ဲ့ အဖုတတ်ဈပြငလြုံးကို မတတတ်တတန်ဲ့ ကနွောြ တပတွပြတွမြှညအြောင် လွှောကလြကြပြေးရင်း လမထေိနမထေိ ဖြေးဥပြီး နူးညံ့လှတဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲဆှဲဖြဲနရတေယ်။ မဟုတရြင် အဖုတပြေါြ မကြန်ှာအပထြားတဲ့ ကနွော့ကြို ပေါငန်ှဈချောင်းနဲ့ လိမကြစွပြှီး ညှပည်ှပလြာလို့ အသကရြှူရခကခြကန်တောကိုးဗွ။

စစချင်ြး ဘာမှသချောမစဉြးစားပဲ အတင်း လွှာနဲ့ အပြားလိုကြ လွှောကလြကြန်မေိပြီးမှ သတိဝငလြာလို့ အရှိနကြို လွှော့ခလွိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ အသာလေး မကြန်ှာကို ခွာလိုကပြှီး အနီးကပမြှငန်ရတေဲ့ ဆီးခုံမှှေးနုနုလေးတွကေို နှာခေါင်းနဲ့ ဖြေးဖြေးသာသာလေး ဖိပြီးရှူရင်း ဘယည်ာယိမ်းရင်း အောကကြိုလွှောဆင်း အထကကြိုပြနတ်ကြ လုပကြှည့မြိနတယ်ေ။

နီရဲပြီး ခုံးကြှနတေဲ့ အဖုတအြကြဲကြောင်းအဆုံး အပေါန်ားရောကတ်ော့ လကည်ှိုးလကမြနဲ့ အသာအယာ ဆှဲဟလိုကတ်ော့ အခစွခြလုတတ်ဈခုဖြစ်တဲ့ အစိလေးကို ရှာတွေ့တယ်။ သသခွေောခွာ မမှငဖြူးလို့ စကျကန့ပျိုင်းလောကြ ကြောငကြှည့န်မေိသေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခဏနားလိုကလြို့ သတိဝငသ်လိုဖြစ်လာတဲ့ ဆရာမလေးက သတိဝငလြာသလို အိပယ်ာကို လကပြှနထြောကပြှီး ထထိုငမြလို လုပလြာမှ ခကြခြငွြး ကနွော့န်ှုတခြမ်းနှစ်လှှာနဲ့ အစိကလေးကို ဖြဖြလေး ညှပထြားလိုကမြှ ဒူးထောငပြေါငကြား ထိုငလြွှကကြလေးနဲ့ ဆရာမလေး အားးးကနဲ ဖြစ်သှားပြနတ်ယ်။ လွှာအဖြားလေးနဲ့ အစိလေးကို မှှေ့ပေးနလေိုကတ်ော့ ထွန့ထြှန့လြူးအောင် ဖြစ်သှားပြီး နောကပြှနထြောကထြားတဲ့ လကတ်ှကေို လှှတခြပြှီး အိပယ်ာပေါြ ဗိုင်းကနဲ ပြုတကြသွှားပြနတ်ယ်။ လကန်ှဈဖကကြ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို ခပတ်င်းတင်းဆုပပြှီး ဘယည်ာဆှဲကစားနတော သူ့ဖာသူ ဘာလုပန်မှန်ေးတောင် သတိထားမိဟန် မတူတော့ဘူး။ လွှာအကြောင်း ကောင်းကောင်းမသိ၊ တဈခါမှ အဖုတအြလကြမြခံဖူးတဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမခငေမြွာ အစိကို လွှာနဲ့ ဘယည်ာခတပြှီး ကစားတာကို ခပကြှာကြာတောင် မတောင့ခြံနိုငရြှာပါဘူးဗွာ။

“မောလိုကတ်ာ… အမရေေ! ရငထြဲမှာ တဈမွိုးကြီးဖြစ်လာပြနပြှီ… အမေ.. မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး အားးးး”

အာခေါငခြှဈပြီး ကြိတအြောသ်ံလေးနဲ့ တွန့လြိမလြာပြီး ကာမပန်းတိုငကြို ရောကသ်ှားရှာတယ်။ ရုတတ်ရကြ အဆုံးစွနပြေါကကြှဲပြီး ပြီးသှားတဲ့ မိန်းမတဈယောကဟြာ အစိကို ဆကပြှီး အထိမခံနိုငတ်ော့ဘူး ကငွတ်ဲ့အရသာပဲ ရတော့မှာမို့ ဆကမြလုပရြဆိုတဲ့ (သူ့ကိုသူ စောကဖြုတမြှောအြောငထြားသူလို့ ဘှဲ့ပေးထားတဲ့) ကိုရှှဘရေဲ့ လကခြွာကို သတိရသှားလို့ ဘာမှဆကမြလုပတ်ော့ပဲ အပန်းဖြတေဲ့အနနေဲ့ ဆရာမ ပေါငတ်ဈဖကပြေါြ ပါးအပရြင်း အသကကြိုမှနမြှနရြှူရင်း အမောဖြနမေေိတယ်။

အဖုတလြကြတ်ယဆြိုတာကလည်း အတောပြငပြန်းပါလားဆိုတာ လကတ်ှေ့သိလိုကရြတယ်။ ဘာမှဆကမြလုပပြမယေ့ြ ပါးမအပထြားတဲ့ ပေါငလြုံးဖြေးဖြေးကြီးတဈဖကကြို လကဖြဝါးနဲ့ ဖြဖြလေး ပြတပြေးနလေိုကတ်ယ်။ မိန်းမတဈယောကြ ပြီးသှားတိုင် ပြတသ်ပကြလူကြီစယ် ချော့မှှူပါဆိုတာလည်း ဟိုဆရာသမားရဲ့ လကခြွာပါဗွာ။

ပေါငအြရင်းကနေ ဟိုးခွသလေုံးသားအိအိလေးတွအထေိ အထကအြောကြ အစုံအဆန် ပြတသ်ပပြေးနရင်ေး တခါတခါ အဖုတအြကြဲကြောင်းထိပကြ ဆီးခုံမှှေးကလေးတွကေိုလည်း လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ဆုပကြိုငဆြှဲလိမရြင်း ဆော့ကစားပေးနလေိုကသ်ေးတယ်။ ဒေါခြငခြွိုမဆေီက ဘာအသံမှ ထပမြကြားရတော့ပဲ အသကရြှူသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ဝမ်းဗိုကကြလေးက နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ ဖြစ်နတောကိုပဲသတိထားနမေိတယ်။ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေး မှိန်းမောနရှောပြီ။ ပထမဆုံး အဖုတလြကြမြိခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံမှာ ကနွောခြစွတ်ဲ့ဆရာမလေးကို အရသာခံတတ်၊ အဆုံးစွနထြိရောကသ်ှားအောင် လုပပြေးလိုကမြိတာကိုပဲ ကိုယ့ကြိုယကြို ကြိတပြှီး ဂုဏယ်ူမိနတယေလြေ။

မိနဈတွေ အတောကြှာလာမှ ဆရာမပေါငပြေါြ ပါးအပထြားရာက ကနွောြ ခွာလိုကပြှီး ခေါင်းထောငထြရင်း အကဲခတလြိုကတ်ယ်။

ဆံနှယတ်ထွေးကြီးတွေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နတေဲ့ကြားထဲက ခွှေးစကကြလေးတွေ စို့နတေဲ့ မကြန်ှာလေးက အို! ဆိုပြီး ဆတကြနဲ မကြန်ှာလှှဲသှားတယ်။ မကြလြုံးချင်ြးဆိုငရြဲဟန် မတူဘူး။ အပေါပျိုင်းတဈကိုယလြုံး အင်ျကြီဝတစြုံပြည့ြ ဖြစ်နပမေယေ့ြ အောကပျိုင်းဗလာနဲ့ အပျိုကြီး၊ အဖုတကြို ပယပြယန်ယန်ယ် အလကြခြံလိုကရြတာကို အငမြတနရြှကန်ရှောပြီ။ ရှညလြွားလှန်းပြီး ဖြာလံကြဲနတေဲ့ ဆံပငရြှညကြှီးတွနေဲ့ အပြဈကင်းတဲ့ မကြန်ှာဖူးဖူးလေးကို ဖုံးထားပြီး အရှကသ်ည်းနရှောပြနတ်ယဗြွာ။

ဘယကြသတ်တိတွေ ဝငလြာမှန်းမသိပဲ ကနွောြ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမအပေေါမြှာ တဈကိုယလြုံးမိုးပြီး မကြန်ှာ၂ ခု ၆ လကမြလောကပြဲ ကြာတဲ့အထိ တိုးကပပြှီး စူးစိုကင်ေးကြည့်န်မေိပြီ။ ဆရာမလေးကတော့ မကြန်ှာကိုဖုံးထားတဲ့ ဆံနှယတ်ှကြေားထဲမှာ ပုန်းနဆေဲပဲ။ စိတယ်ားလာတဲ့ ကနွောြ မအောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ ဆံနှယတ်ှကေို ဆှဲဖယလြိုကတ်ော့မှ လမင်းလေးနဲ့တူတဲ့ မကြန်ှာလေး ဘှားကနဲ ပေါထြှကလြာတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ မကြန်ှာလေးက ပန်းသှေးရောင် ဖြန်းကနဲ ထသှားတဲ့အထိ ဖြစ်သှားတာကို မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီ တအားစိုကကြှည့ထြားပေးလိုကတ်ယ်။

“ဘာလဲကြာ! အဲ့လိုမကြည့်ပြေးနဲ့ … နရခေကတ်ယ်..”

“ကနွောြ ဆရာမကို အရမ်းခစွတ်ယ် သိလား”

“ခစွရြင် အရိုင်းဆနရြသလား ပြောစမ်းပါဦး”

“ကနွော့ကြို ခစွတ်ယမြဟုတလြား ဟင်”

“နိုး! ကမွ ရှင့ကြို ဘာကိဈစ ပြနခြစွရြမှာတုန်း”

ငေါ့တော့တော့လသေံ ပြုံးစိစိမကြန်ှာပေးနဲ့ ပြောနတယ်ေ။

“နှုတခြမ်းမှာ အကုနပြပြနေတယ်ေ မရှှံဘူးလားကြာ ညဈညဈပတပြတတ်ှေ ဒုကျခပဲ”

“ခစွလြှန်းလို့ပါဗွာ”

ပါးစပကြ အဖုတရြညတ်ှကေို စမ်းပြီးသုတရြင်းနဲ့ ကနွောြ ဆကပြှီး ခစွရြေးဆိုနမေိတယ်။

“ကနွောလြေ.. ဘယ်.. ဘယမြိန်းမကိုမှ အဲ့လိုမလုပဖြူးပါဘူးဗွာ…။ ဆရာမကို တအားခစွလြှန်းလို့ အခုလို”

“ဟာဟ! ရှာမှာသှားပြောခွေ..။ ဒါမွိုးတွေ ပြောပြောပြီး ကောငမြလေးတွေ ဘယန်ှဈယောကလြောကကြိုများ”

ဝုန်း!

ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ အောင့ကြနဲ ဖြစ်သှားသလို မာနနဲ့ မခံချင်စြိတကြ လှိုကကြနဲထလာတော့ လူချင်ြးခွာပစ်လိုကပြှီး ကုတငအြောကကြို ဝုန်းကနဲ ဆင်းသှားမိလိုကတ်ယ်။ ဒေါခြငခြွိုမကေ မမွှောလြင့ထြားတဲ့ အခွအနေမေို့ မကြလြုံးလေးဝိုင်းပြီး နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ပုံလေးနဲ့ ကုတငပြေါကြနေ လှမ်းကြည့်ပြှီး ခွရင်ေးမှာ အခွလေိုကကြလေးဖြစ်နတေဲ့ ထမီလေးကို ကောကဝြတလြိုကတ်ယ်။

“စိတဆြိုးသှားတယပြေါ့ .. ဟာဟ … မှနရြာတွပြေောတော့ မခံနိုငရြှာ”

“ကနွော့အြဝတတ်ှေ ယူပေးပါ ဆရာမ..”

“သူများ သမီးပျိုလေးကို အနိုငအြထကလြုပတ်ာကိုတော့ ဘာမှမပြောရပဲ သူက ဒေါသထွကသ်ေးတယ် ဟာဟ”

“ဆရာမဒေါခြငခြွိုမေ ကနွော့ကြို ခငဗြွားထငခြငွသ်လို ထငလြိုကပြါတော့ဗွာ..။ ကနွော့အြဝတတ်ှေ ယူပေးပါ..။ ကနွောြ ပြနခြငွပြှီ…”

“သှောြ! ဒါပဲလား… ဘာမှမလုပခြငွတ်ော့ဘူးပေါ့နောြ… လုပခြငွသ်လိုလုပလြို့ ဝသှားပြီလား… ရပါတယ် ယူပေးမယ်…”

နှုတခြမ်းလေးကို တင်းတင်းကိုကရြင်း ကုတငပြေါကြ ဖို့ရို့ဖားလွားလေး ဆင်းခလွာပြီး ဇောင့ဇြောင့ဇြောင့ဇြောင့န်ဲ့ အခန်းအပြငဖြကြ ထွကသ်ှားတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ ပြနရြောကလြာပြီး မီးပူတိုကပြှီးသား ကနွော့အြဝတတ်ှကေို ကုတငပြေါြ ပစ်တငပြေးတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ခကြခြငွြး ကုတငဘြေးနားက မှနတ်ငခြုံရှေ့မှာ သှားထိုငပြှီး ပြနတေဲ့ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို ဘီးတဈချောင်းနဲ့ရှင်းရင်း ကြောပေးထားတယ်။ ခစွလြှန်းလို့ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အဖုတကြို လကြလြိုကမြိတာကို အစောကြားခံလိုကရြတယလြို့ ဒေါဖောင်းနတေဲ့ ကနွောြ ကိုယမြှာပတထြားတဲ့ စောငကြို ခွာခပြှီး အဝတတ်ှေ မှနမြှနကြောကဝြတပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ ခွသေံခပပြှင်းပြင်းနဲ့ အခန်းအပြငကြို ထွကခြသွှားလိုကတ်ယ်။

ဒေါခြငခြွိုမကေို ကနွောြ နှုတလြည်းမဆကခြငွတ်ော့ဘူး။ မိန်းမတကာရဲ့ အဖုတကြို လိုကလြကြန်တေဲ့ကောငလြို့ ကနွော့ကြို ထငမြှငယ်ူဆသှားတဲ့ မိန်းမတဈယောကကြ ကနွော့ကြို ပြနခြစွလြာပါ့မယလြို့လဲ မထငတ်ော့သလို အရာရာကို ဆုံးရှုံးသှားတဲ့စိတပြဲ ကြီးစိုးထားခဲ့ပြီ။ အိမအြပေါထြပကြနေ အောကထြပကြို ဆင်းခလွာပမယေ့ြ ကြောင်းသူမလေးတွေ ရှိနမလေားဆိုပြီး တွေးလိုကမြိသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဆောငန်တေဲ့ ကြောင်းသူလေးတွေ ကြောင်းသှားခွိန် မနကြ ၉ နာရီခွဲလောကဆြိုတော့ စိတခြလွကခြပြဲ လှကေားအတိုင်း ဆင်းသှားမိတယ်။ အောကဆြုံးအထဈ ရောကခြါနီးမှာ ဂူးဂဲ မှညသ်ံတွမပေါပဲ ရိပကြနဲ ပြေးလာတဲ့ ခွေးသမငကြှီးတွကေို လှမ်းမှငလြိုကလြို့ အိမပြေါကြို ခကြခြငွြးပြနပြှေးတကလြိုကရြတယ်။

“ဘာလဲ”

“အောကထြပမြှာ ခွေးတွေ.. လာကြည့်ထြားပေးဦး ပြနလြို့မရဘူး ဖြစ်နလေို့”

အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားတော့ မှနတ်ငခြုံမှာ ထိုငန်ဆေဲ ဒေါခြငခြွိုမကေ ဘာလဲဆိုပြီး လှမ်းမေးတယ်။ ပြနဖြှလေိုကတ်ဲ့ ကနွော့ြ စကားသံအဆုံးမှာ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှီး ရယခြငွစြိတကြို မွိုသိပထြားတဲ့ဟနန်ဲ့ ထရပလြိုကပြှီး အောကထြပကြို လိုကပျို့တယ်။ ခွံအဝရောကတ်ဲ့အထိ နှစ်ယောကလြုံး ခပတ်ညတ်ည် မာနကြီးနကြပြေီး ဘယသ်ူကမှ စကားစမပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။

“ကနွောဟြာ လူဆိုးပါ..။ ခငဗြွားထငသ်လို လူပေါ့သှမ်းလေးပါ..။ ဒါပမယေ့ြ ယောကြာြးတဈယောကရြှိသင့တ်ဲ့ မာနတော့ အပြည့ရြှိသေးတယဆြိုတာ မှတထြားလိုကြ”

“သှော! ဟုတကြဲ့ပါရှင် မှတထြားပါတယ်..။ အခုလို အိမတ်ိုငယ်ာရောကြ မာနတရားအကြောင်း သကသ်လောပြပေးတာ ကြေးဇူးနောြ ကိုဖိုးသကြ..။ မခငခြွိုမကေ ကြေးဇူးမမေ့ပါဘူး ဆိုတာလေးပါ မှတထြားပေးပါဦးရှင်”

ကနွော့ကြို ရှှဲ့သလိုပြနပြှောရင်း လကန်ှဈဖကကြို အနောကပြဈ ရငလြေးကော့တော့တော့ မူနှဲ့နှဲ့လေး တမငလြုပန်တေဲ့ ဆရာမဒေါခြငခြွိုမကေို မကြန်ှာလှှဲရင်း လှည့ထြှကလြာခဲ့တယ်။ ခပပြှင်းပြင်း ခေါကလြိုကတ်ဲ့ ကနွော့ြ တောကြ! ခေါကသ်ံက အငမြတန် ကယွလြောငလြှန်းတယဆြိုတာ ကနွောြ သတိထားမိတယ်။

…………………………………………

“ဖိုးသကြ တဈမနကလြုံး လိုကရြှာလိုကရြတာ … မင်းဘယမြှာ သှားသနတေောလဲ အဘေေးလေးရ…။ သောကခြှကကြလည်း စူပုပန်လေိုကတ်ာ ဘာဖြစ်လာပြနပြှီလဲဟ”

“ဒေါခြငခြွိုမေ့ အိမမြှာ သှားအိပတ်ာလေ”

“ဟုတလြား.. မှန်းစမ်း ဗိုကမြှာ ဓားထိုးမခံခဲ့ရဘူးလား ဟီးဟီး။ ယုံအောငလြည်း ရှှီးစမ်းပါ ငါ့ကောငရြာ ငါနင့ဆြရာပါ။ ခငခြွိုမဆေိုတာ ဘယလြိုမိန်းကလေးလဲဆိုတာ အတန်းဖောဖြစ်ဖူးလို့ ငါသိပါ့ကြာ။ ဗိုကကြောင်းလို့ ဓားတောင်းနတယ်ေ မင်းတော့ ခွိ”

“ခငဗြွား လကထြဲကအိတကြ ဘာလုပမြို့လဲ”

“ခရီးထွကမြလို့လေ။ မင်းကို ဒါကြောင့ြ လိုကရြှာနတော ..။ မင့အြဖြားကို ငါပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ရှှဘေ နငတ်ာဝနခြံတယဆြို ပြီးရောတဲ့… လဈကြစို့”

“မဟုတသ်ေးပါဘူး ကိုရှှဘေ.. ဘယသ်ှားမှာလဲ အရငပြှောဦးလေ”

“ဗိုကပြူမှင့အြောင် တို့ကောငတ်ှနေဲ့ အလယကြွှန်းရှာမှာ ငါတို့ရပကြှကကြ အောငသ်ိန်း မင်ျဂလာဆောငရြှိတယ်။ အဲ့မှာ ဘုရားပြဲလည်း လုပန်တောတဲ့။ လိုကသ်ှားစို့လေ..။ ဒီကောငတ်ှေ အိမကြစကလြှကြေီးနဲ့ တဈရပကြှကလြုံးက လူငယတ်ှအကေုန် အသင့ဖြစ်နပြေီ”

“ကနွော့ြ အဝတအြစားတွကေော … ပိုကဆြံ..”

“လွှာမရှညန်ဲ့ ငါ့အဝတပျိုတွပေါတယ်…။ ပိုကဆြံက ဟိုအပုံကြီးထဲက ၅ ထောငတ်ိတိ ယူလာတယ်…။ ပြဲခွီ ၅ ည ကနွတ်ဲ့ဟာ ဘယလြောကသ်ုံးသုံး သောကသ်ောကြ သူဌေးလို နပစ်ေလို့ရနပြေီ ဟုတပြှီလား။ လဈမယ် လဈမယ်..”

ကမ်းနားလမ်းကနေ နှစ်ယောကသ်ား ခပသ်ုတသ်ုတ် ကမ်းပါးက လှကေားထဈတွအတေိုင်း ပြေးဆင်းသှားတော့ တရုတန်ီအငဂြငွန်ှဈလုံးတပထြားတဲ့ စကလြှကြေီးက စကတ်ှေ တဝုန်းဝုန်း နိုးနပြေီ။ စကလြှအမေိုးပေါမြှာ ဝမ်းဗိုကထြဲမှာ ကနွောတ်ို့ ရပကြှကထြဲက ကာလသားအကုနန်ီးပါး ထိုငန်ကြတေယ်။ အူမှူးသှားတဲ့စိတန်ဲ့အတူ စကလြှပေေါခြုနတ်ကရြင်း ဟေးကနဲ အောလြိုကမြိတယ်။

ရပြငေခြရီးနဲ့ ၆ နာရီလောကကြှာအောင် သှားရတဲ့ အလယကြွှန်း ဘုရားပြဲနဲ့ မင်ျဂလာဆောငန်ှဈခုပူး ပြောရြတာမို့ တဈအုပတ်ဈမကြီး စကလြှပေေါမြှာ အူမှူးလို့ ပါသှားကြလရေဲ့။ မှို့ကလေး မှငကြှင်းက ပြောကသ်ှားတာနဲ့ ရမပြုလင်းတွေ၊ ဖဲထုပတ်ှကေ စကလြှပေေါမြှာ ဖြေးဖြေးလှုပလြို့ပေါ့။ စီးကရကဖြှာလိုကြ မတခြှကထြဲက ရမလြေး ကြိုကလြိုကန်ဲ့ မှဈပြငပြေါကြ တိုကခြတလြာတဲ့ လနေုအေးအေးလေးရဲ့ အရသာကိုခံစားရင်း ခွာတိတတ်ှနေဲ့အပျိုင် ငှင်းခုနရြင်း အောဟြဈနတေဲ့ ဖဲဝိုင်းက ကိုရှှဘရေဲ့ အသံအောအောကြီးက ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြပြဲ။

ကြှနတ်ောြ တဈစုံတဈယောကကြို သတိရနတောလားဗွာ။

🏵️ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး (အပိုင်း ၄) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️