အောစာအုပ်

ကျွန်တော်နဲ့ ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်ထုလေး (အပိုင်း ၂)

ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး
ရေးသားသူ – Chann Ko (ခမြျးကို)

[ဂမျဘီရအပြာဇာတလြမ်းရှညကြှီး]

🏵️အပိုင်း (၂)🏵️

ကနွောြ အခု အိမပြှနမြအိပတ်ာ ၄ ရကရြှိခဲ့ပြီဗွ။ ဘာကိုမှ နားမလညန်ိုငတ်ော့ဘူး။ အိမပြှနမြအိပတ်ဲ့ရကတ်ှမှော ညဖကြ လိငစြိတဖြောကပြှနန်တေဲ့ သရဲလိုလိုအကောငအြဖြစ် အသှငပြှောင်းတာမွိုး လုံး၀ ထပဖြစ်မလာဘူးဆိုတာ သိလိုကရြတယ်။ အိမမြှာ မအိပတ်ော့ ဘယသ်ှားအိပတ်ာလဲလို့မေးရင် လောလောဆယ် ရပကြှကထြဲမှာ နာရေးတဈခုရှိနတေော့ အဲ့ဒီ အသုဘအိမမြှာပဲ ညတိုင်းစောင့အြိပသ်လိုလိုလုပရြင်း အိပရြတော့တာပေါ့။

နေ့ခင်းဖကြ အိမပြှနလြာပြီး အိမအြလုပကြူလုပ်၊ ညနစေောင်း ရမေိုးခွိုးပြီးတာနဲ့ အသုဘအိမမြှာ သှားပြီး သတင်းလာမေးတဲ့ ဧည့သ်ညတ်ှကေို စားဖို့သောကဖြို့ စီစဉခြကြပြှုတရြတာတွေ၊ အသုဘခဖြို့ အခေါင်းပဉွစြပတ်ာက အစ၊ ဖဲဝိုင်းက ဆရာသမားတွေ ညလယစြာစားဖို့တဈဖုံ အကုနကြူညီလုပကြိုငပြေးရင်း ဆူညံနတေဲ့ ဖဲဝိုင်းတွဘေေးမှာပဲ ကြေးကြေးလေး ထိုးအိပရြင်း မိုးလင်းလင်းသှားရတာ ညအတောမြွားလာပြီ။ ကိုယ့ဒြုကျခကြီးက ဘယသ်ူ့ကိုမှ ဖြင့ဟြတိုငပြငလြို့လည်း မရတာကိုးဗွ။ ရကဆြကဖြစ်လာတော့ လူကလည်း အိပရြေးမဝပဲ မကြန်ှာက ခဏလေးနဲ့ ချောငကြလွာကရော။

ဒီကြားထဲ တဈဖကရြပကြှကကြ အမေ့ညီမအငယဆြုံး ကနွော့ဒြေါလြေးက အိမထြောငပြှုပါလရေောလား။ အဲ့ဒီမင်ျဂလာဆောငမြှာ ကြိုဆိုဧည့ခြံနလေိုကသ်ေးတယ်။ လူက အိပခြငွမြူးတူးရုပန်ဲ့ ထမင်းဟင်းတွေ စားပြဲဝိုင်းတကာ လိုကဖြှည့ပြေးရင်း လူနည်းနည်းရှင်းသှားတဲ့ မှန်းတည့ခြွိနရြောကမြှ ဗိုကဆြာဆာနဲ့ မင်ျဂလာမဏျဏပ် ထောင့ကြကြစွားပြဲတဈခုမှာ ထမင်းနဲ့ဟင်းတွကေို ကကြနွနပြငပြှီး တဈယောကထြဲ ထိုငကြှိတဖြို့ပြငဆြင်၊ ကိုယ့ရြပကြှကမြဟုတတ်ော့ ကာလသားအုပစြုနဲ့ ခပရြောရောမလုပမြိပဲ တဈယောကထြဲပေါ့လေ။

“ဟေး! သူငယခြငွြး နောကကြလွှခွလေား။ လာလာ ဒီဖကကြို..။ ငါ့တူလေးနဲ့ တူတူဝငစြားလိုကတ်ော့”

ကနွော့ဒြေါလြေးရဲ့ အသံတစာစာကို ကြားလိုကရြလို့ ဆာဆာနဲ့ ထမင်းငုံ့လှေးနရောက ပလုတပြလောင်းနဲ့ မော့ကြည့်လြိုကမြိတယ်။

ဟိုကြ! သရေောဗွာ။ ဒေါခြငခြွိုမေ.. အထကအြောကြ အစိမ်းနုရောငဝြမ်းဆကြ ခပြခြပြရြပရြပကြလေးနဲ့ လှတပတလေး ဝတစြားထားတဲ့ ရူပဗဒသေငတ်ဲ့ ဆရာမလေး။ ဆံပငအြရှညကြှီးကို ကစွဆြံမှီး တုတတ်ုတကြှီးကစွပြှီး အရှေ့ဖကကြို ခထွားတယ်။ ကနွော့ဒြေါလြေးရဲ့ ငယသ်ူငယခြငွြးအရင်းကြီးကိုးဗွ။ စားလကစြ ထမင်းလုတတ်ောင် မွိုခလွို့မရအောင် လညခြွောင်းထဲ တဈဆို့သှားတယ်။ သူကတော့ ခပတ်ညတ်ညပြဲ ကနွော့မြကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ စွေ့ကနဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။

“သားဖိုးသကြ.. နင့မြမ ဆရာမကို ဟင်းတွထညေ့ပြေးလိုကြဦး..။ သူငယခြငွြး အားရပါးရစားနောြ..။ ငါ ဟိုဖကကြ ဧည့သ်ညတ်ှကေို သှားနှုတဆြကလြိုကြဦးမယ်..”

သတို့သမီး ကနွော့ဒြေါလြေးက လဈကနဲထွကသ်ှားတယ်။ ခပတ်ောင့တ်ောင့ကြလေး ထိုငန်တေဲ့ ဒေါခြငခြွိုမရယ်ေ၊ ခေါင်းငုံ့ပီး ဘာဆကလြုပရြမှန်းမသိ ငူတူတူဖြစ်နတေဲ့ ကနွောရြယ် စားပြဲဟိုဖကဒြီဖကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြိုငရြင်း ကနွရြဈခဲ့တယ်။ မဖြစ်သေးပါဘူးဆိုပြီး ရဲစိတမြှေးရင်း တုနန်တေဲ့ လကတ်ှကေို မသိသာအောငထြိန်းရင်း ပန်းကနတ်ဈခပြထြဲ ထမင်းအုပထြဲက ထမင်းတွခေူးပြီး ဇွန်းခရင်းတွတပြေ၊ သူ့ရှေ့မှာ ခပြေးလိုကတ်ယ်။ သူ့မကြန်ှာကို သချောမော့မကြည့်ရြဲတော့ သှယလြလွ လကခြွောင်းဖြူဖြူလေးတွကေ ကနွောပြှငပြေးလိုကတ်ဲ့ ထမင်းပန်းကနကြို ဆှဲယူပြီး ဇွန်းခရင်းတွကေို ကိုငလြိုကတ်ာကိုပဲ မှငန်ရတေယ်။

“အဲ့ဒီနားက ခရမ်းသီးသုတပြန်းကနလြေး ပေးပါ..။ ဝကသ်ားနီခကြြ နည်းနည်းလှမ်း”

…………………………………………………………….

ကနွောြ လုံးဝမော့မကြည့်ရြဲပဲ သူတောင်းတဲ့ ဟင်းပန်းကနတ်ှကေို လှမ်းလှမ်းပြီး ယူပေးနလေိုကတ်ယ်။ ခွိုမှမှသူမရဲ့ အသံလေးတွထေဲမှာ လှောငပြှောငန်သေံတွကေ အပြည့ဆြိုတာ ကနွောြ ရိပမြိနတယ်ေ။ စိတကြိုတညင်ှိမအြောင် ထိန်းထားပမယေ့ြ လကခြွောင်းတွကေ ထိန်းလို့မရဘူး။ တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ။ ဟနမြပကြြ ဆကပြှီး စားနရပေမယေ့ြ ဝါးနတေဲ့ ထမင်းဟင်းတွကေ ဘာအရသာမှန်းတောင် မသိတော့လောကအြောင် အနရခေကန်ပြေီ။ တတန်ိုငရြင် ကနွောြ ဖတကြနဲ ကိုယပြွောကပြှီး ထွကပြှေးသှားချင်တ်ယ်။ ဒီလိုအခွအနေမွေိုးကြတော့ ဟိုလူနီကြီးက လာမကယဘြူးသတဲ့လားလို့ တွေးလိုကမြိပြီး စိတကြ ဒင်းအပေါြ မကြကြနဲ ဖြစ်သှားမိသေးတယ်။

ထမင်းစားသောကပြှီးသှားတော့ ကြောကကြွော၊ နနှင်းမကင်းနဲ့ လကဖြကြ ပန်းကနလြေးတွေ သူ့ဖကကြို တိုးပေးလိုကရြင်း ရနှေေးကြမ်းခွကကြလေးထဲ ရနှေေးငဲ့ပေးနတေုန်း ဒေါခြငခြွိုမကေ စကားစပြောလာတယ်။

“ဘာလဲ.. သိပကြှောကန်တောမွိုးလား..”
(ငေါကင်မ်းသလို စလာတဲ့ သူမရဲ့ လသေံမာမာကို ကြားရပမယေ့ြ ခေါင်းမော့ပြီး မကြည့်ရြဲသေးဘူး)

…….. ………

“ဟိုတနေ့ညကတော့ မင်းပုံစံက အငမြတနရြဲရင့တ်ဲ့ ကြားဆိုးလေးပါ…။ အခု လူရှေ့သူရှေ့ကြမှ ယုနသ်ူငယလြေးလို ခွတေုနလြကတ်ုန် လုပပြှမနစမြေးပါနဲ့ ဟဟ”

…….. ………

“မင်းယောကြြားမဟုတဘြူးလားကြ..။ လုပရြဲရင် ခံရဲရမှာပေါ့ မဟုတဘြူးလား…။ ငါနဲ့မင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ပြူနာက ကြောင်းသားနဲ့ ဆရာမကြားကကိဈစ..။ ဒါကို မင်းက အငမြတနလြူမဆနတ်ဲ့နည်းနဲ့ ငါ့ကို လကစြားခွတောပေါ့လေ ဟုတလြား”

“ငါ့ကို ပန်းကောင်းအညှှန့ခြွိုးလိုကတ်ာပေါ့ ဟုတလြား ဖိုးသကြ…။ နင့ဒြေါလြေးကို ငါအမှနတ်ိုင်းပြောလိုကရြင် ဘာတွဖြစ်ေကုနမြယထြငသ်လဲ”

သူဟိန်းဟောကသ်မွှ မော့မကြည့်ရြဲပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီးခံနရတေဲ့ အခွိနမြှာပဲ

“ခြိုမရေေ..”

ဆိုပြီး ကနွော့ဒြေါလြေးက အနားပြနရြောကလြာတယ်။ တိုငပြှောတော့မလားဆိုတဲ့ စိတကြှောင့ြ ကနွောြ လန့ဖြနွ့သ်ှားပြီး ဆတကြနဲ မော့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အစိမ်းရောငဝြတစြုံလေးနဲ့ မှနမြာဆနဆြန် ကကြသ်ရရှေိစွာလှပနတေဲ့ သူမခငမြွာ မကြရြညတ်ှေ ရဈဝဲနရင်ေး ကနွော့ကြို စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားစွယလြေးနဲ့ ပြတထြှကမြတတ် ကိုကထြားတာကိုကြည့်ရြတာ အတောန်ာကညွြးနပေုံရတယ်။ တောင်းပနတ်ိုးရှိုးသလို ပြနင်ေးကြည့်ရြုံကလှှဲပြီး ကနွောြ ဘာမှမတတန်ိုငပြါဘူးဗွာ။

“ခငခြကရြေ.. နင့ြ သတို့သားက အချောစားကြီးပဲဟ..”

“အဟိ.. နငလြည်း ငါ့ကိုအားကရွင် အမှနရြှာလိုကလြဟော… ခွိ”

ကနွော့ဒြေါလြေး အနားရောကလြာတာနဲ့ သူတို့ချင်ြး စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့ကုနပြှီး ကနွော့ကြို ဖုတလြတေဲ့ငပိ မရှိတော့သလို လုပသ်ှားပြနတ်ယ်။ ၅ မိနဈ လောကန်တေော့မှ ပြနတ်ော့မလိုလုပပြှီး စားပြဲဝိုင်းက ထတယ်။ သူ့ခါးကြား ထမီအထကဆြင့န်ားမှာ ညှပလြာတဲ့ အဖြူဆှတဆြှတ် လကကြိုငပြုဝါလေးနဲ့ ဆီတွပနေတေေဲ့ နှုတခြမ်းအိအိကလေးကို ဖိကပပြှီး သုတလြိုကရြင်း ထခါနီးလေးမှာ ကနွော့ကြို ခပစြူးစူးတဈခကြကြှည့ရြင်း

“မင်းနဲ့ငါ စာရင်းရှင်းစရာ ကနွသ်ေးတယ်”

လို့ ခပတ်ိုးတိုးလေး ဒေါလြေးမကြားအောင် နှုတခြမ်းလေးလှုပရြုံ ရရှတေသ်ှားသေးတယ်။ ပြီးတော့မှ ဒေါလြေးနဲ့ လကခြငွြးခွိတပြှီး ထွကသ်ှားကြတယ်။ ကစွဆြံမှီးတုတတ်ုတအြရှညကြှီးက ထမီအစိမ်းနုရောငအြောကကြ တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးနားမှာ ဟိုရမ်းဒီရမ်း ဝေ့ရမ်းနတောကို နောကကြွောဖကကြနေ ငေးမောရင်း ကနွောြ ခွှေးတွပြနေပြှီး စိုရှှဲနတယေဆြိုတာ အခုမှ သတိထားမိတယလြေ။

တနကေုန် မကြညလြငတ်ဲ့မကြန်ှာနဲ့ ကနွောြ စိတည်ဈညူးနတော လူတိုင်းက ရိပမြိနပေုံရတယဗြွ။ ဟကောင်.. နမကေောင်းဘူးလားလို့ တွေ့တဲ့လူတိုင်းက ဝိုင်းမေးကြတာကို ခံနရတေယ်။ အိမပြှနရြောကလြာတော့လည်း အိမသ်ားတွကေ ခါတိုင်း ပြုံးဖြီးဖြီးလုပန်တေဲ့ ကနွောြ မှိုငတ်ှတွဖြေဈေနလေို့ အံ့သှနကြသေေးတယ်။

ညနစေောင်းတော့ ရမေိုးခွိုး အဝတစြားလဲပြီး ပိုလိုစပို့ရှပအြဖြူစင်းနဲ့ ဂငွြးပနအြပြာတဈထည် ကောကစြှပရြင်း ခေါင်းကို သသခွေောခွာဖီး၊ ကနွော့ပြှိုငဘြီး အနကရြောငလြေးကိုထုတ်၊ မှို့အစွနန်ားက ဒေါခြငခြွိုမရေဲ့ အိမဖြကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ သရကပြငတ်ှေ မနကြညွြးပငအြုပအြုပတ်ှရှေိတဲ့ ခွံဝိုင်းထဲကို ဝငလြာခဲ့တော့ ကြူရှငခြွိနပြှီးသှားလို့ အထကတ်န်း ကြောင်းသားကြောင်းသူလေးတွေ အိမပြှနဖြို့ ဝေါကနဲ ထွကလြာကြတာမို့ ခဏရပစြောင့န်လေိုကသ်ေးတယ်။ အိမအြောကထြပကြ ကြူရှငသ်ငတ်ဲ့နရောမှာ အဆောငန်တေဲ့ ကြောင်းသူလေးတွေ ထမင်းဝိုင်းဖြဲ့စားဖို့ ပြငဆြငန်ကြတောတွေ့လို့ မေးကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆရာမလေး ရမေိုးခွိုးနတယေလြို့ ပြနဖြှလောတယ်။ ကြောင်းသူလေးတဈယောကကြ ခဏနောြ.. အဈကို လို့ပြောပြီး အိမအြနောကဖြေး ရတွင်ေးဖကကြို လှဈကနဲ ပြေးသှားပြီး အကြောင်းသှားကြားပေးတယ်။

ကနွောကြတော့ ကြူရှငသ်ငတ်ဲ့ ခုံရှညကြိုမှီတွယလြို့ ခေါင်းငုံ့ရင်း ငူတူတူရပန်လေိုကတ်ယ်။ မိနဈ ၂၀ လောကကြှာတော့ ရှငမြတောငသ်နပခြါးနံ့နဲ့ တရောကြငမြှန်းနံ့ သင်းသင်းလေးတွေ ရောယှကထြားတဲ့ မှှေးပြံ့ပြံ့လေးရလာလို့ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့… သနပခြါး ပါးပါးလေးလူးပြီး ခေါင်းလွှောပြှီးစ ဆံနှယ် ခကခြကရြှညရြှညလြေးတွကေို ဖားလွားခထွားတဲ့ ဆရာမလေးက လကကြလေးပိုကလြို့ ကနွော့ဘြေးမှာ ရောကန်မှန်ေး သိလိုကရြတယ်။ တရုတစြှပကြယွြ လကစြကလေးနဲ့ အနကရြောင် တဈပတန်ှမ်း ထမီလေးကို ဝတထြားတဲ့ အိမန်ရင်ေးအဝတအြစားနဲ့ ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမကေ ဒီလိုပုံစံလေးနဲ့လည်း ယဉယ်ဉကြလေး ကြည့်ကြောင်းတာပါပဲလေ။ တဈခုပဲရှိတယ်.. ကနွော့ကြိုကြည့်န်တေဲ့ မကြန်ှာလေးက အဆမတန် တင်းမာလှန်းနတောပါပဲ။

ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ သူ့ကိုငေးကြည့်န်မေိပြီး သူကလည်း လကပျိုကပြှီး ကနွော့ကြို ရှုတညတ်ညလြုပန်တော နည်းနည်းကြာသှားတော့ သူ့အဆောငန်တေဲ့ တပည့မြလေးတွကေ ခပလြှမ်းလှမ်းကနေ ဘာဖြစ်နကြတောလဲ ဆိုတဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ လှမ်းကြည့်ရြင်း တီးတိုးသဖန်းပိုး လုပကြုနကြှပြီ။ တိတဆြိတပြှီး တောင့တ်ောင့ကြှီးတွေ ရပန်ကြတောကို မခံနိုငတ်ော့တဲ့အဆုံး ဒေါခြငခြွိုမကေ ကနွော့ကြို လသေံတင်းတင်းနဲ့ စကားစပြောတယ်။

“ဘာလာလုပတ်ာလဲ လူယုတမြာလေး”

ကနွော့မြကြန်ှာတဈခုလုံး ထူပူသှားတယ်။ ဟိုဖကကြ ကြောင်းသူတွမွေား ကြားကုနပြှီလား မသိဘူးဗွာ။

“ပြောလေ! ဘာကိစ်စလဲ”

“ကနွောြ ဆရာမလေးနဲ့ နှစ်ယောကခြငွြး စကားပြောလို့ရမလား ခငဗြွ..။ ကြောင်းသူတွရှေေ့ဆိုတော့.. ဟိုလေ..”

“သိပအြရှကအြကြောကကြှီးနတယေပြေါ့..။ ရတယ် ရတယ်.. လာ မီးဖိုဆောငဖြကလြိုကခြဲ့..”

ငေါ့တော့တော့လသေံနဲ့ အိမမြကြီးရဲ့ ဘေးဖကမြှာ သပသ်ပဆြောကထြားတဲ့ မီးဖိုဆောငဖြကကြို ဦးဆောငပြှီး ခေါထြုတသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ ဝိုင်းငေးနကြတေဲ့ ထမင်းဝိုင်းက ကြောင်းသူတွကေို ခပယ်ဲ့ယဲ့လေး ပြုံးပြရင်း ဆရာမနောကကြို လိုကလြာခဲ့တယ်။ တဈထပမြီးဖိုဆောငကြလေးရဲ့ အနောကဖြကြ စကားဖြူပန်းပငအြောကကြ ကြပပြစွကြလေးပေါတ်ကပြှီး ဆရာမလေးက ခွခထွေိုငလြိုကတ်ယ်။ ကနွောကြတော့ ဆရာမအရှေ့မှာပဲ လကကြလေးပိုကပြှီး ခပမြတမြတရြပရြင်း မှကြေီးပေါြ ဖြူဖြေးနအေောင် ကြှကနွေတေဲ့ စကားပန်းတွကေို တဈပြင့ြ နှစ်ပြင့ြ သုံးပြင့ြ လေးပြင့ြ ဆိုပြီး ခေါင်းငုံ့ကြည့်ပြှီး ရတွကေန်မေိတယ်။

မိနဈအတနကြှာအောင် တိတဆြိတန်ရင်ေး မခံနိုငတ်ဲ့အဆုံး အရှေ့က ကြပပြစွပြေါြ ခွခထွေိုငန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို မော့ကြည့်ပြှီး မကြလြုံးချင်ြးဆိုငလြိုကတ်ယ်။ ဝင်းအိချောမှတန်တေဲ့ ဆငစြှယန်ှဈရောင် လကမြောင်းလေးနှစ်ဖကကြို လကဖြဝါးနဲ့ ပြတန်ရင်ေး ဒေါသအရောငတ်ှလကေန်တေဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ ကနွော့ကြို စိုကကြှည့န်တောကို တွေ့လိုကရြလို့ ရငထြဲမှာ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မထူးတော့ပြီမို့ အရဲစွန့ပြှီး စကားစပြောလိုကတ်ယ်။

“ကနွောြ တောင်းပနပြါတယဗြွာ.. အမှနကြ ကနွောြ လုံးဝ မရညရြှယပြါဘူး”

“ဘာကို မရညရြှယတ်ာလဲ တိတိကကြပြှောပါ”

“ကနွောြ ဆရာမကို ကြူးလှနမြိတာတွကေို ပြောတာပါခငဗြွာ..။ အမှနကြ အဲ့ဒါ ကနွောမြဟုတပြါဘူး။ ကနွောြ ဘယလြိုရှင်းပြရမလဲ မသိတော့ပါဘူး။ ကနွော့ကြို ခွင့လြှှတပြေး ..”

“နငမြဟုတလြို့ ဘယသ်ူလဲ ခွေးကောငရြဲ့ …။ ငါ့ကို ခွေးလိုကငွ့ကြှံသှားတာ နငမြဟုတလြို့ ဘယကြ လူယုတမြာလေးလဲ ပြောစမ်းပါ… ဟင်.. ပြောလေ…”

“ဆရာမ.. မဟုတဘြူးဗွာ.. ကနွောလြေ.. ကနွောြ”

“တောပြါတော့.. နငကြ မိကောင်းဖခင် သားသမီးဆို…။ နင့အြဒေါကြအစ ငါ့သူငယခြငွြး..။ နင့မြိဘတွကေ မှို့မကြန်ှာဖုံးတွေ..။ ဒါပမယေ့ြ နငကြတော့ မုဒိန်းကောင်.. သိလား…။ နင့အြကြောင်း နင့မြိဘတွသေိရင် ရှကလြှန်းလို့ သတသ်မယ်ေ..”

…… ….. …..

ငိုသံလုံးဝမပါပဲ ဒေါသတကြီး အောင်ေါကန်ပမေယေ့ြ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးပေါမြှာ မကြရြညတ်ှေ တဈပေါကပြေါကြ ကလွာနပြေီဗွာ။ ကနွော့ကြို လကည်ှိုးငေါကင်ေါကထြိုးပြီး ရနတ်ှေ့ရင်း တုနခြါနတေဲ့ ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမကေို ကနွောြ ညိုးညိုးငယင်ယ် မကြန်ှာနဲ့ ငေးကြည့်ရြင်း သနားကြငန်ာစိတတ်ှေ လှိုကကြနဲတကလြာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ရငဘြတထြဲမှာ ကဉွကြနဲ တဈခကြထြဖြစ်တယ်။

ဘုရားရေ.. ကနွောြ ဆရာမလေးကို အတင်းဆှဲပြေ့ပြီး ဖကထြားပေးချင်စြိတတ်ှေ ဖြစ်လာပါလား။ ဒါက ကြငန်ာချင်တ်ာပေါ့။ သာမန် တောင်းပနခြငွတ်ာမွိုးမဟုတပြဲ တုနခြါနတေဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို အတင်းဆှဲပြေ့ပြီး ခေါင်းလေးကို ပြတ်၊ ကနွော့ကြို နာကဉွအြောင် တဈခုခုလုပလြာရငလြည်း ပတခေေံပြီး သူ အပြဈပေးသမွှ ခံယူချင်လြာတာမွိုးပေါ့။ ဒါဆို ကနွောြ အခု ဟော့ဒီ ရူပဗဒသေငတ်ဲ့ ဆရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမကေို ခစွမြိသှားတာမွိုးလားဗွာ။ ပေါကတ်ီးပေါကရြှာ ဖြစ်ကုနပြှီထငတ်ယ်။ ဆရာမလေးက ကနွော့ထြကြ ၁၀ နှစ်လောကတ်ောင် ကြီးတာလေ..။ ကနွော့ဒြေါလြေး အရှယပြါ။ ဒါပမယေ့ြ အခုလောလောဆယ် မှငန်တောက ဒေါသထွကပြှီး နာကညွြးနတေဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကြ ဖြစ်နပေါလား။ ကနွော့ခြေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ ရှုပရြှကခြတန်သလေို မကြရြညတ်ှေ ပေါကပြေါကကြရွင်း ဆရာမလေးက ကနွော့ကြို ဆကတ်ိုကရြနတ်ှေ့နတယ်ေ။

“နငင်ါ့ကို ပြူနာရှာသှားခဲ့တဲ့ ငါ့ကြောင်းသားဘဝတုန်းက ဒီကောငလြေး လူသာငယတ်ယ် စာအတောဖြတတ်ဲ့ကလေး ဆိုပြီး ငါ အထငကြှီးခဲ့ဖူးတယ်..။ ဆရာကို လူရှေ့မှာ အရှကခြှဲတယလြို့ ခံစားရလို့သာ ရှကရြမ်းရမ်းခဲ့တာ..။ နငဟြာ လူတောလြေးလို့ သူများတွကေို ဝနခြံဖူးပါတယ်…”

…. …. ….

“အခုတော့ နငကြ ခွေးထကတ်ောငမြိုကတ်ယ်..။ အငှှိုးတကြီး ငါ့ကိုလကစြားခွတယ်ေ”

…. …. …..

“နငမြှတထြား.. ယောကြြားနဲ့မိန်းမ တူတူအိပတ်ယဆြိုတာ ခစွခြှင်းမတ်ေတာကြောင့သ်ိလား …။ နငင်ါ့ကို လုပသ်ှားခဲ့တာတွကေ လူမဆနပြဲ ရကစြကလြှန်းတဲ့ လုပရြပ်..။ ငါ့ကို တနဖြိုးမဲ့တဲ့ ကြေးစားမိန်းမတဈယောကလြို အိမပြေါတ်ကပြှီး ဆကဆြံတယ်.. တဈသကြ ခွင့မြလှှတဘြူး..”

…. ….. …………………..

“ငါ့မှို့မှာကနွခြဲ့တဲ့ အမအေိုကြီးကို လုပကြွှေးစရာကနွသ်ေးလို့….။ မဟုတရြင် ငါ့ကိုယင်ါ သတသ်ပစ်ေလိုကခြငွပြှီ နငသ်ိလား ခွေးကောင်..။ တသကလြုံး သန့ရြှင်းစငကြှယခြဲ့သမွှ နင့ကြှောင့ြ ညဈပတကြုနပြှီ သိသလားဟဲ့ သိသလား”

ဗလုံးဗထွေးနဲ့ အဆကမြပြတ် ကနွော့ကြို ရနတ်ှေ့နတေဲ့ ဒေါခြငခြွိုမေ။ မာနတ်င်းထားပမယေ့ြ ပျိုဆင်းလာတဲ့ မကြရြညစြလေးတွရယ်ေ။ ရှင်းပြလို့မရတော့တဲ့ အခွနတွေရေယ်ေ။ ကနွောြ ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ပါဘူးလေ။

သူမ သတိမထားလိုကမြိခငလြေးတင် ကနွောြ ဆတကြနဲ တိုးကပရြင်း ကြပပြစွပြေါထြိုငန်တေဲ့ သူမ ပုခုံးပြပြလေေေးနှစ်ခုကို စုံကိုငလြိုကပြှီး နဖူးဝင်းဝင်းလေးနဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ကြငကြှငန်ာနာနဲ့ နှစ်သိမ့သ်လို မှှေးမှှေးပေးလိုကမြိတယ်။ ရုတတ်ရကြ ကနွောြ အဲ့လိုလုပမြယမြှန်း မမွှောလြင့ထြားမိတဲ့ သူမ အငိုကမြိသှားဟနန်ဲ့ ငှိမင်ှိမလြေးခံနတယ်ေ။ အားရပါးရ မှှေးကြူလိုကပြှီးမှ အနောကကြို ခွတဈေလှမ်းဆုတပြှီး ရငကြော့လို့ ဂငွြးပနအြိပကြပထြဲ လကန်ှိုကလြိုကတ်ယ်။ နဝငေရြီတရောမှာ မကြရြညတ်ှရှေှဲနတေဲ့ ဆရာမလေးမကြန်ာမှာ ထိတလြန့သ်ှားတာတွေ ကနွောြ တွေ့လိုကရြတယ်။ ဆငစြှယရြောငအြရိုးတပ် မောင်းခဓွားလေး ကနွော့လြကထြဲမှာဗွ။

“ဆရာမလေး ကနွော့ကြှောင့ြ နဈနာခဲ့ရသမွှ ရော့.. ဒီမှာ လကစြားခွပစ်ေလိုကပြါ”

ငိုနတော ခကြခြငွြးရပသ်ှားပြီး ပြူးကယွလြှန်းတဲ့ မကြလြုံးကလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို ငေးနတယ်ေ။

“ကနွောြ မှားပါတယခြငဗြွာ..။ ကနွောြ ရှင်းပြလို့လည်း မတတတ်ော့လို့ပါ..။ အင့ြ ယူလိုကြ..။ ဒီဓားနဲ့ တဈခကြထြဲ ထိုးပစ်လိုကြ..။ လုပပြါဗွာ မုဒိန်းကောငလြေးကို ထိုးပစ်လိုကြ”

ဆရာမလေးဆီက ဘာအသံမှ ထွကမြလာတော့ပဲ ဆံပငရြှညတ်ခွို့ကို နှုတခြမ်းနှစ်လှှာထဲ ညှပပြှီး ဖိကပထြားရင်း ကနွော့ကြို မကြည့်တ်ော့ပဲ မကြန်ှာလှှဲထားတယ်။ မောင်းခဓွားလေးကို အသှားဖကကြ ကိုငပြှီး ဆရာမလေးဆီကို လှမ်းပေးနတေဲ့ ကနွောရြယ်.. ကြပပြစွကြလေးပေါကြ ဆံနှယတ်ှကြေားထဲမှာ မကြန်ှာကို ကြယဝြှကဖြို့ ကြိုးစားနတေဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးရယကြှားထဲမှာ တိတဆြိတမြှုက ကြီးစိုးလှန်းသှားပြနပြှီ။ လပြကေလေေးက တဝှီးဝှီးတိုကခြတလြာတော့ စကားပငကြှီးပေါကြနေ စကားပြင့ြ ဖြူဖြူမှှေးမှှေးလေးတွကေ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ အကြားကို တဖြုတဖြှုတ် ကြှကလွောတယ်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ သူမ ကနွော့ကြို ခိုးခိုးကြည့်န်ပမေယေ့ြ မကြည့်သ်လို ဟနဆြောငပြှီး မကြန်ှာကို လှှဲထားတယ်။

ကနွောြ လှမ်းပေးနတော မောင်းခဓွားလေး မဟုတဘြူးဗွ။ ကနွော့န်ှလုံးသား။ လတဆြတပြူနှေးနတေဲ့ ကနွော့န်ှလုံးသားဆိုတာ တုနခြါနတေဲ့ ကနွော့လြကတ်ှကေ သကသ်ပြနေတယ်ေ။ အဲ့ဒါကိုလည်း မယုံမရဲ ခိုးခိုးကြည့်န်တေဲ့ သူမ ရိပမြိပုံရပါတယ်။ ခုနက ဒေါဖောင်းနတေဲ့ ဆရာမလေးကနေ အခုတော့ ကောငလြေးတဈယောကကြ ခစွရြေးဆိုတာ ခံရခါနီး စိတလြှုပရြှားနတေဲ့ အပျိုပေါကမြလေးလို ပြောင်းလဲသှားတယ်။

“ပြနဖြို့ကောင်းပြီ”

ကနွော့ကြို သချောမကြည့်ပြဲ သူ့ဖာသာရရှတေသ်လို ခပတ်ိုးတိုးပြောရင်း ကြပပြစွလြေးပေါကြ လှဈကနဲထပြီး ယုနပြေါကစြလေးလိုပဲ ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမေ ပြေးထွကသ်ှားတဲ့နောကြ မောင်းခဓွားကိုကိုင် တဖြုတဖြှုတ် ကြှကနွေတေဲ့ စကားပြင့ဖြှူတွနေဲ့ ကနွောြ ကြောငအြအလေး ကနွရြဈခဲ့ပေါ့။

———————————————

ကိုရှှဘရေဲ့ ဆေးပေါ့လိပန်ံ့ နံလှန်းတဲ့ အိပယ်ာမှာ ဝငဝြငအြိပတ်ာ ၄-၅ ရကြ ကြာလာပြီဗွ။ ဟိုနေ့က ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမကေို အိမတ်ိုငရြာရောကြ သှားတောင်းပနပြှီးကတည်းက ဒိန်းဒလိန်းနတဖြမ်းစားတာ လူပျိုပေါကကြလေး ကနွောြ စပြီးခံစားနရပြေီကိုးလေ။ အိမပြှနအြိပရြငလြည်း လူနီကြီး ညဖကလြာနိုးမှာ ကြောကရြတာမို့ ကိုရှှဘတေို့ အိမမြှာ ရူးသလိုလို ပေါသလိုလိုလုပပြှီး သူနဲ့တူတူ အိပဖြစ်နပြနေတ်ယ်။ ရပကြှကထြဲက အသုဘကလည်း ပြီးသှားတော့ အိပစြရာဘုံပြောကသ်ှားတာလေ။ အခုရကပျိုင်း မိုးတွင်းရောကလြာတော့ ကနွောတ်ို့မှို့လေးရဲ့ထုံးစံအတိုင်း နေ့ရောညပါ မိုးက တဝေါဝေါရှာနတောဆိုတော့ အတောပြငွြးစရာကောင်းတဲ့ ကာလဖြစ်နတယ်ေ။ ဒီကြားထဲ ကနွောြ ဒေါခြငခြွိုမရေဲ့ ဖြူဆှတဆြှတ် ကိုယလြုံးလေးရယ်၊ မဟာဆနတ်ဲ့ ဆံပငအြရှညကြှီးတွရယ်ေ၊ ဆှဲဆောငမြှုရှိလှန်းလှတဲ့ မကြန်ှာကြောတင်းတင်းလေးတွရယေကြို အတွေးထဲ တဝဲလညလြည် ပြနမြှငမြှငရြောငပြှီး အခစွရြောဂါ ထနမေိတယ်။

ကိုရှှဘအေခန်းထဲက ရှုပပြှနတေဲ့ စာအုပပြုံတွကြေားထဲ ပငွြးပငွြးရှိတိုင်း ဟိုစာအုပ် ဒီစာအုပတ်ှေ မှှနှေောကပြှီး လွှောကဖြတရြင်း ( အဲ့ဒီစာအုပတ်ှကေ သူ့ဟာတွမဟေုတဘြူး ရပကြှကစြာကြည့်တ်ိုကြ ပကြသ်ှားတော့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အိမသ်ယထြားတဲ့ဟာတွေ) အခုတလော ဖတမြိနတောတွကလေည်း ရှေးခတ်ေ ဘိုးတောဘြုရားလကထြကကြ ဆရာသမားတွရေေးတဲ့ မမ၊ မမမှင့ြ အစရှိတဲ့ မမနဲ့ခွာတိတ် ဝတ်ထုတွဆေိုတော့ ဖီလငကြ ပိုပိုတကလြာတယဗြွာ။

ခစွစြိတကြှှတာက တဈဖကြ၊ ဟိုတဈညဆီက ဆရာမလေးကို ကနွောြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆကဆြံခဲ့မိတာလေးတွေ ပြနမြှငယ်ောငရြင်း လိငစြိတကြှှတာက တဈဖကန်ဲ့ လူကို စိတမြသကမြသာသလိုကြီး ဖြစ်ဖြစ်သှားတယ်။ ဒီကြားထဲ ကိုရှှဘကေ အလိုကကြမ်းဆိုးမသိ ခလောကအြင်းဖကသ်ှားပြီး မိုးတဖြဲဖြဲမှာ အပငွြးပြငေါးသှားမွှားရအောငဆြိုပြီး လသေံပစ်နလေို့ မသှားချင်ပြါဘူးဗွာဆိုပြီး ဇွတင်ှင်းနရတေယ်။ ဟိုအင်းသူကြီးသမီး အဈမကြီးကို ဘယလြိုမှ မကြန်ှာမပြရဲတော့တာ ဒင်းမှမသိပဲဗွ။ အဲ့ဒီပြူနာကလည်း တဈမှောင့ြ။ ခပဝြေးဝေးရှောငန်တောပဲ ကောင်းမယ်။ မလှယပြါလားနောြ ဘဝဘဝ။

ဒီနေ့လည်း တနကေုန် မိုးစွနတေော မနကကြတည်းက။ အိမကြနေ နေ့လညစြာ စားပြီး ကိုရှှဘတေို့ အိမဖြကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ သူတို့အိမကြ အုတပြတကြားတကထြားတဲ့ ၂ ထပအြိမအြကြီးကြီးဗွ။ သူနဲ့ သူ့အဈကို ကိုရှှဝင်ေးတို့ လူပျိုကြီးနှစ်ယောကပြဲ အိမအြပေါထြပမြှာ လှတလြှတလြပလြပန်ကြတော။ အိမအြောကထြပမြှာ တရုတအြဘိုးကြီးနဲ့ အဘှားကြီးပဲ တွေ့လို့ ရယပြှနှုတဆြကပြှီး အိမအြပေါထြပကြို တကလြာခဲ့တယ်။ ကိုရှှဘအေခန်းထဲရောကတ်ော့ ဆရာသမားကို မတွေ့ဘူး။ သူ့ကုတငပြေါြ တကလြှဲနရင်ေး အိပယ်ာပေါမြှာ ပြစိတကန်တေဲ့ စာအုပတ်ှကေို လွှောကကြှည့န်မေိတယ်။

အဲ့ဒီမှာ ဝတ်ထုစာအုပအြရှယ် ဝါကငွ့ကြငွ့ြ စာအုပကြလေးတဈအုပ် တွေ့တာနဲ့ ဘာရယမြဟုတ် လှနဖြတကြှည့န်မေိတယ်။ စာအုပန်ာမညပြါတဲ့ အဖုံးလေးက ပြဲစုတန်ပြေီမို့ ဘာစာအုပမြှန်းမသိတော့ဘူး။ ဒါပမယေ့ြ အတောရြှေးကတွဲ့ အောစာအုပတ်ဈအုပဗြွ။ ထွကရြပပြေါကြ ပုဂျဂိုလထြူး ဘိုးတောြ ဆိုပြီး နယတ်ကာလှည့ပြှီး မိန်းမတွကေို လိုကအြုပတ်ဲ့ ဇာတလြမ်း..။ ခါတိုင်း ဖတဖြူးနကြေ မန်းလေးညဈေးတန်းမှာရောင်းတဲ့ စာအုပကြလေးတွလေို ပါးပါးလေးမဟုတဘြူး။ စာအုပအြထူကြီး ဇာတလြမ်းကလည်း အရှညကြှီး။ လူပျိုပေါကစြိတကြှှစ အရှယဆြိုတော့ ဖတပြှီး သိပမြကြာလိုကဘြူး လောငကြတီးလာပါလရေော။ ဂွလှေိမ့ရြအောငလြည်း သူများအိမဆြိုတော့ မဖြစ်ဘူး။ ဒါနဲ့ဖတန်တော ခဏရပလြိုကပြှီး ခေါင်းရင်းက ဆေးပေါ့လိပစြည်း တငထြားတဲ့ဆီကနေ ဆေးပေါ့လိပတ်ဈလိပ် ဆှဲယူပြီး ပြတင်းပေါကန်ား မတတ်ပရြပပြှီး စိတအြာရုံလှှဲတဲ့အနနေဲ့ ဖြာနမေိတယ်။

ကိုရှှဘအေိပခြန်းက အိမအြနောကဖြကြ ခွံစည်းရိုးနားမှာဆိုတော့ ပြတင်းပေါကကြနေ အောကကြို ကြည့်လြိုကရြင် တဈဖကအြိမကြို မှငန်ရတေယ်။ မိုးတဖြဲဖြဲကနွတေဲ့ကြားထဲမှာ တဈဖကအြိမကြ လူတဈယောကြ ရတွင်ေးနဲ့ကပလြွှကြ ကြောကစြညရြကနေအြဝိုင်းနားမှာ ရချိုးနတော မှငလြိုကရြတယ်။ အမှနကြ ရချိုးခန်းသဘောမွိုး သံပြားတွနေဲ့ ပတပြတလြညကြာထားတာ ..။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောကြ အိမအြပေါထြပမြှာဆိုတော့ အပေါစြီးကနကြကေကြှကကြှင်းကြင်း မှငန်ရတေယ်။ အဲ့ဒီအိမကြ အငှိမ်းစား ဘီအိုစီ မနန်ဂွော အဘိုးကြီးရယ် သူ့သမီးရယ် နှစ်ယောကထြဲ နတေဲ့အိမဗြွ။

သူ့သမီး မမဝါက ဘဏကြစာရေးမ။ အိမထြောငကြပြှီး သူ့ယောကြြားနောကြ လိုကသ်ှားတော့ အဘိုးကြီးတဈယောကထြဲ ကနွခြဲ့တာ တမှနတ်နှစ်က ယောကြာြးနဲ့ကြဲပြီး ပြနရြောကလြာပါလရေောလား။ ဘာဖြစ်လာတာလဲတော့ မသိဘူး။ အရပမြှင့မြှင့ြ အသားဝါဝါ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကလြှလှနဲ့ အပျိုရှုံးလောကတ်ဲ့ရုပမြွိုး။ ကိုရှှဘတေောင် ကြိတပြှီးကြံနတယေလြို့ ကနွော့ကြို တဈခါက ပြောဖူးသေးတယ်။ ထမီရငလြွားနဲ့ မိုးတဖြဲဖြဲအောကမြှာ ရချိုးနတောကို ဂရင်းစတင်းကနေ ကနွောြ ကြည့်ကြောင်းကောင်းနဲ့ ကြည့်န်မေိတယ်။ ကြောလယလြောကရြှိတဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လှိမည်ှဈပြီး ပုခုံးတဈဖကကြိုခထွားရင်း မတတ်ပရြပလြွှကန်ဲ့ ကြောကစြညထြဲက ရတွကေေို ခပခြပပြှီး လောင်းခွိုးနတော အသားအရည် ဝါဝါဝင်းဝင်းနဲ့ အောကခြံရလေဲထမီ အနီလေးနဲ့ဆိုတော့ စိတကြှှစရာလေးပေါ့ဗွာ။

ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ လူကို ဟာကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ မမဝါက ထမီရငလြွားကို ဖြခလွေိုကပြှီး ခါးနရောလောကမြှာ စည်းလိုကရြင်း ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ြ နို့ဖြူဖြူထွေးထွေးကြီးတွကေို ဆပပြှာတိုကလြိုကတ်ာကိုး။ ခုနက အောစာအုပအြရှိနန်ဲ့ လူက စိတကြှှနတောဆိုတော့ အောကကြ ကနွော့ကြောငကြလည်း ဖြောင်းကနဲကို ထောငထြလာတော့တာပေါ့။ ရငဘြတထြဲမှာ ပူလောငလြာသလို တံတွေးတွလည်ေး မွိုခနွရတေယ်။ နို့တွကေို ဆပပြှာမှှုပတ်ှေ ဖြေးဖြေးထအောင် တိုကခြွှတဆြေးကြောပြီးတာနဲ့ ရစငေအြောငဆြေး၊ ပြီးတော့မှ ထမီအနီလေးကို အသာလေးလှန် ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုင် အဖုတကြို တဗှမ်းဗှမ်းဆေးကြောနပြနေတ်ယ်။ အဖုတကြိုဆေးတာကိုတော့ နည်းနည်းလှမ်းသလို ဖြစ်နတောမို့ အသအချော မမှငရြဘူး။ မဲမဲထနတေဲ့ အဖုတမြှှေးတွလေောကပြဲ လှမ်းမှငန်ရတေယ်။ ဒါပမယေ့ြ လူကတော့ အတောလြေး ဖီးလတ်ကန်ပြေီဗွ။ ကနွောလြည်း နတပြူးသလို တုနတ်ုနရြီရီကို ဖြစ်စပြုလာပြီ။

အရငကြ ရပကြှကထြဲမှာ မောငလြေးဖိုးသကြ ဆိုပြီး ပုခုံးဖကပြှီး ခစွစြနိုးဆှဲရမ်းတတတ်ဲ့ အဲ့ဒီအရပမြှင့မြှင့န်ဲ့ မမဝါကို အငမြတနခြွောပြီး ကြည့်လြို့ကောင်းတယ် ဆိုတာလောကပြဲ သဘောထားတာဗွ။ သူ အိမထြောငကြှဲလာတယ် ကြားတော့လည်း စိတမြကောင်းဖြစ်ပြီး သှောြ ငါတို့မမဝါ ကံမကောင်းပါလားလို့ပဲ တွေးနမေိတာ။ အခုလို သူရချိုးနတေဲ့ ဝတလြဈစလဈနီးပါး ကိုယလြုံးကို မှငရြတော့ စိတကြ အတောဖြောကပြှနမြိနတယ်ေ။ မမဝါက တောတ်ောလြှတာပဲ.. မသင့တ်ောဘြူးဆိုပမယေ့ြ စိတကြ တအားထပြီး ထိန်းရခကလြိုကတ်ာဗွာ။

“အဘေေးလေး ဘာလုပန်တောလဲ.. နင့အြိမမြှာ ငရဲပြကန်ပြေီ”

“ခငဗြွာ.. ကိုရှှဘေ”

အရေးကောင်း ဒိန်းဒေါင်းဖကြဆြိုသလိုပဲ ကိုရှှဘရေဲ့ အသံအောအောကြီး ကြားလိုကရြလို့ လူလည်း လန့ဖြတွသ်ှားတယ်။ အခန်းဝနားကနေ ကပအြောလြိုကတ်ဲ့ ကိုရှှဘအေသံဗှဲကြီးကြောင့ြ ဟိုဖကခြှံက မမဝါကလည်း ဒီဖကြ အိမအြပေါထြပကြို လှမ်းကြည့်လြာတော့ သူခိုးလူမိဖြစ်သှားပြီ။ နို့နှစ်လုံးက ဟာလာဟင်းလင်းကြီးနဲ့ အဖုတခြွေးခွှတ် တိုကခြွှတဆြေးကြောနရောကနေ ပြတင်းပေါကကြ ကနွော့ကြို မှငသ်ှားတော့ ကဗွာကရာလေး ဆတကြနဲ ထမီကို ရငခြေါင်းလွားသှားတယ်။ ငယင်ယကြတည်းက အဈမလို ရင်းနှီးခဲ့ရသူဆိုတော့ မတတ်ပရြပလြိုကရြင်း ကနွော့ဖြကကြို လကည်ှိုးငေါကင်ေါကထြိုးရင်း သချင်ေန်တောလား ဆိုတဲ့ပုံစံ လုပပြှလာတော့ ကနွောလြန့ပြှီး ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငခြလွိုကမြိတယ်။ ငါတော့သှားပါပြီဆိုပြီး ရှကစြိတကြ ကြီးစိုးသှားပြီဗွာ။ အလိုကကြန်းဆိုးမသိတဲ့ ကိုရှှဘကေ အောကြယွကြယွန်ဲ့

“ဘာဖြစ်တာလဲ ဖိုးသကျ”

ဆိုပြီး အောန်သေေးလို့ သူ့ပါးစပကြို အတင်းလှမ်းပိတလြိုကရြသေးတယ်။

………………………………………………

အိမမြှာ လူတွေ ပြည့ကြှပန်တောပဲဗွာ။ ကနွော့အြဘှားပေါ့ သှေးတကပြှီး မူးလဲသှားတာ။ ခကြခြငွြး ဆရာဝနခြေါြ အရပကြူပါ လူဝိုင်းပါတွေ ဖြစ်ကုနလြို့ ကိုရှှဘကေော ကနွောပြါ အမှနပြှေးလိုကရြတယ်။ အခုတော့ နာရီပိုင်းအတွင်း သကသ်ာသှားရှာပါပြီ။ မသကသ်ာတာကတော့ ကနွောတ်ို့တတွပေေါ့။ ကနွော့အြဘှားက ဒီရပကြှကြ၊ ဒီနယတ်ဝိုကြ အငမြတန် သှဇာညောင်းခဲ့တဲ့ အဘှားကြီးဆိုတော့ အမခင်ေ နမကေောင်းလို့တဲ့ဟေ့ ဆိုပြီး တဈရပကြှကလြုံး ရောကလြာကြပါလရေောလား။

အဲ့ဒီမှာ လူနာက ကုလားထိုငပြေါမြှာ ပြုံးရှှငန်ပြေီ။ လူနာလာမေးကြတဲ့ လူစုက များပြားလာတော့ ထုံးစံအတိုင်း အိမရြှင် ကနွောတ်ို့မှာ တဈရပကြှကလြုံးကို လာသမွှဧည့ခြံ (အိမကြကြီးလို့ တောပြါသေးလား) လကဖြကသ်ုပ်၊ ဂငွြးသုပ်၊ ရနှေေးကြမ်း၊ ဆေးပေါ့လိပ်၊ ကြမ်းဆေးတွအပြေင် အာလူးထမင်းလကသ်ုပ်၊ သင်ျဘောသီးသုပစြပစြပကြလေးတွပေါ အကုနလြုပကြွှေးပြီး ဧည့ခြံနရတောပေါ့။

အဘှားကလည်း ခုနကသာ နမကေောင်းတာ အခုလို တဈရပကြှကလြုံးက လူကုနရြောကလြာပြီး သူရှေ့ရောကလြာတော့ တပြုံးပြုံးဖြစ်ပြီး လာသမွှလူ စားစရာကြှေးလှှတခြငွန်တေော့ကာ အလှူလုပတ်ာကြနတောပဲ။ ရောကလြာတဲ့ လူတွကလေည်း မိုးအေးအေးမှာ လူနာလာမေးရာကနေ ဟိုဟာလေး ဒီဟာလေးစားရင်း သောကတ်င်းအုပပြှီး တဝါးဝါးတဟားဟားနဲ့ ဖြစ်နကြတောပေါ့။ ကနွောတ်ို့ အိမသ်ားတွမှောတော့ ဖတဖြတကြို မောနအေောင် မီးဖိုခန်းနဲ့ အိမမြကြီး ဟိုဖကဒြီဖကြ ပြေးလှှားနရတောပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ အငမြတနတ်ော့ ပြောစြရာအကောင်းသားဗွ။ ခစွစြရာလည်းကောင်းတဲ့ ဓလေ့ မဟုတလြားဗွ။

“နင် ငါရချိုးနတော ချောင်းနတယ်ေ ဟုတလြား မသာလေး…။ အသတခြံချင်န်တယ်ေ ဟုတလြား”

“မ.. မဟုတပြါဘူး မမဝါ..။ မတောတ်ဆပါ…။ အားးး နာတယဗြွ”

“ငါလုပလြိုကရြ သတေော့မယ်..။ လူကဖြင့ြ လကတ်ောင့လြောကကြလေး ရှိသေးတယ်.. နှာဗူးထနတယ်ေ။ ရှှဘနေဲ့ပေါင်းပြီး ဟင်းဟင်းနောြ ဟင်းဟင်း”

အဘှားနမကေောင်းဘူးဆိုတာ ဟိုအိမဒြီအိမ် အောဟြဈအသိပေးကြရင်း မမဝါတို့ သားအဖလည်း သတင်းမေး ရောကလြာကြတယ်။ လူကြီးတွေ စကားဝိုင်းဖြဲ့ပြောနတောကို ထားခဲ့ရင်း မီးဖိုထဲ အကြှေးအမှေးကိဈစလေးတွေ လာဝငကြူပေးနတေဲ့ မမဝါက ကနွော့ကြို ပထမတော့ မမှငခြငွယ်ောငဆြောငန်သေေးတယ်။ လူနည်းနည်းလဈသှားမှ အသာလေး အနားကပလြာပြီး နားရှကကြို ခပတ်င်းတင်းဆှဲပြီး နားရင်းရိုကတ်ယဗြွာ။ ငယကြှောကဆြိုတော့ ကနွော့မြှာ မော့မကြည့်ရြဲလောကအြောင် ကြောကရြတာမို့ သူလုပသ်မွှ ခံနရတောပေါ့။ နားရင်းအအုပခြံရတာကော ရှကတ်ာရောကြောင့ြ လူကိုထူပူနတောပဲ။ သူက ကနွောပြေါကစြနလေးကတည်းက ထိန်းကြောင်းလာတာဆိုတော့ မလှယဘြူးလေ။

သူ့လကကြ လှှတတ်ာနဲ့ ထွကပြှေးပြီး ခပလြှမ်းလှမ်းမှာပဲ နတေော့တာတောင် မကြန်ာချင်ြးဆိုငမြိရင် လူရှေ့သူရှေ့မှာတောင် ဟင်းဟင်းနောဆြိုပြီး ခွိမ်းချောကန်တေော့တာ တဈညလုံးပါပဲဗွာ။ ညဆယန်ာရီလောကမြှ လူတွရှင်ေးသှားလို့ သူတို့သားအဖလည်း ပြနဖြို့ပြငတ်ယ်။ ပြနခြါနီးတောင် သူ့အဖကေို တွဲထားရင်း သတိထားဆိုတဲ့ အမူအရာ လုပပြှသှားသေးတယ်။ မိုးအတောခြွုပသ်ှားမှ ဆေးကြောသိမ်းဆည်းပြီးသှားလို့ မောမောနဲ့ မအိပတ်ာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကိုယ့အြိပယ်ာလေးထဲဝငပြှီး ဝငလြှဲနမေိတယ်။ မမဝါက ခုနက ဘီးကုတဝြါဝါလေး ခေါင်းမှာပနပြှီး ကနွော့ကြို တခွိနလြုံး ဟောကန်ပေုံလေးကို ပြနမြှငပြှီး ရယခြငွသ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်။

ငါ့အဈမက ချောတော့ အတောခြွောသားလို့ စိတထြဲက အမှတပြေးလိုကမြိရင်း ပငပြန်းတာနဲ့ တုန်းကနဲ အိပပြွောသ်ှားမိတယ်။

………………………………………………

ရှုပရြှကခြတသ်ှားတဲ့ ဒီနေ့ညနကေ ကိဈစတွကြေောင့ြ ကနွောြ သတိတဈခကြြ လှှတသ်ှားခဲ့တယဗြွာ။ အခု ကနွောြ ဒုကျခရောကန်ပြေီ သိလား။ ခွေးဖြစ်တော့မယ့ြ အခွအနေကြေီး။ ဘာမှလည်း မတတန်ိုငတ်ော့ဘူး။ လူနီကြီးကို ကနွောြ မေ့သှားတယလြေ။ ပငပြန်းပြီး လူက အိပခြငွန်တေော့ ဘာမှမတွေးတော့ပဲ ထိုးအိပပြဈလိုကတ်ာကိုး။ ထုံးစံအတိုင်း ကနွော့ကြို လူနီကြီး ဒုကျခပေးထားပြီ။

မိုးက တဝုန်းဝုန်း ရှာခနွတေဲ့ကြားထဲမှာ ကနွော့ကြို အပြငထြှကခြိုင်းတယ်။ အဝေးကြီးလည်း မဟုတဘြူး။ တဈအိမကြွောအြရှေ့ဖကကြ အိမ်။ တိတိကကြပြှောရရင် အခု ကနွောြ မမဝါရဲ့ အခန်းထဲကို ဘယလြိုရောကန်မှန်ေးမသိပဲ ရောကန်တယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ မမဝါ မရှိဘူးဗွ။ သူ့အဖကြေီး အိပခြါနီးမို့ ဆေးတွဘောတွေ သှားတိုကန်တောလား မသိဘူး။ ကနွောကြတော့ အိမအြပေါထြပကြို ဘယကြနဘယေလြို တွယတ်ကပြှီး ရောကလြာသလဲ မသိဘူး။ သူ့အခန်းထဲမှာ မိုးရတွစေကေလြကန်ဲ့ ရောကန်ပြေီ။

သနပခြါးပါးကြကကြွားလေးနဲ့ မမဝါတဈယောကြ အခန်းထဲကို ဝငလြာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဝငပြေါကတ်ံခါးနဲ့ကပလြွှကြ နံရံကို ကြောမှီပြီး ကပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ခကြခြငွြးမမှငဘြူး။ အိပခြန်းထဲက ၂ ပမေီးချောင်းလေး အောကတ်ည့တ်ည့ကြ မှနတ်ငခြုံအရှေ့မှာ ခဏဝငထြိုငပြှီး ဘီးကုတအြဝါရောငလြေးကို ဖြုတခြရွင်း သူ့ဆံပငကြွောလညလြောကကြို အသာအယာ လကန်ဲ့သပန်ရင်ေး မှနထြဲကနတဆေင့ြ ကနွော့ကြို လှမ်းတွေ့သှားတော့ ထိတလြန့တ်ကြား ဖြစ်ဟနလြေးနဲ့ တဈကိုယလြုံးတုန်၊ ရငဘြတကြို လကကြလေးနဲ့ဖိလို့ လှည့ကြှည့လြာတယ်။ ဘောင်းဘီတို ရှပလြကတ်ိုလေးနဲ့ မိုးရတွစေေိုရှှဲပြီး လိငဆြကဆြံလိုစိတ် ပြင်းပြလှန်းလို့ တုနတ်ုနရြီရီဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ကြို သသခွေောခွာ မှငလြိုကရြမှ တခွားလူမဟုတမြှန်း သိသှားဟနတ်ူတယ်။

မမဝါမကြန်ှာကြည့်ရြတာ ပထမတော့ လူစိမ်းထငပြှီး လန့သ်ှားသေးတယ်။ ကနွောမြှန်းလည်းသိရော အောကန်ှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကပြှီး ဆတကြနဲ ထရပပြှီး ခွလှမြေးကြဲကြဲနဲ့ အနားကပလြာတယ်။ သူ့စိတထြဲမယ် လူမမယကြလေးဘဝလေးထဲက ယုယုယယ ထွေးပြေ့ထိန်းကြောင်းခဲ့တဲ့ မောငလြေးလို့ပဲ မှငန်ရှောမှာပေါ့။ ကနွောဟြာ အဆမတန် တောငမြတန်တေဲ့ လိငတ်ံကြီးနဲ့ တဆတဆြတတ်ုနခြါအောင် ရာဂမီးလောငမြှှိုကခြံနရတေဲ့ ကောငတ်ဈကောငဆြိုတာ လုံးဝရိပမြိပုံမပေါဘြူး။ အိမအြောကထြပကြ သူ့အဖကြေီး ကြားသှားမှာစိုးတဲ့ စိတရြှုပန်တေဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ အခန်းတံခါးမကြီးကို ဆှဲပိတလြိုကပြှီး ကလန့ထြိုးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ အသံအုပအြုပန်ဲ့ ကနွော့ရြှေ့မှာ ခါးကငွကြငွလြေးပေါြ လကန်ှဈဖကထြောကပြီး

“သချင်ေလြို့ ဒီအခန်းထဲထိ ဝငလြာတာလား မသာကောငလြေး။ နားရင်း အတီးခံရရုံတငမြကဘူး ပါးပါ အခခွံချင်တ်ယ် ဟုတလြား”

…… ……

“သှား! နငတ်ကလြာတဲ့ ပြတင်းပေါကကြနေ ပြနဆြင်းပြီး အိမပြှနခြွေ ..။ ကိုယ့အြဈမကြီးအရှယ် တသကလြုံး မော့မကြည့်ရြဲတဲ့သူအပေါမြွား နငကြ ဖောကလြှှဲဖောကပြှန် ဟင်း ငါလုပလြိုကရြ သတေော့မယ်..”

ကနွော့အြရှေ့မှာ ခါးကလေးထောကြ ဆံနှယလြေးတခါခါနဲ့ စိတတ်ိုတိုနဲ့ ဆူငေါကန်တေဲ့ မမဝါတဈယောကြ ကနွောြ ဘာဖြစ်နမှန်ေး အသအချော မသိရှာဘူး။ ညအိပဝြတမြယ့ြ ဘလောကအြင်ျကြီအပြာလေးအောကကြ ရငအြစုံမို့မို့ဟာ ဒေါသစိတကြှောင့ြ အသကရြှူမှနလြာသံနဲ့အတူ နှိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ ဖြစ်နတောကိုပဲ ကနွောြ လိုကကြှည့န်မေိတယ်။ ပါးစပကြတော့ ထုံးစံအတိုင်း အာစေးထည့ထြားသလို ဘာမှပြောမထွကမြိဘူး။ ရမျမကတ်ှနေဲ့ စူးရှပြောငလြကန်တေဲ့ ကနွော့မြကြလြုံးတွကေို မမဝါ သတိထားမိဟနန်ဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတလြွှော့လိုကဟြနတ်ူတယ်။ ဆကတ်ိုကဆြူပူနတေဲ့ လသေံက ပြော့ကသွှားတယ်။

သကပြှင်းမော တဈခကြခြလွိုကရြင်း ဘာမှဆကမြပြောတော့ပဲ ခေါင်းကို ဘယည်ာရမ်းခါလိုကရြင်း ကနွော့ကြို ကြောပေးပြီး ပြတင်းပေါကဆြီ လွှောကသ်ှားတယ်။ ပြတင်းပေါကတ်ံခါး ဂကြကြို ဖြုတဖြို့ လကလြှမ်းလိုကတ်ယ်။ လရေဲ့လွှငမြှနမြှုမွိုးနဲ့ သူမနောကကြွောဖကကြို ရောကသ်ှားတဲ့ ကနွောြ အနောကဖြကကြနေ သိုင်းဖကပြှီး ဆှဲပြေ့လိုကတ်ော့ စွေ့ကနဲ ပါလာတယ်။

“ဖိုးသကြ! မှားမယကြှာ.. ကြှတ်! မင်းကို မမဝါ ပြောနတယ်ေ.. လှှတစြမ်းကလေး.. အဲ့လိုမလုပရြဘူး အိုကြယ် … ဟဲ့ဟဲ့ မလုပန်ဲ့လို့”

ဂလှမ်း!

“ဟဲ့ သမီး အပေါမြှာ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဘာ.. ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အဖေ..။ သမီး ရခွကေတ်ိုကခြမွိတာ.. ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

တဈကိုယလြုံးတုနရြီနတေဲ့ ကနွောြ အတင်းဆှဲပြေ့တာကို ရုန်းအထွကမြှာ မှနတ်ငခြုံပေါကြ ရခွကေကြို လုံးထွေးရင်း တိုကခြမွိလို့ ဆူညံသှားတယ်။ အောကထြပကြ သူ့အဖေ ကြီးလှမ်းမေးတာကို နည်းနည်းတုနန်တေဲ့ အသံနဲ့ ပြနအြောပြှောရင်း မမဝါတဈယောကြ အတင်းရုန်းကနရြှာတယ်။ လုံးထွေးရုန်းကနရြင်း မှနတ်ငခြုံဘေးက အိပယ်ာပေါကြို နှစ်ယောကသ်ား ထပလြွှကလြဲကသွှားကြတယ်။

ဘလောကအြင်ျကြီနှိပစြိတွေ တဖြောကဖြွောကမြှညအြောင် ကနွော့လြကကြှမ်းကြီးက ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ော့ အနကရြောင် ဘောလြီကြီးနဲ့ ဖြေးဥနတေဲ့ ရငည်ှှန့သ်ားလေးတွကေ ဝင်းကနဲပေါလြာပြီ။ လိငစြိတတ်အားထနပြှီး မုနယ်ိုနတေဲ့ ကနွောြ မမဝါရဲ့ ရငည်ှှန့အြကြဲကြောင်းလေးအပေါဖြကန်ားကို အတင်းနမ်းတယ်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဘောလြီပေါကြနေ လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး အတင်းညှဈခွနပြေေီ။ မမဝါကတော့ ကနွော့ြ ဆံပငတ်ှကေိုဆှဲပြီး အတင်းတွန်းထုတတ်ယ်။ မိနဈအနည်းငယလြောကကြှာတဲ့အထိ တွန်းထိုးရုန်းကနရြင်း စိတည်ဈလာဟနတ်ူတဲ့ မမဝါ အားပြော့စပြုလာတယ်။ ခပမြှနမြှနပြဲ ခါးကိုမတရြင်း အောကကြဘောင်းဘီတိုကို ကနွောြ ခွှတခြပြှီး ကြမ်းပြငအြောကကြို ပစ်ခလွိုကတ်ယ်။

လူကတော့ မမဝါရဲ့ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့လြေးအပေါမြှာ ခွစီးထားလွှကပြဲ။ နီရဲပြီး မိုးပေါကြိုထောငမြတန်တေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကြီးက ထိပမြှာ အရညကြှညလြေးတွတေောင် စို့ထွကန်ပြေီ။ မီးရောငအြောကမြှာ မကြဝြါးထငထြင် မှငလြိုကရြတာမို့ မမဝါတဈယောကြ မကြလြုံးလေးအဝိုင်းသားနဲ့ အို! ဆိုတဲ့ ကယောငကြတမ်း မှညသ်ံလေးတောင် အောလြာတယ်။ ရုန်းကနမြယ့ဟြနမြပေါတ်ော့ပဲ ငှိမကြသွှားပြီး ပကလြကကြလေး ကနွော့ကြို မော့ကြည့်ရြင်း သနားသလို ဖြစ်သှားဟနတ်ူရဲ့။ ကိုယလြုံးလေးကိုလိမ် ခါးမတပြှီး လကထြောကထြထိုငလြာတယ်။

ဘောလြီခွိတတ်ှကေိုသူ့ဖာသာ ဖြုတပြဈလိုကတ်ော့ ဆူဖြိုးလှပလှန်းတဲ့ နေ့လညကြ အဝေးကပဲမှငလြိုကရြတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက မီးရောငအြောငမြှာ ထင်းနတောပဲဗွာ။ အပေါပျိုင်းဗလာ ဖြစ်သှားတာနဲ့ ပေါကကြှဲမတတ် ထောငမြတန်တေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံအပေါြ လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ဖြဖြဆုပကြိုငလြာပြီး ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးလာတယ်။

“မောငလြေး! မမဝါက အပျိုမဟုတဘြူးကြာ ..။ မင်း အဲ့လောကကြှီး ဖြစ်နရငေလြည်း သကသ်ာအောင် မမဝါ လုပပြေးမယ်..။ ဟိုလိုကြီးတော့ မလုပရြဘူး ဟုတပြှီလား။ ကလေးက လိမျမာပါတယန်ောြ”

သနားနတေဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ ဒူးထောကပြှီးခွထားတဲ့ ကနွော့ကြို ကြည့်ရြင်း အဲ့လိုလှမ်းပြောလာတယ်။ ကနွော့လြကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူပြီး သူ့နို့တွပေေါြ တငပြေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကနွော့ြ လိငတ်ံနီရဲကြီးရဲ့ ထိပဖြူးကို အသာလေး ကိုယကြိုကိုင်းပြီး နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ စုပပြေးရှာတယ်။ ရှီး! ကနဲ မှညအြောင် ငှီးငှူလိုကရြင်း မမဝါရဲ့ ဆံပငတ်ှကေို တင်းတင်းဆုပကြိုင်၊ နို့ကိုဆုပခြွရင်ေး အလိုကသ်င့ကြလေး ခါးကိုကော့ထားပေးတယ်။ လိငဆြိပတ်ကန်ပမေယေ့ြ အသိစိတ် တဈခကြတ်ဈခကြြ ဝငလြာတဲ့ ကနွောြ ရာဂဘီလူးစီးနပမေယေ့ြ ကနွော့ကြို သနားပြီး အလိုလိုကန်ရှောတဲ့ မမဝါကို စိတထြဲမှာ သနားပြီး ခွင့လြှှတပြါဗွာလို့ တောင်းပနန်မေိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခန်ဓာကိုယကြတော့ အငမြတနရြိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာနဲ့ မမဝါရဲ့ ခေါင်းကလေးကိုကိုငပြှီး သူ့ပါးစပထြဲကို ကော့ကော့ပြီး သှင်းရင်း အရှိနတ်အားတကလြာပြီ။

“ဖိုးသကြ! ကြှတ်! မလုပရြဘူးဆိုကြာ.. အာကြာ.. မမဝါက တဈခုလပကြှီး.. မင်းက လူပျိုပေါကစြလေး အဲ့လိုမွိုးဖြစ်ကြရင် လူတွကေ ဘာပြော… အမေ့ … ဟဲ့”

၅ မိနဈလောကြ လိငတ်ံကို ကြငကြှငန်ာနာ စုပပြေးနတောကို ငှိမခြံမိနပမေယေ့ြ တအားတင်းကြပတ်ဲ့စိတကြှောင့ြ လူက မမဝါရဲ့ ပါးစပထြဲက လိငတ်ံကြီးကို ပြှတကြနဲ ဆှဲခွှတပြဈလိုကမြိတယ်။ ကုတငအြောကကြို ဆင်းလိုကပြှီး မမဝါရဲ့ထမီကို အတင်းဆှဲခွှတလြိုကမြိပြီ။ မို့မောကပြှီး ခုံးကြှနတေဲ့ မမဝါရဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက အရညလြေးတွေ စို့နရှောတာ အဖုတမြှှေးနကန်ကကြလေးတွမှောတောင် အရညလြေးတွေ သီးနတယ်ေ။ အဖုတကြို လကဖြဝါးလေးနဲ့ကာထား၊ နှုတခြမ်းလေးကိုကရြင်း ကနွော့ကြို တတွတတ်ှတဖြှောင်းဖဖြို့ ကြိုးစားနရှောတဲ့ သူမရဲ့ လကတ်ှကေို အတင်းဆှဲဖယလြိုကပြှီး တံတွေးတွနေဲ့ ပြောငလြကန်ီရဲနတေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံထိပဖြူးကို သူမ အဖုတဝြမှာ တေ့ပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း ဖိခလွိုကတ်ော့ မမဝါတဈယောကြ ကယောငကြတမ်းလေး အောရြှာတယ်။

ကြီးမားဖောင်းကားတဲ့ အဖုတကြှီးက စီးပိုငကြှပသ်ိပလြှန်းနတောမို့ တဈဝကလြောကရြောကအြောင် မနည်းကြီး အားစိုကထြိုးသှင်းလိုကရြတယ်။ အဆုံးထိရောကသ်ှားတဲ့ အခွိနမြှာ ကုတငစြောင်းမှာ ပကလြကအြိပန်တေဲ့ မမဝါတဈယောကြ ကုတငအြောကကြနေ သူ့ကိုယပြေါြ ကိုင်းပြီး အဖုတထြဲ လိငတ်ံထိုးသှင်းနတေဲ့ ကနွော့ြ လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို တအားဖမ်းဆုပပြှီး တွန်းထားနရှောပြီ။

“အားးး မဆန့ဘြူးကြာ.. မလုပရြဘူးလို့ မင့ကြို မမဝါပြောနတယေလြေ … နားမထောငတ်ော့ဘူးလား.. အာကြာ.. အိုးးး ပြနထြုတကြှာ မမဝါ မင်းကို လကန်ဲ့လုပပြေးမယဆြို မှားကုနတ်ော့မှာပဲ ပြောလို့လည်းမရတော့ဘူး ဒီကလေး အိအိ.. ရှီးးး”

ဆတကြနဲ သူမ ထထိုငလြာတယ်။ ကနွော့လြိငတ်ံကြီးက ပူနှေးစီးပိုငလြှန်းတဲ့ သူမအဖုတကြှီးထဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီ။ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ပြတထြှကမြတတ် ကိုကထြားပြီး အခုထကထြိ ကနွော့ကြို ဖြောင်းဖြနဆေဲ သူမကို ကနွောြ သချောမကြည့်တ်ော့ပဲ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခွဆေုပပြှီး ဆောင့လြိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ အသံထွကပြှီး အောမြိမှာစိုးရှာတဲ့ မမဝါတဈယောကြ ဖရိုဖရဲဖြစ်နတေဲ့ ဆံနှယတ်ှကြေားထဲကနေ လှမ်းကြည့်ရြင်း အံကြိတပြှီး ခံနရှောတယ်။ ခုနက တဖြောကဖြွာကရြှာနတေဲ့ မိုးက တအုံးအုံး သည်းခလွာပြီ။ ကနွော့ြ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း ရကစြကကြှမ်းတမ်းလှန်းလာတယ်။

“အားးး .. ရှီးး … ဖောကဖြောကြ! ဖြောင်း.. ပတပြတ်. ဖောကြ”

လူပျိုပေါကကြလေး ကနွောရြဲ့ အားပါလှတဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကေို ပထမတော့ အံကြိတပြှီး ခံနရှောပမယေ့ြ အရှိနရြလာတော့ အိမထြောငကြဖြူးတဲ့ မမဝါတဈယောကြ လကပြှနထြောကပြှီးကော့ရင်း စိတပြါလကပြါ ဆကဆြံစပြုလာပြီ။ အရပရြှညရြှည် နို့ထွားထွားနဲ့ တငပြါးကားကားကြီးတွေ ပိုငဆြိုငတ်ဲ့ မမဝါကို ကနွောြ မညှာတာတော့ပဲ အသားကုန် ဆောင့လြိုးပေးလိုကတ်ာ ဘယလြောကမြှမကြာဘူး ကနွော့ဂြုတကြို အတင်းဆှဲပြီး တွယတ်ကလြာသလိုလုပရြင်း တွန့လြိမပြှီး ပြီးသှားရှာတယ်။

ဝုန်းကနဲ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနကြသွှားတဲ့ မမဝါကို ဘေးတိုကအြိပ် အနအထေားဖြစ်အောင် ကနွောြ ပြငပြေးလိုကပြှီး ခပကြှေးကြေးနထေားတဲ့ ပိုဇရှငေမြှာ ဖငဖြှေးဖြေးကြီး တဈခွမ်းကို အသာမလို့ ကနွောြ ဆောင့လြိုးနလေိုကသ်ေးတယ်။ မိုးသံနဲ့အတူ ကနွော့ဆြောင့ခြကြတ်ှေ တအားပြင်းထနလြာတဲ့နောကြ ဘယလြိုမှ မတတန်ိုငတ်ော့ပဲ မမဝါရဲ့အဖုတထြဲကို ကနွော့သ်ုတရြညတ်ှေ တဖငွြးဖငွြးနဲ့ ပန်းထည့ပြေးလိုကမြိတော့တယ်။

“မှားကုနပြှီကြာ .. ငါတော့ သတောသချင်ေတ်ော့တာပဲ မောငလြေးရာ.. ပြနတ်ော့နောြ လိမျမာတယ်..”

တခွီပြီးသှားလို့ မမဝါကိုဖကပြှီး ခဏငှိမန်တေဲ့ ကနွော့ကြို နဖူးလေးပြတ်၊ ဆံပငတ်ှသပေပြေးရင်း မမဝါက ချော့ချော့မော့မော့ ပြောနရှောတယ်။ ကနွောကြ ဘာမှပြနစြကားမဆိုပဲ နို့နှစ်လုံးရဲ့ နို့သီးခေါင်းတွကေို လကည်ှိုးလကမြနဲ့ ခွကစေားရင်း အလုပမြွားနတေုန်း လူနီကြီးရဲ့ စခေိုင်းခကြအြရ မိုးလင်းခါနီးထိ ဆကတ်ိုကြ ကနွောြ လိုးရလိမ့မြယဆြိုတာ မမဝါတဈယောကြ မသိရှာဘူး။ သနားပါတယဗြွာ။

“ဟောတော့! နင့ဟြာကြီးကလည်း ပြနမြာနပြနေပြှီ.. နငန်ဲ့တော့ ခကတ်ော့တာပဲကြာ..။ ကဲ ကိုယတ်ောလြေး ရှင့ဒြေါသတွေ မှနမြှနလြွှော့ချင်တ်ယဆြိုလည်း လွှော့ပြီး အိမပြှနတ်ော့။ ကမွ ရှိကြီးခိုးပါတယ်..”

စိတအြိုကန်တေဲ့ အသံလေးနဲ့ မမဝါ မှညတ်မ်းရရှတေန်တောတွကေို ကနွောြ ဘာမှပြနပြှောမနတေော့ဘူး။ ကုတငပြေါမြှာတင် လေးဖကထြောကြ ဖငကြုန်းအနအထေားဖြစ်အောင် သူ့ကိုယလြုံးလေးကို နခေိုင်းလိုကပြှီး တငပြါးအနောကဖြကမြှာ ဒူးထောကရြင်း နရောယူလိုကတ်ယ်။ ကားစွင့လြှန်းတဲ့ ဖငဖြှေးဖြေးကြီး နှစ်ခွမ်းကို ဆှဲဖြဲလိုကရြင်း အဆီတဝင်းဝင်းနဲ့ အိစကန်တေဲ့ အဖုတကြှီးထဲ ကနွော့လြိငတ်ံကို ဖိပြီးထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ မမဝါတဈယောကြ ခါးလေးကော့ ခေါင်းလေးမော့ပြီး အီးးးကနဲ ဖြစ်သှားရှာတယ်။ ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အရှိနတ်ငပြှီး ကနွောြ ဆောင့သ်ှင်းနပြေီ။ တခကြတ်ခကြြ ကနွောအြဆောင့န်ဲ့ မမဝါက အနောကကြို ပြနအြကော့ တွေ့လိုကရြင် တဖန်းဖန်း မှညသ်ံလေးတွကေ ဆူညံပြီး၊ ဖငကြုန်းပြီး အလိုးခံနရရှောတဲ့ မမဝါဆီက တရှီးရှီး၊ တအီးအီး ညည်းသံနဲ့ ရောလို့ မိုးသံလသေံကြားထဲ ကနွော့စြိတကြို ပိုလို့တောင် တကကြှှစနပေေါလားဗွာ။

လင်းကြကတ်ှနသ်ံ ခပအြုပအြုပ် ကြားလိုကရြတဲ့ အခွိနမြှာ ကနွော့လြကခြကြန်ဲ့ မမဝါတဈယောကြ မွှော့နရှောပါပြီကောဗွာ။ မိုးတွလည်ေး တိတစြပြုနပြေီ။ ကုတငပြေါကြ အသာအယာလေး ဆင်းလိုကပြှီး ငယင်ယကြတည်းက သံယောဇဉကြှီးရှာတဲ့ မမဝါကို တဈခကြလြှမ်းအကြည့်မြှာ အသိစိတကြ တဈခကြြ ဝငလြာမိသေးတယ်။ တဈညလုံး လေးဖကထြောကပြှီး ဆောြ၊ ပြေ့ပြီး ထိုငလြွှကလြိုး ၊ တဈပေါငကြွောြ၊ တဈတီတူးမိုးမွှောြ၊ သူကြီးသနတေထြမ်း၊ ကြားကြီးရသေောကြ၊ ခွင်ျသေ့ထိုင် .. အဲ့လိုပုံစံ စုံစိနအေောင် ကနွောြ လုပပြေးလိုကတ်ာ အိမထြောငကြဖြူးပမယေ့ြ အလှမပကြသ်ေးတဲ့ မမဝါတဈယောကြ မီးသင့သ်ှားတဲ့ ငှကပြွောညှှန့ကြလေးလို ပြော့ဖတပြှီး ကုတငပြေါမြှာ ခွခွလေေေး အိပပြွောန်ရှောပြီ။

ကြမ်းပြငပြေါကြ ဘောင်းဘီတိုလေးကို ပြနကြောကစြှပ်၊ အင်ျကြီဝတပြှီးတာနဲ့ အသိစိတ် ဝငတ်ဈခကြြ မဝငတ်ဈခကြန်ဲ့ အိမအြပေါထြပ် ပြူတင်းပေါကတ်ံခါးဖြင့ပြှီး ကနွောြ ခုနခြလွိုကတ်ာ ဝဲကနဲ မှကြေီးပေါြ စကျကူတဈရှကလြို အသာအယာကသွှားတယ်။ မှကြေီးပေါရြောကတ်ာနဲ့ အခွိနမြဆိုင်းတော့ပဲ အလိုလို ပြေးထွကလြာရင်း လူတဈရပကြွောလြောကရြှိတဲ့ ခွံစည်းရိုးကိုပါ ဆတကြနဲ ခုနကြွောလြှှားသှားပြနတ်ယ်။

ကနွော့အြိမထြဲ ပြနခြုနဝြငလြာမိတဲ့ နောကမြှာတော့ ခါတိုင်းနေ့တွလေို ပြော့ခွသှေားပြီး အိပယ်ာပေါတ်ကြ မှေးကနဲ အိပမြပြောသ်ှားအောင် စိတကြိုတင်းထားမိတယ်။ ကနွောသ်ိချင်တ်ာက ဒီလူနီကြီး ဘာလဲ။ ဘယကြ ပေါပြေါလြာတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်အောင် အတင်းတွန်းပို့နတောလဲ။ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ခေါင်းထဲမှာ စီတန်းလို့နတယ်ေ။ ဝဝဝေေါးဝါးဖြစ်နတေဲ့ စိတအြာရုံကို စုစည်းထားပြီး သတိလကလြှှတ် မဖြစ်သှားအောင် ထိန်းနတယ်ေ။

ကနွော့ကြုတငန်ားအရောကမြှာ လူက မူးဝဝေေ တဈခကြဖြစ်သှားပြီး ပြော့ခွသှေားတယ်။ အိပယ်ာပေါြ လှဲခလွိုကပြှီး တုံးကနဲမအိပပြဲ နောကပြှနလြှည့ပြှီး လူနီကြီးကို ရှာလိုကတ်ော့ ရှုတညတ်ညကြှီး ထိုငန်တေဲ့ လူနီကြီးကို ကြမ်းပြငပြေါမြှာ တွေ့လိုကရြတယ်။ တဈကိုယလြုံး အားအငမြကနွတ်ော့လောကအြောင် ပြော့ခွနပေမေယေ့ြ အားတင်းထားရင်း ကနွောြ သူ့ကို စကားလှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။

“ဦးလေး ခငဗြွားဘယသ်ူလဲဗွ။ ဘာဖြစ်လို့ ကနွော့ကြို ဒီလိုဖြစ်အောင် စခေိုင်းနရတောလဲ”

…. ….

“ဟေ့လူ! ပြောလဗွော။ ကြုပကြှာရင် ရူးသှားတော့မယ် ..။ ခငဗြွားဘယသ်ူလဲ..။ ဘယကြနေ ပေါပြေါလြာတာလဲ”

“ငါလား ငါဘယသ်ူမှ မဟုတဘြူး ..။ ငါ့ကို စီရငထြားတဲ့အတိုင်း ဆောငရြှကန်ရတေဲ့သူ ..။ တကယတ်ော့ ငါဆိုတာ မရှိဘူး”

“ခငဗြွား ဘာတွပြေောနတောလဲဗွ။ ကနွောြ နားမလညဘြူး။ ကနွော့ကြို ဒီလိုလုပခြိုင်းဖို့ ဘယသ်ူက ခိုင်းထားလို့လဲ။ ကြုပ် သချင်ေတ်ယဗြွာ..။ ကြုပ် မုဒိန်းကောငဖြစ်နပြေီ တောကြ!”

အကကြှဲကြဲနဲ့ လသေံအနိမ့အြမှင့မြရှိတဲ့ အသံနဲ့ ကနွော့ကြို စကားပြနပြှောရင်း နီရဲတောကပြှောငလြှန်းတဲ့ မကြလြုံးအစုံနဲ့ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ သူ့မကြန်ာမှာ ခံစားခကြမြရှိဘူး။ လူသကေောငကြှီးလိုပဲ။ တောင်းပနတ်ဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ သူ့ကိုစိုကကြှည့ရြင်း သူဘယသ်ူလဲဆိုတာ စဉြးစားကြည့်မြိနပမေယေ့ြ ခေါင်းက ခွာခွာလညလြာတယ်။

“ဒါဆိုလည်း ကနွော့ကြို ဒုကျခမပေးပါနဲ့တော့ ဦးလေးရာ .. တောင်းပနပြါတယ်…။ ဘာကိဈစ အဲ့လိုမိန်းမတကာကို အဓမျမကငွ့ခြိုင်းနရတောလဲဗွာ”

“မင့ကြို ငါဘာမှ ဒုကျခမပေးဘူး ..။ ငါဟာ စီရငထြားခွင်းခံရတဲ့ အရာတဈခုသာဖြစ်တယ်..။ ငါဟာ ဆောငရြှကသ်ူ သကသ်ကသ်ာဖြစ်တယ်..”

“ဟာဗွာ! ဘာတွပြေောနတောလဲ။ ကြုပန်ားမလညတ်ော့ဘူး။ ဘာပြောတာလဲ ရှင်းအောငလြုပဗြွာ”

“ငါဟာ ငါ့ကိုပိုငဆြိုငသ်ူအတွကြ ဖြည့ဆြည်းပေးရသူဖြစ်တယ်..။ ငါ့အရှငသ်ခငရြဲ့ စိတဇြောဆန်ဒအတိုင်း ဘာမဆို ဆောငရြှကမြယ်”

“ခငဗြွား အရှငသ်ခငကြ ကြုပလြား။ ဘယကြနေ ဘယလြို ကနွောကြ… ဟာ! ရူးချင်တ်ယဗြွာ”

“အဲ့ဒီမိန်းမတွေ အကုနလြုံးဟာ မင်းကိုယတ်ိုင် ကာမဆကဆြံချင်သ်ူတွေ ဖြစ်တယ်..။ သူတို့ဆီကို မင်းစိတအြလိုကြ ငါခေါဆြောငပြေးတယ်..။ သူမတူအောင် ရာဂမီးတောကလြောငအြောင် ငါကူညီတယ်..။ သူတို့တွဟော မင်းလိငဆြန်ဒကို အလိုလိုကခြဲ့ရတယ်။ ဘယတ်ော့မှ မင်းကို ငှင်းပယန်ိုငစြှမ်းမရှိ..။ မင်းသူတို့ကို တပမြကသ်လို သူတို့မင်းကို တပမြကစြအေောင် ငါကြံဆောငခြဲ့တယ် ..။ ငါဟာ စီရငထြားခွင်းခံရတဲ့ အရာတဈခုသာဖြစ်တယ်..။ ငါဟာ ဆောငရြှကသ်ူ သကသ်ကသ်ာဖြစ်တယ်..”

“ဗြာ”

ဒီလူနီကြီးပြောတဲ့ စကားတွကေို ကနွောြ နားမလညန်ိုငတ်ော့ဘူး။ စိတလြွှော့ပြီး ကုတငပြေါကြို ဝုန်းကနဲ ပကလြကလြှနခြပြှီး အိပဖြို့ပြငတ်ယ်။ မကြလြုံးကို မှေးထားလိုကရြင်း အိပပြွောခြငွသ်လိုလို ဖြစ်လာပမယေ့ြ သတိလကလြှှတ် အဖြစ်မခံနိုငဘြူး။

ကနွော့မြှာ အကြံတဈခုရှိသေးတယ်။ အသကကြို ခပမြှနမြှနရြှူနရင်ေး အိပပြွောသ်လို လုပပြှလိုကပြှီး မိနဈအနည်းငယအြကြာမှာ ကြမ်းပြငပြေါကြ လူနီကြီး မတတ်ပရြပလြိုကတ်ာကို မှေးထားတဲ့ မကြလြုံးနဲ့ ချောင်းကြည့်ထြားပြီ။ ကနွော့ကြုတငန်ားကို အသာလေးကပလြာပြီး ဆတကြနဲ ခုနလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့အြပေါြ ခုနအြုပလြိုကပြှီလို့ ထငန်ပမေယေ့ြ ကနွော့ခြှငထြောင် အမိုးပေါကြို ပေါ့ပေါ့ကလေး ခုနတ်ကသ်ှားတာဗွ။ ခွငထြောငအြမိုးပေါြ တကသ်ှားပမယေ့ြ ခွငထြောငကြ လှုပတ်ောငမြလှုပဘြူးဆိုတာ သတိထားလိုကမြိတယ်။ အဲ့ဒါကို နောကဆြုံးမှငလြိုကရြပြီး ကနွောြ ခကြခြငွြးပဲ အိပပြွောသ်ှားတယ်။

………………………………………

မနကြ ၇ နာရီလောကြ ခွံဝိုင်းထဲက ဂိုထောငမြှာ ကုနတ်ှလောတငတ်ဲ့ ဟီးနိုးကားသံတွကြေောင့ြ ကနွောြ လန့န်ိုးလာတယ်။ ခေါင်းက တဆဈဆဈကိုကပြှီးး အိပရြေးလုံး၀ မဝဘူးဗွာ။ ဘယလြိုမှ ဆကအြိပလြို့မရအောင် ဆူညံနတောမို့ စိတည်ဈညဈနဲ့ အိပယ်ာက ထလာမိတယ်။ ညက လတွမေေိုးတွေ အတောခြထွားလို့ ခွံထဲမှာ သရကသ်ီးအကင်းလေးတွေ ပြန့ကြွဲနတောပဲ။ ခွံထောင့ကြ အုတရြကနေလြေးဆီ ထွကလြာခဲ့ပြီး စောစောစီးစီး ရချိုးခေါင်းလွှောလြိုကတ်ယ်။

အဝတအြစားလဲရင်း မနေ့ညကကိဈစ စဉြးစားမိပြနတ်ော့ စိတတ်ှေ လေးလံသှားပြနတ်ယ်။ တဈရပကြှပသ်ားချင်ြး အဈမကြီးလို ခငတ်ဲ့သူအပေါြ ကြူးလှနမြိသှားပြီဆိုတဲ့ အတွေးက လူကိုဒုကျခပေးနပြေီ။ အိပယ်ာသိမ်း၊ စောငခြေါကဖြို့ ဒီဖကအြိမထြဲ ပြနဝြငလြာရင်း မိုးလင်းခါနီး လူနီကြီး ကနွော့ခြှငထြောငအြပေါကြို ခုနတ်ကသ်ှားတာ သတိရမိတယ်။ အဘေေးကြီးက ထုတတ်န်းပေါြ တကန်တောလား မသိဘူးဗွ။ ခွငထြောငအြပေါကြ မကြန်ှာကြကကြို မော့ပြီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ ကြည့်န်မေိသေးတယ်။ ခွငထြောငအြမိုးပေါမြှာ အရုပကြလေးတဈခုတွေ့လို့ အသာလေး ကောကယ်ူလိုကမြိတော့မှ လူကို ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ သဈသားရုပထြုလေးက ဟိုလူနီကြီးနဲ့ တဈထရောထဲ ဖြစ်နပေါလားဗွာ။

ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကအြိပရြင်း အံ့သှတုနလြှုပတ်ဲ့ စိတန်ဲ့ သဈသားရုပထြုကလေးကို စေ့စေ့စပစြပ် ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပရြင်း အနီးကပ် လေ့လာကြည့်မြိနတယ်ေ။ ရှေးခတ်ေ အဘိုးကြီးရုပန်ဲ့ ရုပထြုပေါမြှာ အင်းကြကတ်ှေ၊ လကရြေးအတွန့အြတကန်ဲ့ စာလုံးသေးသေးလေးတွေ ထွင်းထားတယဗြွ။ တခွို့နရောတွမှော စာလုံးလေးတွကေ ပကြယ်ှင်းပြီး ပြောငခြွောနပမေယေ့ြ တခွို့နရောက စာလုံးတွကေ ဖတလြို့ရသေးတယ်။

စိတရြှိတိုင်းကြံ၊ ကြံသမွှပြီး xxxx xxxxx လိုတိုင်းတက ပြီးမှှောကစြရန်ေ

သံမနသေား၊ ကသဈသား xxx ကြောငန်ကဂြမုန်း xxx နဂါးပုတအြနဖြတ် xxx

မှဖေုတဘြီလူး၊ ဇောဂြနီ ဇောဂြနကြ ခွေးစားစုန်းမကနွြ ဝဒအေတတတ်ကာဖြင့ြ xxx ထိုထိုစီရင် ငါအကြင်၏ မှလွှေောကဝြိဇျဇာ အသညာကား သဈသားရုပ်၌ တညစြသေောဝြြ

နလစေင်ျကြာ ဆရာသခင် ဦးလူကြီး

(xxxxx ပြထားသော နရောများတွင် စာလုံးများပကြကြာ ချောမှှတန်သဖြေင့ြ ဖတမြရပါ။ အမှနကြ လွှောကရြှှီးမလို့ အကိုးအကားရှာရမှာ ပငွြးလို့ မရေးတော့တာ ဟီဟိ..)

ကနွောြ အခုမှ တစိမ့စြိမ့တ်ှေးရင်း အရာရာကို နားလညသ်ဘောပေါကစြ ပြုလာပါပြီ။ လူနီကြီးဆိုတာ ဟော့ဒီ သဈသားရုပထြုလေးက ထွကလြာတာပါလား။ ကနွောြ အတင်းသှားပြီး အနိုငအြထကပြှုခဲ့တဲ့ မိန်းမတွဆေိုတာကကော.. ဟုတပြါပြီလေ… ကနွောကြိုယတ်ိုင် မသိစိတကြ ဖောကပြှနမြိခဲ့တဲ့ မိန်းမတွပေဲ မဟုတလြားဗွာ။ ပြီးတော့ သူတို့တွကေ ဘာလို့ ကနွောြ လိငဆြကဆြံဖို့ ကြိုးစားခွိနမြှာ သသခွေောခွာ မငှင်းဆနကြှတာလဲ။ တဈညလုံး ဘာလို့ ကနွော့စြိတတ်ိုင်းကြ အဆကဆြံခံကြတာလဲ။ ဘာလို့ နောကတ်ဈနေ့မှာ ရဲစခန်းသှားမတိုငကြှတာလဲ ဆိုတာ အခုမှ တရေးရေး နားလညလြာပြီ။ လူနီကြီးရဲ့အစွမ်းကြောင့ြ ကနွောြ လိငစြိတထြသလို သူတို့လည်း လိငစြိတဝြငန်ကြတောကိုးဗွ။

ဒါကြောင့ြ အခွင့အြရေးရှိလွှကန်ဲ့ (ဥပမာ ရူပဗဒဆေရာမလေးဆိုရင် ကနွော့ကြို အသမေုန်းတဲ့သူပဲ။ သချောပေါကြ အောဟြဈပစ်လိုကရြင် ကနွောြ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ။ အံကြိတပြှီးခံနပမေယေ့ြ သူကိုယတ်ိုင် လိငဆြကဆြံတဲ့ အရသာကို အားရပါးရ တပမြကစြှာခံစားခဲ့တာ ဒီရုပထြုလေးရဲ့ အစွမ်းပါလား။ ဟိုအင်းသူကြီးသမီး အလတမြနဲ့တုန်းကဆို ပထမ ၂ ခွီလောကြ လုပပြှီးတာတောင် သူ့မကြလြုံးတွကေ တကတ်ကကြှှကြှနဲ့ ခရီးဆကခြငွန်ခေဲ့တာ ဒါကြောင့ကြိုး) မမဝါကတော့ ကနွော့ကြို ငယင်ယကြတည်းက သံယောဇဉရြှိလို့ အလိုလိုကတ်ယပြဲထား.. နောကပျိုင်းမှာ တကည်ီလကည်ီတောင် ပင့ပြေးကော့ပေးတဲ့အပြင် ပြေ့ပြီးး ထိုငလြွှကြ လိုးကြတုန်းက ကနွော့ဂြုတကြို အတင်းသိုင်းဖကပြှီး သူကိုယတ်ိုငကြ တကဆြောင့ခြဲ့တာလေ။ အောကလြမ်းဆရာ ဦးလူကြီးဆိုတာ ကနွောတ်ို့ ခွာတိတအြရှယတ်ှေ ကြားဖူးရုံကြားဖူးတာ မှီမှမမှီလိုကတ်ာဆိုတော့ ဒီသဈသားရုပထြုလေးကို ဘယလြိုအစွမ်းတွေ သှင်းခဲ့သလဲ မသိပါဘူးဗွာ။

လောလောဆယ် ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလားတော့ ကနွောြ စဉြးစားလို့ မရဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့စြိတကြ (အုပခြငွစြရာ ကောင်းလိုကတ်ာလို့) မိန်းမတဈယောကကြို ပစ်မှားလိုကမြိရင် လူနီကြီးက ကနွော့စြိတအြလိုကြ လိုကလြုပပြေးနတယ်ေ ဆိုတာမွိုးကို ကောင်းကောင်း နားလညသ်ဘောပေါကလြိုကပြှီ။ သဈသားရုပထြုလေးကို ခွငထြောငအြမိုးပေါြ ပစ်တငလြိုကပြှီး လကဖြကရြညထြိုငဖြို့ ကိုရှှဘကေို ဝငခြေါမြယဆြိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကနွော့ပြှိုငဘြီးလေးကို တွန်းရင်း အိမကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။

“ဟေး! မောငလြေး”

“ခငဗြွာ!”

“မမဝါ စကဘြီးခွိန်းကြိုးပြတန်လေို့ ဆိုငသ်ှားပို့လိုကရြတယ် … အလုပကြိုလိုကပျို့ပါ..”

“ဟုတ်.. ဟုတကြဲ့ မမဝါ”

ကနွောတ်ို့အိမရြှေ့ ခရပငေကြှီးအောကမြှာ ကြိမခြှင်းလေးကို ကိုငပြှီး ဘဏဝြတစြုံလေးနဲ့ မမဝါက ပြုံးတုံ့တုံ့လေး ရပစြောင့န်တောနဲ့ ပကပြင်းတိုးတာ လူကိုလန့သ်ှားတယ်။ ဆံပငတ်ှကေို ပိုကကြှနအြနကကြလေးအုပပြှီး ဆံထုံးကဈကဈလေး ထုံးထားတဲ့ မမဝါက ပြုံးစိစိလုပရြင်း ခွင်းတောင်းလေးကို လှမ်းပေးတော့ ကနွော့လြကြ လှမ်းလိုကရြတယ်။ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ကနွော့ပြှိုငဘြီး ရှေ့ဘောငတ်န်းပေါြ တငပြါးလှှဲလေး တကထြိုငလြာတာကို ဘာမှ စကားမဆိုတော့ပဲ စကဘြီးကို နင်းထွကလြာခဲ့မိတယ်။ ပတဝြန်းကငွကြလည်း ခါတိုင်း ဒီလိုပဲ သှားလာနကြေ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကကြို သှေးမတောသ်ားမစပပြမယေ့ြ မောငန်ှမလိုမှငပြှီးသားမို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။

ကနွော့မြှာသာ မနေ့ညက ကိဈစကြောင့ြ ရငဘြတထြဲ တဒိန်းဒိန်း ခုနန်မေိတာဗွာ။ မနကစြောစော ရမေိုးခွိုးသန့စြငထြားဟနတ်ူတဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲက မမဝါဆီက အမှှေးရနံ့ကလေးတွကေ နှာဝကိုခွူနတယ်ေ။ စကဘြီးနင်းနရင်ေး မနကစြောစောမို့ လူသှားလူလာပြတတ်ဲ့ ဘိုတဲကုန်းနားက မုန့တ်ီဆိုငလြေးနားရောကတ်ော့ မုန့စြားမယဆြိုပြီး ရပခြိုင်းတယ်။

“မုန့တ်ီနှစ်ပြဲ ငါးဖယန်ဲ့ ပဲကြောထြည့မြယ် မှနမြှနလြေးလုပပြါ”

ဆိုပြီး လှမ်းမှာလိုကရြင်း ဆိုငအြနောကန်ားက မနကြညွြးပငအြောကြ စားပြဲပုလေးမှာ နှစ်ယောကသ်ား ထိုငန်ပမေယေ့ြ ကနွောသ်ူ့ကို မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငရြဲဘူးဗွ။

“ဟေ့ရောင်!”

“ဗြာ”

“ဟင်းဟင်း .. မနေ့ညက သူမဟုတတ်ဲ့အတိုင်းပဲ လူဆိုးပေါကစြနလေး .. ငါ စိတရြှိလကရြှိ နားရင်းထအုပလြိုကရြရငတ်ော့လေ ဟှန်း”

“မမဝါ.. ကနွောရြှင်းပြမယ်.. ဟို.. အဲ့ဒါလေ..”

မုန့တ်ီပြဲတွလောခတွော့ စကားစပြတသ်ှားတယ်။ မုန့ပြှဲတွကေို လကန်ဲ့ညှှနပြှပြီး အရငစြားစို့ဆိုတဲ့ ဟနန်ဲ့ မမဝါက လုပပြှတော့ ကနွောြ တူနှစ်ချောင်းဆီ လကလြှမ်းပြီး မုန့တ်ီတွကေို စိတမြပါလကမြပါ စားနမေိတယ်။ မမဝါကတော့ ပြုံးနတေဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ တရှှတရြှှတ် စားပစ်လိုကတ်ာ ခဏလေးနဲ့ မုန့တ်ီတွေ ပြောငသ်ှားတယ်။ မုန့တ်ီကို စိတမြပါသလို တို့ကနန်း ဆိတကြနန်းစားနတေဲ့ ကနွော့ကြို ရယခြငွလြွှကြ ပကကြွိမကြန်ှာပေးနဲ့ လှမ်းကြည့်ရြင်း စကားစပြောတယ်။

“ဖိုးသကလြေး မမဝါကို ဂတိတဈခုပေးပါ..”

“ဟုတ်!”

မုန့စြားပြီးသှားလို့ ရနှေေးခါးပူပူကို တဖူးဖူးမှုတသ်ောကရြင်း ခေါင်းငုံ့ထားရာက ကနွောြ မဝံ့မရဲမော့ကြည့်ပြှီး ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကမြိတယ်။ အပေါကြ ခါးတိုအင်ျကြီ အဖြူဆှတဆြှတကြလေးနဲ့ အောကကြ ထမီအစိမ်းနုနု ယူနီဖောင်းလေးနဲ့ မမဝါက လှပကြော့ရှင်းလှန်းတာမို့ ကနွောြ ခပင်ေးငေးလေး ဖြစ်သှားမိသေးတယ်။ တခွိနကြတော့ ကိုယအြငမြတနခြစွခြငရြတဲ့ သှေးသားရင်းခွာလို သဘောထားရသူဆိုတော့ ဒီလိုဖြူဝင်းဝင်း အသားအရညန်ဲ့ အရပမြှင့မြှင့ြ အဈမကြီးကို ကနွောြ ချောမှန်း လှမှန်းတောင် သချောသတိမထားမိခဲ့ဘူး မဟုတလြားဗွာ။ မနေ့ညကမှ တဈကိုယလြုံး တုံးလုံးခွှတပြှီး စိတရြှိလကရြှိ သောင်းကနွြးမိခဲ့ပြီးမှ အငမြတန် မိန်းမပြီသပြီး လှပတဲ့ ကိုယလြုံးပိုငရြှငလြေးမှန်း သိလာရတဲ့နောကမြှာ လူက ရငတ်ဖိုဖိုဖြစ်နခေဲ့ပြီလေ။

“မမဝါက အိမထြောငပြကြဆြိုတာ မောငလြေး သိပြီးသားနောြ”

“သိပါတယဗြွ”

“အင်း.. မနေ့ညက ကိဈစကို ဘယသ်ူသိတာမှ မဖြစ်စချင်ေဘြူး..။ အဲ့ဒါ ဂတိပေးပါကြာ..။ မင်း တအားခစွတ်ဲ့ မင်းလူ ရှှဘကေိုတောင် မပြောရဘူး။ မမဝါ ဘယယ်ောကြြားမှ မယုံဘူး ဘယလြိုလဲ”

“အာ…. ကနွောမြပြောပါဘူး မမဝါကလည်း..”

“အေးပါ.. တသကလြုံး မမဝါကို မင်းဘယလြောကြ ခစွကြှောကရြိုသလေဲ ဆိုတာ သိပါတယ်..။ မနေ့ညက မုနယ်ိုပြီး သောင်းကနွြးပြတာကလှှဲလို့ပေါ့ ခွိ”

“ဟာဗြာ!”

“နောကတ်ဈခုက .. မမဝါကို မင်းဘယတ်ော့မှ လိုချင်လြှပါတယ်.. ခစွသ်ူလုပခြငွပြါတယ် အဲ့လိုစိတတ်ှေ မှေးမလာနဲ့။ အဲ့ဒါ ကြိုပြောထားမယ်..။ မင်းမိဘ အသိုင်းဝိုင်းက ငါ့ကိုမုန်းကြလိမ့မြယ်..။ ကလေးကို ဖကြဆြီးပါတယလြို့ စွပစြှဲကြလိမ့မြယ်…”

……………..

“မမဝါ ကိုယတ်ိုငလြည်း အိမထြောငရြေးဆိုတာကို ဒီတသကြ စိတကြုနခြဲ့ပြီးပြီ ..။ ဘယတ်ော့မှလည်း ယောကြြားထပယ်ူဖို့ မစဉြးစားတော့ဘူး သိလား ..။ မင်းအထငသ်ေးချင်ြ သေးပါစတေော့..။ မဖြစ်သင့မြှန်း သိတယ် ..။ ဒါပမယေ့ြ မနေ့ညက မမဝါရဲ့ ဘဝမှာ အငမြတန် ကြနပေပြွောရြှှငရြတဲ့ ည ဖြစ်ခဲ့တယ် ..။ မင်းလေးရဲ့ ဇွတတ်ရှတ် ဆိုးပတောလေးတွကေို ကြနပေအြားရတယ်..။ ရှင်းရှင်းပြောမယကြှာ ဘဝမှာ မမေ့နိုငတ်ော့မယ့ြ ညတဈည”

“မမဝါ ဘာပြောနတောလဲဟင်။ ကနွောြ နားမလညတ်ော့ဘူးဗွ..”

“ဟေ့ရောင် ဖိုးသကလြေး! ရှင်းအောငပြှောရရင် မင်းနဲ့ဖြစ်တာကို ကြိုကတ်ယလြို့ ပြောနတော တောကြ! ငါလငေါ .. စိတရြှိလကရြှိ နားရင်းတီးလိုကရြ ဒီမယရြှကလြို့သတေော့မယ်..။ ထတော့ သှားမယ် ရုံးနောကကြတွော့မှာပဲ”

မမဝါ ရုံးခွိနမြှီအောင် စကဘြီးကို ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး နင်းထွကလြာခဲ့မိတယ်။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲက စကဘြီးဘောငတ်န်းပေါမြှာ တငပြါးလှှဲကလေးထိုငလြာတဲ့ မမဝါက ဘဏန်ားရောကခြါနီး ခရဈယာနဘြုရားရှိခိုးကြောင်းကုန်းအဆင်း လူသူရှင်းလှန်းတဲ့နရော အရောကမြှာ မော့ပြီး ကနွော့ဂြုတကြို လကပြှနသ်ိုင်းဖကဆြှဲခရွင်း ကနွော့န်ဖူးကို ပြှတကြနဲနမ်းရင်း ပါးခွိုင့ကြလေးပေါအြောင် ပြုံးလိုကသ်ေးတယ်။ ဘဏရြှေ့ရောကတ်ော့ စကဘြီးပေါကြ ဆင်းသှားရင်း လသေံတိုးတိုးနဲ့

“ဟရောင်! သချောမှတထြားနောြ ငါ မင်းခစွသ်ူ မဟုတဘြူးဆိုတာ ခေါင်းထဲအမြဲမှတထြား”

လို့ ပြုံးစိစိပြောပြီး သူ့ရုံးထဲ ဝငသ်ှားတယ်။ ရပကြှကထြဲက အဟနရြှုပ် တရုတလြကဖြကရြညဆြိုငရြှေ့မှာ စကဘြီးဒေါကထြောကထြားရင်း ကနွောြ ကိုရှှဘကေို မနကခြင်း လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငဖြို့ စောင့န်လေိုကတ်ာ စောစောစီးစီး ဘူပိတတ်ဲ့အကြကကြ ဆိုကလြာသေးတယဗြွ။

ရပကြှကထြဲက ဘူဒါး ဘိုးတောတ်ဈယောကကြ လကဖြကရြညဆြိုငထြဲက နံပြားနဲ့ လကဖြကရြည် ပါဆယဆြှဲပြီး ထွကအြလာ ကနွော့ကြိုမှငတ်ာနဲ့ ခါးကလေး ထောကခြါထောကခြါနဲ့ တောကြီလာပြားတယ်။

“ဟဲဟဲ.. ဖိုးသကြ မနကအြစောကြီး မင်းဘယကြနေ ထွကလြာတာလဲ။ ငါမှငလြိုကသ်လိုလို အရှိသားနော့ြ”

“ဘာပြောတာလဲဗြ”

“မင်းကိုယမြင်း လညလြှပြီ ထငန်တောကိုးကြ။ ငါ ရိပမြိနတယေန်ော့ြ ..”

“ဘကြီးထောင် ကနွော့ကြို ဘာတွပြေောနတောလဲဗွ။ ပြောချင်ရြင် ဒဲ့ပြောလဗွော။ အဲ့လို ဝေ့ဝိုကမြနနေဲ့”

“သှောြ! ငါဒီနေ့မနကြ အစောကြီး နိုးနတောကိုးကြ..။ အဲ့ဒါနဲ့ အိမရြှေ့လမ်းမထွကြ လမ်းလွှောကန်ရင်ေး မတ်ေတာသုတလြေးဘာလေး ရှတန်တော ဝါဝါမတေို့ ခွံဝင်းထဲက လူတဈယောကြ ခုနထြှကလြာတာ လှမ်းမှငလြိုကရြသလိုလို ဘာလိုလိုဟ ဟဲဟဲ”

“ဘကြီးထောငကြ အသကကြှီးနပေါပြီဗွာ။ မမဝါတို့ အိမခြှံစည်းရိုးကို ဘယလြိုလူက ခုနကြွောန်ိုငမြှာလဲ ဖြစ်နိုငပြါ့မလား..။ ဒါနဲ့ မနကစြောစော ထထပြီး လမ်းမမှာ လမ်းထွကလြွှောကသ်လိုနဲ့ ကုနစြိမ်းတွေ ဈေးလာလာပို့တဲ့ အထမ်းသမလေးတွကေို ချောင်းနတောကို မတ်ေတာသုတရြှတတ်ယ် ဘာညာတွေ လွှောကလြိမမြနစမြေးပါနဲ့ ဘကြီးထောငရြာ.. အချင်ြးချင်ြးတွကေို..။ အခုလောလောဆယ် ပန်းသညမြလေး မအေးပြင့ကြို ဘကြီးထောင် ခေါခြေါစြားနတယေဆြိုပြီး ဟိုဖကရြပကြှကမြှာ သတင်းထွကန်တယ်ေ ကြည့်လြုပြဦးဗွ..”

“ဟကောင်! မင်းဘယကြကြားလာတာလဲ တကယလြား”

သူ့အကြောင်းတွေ အကုနသ်ိတဲ့ ကနွောြ လွှောကရြှှီးပစ်လိုကမြှ ဘိုးတောကြှီး ပြာယာခတသ်ှားတယ်။ တဟီးဟီးနဲ့ စကားလမ်းကြောင်းလှှဲသှားတော့မှ ကနွောလြည်း သကပြှင်းခနွိုငတ်ော့တယ်။ နောကဆြို သတိထားမှ ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ မလှယပြါဘူးဗွာ။ ဒီဘဲကြီးက အသကအြတောကြှီးပြီ ဒါပမယေ့ြ နှာကိဈစမှာ ဆရာတဈဆူခငဗြွ။ အရငကြတော့ တပထြဲက။ အခုတော့ အငှိမ်းစားပေါ့။ ရပကြှကထြဲ ပြောင်းလာတာ ၄-၅ နှစ်လောကပြဲ ရှိသေးတယ်။ “တပကြှပကြှီး” ဘဝနဲ့ အငှိမ်းစားယူလာတာလို့ ကြားဖူးတာပဲ။ သူတို့အရှယတ်ူ ဘိုးတောအြသိုင်းအဝိုင်းကတော့ အချင်ြးချင်ြးတွေ့ရင် “မောငမြောငရြဲ” လို့ ခေါကြှတာကြားဖူးပမယေ့ြ ဦးရဲထောင် ဆိုတဲ့ နာမညကြှောင့ြ ကနွောတ်ို့ လူငယတ်ှကေ “ဘကြီးထောင်” လို့ပဲနှုတကြွိုးနကြတောပေါ့လေ။

သူ့အဈမကြီးက ဆုံးသှားတာကြာပြီဆိုပဲ။ သားတွပေဲမှေးထားတာ ဆိုတော့ ခွှေးမတွေ အများသားလေ။ ဒါပမယေ့ြ သားတွအလေဈမှာ အဲ့အဘိုးကြီးက ခွှေးမတွနေဲ့ ဘာလိုလို အပုပန်ံ့က ထွကထြှကလြာသေးတယ်။ အလုပမြရှိ အငှိမ်းစား အားယားနတောဆိုတော့ ဟိုဆေးဖောြ ဒီဆေးဖောတ်ှေ သိပလြုပတ်ာဗွ။ ဗဒငေလြိုလို၊ အင်းလိုလို၊ ဘိုးတောလြိုလိုတွလည်ေး လုပ်။ ပြီးရင် တွေ့တဲ့မိန်းမ အကုနဆြှဲစားတယဆြိုပြီး နာမညကြှီး။ ကိုရှှဘကေတော့ အဲ့ဒီ ဘကြီးထောငကြို တောတ်ောြ စပမြှငကြပန်သတေဲ့။

အခုလည်း သူ့ဖာသာ မနကစြောစောထ ပုတီးလကကြ ကိုငပြှီး ကုနစြိမ်းသမလေးတွကေို ဖနဖြို့ ချောင်းနတောကို တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ကနွော့ကြို မှငသ်ှားသေးတယ်။ သတိထားမှဖြစ်မယ်။ ပြောရရင် မကောင်းဘူး။ အဲ့ဒီဘိုးတောကြ ကနွော့ဒြေါလြေး အငယဆြုံးတဈယောကကြို ဘူးနတောလေ။ ကနွော့ဒြေါလြေးက လှတပတလေးကို ဒင်းက ပြီတီတီ လုပလြုပန်တော အော့နှလုံးနာစရာကြီးဗွာ။

🏵️ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️